<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lata 1939 - 1947 Informacje

  • Pod komendą "Gozdawy" 1 VIII - 4 X 1944 r.
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska K - P
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska R - Ż
  • Sturmwind - Wicher
  • 18 Kołobrzeski Pułk Piechoty
  • 22 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 36 Łużycki Pułk Piechoty
  • 5 Kołobrzeski Pułk Piechoty
  • 38 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 49 Pułk Piechoty
  • AK Lwów - wycinek południowo-wschodni
  • Płońsk i Ziemia Płońska w walce z dwoma okupantami 1939 – 1956
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska K - O
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska P - Ż
  • Kołobrzeg - marzec 1945
  • 29 Pułk Piechoty
  • 32 Budziszyński Pułk Piechoty
  • 1 Brygada Artylerii Armat
  • 26 Drezdeński Pułk Piechoty nazwiska A - N
  • 26 Drezdeński Pułk Piechoty nazwiska O - Ż
  • 40 Pułk Artylerii Lekkiej
  • Ludobójstwo w województwie tarnopolskim
  • 15 Pułk Piechoty
  • Tajne nauczanie w powiecie koneckim
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska K - O
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska P - Ż
  • 17 Pułk Piechoty
  • 37 Pułk Piechoty
  • 25 Pułk Piechoty
  • Bataliony Chłopskie na Rzeszowszczyźnie
  • 9 "Drezdeńska" Dywizja Piechoty
  • Powiat rypiński 1939 - 45
  • 4 brygada artylerii przeciwpancernej
  • 34 Budziszyński Pułk Piechoty
  • 11 Pułk Piechoty
  • Polegli w walce z UPA
  • 37 Pułk Artylerii Lekkiej
  • Kaźń profesorów lwowskich - lipiec 1941
  • Miejsca pamięci narodowej - Janowiec Wielkopolski
  • 28 Pułk Piechoty
  • Suwalszczyzna 1939 - 44 Nazwiska A - Ł
  • Suwalszczyzna 1939 - 44 Nazwiska M - Ż


  • SUWALSZCZYZNA 1939 - 1944
    Nazwiska  A - Ł

    (opracowanie własne)

    Książka "Suwalszczyzna 1939 - 1944” Stefana Buczyńskiego, zawiera wiele interesujących informacji o historii tego regionu Polski w okrutnych latach wojny. Zawarte są także informacje o ludziach, którzy walczyli o wolność naszego kraju - wśród nich wymienieni są : 


    Lista zawiera ok.  1002 osób

     

     Proszę Czytelników o nadsyłanie biografii wyszczególnionych osób.


    Abrahamik Feliks [1902-1943], wachmistrz sł. st. kaw. WP, w konspiracji Odrodzenie Narodowe, ps. „Poziomka”

    Ur. 01 XI 1902 w m. Czarne, pow. Zaleszczyki. W okresie międzywojennym ukończył szkołę podoficerską dla podoficerów zawodowych kawalerii. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w obronie Modlina. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał w Suwałkach. Wiosną 1940 wprowadzony przez Andrzeja Dziczkowskiego do konspiracyjnej organizacji niepodległościowej Odrodzenie Narodowe, gdzie wchodził w skład ścisłego kierownictwa. W organizacji zajmował się szkoleniem wojskowym. Aresztowany przez gestapo w V 1941 przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo z zastosowaniem tortur włącznie. Więziony w więzieniu w Suwałkach, potem w Królewcu. Skazany 02 III 1943 przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę śmierci. Stracony przez ścięcie na gilotynie w więzieniu „Neubau” w Królewcu 19 V 1943.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Abramowicz Edward 
    [1916?-?], plut. podch. rez. kaw. WP [1939]

    Ur. w 1916?. Ukończył szkołę średnią. Od 21 IX 1937 do 30 VI 1938 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 3 p. szwl. W Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. z przydziałem mobilizacyjnym do 3 p. szwol. W 1939 odbył ćwiczenia wojskowe. Awansowany do stopnia plut. podch. rez.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 11 szwadronie kolarzy Suwalskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu.
    Wojnę przeżył. W 1989 brał udział w zjeździe kawalerzystów w Grudziądzu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Agler - - szwol. - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Albanowicz Aleksander - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Bąk", zginął pod Nowinką 2.10.44. - -
    Albanowicz Zofia - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Sarna", zginęła pod Nowinką 2.10.44

    Alboszta Kazimierz [1914-], żołnierz ZWZ/AK ps. „Szwoleżer”

    Ur. 09 V 1914. Syn Józefa i Emilii. Ukończył szkołę powszechną. W latach 1935-1936 odbywa służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji niemieckiej od X 1941 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu Suwałki ZWZ/AK. Pełnił m. in. funkcję k-dta składnicy meldunkowej, magazyniera broni kompanii, potem od V 1944dowódca drużyny w 9 kompanii 41 pp AK. Bierze udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. W AK awansowany w III 1943 do stopnia plut. i w VIII 1944 do stopnia sierż. Po wkroczeniu A. Cz. na Suwalszczyznę zostaje w VIII 1944 aresztowany przez NKWD i uwięziony w wiezieniu w Białymstoku, skąd wywieziono go we IX 1944 do obozu nr 140 w Kalininie, skąd zostaje wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszkowie i tu osadzony 24 VI 1945. Odesłany 05 V 1947 do obozu nr 64 w Morszańsku, potem odesłany 20 X 1947 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 13 XI 1947.
    Odznaczony: SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Alboszta - Piotr - Czarny - strz. - druż.łączn. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Alboszta - Władysław - Żelazko - st.strz. - d-ca patr.san. - poległ wKlejwach 6 V 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Albrecht Teodor 
    [1909-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1935]

    Ur. 01 IV 1910. W 1930 ukończył Korpus Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 01 XI 1932 /promocja opóźniona/ z przydziałem do 29 pal w Grodnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Awansowany do stopnia por. sł. st. 01 XI 1935. W 1937 przeniesiony do 41 pp w Suwałkach na stanowisko d0wódcy plutonu artylerii.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem artylerii 41 pp. Od 03 IX 1939 jego pluton organizował obronę p/panc. na odcinku Mokotów-Ochota w Warszawie. W dniach 08 – o9 IX 1939 uczestniczy w walkach z czołgami niemieckiej 4 DPanc. Do kapitulacji Warszawy walczy w jej obronie w rejonie dworca Zachodniego.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Aleksandrowski - Arseniusz - - sierżant - Szef 6 kompanii II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Ambrosiewicz - Antoni - Gatki - st.strz. - b.ppanc. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Ambrosiewicz - Aleksander - Cień - p.pob. . kpr. kpr. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Ambrosiewicz Marian [1920- 1944], żołnierz AK ps. „Witos”

    Ur. w 1920 na Suwalszczyźnie, syn Dominika i Wiktorii. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się dalej i ukończył 5 gimnazjum. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Suwałki. Był żołnierzem i wywiadowcą na Placówce Krasnopol w III rejonie obwodu. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej w stopniu kpr. był zastępcą d-cy drużyny w plutonie konspiracyjnym Placówki Krasnopol. Awansowany w 1943 do stopnia plut. Następnie partyzant w patrolu dywersyjnym. W ramach akcji „Burza” brał udział jw. 9 kompanii 41 pp odtwarzanego w ramach AK. Uczestnik walk w wrogiem. Poległ w VIII 1944.
    Odznaczony pośmiertnie KW.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Anders Karol 
    [1893-1971], dowborczyk, oficer sł. st. kaw., ppłk [1937], w PSZ, płk sł. st. kaw.

    Ur. 08 IX 1893 w Błoniu pow. kutnowski, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, potem od 1908 do Szkoły Handlowej w Kownie. Jesienią 1912 wstąpił jako jednoroczny ochotnik do 3 p. uł. armii rosyjskiej w Wołkowyszkach. W 1913 odbywał praktykę rolną w majątku swego ojca. Po wybuchu I wojny światowej w 01 VIII 1914 służy w armii rosyjskiej. Od XI 1917 w szeregach 1 p. uł. Krechowieckich w składzie I Korpusu Polskiego na Wschodzie pod dowództwem gen. J. Dowbora –Muśnickiego. W VII 1918 po rozbrojeniu i demobilizacji I Korpusu przybył do Warszawy, skąd 01 XI 1918 wyjechał w kieleckie, gdzie formował 1 p. uł. W szeregach 1 p. uł. w stopniu por. sł. st. kaw. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczył się 29 V 1920 w szarży pod Włodarzą, gdzie został ciężko ranny. Oraz 17 X 1920 pod Ołyką. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki VM kl. 5 nr 4427. Zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1 p. uł. służył do końca 1924. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 15 VIII 1924. W I 1925 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, a w V 1928 do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko z-cy d-cy pułku. Jesienią 1931 przeniesiony do 25 p. uł. w Prużanie . W VI 1933 obejmuje stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Ciechanowie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 19 III 1937. W 1938 zostaje mianowany z-cą d-cy 1 p. uł. w Augustowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 9 IX 1939 pełni funkcję z-cy d-cu 1 p. uł., a od 9 IX -12 IX 1939 d-ca 2 p. uł. Następnie do kapitulacji 6 X 1939 d-ca 1 p. uł. 29 IX 1939 zostaje ranny. Po bitwie pod Kockiem znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w obozie w Murnau. Po odzyskaniu wolności i zakończeniu wojny w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Do rozwiązania II Korpusu był z-cą    d-cy Pomorskiej Brygady Piechoty. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii i rozwiązaniu II korpusu pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 04 VII 1971 w Penley. Pochowany na cmentarzu w Leicester.
    Był bratem gen. broni Władysława Andersa.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Anders Tadeusz Konstanty [1902-1995], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1933], PSZ, mjr/płk

    Ur. 12 VI 1902 w Błoniu pow. kutnowski, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. W 1918 działał w POW na terenie Mińska Litewskiego. Od IX 1919 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 15 p. uł., a w V 1921 w III Powstaniu Śląskim. Po ukończeniu nauki 25 VI 1922 zdał egzamin maturalny i otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1923 z przydziałem do 29 pal. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony do 11 dak. W latach 1931-1934 był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. Następnie służy w 4 Dywizjonie Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisku adiutanta 4 dak. W szeregach tego dywizjonu bierze udział kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk aż na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w walkach 4 dak w  składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Brał udział w walkach pod Kockiem.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przedostał się do Francji i tam służył w WP. Następnie służy w II Korpusie Polskim. Przebył szlak II Korpusu Polskiego, gdzie był m. in. d-cą 7 pak. Po przemianowaniu 7 pak w XII 1944 na 7 pułk artylerii samobieżnej został jego dowódcą. Awansowany do stopnia mjr /ppłk. Po wojnie wraz z II korpusem znalazł się w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 07 VII 1995 w Nowym Jorku. Pochowany na cmentarzu Doyleston.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi.
    Był bratem gen. Władysława Andersa i Karola Andersa.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Andracki - Ignacy - ("Filtry") - plut. - Dowódca II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Andrulewicz - Feliks - Zapłon - kpr. - zamordowany w obozie koncentracyjnym 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Andrulewicz - Kazimierz - Wrzos - st.strz. - druż.łączn. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Andrulewicz - Piotr - - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy zamordowany

    Andrulewicz Stanisław [1918-?], żołnierz AK, ppor. [1944], ps. „Grom”

    Ur. 07 II 1918 w m. Posejance na Suwalszczyźnie. Syn Józefa i Bronisławy. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej od IX 1942 czynny w AK. Początkowo pełnił funkcję łącznika oddziałów part. AK na terenie Obwodu AK Suwałki. Od XII 1943 żołnierz oddziału partyzanckiego „Żwirki” /Witolda Pieleckiego/, gdzie był dowódcą drużyny. Ukończył w IV 1944 konspiracyjny kurs zastępczy dla podchorążych rezerwy piechoty AK. Awansowany do stopnia kpr. podch. 3 V 1944. Następnie pełnił funkcję zastępcy dowódcy „Żwirki”. W ramach akcji „Burza” przewidywany na dowódcę 2 kompanii w I baonie odtwarzanego 41 pp AK. Awansowany w VIII 1944 do stopnia ppor. cz. w.
    Odznaczony: KW, BKZ z M
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Andrulewicz - Izydor - Olcha - kpr. - d-ca druż. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Andrulewicz Jadwiga - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Zofia". zginęła we wsi Krzywe 7.6.44 - -
    Andrulewicz Józef - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Czech", zginął pod Olszanką Aug. 19.3.44 - -
    Andrulewicz Wincenty - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Czajka", zginął we wsi Bose 7.6.44. - -
    Andruszkiewicz - Mieczysław - ("Pstrąg") - plut.rez. - Zastępca dowódcy I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Andruszkiewicz - Piotr - ("Bocian") - plut. - Dowódca zaopatrzenia i uzbrojenia Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Andrzejewski - Zygmunt - Szary - kpr. - dowódca drużyny, zamordowany w obozie 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Arcimowicz Franciszek - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Arcimowicz Leonarda - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Arcimowicz Marianna - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Arcimowicz Wincenty - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Arnowicz Michał [1907-1991], ks. katolicki, kapelan rez./1 I 1939/, po 1945 ks. infułat,

    Ur. 07 VIII 1907. Po ukończeniu w 1926 gimnazjum wstępuje do Seminarium Duchownego w Wilnie, które ukończył w 1932. Wyświecony na kapłana 12 VI 1932. Następnie skierowany do parafii w Kamionce, gdzie był proboszczem. Z dniem 1 I 1939 mianowany kapelanem w duchowieństwie wojskowym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 3 Pułku Szwoleżerów z Augustowie. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Następnie w Armii polskiej na wschodzie i potem na zachodzie. Po wojnie przebywał na Grodzieńszczyźnie, gdzie prowadził nadal pracę duszpasterską. Prześladowany przez NKWD i wieziony w łagrach. Był wybitnym duszpasterzem. Pełnił obowiązki wikariusza generalnego /1957/. Patriarcha kościoła na Grodzieńszczyźnie.
     Zmarł 30 VIII 1991 w Grodnie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Aroniszydze Artemi [1891-1950], oficer kontraktowy piech. WP, mjr [1934], żołnierz AK vel Jan Pilecki.

    Ur. 20 X 1891 w Batumi. Ukończył szkołę oficerską w Tbilisi. Od 1922 w Polsce jako oficer kontraktowy w stopniu kpt. piech. w 63 pp w Toruniu. W 1927 przyjął obywatelstwo polskie po małżeństwie z Polką. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs unifikacyjny dla majorów. Awansowany na stopień mjr sł. st. piech. 1 I 1935. Od 1935 d-ca II batalionu w 63 pp w Toruniu, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 63 pp oraz uczestniczył w obronie Warszawy, gdzie dowodził baonem na Pododcinku „Zachód” /Wola/. Od 10 IX 1939 d-ca II baonu 41 pp w ugrupowaniu obronnym Ochoty na Pododcinku „Ochota”. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich na terenie Niemiec. Od II połowy 1941 przebywał w karnym obozie pod Dreznem, gdzie został osadzony za odmowę wyjścia z oflagu. Jako Gruzin był w przekonaniu Niemców kandydatem do „Ostlegionu”. Zwolniony ostatecznie z obozu w 1942 powraca do Warszawy, gdzie ukrywa się pod nazwiskiem Jan Pilecki. Czynny w AK z przydziałem do Obwodu AK Praga. Brał udział w Powstaniu Warszawskim na terenie Obwodu Śródmieście- Północ jako rekonwalescent po przebytej operacji – w drugiej linii. Po wojnie mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 22 IV 1950.
    Żonaty z Lidią Aroszynidze.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Assanowicz Bekir Borys [1910-1999], inż. oficer rez. art. WP, ppor. [1939]

    Ur. 25 IV 1910 w m. Suszczewo /Rosja/ w rodzinie polskich Tatarów, syn Mustafy /zawiadowcy stacji/ o Elmiry z Połtorzyckich. Mieszkał z rodzicami w Jaszunach. Uczęszczał do Gimnazjum im. Joachima Lelewela w Wilnie, gdzie w 1929 zdał maturę. W latach 1929-1930 studiował na Wydziale Leśnym SGGW w Warszawie, a od 1930 na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Od 21 IX 1936 do 29 VI 1937 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej artylerii konnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak w Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. art. Po ukończeniu studiów w 1937 otrzymał dyplom inż. budownictwa lądowego. Od 1937-1939 pracował w Biurze Planowania Krajowego przy gabinecie ministra skarbu i wicepremiera E. Kwiatkowskiego. Był pełnomocnikiem, ministra do spraw budowy dróg w rejonie Zagórza. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 dak w Suwałkach. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 4 dak. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii potem po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie. Uczestnik walk pod Wolą Gułowską i Kockiem 2-5 X 1939”, gdzie dowodził 2 plutonem 2 baterii dowodzonej przez kpt. sł. st. art. Adama Heybowicza. Po kapitulacji SGO „Polesie od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w oflagach: IV C Coldiz, Neubranderburgu, II A Prenzlau, II D Gross Born, skąd zostaje ewakuowany w końcu wojny do oflagu X C w Lubece, potem XA w Sandbostel.  Po odzyskaniu wolności 4 V 1945 pozostawał na Zachodzie. 18 XII 1945 powraca do Polski. Zamieszkał w Warszawie, gdzie zgłasza się do Biura Odbudowy Warszawy. Do 1951 pracuje w Centralnym Urzędzie Planowania na stanowisku wicedyrektora Departamentu Komunikacji i Łączności, a następnie dyrektor transportu drogowego i lotniczego. Od 1961 do 1980 t. j. do czasu przejścia na emeryturę pracuje w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Kolejnictwa na stanowisku zastępcy dyrektora generalnego.
    Zmarł w Warszawie 27 V 1999.
    Za męstwo okazane na polu walki podczas kampanii wrześniowej 1939 odznaczony przez dowódcę Suwalskiej Brygady Kawalerii VM kl. 5 nr 11 792 podanym w rozkazie personalnym PSZ nr 8 z 30 IX 1947.
    Od 31 VII 1948 żonaty z Zofią Gałęzowską /zm. 19 I 2002/, z tego związku miał syna Stefana mgr inż. /ur. 1950/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Atkielski - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Augustowski - - ppor. rez. - Szwadron czołgów rozpoznawczych TK - Dowódcy plutonów Oddziały przydzielone, mobilizacyjne
    Augustynowicz - - por. dr med. - - Lekarz sanitarny 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Babacz Stefan [1902-1943], wach. sł. st. kaw. WP, żołnierz konspiracyjnej organizacji Odrodzenie Narodowe/ZWZ

    Ur. w 1902. W okresie międzywojennym służył w WP. Po ukończeniu szk0oły podoficerskiej pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. Ukończył Szkołę Podoficerską Kawalerii. Do lata 1939 w stopniu plut. sł. st. pełnił różne funkcje w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach, m. in. instruktor szkoły podoficerskiej w 3 p. szwol., zastępca d-cy plutonu liniowego. Podczas w VIII 1939 mobilizacji przeniesiony na stanowisko podoficera gospodarczego. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Od 14 IX 1939 zastępca dowódcy plutonu w 1 szwadronie 3 p. szwol. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej SGO „Polesie”. Uczestnik bitwy pod Kockiem 5 x 1939. Awansowany do stopnia wachmistrza. Po kapitulacji SGO „Polesie” 6 X 1939 uniknął niewoli i powraca do Suwałk, gdzie mieszkał przed wojną. Czynny w konspiracyjnej organizacji niepodległościowej o nazwie „Odrodzenie Narodowe”, potem w ZWZ. Aresztowany w V 1941 przez gestapo i uwięziony w więzieniu Neubau w Królewcu. Skazany wyrokiem hitlerowskiego sądu na karę śmierci i stracony 3 V 1943 w więzieniu Neubau w Królewcu.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Pierwsze: po bitwie pod Kockiem Stefan Babacz nie uniknął niewoli, ponieważ trafił do stalagu III A, z którego później został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. Dowodem na to jest zachowana korespondencja w postaci 6 kartek pocztowych pisanych ze stalagu w lutym i wrześniu 1940 r. Po zwolnieniu ze stalagu wrócił do Suwałk i włączył się do ruchu oporu w grupie "Odrodzenie Narodowe" Stanisława Wydornika ps. "Burza". W maju 1942 r. (Pan Łaszczewski podaje rok 1941) został aresztowany wraz z innymi członkami grupy. Kolejne sprostowanie dotyczy okoliczności jego śmierci. Z zachowanych dokumentów wynika, że na przełomie lutego i marca 1943 r. został skazany na 6 lat obozu karnego, ale najprawdopodobniej zmarł w więzieniu Neubau w Królewcu w dniu 28.03.1943 r. Taką datę władze niemieckie podały w oficjalnym zawiadomieniu o jego śmierci, które otrzymała jego żona Janina. Miejsce pochówku nie jest znane. Pod koniec lat 90. XX w. córka Stefana Babacza ufundowała pamiątkową tablicę poświęconą ojcu, którą umieszczono w kaplicy na cmentarzu parafialnym przy ul. Bakałarzewskiej w Suwałkach. 
    Adam Żulpa - Muzeum Okręgowe w Suwałkach 21.06.2016 



    Babkowski Jan - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Bal", zginął pod Olszanką Augustowską 10.2.44 - -

    Baczewski Hilary [1915-?], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1938]

    Ur. 14 I 1915. W 1935 po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał od X 1935 do VII 1938. Odbywał praktyki w 4 DAK. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 4 Dywizjonu Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisko   d-cy plutonu w 3 baterii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 plutonem w 3 baterii 4 Dywizjonu Artylerii Konnej. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie na stanowisku oficera zwiadowczego.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Baluta - Władysław - Arab - elew s. podof. - patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Baluta - Jan - Świerk - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Bandała - J. - st. wachm. - - Płatnik 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Baranowski - Stanisław - Szczepko - kpr. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Barański Konstanty Karol [1906-1939], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1936]

    Ur. 29 V 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty, a od 1 X 1929 do VIII 1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył w CWK kurs dla dowódców szwadronu. W latach 1938-1939 d-ca 3 szwadronu w 1 Pułku ułanów Krechowieckich. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem. Poległ 14 IX 1939 w walce z wrogiem pod Olszewem. 
     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bartosiewicz Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Bartosik - Henryk - chor. - - Płatnik 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Bartoszewicz Wincenty - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Bądzińska Franciszka - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Becher Jan Antoni [1895-+], oficer dypl. sł. st. piech. WP, mjr dypl. [1935]

    Ur. 31 I 1895. Ukończył szkołę średnią. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 4 pp w Kielcach. W latach 1923-1925 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując tytuł oficera SG. Następnie oficer w sztabie Inspektoratu Armii. Awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. piech. 1 I 1927. Ukończył kurs dla dowódców batalionu. Przeniesiony do 21 pp w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony z 21 pp do 35 pp w Brześciu n/Bugiem na stanowisko d0wódcy I baonu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Do 18 IX 1939 oficer operacyjny, a od 18 IX 1939 szef sztabu w dowództwie odcinka „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał w Polsce, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bekensztejn - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Bekier - Aleksander - ("Rąbacz") - plut. - Dowódca WSOP Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Berezowski Kazimierz [1911-1940], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937] 

    Ur. 17 I 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie do IX 1935 praktyki w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. W stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 Pułku Szwoleżerów. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 1 Pułku Szwoleżerów na stanowisko d-cy plutonu w 1 szwadronie, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939.
    Wzięty w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej był więziony w obozie w Starobielsku, gdzie został zamordowany w 1940.
     
     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bernatowicz Edmund [1916-1994], żołnierz ZWZ/AK, ppor. rez. [1944], ps. „Malina 

    Ur. 04 XI 1916 Karolino, syn Feliksa i Rozalii. Ukończył szkołę powszechną i uczęszczał do gimnazjum. W latach 1937-1938 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Przeniesiony do rezerwy w stopniu plut. podch. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 41 pp. Podczas okupacji niemieckiej od X 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie III Rejonu /Sztabin/ w Obwodzie ZWZ/AK Augustów. Pełnił kolejno w stopniu plut. podch. rez. funkcje: d-cy sekcji, z-cy d-cy plutonu. Był też wykładowcą w konspiracyjnej szkole podchorążych rezerwy piechoty w rejonie III. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1944. Następnie z-ca d-cy 1 kompanii w Rejonie III Sztabin. Brał udział latem 1944 w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza” na terenie obwodu AK Augustów.
    Aresztowany przez NKWD 29 x 1944 w m. Karolino. Więziony w Białymstoku, skąd zostaje wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszkowie, odesłany 14 IV 1945 do obozu nr 178-454 w Riazaniu. 07 VII 1947 odesłany do obozu nr 171 w m. Susłongier. Potem 08 X 1947 do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 29 X 1947.
    Po powrocie do kraju mieszkał i pracował w Łodzi.
    Zmarł w Łodzi 25 X 1994
    Odznaczony: BKZ z M, SKZ z M, ZKZ z M

      (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bernatowicz - Jan - ("Karol") - plut.rez. - Zastępca dowódcy III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów 

    Berlach - Tuklaski Teodor - [1894-?], oficer sł. st. łącz. WP, mjr [1939]

    Ur. 5 III 1894. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Za okazane męstwo na polu bitwy został odznaczony KW. Po wojnie polsko-bolszewickiej zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1928. W 1929 po ukończeniu kursu dla oficerów łączności w Zegrzu przeniesiony do 4 Pułku Radio-Telegraficznego w Warszawie. W 1937 przeniesiony do sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii na stanowisko dowódcy łączności brygady. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej dowódca łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 dowódca łączności w sztabie utworzonej Dywizji Kawalerii „Zaza”, które weszła w skład SGO „Polesie”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po wojnie od 1945 w PSZ na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KN, KW4x

     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Białostocki Tadeusz Kacper 
    [1912-1991], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1936], W PSZ płk WP

    Ur. 14 VIII 1912. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczył się w latach 1930-1933 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Następnie odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywał od 19 IX 1933 do 15 VII 1934. Praktyki odbywał do IX 1934 w 3 Pułku szwoleżerów w Suwałkach. Przeniesiony we IX 1934 do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 1935 zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 Pułku Szwoleżerów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą III plutonu w II szwadronie 3 Pułku Szwoleżerów z Suwałk. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Następnie w PSZ na Zachodzie.
    Zmarł 13 III 1991 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Białous Anna - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Biedul - Jan - ("Grab") - kapral - Zastępca dowódcy III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Bielecki Stefan [1911-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1936]

    Ur. 11 XI 1911. Po ukończeniu w 1932 szkoły średniej odbywał służbę wojskową w szkolnej kompanii łączności w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie przebywał od IX 1932 do VII 1933. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 35 pp w Brześciu n/Bugiem.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy plutonu łączności w II baonie 41 pp. w dniach od 04 IX 1939 do 27 IX 1939 brał udział w obronie Warszawy.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1972.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bielicki Stanisław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Ziomek", rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -

    Bieniewski Kazimierz[1911-?], wachmistrz żandarmerii WP, żołnierz AK, st. wach./ppor. cz. w.  ps. „Kmicic” 

    Ur. 28 I 1911, syn Józefa i Weroniki. Ukończył szkołę powszechną. Ukończył w Grudziądzu szkołę podoficerską żandarmerii i służył w WP jako podoficer zawodowy żandarmerii. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji niemieckiej od IV 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Od 1941 d-ca drużyny, potem plutonu na Placówce ZWZ/AK Sejny. Od 1942 dowódca plutonu dywersyjnego obwodu i referent obwodowy „Kedywu”. Awansowany w 1943 do stopnia chorążego. Uczestnik wielu akcji dywersyjno-sabotażowych na terenie Obwodu AK Suwałki. Do zadań należała m. in. walka z wywiadem i kontrwywiadem niemieckim oraz likwidacja zdekonspirowanych agentów wroga. Awansowany w V 1944 do stopnia ppor. cz. w. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza” na terenie obwodu. Dowodził 11 kompanią /gminy Jeleniewo i Pawłówka/.
    Aresztowany w końcu lata przez NKWD i więziony w więzieniu w Białymstoku skąd został wywieziony w końcu 1944 do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd odesłano go 14 IV 1945 do obozu nr 178 w Riazaniu. Odesłany 19 I 1946 obozu nr 284 w Brześciu. Repatriowany do Polski 06 II 1946 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: KW 2x, BKZ z M
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Biernacka Marianna - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Biernacki - Stanisław - ("Wir") - kapral - Zastępca dowódcy II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Biernacki Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Bigo vel Grygo - - por. rez. - - Oficer zbrojenia Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"

    Billik Edward Euzebiusz [1898-1939], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1936]

    Ur. 06 VII 1898. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pp. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 13 pp w Pułtusku, 10 pp w Łowiczu, gdzie dowodził kompanią. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1928. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr sł. st. piech. Przeniesiony do 41 pp w Suwałkach na dowódcę I batalionu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem w rejonie Piotrkowa Trybunalskiego – Tomaszowa Maz. Zginął 08 IX 1939 w czasie walki z Niemcami w rejonie Nowego Miasta n/Pilicą.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bilwin Jerzy
    Witold Stanisław [1911-194?]oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1939], żołnierz ZWZ, ps. „Koch”

    Ur. 26 IV 1911. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1928-1929 odbywa służbę wojskową w szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od 1 IX 1929 do 15 X 1929 odbywał kurs unifikacyjny w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, następnie w Szkole podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 xz przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1935. Ukończył kurs dowódców szwadronu w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1937-1939 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu w Grupie Sportu Konnego jako oficer jeździec. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 19 III 1939. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji przebywał na terenie Wileńszczyzny, gdzie działał pod ps. „Koch” w Związku Walki Zbrojnej. Był zastępcą dowódcy organizowanej w Wilnie grupy zmotoryzowanej ZWZ.
    Ujęty po VII 1941 przez Niemców i zamordowany.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Biżewski Ludwik [1919-1944], żołnierz AK, ps. „Kalina”

    Ur.25 IX 1919, syn Pawła i Anny. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej od II 1942 czynny w konspiracji AK. Początkowo wywiadowca i łącznik na terenie Placówki AK Zaboryszki w Obwodzie AK Suwałki. Od XI 1942 do V 1943 na konspiracyjnym kursie szkoły podoficerskiej na terenie rejonu III obwodu. Awansowany do stopnia kpr., potem XI 1943 do stopnia plut. Następnie d-ca drużyny w oddziale partyzanckim dowodzonym przez Wincentego Wysokiego „Szczupaka”. Zginął w walce  z Niemcami 12 VI 1944 II  k/ wsi Podłowcie pow. Suwałki
    Odznaczony: KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Biżewski Paweł [1897-+], żołnierz AK ,kpr. rez. ps.  „Brz0za”

    Ur. 25 I 1897. Syn Teofila i Kamili. W latach międzywojennych pracował we własnym gospodarstwie rolnym. Podczas okupacji niemieckiej czynny od VI 1942 w Armii Krajowej na terenie Obwodu AK Suwałki, gdzie pełnił funkcję podoficera zaopatrzeniowego patroli dywersyjno-sabotażowch na Placówce AK Zaboryszki w III rejonie obwodu suwalskiego AK, oraz szefa klasy w konspiracyjnej Szkole Podoficerskiej „Pogranicznik” na terenie rejonu III 1943-1944. Awansowany do stopnia kpr. cz. w. 11 XI 1943. Podczas akcji „Burza” żołnierz 8 kompanii odtwarzanego w AK 41 pp.
    Żona Anna.
    Jego syn Ludwik ps. „Kalina” /1919-1944/żołnierz AK zginął w walce z hitlerowcami w II 1944.Syn
    Odznaczony: Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Błędzki Brunon Stefan [1899-1940], kpt. broni panc. WP, [1935]

    Ur. 02 XI 1899. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VI 1921. Po wojnie służył w 1 Pułku Czołgów, a następnie po reorganizacji w 7 Batalionie Czołgów w Grodnie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. broni pancernej 1 I 1935. Następnie w latach trzydziestych był dowódcą kompanii szkolnej 7 Batalionu Pancernej.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą 32 Dyonu Pancernego w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim
    Odznaczony: Srebrnym Krzyżem Zasługi.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Błoziński - Franciszek - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Błuszko - Wacław - szwol. - Reuss-Cimochy - 3/4 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Bobrowska - Stefania - Stefcia - strz. - sanitariuszka 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Bobrowski - Jan - Stały - elew s.podof. - wywiad 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Bobrowski - Czesław - Bóbr - " " - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Bochno Stanisław [1913-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1937]

    Ur. 08 XI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie w okresie 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 3 szwadronie 2 Pułku Ułanów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5 i KW.
    Zmarł w Polsce 21 X 1995

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bogdan Bolesław [1909-?], podoficer żandarmerii rez. WP, kpr., żołnierz ZWZ/AK, plut./sierż. /ppor. cz. w.,  ps.„Deszcz”.

