<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Przyjaciele - ich okiem i piórem

  • Zamek w Odrzykoniu: spojrzenie Ani
  • Odświeżanie pamięci
  • Ludzie i wydarzenia - "Wojna, która połączyła"
  • Zostają wspomnienia
  • Końskie w czasie okupacji
  • Wielcy zapomniani
  • Może ktoś wie ?
  • Zapiski Jana Forowicza
  • Życie partyzanckie - wspomnienia
  • Bliskie spotkania I stopnia
  • Jestem potomkiem hetmana wielkiego koronnego
  • Technikum Elektroniczno - Mechaniczne
  • Fantastyka w grafice młodych twórców
  • Stefan Kowalewicz - wspomnienie
  • Komorów - historia i dzień dzisiejszy
  • "Pamietnik Redaktora 1902 - 1985" Adam Grabowski - cz. 1
  • "Pamietnik Redaktora 1902 - 1985" Adam Grabowski - cz. 2
  • Józef Markowicz i jego rodzina w Komorowie
  • Kolejny 1 Września
  • Marysia
  • Wojenne losy Kresowiaka - Bronisław Adamowicz
  • Antoni Marceli Kostka 
  • Korzenie rodu Ejgierd
  • Zamyślenia katyńskie i wileńskie
  • Życie bez Ojca
  • Jan Siwiec
  • Był sobie człowiek
  • Eygierdowszczyzna
  • Wspomnienie o Walentym Nowaku
  • Śladami rodu Eygierd (Ejgierd )
  • Śladami rodu Eygierd (Ejgierd ) cz. 2
  • Zabytkowy Komorów
  • Zabytkowy Komorów cz. 2
  • Zabytkowy Komorów cz. 3
  • Komorów - suplementy

  •  

    Korzenie rodu Ejgierd
    (Eygird ,Ejgird, lt.Eigirdas )

    De wortels van de familie Ejgierd

    Opracowanie Janina Danuta Ejgierd van der Horst

     


    H
    erb Ejgierdów (Eygird) XVI w. - Awdaniec



    Historia rodu Ejgierd (Eygird) zaczyna się w drugiej połowie XIII wieku na Litwie, a dokładniej na ówczesnej Żmudzi (Samogitia).
    Jednym z plemion litewskich byli pogańscy Żmudzini. Pod wpływem ekspansji krzyżackiej z Malborka, oraz Zakonu Rycerzy Mieczowych z Rygi, Żmudź była cały czas pogrążona w wojnie. Około roku 1240 na Żmudzi rządził książe Wykint , który był szwagrem Mendoga. Ziemie Litewskie tj. terytorium Księstwa Trockiego, Mendog opanował przed koronacją w 1253 r. Cala Auksztote w latach 1254-1258, Żmudź w 1261 roku po odrzuceniu chrześcijaństwa. Pod naciskiem Żmudzinów i jego siostrzeńca kniazia żmudzkiego Trenioty, wrócił do pogaństwa.



      
    1. około (1265-1270) roku                                Mapa plemion bałtyckich z X wieku
    2. około (1360 - 1370) roku                                                                                        
    3. około (1650-1945) roku                                                                                        


    Od wieku XIII do połowy wieku XV ród Eygird posiadał majętności na Żmudzi, z biegiem czasu nabywał ziemie w Auksztocie.
    Dlatego oczywistym jest, że z biegiem lat ród Ejgierd (Eygird) zamieszkiwał różne części Litwy (Wileńszczyzny), zależało to od tego kto, gdzie miał majątek, lub gdzie się ożenił . Ród Ejgierd (Ejgird) jest nieliczny , ponieważ liczy tylko 100 osób. Obecnie zamieszkuje Polskę, Litwę, Białoruś, USA, Anglię , Holandię i Finlandię.


      
    Mendog                                                             Kniaź Trieniota                                    


      
      Zakon Rycerzy Mieczowych z Inflant                                            Krzyżacy


      
    Wojownik litewski  XIII w.                                 Wojownik litewski  XIV w.   