    Ur. 06 VI 1909. Syn Stanisław i Adeli. Ukończył szkołę powszechną, potem uczył się w szkole średniej. W latach 1930-1931 odbył służbę wojskową. Ukończył szkołę podoficerską dla podoficerów żandarmerii wojskowej w Grudziądzu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej od wiosny 1940 czynny w grupie konspiracyjnej Odrodzenie Narodowe S. Wydornika „Burzy”, potem w ZWZ. Podczas masowych aresztowań członków organizacji wiosną 1941 uniknął aresztowania. Kontynuuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. Należy do grona organizatorów struktur konspiracyjnych ZWZ na terenie Jeleniewa w Obwodzie Suwałki ZWZ/AK. Pełnił m. in. funkcję k-dta placówki, rejonu, d-cy konspiracyjnego plutonu potem 11 kompanii terenowej. Awansowany do stopnia plut., potem sierż. W ramach akcji „Burza” był przewidywany na stanowisko d-cy konspiracyjnego 8 dyonu żandarmerii AK. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych przeciwko siłom okupanta latem 1944. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. w 1944.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zmarł w roku 1969 w Olecku. inf. Łucja Demby 22.02.2016


    Bogucki Wacław [1896-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1931]

    Ur. 04 X 1896. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VIII 1920. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony 3 krotnie Krzyżem walecznych. Po wojnie długoletni oficer 3 psk w Wołkowysku, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 1 I 1931. Następnie dowodził do lata 1939 szwadronem 2 w 3 psk.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta  3 psk w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Odznaczony: KN,KW3x,SKZ

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bogusławski - Edmund - ("Niemy") - sierż. - Dowódca I plutonu Bargłów Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Bojanowski Tadeusz Michał [1912-?], oficer sł. st. łącz. WP,por. [1937]

    Ur. 07 IX 1912. Ukończył szkołę średnią, a następnie w latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1933. Następnie awansowany do stopnia por. sł. st. łącz. 19 III 1937. Służy w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu na stanowisku instruktora 2 kompanii podchorążych.
    Latem 1939 przeniesiony na stanowisko dowódcy plutonu stacyjnego w 11 szwadronie łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bojarski - Józef - kapral - Górka Lubartowska - 30X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Bokun Apolinary 
    Zygmunt [1913-1985], oficer sł. st. piech. WP, por. 19 III 1939/ mjr dypl. broni panc.

    Ur. 17 II 1913. W okresie 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935. Przeniesiony do 7 baonu pancernego w Grodnie. W latach 1938-1939 na kursie dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu w szwadronie czołgów rozpoznawczych TK.
    Służył w PSZ na Zachodzie, gdzie ukończył kurs Wyższej Szkoły Wojennej w Wlk. Brytanii. Służył w I Korpusie Polskim w Szkocji /PSZ/. W WSWoj. w Wlk. Brytanii przebywał w okresie od 24 IV 1944 do IX 1944/Posiadał w tym czasie stopień kpt.
    Zdemobilizowany w stopniu mjr dypl. Wyjechał z Wlk. Brytanii do Stanów Zjednoczonych gdzie osiedlił się na stałe.
    Zmarł w Ohio /USA/ 24 VIII 1985

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bokuniewicz - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Osina", zginął w Sobolewie 16.8.44 - -
    Bokuniewicz - (brak imienia) - Osina, - chor. - Placówka Wiżajny Rejon obwodu suwalskiego AK

    Boniecki Edward - Boniecki Edward [1897-1970], oficer dypl. sł. st. kaw. mjr [1938]/ppłk dypl.

    Ur. 14 VII 1897. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs podchorążych kawalerii w 1920. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 V 1920. Do stopnia por. awansowany 1 V 1921. Służył w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich, gdzie dowodził plutonem, potem szwadronem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1931. W latach 1931-1933 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. kaw. 19 III 1938. w latach 1937-1939 był szefem sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji szef sztabu Dywizji Kawalerii „Zaza”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie – pod Wolą Gułowską /4 X 1939/ i Kockiem /5 X 1939/. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w obozach jenieckich. Po odzyskaniu wolności w 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 09 IX 1970 w Londynie.
    Odznaczony: Kw4x, ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Borenlajzer - Zygmunt - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Borewicz Jan Janusz Antoni  [1906-1966], oficer rez. kaw. WP, por. [1936], żołnierz AK, rtm. rez., ps. „Antoni”

    Ur. 18 I 1906 w Suwałkach w rodzinie ziemiańskiej. Absolwent Państwowego Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości w 1927. W okresie od 15 VII 1927 do 25 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem odbywał praktyki w 2 p. ułanów w Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów w Suwałkach. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936.
    Po odbyciu służby wojskowej ukończył wyższe studia rolnicze. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu konnego zwiadu. W szeregach 41 pp w składzie 29 DP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się do Wilna, gdzie zamieszkał. Aresztowany w 194o przez NKWD był więziony w Wilnie potem w więzieniu w Mińsku. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w VI 1941 podczas ewakuacji więźniów z Mińska na wschód udało mu się zbiec z kolumny więźniów i przedostać do podwileńskiej miejscowości Czarny Bór. W VII 1941 wraz z rodziną por. Bolesława Sztroma przybył do Wasiliszek na Nowogródczyźnie. Oficjalnie zatrudniony jako kierownik spółdzielni spożywców. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Do X 1942 w sztabie obwodu AK Szczuczyn, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza. Od XII 1942 do I 1943 był k-dtem rejonu wasiliskiego. Zorganizował z części żołnierzy z terenu Wasiliszek oddział partyzancki, którym dowodził. Od VII 1943 do I 1944 był dowódcą kompanii „Pastwisko”. Od I 1944 jego kompania jako 5 kompania wchodzi w skład II/77 baonu dowodzonego przez por. J. Borysewicza „Krysię”. Brał udział w wielu akcjach bojowych przeciwko siłom niemieckim na terenie Nowogródczyzny. Od 7 V 1944 dowódca II baonu 77 pp AK. Brał udział w działaniach zbrojnym prowadzonych w ramach operacji „Ostra Brama”.
    Awansowany w 1944 do stopnia rtm. rez. kaw. W ramach odtwarzania sił zbrojnych był przewidywany na stanowisko dowódcy 23 p. ułanów grodzieńskich. Po zajęciu Nowogródczyzny przez A. Cz. do początku 1945 czynny w konspiracji na terenie Lidy. W 1945 ewakuował się do kraju.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w Warszawie 27 XI 1966. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Borkowski Jan [ 1912-?], kadet, oficer sł. st. piech. WP, por.[1939],por.

    Ur. 14 VI 1912. Ukończył Korpus Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1938 do 41 pp w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem CKM w 1 kompanii CKM I baonu 41 pp, a od 21 IX 1939 dowódca 9 kompanii III baonu 80 pp. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B Doessel. Po wojnie 1945-1947 w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji przebywał we Francji. W latach 1952-1967 oficer armii Stanów Zjednoczonych /kpt./
    Mieszkal we Francji, gdzie zmarł w m. Toul w 1991

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Borkowski - Henryk - Borek - kpr. elew. - - powieszony w Berżnikach 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Borowski - Stanisław - Borówka - sierż. - d-ca patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Borowski Ludwik - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - powieszony Berżniki 18.5.1944 - -

    Borucki Zygmunt [1907-?], oficer sł. st.piech., por. [1935]

    Ur.11 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1932 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla dowódców kompanii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 8 kompanii w III baonie 41 pp. Podczas obrony Warszawy ciężko ranny. Utracił nogi. Po kapitulacji przebywał w oflagu II c w Woldenbergu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Borusewicz Antoni [1913-?],oficer sł. st. art. WP por. [1939]

    Ur. 19 VI 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1935 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach. W okresie 1938-1938 oficer żywnościowy 4 dak. Awansowany na stopień por. sł. st. art. 19III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera ogniowego 4 dak. Brał udział w walkach na szlaku 4 dak od Suwałk aż na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Borysowicz Mieczysław [1916-1998], kadet, oficer sł. st. art., ppor. [01 VIII 1939], ppłk sł. st. art.

    Ur. 16 VIII 1916. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w okresie od X 1936- 1939 w 1 baterii szkolnej w Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, którą ukończył w VII 1939. Awansowany do stopnia ogniomistrza podch. art. w VI 1939. Następnie odbywał praktyki w 4 dak w Suwałkach. Uroczysta promocja miała odbyć się w X 1939. Z powodu wybuchu wojny promocja nie odbyła się. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 01 VIII 1939. Rozkaz NW WP z 13 IX 1939. Absolwent tzw. XVI wojennej promocji.
    Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 4 dak na stanowisku oficera zwiadowczego w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii w SGO „Polesie”, potem jako oficer zwiadu 1 baterii 4 dak w składzie BK „Edward” SGO Polesie. Brał musiał w walkach pod Kockiem 1-5 X 1939. W niewoli, skąd zbiegł i przedostał się na zachód do PSZ. Służba w 9 pal, 11 pac w II Korpusie Polskim. Zdemobilizowany w stopniu ppłk-a. Po wojnie na emigracji. Przez wiele lat mieszkał w Rzymie, gdzie był aptekarzem. Zmarł 28 X 1998 w Rzymie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bronakowski - Władysław - ("Majowy") - plut. rez. - Zastępca dowódcy I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Bruliński - - szwol. - Poznań k.Kocka - 3 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Brzuska - - kpr. pchor. rez. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne

    Buczarski Anatol [1913-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 28 X 1913. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku, na stanowisko d-cy 1 plutonu CKM w szwadronie CKM 3 psk. Brał udział kampanii wrześniowej 1939 walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Buczyński Henryk Paweł [1914-1979], oficer sł. st. art., ppor. [1936]

    Ur. 1 II 1914 w Suwałkach, syn Konstantego i Jadwigi. W 1933 ukończył w Suwałkach Państwowe Gimnazjum im. K. Brzostowskiego, gdzie w VI 1933 zdał egzamin maturalny. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1937 z przydziałem do 9 pac we Włodawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem 8 baterii 9 pac. Brał udział w obronie Warszawy. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. Odznaczony KW. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Więziony m. in. w oflagu w Dössel. Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju.
    Po wojnie mieszkał w Polsce. Zmarł 04 IX 1979.
    Miał brata  Stefana.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Buczyński Stefan [1918-1993], oficer  rez. art. ppor. WP [1 IX 1939] w konspiracji ZWZ/AK por. rez. [1943] ps. „Lubicz”

    Ur. 10 III 1918 w Suwałkach, syn Konstantego i Jadwigi. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w Państwowym Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie otrzymał w VI 1937 świadectwo dojrzałości. W okresie 1937-1938 odbywa służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, a następnie 1938-1939 w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. /promocja 1938-1940/. Awansowany 15 VII 1939 do stopnia plut. podch. Przed wybuchem wojny przydzielony do 9 Pułku Artylerii Ciężkiej we Włodawie, w którego składzie brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył w obronie Warszawy na Forcie Bema na Woli na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii 155 mm 98 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. W czasie walk zostaje ranny. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 został awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 01 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej, skąd po kilku dniach uciekł i powrócił do Suwałk. Już od XI 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej. Organizuje i kieruje do 1940 w rejonie Sejn grupą konspiracyjną, a następnie do 1943 organizator i dowódca grupy bojowej działającej na terenie Prus Wschodnich z zadaniem nawiązania kontaktów i utrzymywania łączności z stalagami oraz prowadzeniem wywiadu na kierunku Olsztyna i Królewca.
    W 1943 mianowany d-cą plutonu w Obwodzie AK Suwałki. W ramach odtwarzania sił zbrojnych przewidywany na dowódcę 2 baterii 4 dak, który miał być odtworzony w AK w związku z „Burzą”. Awansowany w AK do stopnia por. rez. art.  w III 1943
    Aresztowany przez gestapo i uwięziony w ciężkim więzieniu w Ragnicie k/Tylży i skazany na karę śmierci za działalność konspiracyjną. Ostatecznie wysłany do obozu koncentracyjnego w Stutthof / nr obozowy 45011/. W czasie ewakuacji obozu 28 I 1945 udało mu się uciec z kolumny więźniów. Do końca wojny okrywach się na Kaszubach.
    Po wojnie przebywał na leczeniu sanatoryjnym. Ukończył wyższe studia rolnicze z tytułem mgr inż. rolnictwa a następnie doktora.
    Odznaczony VM kl. 5, KW 3x, SKZ z M
    Autor książki „Suwalszczy6zna 1939-1944.
    Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 12 IX 1993 w Pucku.
     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bućko - Józef - Leszczyna - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Bućko - Stanisław - ("Adwokat") - od 1111944 do VII 1944 - Ppor. - Delegat rządu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Budziejko - Antoni - - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Budzik - Marian - szwol. - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Bujnowski Stefan - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Biały", zginął we wsi Kukle 7.6.44 - -
    Bukowiński - Zygmunt - - ppor. rez. - Dowódca kolumny amunic. I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)
    Bulkowski - - ("Gatra") - plut pchor. rez. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Buncler Kazimierz [1896 - +], oficer sł. st. piech. WP, mjr [1932],

    Ur. 05 III 1896. Od XI 1918 w WP. W szeregach 29 pułku piechoty bierze udział w latach 1918-1919 wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5 i KW. Awansowany do stopnia por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 29 pp w Kaliszu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 15 VIII 1924. W latach 1925-1932 służył w KOP, gdzie pełnił różne funkcje m.in. dowódcy kompanii granicznej. Do stopnia mjr sł. st. awansowany z starszeństwem od 1 I 1932. Następnie po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty dla dowódców batalionu przeniesiony na stanowisko dowódcy III batalionu w 41 pp w Suwałkach.
    Przeniesiony do 41 pp na stanowisko d-cy III baonu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VIII A Murnau. Po wojnie powrócił do kraju i zamieszkał na stałe w Łodzi, gdzie zmarł po 1960.
    Był żonaty z Felicją z d. Bielinek. Miał syna Kazimierza ur. 29 IX 1926, żołnierza AK ps. „Mik” na Wileńszczyźnie zamordowanego 17 XI 1945 w więzieniu sowieckim.
     Odznaczony: VM Kl. 5, KN,KW2x,ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Buraczewski - Bolesław - ("Bolesławski ") - ppor.rez. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Burakiewicz Tadeusz - aresztowany - uratowany od śmierci - - -

    Burdyn Leon [1908-1946], chor./ppor. cz. w. żołnierz AK/AKO, działacz WiN ps. „Cichy”, „Cichy I”, Doman”, „Łomian”

    Ur. 06 IV 1908 we wsi Zaboryszki pow. Suwałki, syn Piotra i Anny. Ukończył 4 klasowa szkołę powszechną. Pracował jako robotnik. W latach 1930-1931 odbył służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Był właścicielem 8 mórg gruntów we wsi Kaletnik, gm. Sejwy pow. suwalski. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 do 26 IX 1939.
    Od 1943 czynny w konspiracji AK. Od III 1944 do VII 1944 żołnierz oddziału partyzanckiego przebywał w obozie „Żwirki”. W końcu VI 1944 w stopniu plut. wchodził w skład Komendy Inspektoratu IV AK Suwałki. Pełnił wówczas funkcję oficera łączności. W okresie „Burzy” dowódca patrolu dyspozycyjnego inspektora suwalskiego rtm. F. Szabuni „Zemsty”. Od jesieni 1944 poszukiwany przez NKWD ukrywał się razem z mjr F. Szabunią na terenie Obwodu AK Sokółka. Awansowany w AK do stopnia ppor. cz. w. W II 1945 oddelegowany przez mjr. sł. st. kaw. F. Szabunię na teren Obwodu Suwałki do pomocy k-dtowi tego obwodu kpt. rez. M. Ostrowskiemu z zadaniem odbudowy struktur konspiracyjnych. Od II do III 1945 był faktycznym k-dtem obwodu. Następnie pełnił funkcję I z-cy przewodnika Obwodu AKO Suwałki. W końcu IV 1945 został mianowany dowódcą rejonu obejmującego 6 gmin. Aktywny w działaniu zorganizował na podległym terenie 5 kompanii konspiracyjnych. We IX 1945 za zezwoleniem kpt. rez. M. Ostrowskiego „Kropidły” zagrożony aresztowaniem wyjechał do Gdańska, gdzie przebywał do III 1946. W tym czasie nie prowadził żadnej działalności konspiracyjnej. W III 1946 powraca na teren powiatu Suwałki. Po nawiązaniu kontaktów konspiracyjnych zostaje mianowany przez k-dta Obwodu Suwalsko-Augustowskiego WiN kpt. rez. St. Malesińskiego „Tadeusza” dowódcą dywersji w tym obwodzie. Zorganizował kilka patroli dywersyjnych. Mieszkał we wsi Kaletnik. Aresztowany 29 IV 1946 i uwięziony w więzieniu białostockim. Wyrokiem WSR Białystok, syg. akt R 614/46 został skazany na łączną karę śmierci z utratą praw publicznych i obywatelskich na zawsze, przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Sądzony w grupie mjr J. Rybnika. Postanowieniem NSW w Warszawie z 22 VIII 1946 nr 3042/46 wyrok został utrzymany w mocy. Stracony 11 IX 1946 w wiezieniu w Białymstoku.
    Żonaty z Alicją z Zakrzewskich. Był ojcem czworga dzieci, córek Małgorzaty i Marianny i synów Waleriana i Bogusława.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Burlingis Antoni 
    [1908-1978], oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1936]

    Ur. 23 IV 1908. Ukończył szkołę powszechną. W latach 1929-1931 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską i pozostał w wojsku jako podoficer nadterminowy potem zawodowy. Jednocześnie uzupełniał wykształcenie. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem 15 X 1936 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem w 1 szwadronie, a od 15 – 20 IX 1939 po śmierci  d-cy 2 szwadronu por. Konstantego Barańskiego pod Olszewem d-ca 2 szwadronu. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 1 Pułku Ułanów od Augustowa do walk na Lubelszczyźnie. W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem AK i brał udział w powstaniu Warszawskim
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Kołobrzegu 2 VIII 1978.
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Butkiewicz Jan
    Witold [1922-1943], uczeń, członek Odrodzenia Narodowego.

    Ur. 06 XI 1924 w Białymstoku. Mieszkał w Suwałkach. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracyjnej organizacji niepodległościowej Odrodzenie Narodowe. Aresztowany przez gestapo w V 1941 przeszedł okrutne gestapowskie śledztwo. Wieziony w więzieniu w Suwałkach potem w więzieniu „Neubau” w Królewcu. Skazany przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę 4 lat zaostrzonego obozu karnego. Wywieziony w ciężkim stanie zdrowia do więzienia w Koronowie, gdzie go zamęczono. Zmarł w 1943. 
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Butkiewicz Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Butwiłowicz Wiktor [1912-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 24 III 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1933-1934 służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a praktyki w 4 Dywizjonie Artylerii Konnej w Suwałkach. Przeniesiony we IX 1934 do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art., plut.
    Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w 1939 i wcielony do 4 dak, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową na stanowisku d-cy II plutonu w 1 baterii 4 dak.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Bykowski - Stefan - (brak pseud.) - od VII1941 do 181111943 - Nauczyciel - Szef Informacji i propagandy Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Cabanowski Mieczysław Tytus  - [1901-1940], oficer rez. kaw. WP, por. [1935]

    Ur. 04 I 1901 w Grójcu, syn Wacława i Józefy z Tkaczyńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Grójcu, skąd w 1918 przeniósł się do gimnazjum R. Kowalskiego w Warszawie. Od XI 1918 służy ochotniczo w WP i przydzielony do 5 szwadronu szwoleżerów 2 zapasowego pułku ułanów. W III 1919 z pułkiem wyruszył na front. Brał udział w bitwach o Bełz, Kamionkę Strumiłową, Busk, Brody, Żółkiew i w walkach w Małopolsce Wschodniej i na Wołyniu. W 1920 po ciężkiej chorobie/ chorował na tyfus plamisty/ leczonej w szpitalu w Równem otrzymał urlop zdrowotny, po czym zostaje skierowany na kurs do Szkoły Podchorążych w Warszawie, potem w XI 1920 do Centralnej Szkoły Jazdy w Grudziądzu, którą ukończył w I 1921. Przeniesiony w I 1921 do rezerwy. W okresie 1921-1922 pracuje jako urzędnik w Urzędzie Skarbowym w Warszawie na powiat warszawski. W v 1922 ponownie powołany do służby wojskowej i wcielony do 6 pułku ułanów w Stanisławowie, skąd go przeniesiono do Biura Ścisłej Rady Wojennej. W 1923 bezterminowo urlopowany. Następnie pracował jako inspektor więzienny na Mokotowie, potem w Kaliszu i Łodzi. Odbywał ćwiczenia wojskowe w 2 Pułku Ułanów Grochowskich  i w 19 Pułku Ułanów Wołyńskich przy Szkole Podchorążych Rezerwy w Zambrowie /dla d-ców szwadronów/. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Po odbytych kolejnych ćwiczeniach 
    awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Mazowiecki. Ukończył kurs w zakresie CKM oraz kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku oficera uzbrojenia. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 IX 1939 jego pułk stacjonował we wsi Hrynki niedaleko Wołkowyska. Dowódca pułku wysłał go z kilkoma ułanami do Świsłoczy w celu zakupienia żywności, gdzie spotkał się z 3 szwadronem rtm. Mariana Cyngotta, który maszerował w kierunku wsi Hynki by połączyć się z pułkiem. W tym rejonie zostali niespodziewanie zaatakowani przez sowieckie samochody pancerne. Po walce dostaje się do niewoli sowieckiej. Następnie więziony w obozie w Kozielsku, skąd rodzina otrzymała w XII 1939 ostatni list. Wywieziony 05 IV 1940 na miejsce śmierci./Lista śmierci z 05 IV 1940 poz. Nr 99/.Zamordowany w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Capała Edward - [1897-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm [1931]

    Ur. 9 X 1897. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach, gdzie pełnił funkcje m.in. d-cy plutonu, szwadronu. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931. Następnie do lata 1939 był oficerem administracyjno-materiałowym. W kampanii wrześniowej 1939 oficer broni 3 p. szw.
    Capała Edward
    W VIII 1939 przeniesiony z 3 p. szwol. do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku, potem do Wołkowyska, gdzie otrzymał przydział na stanowisko dowódcy taborów w Brygadzie Rezerwowej Kawalerii "Wołkowysk" w której składzie bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po 17 IX 1939 uczestniczy w walce z oddziałami agresora sowieckiego. Po 20 IX 1939 przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim.Od VI 1940 po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie znalazł się w niewoli sowieckiej. Zwolniony z obozu w IX 1941 po zawarciu ukladu Majski-Sikorski. Wstępuje do Armii Polskiej na Wchodzie dowodzonej przez gen. W. Andersa. Po ewakuacji AP na Bliski Wschód od 1943 służy w 1 p. ułanów II Korpusu. Awanswoany do stopnia mjr. sł. st. kaw. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii.
    Za męstwo okazane na polu walki podczas wojny polsko-bolszewickiej odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Za długoletnią służbę odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ceckowski - Jan - Ostry - kpr. - dowódca patrolu dywersyjnego. 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta. Poległ w Białych Błotach 22.04.44.

    Ceckowski Kazimierz [1914-?], w konspiracji AK, sierż., działacz WiN, ps. „Wąż”, „Węgorz”

    Ur. 15 III 1914 we wsi Przejma Wielka gm. Zaboryszki pow. suwalski. Syn Jakuba. Ukończył szkołę powszechną. Przed wojną odbył służbę wojskową w WP /1935-1936/. W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK. Był żołnierzem placówki AK Zaboryszki. W 1944 był żołnierzem w odtwarzanej 9 kompanii 41 pp AK. W VIII 1944 zatrzymany przez NKWD i następnie wcielony do WP. Zdemobilizowany w końcu 1945. Powraca na Suwalszczyznę. Od I 1946 czynny w konspiracji WiN na terenie Obwodu Suwalsko-Augustowskiego. Latem 1946 mianowany przez prezesa obwodu WiN Józefa Grabowskiego „Cyklon” szefem dywersji na pow. suwalski i jednocześnie dowódcę baonu konspiracyjnego „Moczary”. Awansowany w konspiracji do stopnia sierż. Ujawnił się 25 IV 19457 w PUBP w Suwałkach. Po ujawnieniu razem z J. Grabowskim wyjechał na teren woj. olsztyńskiego, gdzie dzierżawił jezioro we wsi Likuzy, potem pracował jako kierownik ośrodka zarybieniowego w Szwaderkach pow. Ostróda.
    W III 1950 zatrzymany przez UB i zmuszony do współpracy pod. ps. „Ryba”. Następnie zwolniony.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Cent Kazimierz Jerzy [1916-?], oficer sł. st. kaw., WP, ppor. [1938]

    Ur. 15 IX 1916. Ukończył gimnazjum. Od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. Następnie od 1 I 1936 do 31 V 1936 odbywał wstępne przeszkolenie kawaleryjskie w pułku kawalerii, potem VI-VII 1936 w pułku manewrowym w Ostrowi Maz. – Komorowie, a od VII – IX 1936 praktykę w 3 psk w Wołkowysku. Od X 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a od VII do X 1938 odbywał praktyki oficerskie w 3 psk. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 3 psk na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 1 szwadronie.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 3 psk na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 1 szwadronie. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Kampanię wrześniową 1939 zakończył po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chajęcki Aleksander Wiktor 
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw. WP [ 1938 ]

    Ur. 4 I 1916. Po ukończeniu szkoły średniej w 1935 -1936 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach.
    Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk z wrogiem dowodził 1 plutonem w 1 szwadronie 2 p. uł.
    Po wojnie w kraju. Mieszka w Starej Miłosnej./2006/ obecnie płk w st. sp.
    Odznaczony VM kl. 5 za kampanie wrześniową 1939,
    Działał w Stowarzyszeniu Ułanów Grochowieckich im. gen. Józefa Dwernickiego w Podkowie Leśnej, oraz Federacji na rzeczTradycji Jazdy Polskiej. Uczestniczył w zjazdach absolwentów Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chalecki - Józef - - strz. - part. spalony żywcem 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Chałko - Stefan - Leszek - st.strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Chałko - Wacław - - strz. - poległ pod Maćkową Rudą 14.07.44 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Chałko Wacław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Leszek", zginąl pod Macharcami 14.7.44 - - Placówka Koniecbór Rejon obwodu suwalskiego AK
    Chart - Teodor - wachm. - 2 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Chełmiński - Stanisław - ("Roch") - plut - Dowódca plutonu II Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Chludziński Jan [1899-1980], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1937].

     Ur. 3 VIII 1899 w m. Horbów, syn Józefa i Ksawery, mieszkał w Suwałkach przy ul. Kasprzaka
    żona Feliksa Chludzińska. W WP od XI 1918. W stopniu wachmistrza brał udział w wojnie 1918-1920 polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 Pułku Ułanów. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki VM kl. 5 oraz KW. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. Po wojnie służył w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1924. Dowodził kolejno plutonem, potem szwadronem. Do stopnia rtm sł. st. kaw, awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był komendantem Szkoły Podoficerskiej CKM  Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 3 Pułku Szwoleżerów. Brał udział w walkach z wrogiem. odcięty od macierzystego oddziału przekroczył granicę z Litwą, gdzie został internowany. Po wkroczeniu Sowietów na Litwę uwięziony w łagrze  sowieckim, skad został zwolniony po układzie Majski-Sikorski latem 1943. słuzył w Armii Polskiej w ZSRR, potem po ewakuacji z ZSRR w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Ewakuowany z korpusem z Włoch do Wlk. Brytanii, gdzie w 1947 został zdemobilizowany. w 1947 powraca do kraju i zamieszkał w Suwałkach i tu zmarł 13 XII 1980.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chmelik Edward Mieczysław [1901-?], kpt. art. WP, kpt. [1936]

    Ur. 21 V 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1919-1920 służył w WP i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii i promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 IV 1921. Służył w 6 Pułku Artylerii Polowej w Krakowie. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 IV 1923. W 1929 przeniesiony z 6 Pułku Artylerii Lekkiej do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie w latach 1929-1932 był instruktorem wychowania fizycznego, potem od 12 X 1932 wychowawcą i instruktorem oraz dowódcą plutonu w 1 potem w 2 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1938-1939 pełnił funkcję zastępcy dowódcy oraz oficera zwiadowczego 20 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej we Włodawie.
    W kampanii wrześniowej 1939 był d-cą 98 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej, którym dowodził podczas obrony Warszawy do 20 IX 1939.
    Odznaczony: Srebrnym Krzyżem Zasługi.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chodakiewicz Zygmunt - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Lotny", zamordowany 1944 - -

    Chojnowski Wojciech - [1880-1947], ks., por. cz. w. ps. „Józef”, kapelan obwodu AK Augustów

    Ur. 11 II 1880. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana 24 VI1905 w Sejnach. Był proboszczem parafii Augustów. W okresie okupacji żołnierz ZWZ/AK. Udzielał kwater, nawet na dłuższy czas żołnierzom ZWZ/AK organizatorom struktur niepodległościowych na terenie Obwodu Augustowskiego ZWZ/AK. Latem 1943 zostaje aresztowany przez gestapo, lecz po trzech miesiącach zwolniony z więzienia dzięki staraniom p. Kunki, właściciela browaru w Suwałkach, z pochodzenia Niemca. Pełnił funkcję kapelana Obwodu ZWZ/AK Augustów. Awansowany w AK do stopnia por. cz. w.
    Zmarł 05 VIII 1947 na skutek obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym.
    Odznaczony: SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chomicz Jan [1913-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 19 II 1913 w Korklinach pow. suwalski.. Ukończył szkołę średnią, a następnie w latach 1934-1935 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 76 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do batalionu KOP „Suwałki”, a po mobilizacji w III 1939 przeniesiony do 41 pp, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy III plutonu 5 kompanii II baonu., 41 pp. Uczestniczy w obronie Warszawy od 04 IX 1939 do 26 IX 1939. Zginął w walce z Niemcami na Ochocie 26 IX 1939.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chomiczewski Stanisław ks. - zginął/a w obozie koncentracyjnym - - -

    Choroszewski Piotr [1911-?], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, ppor. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, por., ps. „Kruk”, „Polny”

    Ur. 26 III 1911. Syn Aleksandra. Ukończył seminarium nauczycielskie w Augustowie. Przed wojną pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Augustowie. Służbę wojskową odbył na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Grodnie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1938. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK od XII 1941 na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów. Od XII 1941 do III 1943 był wykładowcą na I turnusie konspiracyjnej szkoły podch. rez. piech. Pełnił m. in. funkcje oficera wyszkolenia w sztabie komendy obwodu, k-dta Rejonu I Augustów oraz d-ca kompanii konspiracyjnej na terenie rejonu I. Przez pewien okres czasu pełnił także funkcję referenta wywiadu w sztabie Obwodu AK Augustów. Awansowany w AK do stopnia por. rez. piech. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza” na terenie obwodu. Po wejściu A. Cz. na teren obwodu przebywał w Augustowie, gdzie został aresztowany 27 II 1945 przez NKWD. Represjonowany.
    Dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Choroszewski - Antoni - ("Korab") - ppor. c.w. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Chrapowicka - Jadwiga - Bronia - strz. - sanitariuszka 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Chrapowicki - Aleksander - Rozmaryn - strz. - zamordowany 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Chrzanowski Wincenty (włściwie Chrząszczewski Wincenty)  - Wincenty - rtm. - - Oficer informacyjny 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
     
    Chrząszcz - - ks. kpt. rez. - - Kapelan 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Chrząszczewski Wincenty [1903-1989], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Janusz”, „Kruk”, „Ksawery”, „Wincenty” vel J. Michałowski.
    Kmdt Okręgu AK Wilno /w likwidacji/ VI-VII 1945.

          Ur. 04 II 1903 w Jarzębińcach na Kijowszczyźnie, syn Antoniego - Ludwika/ właściciela majątków ziemskich/ i Zofii z d. Kwiatkowskiej. W 1921 ukończył w Humaniu 7 – klasową średnią szkołę polską. Działa w tym okresie aktywnie w harcerstwie polskim na Ukrainie.
    W VII 1921 drogą nielegalną przedostaje się do Warszawy i tu po zdaniu egzaminu wstępnego i jednoczesnym egzaminie maturalnym zostaje przyjęty do Szkoły Podchorążych, gdzie przebywa od VIII 1921 do VIII 1922. Po ukończeniu rocznego kursu unitarnego zostaje skierowany do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa od VIII 1922 do VIII 1923. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1923 z przydziałem do 1 p. Ułanów Krechowieckich. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 IX 1925. Pełni funkcję d-cy plutonu, potem oficera oświatowego i oficera informacyjnego. Ukończył kurs dla oficerów łączności w Szkole Łączności w Zegrzu, potem kurs dla    d-ców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Był też kustoszem w latach 1930-1939 pułkowego muzeum. Był autorem artykułów w piśmiennictwie wojskowym, a także tłumaczem publikacji z języka angielskiego i francuskiego. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 2 szwadronu. Po mobilizacji w VIII 1939 mianowany oficerem informacyjnym pułku.
    W kampanii wrześniowej 1939 początkowo oficer informacyjny pułku, potem dowodzi ponownie 2 szwadronem 1 p. uł., potem oficer sztabu w Grupie Kawalerii gen. Z. Podhorskiego, a następnie d-ca szwadronu w Grupie Kawalerii płk E. Z. Tarnasiewicza. Uczestniczy w walkach z wojskami sowieckimi pod Kodziowcami w rejonie Sopoćkiń. W nocy z 23 na 24 IX 1939 przechodzi ze swoim oddziałem na Litwę, gdzie zostaje internowany i umieszczony w obozie w Rakiszkach. 26 XII 1939 podejmuje udaną ucieczkę z obozu i 6 I 1940 przybywa do Wilna. Od I 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ na terenie Wilna. Jednocześnie czyni starania o wyjazd do Francji, co nie dochodzi do skutku.
    Od VII 1940 z polecenia mjr A. Krzyżanowskiego „Wilka” zajmuje się organizacją przerzutów osób przez granicę litewsko-łotewską. We IX 1940 zostaje mianowany zastępcą ds. wojskowych k-dta Podokręgu Kowieńskiego - ppor. Zbigniewa Jentysa „Habdanka”. W III 1941 zostaje wraz z grupą członków sztabu Podokręgu aresztowany przez NKWD. Więziony w więzieniu w Kownie, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Po wybuchu 21 VI 1941 wojny niemiecko-sowieckiej zostaje ewakuowany w grupie więźniów do więzienia w Mińsku, a stamtąd w kierunku Czerwienia. Podczas marszu uchodzi szczęśliwie z życiem z masakry dokonanej na więźniach przez konwojentów NKWD. Na początku VII 1941 powraca do Wilna, gdzie nawiązuje kontakt z k-dtem okręgu wileńskiego ZWZ „Wilkiem”, przez, którego zostaje mianowany p. o.
    k-dta Podokręgu Kowieńskiego ZWZ krypt. „Klon”. Do jesieni 1942 zajmował się pdbudową i rozbudową siatki konspiracyjnej ZWZ/AK na terenie podokregu. W efekcie trudnej ciężkiej pracy organizacyjnej zorganizował 7 obwodów. Jesienią 1942 nowym k-dtem Podokręgu zostaje mianowany dr med. Adam Dowgird „Dominik”. Obejmuje wówczas ponownie funkcję zastępcy k-dta ds. wojskowych, a następnie dodatkowo funkcję inspektora utworzonego w strukturze wojskowej okręgu wileńskiego AK Inspektoratu „E” obejmującego teren Podokręgu kowieńskiego. Awansowany przez KG AK do stopnia mjr sł. st. kaw. 11 XI 1943. Zajmuje się tworzeniem ośrodków i placówek wojskowych, organizuje akcje zdobywania broni, z której część przekazano do Wilna. W 1943 z jego inicjatywy zorganizowano w Kownie 12 osobowy patrol dywersyjny, który do wiosny 1944 przeprowadził 7, akcji zbrojnych. Na początku 1944 w efekcie jego starań skierowano kilkudziesięciu żołnierzy AK z podokregu na 3 – miesięczne przeszkolenie do brygady AK „Szczerbca” /G. Fróga”. Na początku III 1944 zostaje aresztowany przez Gestapo i osadzony w obozie w Prowieniszkach, gdzie przebywa do 12VII 1944 do chwili odzyskania wolności. Udaje się do Kowna, skąd następnie wyjeżdżą do Wilna, gdzie nawiązuje w końcu VII 1944 kontakt z ppłk Dypl. Julianem Kulikowskim „Ryngrafem” – nowym k-dtem Okręgu AK Wilno i włącza się ponownie do pracy konspiracyjnej. Od 10 XII 1944 po wyjeździe do Polski A. Dowgirda przejmuje po nim obowiązki k-dta Podokręgu Kowieńskiego AK. Jednocześnie członek sztabu okręgu Wilno AK. Od IV 1945 pełni funkcję z-cy i szefa sztabu w Komendzie Okręgu Wilno AK w likwidacji kierowanej przez mjr dypl. sł. st. a. Olechnowicza. Po wyjeździe do Polski mjr A. Olechnowicza „Pohoreckiego”, „Lawicza” od połowy VI 1945 do VII 1945 kieruje pracami nad ostateczna likwidacją struktur okręgu. Czynna była nadal komórka legalizacyjna zaopatrująca „spalonych” akowców w lewe dokumenty ewakuacyjne, które umożliwiały im wyjazd do Polski.
    Aresztowany przez NKWD 18 VII 1945 i uwięziony, a następnie skazany na karę 10 lat łagrów. Po odbyciu pełnej kary repatriowany do Polski 26 IX 1955. Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie.
    W latach 1956-1968 pracował na kierowniczych stanowiskach administracyjnych w PAN w Warszawie. W 1968 przeszedł na emeryturę.
    Zmarł w Warszawie 28 IX 1989.
    Odznaczony VM kl.5, nr leg. 13630, KN, KW 3x,ZKZ z M, Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939, Krzyżem AK, Medalem Wojska 4x.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Chwaliński - Wacław - ogn. - - Szef baterii 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Chyliński - Wacław - ("Zuch") - kpr. - Dowódca patrolu wywiadu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Cich - Władysław - ("Wierny") - od 1943 do 1944 - Ppor. - Dowódca żandarmerii Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Ciechanowicz Olgierd 
    Urodził się 1 stycznia 1914r w Wilnie, gdzie po szkole podstawowej zdał do Gimnazjum im. J. Słowackiego, a potem od 20 września 1935 do 15 lipca 1936 był   w Centrum Wyszkolenia Kawalerii Szkoły Podchorążych Rezerwy. W 1939r rozpoczął studia na Uniwersytecie im. Stefana Batorego na Wydziale Rolnictwa.   Brał czynny udział w życiu uczelni. Należał też do sekcji wioślarskiej AZS. Należał  do korporacji Silesia lub Polonia /?/ Ostatni wpis w indeksie – 14 grudnia 1939.
    Jeszcze w 1939 został powołany do wojska. Jego losy do 1941 nie są rodzinie znane.
     W 1941 znalazł się w Świrze i został skierowany przez Niemców do pracy w majątku ziemskim jako pomocnik agronoma. Tu zginął z rąk sowieckich partyzantów. Zabity strzałem w tył głowy i spalony w stodole 17 grudnia 1942 roku.

    (informację nadesłała P. Renata Opala)


    Ciechanowicz Wiktor 
    [1912-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1939]

    Ur. 1 I 1912. Ukończył szkołę średnią w 1932. W okresie 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany na stopień por. sł. st. kaw. 19 III 1939. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję oficera żywnościowego 3 psk, w którego szeregach odbywał kampanię wrześniową 1939.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

      Urodził się 1 stycznia 1912r w Wilnie. Tu skończył Gimnazjum im.Lelewela. Potem dostał się do CWK w Grudziądzu. Był wszechstronnie utalentowany: malował, fotografował / za wysyłane na konkursy fotografie otrzymywał nagrody/, pływał, pływał kajakiem, był mistrzem miasta Wilna w skokach narciarskich, dobrze jeździł konno. W  Pułku 3 Strzelców Konnych Wołkowysku, dokąd został skierowany po ukończeniu CWK, brał udział w Militari / w konkursie skoków/. Grał też na pianinie.
    Z Wołkowyska wyruszył na wojnę. 13 września przyjechał do Wołkowyska niespodziewanie, motocyklem/ nie swoim/ miał ze sobą jakieś dokumenty wojskowe, wziął ślub z Wiktorią Kosteczko i nazajutrz rano wyjechał z powrotem do swojej jednostki. Z żoną spotkał się ponownie dopiero w ostatnich dniach listopada 1939 w Wilnie. Tu pozostawał przez miesiąc, do chwili, kiedy dowiedział się, że jest poszukiwany. Oboje z żoną postanowili dostać się do Warszawy, ale na granicy zostali zatrzymani i aresztowani i na 1,5 roku osadzeni w więzieniu w Baranowiczach, skąd uwolnili się po zbombardowaniu budynków. Wiktor w tym czasie miał już wyrok: 8 lat ciężkich robót we Władywostoku.
       Oboje po wielu przejściach dotarli do Wilna, skąd w sierpniu 1941 przenieśli się do Świra. Tutaj spotkał dr Ginko ps. Doktor Jan i Józefa Romejkę ps.Klin, którzy wprowadzili go do AK pod ps.Żaba. W tym czasie spotykał się też z oddziałem Łupaszki. W sierpniu 1944 opuścił Świr i pozostał „w lesie”. Po zdobyciu Wilna przez sowietów został aresztowany z całym dowództwem AK i osadzony za drutami w Miednikach, skąd uciekł. Zjawił się w domu, w Wilnie, pod koniec sierpnia 1944 i był prawie do Bożego Narodzenia. W tym czasie współpracował się z AK-owcem majorem Władysławem Dąbrowskim ps.Krysia, który pełnił funkcję szefa sztabu Komendy Miasta. Kiedy pewnego dnia szedł na spotkanie z nim, wpadł w „kocioł”, został aresztowany i osadzony w więzieniu na Łukiszkach. Po 2 miesiącach, w lutym 1945 został wywieziony do Stalinogorska.  Stamtąd uciekł i wrócił do Polski przed Bożym Narodzeniem 1945r. Mieszkał w Osiecku, Skwierzynie i Zielonej Górze, gdzie zmarł 5 kwietnia 1983r.

    (informację nadesłała P. Renata Opala)



    Cieciuchowski Bolesław [1903-1943], ks. kapelan rez. WP [1939], żołnierz ZWZ/AK ps. „Kruk”, „Leśny”, 

    Ur. 10 XII 1903 w Rajgrodzie pow. Suwałki. Ukończył Seminarium Duchowne w Łomży. Wyświecony na kapłana w Łomży 19 II 1928. Był proboszczem parafii rzymsko-katolickiej w Monkiniach pow. Suwałki.  Mianowany kapelanem rez. z dniem 1 1939. Był kapelanem 41 pp.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od 1940. Przez cały czas okupacji niemieckiej utrzymywał łączność z oddziałami partyzanckimi AK. Na plebani posiadał radioodbiornik i prowadził nasłuch. Żołnierzom konspiracji udzielał pomocy duchowej i materialnej /żywność, bielizna/. Kolportował prasę konspiracyjną. Zdradzony i aresztowany przez gestapo w Suwałkach w III 1943 pod zarzutem utrzymywania kontaktów z partyzantami z AK. Przeszedł ciężkie śledztwo, ale wytrzymał tortury i nikogo nie wydał. W dniu 29 IX 1943 został rozstrzelany w lesie niedaleko wsi Prudziszki, przy szosie Suwałki-Wiżajny. W 1945 parafianie przenieśli zwłoki swego zamordowanego proboszcza na cmentarz w Monkiniach i postawili pomnik.
    Odznaczony: ZKZ z M.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Cieplak Ignacy 
    [1904-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1935]

    Ur. 24 V 19o4. Od 1926 służył w WP jako podoficer zawodowy. W okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 13 Pułku Ułanów w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Po zdaniu egzaminów zostaje przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej promocji 1938-1940. Od X 1938 studiuje w MSWoj. w Warszawie.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer informacyjny Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 08 IX 1939 oficer sztabu dywizji Kawalerii „Zaza”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Cieślukowski Antoni [1924-1944], żołnierz AK, ps. „Koliber”

    Ur. w 1924, syn Antoniego i Marii. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Od III 1942 żołnierz AK na Placówce Krasnopol w obwodzie Suwałki AK. Od XI 1942 do V 1943 był elewem konspiracyjnej szkoły podoficerskiej w rejonie III obwodu, którą ukończył w stopniu kaprala. Pełnił funkcję d-cy drużyny w plutonie konspiracyjnym placówki, potem d-ca drużyny w służbie wywiadowczo-dywersyjnej. Brał udział w szeregu akcji zbrojnych przeciwko okupantowi niemieckiemu. Awansowany XI 1943 do stopnia plut. Aresztowany przez gestapo wiosną 1944 razem z swym ojcem również Antonim i zamordowany przez Niemców w publicznej egzekucji 18 V 1944 w Berżnikach pow. Suwałki. Awansowany pośmiertnie w 1944 do stopnia sierż. i odznaczony KW i BKZ z M.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Cieślukowski
    - Stanisław - ("Piorun") - kapr.rez. - Zastępca dowódcy III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Cimochowski Józef [1918-?],rolnik, członek organizacji niepodległościowej Korpus Ziemi Suwalskiej.

    Ur. w 1919 w Jersey City /USA/. W 1927 powrócił z rodzicami do Polski. W latach 1928-1933 uczęszczał do szkoły powszechnej w Bakałarzewie, po czym pracował w gospodarstwie rolnym swego ojca w pobliżu Suwałk. W okresie okupacji niemieckiej udzielał pomocy w organizowaniu Korpusu Ziemi Suwalskiej. Aresztowany przez gestapo był więziony w Suwałkach, gdzie przeszedł ciężkie śledztowo, potem w więzieniu „Neubau” w Królewcu. Skazany 05 II 1943 przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę śmierci. Jednak wyroku na nim nie wykonano. Posiadał obywatelstwo amerykańskie. W tym czasie w Szwajcarii przedstawiciele wywiadu amerykańskiego prowadzili rozmowy z wywiadem niemieckim na temat wymiany jeńców i to prawdopodobnie spowodowało, że nie wykonano na nim kary śmierci. Przebywał w królewieckim więzieniu „Neubau” do zdobycia Królewca przez A. Cz., dzięki czemu odzyskał wolność.
    Dalsze jego losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Curewicz - Lejb - ppor. rez. - 3 szwadron - Dowódcy plutonów 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
    Cwikiel - Leon - chor. - - Szef kancelarii 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Cychylik - Jan - (odznaczony Krzyżem Walecznych) - plut. - Szef baterii 98 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (formowany z mobilizacji 9 pac Włodawa) - w obronie Warszawy w 1939 roku

    Cyngott Marian Tadeusz [1902-1939], oficer sł. st. kaw., rtm. [1938]

    Ur. 21 V 1902. Syn Franciszka i Marii z Pokrzywnickich. Żona Maria z Gruszeckich.
    .Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki Krzyżem Walecznych. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W okresie od 2 XI 1926 do - VIII1928  w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. W 1933 przeniesiony do Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie od 1933-1934 był d-cą 1 plutonu liniowego w II szwadronie w szkolnym, a od 1934 do 1935 pełnił funkcję adiutanta d-cy dywizjony szkolnego, potem w okresie 1935-1937 był d-cą IV plutonu liniowego w 1 szwadronie szkolnym. Następnie w latach 1937-1938 pełnił funkcję adiutanta k-dta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii ppłk sł. st. kaw. Edwarda Wani. W 1938 powraca do macierzystego 2 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 19 III 1938. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów 1938-1939 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po powrocie do 2 p. uł. mianowany d-cą 3 szwadronu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. 18 IX 1939 brał udział w walkach z sowietami w rejonie wsi Horki k/Wołkowyska, potem uczestniczył w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ 02 X 1939 w walce pod Serokomlą na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Serokomli
    Odznaczony: KW, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Czapliński - Henryk - kapral - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Czarkowska Elżbieta - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Czatyrko Michał [1903-?], leśnik, oficer rez. piech. WP, ppor. [1931], w konspiracji AK, por. rez., ps. „Kawka”

    Ur. 15 I 1903, syn Jana. W okresie międzywojennym ukończył gimnazjum oraz studia wy ższe. Z zawodu leśnik. Służbę wojskową odbył w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany z starszeństwem od 1 I 1931 do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. Pracował jako leśnik. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w jednostce KOP. Podczas okupacji niemieckiej nadal pracował jako leśnik i mieszkał w leśniczówce Wiłkokuk pow. Suwałki. Czynny od IV 1942 w konspiracji AK na terenie Obwodu AK Suwałki. Pełni funkcję k-dta Rejonu II w skład, którego wchodzą Placówki Sejny, Berżniki i Giby. W ramach odtwarzania sił zbrojnych przewidywany na dowódcę III baonu 41 pp. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Awansowany w konspiracji do stopnia por. rez. Po wejściu A. Cz. na teren obwodu mieszka nadal w Wiłkokuku. Aresztowany w NKWD 1944 przez NKWD i uwięziony w Białymstoku, skąd go wywieziono do obozu nr 41 w Ostaszkowie, potem wywieziony 14 IV 1945 do obozu nr 178-454 w Riazaniu-Diagilewie. 06 VII 1947 do obozu nr 437 w Bogorodskoje, a 05 X 47 odesłany do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany 03 XI 1947 do Polski przez obóz PUR w Białej Podlaskiej
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Czokało Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Czokało Zofia - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Czostek Józef [1905-?], kpr. rez. WP, żołnierz ZWZ/AK, plut., ps. „Przebiegły”

    Ur. 14 III 1905, syn Jana i Antoniny. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Odbył w latach 1926-1927 służbę wojskową w WP, gdzie ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Podczas okupacji niemieckiej od 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Był żołnierzem na Placówce ZWZ/AK Huta-Tartak. Początkowo wywiadowca, potem żołnierz patrolu dywersyjnego placówki. W ramach akcji „Burza” był przewidywany na szefa 7 kompanii w odtwarzanym konspiracyjnym II baonie 41 pp oraz podoficera zaopatrzeniowego i żywnościowego III baonu. Awansowany do stopnia plut.
    Odznaczony: SKZ z M

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Czupryna Stanisław 
    [1903-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1936]

    Ur. 30 VII 1903. Syn Andrzeja. Uczęszczał do gimnazjum. W 1927 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. W 41 pp pełnił różne funkcje m. in. d-cy kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 pełnił funkcje adiutanta 41 pp i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 29 DP. Walczył z wrogiem 06 IX 1939 w rejonie Piotrkowie Tryb., potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w Charkowie  w 1940.
    Odznaczony: SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Daniłowicz - Marian - - strz. - rozstrzelany w Tartaku 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Daniłowicz - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Ryś", zginął pod Czerwonym Krzyżem 1.3.44 -

    Daniłowicz Mieczysław - [1909-?], podoficer rez. WP, kpr. [1932], w konspiracji AK/AKO/WiN, ps. „Jeleń”. Więzień polityczny PRL.

    Ur. 20 VI 1909 we wsi Żubranajcie, gm. Krasnopol, pow. suwalski, syn Feliksa i Anny z d. Lenkowicz. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 6 dywizjonie samochodowym we Lwowie. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską. Od 1935 był pracownikiem kontraktowym w KOP. Pracował jako kierowca dowódcy baonu KOP „Suwałki”. W trakcie kampanii wrześniowej 1939 przekracza granicę z Litwą. Internowany w obozie jenieckim w Oliwcie, skąd w 1940 zbiegł i powrócił do miejsca zamieszkania w Suwałkach. Czynny w konspiracji AK od 1942. Był żołnierzem oddziału part. AK dowodzonego przez Stefana Kosko „Jastrzębia”. Latem 1944 w jego domu kwaterował sztab sowieckiej jednostki wojskowej. Po 1945 pracował jako kierowca. W XII 1945 podejmuje działalność konspiracyjną w WiN. W III 1946 przebywał na terenie pow. Węgorzewo, gdzie zostaje w III 1946 zatrzymany przez funkcj. PUBP Węgorzewo. Szantażem zmuszony do współpracy z UB pod ps. „Zamek”, a następnie zwolniony. Jednak nie wywiązywał się z pracy agenturalnej. Ponownie zatrzymany przez funkcj. PUBP Suwałki 16 XII 1946 i uwięziony. Zwolniony wiosną 1947 na podstawie amnestii z II 1947. Wiosną 1949 ponownie znalazł się w zainteresowaniu PUBP Suwałki. W IV 1949 ponownie zwerbowany do współpracy z UB w Suwałkach. Ponieważ po zwolnieniu nie wywiązywał się należycie z zadań nałożonych na niego przez UB zostaje aresztowany 5 IV 1950 i uwięziony. W czasie rewizji w jego domu znaleziono dość dużą ilość broni, którą przechowywał jeszcze od wojny. Wyrokiem WSR Białystok z 30 III 1951 został skazany na karę 10 lat więzienia z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych n okres lat 5 oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa.
    Zwolniony z więzienia 24 III 1954. Po zwolnieniu z więzienia powraca do Suwałk.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Daniłowicz Jan - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Burza", w Stuthofie, 1944 - -
    Daniłowicz Marian - partyzant obwodu suwalskiego AK - , zginął pod Lipniakiem latem 1944 - -

    Dąbrowski Antoni [1916-1993], podoficer sł. st. piech. WP, kpr., w konspiracji ZWZ/AK/AKO, sierż./ppor. cz. w. [1945], ps. „Zając”

    Ur. 30 X 1916 we wsi Netta pow. Augustów, syn Mieczysława i Aleksandry. W latach 1924-1931 uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi. Od 1931-do 1932 pracuje w gospodarstwie rolnym
    swego ojca. Od 1 IX 1932 do VIII 1935 uczy się w Podoficerskiej szkole Piechoty Nr 2 dla Małoletnich w Śremie. Promowany 1 IX 1939 do stopnia kpr. i przydzielony do 76 pp w Grodnie na stanowisko instruktora drużynowego w kompanii szkolnej. W 1936 przeniesiony na instruktora na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp.
    Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 76 pp. Wzięty do niewoli uciekł. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Grodno, potem w Obwodzie Augustów, gdzie pełnił różne funkcje. W latach 1943-1944 dowódca oddziału partyzanckiego AK. Podczas akcji „Burza” dowodził oddziałem partyzanckim AK w Puszczy Augustowskiej, którego czele przeprowadził wiele akcji zbrojnych przeciwko siłom okupanta. W ramach odtwarzania sił zbrojnych był przewidywany na dowódcę II baonu 3 p. szwol. AK, który miał być odtwarzany w ramach AK. Awansowany w konspiracji do stopnia sierż. 26 VII 1944 ujęty przez Niemców w leśniczówce Budy, skąd go przewieziono do Augustowa. Nierozpoznany był wykorzystywany do różnych prac. Podczas ewakuacji Niemców z Augustowa udało mu się zbiec z prowizorycznego aresztu. Do 02 VIII 1944 ukrywał się w Netcie, potem do 07 XI 1944 w Starej Kamionce, później w Łabętniku, gdzie zostaje ponownie zatrzymany przy ewakuacji ludności. Skierowany do budowy umocnień na polach wsi Barszcze i w okolicach Rajgrodu. W II połowie XII 1944 znalazł się w kolumnie roboczej we wsi Kapica, gdzie buduje umocnienia polowe. Na początku I 1945 kolumnę roboczą skierowano przez Szczuczyn i Kętrzyn do Bartoszyc. 24 I 1945 razem z swym bratem Józefem żołnierzem AK ps. „Słowik” uciekł z Bartoszyc. Ukrywa się w okolicach Bartoszy. 02 II 1945 po wejściu A. Cz. zostaje zatrzymany przez Sowietów i po przesłuchaniu zostaje skierowany do pracy w majątku Klein Berliner. W V 1945 zostaje doprowadzony pod konwojem do Olsztyna, gdzie był przesłuchiwany. Nie ujawnił swej przynależności do AK podając, że był wywieziony na roboty. Po zwolnieniu w końcu V 1945 dotarł do Białegostoku, skąd wyjechał do Netty, gdzie przybył na początku VI 1945. W VIII 1945 wyjechał do Białegostoku by podjąć pracę w Zakładzie Uprawy Tytoniu jako kontraktowy pracownik umysłowy. W IV 1947 ujawnił się w PUBP Białystok. Czynny w konspiracji AKO. Był dowódcą kompanii AKO „Klony”. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. rozkazem Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319 z 1 VI 1945.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, SKZ z M.
    Mieszkał w Białymstoku, gdzie zmarł w 1993.
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dąbrowski Tadeusz Henryk 
    [1904-?]

    Ur. 21 V 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1924 w Szkole P0dchorązych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 10 pac w Przemyślu na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. W drugiej połowie lat trzydziestych przeniesiony na stanowisko dowódcy 1 baterii 20 dac we Włodawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako dowódca baterii 155 mm 98 dac. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dąbrowski Edward - partyzant obwodu suwalskiego AK - . ps. "Miś", rozstrzelany w Królewcu 11.1944 - -

    Dełkus Henryk - Dełkus Henryk[1922-1943], uczeń, członek organizacji niepodległościowej Korpus Ziemi Suwalskiej.