    Tak wyglądały napady i mordy na ludności litewskiej. W takiej oto aurze powstał przekaz o naszym rodzie , który rozpoczyna się w pomrokach pogaństwa na XIII wiecznej Litwie , w cieniu najazdów Rycerzy z Malborka , oraz Rycerzy Mieczowych z Rygi .




    Krzyżacy XIII w.




    Nad jeziorem Durbe 13 lipca 1260 r. zebrały się oddziały dzielnych kunigasów – wojowników pod wodzą kniazia Trenioty, jednym z nich był pra-ojciec naszego rodu, był on najdzielniejszym z kunigasow, szedł dzielnie do ataku na wroga , swoją walecznością przyczynił się do wygranej, wiódł swoją ręką do boju innych bojarów. Dzielny kunigas, za swoje męstwo otrzymał w nagrodę ręke córki wodza .
    Jednemu ze swoich potomków na cześć zwycięskiej bitwy nadał imię ,,chodzący w sławie" , czyli ,,Wodzislaw,, , po litewsku Eigirdas.
    Z tego można wnioskować, iż pierwszy Ejgierd z litewska Eigirdas, narodził się około 1265 - 1270 roku. W każdym przekazie znajdziemy odbicie prawdy o tamtych czasach, prawdę o naszych pra-ojcach, przykrytą pyłem wieków .


    Nazwisko Ejgierd (Eygird ,Ejgird, lt. Eigirdas) jest odimienne , prościej jest starożytnym imieniem , tak jak np. Olgierd. Wywodzi sie ze słów : Ej- ei(eiti)- isc, chodzić, być w ruchu oraz ze słowa : gerrd – sław (sławny). Z analizy słowotwórczej , można wywnioskować, że najpierw brzmiało Ejgerd, Ejherd , ukształtowało się u schyłku XIII wieku, dlatego Wodzisław oznacza walecznego , sławnego wojownika.
    W średniowieczu, w zależności od dialektu, przybrało brzmienie Ejgird , Ejgierd . Pierwszy zapis w łacinie "Eygird" powstał w XV wieku.



    Chrzest Litwy w XIV wieku.

    Na Litwie występuje wiele miejscowości wywodzących się od naszego nazwiska, tj. Ejgirdy (Eigirdai) leżące 8 km. od Poniewieży, inna miejscowość to Ejgirdziszki , czyli Ejgirdy Małe, w nich mieszczą się parafie. Na inne Ejgirdy natknelam sie w dawnym powciecie oszmianskim oraz nazwisko Matylda Czyczyn Ejgird.... Najciekawsze jest też to, że istnieje również kołchoz na terenie obecnej Białorusi, a nazywa się Gospodarstwo Ejgierdy.


    Wiadomości o rodzie Ejgierd ,Ejgird możemy odnaleźć w różnych herbarzach, w najstarszym bo z 1656 roku, przetłumaczonym z łaciny na j. polski w 1889 r, wydanym w Warszawie, Ks. Wijuk-Kojałowicz pt. "Herbarz Szlachty WXL", zwany Nomenklator innym ,,Herbarz Nisieckiego,, , wydany w Lipsku w 1839-1845 roku oraz w ,,Herbarzu" A. Bonieckiego wydanym w 1899 roku.
    W internecie w znanym portalu encyklopedycznym Wikipedia ,,Eygirdowie,, lub kategorie ,, szlachta litewska ,, .



    Kapliczki na Litwie


    De familie Ejgierd ( Eygird , Ejgird , lt. Eigirdas ) is afkomstig uit heidens Litouwen ( ca . 1265 – 1270) , uit Samogitia . In deze tijd was Litouwen in gevecht met de Kruisridders van de Orde uit Malbork en de Orde uit Riga . In Samogitia regeert in deze tijd prins Treniota . In 1260 won hij de slag onder Durbe . Volgens de overlevering vocht in deze slag de ,, stamvader,, van de familie Ejgierd.