    Ur. w 1922 w Suwałkach. Uczeń gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach. W IV 1940 wstępuje do organizacji Korpus Ziemi Suwalskiej zwerbowany przez swego sąsiada Jakuba Śliwińskiego. Będąc z pochodzenia Niemcem czuł się zdecydowanie Polakiem. Jego rodzina po włączeniu Suwalszczyzny do Niemiec przyjęła obywatelstwo niemieckie. Był łącznikiem i przepisywał rozkazy na maszynie w lokalu Związku Narodowo-Socjalistycznego /NSV/, gdzie pracował. Aresztowany przez gestapo przeszedł okrutne śledztwo gestapowskie. Odrzucił kuszące obietnice hitlerowców. 05 II 1943 skazany na karę śmierci. Stracony 03 V 1943 w więzieniu „Neubau” w Królewcu.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dłutek Edward Mieczysław 
    [1909- 1944]

    Ur. 25 X 1909. W WP od 1930. Pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Skierowany do szkoły Podchorążych Kawalerii w Bydgoszczy, gdzie przebywał od 1934-1937. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 X 1937 z przydziałem do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy 1 plutonu 3 szwadronie dowodzonym przez rtm. Jerzego Krzyszkowskiego.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer do zadań specjalnych w sztabie DOK III w Grodnie z zadaniem organizowania dywersji w Puszczy Augustowskiej. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II D Gross Born, skąd w 1944 zbiegł. Ujęty przez gestapo został w 1944 zamordowany w Poznaniu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dobkiewicz - Antoni - Szyszka - strz. - patrol dywersyjny 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Dobrzański Stanisław [1909-1939], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, por. [1935]

    Ur. 19 II 1909. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdaje egzaminy i zostaje przyjęty od Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w VI 1930 otrzymuje świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. sl. st. kaw. 1 I 1935. W roku szkolnym 1938-1939 był dowódcą III plutonu w 1 szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu.
    Po mobilizacji w 1939 skierowany do Ośrodka zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do 101 Rezerwowego Pułku Ułanów Krechowieckich na stanowisko dowódcy 3 szwadronu 101 p. uł. rez. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Bierze udział w walkach z wrogiem. Zginął 22 IX 1939 z rąk sowieckich w rejonie m, Kadziowce/k. Sopoćkinie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dobrzyniewicz - - ("Dobrodziej") - sierż. - Dowódca plutonu I Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Domalewski Stanisław [1912-?],kpr. rez. WP, żołnierz AK, ps. „Kruk”

    Ur. 09 IV 1912, syn Stanisława i Agaty. Przed wojną w latach 1933-1934 odbył służbę wojskową w 41 pp w Suwałkach, gdzie ukończył w stopniu kpr. pułkową szkołę podoficerską. W okresie okupacji niemieckiej od IV 1942 czynny w konspiracji AK na terenie Obwodu Suwałki AK. Był d-cą drużyny w plutonie konspiracyjnym Placówki AK Zaboryszki w III rejonie obwodu. Od XI 1942-V 1943 instruktor w konspiracyjnej szkole podoficerskiej. Awansowany do stopnia plut. w 1943. Od 1943 d-ca patrolu dywersyjno-sabotażowego Placówki AK Zaboryszki. Uczestnik wielu akcji dywersyjnych przeciwko siłom okupanta niemieckiego. Aresztowany wiosną 1944 przez Niemców i zamordowany w publicznej egzekucji przeprowadzonej 18 V 1944 w Berżnikach pow. Suwałki.
    Pośmiertnie odznaczony KW i awansowany do stopnia sierż.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dominiczak - Wincenty - st. wachm. - 4 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Domysławski Franciszek [1893-?], żołnierz ZWZ/AK, ps. „Królik”

    Ur. 14 XI 1893, syn Franciszka i Franciszki. Przed wojną prowadził własne gospodarstwo rolne. Podczas okupacji niemieckiej od XII 1941 żołnierz konspiracji ZWZ/AK w Obwodzie ZWZ/AK  Suwałki. Był łącznikiem do przenoszenia rozkazów i meldunków oraz prowadził kolportaż prasy podziemnej na Placówce ZWZ/AK Zaboryszki w rejonie III obwodu. We własnym domu prowadził składnicę meldunkową. Awansowany w 1943 do stopnia plut. cz. w. W 1944 pełnił funkcję podoficera gospodarczego 8 kompanii III baonu w odtwarzanym 41 pp.
    Odznaczony: KW, SKZ z M
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dorochowicz Mieczysław 
    - "Śmiały", - ppor. - IV Rejon Rejon obwodu suwalskiego AK

    DOROCHOWICZ Mieczysław [1902 - ?] – plut. rez. piechoty, żołnierz AK, ps. Śmiały, Sztychicki (Sztychnicki).
    Ur. 2.10.1902 r. w Żywej Wodzie, syn Józefa i Moniki. Przed wojną prowadził własne gospodarstwo rolne w Kobylińcu, pow. Suwałki, prowadząc jednocześnie czynną działalność społeczną. W czasie wojny komendant rejonu III (gminy Filipów, Przerośl, Pawłówka, Jeleniewo) obwodu suwalskiego AK, awansowany do stopnia ppor cz. w. W zagrodzie często przebywali partyzanci w specjalnie przygotowanym ukryciu. Aresztowany 13.01.1944 był przesłuchiwany na Gestapo w Suwałkach, więzień Ragnit. Od 16.07.1944 r. więzień KL Stutthof, przeniesiony 26.11.1944 do KL Buchenwald. Dalsze losy nieznane. Niepotwierdzone informacje sugerują, że doczekał wyzwolenia obozu ale zginął w czasie powrotu do domu.

    inf. Alfred Dorochowicz 07.01.2013

     

     
    Drewnowski - - st. szwol. - Olszewo - 141X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Drozdowski Adolf Maciej [1910-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]

    Ur. 24 II 1910. Po ukończeniu szkoły średniej w 1931 wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie w okresie 1931-1932 przechodzi przeszkolenie unitarne, potem od X 1932 do VIII 1934 Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 30 pp w Warszawie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowódca 2 plutonu w 8 kompanii III baonu 30 pp. Po mobilizacji alarmowej przeniesiony do KOP z przydziałem do Baonu KOP „Podświle” na Wileńszczyźnie. 
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako dowódca 6 kompanii II baonu /Podświle/ wchodzącego w skład  3 pp KOP dowodzonego przez płk sł. st. piech. Zdzisława Zajączkowskiego.  Do 13 IX 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami na Suwalszczyźnie. 13 IX 1939 wraz z 3 pp KOP przewieziony koleją na Wołyń. Bierze udział w walkach z sowietami 21 IX 1939 w pobliżu wsi Borowicze. Podczas walk zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Drzewiecki Albin Drzewiecki Albin [1900-1985], podoficer sł.. st. art. WP, st. ogniomistrz, żołnierz AK, ps. „Konwa”, „Wulkan’

    Ur. 14 II 1900w m. Podmacharce pow. suwalski Syn Józefa i Julii. W okresie międzywojennym po ukończeniu szkoły podoficerskiej artylerii służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii w 29 pal, potem 10 pac w Przemyślu. W stopniu ogniomistrza bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu działań wojennych powraca na Suwalszczyznę.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK od 1940. Już w 1940 organizował na terenie Suwalszczyzny patrole konspiracyjne, które także szkolił wojskowo. Awansowany do stopnia st. ogniomistrza 11 XI 1941. W 1943 zorganizował oddział partyzancki AK, którym dowodził. Dowodzony przez niego oddział AK był jednym z najlepiej zorganizowanych oddziałów partyzanckich. Organizował liczne akcje zbrojne na posterunki żandarmerii niemieckiej oraz dywersyjne. Awansowany do stopnia chorążego 11 XI 1943. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Po wkroczeniu na Suwalszczynę A. Cz. mieszkał w miejscowości Podmacharce pow. Suwałki. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. 11 XI 1944. Aresztowany przez NKWD i uwięziony w więzieniu w Białymstoku, skąd go wywieziono do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd zostaje wywieziony 14 IV 1945 do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie. Aresztowany w obozie przez NKWD 10 X 1945 i uwięziony w więzieniu w Riazaniu. Skazany przez OSO przy MWD z art. 58-1a i art. 58-11 kk RFSRR na 7 lat łagrów. Więziony w Kirowie, skad go wywieziono do łagru w Workutłagu i osadzono 26 XI 1946. 21 VIII 1948 odesłany do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 09 IX 1948.
    Mieszkał w Sztabinie pow. Augustów, gdzie zmarł 05 III 1984.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dudanowicz - Kazimierz - Bartek - kpr. - d-ca druż. - powieszony w Berżnikach 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Dudek Jerzy Tadeusz [1917-1939], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1938]

    Ur. 14 II 1917. Ukończył szkołę średnią w 1935. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 2 szwadronie. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 1 plutonu w 2 szwadronie 3 psk. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od walk na Suwalszczynie potem na Lubelszczyźnie. Poległ 21 IX w Kalenkowiczach.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dudek - Franciszek - Konus - strz. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Dunin-Markiewicz - - ("Staryk") - od VII 1941 do 18 111943 (aresztowany) - Ppor. - Delegat rządu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Dworzecka Aleksandra - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , Ragnit, grudzień 1943 - -
    Dworzecka Wanda - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , w Ravensbruck, luty 1945 - -
    Dyczewski - (brak imienia) - ("Marcin") - od 1111943 do 1111944 - B. starosta - Delegat rządu Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Dzianott Adam [1894-1981], oficer dypl. sł. st. art., ppłk [1933]

    Ur. 24 X 1894 w Krościenku woj. krakowskie, syn Ludwina-Aleksandra, mgr farmacji /1864-1897/ i Aleksandry z Śmiałowskich /1867-1961/. Ukończył gimnazjum. Brał udział w I wojnie światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, dowodził wówczas w stopniu por. baterią. Po wojnie w 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Był oficerem 9 pac w Brześciu n/Bugiem, gdzie do 1929 pełnił funkcję dowódcy 1 Dyonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. Od XI 1929 do X 1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując po ukończeniu MSWoj. tytuł oficera dyplomowanego. Od 02 X 1931 do 18 XII 1933 był szefem sztabu 9 DP w Siedlcach. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 1 I 1933. Następnie m. in. wykładowca w MSWoj. w Warszawie.
    W latach 1937-38 był kierownikiem katedry operacyjnej służby sztabów na I roczniku MSWoj. w Warszawie. Następnie przeniesiony z dniem 14 VI 1938 na stanowisko dowódcy 9 pac we Włodawie. Pułkiem dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Od 08 IX 1939 do 27 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Jednocześnie pełnił funkcję dowódcy artylerii odcinka obrony „Warszawa-Zachód”.
    Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu Murnau. Po wojnie pozostaje na Zachodzie.
    Wyjechał do Argentyny, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł 15 XI 1981 w Argentynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 5, KN, KW, ZKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dziczkowski Andrzej [1900-1943], mistrz krawiecki, podoficer rez. WP, w konspiracji ps. „Groza”, „Lis”

    Ur. 23 XI 1900 w Suwałkach. Z zawodu krawiec. Odbył służbę wojskową w WP, w trakcie, której ukończył szkołę podoficerską. Mieszkał w Suwałkach i prowadził własny zakład krawiecki. Podczas okupacji niemieckiej działa w organizacji niepodległościowej Odrodzenie Narodowe kierowanej przez St. Wydornika „Burza”. Wprowadził do organizacji podoficerów zawodowych WP F. Abrahmika, A. Kasowskiego, S. Babacza oraz swoich synów Jana i Stefana. Aresztowany przez gestapo w V 1941. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo z zastosowanie tortur włącznie. Skazany 02 III 1943 przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę śmierci. Stracony przez ścięcie gilotyną 19 V 1943 w więzieniu „Neubau” w Królewcu. Syn Jan /ur. 3 VIII 1922/ skazany na karę 10 lat zaostrzonego obozu karnego, drugi syn Stefan /ur. 28 V 1920/ skazany na 4 lata zaostrzonego obozu karnego. 
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dziedzic Jerzy Stanisław [1912-1939], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1938]

    Ur. 19 IV 1912. Ukończył w 1931 szkołę średnią i zdał maturę. Od X 1931 do VII 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie odbywał praktyki w 23 p. uł. Od X 1932 do 15 VIII 1934 w Szkole podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Szkołę ukończył jako prymus. Promowany na stopien ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W latach 1938-1939 przebywał na kursie w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.
    W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy jako dowódca 2 plutonu w 2 szwadronie 3 p. szwol. Zginął 23 IX 1939 w walce z wrogiem pod Olszewem.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dzielski Antoni [1908-1940], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]

    Ur. 07 VI 1908 w m. Dział, pow. nowotarski, syn Wojciecha i Filomeny z Fiedorów. W 1929 ukończył gimnazjum w Nowym Targu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1935. Po mobilizacji w 1939 przeniesiony do 3 pp KOP na stanowisko dowódcy plutonu p/panc/w III baonie.
    Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 pp KOP i dowodzi plutonem p/panc. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Suwalszczyźnie w rejonie Augustowa do 13 IX 1939 następnie wraz z 3 pp KOP transportem kolejowym przewieziony przez Grodno, Baranowicze do stacji Kostopol  , skąd wobec niemożliwości kontynuowania przejazdu koleją pododdziały 3 pp KOP marszem pieszym w kierunku zachodnim. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z sowietami w rejonie wsi Borowicze, gdzie 21 IX 1939 pododdziały 3 pp KOP zostały zaatakowane przez sowietów. Walki trwały do 22 IX 1939. W efekcie walk pułk poniósł duże straty. Po oderwaniu się od wroga ponownie doszło 23 IX 1939 do walk z sowietami w okolicy m. Radoszyn, gdzie po walce wobec przeważających sił d-ca 3 pp KOP podjął decyzję o poddaniu się sowietom. Wzięty do niewoli pod Radoszynem zostaje przewieziony do Szepetówki, potem 2 X 1939 obozu k/Tiołkino w okręgu Sumy, skąd 01 XI 1939 wywieziony został do obozu jenieckiego w Kozielsku, gdzie dotarł 03 XI 1939. Przekazany NKWD i wywieziony do Lasu Katyńskiego, gdzie w IV 1940 został zamordowany.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dziewanowski Marian Kamil [1913-2005], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935], w PSZ , rtm./mjr, płk w st. sp.

    Ur. 1 VI 1913 w Żytomierzu. Ukończył gimnazjum w 1932.W okresie od 15 VIII 1932-30 VII 1933  odbywał służbę wojskową w  Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu Praktyki odbywał do IX 1933 w 3 p. szwol. w Suwałkach. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935.
    Po przeniesieniu do rezerwy studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów pracował jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej w Berlinie. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 p. szwol. w Augustowie. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy III plutonu w 3 szwadronie 3 p. szwol. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Suwalszczyźnie potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów 6 X 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie służy w WP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy nadal w WP. Był instruktorem dywersji w szkole spadochronowej, potem pracował w BBC. W latach 1944-1945 był asystentem attaché wojskowego w Waszyngtonie. Pełnił funkcję tłumacza w rozmowach polskich polityków z prezydentem Rooseveltem. Po wojnie pozostaje w Stanach Zjednoczonych. Na Uniwersytecie Harvarda uzyskał doktorat. Był profesorem-wykładowcą historii na Uniwersytecie w Bostonie, potem na Uniwersytecie w Visconsin. Autor i tłumacz wielu książek. Aktywny działacz Polonii Amerykańskiej. Współpracował z polską prasą. Od 1991 członek Fundacji na Rzecz Tradycji Jazdy Polskiej. Brał udział w zjazdach kawalerzystów w Grudziądzu.
    Awansowany do stopnia płk w st. sp.
    Zmarł 18 II 2005 w Milwaukee  w Stanach Zjednoczonych.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Dziewguć - Stanisław - Smolarz - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Dzięciołowski - Józef - st. wachm. - 2 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Eibel Konstanty Franciszek [1890-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1928] adiutant I baonu

    Ur. 22 I 1899 w Żywcu, syn Sylwestra i Marii z Janickich. Uczęszczał do Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, które ukończył w 1917. W III 1917 powołany do służby w armii austriackiej. Skierowany do szkoły Oficerów Rezerwy w Opawie. W XII 1917 po ukończeniu szkoły przydzielony do 6 pp strzelców i wysłany na front włoski. Mianowany ppor. 1 XI 1918. Po powrocie do kraju wstępuje ochotniczo 16 XI 1918 do WP z przydziałem do 2 pp Leg. W szeregach 2 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 VI 1919. Brał udział w walkach o Mińsk, potem nad Berezyną dowodził kompanią. Podczas walk 25 V 1920 zostaje ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym. W X 1920 po wyjściu z szpitala skierowany do baonu zapasowego 2 pp Leg., a następnie do służby liniowej w 2 pp Leg. W 1921 ukończył w Warszawie kurs dla młodszych oficerów zawodowych. Następnie nadal pełni służbę w 2 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1928. w latach trzydziestych przeniesiony do KOP z przydziałem do Baonu KOP „Łużki” na stanowisko dowódcy 2 kompanii granicznej stacjonującej w m. Ćwiecino pow. Dziania woj. wileńskie. Po mobilizacji baon KOP „Łużki” wszedł jako I baon w skład sformowanego 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta baonu. Brał udział w walkach z Niemcami do 13 IX 1939, a następnie przewieziony wraz z pododdziałami 3 pp KOP na Wołyń, gdzie uczestniczy w walkach z sowietami m.in. w dniach 21-22 IX 1939 pod Borowiczami, potem 23 IX 1939 w rejonie m. Radoszyn, gdzie po walce z przeważającymi siłami sowieckimi 3 pp KOP skapitulował. Wzięty do niewoli był więziony w obozie w Szepetówce, potem od 1 X 1939 w obozie w m. Tołkino, skąd został wywieziony 1 XI 1939 do obozu jenieckiego w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KW 2x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
    .
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ejchler - - - ppor. rez. - Płatnik I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)
    Elert - Czesław - wachm. - Pluton łączności - Dowódca plutonu i oficer łączności pułku 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Falkowski - Władysław - szwol. - Adamów - 5X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Farys - - - ppor. - Dowódca III plutonu ppanc II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Fiedorowicz - Jan - ("Janek") - sierż. - Zastępca dowódcy I plutonu Nowinka-Szczebra Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Filipczuk Leszek Kazimierz [1914-+?], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1939]

    Ur. 04 III 1914. Po ukończeniu szkoły średniej od 15 VII 1932 do 30 VI 1933 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 instruktor w Szkole Podoficerskiej Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako dowódca plutonu p/panc. 1 p. uł., a od 20 IX 1939 dowódca 2 szwadronu 1 p. uł., którym dowodził w walkach z Niemcami pod Serokomlą i Kockiem /2 -5 X 1939/. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkał i pracował  we Wrocławiu. Zmarł w końcu 1976 we Wrocławiu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Filipowicz Piotr Paweł 
    [1897-1940], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1939]

    Ur. 29 VI 1897. Od XI 1918 w WP. Brał udział w szeregach 5 pap w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 1 VII 1920. W okresie od 1 XII 1920 do 20 III 1921 przebywał na I kursie oficerskim uzupełniającym przy szkole Oficerskie Podchorążych Artylerii w Poznaniu, który ukończył jako prymus. Zweryfikowany przez MSWoj. w 1922 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1927 służył nadal w 5 pap we Lwowie na stanowisku dowódcy baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923. W latach 1927-1931 w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Od 1927 do 1930 był dowódcą i instruktorem baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, a w latach 1930-1931 adiutant szkoły. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1932.W 1932 przeniesiony na stanowisko dowódcy dywizjonu w 16 pal w Grudziądzu, potem do 29 pal w Grodnie na stanowisko dowódcy 1 Dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Do stopnia ppłk sł. st. art. awansowany 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 dywizjonem 29 pal w skaldzie 29 DP. Uczestniczy w walkach w rejonie Piotrkowa Tryb. Po rozbiciu 29 DP i przeprawieniu się na wschodni brzeg Wisły w celu dołączenia się do walczących na Lubelszczyźnie oddziałów WP. W nieznanych okolicznościach wraz z adiutantem 29 pal kpt. Józefem Ejczunem, dowódcą 29 pal ppłk Tadeuszem Graffem i innymi dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: KN, KW 2x

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fiłon
    - Maria - ("Marysia") - kapral - Dowódca patrolu sanitarnego Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Fiłon Michał [1911-1996], plut. podch. rez. piech. WP, w AK /AKO, sierż. podch., ppor. cz. w. [1944], ps. „Dąb”

    Ur. 15 XII 1911 w Lipsku, syn Jana i Zofii. Ukończył szkołę średnią. Odbył służbę wojskową w 42 pp w Suwałkach. Ukończył szkołę pułkową szkołę podoficerską w stopniu kpr. Bierze udział w stopniu plut. w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 42 pp. Jesienią 1939 powraca do Lipska n/Biebrzą. Od XII 1939 uczestniczy w organizowaniu konspiracji niepodległościowej na terenie Lipska. Od końca 1941 czynny w ZWZ/AK. Początkowo pełnił funkcję zastępcy dowódcy Placówki ZWZ/AK Lipsk w składzie Rejonu IV Obwodu ZWZ/AK Augustów, potem dowódca placówki. Awansowany do stopnia sierż. W VI 1943 zorganizował oddział partyzancki AK, w którego skład wchodzili żołnierze placówki. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-zbrojnych przeciwko siłom okupanta. W 1944 mianowany zostaje adiutantem Komendanta Inspektoratu Rejonowego IV suwalskiego rtm./mjr sł. st. kaw. Franciszka Szabuni „Zemsty”. Bierze udział w akcji „Burza”. Z dniem 11 XI 1944 awansowany do stopnia ppor. cz. w. Po wejściu A. Cz. ukrywał się razem z mjr F. Szabunia na terenie pow. Sokółka, skąd powraca na teren inspektoratu wiosną 1945 kontynuuje działalność konspiracyjną w AKO.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Po wyjściu z konspiracji mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 04 XI 1996

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fiłon - Leon - ("Bez") lipsk - plut. - Dowódca I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Fiłon Jan - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze -
    Fiłon Zofia - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze
    Fiodorowicz Jan - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 29.9.1943 - -

    Fischer Jan Michał [1906-?], oficer rez. kaw. WP, ppor.[1931]

    Ur. 15 V 1906. Po ukończeniu szkoły średniej od 1927 do 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii  we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony we IX 198 do rezerwy po odbyciu praktyk w stopniu tytularnego podch. rez. art. Awansowany po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 dak w Jarosławiu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków.
    Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 98 dac mobilizowanego we Włodawie przez 9 pac. Bierze udział w kampanii wrześniowej i walczy w obronie Warszawy.
    Przebywał w niewoli, a po wojnie w Wlk. Brytanii.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fiszer
    - Czesław - - strz. - zastrzelony w Białogórze VII 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Florkowski Jerzy [1896-?], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1936]

    Ur. 22 VII 1896. Od XI 1918 w WP. Brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 p. uł. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje m. in. dowódca szwadronu. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1927. Po 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na kresy wschodnie, gdzie dowodził szwadronem KOP. Po ukończeniu kursu dla kwatermistrzów awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1936 i przeniesiony do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie w okresie 1937-1939 II zastępca dowódcy 3 psk.
    Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczonym kl. 5 nr 3324 /za wojnę z bolszewikami/, KN, KW,ZKZ, SKZ.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fortuna Kazimierz 
    [1901-?], oficer rez. art. WP, por. [1935]

    Ur. 28 I 1901. Po ukończeniu szkoły średniej odbył służbę wojskową na kursie Podchorążych Rezerwy Artylerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pal w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 29 pal w Grodnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 brał udział na stanowisku oficera łączności 29 pal w składzie 29 DP. Walczy z wrogiem w rejonie Piotrkowi Tryb. potem w walkach odwrotowych.
    Dalsze losy n/n
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Franaszek Jerzy Marian 
    [1900-?], oficer rez. broni panc. WP, ppor. [1931]

    Ur. 15 VIII 1900. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w pułku pancernym przydzielony do broni pancernej. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1931 z przydziałem do 2 Pułku Pancernego w Żurawicy. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 32 dyonu pancernego na stanowisko kwatermistrza. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Frankiewicz Antoni Zygmunt 
    [1903-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1932]

    Ur. 1 V 1903. W latach 1926-1928 w klasie kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. W 1937 przeniesiony do Suwalskiej Brygady Kawalerii na stanowisko dowódcy plutonu w 11 szwadronie pionierów Suwałkach.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca III plutonu w 11 szwadronie pionierów Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fronczak
    - Władysław - (ranny 24 IX) - ppor. rez. - Dowódca II plutonu II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Fryc Leon Władysław [1891-1946], oficer sł. st. art. WP, mjr [1930]

    Ur. 05 X 1891. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 1929 służył w 9 pac we Włodawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1930. W 9 pac pełni różne funkcje. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III dywizjonem 9 pac w obronie Warszawy.
    Odznaczony: KW, ZKZ,SKZ,
    Zmarł w 1946.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Fudakowski Franciszek 
    [1912-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1936]

    Ur. 04 X 1912 w majątku Uher na Ziemi Chełmskiej. W okresie 19 IX 1933-15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii, potem od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od IX 1936 do X 1936 obywał praktyki w 1 p. uł. w Augustowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 1 plutonu w 3 szwadronie 1 p. uł. Po śmierci dowódcy 3 szwadronu rtm. sł. st. kaw. Konrada Zaremby 14 IX 1939 pod Olszewem objął od 14 IX 1939 dowodzenie 3 szwadronem, którym dowodził podczas walk na Lubelszczyźnie. Brał udział w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w II Korpusie we Włoszech, gdzie służył w latach 1945-1947 w 1 Pułku ułanów Krechowieckich. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii.   , po demobilizacji w 1947 wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł w 1974 w m. Sherbrookie /Quebec/ Kanada. Pochowany na cm. St. Michel.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gaca
    - Wincenty - st. wachm. - Szwadron ckm - Szef szwadronu 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego Szanowny Panie.
    W czasie wojny trafił do amii Andersa, uczestniczył w zdobyciu Monte Casino. Po wojnie wrócił do Polski i zamieszkał w Poznaniu, ul. Polna 1 (II piętro). Zmarł w Poznaniu ok. roku 1963. Czy ma Pan może informacje o Klemensie Piotrowskim (także 3 pułk szwoleżerów). Z Gacą byli szwagrami (ożenili się z siostrami). Ten także był pod Monte Casino. Po powrocie do Polski zamieszkał z żoną w Ełku. Tytaj został zatrzymany ok. 52-53 roku. Następnie osadzony w Warszawie na Pawiaku. Zamordowany (zmarł?) po ok. 3 latach. Pochowany na cmentarzu na Bródnie. Po rehabiltacji zwłoki przeniesione do Koszalina, gdzie leży z żoną Marią.

    inf. J. Kowalewski 24.09.2014

    Gacki Tadeusz Hieronim [1909-?], oficer sł. st. WP, por. [1938]

    Ur. 30 IX 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łączności 15 VIII 1934, a do stopnia por. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 służył w 11 szwadronie łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii na stanowisku dowódcy plutonu radio.
    Był krótkofalowcem. Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gadomska Aniela - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięta gilotyną w Królewcu 3.5.1943 - -

    Galica Adam [1906-?] oficer sł. st. kaw. WP, rtm. dypl./mjr

    Ur.18 VI 1906, syn Andrzeja i Józefy z Jaroszów. W 1925 ukończył naukę w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w VI 1925 świadectwo dojrzałości. W latach 1927 -1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 Pułku Ułanów w Tarnowskich Górach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. w okresie od XI 1936 do X 1938 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. Po ukończeniu MSWoj. w stopniu rtm. dypl. sł. st. zostaje przydzielony do Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach na stanowisko I oficera sztabu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Po reorganizacji podczas walk na Lubelszczyźnie walczy w Brygadzie Kawalerii „Zaza” gdzie pełni funkcję szefa sztabu.
    Po wojnie mjr dypl. sł. st. kaw. Po wojnie pozostał na emigracji i osiedlił się w Wlkp. Brytanii. 
    Zmarł w Wlk. Brytanii 24 IV 1980. Odznaczony VM kl. 5 nr 12400

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gałązowicz Antoni [1911-1943], z zawodu piekarz, podoficer rez. WP, członek konspiracji niepodległościowej.

    Ur. w 1911. Z zawodu piekarz. W latach 1932-1933 odbył służbę wojskową w WP. Podczas okupacji niemieckiej od II 1940 działa w konspiracyjnej organizacji niepodległościowej Korpus Ziemi Suwalskiej kierowanej przez Jakuba Śliwińskiego. W jego mieszkaniu w Suwałkach odbywały się odprawy i narady organizacyjne. Mianowany przez J. Śliwińskiego komendantem powstającej na terenie Suwałk milicji konspiracyjnej. Pełnił także w organizacji funkcję magazyniera broni. W V 1941 aresztowany przez gestapo i uwięziony. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo. Przebywając w jednej celi z agentem gestapo wspomniał nieopatrznie, że ma w lesie koło Nowej Wsi zakopany magazyn broni. Torturowany i katowany każdego dnia nie załamał się i nie wydał broni. Skazany przez hitlerowski sąd w Królewcu wiosną 1943 na karę śmierci. Stracony 03 V 1943 przez ścięcie gilotyną w więzieniu „Neubau” w Królewcu.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gągulski Edward Jan [1905-1955], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur.11 VIII 1905. Ukończył szkołę średnią. W okresie od IX 1927 do VI 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 Dywizjonu artylerii Konnej w Białymstoku, na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po odbyciu kursu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu  pełni różne funkcje w 4 dak. W latach 1937-1939 dowódca 1 baterii 4 dak. Awansowany do stopnai kpt. sł. st. art. 19 III 1939.               
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 baterią 4 dak. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 17 VIII 1955.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gerula Czesław Jan Ludwik [1908-2003], oficer sł. st. sanitarnej, lekarz, ppor. [1935], por. [1937]

    Ur. 20 III 1908. Ukończył gimnazjum i wyższe studia medyczne. Absolwent Wydziału Lekarskiego UJ w Krakowie w 1934. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. 1 I 1935. W V 1935 powołany do służby czynnej w WP w stopniu ppor. z starszeństwem od 1 V 1935. Od XI 1936 lekarz 3 p. szwol. Do stopnia por. sł. st. sanit. awansowany 19 III 1937.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję lekarza 3 Pułku Szwoleżerów, potem Suwalskiej Brygady Kawalerii. Unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 02 VII 2003.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gębarski Leonidas [1900-ok. 1960], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1936]

    Ur. 3 V 1900. W latach 1923-1925 w Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 9 pac w Brześciu n/Bugiem, potem w Włodawie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Pełni różne funkcje w 9 pac, m. in. dowódca baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1938 -1939 adiutant 9 dac. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta odcinak obrony Warszawa-Zachód.
    Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Zmarł około 1960.
    Odznaczony: SKZ.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gibasiewicz Bogusław Bogdan 
    [1924-?],żołnierz AK, kpr./plut., ps. „Bob”

    Ur. 12 I 1924. Syn Piotra i Wacławy. Przed wojną kończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK na terenie Obwodu AK Suwałki. Początkowo wywiadowca i łącznik patroli dywersyjnych na Placówce AK Huta-Tartak w III rejonie obwodu. W VI 1943 ukończył w stopniu kpr. konspiracyjny kurs dla podoficerów rez. piechoty. Awansowany do stopnia plut. rez. w 1944. Żołnierz patrolu dywersyjnego. W 1944 w ramach odtwarzanie konspiracyjnego 41pp był żołnierzem 7 kompanii III baonu 41 pp. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych podczas akcji „Burza’ przeciwko Niemcom.
    Odznaczony: K W, BKZ z M..

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gieda - Stanisław - - strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Giedrojć - Stanisław - "Hebel", - sto sierż. - Placówka Filipów Rejon obwodu suwalskiego AK

    Gierałtowski Stanisław [1904-?], dr medycyny, oficer sł. st. sanit., kpt. [1934]

    Ur. 15 IV 1904. Ukończył w 1923 gimnazjum. W latach 1923-1929 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, którą ukończył jako lekarz. Promowany na stopień ppor. sł. sanit. 1 III 1929. Uzyskał doktorat na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Po odbyciu stażu otrzymał przydział na stanowisko młodszego lekarza sanitarnego w 81 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. Przeniesiony do 2 Okręgowego Szpitala Wojskowego w Chełmie, gdzie był chirurgiem, a potem ordynatorem oddziału chirurgicznego. Do stopnia kpt. sł. st. sanit. awansowany 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję naczelnego lekarza 41 pp w Suwałkach.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gilewicz Jerzy 
    [1915-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 10 IV 1915. Ukończył szkołę średnią w 1934. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych W Różanie, gdzie od IX 1934 do XII 1934 ukończył przeszkolenie unitarne. Następnie od I 1935 do V 1935 odbywał praktyki w pułku ułanów, a następnie od VI 1935 do IX 1935 w pułku manewrowym w Ostrowi-Komorowie. Od X 1935 do VII 1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a od VII 1937 do X 1937 w 3 Pułku Szwoleżerów. Promowany na stopień ppor.. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu kolarzy 3 p. szwol. I jednocześnie dowódca 2 plutonu w 2 szwadronie 3 p. szwol. Brał udział w bitwie pod Olszewem 14 IX 1939. Internowany w obozie na Litwie, skąd zbiegł i przedostał się do Francji, gdzie służył w WP na stanowisku dowódcy plutonu p/panc. w 2 Dywizji Strzelców. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ. Zdemobilizowany w stopniu mjr sł. st. kaw. Z Wlk. Brytanii wyjechał do Argentyny i tam zamieszkał na stałe.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Głowacki Paweł [1896-?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [1935]

    Ur. 7 II 1896. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. saperów z starszeństwem od 1 XI 1922. Długoletni oficer 3 p. saperów w Wilnie. Następnie służy w Zarządzie Fortyfikacji Toruń, skąd go przeniesiono w 1929 do Sztabu Głównego WP, gdzie był oficerem w referacie saperów. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Potem był m. in. dowódcą kompanii szkolnej w 3 batalionie saperów w Wilnie. W 1939 przeniesiony na stanowisko szefa saperów w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Głuski Ryszard Jan [1916-?], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1936], w PSZ, rtm.

    Ur. 17 IV 1916 w Żarkach. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku dowódcy 1 plutonu w 2 szwadronie 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii z SGO „Narew”, a po reorganizacji od 20 IX 1939 na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Plis” w SGO „Polesie” na stanowisku zastępcy d0wódcy 2 szwadronu. Po kapitulacji 6 X 1939 SGO „Polesie” unika niewoli i przedostaje się na zachód do PSZ, gdzie w 1942 wstępuje do lotnictwa i służy w dywizjonie bombowym. Później był korespondentem wojennym.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Głuski - Erazm - wachm. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Gmerek Antoni Ignacy [1901- 1940], dr med., oficer st. sanit. WP, kpt. [1935]

    Ur. 1 I 1901, syn Jana. Ukończył studia medyczne. Z zawodu lekarz internista. Służył w WP od 1930. Awansowany do stopnia por. sł. st. sanit. 1 I 1932. Służył jako lekarz 43 pp w Dubnie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko lekarza Baonu KOP „Podświle”. Od VIII 1939 pełni funkcję lekarza utworzonego 3 pp KOP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 pp KOP. Po walkach z sowietami 23 IX 1939 w rejonie wsi radoszyn na Wołyniu po kapitulacji 3 pp KOP znalazł się w niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Godlewski Franciszek [1912-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 8 IX 1912. Ukończył szkołę średnią, potem odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 i przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję młodszego oficera w I batalionie 41 pp w składzie 29 DP.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Godlewski - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Godlewski - Aleksander - Pędziwiatr - P.W. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Godlewski - Franciszek - Grabina - P.W. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Godlewski - Józef - ("Skowron") - od VII 1941 do VII 1944 - Por. - Szef uzbrojenia Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Godlewski - Jan - ("Dąb") - kpr. - Dowódca patrolu łączności Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Godlewski - Bolesław - Zagłoba - kpr. - podof. żyw. komp. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Goetz Władysław Jan [1901-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1925]

    Ur. 16 V 1901. Ukończył szkołę średnią, potem odbył służbę wojskową na kursie dla Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 p. szwol. w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno.
    Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 1 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu w szwadronie CKM 1 p. uł.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Golik Józef [1906-?], oficer rez. piech. WP, por. [1937]

    Ur. 16 IX 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 76 pp w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wołkowysk. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1937. Przeniesiony ewidencyjnie do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta 2 baonu 41 pp. Brał udział od 4 IX -27 IX 1939 w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gołaszewski Kazimierz Leon [1909-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1936]

    Ur. 20 II 1909. Ukończył szkołę średnią, a następnie w 1933 studia wyższe, uzyskując dyplom mgr. Od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerw Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych praktykach w 1 p. szwol. przeniesiony w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. do rezerwy. Po odbytych w 1935 ćwiczeniach aplikacyjnych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936.
    Zmobilizowany do WP latem 1939 i wcielony do 3 psk w Wołkowysku. Kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 3 psk na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 4 szwadronie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gołębicki - Jan - ("Ryś") – od 11.1944 (ranny w walce, zamordowany przez żandarmów) Delegaci rządu - ppor. - Zastępca dowódcy Kedywu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Gołębicki - Stefan - Plaga - kpr. - patrol dywersyjny 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Gołębiewski Czesław [1910-1971], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1943], ps. „Bosy”, „Gołąb”, „Żyła” vel Czesław Suwalski,
    Kmdt Obwodu ZWZ Wysokie Maz. V 1940-VII 1941, Inspektoratu Rejonowego IV Suwalskiego. Okręg ZWZ-AK Białystok.

          Ur. 07 VII 1910 w Dąbrówce pow. Gostynin. Syn Józefa i Józefy z d. Suwalska. Uczęszczał do gimnazjum w Gostyninie, gdzie w 1931 uzyskał świadectwo dojrzałości. Od IX 1932 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od IX 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1935 z przydziałem do 32 pp w Modlinie na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II baonu. 19 III 1939 awansowany do stopnia por. sł. st. i mianowany d-cą 1 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią I baonu 32 pp w składzie 8. DP. W trakcie walk z wrogiem w rejonie Leśniewa Dolnego k/Mławy zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu wojskowym, z którym został ewakuowany do Pińska. Po sowieckiej agresji 17 IX 1939 Pińsk znalazł się pod okupacją sowiecką. Zagrożony aresztowaniem przez NKWD, przy pomocy dr St. Kruszewskiego uciekł z szpitala i przedostał się na teren pow. Wysokie Maz. Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ. Od V 1940   k-dt Obwodu ZWZ Wysokie Maz. Zorganizował grupę współpracowników, przy których pomocy organizuje struktury terenowe. Zagrożony aresztowaniem na początku VII 1941 odwołany z funkcji     k-dta. Po przekazaniu dowództwa obwodu por. St. Żukowskiemu „Maciek” pozostaje nadal w konspiracji. W IV 1942 mianowany przez ppłk W. Liniarskiego „Mścisława” – k-dta Okręgu AK Białystok k-dtem Inspektoratu IV Suwalskiego AK. Funkcję objął w V 1942. Pomimo ciężkich warunków zdrowotnych prowadził działalność konspiracyjną na terenie Suwalszczyzny. W XI 1942 z powodu choroby /odnowienie ran z wojny 1939/, nie mógł należycie wykonywać swych obowiązków. W związków z tym odwołany z funkcji i skierowany na urlop zdrowotny. W III 1943 aresztowany przez patrol żandarmerii niemieckiej w Wiźnie, skąd został odbity przez oddział AK dowodzony przez kpt. J. Tabortowskiego „Bruzda”. Ze względu na stan zdrowia urlopowany do XII 1943. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943. Po powrocie do służby konspiracyjnej był m.in. wykładowcą na kursach konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rez. Piechoty AK i kursach podoficerskich. Przeniesiony do sztabu KOB AK na stanowisko referenta w Oddz. IV, a potem zastępcy szefa oddz. III. Po wejściu w VIII 1944 wojsk sowieckich na teren Białostocczyzny ukrywał się w Gawronach. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK nie prowadził działalności konspiracyjnej. Wiosną 1945 wyjechał z żoną Danutą do rodzinnej Dąbrówki i zamieszkiwał u swej matki. Ponieważ miejscowe UB przejawiało zainteresowanie jego osobą latem 1945 wraz z żoną wyjechał na Pomorze Zachodnie. Zamieszkał pod nazwiskiem Czesław Suwalski w Maszewie pow. Nowogard. W latach 1945-1947 wspólnie z żoną prowadził w Maszewie restaurację. W III 1947 ujawnił się i powrócił do nazwiska rodowego. Był represjonowany przez UB, wielokrotnie zatrzymywany i przesłuchiwany. W związku z szykanami zmienia pracę. Od 1948 do 1952 pracuje jako księgowy w Gminnej Spółdzielni w Maszewie. W 1952 przenosi się do Nowego Dworu Maz., gdzie pracuje jako księgowy w miejscowej Spółdzielni Pracy. Od 1964 zatrudniony jako księgowy w Gdańskim Przedsiębiorstwie Robót Drogowych. Na stałe mieszka nadal w Nowym Dworze Maz. Podczas pobytu służbowego w Pile zmarł tam nagle 05 XI 1971. Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu w Białotarsku pow. Gostynin.
    Żonaty od 1943 z Danutą Sieja, żołnierzem AK ps. „Wisła”. Miał z tego związku 2 córki: Wiesławę zam. Pecio/ur.1946/ zamieszkałą w Warszawie i Grażynę zam. Pochodyniak /ur. 1948/ zamieszkałą w Toronto / Kanada/. Rozwiedziony w 1960. Po raz drugi żonaty z Anną Cicharską.
    Od 1957 był członkiem Koła ZBOW i D w Nowym Dworze. Awansowany do stopnia mjr-a przez MON.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x, SKZ z M.

    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na Białostocczyźnie 1939-1944. Ref. Materiałowy, cz. 1-4. W-wa 1966; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, cz. 1, Białystok 1993, K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 - VIII 1945 W-wa 1997; ks. St. Kossakowski. Byłem adiutantem „Mścisława”. Rajgród 1999; Z. Gwozdek. Okręg Białystok AK /w:/ AK-Rozwój organizacyjny. W-wa 1996; Informacja udostępniona przez p. Danutę Wasilewską b. żonę Cz. G. zam. Toronto. List z 10 VIII 1990; USC Piła. Skrócony akt zgonu nr 203/1971.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gołębiowski - Wacław - Tońko - sierż. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Gorajski - - kpr. pchor. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne

    Gorczak Marian [1925-1943], żołnierz AK, ps. „Hajduk”

    Ur. 03 XI 1925, syn Konstantego i Zofii. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał gimnazjum. Do wybuchu wojny we IX 1939 ukończył 4 klasy. Podczas okupacji niemieckiej od III 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Był żołnierzem na Placówce ZWZ/AK Krasnopol. Od XI 1942 do V 1943 był elewem konspiracyjnej szkoły podoficerskiej III rejonu obwodu, którą ukończył w stopniu kpr. Działał na odcinku wywiadu i łączności. Pełnił funkcję kierownika wywiadu i łączności Placówki AK Krasnopol. Awansowany do stopnia plut.
    Zginał zamordowany przez gestapo we IX 1943 w rejonie Krasnopola.
    Odznaczony: BKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gordowski - Jan - st.szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Gosiewski Wiktor [1900- 1970], oficer sł. st. kaw. rtm. [1936]

    Ur. 20 III 1900. Ukończył gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od VIII 1921 do VIII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie ukończył kurs unitarny i przeszkolenie podoficerskie. Od IX 1922 do VIII 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 4 Pułku Ułanów w Wilnie. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 IX 1925. W 1931 przeniesiony do szwadronu kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza na Kresach Wschodnich. Następnie ukończył w CWK w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Przeniesiony z KOP do 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. W 1938 w dyspozycji dowódcy 3 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 szwadronem 3 psk. Uczestniczył w walkach wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Kampanię wrześniową 1939 zakończył w bitwie pod Kockiem 1-5 X 1939, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 10 XII 1970.
    Odznaczony: KW

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gowin - Stanisław - ("Osa") - st.sierż. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Goworowski Franciszek - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Leśny", zginął pod Mikaszówką 10.06.44 - -
    Goździewski - Franciszek - "Dzik", - ppor. - Placówka 2 Suwałki Rejon obwodu suwalskiego AK

    Góra Andrzej Karol Bronisław Emilian [1909-1940], mgr prawa, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1934].

    Ur. 15 X 1909 w Sokalu woj. lwowskie, syn Karola i Romany z Misiągowiczów. Uczęszczał do Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Białymstoku, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1930 studiował na Wydziale Prawa UW w Warszawie, gdzie uzyskał w 1930 dyplom mgr prawa. Od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki odbywał od VII do IX 1932 w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 1933 zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934 i przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. szwol. Kolejne ćwiczenia odbywał w 1935 i 1938 w 1 p. szwol. Mieszkał w Warszawie, gdzie pracował w Państwowym Monopolu Tytoniowym.
    Zmobilizowany do WP latem 1939 i wcielony do 3 p. szwol., a następnie do 103 p. szwol. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Górska - Janina - ("Janka") - od VII 1941 do 1111943 - Por.c.w. - Szefe WSK (Wojskowa Służba Kobiet) Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Górski Paweł Franciszek Antoni[1907-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 10 X 1907. Ukończył szkołę średnią. Od 16 VIII1930-do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. ułanów w Augustowie. Zmobilizowany do WP i wcielony w VIII 1939 do 1 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 3 plutonu w 2 szwadronie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grabiński - - ppor. rez. - Pluton kolarzy - Młodszy oficer 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Grabowiecki Aleksander [1897-1962], oficer sł. st. kaw. WP, mjr. [1936]

    Ur. 13 VI 1897. W latach 1918-1920 brał udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 108 p. ułanów, potem 20 p. uł. Za okazane męstwo na polu bitwy odznaczony VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1925 z 20 p. uł. w Rzeszowie do do 13 p. uł. w Nowowilejce, gdzie pełnił różne funkcje m. in. dowódca szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. W 1931 przeniesiony na stanowisko dowódcy 10 szwadronu pionierów w Bydgoszczy. Do stopnia mjr sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla kwatermistrzów przeniesiony w 1936 do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku i kwatermistrza.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku w skaldzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 i kapitulacji polskich oddziałów od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie  służył w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich we Włoszech. Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 21 X 1962. Pochowany na cmentarzu na Służewcu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x, ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grabowski Franciszek Józef 
    [1909-?], podoficer sł. st. art. WP, plutonowy, w konspiracji AK/AKO/WiN, sierż /st. sierż., ps. „Cyklon”, „Mur”, „Przytulski”, „Szczyt”, vel Warakomski, vel Warakowski
    P.o. Prezes Obwodu Suwalsko-Augustowskiego WiN VII 1946-III 1947. Okręg WiN Białystok.

          Ur. 27 IX 1909 we wsi Sumowo, gm. Jeleniewo, pow. suwalski. Syn Józefa i Anny. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej i pracował jako cieśla. W latach 1930-1932 odbywał służbę wojskową w WP, gdzie ukończył pułkową szkołę podoficerską. Przeniesiony do rezerwy w stopniu plut. rez. art. Podczas niemieckiej okupacji od 1941 działa w konspiracji AK. Początkowo adiutant w sztabie Obwodu ZWZ/AK Suwałki, potem k-dt Rejonu VI w skład, którego wchodziły placówki: Rutka-Tartak, Smolnik i Wiżajny. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych przez AK w ramach akcji „Burza”., dowodził wówczas patrolem bojowym. Awansowany do stopnia ogniomistrza rez. art. Po wejściu A. Cz. pozostaje nadal czynny w konspiracji AK. Od II 1945 działa w AKO i pełni od 24 IV 1945 funkcję referenta broni oraz d-cy batalionu /rejonu/, a od IX 1945 w WiN. Od X 1945 do I 1946 pełni funkcję szefa łączności obwodu WiN Suwalsko-augustowskiego. W I 1945 mianowany przez kpt. rez. S. Malesińskiego „Tadeusza” III zastępcą k-dta tego obwodu. Po zaginięciu k-dta obwodu kpt. S. Malesińskiego w VI 1946 odbyła się w VII 1946odprawa dowództwa obwodu w folwarku Planta gm. Raczki pow. Suwałki przy udziale przedstawiciela Komendy Okręgu WiN Białystok „Sobiesława”, na której został wybrany p. o. k-dtem Obwodu WiN Suwalsko-Augustowskiego. Prowadził aktywną działalność konspiracyjną.
    W dniu 25 IV 1947 na zdecydowany rozkaz Komendy Okręgu WiN Białystok ujawnił się w PUBP w Suwałkach. Po ujawnieniu wyjechał na teren woj. olsztyńskiego, gdzie wspólnie z Kazimierzem Citkowskim „Wężem”, „Węgorzem” wydzierżawił jezioro w pobliżu wsi Likusy k/Olsztynka i zajął się prowadzeniem gospodarstwa rybackiego.
    W dniu 30 III 1950 aresztowany przez UB i uwięziony. Po prawie dwuletnim ciężkim śledztwie wyrokiem WSR Białystok z dnia 15 II 1952 został skazany na 7 lat wiezienia. Więzienie opuścił w II 1955.
    Odznaczony: SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grabski - Teodor - st. wachm. - 4 szwadron - Szef szwadronu 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Grajewski Czesław [1915-?], inż. plut. podch. rez. WP, żołnierz ZWZ/AK, por. [1944], ps. „Wirski”

    Ur. 17 X 1915, syn Michała i Olimpii. W latach międzywojennych ukończył gimnazjum i studiował na politechnice. Służbę wojskową odbył na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. W stopniu plut. podch. rez. miał przydział mobilizacyjny do 44 pp w Równem. W stopniu plut.. podch. rez. brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 36 pp. Podczas okupacji niemieckiej początkowo przebywał w Warszawie, gdzie w okresie 1940-1941 był żołnierzem dywersji w obwodzie ZWZ Warszawa Ochota, potem na terenie Obwodu AK Augustów, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy placówki Kolnica w Rejonie III Sztabie, potem d-ca plutonu. W 1942 zorganizował pierwszy patrol partyzancki zwany oddziałem „Wirskiego”, którym dowodził do I 1944. Awansowany do stopnia ppor. rez. 11 XI 1942. Był też wykładowcą w konspiracyjnej szkole podchorążych rezerwy piechoty na terenie III Rejonu Sztabin. Następnie d-ca 4 kompanii 2 baonu w odtwarzanym 3 p. szwoleżerów. W 1944 pełnił funkcję referenta walki czynnej w sztabie Obwodu AK Augustów. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych podczas akcji „Burza” latem 1944. Awansowany do stopnia por. rez.
    Aresztowany 14 IX 1944przez NKWD w m. Czarnica pow. Augustów. Więziony w Białymstoku, potem w obozie nr 41 w Ostaszkowie skąd odesłany został 05 V 1947 do obozu nr 64 w Morszańsku, a 21 X 1947 do obozu nr 284w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 13 XI 1947.
    Ukończył studia uzyskując dyplom inżyniera.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grela - Stefan - ("Cieśla") - plut.rez. - Dowódca III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Grochowski - Stanisław - ("Karpiński") - st.sierż. - Dowódca II plutonu Brzozówka Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Grodzicki - Stanisław - - strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Gromadzka Anastazja - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Gryguć Franciszek [1915-?],żołnierz AK, sierż., działacz WiN, ps. Lew”

    Ur. 17 V 1915 we wsi Skustele gm. Krasnopol pow. suwalski, syn Franciszka i Anny. Przed wojną w latach 1936-1937 odbył służbę wojskową w WP w trakcie, której ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 41 pp. Po powrocie z wojny mieszkał we wsi Pojeziorki pow. suwalski. Od 1942 czynny w konspiracji AK, gdzie pełnił funkcję dowódcy Placówki AK Krasnowo. W okresie „Burzy” latem 1944 dowódca 2 plutonu w 9 kompanii odtwarzanego w AK 41 pp. Awansowany 11 XI 1944 do stopnia plut. rez. Po wejściu na teren Suwalszczyzny A. Cz. pozostaje nadal w konspiracji AK, potem od II 1945 w AKO, a od IX 1945 w WiN. Awansowany do stopnia sierż. 
    Dowodził kompanią krypt. „Bratek”. Do aresztowania w 1946 pełnił funkcję wójta gm. Krasnowo.
    Aresztowany przez UB 23 V 1946 i uwięziony w więzieniu UB w Białymstoku.
    Wyrokiem WSR Białystok z dnia 29 VIII 1946 został skazany na karę 8 lat wiezienia z utratą praw obywatelskich i publicznych praw honorowych na lat 4. W 1947 na mocy amnestii z 22 II 1947 karę złagodzono mu do lat 5. Zwolniony z więzienia w 1951.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Gryguć Wacław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony Berżniki 18.5.1944 - -

    Grzeżułko Kazimierz Jan [ 1902-?], dr medycyny, kpt. sł. st. sanit. WP, kpt. [1935], w ZWZ/AK mjr sł. st. sanit., ps. „Lotnik”, „Przybylski”

    Ur. 21 VIII 1902. Syn Jana. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne w Szkole Podchorążych  Sanitarnych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 III 1929 z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931, potem do stopnia kpt. 1 I 1935. Następnie lekarz sanitarny 2 p. lotniczego w Krakowie, potem do lata 1939 jako dr internista był asystentem gabinetu internistycznego w Instytucie Badań Lekarskich Lotniczych w Warszawie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 jako lekarz szpitala wojskowego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powraca na Suwalszczyznę. Podczas okupacji niemieckiej czynny od VII 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów, gdzie pełnił funkcję szefa służby zdrowia w sztabie obwodu. Organizował kursy sanitarne, udzielał pomocy medycznej rannym żołnierzom konspiracji. W 1944 podczas akcji „Burza” obejmuje funkcję lekarza sanitarnego w odtwarzanym 41 pp AK. Aresztowany przez NKWD w końcu VIII 1944 i wywieziony do obozu nr 45 w Wołkowysku, skąd wywieziono go do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie, gdzie został przywieziony 16 IX 1944. 06 VII 1947 odesłany do obozu nr 158 w Czerepowcu, potem wywieziony 21 VII 1947 do obozu nr 15o w Griazowcu, skąd 02 X 1947 odesłano go do obozu nr 437 w Bogorodskoje. 05 X 1947 przewieziony do obozu przejściowego w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 03 XI 1947.
    Również jego żona dr Anna- Julia była żołnierzem ZWZ/AK ps. „Hanka”, prowadziła szkolenie sanitarne dla członkiń WSK, kursy dla sanitariuszek i dowódców patroli sanitarnych, prowadziła wykłady i zajęcia praktyczne, udzielała pomocy medycznej rannym partyzantom. Jednocześnie w V 44 pełniła funkcję lekarza sanitarnego inspektoratu suwalskiego AK.
    Odznaczony: SKZ z M.
    Dalsze losy po 1947 n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grzeszczak Apolinary Antoni [1911-2003], oficer dypl. sł. st. broni pancernej WP, kpt. [1 I 1945]

    Ur. 7 IV 1911 w Grabowie. Ukończył gimnazjum w 1932. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.  15 X 1935. Służył w pułku piechoty. Po ukończeniu w 1938 w Modlinie kursu taktyczno - technicznego dla oficerów broni pancernej został przeniesiony do 7 baonu pancernego w Grodnie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą plutonu techniczno-gospodarczego 7 baonu pancernego. Po kampanii wrześniowej 1939 znalazł się w obozie jenieckim na Litwie, potem od VI 1940 w obozie sowieckim, skad został zwolniony po układzie Sikorski-Majski. Służył w Armii Polskiej w ZSRR, potem w II Korpusie. Skierowany w IV 1944 do Wlk. Brytanii na kurs Wyższej Szkoły Wojennej, gdzie studiował od 24 IV 1944 do IX 1944. W stopniu por. dypl. sł. st. broni pancernej przydzielony do 1 DPanc., gdzie od 21 XI 1944 pełnił funkcję oficera taktycznego 1 DPanc. Awansowany do stopnia kpt. dypl. broni pancernej 1 I 1945. Po zakończeniu wojny i demobilizacji w 1947 osiadł na stałe we Francji.
    Zmarł 08 VII 2003 w Dieppe we Francji.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Grzybowski - - szwol. - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Grzywna Konstanty [1910-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1938]

    Ur. o3 III 1910. Po ukończeniu szkoły średniej od IX 1931 do VI 1932 odbywa służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, praktyki odbywał w 30 pal w Brześciu n/Bugiem. Od X 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kursu dla oficerów w zakresie łączności przeniesiony w 1938 do 20 Dywizjonu artylerii Ciężkiej w Włodawie na stanowisko dowódcy plutonu łączności.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy plutonu łączności 20 dac, Uczestnik obrony Warszawy na odcinku „Warszawa-Zachód” na stanowisku oficera łączności dowództwa odcinka. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Hajduk
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Krasnopolem 1944 - -
    Halicki - Stanisław - plut. pchor. - - Dowódca plutonu 11 Pluton żandarmerii Suwalskiej Brygady Kawalerii
    Hałaburda - Lucjan - "Batory", - ppor. - Placówka Giby Rejon obwodu suwalskiego AK
    Haponiuk - Franciszek - ("Zagłoba") - ppor. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Hebeld - Tadeusz - ("Świerk") - ppor. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Henke Artur [1911-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1937]

    Ur. 28 II 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w Szkole Podchorążych Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 1 plutonu 5 kompanii II baonu 41 pp. W dniach od 4-27 IX 1939 brał udział w obronie Warszawy na odcinku „Ochota”
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Henkel - - - sierż. pchor. - Dowódca II plutonu ppanc II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Hermanowicz Franciszek Józef [1891-1940], rtm. w st. sp. kaw. WP, [1925]

    Ur. 04 X 1891. Syn Szymona. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 w szeregach 2 Pułku Strzelców Konnych. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Dowodził plutonem, potem szwadronem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 VII 1925. Przeniesiony w 1929 w stan spoczynku i przydzielony do Korpusu Oficerów Kawalerii w st. sp. - przewidywanych do użycia na wypadek wojny. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. 
    W 1939 zmobilizowany do WP z przydziałem do sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii na stanowisko oficer transportowego w sztabie SBK na odcinku Augustów. Po 17 IX 1939 po sowieckiej agresji dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Heybowicz Adam [1902-1984], oficer sł. st. art., kpt.[1937], w PSZ, mjr sł. st. art.

    Ur. 24 XII 1902 w Sejnach na Suwalszczyźnie. Uczęszczał do gimnazjum. Od 1919 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. 1 II 1920. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie służył w 3 Dyonie Taborów, a następnie w 2 Pułku Artylerii Ciężkiej w Chełmie, skąd zostaje przeniesiony do 9 Dywizjonu Artylerii Konnej w Baranowiczach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. w latach 1937-1939 służy w 4 Dywizjonie Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisko dowódcy 2 baterii, którą dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostaje się do Francji, gdzie wstępuje do WP. Przydzielony do jednostki art. bierze udział w 1940 w wojnie niemiecko-francuskiej. Po upadku Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie słuzy w jednostce art. WP. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. Po demobilizacji w 1947 pozostaje w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 10 III 1984. Jego prochy zostały pochowane w Polsce.
    Odznaczony: KN, Polonia Restituta , ZKZ, SKZ
    Żonaty z wdową po por. Jerzym Dziedzicu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Hintz Bernard [1906-?], oficer sł. st. sanit. WP, por. [1937], lekarz medycyny

    Ur. 06 VI 1906. Ukończył studia medyczne. W latach 1932-1933 odbył służbę wojskową w Szkole podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem 1 I 1935. Z dniem 19 V 1936 powołany do służby czynnej w WP w Korpusie Oficerów Sanitarnych WP. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. W latach 1937-1939 naczelny lekarz 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. W szeregach 2 p. ul. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Holnicki - Szulc Ludwik ( Kolnicki - Szulc) [1910-1975, inż. oficer rez. kaw. WP, ppor.[1937]

    Ur. 29 XI 1910 w Warszawie, syn Jana /inżyniera/ i Marii Józefy. Po ukończeniu gimnazjum filologicznego w Warszawie i otrzymaniu świadectwa dojrzałości w 1931 studiował w SGGW, uzyskując dyplom inż. rolnika. O okresie od 19 IX 1934- 5 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie do IX 1939 odbywał praktyki w 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych zostaje awansowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk.
    Pracował w Centrali Skupu Surowców Włókienniczych w Łodzi. W 1939 zmobilizowany i wcielony do 3 psk. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk. Kampanię wrześniową 1939 zakończył w walkach z Niemcami n Lubelszczyźnie, gdzie jego oddział po reorganizacji wchodził w skład SGO „Polesie”. Po bitwie pod Kockiem 1-5 X 1939 i kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. W niewoli spędził całą wojnę, ostatnio w oflagu w Lubece. Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju. Zamieszkał w Warszawie. Podejmuje pracę zawodową, pracuje m.in. w Ogólnopolskim Zrzeszeniu Prywatnych Przeciębiorstw Przetwórczych Warzywno-Owocowych, w Ministerstwie Rolnictwa, Centralnym Instytucie Rolniczym i w końcu w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Warszawie, potem w Puławach.
    Zmarł w Warszawie 15 VIII 1975. Pochowany w grobowcu rodzinnym na Starych Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr DK 2065, OOP 5 kl., ZKZ.
    Żonaty od 1937 z Marią Walentynowicz, absolwentką SGGW. Z tego związku miał synów Stanisława /ur. 13 XI 1947/ i Jana Marię /ur. 9 IX1949 mgr ekonomii/.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Hołdyński Franciszek [1915-?], kpr. rez. kaw. WP, żołnierz AK, ps. Broda”

    Ur. 17 VI 1915, syn Bronisława i Józefy. Ukończył szkołę powszechną. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową w 2 Pułku ułanów w Suwałkach. Ukończył w stopniu kpr. pułkową szkołę podoficerską. Kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 2 p. uł.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny od 20 II 1942 w konspiracji AK na terenie Obwodu Suwałki AK. Początkowo pełnił funkcję łącznika na placówce AK Krasnopol wchodzącej w skład rejonu III obwodu. Awansowany w 1943 do stopnia plut. rez. Do 1943 z-ca d-cy obwodowego plutonu żandarmerii. Brał aktywny udział w walce z Niemcami na terenie rejonu III obwodu. Żołnierz patrolu dywersyjnego AK dowodzonego przez „Szczupaka” /Wincentego Wysockiego/. W ramach odtwarzania konspiracyjnego 41 pp w 1944 był żołnierzem 9 kompanii III baonu 41 pp. W 1944 awansowany do stopnia wach. rez. kaw. Bał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych Podczas akcji „Burza” w VII-VIII 1944.
    Odznaczony: SKZ z M.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Hołubowicz Bolesław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , zginął pod Nowinką 1944 - -

    Hryszkiewicz Sławomir [1923-?], żołnierz ZWZ/AK, kpr./plut. rez.,  ps. „Bąk”

    Ur. 04 IV 1923. Ukończył szkołę powszechną, potem uczęszczał do szkoły średniej. Podczas okupacji niemieckiej czynny od I 942 w ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Początkowo pełnił funkcję łącznika i wywiadowcy placówki, na Placówce Huta- Tartak w rejonie III obwodu, potem żołnierzem plutonu dywersyjnego placówki. W 1943 ukończył konspiracyjną szkołę podoficerską. Awansowany do stopnia kpr. Od IX 1943 d-ca drużyny w plutonie konspiracyjnym placówki Huta-Tartak. W 1944 w ramach odtwarzania konspiracyjnego 41 pp był żołnierzem 7 kompanii III baonu 41 pp AK. Brał udział w walkach z Niemcami prowadzonych w czasie akcji „Burza”. Awansowany do stopnia plut.
    Odznaczony; KW /1944/, BKZ z M.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Huszcza - Józef - st. wachm. - 2 szwadron - Szef szwadronu 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Huszcza - Jan - ("Wojak") - st wachmistrz - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Ignatiew - Jerzy - kpr. pchor. rez. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne

    Ignatowicz Mikołaj [1903-1972], oficer sł. st. art.[1935]

    Ur. 19 XII 1903. Po odbyciu służby wojskowej w 1924 pozostaje w służbie zawodowej. Ukończył szkołę podoficerską artylerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 14 pal w Poznaniu na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W okresie 1937-1939 dowódca 8 baterii w III dyonie 14 pal. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku adiutanta 14 pal. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 14 pal. Po walkach nad Bzurą przedostał się do Warszawy i brał udział w jej obronie. Podczas obrony Warszawy był adiutantem na pododcinku „Północ” /Żoliborz/, który podlegał dowództwu Odcinak „Warszawa-Zachód”
    Odznaczony: VM kl. 5, BKZ
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 10 VII 1972.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Iwanowski - - por. - - Dowódca II plutonu 11 Szwadron Pionierów Suwalskiej Brygady Kawalerii

    Iwanowski Jerzy [1907-], inż., oficer rez. kaw., ppor. 1 I 1933, por. [1937], w PSZ, mjr

    Ur. 01 III 1907. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe. Z zawodu inżynier. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał do IX 1931 w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1937.
    Zmobilizowany do WP i wcielony do 1 p. uł. w, którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku d0wódcy 2 plutonu w szwadronie CKM. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. uł. Podczas walk 13 IX 1939 w rejonie m. Mień zostaje ranny. Po zakończeniu kampanii               wrześniowej przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie walczył w szeregach 10 psk na stanowisku dowódcy szwadronu czołgów w składzie 1 Dywizji Pancernej gen. St. Maczka.  Po wojnie otrzymał zadanie odzyskania zrabowanych przez Niemców koni pełnej krwi. Udało mu się odzyskać i przekazać do Polski około 200 koni. Zdemobilizowany w 1947 w stopniu mjr. w 1947 wyjechał do Afryki, gdzie założył własną szkołę jeździecka. Od kilku lat mieszka we Francji. W 1989 był uczestnikiem I historycznego Zjazdu Kawalerzystów II RP w Grudziądzu. Obecnie posiada stopień płk w st. sp. 03 X 2004 w ambasadzie RP w Paryżu udekorowano go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
    Mieszka we Francji.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Izbicki - Józef - Chałupa - kpr. - d-ca druż. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Jabłoński Zenon [1904-1942], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1937], W ZWZ/AK ps. „Szubert”

    Ur. 22 XII 1904. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1927 w Szkole Oficerskiej Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VII 1927 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmnie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VII 1929. Następnie dowódca kompanii. Przeniesiony w 1933 do 21 pp w Warszawie, na stanowisko dowódcy kompanii. Awansowany na stopień kpt. sł. st. 19 III 1937. Rozkazem personalnym MSWojsk. 2250/t.j./Pers. I/37 z dnia 15 IX 1937 przeniesiony z 21 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie był dowódcą 2 kompanii granicznej „Holny Waltera”, którą dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w alkach z Niemcami, a po agresji sowieckiej 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z oddziałami agresora sowieckiego. 23 IX 1939 przekracza granicę z Litwą. Internowany w obozie jenieckim, skąd udało mu się zbiec. Od początku 1940 przebywa w Warszawie. Od II 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Warszawy. Od II 1940 do III 1942 dowódca I baonu 7 pp  ZWZ/AK „Garłuch”.
    Zginął 1 XII 1942 w walce z Niemcami we Włochach k/Warszawy.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jabłoński - Józef - Nożyk - st.strz. - patrol dywers. 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta. 