    Znani przedstawiciele z rodu Ejgierd , Ejgird ,Eigirdas lt. :


    ·         Jan Ejgierd - poseł elektor króla Władysława IV 1632r.

    ·         Jan Ejgierd - poseł elektor króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego .

    ·         Władysław Ejgierd - poseł elektor króla Augusta Mocnego 1699r.

    ·         Michał Ejgierd - stolnik Rzeczycki (Rezekne na Łotwie) w XVIII w.

    ·         Maciej Zaleski - Ejgierd - tłumacz książek A. Norton z j. Angielskiego

    ·         Patryk Zaleski- Ejgierd - chemik ,Uniwersytet Helsinki .

    ·         Pani Janina Ejgierd z Tarnowa - najstarszy działacz ZNP w Polsce

    ·         Bernard Ejgierd - współzałożyciel partii,,100% kultury ,, Poznan 2006r. , animator kultury





    Bitwa nad jeziorem Durbe



    Scenka z bitwy pod Durbe


    rozegrała się 13.07.1260 roku ,obecnie jest to terytorium Łotwy, w tamtych czasach były to kresy wpływów Rycerzy Zakonu Mieczowego z Rygi oraz pogańskich Żmudzinów . Litewski król Mendog po przyjęciu chrztu i koronacji w Nowogródku w 1253 r. podarowa
    ł w zamian wolną i pogańską Żmudź dla Rycerzy z Malborka i Rygi . Na Żmudzi podniosło się powstanie , które zakończyła zwycięska bitwa nad jeziorem Durbe , dowodzona przez Treniote kniazia żmudzkiego, siostrzenca Mendoga , syna kniazia Wykinta ( ur. ok. 1200 - +1251 Twirement ). Treniota okazał się zręcznym, walecznym wodzem , w czasie bitwy zginął Mistrz Zakonu z Rygi , Burchard von Hornhausen oraz Marszałek Prus , Botel .
     
                                              
        
                      Herb Żmudzi                                          Książe Litwy Wosiełk  


       
    Symbole Kawalerów Mieczowych z Rygi                  Symbol zakonu z Rygi


        
     
    Wielka wygrana Trenioty nad j. Durbe 1260 roku, oraz pod Lenewarde w 1261 roku przyczyniła się do umocnienia pogaństwa na Litwie.
    Mendog w 1261 r. przyłącza Żmudź, porzucając chrześcijaństwo. Samego Treniote (ur.ok.1220-+1264) mianuje wodzem zjednoczonych wojsk Litwy.
    Pijany Mendog , po pogrzebie żony Marty, porywa jej siostr
    ę, która jest żoną księcia Dowmunta z Nalszczan   Jesienia 1263 roku Dowmunt w odwecie za zniewagę zabija Mendoga ( ur. ok.1203 – +1263) wraz z synami Rukla i Repekiem . W 1263 roku Treniota zostaje Wielkim Księciem Litwy, jednak na wiosnę 1264 roku ginie z rak spiskowców , zwolenników ostatniego syna Mendoga - Wojsieł, który wcześniej przyjął chrzest w obrządku prawosławnym i przebywa w zakonie . Wojsiełka porzuca życie klasztorne , wraca do polityki, aby zostać Wielkim Księciem Litwy.
     
     
                                                                                  
                    
    Rycerz z Rygi                                                      Wojownik litewski Durbe 1260
     
    Tak oto wyglądali rycerze i wojownicy walczący przeciw sobie w XIII wieku na pograniczu Żmudzi i Inflant.