    Jackowski Jan Wawrzyniec [1903-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1932]

    Ur.5 IX 1903. Ukończył szkołę średnią, a następnie studia wyższe politechniczne. Z zawodu inżynier. Od 25 VII 1928-23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu praktyk w 18 p. uł. przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowieckich w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku dowódcy plutonu w 3 szwadronie 2 p. uł.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jaczyński Michał 
    [1901-1944] oficer sł. st. kaw. WP, rtm[1933]

    Ur. 23 XI 1901. Pochodził z Wielkopolski, syn Kazimierza. W I 1919 razem z swym ojcem Kazimierzem i bratem Władysławem wstępuje ochotniczo do szwadronu kawalerii zorganizowanego w Gnieźnie przez ppor. E. Grabskiego, przekształconego w 3 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim, walczy m. in. w rejonie Szubina, a w wiosną 1919 w rejonie Nakła. Następnie od lata 1919 - 3 p. uł. stacjonuje w Gnieźnie. W VIII 1919 3 Pułk Ułanów Wielkopolskich zostaje przemianowany na 17 Pułk Ułanów, gdzie w stopniu podchorążego dowodził 3 plutonem IV szwadronu. W II 1920 wraz z 17 p. uł. zostaje przetransportowany koleją do Wilna, a w III 1920 do Sarn na Wołyniu, skąd 17 p. uł. wyrusza na wyprawę kijowską. 07 V 1920 wraz z pułkiem wkracza do Kijowa. Następnie uczestniczy w walkach obronnych i osłonowych w rejonie Starosielc. Od 30 VII 1920 uczestniczy w walkach w rejonie Bóbrki w Małopolsce Wschodniej, gdzie 17 p. uł. wchodził w skład 2 Brygady Jazdy. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. Po wojnie nadal służy w 17 p. uł. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1922. Po 1924 przeniesiony z 17 p. uł. do 15 p. uł. w Poznaniu, potem do 3 szwadronu samochodów pancernych w Poznaniu na stanowisku młodszego oficera szwadronu, skąd zostaje w 1930 przeniesiony do 4 Dywizjonu Pancernego w Brześciu n/Bugiem. Odkomenderowany do sztabu DOK IX w Brześciu n/Bugiem, gdzie był referentem w referacie kaw. i broni panc. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. z starszeństwem 1 I 1933. Później przeniesiony do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie, gdzie dowodził szwadronem gospodarczym oraz pełnił funkcje adiutanta pułku.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcje adiutanta 1 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W czasie walk pod Zambrowem zostaje ranny w nogi.
    W czasie okupacji przebywał w Warszawie, gdzie działa w konspiracji AK. Aresztowany przez gestapo w 1944 i zamordowany w czasie przesłuchania w siedzibie gestapo przy Al. Szucha.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jadkowski - Jan - ppor. rez. - 3 szwadron - Dowódcy plutonów 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Jagas Henryk Wacław [1913-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1937],

    Ur. 28 III 1913 w Suwałkach.  W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do I dywizjonu 29 pal.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem 2 baterii I dywizjonu. Brał udział w obronie Warszawy 4 IX – 27 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jagłowski - Czesław - - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Jagłowski Jan [1906-?], oficer rez. piech. WP, por. [1936]

    Ur. 10 VII 1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy  Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 41 pp w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 9 kompanii III baonu 41 pp. Uczestniczy w obronie Warszawy od 4 IX do 27 IX 1939.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jakubowski Władysław [1902-?], podoficer sł. st. WP, st. sierż., żołnierz ZWZ/AK, ps. „Jasion”

    Ur. 18 VIII 1902, syn Stanisława i Kazimiery. Przed wojną zawodowy podoficer WP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki od początku 1940. Organizował na terenie Suwałk zręby konspiracyjne ZWZ. Od 1941 pełnił funkcję k-dta Rejonu I w Obwodzie Suwałki. Jednocześnie d-ca plutonu, potem kompanii konspiracyjnej. W okresie akcji Burza” w 1944 przewidywany na stanowisko d—cy kompanii w odtwarzanym konspiracyjnym I baonie 41 pp. Do stopnia chor. awansowany w V 1944. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w VII-VIII 1944w ramach akcji „Burza” .
    Odznaczony: SKZ z M.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jakubowski Józef - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Sokół", powieszony w Podnowince 30.4.1944 - -
    Jamus - Jan - szwol. - Jażwiny - 16X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Janik - Józef - ("Grab") - plut. - Dowódca III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Jankowski Witold Józef [1907-?], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, ppor. [1932],  żołnierz ZWZ/AK/AKO, por., ps. „Późny”

    Ur. 15 VI 1907. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Augustowie. W latach 1929-1930 odbył służbę wojskową w Baonie Szkolnym Podchorążych Piechoty przy 41 pp w Suwałkach. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno. Do lata 1939 pracuje jako nauczyciel szkół powszechnych, ostatnio w Biernatkach pow. Augustów. W szeregach 41 pp bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny od XI 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1942- 1943 dowódca placówki potem 1943-1944 k-dt rejonu II Bargłów w Obwodzie Augustów. Należał do grona organizatorów struktur konspiracyjnych na tym terenie. W 1944 dowódca 2 kompanii terenowej na terenie rejonu II. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych na terenie obwodu podczas akcji „Burza”. Awansowany w konspiracji do stopnia por. rez. piech. Po wejściu A. Cz. na teren obwodu ukrywał się. Po rozwiązaniu AK od III 1945 czynny w AKO. Utrzymywał stałą łączność z komendą obwodu, ale nie brał udziału w odprawach.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: BKZ z M. 

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)
    Witold Józef Jankowski po wojnie pracował aż do emerytury jako nauczyciel. Zmarł 3 kwietnia 1997 r. w Augustowie. 
    (informację nadesłała P. Magdalena Stocka)



    Janota-Bzowski Zdzisław 
    [1910-1985], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 27 X 1910. Syn Włodzimierza-Piotra /1881-1942/ i Marii z d. Steckiewicz /1882-1976/.Po ukończeniu szkoły średniej od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Następnie do IX 1933 odbywa praktyki w 3 psk w Wołkowysku. W stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk.
    Zmobilizowany do WP i wcielony do 3 psk w szeregach, którego bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera ordynansowego 3 psk. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w VIIA w Murnau. Po wojnie powraca do kraju. Pracuje w dyplomacji m. in. w Międzynarodowej Komisji kontroli i Nadzoru w Wietnamie, potem w ambasadzie polskiej w Waszyngtonie. Autor książki Notatnik strzelca konnego 1932-1945.
    Zmarł w Warszawie 1 VII 1985.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Januszewski Władysław
    [1892-1940], nauczyciel, w konspiracji ps. „Wincenty”

    Ur. 08 VIII 1892, syn Wincentego i Marii. Ukończył seminarium nauczycielskie i pracował jako nauczyciel szkół powszechnych. Przed II wojną pracował jako nauczyciel i kierownik szkoły powszechnej w Kaletnikach pow. Suwałki. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Na początku X 1939 zwerbowany przez Józefa Korejwę do grupy konspiracyjnej dowodzonej przez kpt. St. Bieleckiego „Ziomka”, która przyjęła nazwę Tymczasowa Rada Ziemi Suwalskiej. Otrzymał zadanie gromadzenia i magazynowania broni. Zajmował się też redakcją pisma konspiracyjnego oraz jego kolportażem. Pełnił funkcje skarbnika grupy. W wyniku zdrady został aresztowany 16 XI 1939 przez gestapo i uwięziony w więzieniu w Suwałkach, gdzie przeszedł okrutne gestapowskie śledztwo z zastosowaniem tortur.
    Zamordowany 26 IV 1940w egzekucji dokonanej przez gestapo w tzw. lesie szwajcarskim pod Prudziszkami.
    Pośmiertnie odznaczony 03 V 1943 KW i awansowany do stopnia ppor.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jarmołowicz Tomasz [1894-1975], oficer sł. st. int. WP, kpt. [1924], PSZ

    Ur. 18 III 1894 na Witebszczyźnie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na froncie Litewsko- Białoruskim. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie oficer sł. st. administracji wojskowej. Służył kolejno w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr 3, potem po 1925 przeniesiony do 69 pp w Gnieźnie, gdzie pełnił funkcję płatnika pułku. Po 1934 przeniesiony do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko oficera gospodarczego 1 po. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kwatermistrza 1 p. uł. Po walkach w rejonie Augustowa z Niemcami i po 17 IX 1939 z wojskami agresora sowieckiego przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim. Po zajęciu Litwy w Vi 1941 przez Armię Czerwoną znalazł się w niewoli sowieckiej. Po zawarciu w VIII 1941 układu Majski-Sikorski zwolniony z obozu wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR. Ewakuowany w 1942 z ZSRR na Bliski wchód. Potem w II Korpusie. Awansowany do stopnia mjr, potem ppłk. Po ewakuacji II Korpusu z Włoch jesienią 1946 znalazł się w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał tam na stałe.
    Zmarł w Londynie 02 XII 1975. Pochowany na cmentarzu South Ealing.

    Odznaczony: KW, SKZ,

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jarzębowicz - - kapral - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Jarzębowski Marian Władysław [1917 -?], plut. podch. rez. art. WP [1938]

    Ur. w 1917. Ukończył szkołę średnią. W okresie od IX 1937 do 29 VI 1938 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, potem praktyki w 19 pal w Nowowilejce. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut.. podch. rez. art.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do 98 dac mobilizowanego przez 9 pac we Włodawie. Bierze udział kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy plutonu. Od 18 IX 1939 dowódca  wysuniętego punktu obserwacyjnego. Uczestnik obrony Warszawy.
    Dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jasiński Bronisław [ 1914-1992], nauczyciel, oficer rez. piechoty WP, ppor. [1939], w konspiracji ZWZ/AK/AKO, kpt. rez. [ 1944], ps. „Komar”, „Łom”, vel Bronisław Juchniewicz.
    K-dt Obwodu AK Augustów 1 II 1943- I 1945 i Przewodnik Obwodu AKO Augustów od II 1945 – VIII 1945. Więzień polityczny PRL.

          Ur. 10 X 1914 w Bargłowie Dwornym pow. Augustów. Syn Aleksandra /legionisty/ i Bronisławy z d. Bieniewska. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Augustowie, gdzie w 1935 zdaje maturę. W latach 1935 –1935 odbywa służbę na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rez. Piechoty przy 76 pp w Grodnie. Po przeniesieniu do rezerwy w 1936 w Junackich Hufcach Pracy w Wilnie. W tym samym roku ukończył w Warszawie kurs dowódców plutonów JHP , a w 1937 kurs oficerów oświatowych w Warszawie. W latach 1937 – 1939 służył jako oficer oświatowy w 14. Baonie JHP w Biedrusku i w Wilnie. Awansowany do stopnia ppor. 1 I 1939. Przez pewien okres pracował także jako nauczyciel w Państwowej Szkole Rzemiosł Budowlanych w Wilnie. We IX 1939 odkomenderowany do KG JHP w Warszawie. W drodze do Warszawy zostaje w Brześciu wzięty do niewoli sowieckiej. Zataił stopień oficerski. Wywieziony do obozu jeńców Pawliszczew Bor. W XII 1939 zwolniony z obozu powraca do Bargłowa. Zagrożony aresztowaniem przez NKWD od wiosny 1940 ukrywa się na Czerwonym Bagnie pow. Augustów. Wraz z braćmi Wiktorem i Janem uczestniczył w działaniach partyzanckich Polskiej Armii Wyzwolenia /PAW/. Od 1 VII 1941 czynny w konspiracji ZWZ. Organizator siatki konspiracyjnej ZWZ w Bargłowie. K-dt Placówki ZWZ Bargłów, potem Rejonu II ZWZ/AK Bargłów i jednocześnie od XI 1941 II zastępca k-dta Obwodu ZWZ/AK Augustów. Od II 1942 do II 1943 I zastępca k-dta obwodu. Od II 1943 do I 1945 k-dt Obwodu AK Augustów. Awansowany do stopnia por. rez. w 11 XI 1942. Dowodził oddziałem partyzanckim działającym na terenie obwodu, oraz w czasie akcji „Burza”. Organizował na podległym terenie szkoły podchorążych rez. piech. AK, gdzie był wykładowcą. W planie odtwarzania sił zbrojnych przewidywany na stanowisko szefa sztabu 3 pułku szwoleżerów. Od V 1944 do I 1945 II zastępca inspektora suwalskiego AK- mjr. sł. st. kaw. Franciszka Szabuni. Po wejściu wojsk sowiecki na teren obwodu ukrywa się, a jesienią 1944 przedostał się na teren obwodu AK Sokółka, skąd dowodzi obwodem. Awansowany 11 XI 1944 do stopnia kpt. rez. piechoty. Od II 1945 przewodnik obwodu AKO Augustów. Reaktywował Komendę Obwodu oraz struktury terenowe. Zorganizował sprawnie działający wywiad we wszystkich ważniejszych instytucjach PKWN w tym w PUBP i KPMO Augustów, Starostwie Powiatowym, Zarządzie Miasta, obsadzając szereg stanowisk ludźmi z AK. Uaktywnił pracę sztabu obwodu i zorganizował kilka oddz. part., które rozbiły sieć posterunków MO na tym terenie.
          Z powodu zdekonspirowania i pogorszenia warunków pracy oraz stanu zdrowia, od VIII 1945 starał się w KOB AKO o zwolnienie z funkcji. W X 1945 po uzyskaniu zgody przełożonych wyjechał na teren woj. łódzkiego. Pod nazwiskiem Bronisław Juchniewicz podjął jesienią 1945 pracę w tartaku w Sulejowie, skąd w 1946 wyjechał z powodu zagrożenia aresztowaniem przez UB. Wyjeżdża na południe Polski i zamieszkał w Zakopanem. Pracuje tu w internacie wychowawczym. Zagrożony aresztowaniem wyjechał w końcu 1946 do Myślenic, gdzie otrzymał pracę jako wychowawca w Domu Dziecka w pobliskiej Tokarni. W marcu 1947 ujawnia się w PUBP w Myślenicach. Jako Bronisław Juchniewicz. Po ujawnieniu wyjechał do Łodzi gdzie już zamieszkał na stałe. Od VII 1947 pracował na stanowisku kierownika robót budowlano – montażowych w Przedsiębiorstwie Budowy Maszyn i Urządzeń Przemysłu Spożywczego „Spomasz”  w Łodzi. W dniu 24 VIII 1950 aresztowany w Łodzi przez funkcj. PUBP Augustów i przewieziony do lochów UB w Augustowie i w Białymstoku. Przeszedł okrutne ubowskie śledztwo. W czasie przesłuchań bity i torturowany w celu wymuszenia zeznań. Skazany wyrokiem WSR Białystok dnia 10 IX 1952 na karę 6 lat więzienia. Więziony w Białymstoku, a potem od 1 XI 1952 – X 1953 w ZK Potulice, skąd od 12 X 1953 pracuje  jako więzień w Kopalni Węgla Kamiennego „Dymitrow” w Bytomiu. W XII 1954 ze względu na stan zdrowia zwolniony na 6 miesięczną przerwę w odbywaniu kary.  Postanowieniem NSW w Warszawie z 18 I 1955 złagodzono mu karę do 4 lat więzienia, tym samym uznając karę za odbytą. Powraca zwolnieniu powraca do Łodzi gdzie mieszka jego rodzina. W latach 1955 – 1977 pracował w Przedsiębiorstwie Zaopatrzenia Rolnictwa w Wodę „ Wodrol” w Andrespolu k/Łodzi. Jako geolog – projektant. W 1977 przeszedł na emeryturę. Władze komunistyczne pozbawiły go stopnia oficerskiego, uznając mu jedynie stopień plut. Rozkazem MON Nr 21 z 15 II 1990 przywrócono mu stopień kpt. rez. piechoty i awansowano do stopnia mjr w st. sp. Utrzymywał kontakty ze swymi podwładnymi dopiero po 1980. Ze względu na stan zdrowia nie pracował aktywnie w powstałym SŻAK. Patronował wszelkim akcjom organizacyjnym Koła ŚZŻAK Augustów, którego był honorowym prezesem.
    Zmarł 31 I 1992 w Łodzi i tu został pochowany 3 II 1992.
    Żonaty z Janiną z d. Komorowska. Mieli syna Ignacego.
    Odznaczony VM kl. 5, KW 2x, ZKZ z M, Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Partyzanckim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jaxa Dembicki - Stanisław - ppor. rez. - 4 szwadron - Dowódcy plutonów 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Jeleniewicz - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Jenczewski Piotr [1904-?], oficer sł. st. art. WP, ppor[1936]

    Ur. 23 XI 1904. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W okresie od 1933 do 1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 29 pal w Grodnie. Służył w I Dywizjonie 29 pal stacjonującym w Suwałkach na stanowisku młodszego oficera baterii, potem dowódca plutonu w 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 1 dywizjonu 29 pal. Wraz z 1 baterią bierze udział w obronie Warszawy 4 IX-27 IX 1939. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jesionowski - Józef - szwol. - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Jesionowski - Ludwik - Antonówka - sierż. - wywiad 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Jęcek - Stanisław - szwol. - Jażwiny - 16 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Jodkowski - Bronisław - - ppor. rez. lek. med. - Lekarz II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Juchniewicz - Piotr - Podbipięta - plut. - d-ca II plut. powieszony w Serwach 2 VI 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Juchniewicz - Anna - Skierka - strz. - druż.łączn. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Juchniewicz - Wincenty - - strz. - zamordowany w kwietniu 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Judycki - Józef - Mruk - strz. - kwat. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Jurewicz Mieczysław Franciszek [1912-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1938]

    Ur. o3 XII 1912. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa służbę wojskową od IX 1935 do VI 1936 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem praktyki w 29 pal. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do I dywizjonu 29 pal z Grodna stacjonującego w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki.
    Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do I dywizjonu 29 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję oficera łącznikowego I dywizjonu.
    Dalsze losy n/n.
                           
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Jurewicz - - - plut. pchor. rez. - Oficer zwiadowczy 98 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (formowany z mobilizacji 9 pac Włodawa) - w obronie Warszawy w 1939 roku
    Jurkówna - Irena - Wiktoria - strz. - wywiad 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Kalandyk Józef [1898-1952], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1934]

    Ur. 20 I 1898 w Niechobrzu pow. Rzeszów, syn Stanisława i Katarzyny z Rzepków. Po ukończeniu szkoły ludowej w latach 1908 -1914 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Rzeszowie. Po ukończeniu 6 klasy 25 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 2 pp, w którym służył do 15 II 1915, potem w I Brygadzie Legionów. Walczył na froncie wołyńskim. Po kryzysie legionowym w VII 1917 internowany w Szczypiornie. We IX 1917 jako poddany austriacki zostaje wcielony do armii austriackiej. Wcielony do 20 pp, potem w 46 pp i 40 pp. Walczył na froncie włoskim. W VIII 1918 skierowany do szkoły oficerskiej XV Korpusu w Mürzzuschlag k/Wiednia, gdzie przebywał do 28 X 1918. Po powrocie do kraju 03 XI 1918 wstępuje do WP. 10 XI 1918 awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. i wcielony do 23 pp w Lublinie. Od XII 1918 do VII 1920 dowodził 6 kompania 23 pp i walczył na froncie wschodnim wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 25 V 1920 w bitwie pod Ambrozyjkami, siłami swej kompanii zatrzymał atak wielokrotnie silniejszego wroga zmuszając go do odwrotu, ratując swym czynem mocno zagrożony odcinek, za co został odznaczony VM kl. 5. Awansowany do stopnia por. w 1920. Po wojnie zdał maturę. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Z dniem 29 IV 1922 zostaje przeniesiony na stanowisko wykładowcy w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Jako oficer n/e miał w tym okresie czasu przydział do 59 pp. Z dniem 24 V 1927 przeniesiony na stanowisko kierownika Referatu Uzbrojenia w Departamencie Piechoty MSWojsk. w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1928. Następnie od 14 III 1931 do 23 III 1932 był dowódcą baonu w 21 pp w Warszawie. Przeniesiony z dniem 24 III 1932 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko dowódcy Batalionu KOP „Czortków”, którym dowodził do 1935. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk sł. st. piech. W latach 1935- IX 1938 był komendantem Centralnej Szkoły dla Podoficerów KOP w Osowcu. Ukończył kurs dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od IX 1938 do III 1939 był zastępcą dowódcy 40 pp we Lwowie, a od 10 III 1939 dowódcą 40 pp, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w obronie Warszawy. Był dowódcą odcinka Woli i Ochoty. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w oflagach X A/Z w Itzehoe, potem w X A w Sandbostel i II C w Woldenbergu. W I 1945 uwolniony z niewoli przez oddz. A,. Cz. wyjechał na Wybrzeże i zamieszkał w Gdyni. Zweryfikowany po wojnie w stopniu płk-a i przeniesiony do rezerwy. Podejmuje pracę zawodową w agencji morskiej GAL w Gdyni. Od 1949 mieszka i pracuje w Warszawie.
    Ciężko chory umiera w Warszawie 20 I 1952.
    Żonaty, miał syna Kazimierza /ur. w 1927/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3654 i 4 kl. nr 00211 , KW 4, KN, OP 5, ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kalenik - Włodzimierz - szwol. - Długobórz - 11 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Kalinowski - - - ppor. Str. Granicznej - Oficerowie sztabu dowództwo odcinka obrony "Warszawa-Zachód"
    Kalinowski - Kazimierz - Sobota - kpr. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kalisz Bronisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Kaliszewski - Stanisław - st.szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Kamiński Antoni [1908-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 13 VI 1908. Służbę wojskową odbywał od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów w Suwałkach. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 p. ułanów, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 4 szwadronie. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje 2 x 1939 ranny 3 X 1939 pod Serokomlą
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kamiński - Władysław - ("Brzost") - ppor. - Dowódca szkolenia bojowego Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kamiński - Czesław - Mściwój - P.W. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Kamiński Bolesław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 29.9.1943 - -
    Kamiński Mieczysław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięty gilotyną w Królewcu 3.5.1943 - -
    Kamliński - Włodzimierz - ("Włodek") - ppor. - Dowódca szkolenia wojskowego Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kanclerz Andrzej - Andrzej - "Koronny", - sto sierż. - Placówka Bakałarzewo - Wólka Rejon obwodu suwalskiego AK zginął pod Czerwonym Krzyżem 15.8.44
    Kanoza Regina - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Kapuściński Jan [1892-?], oficer sł. st. administracji wojskowej WP, por.[1932]

    Ur. 01 I 1892. Uczestnik I wojny światowej, potem w latach 1919-1920 wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. Po ukończeniu kursu podchorążych awansowany do stopnia ppor. sł. st. w korpusie oficerów administracji wojskowej z przydziałem do 1 DP Leg. w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Służył w 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił funkcję oficera gospodarczego potem płatnika. Przeniesiony następnie do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko płatnika pułku.
    W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku płatnika 3 psk.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Karaszewski - - Karaś - strz. - patr.dywers. poległ w lesie Krasnopolskim 16 III 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Karaszwili - Grzegorz - Grisza - kpr. - patr.dywers.poległ VII 43 pod Maniówką 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Karczewski - Tadeusz - Leszek - strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Karłowicz - Czesław - - strz. - patr.dywers.ranny 6 V 44 wKlejawach 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Karłowicz Edward - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Leśnik", powieszony w Podnowince 30.4.1944 - -

    Karp Antoni [ 1898-1943], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, por. pos. rusz. [1932], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1943], ps. „Ignacy”, „Jarząbek”.
    Kmdt Obwodu AK Augustów II 1942- II 1943. Okręg Białystok ZWZ-AK.

          Ur. 18 VI 1898 w Augustowie. Syn Jana i Józefy. Brał udział w I wojnie światowej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Augustowie. Pracował jako nauczyciel szkół powszechnych. Przed wrześniem 1939 kierownik Szkoły Powszechnej w Augustowie, gdzie mieszkał. Wojskowo przeszkolony na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rez. Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 VII 1925. Do stopnia por. rez. awansowany 02 I 1932. Jako oficer pospolitego ruszenia ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki i przydzielony do Okręgowej Kadry Oficerskiej Okręgu III w Grodnie. Oficer pospolitego ruszenia.
    W konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK od VII 1941. Czynny na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów. Od VII 1941 – II 1942 pełnił funkcję zastępcy k-dta obwodu por. sł. st. Władysława Szymborskiego. Następnie od II 1942 – II 1943 k-dt Obwodu AK Augustów. Zmarł 1 II 1943 na gruźlicę w Augustowie. Awansowany pośmiertnie do stopnia kpt.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M. Żonaty, miał syna żołnierza AK.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Karp
    - Edward - ("Edek") - plut. rez. - Zastępca dowódcy II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Karpiński - Jan - wachm. pchor. - 2 szwadron - Dowódcy plutonów 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego
    Karpowicz Władysław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , w Podnowince 30.4.1944 - -

    Kasjanowicz Stanisław [1910-1992], żołnierz ZWZ/AK kpr. podch./ppor. , ps. „Wicher”

    Ur. w 1910 w Baranowiczach. W 1929 ukończył w Grodnie Średnią Szkołę Handlową. W 1929 powołany do odbycia służby wojskowej w WP, którą odbywa w batalionie szkolnym 41 pp. Ze względów zdrowotnych po 4 miesiącach zostaje zwolniony. Mieszkał we wsi Netta pow. Augustów.
    Z chwilą wybuchu II wojny światowej we IX 1939 zgłasza się jako ochotnik z własnym koniem do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. W szeregach pułku bierze udział w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji brygady od 20 IX 1939 w Dywizji Kawalerii „Zaza” w walkach z wrogiem w Prusach Wschodnich, pod Zambrowem potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unikając niewoli powraca w rodzinne strony.
    Od początku 1940 czynny w konspiracji ZWZ zaprzysiężony przez wach. kaw. St. Popławskiego ps. „Józef’”. Przydzielony do plutonu terenowego Placówki Kolnica. Później po przeszkoleniu pełni m. in. funkcję łącznika dowódcy III kompanii por. F. Michałowskiego „Leśnego” z III rejonu obwodu augustowskiego AK do k-dta Obwodu AK Augustów por. rez. B. Jasińskiego „Komara”. W okresie od III 1943 do VI 1944 na kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty AK. Po zdaniu egzaminów awansowany do stopnia kpr. podch. rez. piech. W czasie akcji „Burza” bierze czynny udział w walkach  z wycofującymi się oddziałami niemieckimi w oddziale part. AK dowodzonym przez por. F. Michałowskiego „Leśnego”. Po wejściu A. Cz. przebywa w Netcie. Po wojnie aresztowany przez funkcj. UB przebywa w wiezieniu w Białymstoku. W latach późniejszych nie kryje swoich przekonań i odważnie utrzymuje kontakty z swoimi współtowarzyszami broni uważanych przez władze PRL za politycznie podejrzanych. Był jednym współzałożycieli i członków Kola ŚZŻAK w Augustowie w 1990.
    Zmarł w 1992.
    Odznaczony: KW, SKZ z M
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kasowski Antoni [1902-1943], podoficer zawodowy kaw. WP, st. wachmistrz

    Ur. 06 VI 1902 w m. Podzameczek woj. Stanisławów. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer zawodowy kawalerii. W stopniu st. wachmistrza brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 p. szwoleżerów z Suwałk. Po zakończeniu działań wojennych powraca do Suwałk, gdzie mieszkał przed wojną. Pracuje jako stolarz. Czynny w konspiracyjnej organizacji niepodległościowej „Odrodzenie Narodowe” na terenie Suwałk. Zajmował się szkoleniem wojskowym członków organizacji. W wyniku zdrady Edwarda Warakomskiego zostaje 17 V 1941 aresztowany przez gestapo. Wieziony w Suwałkach. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo. Skazany 02 III 1943 przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę śmierci. Ścięty na gilotynie w wiezieniu „Neubau” w Królewcu 19 V 1943.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kasprzycki Andrzej Hubert [1906-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1934]

    Ur. 03 XI 1906. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany po odbytych ćwiczeniach do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany do WP latem 1939. Kampanię wrześniową 1939 odbył na stanowisku płatnika kwatery głównej Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kaszkiel - Józef - Pijak - kpr. - d-ca druż. powieszony w Berżnikach 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kaźmierczak - Aleksander - szwol. - Kijany - 28X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Kępiński Andrzej [1913-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. w 1913. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 19 IX 1934 – 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, praktyki w 1 p. szwoleżerów w Warszawie. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. Podczas kampanii wrześniowej dowodził plutonem p/panc. 3 p. szwoleżerów z Suwałk. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie do kapitulacji 6 X 19309.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kierejsza Sabina [1925-?], żołnierz AK, kpr. cz. w., ps. Baśka”

    Ur. 10 I 1925. Córka Antoniego i Albiny. Ukończyła przed wojną szkołę powszechną. Podczas niemieckiej okupacji po 1943 była łączniczką na Placówce Krasnopol w rejonie III Obwodu AK Suwałki. Od 1943 w oddziale partyzanckim AK dowodzonym przez „Żwirkę” / Witolda Pieleckiego/. Awansowana w 1944 do stopnia kpr. cz. w.
    Odznaczona: SKZ z M.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kierklo - Wacław - ("Zryw") - plut.pchor. - Dowódca II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kiersiewicz - Józef - - - rozstrzelany w Białogórze VII 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Kijuć-Korwin Jerzy [1911-?], oficer sł. st. art. WP, por.[1939]

    Ur. 15 XII 1911. Po ukończeniu szkoły średniej w 1932 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przechodzi przeszkolenie unitarne, potem przeszkolenie w jednostce artylerii konnej. Od X 1933 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu, a następnie do IX 1935 odbywa praktyki w 4 dak. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 dowódca plutonu w 2 baterii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję oficera obserwacyjnego 4 dak. Uczestniczy w walce z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk na Lubelszczyznę. Bierze udział w bitwie pod Kockiem 5 x 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kimontt Witold Piotr [1903-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1932]

    Ur. 10 V 1903. Ukończył szkołę średnią. Od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony po odbyciu praktyk do rezerwy w stopniu kpr. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. uł. w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    Latem 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera żywnościowego w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kimszal Antoni 
    [1916-?],podoficer sł. st. WP, plut. [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ppor. cz. w. [1944], ps. „Emir”

    Ur. 09 VII 1916. Syn Antoniego i Józefy. Przed wojną odbył służbę wojskową w WP. Po ukończeniu szkoły podoficerskiej w stopniu kaprala pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. Bierze udział w stopniu plut. sł. st. w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej powraca w rodzinne strony. Od XII 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki, gdzie pełni funkcję dowódcy Placówki Zaboryszki w rejonie III. Był też instruktorem w konspiracyjnej Szkole Podoficerskiej, później dowódcą plutonu dywersyjnego. Awansowany w 1943 do stopnia sierż. Podczas akcji „Burza” dowódca 8 kompanii III baonu w odtwarzanym 41 pp AK zorganizowanego z sił placówki Zaboryszki i Sejwy. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. w 1944.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kimszal - Franciszek - Kościuszko - kpr. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Kimszal Ignacy [1931-?], żołnierz AK, ps. „Mały”

    Ur. 25 IV 1931, syn Antoniego i Józefy. Podczas okupacji niemieckiej, jako kilkunastoletni chłopiec był przewodnikiem terenowym żołnierzy AK na terenie Placówki Zaboryszki. Od V 1944 był łącznikiem i wywiadowcą 8 kompanii 41 pp AK.
    Odznaczony: BKZ z M.
    Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kimszal - Piotr - - Orzeł - strz. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Kimszal Stanisław [1924-?], żołnierz AK, kpr. cz. w. [1943], ps. „Orlicz”

    Ur. 02 VI 1924, syn Antoniego i Józefy. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK. Pełnił funkcję łącznika na terenie Placówek AK Zaboryszki i Sejwy w III rejonie obwodu Suwałki AK, oraz wywiadowcy. Od X 1943 żołnierz oddziału dywersyjno-sabotażowego, gdzie dowodził patrolem, potem drużyną. Podczas akcji „Burza” w 1944 dowódca 1 plutonu w 8 kompanii dowodzonej przez starszego brata Antoniego z III baonu 41 pp AK. Wyróżnił się 20 VII 1944 w bitwie z Niemcami nad Kanałem Augustowskim. Po „Burzy” awansowany do stopnia ppor. cz. w.
    Odznaczony: KW, BKZ z M.
    Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kiok Ludwik [1892-1972], oficer sł. st. art. WP, ppłk [1936]

    Ur. 21 VII 1892. Po ukończeniu szkoły średniej wstępuje do armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską artylerii. W latach 1914-1917 bierze udział w walkach na frontach I wojny światowej. Awansowany do stopnia por. art. W latach 1917-1918 służył w jednostce art. I KP na Wschodzie. Po powrocie do kraju od XI 1918 służy w WP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. W latach 1918-1920 bierze udział w szeregach 1 pap w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie dowodził m. in. baterią. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5 oraz KW. Po wojnie w 1922 zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 1 pap w Wilnie do 3 pac w Wilnie. W 1923 odkomenderowany z 3 pac do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy. Następnie wykładowca – instruktor w Centralnej Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. Od 26 V 1926 do 17 VI 1927 był dowódcą 14 dak w Białymstoku. W VI 1927 przeniesiony na stanowisko wykładowcy art. do Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu, przemianowanego wiosną 1928 na Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk sł. st. art. Na początku 1936 przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 16 pal w Grudziądzu, a w VI 1938 mianowany dowódcą 4 dak w Suwałkach, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk – Augustowa do walk na Lubelszczyźnie. Początkowo w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w GO „Narew”, potem po reorganizacji w utworzonej Brygadzie Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik bitwy pod Kockiem. Po kapitulacji 6 X 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał początkowo w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, potem wywieziony do oflagu VII A w Murnau.
    Był wybitnym oficerem, dobrym jeźdźcem i doskonałym artylerzystą.
    Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 14 II 1972.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, OP kl. 5, MI

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kiwiak - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 1944 - -
    Klebanowski - - ks. kpt. rez. - - Kapelan 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego p. w m. Pietkowo - 12.09.1939
    Klewiado - Walenty - ("Sęp") - Ppor. - Dowódca "Kedywu" (dywersji) Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Klimont - (brak imienia) - ("Jesion") - kapral - Zastępca dowódcy III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów


    Kluczyński Czesław Bolesław [1903-1979], oficer sł. st. saperów WP, kpt. [ 1938]

    Ur. 28 IV 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1927 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1927. Służył w 2 batalionie mostów kolejowych w Legionowie, gdzie pełnił funkcję m. in. dowódcy plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1929. W latach 1938-1939 w Inspektoracie Saperów- wykonawca studiów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Był dowódcą saperów w dowództwie pododcinka obrony „Północ” /Żoliborz”/ na odcinku „ Zachód”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Wojnę przeżył.
    Zmarł 22 III 1979.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kluk Stanisław [1906-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 19 XII 1906. Syn Jana i Angeli. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 38 pp w Przemyślu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Był instruktorem W-F. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Łużki” stacjonującego w stacjonującego. Łużki pow. Dziśnia na Wileńszczyźnie. Początkowo dowódca plutonu, potem dowódca kompanii odwodowej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 kompanii 1 baonu  3 pp KOP. Brał udział w walce z wrogiem na odcinku Augustów, potem po 17 IX 1939 z wojskami sowieckimi. Po walce stoczonej z bolszewikami 23 IX 1939 w rejonie m. Radoszyn dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony: BKZ

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kłagisz - Piotr - Cichy - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Kłoczko Piotr -[1915-?], rolnik, kpr. rez. WP, w konspiracji ZWZ/AK/AKO, plut./sierż. ppor. cz. w. [1945], działacz WiN, ps. „Strug”, „Żarnowski”. Więzień polityczny PRL.
    P.o prezes Obwodu WiN Suwałki IX 1945 – XII 1945. Okręg Białystok WiN.

          Ur. 04 VIII 1914 Wierciuchy pow. Suwałki. Pochodził z rodziny rolników, syn  Józefa i Franciszki z d. Dubrowska. W 1928 ukończył 7 – klasową szkołę powszechną, a następnie kursy rolnicze. Pracował w gospodarstwie rolnych swych rodziców. W latach 1936-1938 odbywał służbę wojskową w WP, w trakcie, której ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Po powrocie do życia cywilnego nadal pracuje w gospodarstwie rolnym u swych rodziców we wsi Wierciuchy. Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 41 pp w Suwałkach, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939. Unika niewoli i powraca do rodzinnej wsi.
    Podczas niemieckiej okupacji od VII 1941 działa w konspiracji ZWZ/AK. Początkowo d-ca Placówki ZWZ-AK Raczki w Obwodzie ZWZ-AK Suwałki, a od 1943 referent łączności w K. O. AK Suwałki, następnie od tego samego roku k-dt Rejonu V. Awansowany do stopnia plut. rez. w 1943, potem sierż. rez. W 1944 organizator i d-ca 17 kompanii AK w gminie Dowspuda. W VII/VIII 1944 brał udział w akcji „Burza”. Po wejściu wojsk sowieckich ukrywa się. Nadal czynny w konspiracji AK, a od II 1945 w AKO na terenie Obwodu AKO Suwałki. Należał do grona aktywnych konspiratorów. Mianowany na funkcję II zastępcy przewodnika Obwodu AKO Suwałki. Wnioskowany 15 IV 1945 przez przewodnika Rejonu AKO mjr-a sł. st. kaw. F. Szabunię „Lechita” do awansu na stopień ppor. cz. w. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. Rozkazem Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 318 z 1 VI 1945. Dowodził oddziałem samoobrony w walce z siłami komunistycznymi. Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych i likwidacyjnych prowadzonych na terenie obwodu. Od VII – IX 1945 I zastępca przewodnika Obwodu AKO Suwałki kpt. M. Ostrowskiego „Kropidło”, który w dniu 03 IX 1945 przekazał mu dowództwo obwodu i wyjechał jako zagrożony aresztowaniem przez UB z terenu Suwałk. Od IX 1945 działa w strukturach WiN. Od IX 1945 do XII 1945 p. o prezes Obwodu WiN Suwałki. W XII 1945 przekazał funkcję kpt. rez. S. Malesińskiemu „Tadeusz”. Nadal czynny w WiN. W dniu 21 IV 1946 został zatrzymany przez funkcj. WUBP z Białegostoku i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z data 02 V 1946 WPR Białystok. Przeszedł ciężkie śledztwo w areszcie WUBP Białystok z zastosowaniem tortur i bicia w celu wymuszenia zeznań.
    Wyrokiem WSR Białystok z dnia 20 VII 1946, sygnatura akt R 614/46 na pokazowym procesie, który odbył się w Sali kina „Ton” w Białymstoku został skazany na karę 10 lat więzienia i utratę praw publicznych i honorowych na lat 5. N a mocy amnestii złagodzono mu karę więzienia do lat 5 i utraty praw do lat 3. Początek wykonania kary WSR wyznaczył 02 V 1946 zaś upływ kary 02 V 1951. Po procesie więziony w ZK Białystok, skąd go przewieziono do CWK we Wronkach i tu osadzono 15 VIII 1946. w dniu 14 IX 1946 został wywieziony do ZK w Barczewie, skąd go przeniesiono do CWK Rawicz i tu osadzono 05 IX 1947. Zwolniony z CWK Rawicz 02 V 1951 po odbyciu orzeczonej przez WSR Białystok kary 5 lat więzienia.
    Po odzyskaniu wolności powrócił do swej rodzinnej wsi.
    Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 29 III 1992sygnatura akt III K. O 279/92 wyrok wydany przez b. WSR Białystok 20 VII 1946 został unieważniony. Tym samym w pełni zrehabilitowany.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kłosiński Edward [1914-2003], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1938]

    Ur. 14 VI 1914 w Płocku. Po ukończeniu gimnazjum odbywa od 28 VIII1935 do XII 1935 służbę wojskową na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a od I 1935 do 31 V 1935   odbywa przeszkolenie kawaleryjskie w 25 p. uł., potem w okresie VI-VII 1936 w pułku manewrowym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., potem VII –IX 1936 praktyki w pułku kawalerii. Od X 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 3 p. szwol. w Augustowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1938 z przydziałem do 3 p. szwol. na stanowisko dowódcy plutonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w 3 szwadronie 3 p. szwol. Walczył na szlaku bojowym 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii potem po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Brał udział w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji oddziałów polskich od 06 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII A, potem w II C w Woldenbergu.
    Po wojnie powraca do kraju. Był awansowany do stopnia rtm. w st. sp. Mieszkał w Płocku, gdzie zmarł  08 I 2003.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kłosiński Mieczysław [1905-?], oficer sł. st. piech. WP/KOP, por. [1936]

    Ur.28 XI 1905. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 14 pp w Włocławku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por,. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 14 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie dowodził początkowo plutonem, potem kompania odwodową. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompanią CKM Baonu KOP „Sejny”.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kłosowicz Stanisław Władysław [1892-1948], oficer sł. st. WP, ppłk dypl. [1936]
    /Zmiana nazwiska rodowego Bęben na Kłosowicz/

    Ur. 28 II 1892. Ukończył szkołę średnią. W latach 1918-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1924 służył w 20 pp w Krakowie. W latach 1924-1926 studiował w Wyższej Szkole wojennej w Warszawie. Następnie ponownie w 20 pp. W 1928 przeniesiony do sztabu 12 DP w Tarnopolu na stanowisko oficera sztabu. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. Następnie w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1936, potem do 1939 kierownik samodzielnego referatu w Oddziale IV Sztabu Głównego WP. Po mobilizacji alarmowej w III 1939 utworzono zalążek sztabu Armii „Pomorze”, gdzie został skierowany wiosną 1939 na stanowisko szefa Oddziału IV kwatermistrzowskiego. Na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Armii „Pomorze”. Po przebiciu się do Warszawy od 21 IX 1939 do kapitulacji 28 IX 1939 zastępca dowódcy pododcinka „ Północ” Żoliborz ppłk dypl. W. Tewzadze. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu obozu przebywał w Niemczech, gdzie zmarł w 1948.
    Odznaczony: OP kl. 5, SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kmita Zofia - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Kolenkiewicz - Edward - Śmigły - strz. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kolnicki-Szulc  ( Holnicki - Szulc ) - Ludwik - ppor. rez. - Szwadron ckm - Dowódcy plutonów 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego
    Kołhan - Bronisław - - kpr. - Podoficer broni II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Kołota Hipolit - [1906-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1932]

    Ur. 14 VII 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac we Włodawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do mobilizowanego przez 9 pac we Włodawie 98 dac. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera gospodarczego 98 dac.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Komendancki - - st.szwol. - Olszewo - 14 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Komorowski Janusz [1905-1993], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1938] 

    Ur. o5 X 1905 w m. Wiśniowa. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od IX 1926 do VIII 1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. Był znanym jeźdźcem. Uczestnik olimpiady w Berlinie w 1936. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w CWK w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 19 III 1938. Wchodził w skład Grupy Sportu Konnego w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.
    Po mobilizacji w 1939 powraca do macierzystego pułku, gdzie pełni funkcję oficera broni i p/gaz. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku adiutanta 1 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w GO „Narew”, a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward” w SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie 2-5 X 1939 pod Wolą Gułową i Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” 6 X 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, potem wywieziony do oflagu VII A w Murnau, gdzie przebywał do końca wojny. Po odzyskaniu wolności służy w II Korpusie PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Argentyny, gdzie osiedlił się na stałe. W 1972 powraca do kraju i zamieszkał w Warszawie.
    Zmarł 24 XI 1993 w Warszawie. Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Konarzewski - Ignacy - - ppor. rez. - Młodsi oficerowie batalionu I batalion (walczył w 29 dp w armii "Prusy") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Kondracki - Wacław - Lech - strz. - patr.dywers. – poległ w Krzywem 16 IV 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kondracki - Józef - Cichy - strz. - patr.dywers.poległ w Słobódce 18 IV 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kondracki - Stanisław - ("Siwek") - plut.rez. - Dowódca I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Konopko Dominik - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 29.9.1943 - -
    Koran - Kazimierz - Stary, - sto sierż. - Placówka Przerośl Rejon obwodu suwalskiego AK

    Korczyński Janusz Feliks [1888-1966], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1927]

    Ur. 07 V 1888 w Sichowie pow. Stopnica w woj. kieleckim. W 1908 ukończył 8 klasowe gimnazjum w Żytomierzu uzyskując maturę. W latach 1908-1912 członek Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego we Lwowie. W latach 1917 -1918 służył w II Korpusie Polskim na Wschodzie, gdzie pełnił funkcję adiutanta sztabu i kwatermistrza w 4 Dywizji Strzelców gen. L. Żeligowskiego. Po rozwiązaniu II Korpusu od VI 1919 w WP. W latach 1919-1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku szefa sztabu 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie p. o. szef sztabu 3 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Wilnie, a następnie oficer 6 p. ułanów w Stanisławowie, skąd zostaje przeniesiony do 11 p. ułanów w Ciechanowie. W latach 1927 -1928 kwatermistrz 11 p. ułanów w Ciechanowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1927. Przeniesiony w 1929 do sztabu 19 DP w Wilnie. W 1934 przeniesiony w stan spoczynku. W VIII 1939 powołany do służby czynnej w WP i wcielony do Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach, gdzie objął funkcję komendanta Kwatery Głównej. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Internowany w obozie na Litwie. Po ucieczce z obozu jesienią 1939 przedostał się do Szwecji. Mieszkał w Stockholmie, gdzie 1949 do 1950 był prezesem Koła SPK. W 1951 wyjechał do Kanady i zamieszkał w Montrealu, gdzie był członkiem Koła SPK Nr 7. Działał w organizacjach polonijnych.
    Zmarł 28 VIII 1966 w Montrealu.
    Pochowany na cmentarzu weteranów „Fidel Of Honour” w Point Claire /Quebec/
    Odznaczony: KN, KW 4x

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Korejwo Jan Gabriel [1911-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1934]

    Ur. 16 III 1911 w Suwałkach. Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie w VI 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1932 odbywa służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 29 pal. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do I dywizjonu 29 pal w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 29 pal z przydziałem do I dywizjonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer zwiadowczy 1 baterii I dywizjonu 29 pal. Brał udział w obronie Warszawy od 4 IX -27 IX 1939.
    /żył w 1970/
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Korejwo Józef [1905-1940], żołnierz ZWZ,  ps. „Jan”

    Ur. 12 XI 1905. Syn Jana i Michaliny. W okresie międzywojennym ukończył 7 klas gimnazjum. Mieszkał w Kaletnikach. Był wójtem gminy Sejwy. Po przybyciu na początku X 1939 na teren Suwalszczyzny kpt. S. Bieleckiego „Ziomka”, który był jego szwagrem udzielił mu pierwszego schronienia. Za jego pośrednictwem zameldowano w urzędzie gminnym w Sejwach konspiratorów oraz wyrobiono dokumenty tożsamości ułatwiające poruszanie się po terenie. Od X 1939 działa w konspiracyjnej grupie kpt. Stanisława Bieleckiego, później od XI w ZWZ. Pełnił funkcję kierownika organizacyjnego. W wyniku zdrady agenta Abwehry i Gestapo Z. Majchrzaka „Poranka”. b. podoficera zawodowego WP, który przybył na Suwalszczyznę razem z S. Bielickim zostaje w drugiej połowie XI 1939 aresztowany przez gestapo i uwięziony w więzieniu w Suwałkach, gdzie przeszedł okrutne gestapowski śledztwo. Zamordowany 26 IV 1940 wraz z grupą innych konspiratorów w lesie k/Prudziszek.
    Pośmiertnie odznaczony KW.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Koronkiewicz - Czesław - ("Dąbek") - zamordowany - ppor. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Korzec - Paweł - chor. - - Oficer żywnościowy 4 Dywizjon Artylerii Konnej

    Kossakowski Antoni [1906-1976], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1939]

    Ur. 18 IX1906. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem przeszkolenie i praktyki w pułku kawalerii. W okresie od X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Konnych w Wołkowysku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia rtm. sł. st. awansowany 1 I 1933. Następnie dowódca plutonu łączności 3 psk. Ukończył w CWKaw. W Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem 3 psk w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii SGO „Narew”, potem w  utworzonej Brygadzie Kawalerii „Edward” . Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Ostrołęki, przez Łomżę i Zambrów. Kampanię wrzesniową 1939 zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie brał udział w bitwie pod Wolą Gułową i Kockiem 3-5 X 1939. Po kapitulacji 6 X 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Radomiu, potem w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie w 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu gen. W. Andersa. Służył tam Pułku Ułanów Karpackich i 10 Pułku Huzarów. Po demobilizacji w 1947 przebywał na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 11 XII 1976.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosicki Mieczysław [1897-?], oficer rez. art. WP, por. [1932]

    Ur. 25 VI 1897. W WP od XI 1918. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 1 XII 1920 do 18 III 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu kursu mianowany plut. sł. st. art. i przydzielony do 4 dak. Po zdaniu egzaminów i odbyciu praktyk  mianowany ppor. sł. st. art. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1922 do rezerwy. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 2 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 dak. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy kolumny amunicyjnej 4 dak. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosko Stefan [1915-?], podoficer sł. st. WP/KOP, kpr., żołnierz AK, ps. „Jastrząb”, „Halicz”

    Ur. 28 IV 1915, syn Stefana i Michaliny. Przed wojna ukończył szkołę powszechną, a następnie uczył się w szkole średniej. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską  KOP w Osowcu i pozostał w służbie zawodowej. W stopniu kpr. brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach KOP. Podczas okupacji niemieckiej czynny od 1940 w konspiracji niepodległościowej na terenie Obwodu Suwałki. Organizował „trójki” konspiracyjne. Wiosną 1941 aresztowany przez Niemców i wywieziony do obozu w Schlossbergu, skąd udało mu się zbiec i powrócić na teren Suwalszczyzny. W 1942 zorganizował kompanię terenową, którą dowodził. Awansowany do stopnia plut. Od 1943 k-dt Rejonu III w Obwodzie Suwałki AK w skład, którego wchodziły placówki: Krasnopol, Krasne, Sejwy i Zaboryszki. Jako k-dt rejonu był także k-dtem konspiracyjnej szkoły podoficerskiej prowadzonej na terenie rejonu.
    Awansowany w V 1943 do stopnia sierż., a 11 XI 1943 do stopnia ppor. cz. w. Był d-cą zawiązku kompanii III baonu 41 pp. Podczas akcji „Burza” przewidywany na d-cę  9 kompanii III baonu odtwarzanego w konspiracji 41 pp. Przed „Burzą” dowódca 9 kompanii /gmina Krasnopol i gmina kompanii Sejwy/ i nadal k-dt III rejonu. Podczas „Burzy” dowodzi oddziałem, który wszedł w skład 7 kompanii III baonu 41 dowodzonego przez rtm. Kazimierza Ptaszyńskiego „Zarembę”. Uczestniczył w walkach z Niemcami. Po przejściu frontu w VIII 1944 kompania został rozbrojona przez Sowietów, a żołnierze wywiezieni do obozu w Kownie. Aresztowany przez NKWD po przejściu frontu i skierowany ostatecznie do 5 zapasowego batalionu 2 Armii WP w Dojlidach k/Białegostoku.
    Po zakończeniu wojny zdemobilizowany. Pracował jako kierowca.
    Był awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Odznaczony: ZKZ z M, KW2
    Dalsze losy n/n..

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kosko - Władysław - Nieznany - strz. - zamordowany IV 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Kot - Stanisław - ("Szczapa") - od 1111943 do VII 1944 - Por. - II zastępca komendanta Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Kotlarek - - Kłusownik - strz. - patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Kotliński Ambroży [1902-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1931]

    Ur. 29 XI 1902. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 p. ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. W latach 1937-1939 p. o. dowódcy szwadronu CKM w 2 p. uł.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą plutonu kolarzy potem oficer łączności 2 p. uł. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Kowalczyk Adam [1894-1940], powstaniec wielkopolski, oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1929],

    Ur. 11 X 1894 w Nowej Wsi k/Wronek. Syn Jana i Józefy z d. Białek. Pochodził z starej wielkopolskiej włościańskiej rodziny o wielkich tradycjach patriotycznych. Ukończył szkołę budowlaną. Jako poddany niemiecki w latach 1914-1918 odbywał służbę wojskową w armii niemieckiej. Brał udział w walkach na frontach I wojnie światowej. Walczył na froncie zachodnim we Francji. Uczestnik bitwy nad Marną, gdzie został ranny. W latach 1918-1919 po powrocie do kraju brał udział w powstaniu wielkopolskim w szeregach kompanii wolsztyńskiej Grupy Zachodniej, walczył m. in. w rejonie Wolsztyna. Od III 1919 służy w 2 pułku strzelców wielkopolskich, następnie w stopniu sierż. sztab. w szeregach 2 pswlk., przemianowanego 10 XII 1919 na 56 pp uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na Froncie Litewsko-Białoruskim. Walczył pod Bobrujskiem i nad Berezyną, gdzie wykazał się męstwem i odwagą na polu bitwy. W czasie ofensywy znad Wieprza, gdzie dowodził 2 kompanią odcięty od swego  baonu, zaatakował oddział wroga, rozbił go i wziął do niewoli 40 jeńców. Atakiem na pozycje wroga zaskoczył baterię art. przygotowującą się do otwarcia ognia zdobywając 3 działa z zapasem amunicji. Za te czyny odznaczono go VM kl. 5 nr 4633. 18 XI 1920 mianowano go ppor. sł. st. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Następnie od 1920 do 1922 służył w 68 pp we Wrześni, potem od 1922 do 1930 w 56 pp w Krotoszynie, gdzie był m. in. dowódcą kompanii. Awansowany 1 I 1929 do stopnia kpt. sł. st. piech. W 1930 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Dolina” gdzie pełnił wiele lat funkcję adiutanta baonu. Następnie przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej i skierowany na stanowisko kwatermistrza Baonu KOP „Podświle”. W VIII 1939 po sformowaniu 3 pp KOP obejmuje funkcję kwatermistrza 3 pp KOP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Augustowa. 14 IX 1939 wraz z oddziałami 3 pp KOP zostaje transportem kolejowym skierowany do Lwowa. Jednak z powodu bombardowań i uszkodzeń torów nie można było kontynuować dalszej jazdy koleją. Po wyładowaniu oddziałów 3 pp KOP w m. Dereźne nad Horyniem miano kontynuować marsz pieszy w kierunku Lwowa. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z oddziałami sowieckimi w rejonie m. Kołki, gdzie został ranny, a następnie 21-21 IX 1939 w rejonie m. Borowicze, gdzie 3 pp KOP ponosi wielkie straty. Po oderwaniu się od sił wroga w dniu 23 IX 1939 uczestniczy w ciężkich bojach z przeważającymi siłami agresora sowieckiego w rejonie m. Radosny, gdzie wobec wyczerpania wszelkich możliwości prowadzenia dalszej walki 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli był wieziony początkowo w Kowlu, potem w Kijowie, skąd zostaje przewieziony do obozu w Kozielsku, gdzie przybył 03 XI 1939. Zamordowany w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Był żonaty z Melanią z d. Błażejczyk. Miał dwie córki: Danutę /ur. 02 VII1928/farmaceutkę i Janinę /ur. 10 X1931/ dr hydrografii. Jego rodzina była represjonowana przez NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5, /za wojnę z bolszewikami/, KW4x,SKZ
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalczyk - Piotr - Czwórka - kpr. - patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Kowalewski - Stanisław - Dłużnik - strz. - patr.dywers. - poległ 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kowalewski - Czesław - Rycerz - p.pob. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Kowalewski Jan - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Dłużnik", zginął pod Lipniakiem latem 1944 - -
    Kowalik - Jan - "Sulima" , - chor. - Placówka Kuków Rejon obwodu suwalskiego AK 

    Kowalska Helena - z d. Rukat [1912-?], zoł. Konsp. Niepodl. „Odrodzenie Narodowe

    Ur. w 1911 w Suwałkach, córka Ksawerego Rukata. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczała do gimnazjum K. Brzostowskiego w Suwałkach gdzie otrzymała w 1932 świadectwo dojrzałości. Następnie wyjechała na studia do Warszawy i zamieszkała przy ul. Noakowskiego. Podczas okupacji niemieckiej przebywała także w domu rodzinnym. Podjęła się ona zadania skontaktowania suwalskich działaczy konspiracyjnych z warszawskimi strukturami. Od 1940 pełniła funkcję łączniczki między kierownictwem Legionu Nadniemeńskiego i Odrodzenia Narodowego a działaczami ZWZ w Warszawie. W jej mieszkaniu w Warszawie zatrzymywali się kurierzy z Wilna W czasie okupacji przebywała we wsi Szwajcaria pow. Suwałki w domu rodzinnym. Czynna w konspiracji niepodległościowej.
    Aresztowana przez gestapo w 1941 przeszła ciężkie śledztwo w Suwałkach. Potem przewieziona do więzienia „Neubau” w Królewcu.
    Skazana 2 III 1943przez hitlerowski sąd w Królewcu na 6 lat zaostrzonego obozu.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalski Przemysław 
    [1913-1939], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 02 VI 1913. Ukończył w 1934 szkołę średnią. W okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. ułanów w Augustowie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 1 p. ułanów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w 1 szwadronie. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. uł. podczas walk 29 IX 1939 pod Kijankami na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Ewakuowany do szpitala w Lublinie, gdzie 2 X 1939 zmarł. Pochowany na kwaterze wojennej cmentarza wojennego 1939 przy ul. Białej w Lublinie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kowalski - Tomasz - Szrapnel - kpr. - podof. zaopatrz. 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Kozakiewicz Władysław [1908-?],inż., oficer rez. art. WP, ppor.[1938] 
    Ur. 04 VII 1908. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na Politechnice Warszawskiej uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w okresie 1935-1936 w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a praktyki w 3 pac. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac w Włodawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony 9 pac we Włodawie, Następnie przydzielony do utworzonego w ramach mobilizacji 98 dac. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 98 dac. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozłowski Ludwik [1913-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938] 

    Ur. 02 IX 1913. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem w I baonie 41 pp. Brał udział w walkach z wrogiem w składzie 29 DP. Walczył w rejonie Piotrkowa Tryb.
    Dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozłowski Stefan IV [1897-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt.[1925]

    Ur. 16 I 1897. Syn Ludwika. Od XI 1918 służy w WP. W stopniu ppor. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 75 pp na stanowisku m. in. dowódcy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 VII 1925. Następnie wykładowca i dowódca kompanii w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. W 1932 w dyspozycji Departamentu Piechoty MSWojsk. W 1934 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko adiutanta Pułku KOP „Głębokie”. W VIII 1939 po utworzeniu 3 pp KOP obejmuje funkcję adiutanta 3 pp KOP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939, uczestniczy w walkach na odcinku obrony Augustów, a 14 IXX 1939 wraz z 3 pp KOP transportem kolejowym skierowany do Lwowa. Po dotarciu 3 pp KOP na teren Wołynia z powodu zniszczenia torów pododdziały 3 pp KOP zostają wyładowane w rejonie Równego z zadaniem udania się marszem pieszym w kierunku Kowla. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z sowietami 21/22 IX 1939 w rejonie m. Borowicze, potem 23 IX 1939 w m. Radoszyn, gdzie po kapitulacji dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. W IV 1940 wywieziony do Lasu Katyńskiego, gdzie został przez NKWD zamordowany.
    Odznaczony: KN, KW,SKZ
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Kozłowski Romuald II [1895-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppłk[1939]