     
                                                         
     
    Mapa z zaznaczonym miejscem bitwy nad j. Durbe

     
    In de slag bij Durbe op 13 july 1260 vochten de Ridders van de Orde uit Ryga en Malbork tegen heidenen uit Litouwen . Deze slag won Litouwen , onder
    commando van prins Treniota . In dit gevecht zijn o.a. gesneuveld , de Groot Meester uit Riga Burchard von Hornhausen en de Maarschalk van Pruisen uit Malbork , Botel .




       
                      Krzyżacy                                                 Krzyżacy



    Szlachta na Litwie w XVI i XVII wieku
      

    Adel in Litouwen XVI en XII eeuw 


            
    Dworek na Litwie XVI/XVII wiek               Stary dworek litewski w krajobrazie zimowym  

    Szlachta na Litwie budowała malownicze drewniane dworki, w nich kwitło życie wypełnione szacunkiem dla roli . W przydomowych sadach rosły jabłonie, grusze , wiśnie. Litwini uwielbiali pszczelarstwo , do tradycji należały pasieki w sadach za dworem . Dwory na wsi litewskiej XVI i XVII wieku budowano z sosny , kryto gontem lub strzecha . Wielu szlachciców na Litwie miało łaźnie parowe , podobne do ,,bani,, ruskiej , a nawet do sauny fińskiej. W drewnianym pomieszczeniu , rozgrzane kamienie polewano woda , powstała para , ogromny gorąc , następnie ciało oklepywano rózeczkami z brzozy. Szlachta zajmowała się hodowlą bydła i koni, hodowano również w zagrodach kaczki i kury, gęsi . Co znaczniejsi posiadali całe wsie, dla nich to chłopi pańszczyzniani pracowali na polach przy uprawie zbóż,  w zagrodach.  

              Ubiory szlacheckie z Litwy z XVI / XVII wieku Ubiory szlachcianek z XVI wieku na Litwie.  Jak widać z rysunków szlachta litewska miała przepiękne ubiory , fantazyjne czapy z futer ozdabiane piórami z bażantów lub pawi, co bogatszy nosił pióra strusie , każdy szlachcic nosił miecz lub inną broń, długie lub krótkie sukmany . Niewiasty z wyższych sfer ubierały się skromnie , jednak zawsze elegancko.  W XVI wieku nakrycia głowy były proste , w czasie zimowym panie nosiły czapy z lisa . Szlachta była nadzwyczaj gościnna , hołubiono zasadę ,, Gość w domu , Bóg w domu ,, lub ,, Czym chata bogata , tym rada ,,. Dlatego szlachta uwielbiała biesiadę i sąsiedzkie odwiedziny . Choć nie zawsze w takiej aurze upływało życie , w tym czasie Rzeczypospolita była nieraz w stanie wojny,  jak nie z Moskwą,  to ze Szwedem . Szlachta litewska chętnie zaciągała się pod komendę hetmańską, aby bronić ojczyzny.  
     
                                                                                                          
                   
    Szlachcic na polowaniu z sokołem                        Mapa Polski i Litwy z 1624 roku     

         
    Do największych upodobań szlachty należały łowy z psami lub jak na obrazie Juliusza Kossaka z sokołem . W puszczach Litwy polowano nie tylko na lisy , polowano na dzikie kaczki , sarny , największy podziw wzbudzał upolowany dzik . Do najpiękniejszych obyczajów łowieckich nale
    żało "odtrąbianie na rogu hejnału rozpoczynającego nagonkę lub kończącego łowy . W tamtych odległych czasach powstała pieśń myśliwych pt. ,,Pojedziemy na łów ,, .  
                                                                                     
     
             
    Stary młyn w Holszanach z XVII wieku                Szlachcianki w XVI w.



       
    Szaty szlachciców litewskich z XVI i XVII w                     Broń z XVII w.




    Suplement:


    Rodzina. Herbarz szlachty polskiej. T.3
    Uruski Seweryn (1814-1890)
    Data wydania: 1906



    Rycina herbu ze strony http://www.borowa.pl/



    28 grudzień 2007 - 4 marzec 2008 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005