    Ur. 28 IX 1895 w m. Krasnołuczka w Rosji. Ukończył szkołę handlową uzyskując w 1915 świadectwo dojrzałości. W latach 1915-1917 służył w armii rosyjskiej, potem od 1917 do VI 1918 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Po powrocie do kraju w stopniu ppor. sł. st. od XI 1918 służy w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził kompanią 32 pp. W 1921 ukończył w CWPiech. w Rembertowie kurs doszkalający dla młodszych oficerów piechoty. Zweryfikowany w 1922 przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służy nadal w 32 pp, gdzie dowodzi kompanią do 1928. W 1923 ukończył kurs w Centralnej szkole Strzelniczej. W latach 1928-1929 dowódca kompanii szkolnej podchorążych w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9a w Łukowie. Po likwidacji w VII 1929 Baonu Podch. Rez. Piech. Nr 9a został przeniesiony do utworzonej w Zambrowie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty, gdzie w latach 1929-1930 był dowódcą 3 kompanii szkolnej CKM. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1930. Latem 1930 przeniesiony do 77 pp w Lidzie na stanowisko dowódcy kompanii, potem batalionu. W 1934 ukończył kurs narciarski. W okresie IV-VI 1938 był zastępcą dowódcy pułku. Z dniem 30 VI 1938 obejmuje dowodzenie Baonem KOP „Łużki”. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1939. W VIII 1939 Baonem KOP „Łużki” wchodzi jako I baon w skład utworzonego 3 pp KOP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I baonem 3 pp KOP. Uczestniczy w walkach w rejonie Augustowa, skąd 14 IX 1939 dowodzony przez niego I baon wraz z innymi pododdziałami 3 pp KOP zostaje wyjechał transportem kolejowym do Lwowa. Jednak po bombardowaniach linii kolejowych baon zostaje wyładowany w rejonie m. Zbereźne na Wołyniu z zadaniem kontynuowania marszu w kierunku Lwowa. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 IX 1939 uczestniczy w walkach z wojskami sowieckimi w rejonie m. Kołki, potem w okresie 21-22 IX 1939 uczestniczy w walkach z sowietami w rejonie m. Borowicze – Nawóz - Hruziastyn, gdzie 3 pp KOP ponosi duże straty. Podczas walk zostaje dwukrotnie ranny. Zostaje przewieziony do szpitala w Kowlu, gdzie zmarł w końcu IX 1939..
    Odznaczony: KW, MN. ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozłowski Władysław [1900-1968], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1936]

    Ur. 05 IX 1900. w latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs wojenny dla podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1920. Po wojnie służy w 19 p. uł w Ostrogu na Wołyniu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 IX 1921. Długoletni oficer 19 p. uł. gdzie pełnił różne funkcje oficerskie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. Od 1937 w suwalskiej Brygadzie Kawalerii, gdzie dowodzi 11 szwadronem pionierów. Na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym Suwalskiej Brygady kawalerii potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. W składzie SGO „Polesie” brał udział w walkach pod Wolą Gułowską i Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie’ od 6 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z obozu w końcu IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 przebywa na emigracji w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Zmarł w Dorchester Maas 29 XI 1968.
    Odznaczony: SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kozłowski - Józef - ("Klon") - plut pchor. - Dowódca plutonu II Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Krajewski - Stanisław - kapral - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Krajewski - Władysław - Słowik - elew s. podof. - poległ pod Sernetkami 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Krasiński Stanisław Michał Paweł  [1914-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 31 VIII 1914. Po ukończeniu szkoły średniej w 1934 odbywa służbę wojskową od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów w Suwałkach. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 2 p. uł. w którego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 3 plutonu w 1 szwadronie, którym dowodził rtm. sł. st. kaw. S. Sołtykiewicz. Wraz z 1 szwadronem 2 p. uł. po walkach przedarł się do Ośrodka Zapasowego w Wołkowysku.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kraśnicki Władysław Adolf [1902-?], oficer sł. st. art. WP, mjr [1939]

    Ur. 16 II 1902. Ukończył szkołę średnią. Służył w 3 pac. W okresie od 1 III 1921 do 1 XII 1921 przebywał w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie ukończył kurs zawodowy dla podchorążych artylerii. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1922. Następnie służy w 1 dywizjonie pomiarów artylerii w Toruniu na stanowisku dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1924, następnie dowódca baterii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony później do 2 dywizjonu pomiarów artylerii w Rembertowie, gdzie obejmuje dowództwo 5 baterii. Do stopnia mjr sł. st. art. awansowany 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy na stanowisku dowódcy 5 baterii pomiarów art. W czasie obrony Warszawy 5 bateria pomiarów artylerii była rozdzielona na całym odcinku obrony Warszawa „Zachód”, a jej dowódca pełnił funkcję oficera operacyjnego w sztabie odcinka obrony Warszawa Zachód” dowodzonego przez płk dypl. sł. st. M. Porwita. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krauze - Adolf - pchor. - 4 szwadron - Dowódcy plutonów 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Krawczyk - Jan - wachm. - 4 szwadron - Szef szwadronu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Jan Krawczyk urodził się na Litwie z małżeństwa polsko-litewskiego, w wieku 17 lat wstąpił na ochotnika do 2 pułku ułanów i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za udział w walkach został odznaczony Krzyżem Walecznych. W okresie międzywojennym awansował do stopnia wachmistrza. Jako reprezentant pułku zdobył wiele nagród w zawodach hippicznych. Po wybuchu drugiej wojny światowej przeszedł cały szlak bojowy ze swoim pułkiem. 5 października 1939 wysłany ze swym oddziałem na zwiad został odcięty od swego pułku który skapitulował dnia następnego. Nie mogąc połączyć się z nieistniejącym już pułkiem skierował oddział w stronę Suwałk, gdzie dotarł stoczywszy kilka potyczek z Niemcami. Po dotarciu do Suwałk wraz  z kapitanem Bielickim „Ziomkiem” rozpoczął działalność w ruchu oporu aktywnie organizując podziemie na Suwalszczyźnie. Zorganizowana przez nich grupa ruchu oporu nosiła nazwę „Tymczasowa Rada Ziemi Suwalskiej”. W wyniku zdrady agenta gestapo byłego sierżanta podchorążego 16 listopada 1939 został aresztowany. Wraz z nim został aresztowany Bielicki „Ziomek” i dziesięciu innych członków sztabu kierowniczego grupy. Wszystkich oprócz Jana Krawczyka rozstrzelano 16 kwietnia 1940 w Szwajcarskim Lesie k/Suwałk. Jan Krawczyk po aresztowaniu został wywieziony  prawdopodobnie do Królewca gdzie był poddany serii „badań”
    przez gestapo. On jedyny wiedział gdzie jest ukryta broń i środki wybuchowe grupy. Następnie został przewieziony do Berlina w celu dalszych przesłuchań. W połowie 1940  został wypuszczony.
    Udał się do Siedlec gdzie przebywała jego najbliższa rodzina. Na drugi dzień po powrocie wskutek obrażeń po skatowaniu zmarł. Został pochowany przez żonę a moją babcię w mundurze galowy wraz ze swoją ukochaną szablą. Spoczywa w Warszawie na Powązkach w pobliżu Pomnika Lotników.

    (inf. Dariusz Krawczyk)

    Krawczyk - Czesław - szwol. - Poznań k.Kocka - 3 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Krotkiewicz Tadeusz [1922-1943]
    Ur. w 1922, uczeń Państwowego Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach. Od początku okupacji pracował w tartaku w Suwałkach. Od IV 1940 czynny w konspiracyjnej organizacji  Odrodzenie Narodowe. Skonstruował aparat radiowy umożliwiając J. Śliwińskiemu prowadzenie nasłuchu audycji radiowych BBC po polsku.
    Aresztowany w V 1941 przez gestapo. Po ciężkim śledztwie w Suwałkach przewieziony do więzienia „Neubau” w Królewcu. Skazany 05 II 1943 przez hitlerowski sąd na karę śmierci. Zamordowany przez ścięcie na gilotynie 03 V 1943 w więzieniu „Neubau”.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krotkiewski Janusz 
    [1910-?], inż., oficer rez. art. WP, ppor. [1934]

    Ur. 08 III 1910. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Politechnice Warszawskiej, gdzie otrzymał dyplom inżyniera. W latach 1931- 1932 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych praktykach we IX 1932 przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych zostaje awansowany w 1935  do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pac w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 9 pac we Włodawie, a następnie przydzielony do mobilizowanego przez 9 pac we Włodawie 98 dac.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer ogniowy 98 dac. Walczy w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kryciński Adam Ludwik 
    [1899-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1934]

    Ur. 05 X 1899 w Skawinie Skawinie/Krakowa, syn Ludwika i Anieli z Kardasów. Ukończył 6 klasowe gimnazjum w Strzyżowie. 10 III 1917 wcielony do armii austriackiej. Po przeszkoleniu w XII 1917 skierowany na front włoski, gdzie walczył do upadku Austro-Węgier. 01 XI 1918 dostał się do niewoli włoskiej na froncie tyrolskim. W II 1919 zbiegł z obozu jenieckiego i wstąpił do armii gen. Hallera, gdzie go wcielono do 21 Pułku Strzelców Polskich. Od III-V 1919 przebywał na kursie podchorążych w obozie polskim w La Mandria we Włoszech. Do Polski powraca z 21 Pułkiem Strzelców, przemianowanym w IV 1919 na 145 Pułk Strzelców Kresowych. W szeregach 145 psk brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od X 1919 do X 1920 brał udział w walkach na Wołyniu i Podolu, potem w ofensywie od Modlina do Mławy. Następnie w walkach pod Kownem i Pińskiem. Po wojnie 145 psk zostaje 03 III 1921 przemianowany na 72 pp.
    Od II 1921 do 30 VI 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany 1 VII 1921 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 15 pp w Dęblinie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Następnie służy w 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. Przeniesiony do 73 pp w Chorzowie, skąd w V 1937 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Podwiśle” stacjonującym w m. Podwiśle pow. dźiśnieński na Wileńszczyźnie na stanowisku adiutanta baonu.
    We IX 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako II adiutant 3 pp KOP. Po kapitulacji 3 pp KOP 23 IX 1939 w Radoszynie na Wołyniu w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku.
    Zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krynicki Ryszard - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Bob", zginął pod Czerwonym Krzyżem 15.8.44 - -
    Krynicki Wacław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Korwin", Tylża, 1944 - -

    Krysiuk Edmund  - [1920-?], rolnik, żołnierz AK , kpr., działacz WiN, ps. „Lot”

    Ur. 21 II 1920 w Nanticoke /USA/, syn Stanisława i Franciszki z Zubryńskich. Pochodzi z rodziny chłopskiej, rodzice posiadali 9 hektarowe gospodarstwo rolne w m. Krasne k/Lipska. W latach 1927-1931 uczęszczał do szkoły powszechnej w Krasnem. Pomagał w pracy w gospodarstwie. Matka zmarła w 1937,a ojciec został zamordowany w 1941 za działalność niepodległościową. Po śmierci rodziców gospodarstwo prowadził wspólnie z siostrą.
    W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK od XI 194o do X 1943 działa w komórce ZWZ w Krasnem. Od X 1943 do VII 1944 był żołnierzem Zgrupowania Partyzanckiego AK, którym dowodził Michał Filon „Dąb”. Ukończył Kurs dla Niższych Dowódców w oddziale inspektora suwalskiego mjr sł. st. kaw. Franciszka Szabuni „Zemsty”. Brał udział w akcji „Burza” w oddziale AK Antoniego Dąbrowskiego „Zająca”. Po zajęciu Białostocczyzny przez A. Cz. aresztowany w we IX 1944 i wywieziony do łagru w Stalinogorsku, gdzie przebywa do 05 X 1945. W XI 1945 powraca do Polski. Od początku 1946podejmuje działalność konspiracyjną w oddziale zbrojnym WiN St. Siedleckiego „Wiernego”. Uczestniczył w wielu akcjach zbrojnych oraz w likwidowaniu konfidentów UB. Ujawnił się w WUBP w Warszawie w IV 1947. Prześladowany przez UB powraca do działalności konspiracyjnej. 17 III 1948 udało mu się zbiec podczas próby zatrzymania przez UB. Nawiązał kontakt z oddziałem „Pioruna” /Orłowskiego”, potem w oddziale Piotra Burdyna „Poręby” działającego na terenie pow. augustowskiego i suwalskiego. Następnie z Eugeniuszem Gołębiewskim „Gabrysiem” utworzył nowy oddział, który zdołał przetrwać do połowy 1952. W wyniku prowokacji zostaje ujęty przez UB 6 XII 1952 i uwięziony w Białymstoku. Wyrokiem WSR Białystok z dnia 09 XI 1953, sygn. akt Sr. 374/53 w składzie kpt.. Wiktor Miernik- przewodniczący, szer. Bolesław Łabędź i Czesław Nowotny – ławnicy przy udziale prokuratora por. Tadeusza Zuchowskiego skazany na karę śmierci z utratą praw publicznych i obywatelskich na zawsze. Postanowieniem NSW w Warszawie dnia 12 III 1954, sygn. akt S 1894/54 karę śmierci zmieniono mu na karę 15 lat więzienia. Więziony w ZK Sieradz, CWK Wronki i w Strzelcach Opolskich. Zwolniony z wiezienia w 1959. w latach sześćdziesiątych wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie przyjął obywatelstwo amerykańskie.
    Pismem z dnia 15 IV 1992 wystąpił przez adwokata z Łodzi do Sądu Wojewódzkiego Wydział III Karny w Białymstoku z wnioskiem o orzeczenie nieważności wyroku WSR Białystok z dnia 9 XI 1953. Ze względu na wiek nie przyjechał z USA na rozprawę do Polski, która odbyła się 28 II 1994 przed Sądem Wojewódzkim w Białymstoku. Jako świadek wystąpił E. Gołębiowski „Gabryś”, Jednak SW odrzucił wniosek o unieważnienie wyroku. W wyniku wniesionej apelacji Sąd Apelacyjny w Białymstoku po rozpatrzeniu sprawy wydał postanowienie 20 IX 1994, sygn. akt II Akz, 136/94 w którym unieważnił wyrok b. WSR jako skazujący za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżył 16 III 1994 ówczesny zastępca Prokuratora Generalnego Stefan Śnieżko. Jednak Sąd Wojewódzki w Białymstoku nie podzielił jego opinii i postanowieniem z 17 VI 1997, sygn. akt III Ko 336/96 uznał za nieważny wyrok b. WSR w Białymstoku jako wydany w związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.
    Odznaczony: BKZ z M, Medalem Wojska 4x, Krzyżem AK.
    Mieszkał ostatnio 635 Ashton Road /Bensalem, PA 19020 USA
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krysiuk - Edward - ("Lot") - leśniczy - kapral - Dowódca WSOP Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kryszyn - Józef - ("Bulwa") - od VIII 1941 do 11942, aresztowany - Ppor. - I zastępca komendanta Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Krzeczkowski (lub Karpowicz) - - - ppor. rez. - Oficer zwiadowczy I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)

    Krzyszkowski - Odrowąż Jerzy 
    [1899-1970], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1933]

    Ur. 24 IV 1899. Uczestniczył jako podch. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 na stopień ppor. sł. st. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1920. Służył w 5 psk w Tarnowie, potem w Dębicy, gdzie dowodził plutonem. Od 1927 służy w 8 p. uł. w Lublinie, potem od 1931 w 5 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii w Krakowie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1933. Przeniesiony następnie do 3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie dowodzi 3 szwadronem 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził do 14 IX 1939 nadal 3 szwadronem. Podczas walk zostaje ranny. Ponownie od 17 IX 1939 dowodzi 3 szwadronem 3 p. szwol. w składzie Brygady Kawalerii „Edward” w SGO „Polesie”. Uczestnik bitwy pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji oddziałów polskich od 06 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu. W latach 1945-1947 był dowódcą szwadronu w 2 o. ułanów. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Rozkazem MON nr 19/66 został mianowany mjr. Zmarł w Londynie 10 VIII 1970. Pochowany na cmentarzu Finchley.
    VM kl. 5 za kampanię wrześniową, KN, KW, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzyszkowski Tadeusz [1913- 1989], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1939]

    Ur. 15 II 1913. W 1932 ukończył gimnazjum. Od IX 1932 do VII 1932w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, następnie na przeszkoleniu w pułku kawalerii. Od X 1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 3 Pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. W latach 1936-1939 dowódca 1 plutonu w szwadronie CKM. Do stopnia por. sl. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 plutonu w szwadronie CKM, a od 17 IX 1939 dowódca 4 szwadronu 3 p. szwol. w składzie Brygady Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Brał udział w bitwie pod Wolą Gułowską i Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkal w Warszawie.
    Zmarł 16 X 1989 w Warszawie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Krzywicki - Jan - ("Stary") - od VII 1941 do 1111943 (aresztowany) - Plut. - Szef łączności Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Krzyżewski - Aleksander - Krzyżak - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Krzyżewski - Bolesław - Szary - kpr. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Kucharski Witold - [1902-1940], oficer sł. st. piech.. WP/KOP, kpt.[1935]

    Ur. 24 III 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Od 1 IX 1921 do 31 VIII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem od 1 IX 1922- 1 VII 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany 1 VIII 1923 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 14 pp we Włocławku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 VII 1925. W latach 1926-1932 służył w 70 pp w Pleszewie, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Do stopnia kpt. sl. st. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie był wykładowcą wyszkolenia strzeleckiego i broni. Latem 1939 przeniesiony Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko dowódcy 7 kompanii w III baonie w formowanym 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył w rejonie Augustowa, potem 14 IX 1939 wraz z 3 pp KOP przewieziony transportem kolejowym na Wołyń, gdzie w rejonie Równego z powodu zniszczenia torów kolejowych przez lotnictwo niemieckie, pułk zostaje wyładowany w celu kontynuowania marszu pieszego w kierunku Lwowa. Po 17 IX 1939 walczy z wojskami agresora sowieckiego. W 21/22 IX 1939 bierze udział w walce w rejonie wsi Borowicze, potem 23 IX 1939 k/Radoszyna, gdzie po kapitulacji 3 pp dostaje się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: MN, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kucharski Marian 
    [ 1898-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1934]

    Ur. 31 I 1898. Syn Wojciecha Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1919-1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1920. Po wojnie służył w 10 pp w Łowiczu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 12 VI 1922. Długoletni oficer 10 pp, gdzie pełnił różne funkcje oficerskie, m. in. dowódca plutonu, kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1934. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu granicznego KOP „Słobódka” stacjonującego  w miasteczku Słobódka pow. brasławski woj. wileńskie na stanowisko dowódcy 1 kompanii granicznej, która stacjonowała w m. Druja. Latem 1939 Baon KOP „Słóbódka” wchodzi jako III baon w skład utworzonego 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 7 kompanią III baonu 3 pp KOP. Uczestniczy w walkach na odcinku Augustów potem 14 IX 1939 wraz z 3 pp KOP transportem kolejowym skierowany do Lwowa. Jednak transport dociera na Wołyń w rejon Równego, gdzie zostaje wyładowany z powodu zniszczenia torów po bombardowaniach niemieckiego lotnictwa. Po sowieckiej agresji 17 IX 1939 uczestniczy w składzie pułku w walkach z sowietami m. in. 21/22 IX 1939 pod Borowiczami i 23 IX 1939 w okolicach m. Radoszyn, gdzie wobec przeważających sił wroga i wyczerpania wszelkich środków walki 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli poprzez kilka obozów przejściowych zostaje osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku, gdzie przebywa do IV 1940. Przekazany NKWD zostaje wywieziony do Lasu Katyńskiego i w IV 1940 zamordowany. Jego nazwisko znajduje się na liście wywozowej nr 036/z 16 IV 1940.
    Odznaczony: KW,MN, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kuchciński Henryk - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , Ragnit, 11.11.1944 - -
    Kuczyńska Zofia - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Kujałowicz Aleksandra - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelana pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Kukliński Franciszek - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Dąb", Ragnit, 1944 - -
    Kulesza - Piotr - por. - 4 szwadron - Dowódcy plutonów 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Kulesza Henryk [1915-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1938]

    Ur. 21 III 1915. W 1935 ukończył szkołę średnią. W okresie od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 odbył przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie. Od 1 I 1936 do 31 V 1936 odbywał przeszkolenie kawaleryjskie w plutonie szkolnym przy 13 p. uł., a następnie VI-VII 1936 w Pułku Manewrowym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie.. a od 15 VII 1936 do IX 1936 na praktykach w pułku kawalerii. Od X 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, potem do X 1938 odbywa praktyki w 3 psk. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 4 szwadronie.
    Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Dowodził 1 plutonem w 4 szwadronie w walkach na Lubelszczyźnie..
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kun - Marian - ("Mnich") - - Dowódca BiP (propagandy) Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kunda - Leon - ("Nieznany") - sierż. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kundycz - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Kurowski Henryk [1903-?], oficer sł. st. saperów WP, kpt. inż.[1935]

    Ur. 05 I 1903. W latach 1921 -1923 w Szkole Podchorążych Saperów. Promowany na stopień ppor. sł. st. saperów 1 VII 1923 z przydziałem do 1 p. saperów w Modlinie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Następnie dowódca kompanii. Od 1930 studiuje w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. saperów 1 I 1935. Do 1939 jako oficer – wykonawca studiów w rezerwie personalnej Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego WP. W kompanii wrześniowej 1939 dowódca 101 batalionu saperów i jednocześnie dowódca saperów Pododcinka Warszawa „Zachód”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kurpiewski - Władysław - ("Jałowiec") - plut. - Dowódca III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Kusiński - - sto wachm. - Szwadron ckm - Szef szwadronu 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Kuszel Władysław [1904-?], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936], w ZWZ/AK, por. ps. „Babinicz”, „Baszybuzuk”

    Ur. 10 XI 1904 w Mierzeninówce na Syberii. Syn Józefa i Anny. W okresie międzywojennym służył od 1925 w WP. Ukończył szkołę podoficerską, pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy potem zawodowy. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do lata 1939 był dowódcą 1 plutonu w 7 kompanii III baonu. W VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 29 DP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Internowany w obozie na Litwie, skąd udało mu się zbiec. Ukrywał się na Litwie, skąd zostaje przerzucony w 1941 na Suwalszczyznę razem z ppor. K. Ptaszyńskim. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Od X 1942 pełnił funkcję I zastępcy k-dta Obwodu Suwałki AK. Jednocześnie szef referatu III - wyszkolenia w sztabie obwodu. Po śmierci W. Pieleckiego „Żwirki” od V 1944 pełnił funkcję dowódcy oddziału AK. W ramach akcji „Burza” przewidywany na stanowisko dowódcy I baonu 41 pp, który miał być odtwarzany przed „akcją „Burza” w ramach AK. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 3 V 1944. W VI 1944 pełnił funkcję oficera Kedywu w sztabie Inspektoratu Rejonowego IV Suwałki AK. Bierze udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”, gdzie dowodzi OP/41. Podczas walk latem 1944 zostaje ranny i umieszczony na melinie konspiracyjnej. Z powodu niemożliwości pełnienia swej funkcji zostaje przez k-dta IR AK Suwałki mjr sł. st. F. Szabunię „Zemsta” zwolniony z pełnionych funkcji.
    Wojnę przeżył.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Kuszel Władysław 

    ( z Hulidowa herbu Drogosław ) ur. 28 września 1904r. na stacji kolejowej Mieżeninówka w pobliżu Tomska na Syberii. Był synem Józefa ( zesłanego tam za udział w powstaniu styczniowym) i Anny z Jermakowiczów pochodzącej z guberni wileńskiej, wnukiem Anastazego i Marii z Grabionków.
    Ochrzczony został w rzymsko-katolickim kościele w Tomsku dn. 10 października 1904r. stąd data urodzenia w dokumentach. W Tomsku ukończył Techniczną Szkołę Kolejową.
    Jego powrót do Polski, wraz z Ojcem i siostrami rozpoczął się w 1919r. ( Matka została zamordowana) i trwał trzy lata. Dotarli w okolice Mińska w 1922r., tam kontaktują się z Władysławem Bortnowskim, który udziela im wszelkiej pomocy.
    Władysław Kuszel od tego momentu należy do organizacji wojskowych, a w 1925r. zostaje powołany do służby, którą rozpoczął w II Pułku Saperów Kolejowych, potem przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Saperów Kolejowych .
    W 1933r. rozpoczyna naukę w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. 15 października 1936r. ukończył trzyletni kurs i został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty, zostaje przydzielony do 41p.p. w Suwałkach. W 1939r. ożenił się z Janiną Waluk , córką Konstantego i Urszuli z Kowalewskich.
    Janina z Waluków Kuszel- pracownik kontrwywiadu a w czasie konspiracji , w stopniu podporucznika pod pseudonimem "Cyganka" w oddziale "Konwy", potem "Żwirki"

        


    Wkrótce po ślubie Władysław Kuszel zostaje przeniesiony do Grodna z rozkazem przeprowadzenia mobilizacji, tam zastała go wojna. Internowany na Litwie w Kalwarii, w 1940r. trzyosobowa grupa dywersyjna przeprowadziła akcję odbicia Władysława Kuszla i Kazimierza Ptaszyńskiego, Władysław przedostaje się do Warszawy eskortowany przez żonę Janinę. Tam otrzymuje rozkazy, powraca na Suwalszczyznę pod pseudonimem "Babiniczâ" i "Baszybuzuk", bierze udział w organizowaniu oddziałów partyzanckich i Komendy Obwodu. W maju 1942r. awansowany do stopnia porucznika, od pażdziernika pełni funkcję I zastępcy k-dta Obwodu Suwalskiego "Babinicz" i "Baszybuzuk", bierze udział w organizowaniu oddziałów partyzanckich i
    Bierze udział w licznych akcjach bojowych . Po śmierci Witolda Pieleckiego "Żwirki" por. Władysław Kuszel zostaje dowódcą oddziału partyzanckiego ( 167 żołnierzy). W maju 1944r. awansowany do stopnia kapitana, od czerwca pełni funkcję oficera Kedywu w Sztabie Inspektoratu Rejonowego IV w Suwałkach, 25 czerwca 1944r. dowodzi akcją w Suchej Rzeczce. W tym czasie suwalski obwód AK w ramach akcji „Burza” organizował 41 p.p. , dowódcą pułku został mjr Kazimierz Ptaszyński, pułk dzielił się na cztery bataliony, dowódcą  I baonu 41 p.p. konspiracyjnego został kpt. Władysław Kuszel.
    W sierpniu 1944r. zostaje ciężko ranny po czym zwolniony z pełnionych obowiązków. 
    W konspiracji pozostał do marca 1947r. Za zasługi położone na polu walki odznaczony:
    Krzyżem Orderu Virtuti Militari V kl. ( sierpień 1944r.), Krzyżem Walecznych po raz pierwszy (maj 1943r.), Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Partyzanckim (pośmiertnie) Od 1 czerwca 1947r. rozpoczął pracę w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologicznym na Stacji Meteorologicznej w Suwałkach.
    Po długoletnich zmaganiach z chorobą nowotworową zmarł dn. 26 kwietnia 1968r. i został pochowany na cmentarzu miejskim w Suwałkach.

    (Informacja: Zygmunt Tomasz Kuszel - syn Zygmunta, wnuk Władysława )



    Kutyło - Jan - kapral - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Kwiatkowski Antoni [1902-?], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1939]

    Ur. o9 I 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 42 pp w Tarnopolu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie dowodził plutonem, potem do lata 1939- 3 kompanią graniczną „Kalety”. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią Baonu KOP „Sejny”. Uczestniczy w walkach z wrogiem. 24 IX 1939 z resztkami baonu przekracza granicę z Litwą. Internowany i osadzony w obozie w Rakiszkach.
    Odznaczony: SKZ.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Kwiatkowski - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , więzienie, 1944 - -
    Kwiatkowski Piotr - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Kwiecień Władysław Stanisław [1906-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937] 

    Ur.01 X 1906. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer sł. st. kaw. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 3 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera przeciwgazowego 3 psk. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk. Dalsze losy n/n
    Podobno zmarł w kraju przed 1976. Miał syna Tadeusza – nauczyciela.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Lachowicz Jan [1896-1973], legionista, oficer sł. st. piech. ppłk [WP/KOP/APW/PSZ płk [XI 1944], gen. bryg. [1964]

    Ur. 24 VIII 1896 w Kłodnie Wielkim woj. lwowskie. Po ukończeniu szkoły ludowej uczęszczał do gimnazjum w Żółkwi. Od VIII 1914 do VII 1916 służy w 3 pp Legionów Polskich. W trakcie walk dostaje się do niewoli rosyjskiej, skąd ucieka. Przebywa w Żółkwi, gdzie zdaje w miejscowym gimnazjum maturę. Działa w POW. W I 1918 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. W XI 1918 bierze udział w obronie Lwowa. Od VI – XII 1919 dowódca plutonu w Złoczowskim Batalionie Zapasowym. Awansowany do stopnia ppor. w 1919. Od XII 1919 do IV 1923 dowódca kompanii w 54 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. w 1920. Zweryfikowany przez MSWoj. w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs doszkalający dla oficerów młodszych. Od 1923 pełni funkcję adiutanta 54 pp. W 1925 ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. W 1930 ukończył kurs dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1931. Następnie od 1931 do VI 1933 dowódca baonu w 54 pp. W VI 1933 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy baonu KOP „Snów”, którym dowodził do IX 1933. Od IX 1933 do IV 1935 dowódca baonu KOP „Wołożyn”. Następnie od IV 1935 do VIII 1939 dowódca baonu KOP „Słobódka”. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1939. W VIII 1939 baon KOP „Słobódka” wchodzi jako III batalion w skład sformowanego 3 pp KOP. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako dowódca III baonu 3 pp KOP. Do 13 IX 1939 uczestniczy w walkach z wrogiem na Suwalszczyźnie. 13 IX 1939 dowodzony przez niego III baon zostaje wraz z 3 pp KOP przetransportowany na Wołyń w rejon Równe-Kostopol, gdzie uczestniczy w walkach z wojskami sowieckimi. Bierze udział w walkach z sowietami 21-22 IV 1939 w rejonie wsi Borowicze, a 23 IX 1939 w rejonie wsi Radoszyn, gdzie po walce z przeważającymi siłami agresora sowieckiego 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli sowieckiej więziony w obozie w Kozielsku, skąd został wywieziony wiosną 1940 do Pawliszczewa Boru. W sowieckim obozie przebywał do VIII 1941. Po podpisaniu układu Majski-Sikorski  zwolniony z obozu, wstępuje do Armii Polskiej organizowanej przez gen. W. Andersa. Od IX 1941 do IV 1942 dowódca 18 pp, od IV –X 1942 dowódca 15 pp w ZSRR i ZSRR i na Bliskim Wschodzie, następnie od X 1942 do VII 1943 dowódca 5 Baonu CKM w APW, od VII 1943 do VIII 1944 zastępca dowódcy 6 LWP/APW/II Korpus, Bl. Wschód/Włochy. Od VIII 1944 – VIII 1945 dowódca 2 Brygady SK. Awansowany do stopnia płk 1 XI 1944. Od XI 1945 do II 1946 dowódca 7 DP. Od II 1946 do V 1947 komendant SPP. Po demobilizacji w 1947 mieszka początkowo w Wali, potem w Londynie. Awansowany do stopnia gen. bryg. 11 XI 1964.
    Zmarł w Londynie 13 VII 1973.
    Odznaczony: VM kl. 4 , 5, PR kl. 2, KW 6, KN, ZKZ, SKZ. 
    Żonaty. Miał córkę /ur. 1923/ i syna /ur. 1925/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Laskowski - Jan - sto wachm. - - Szef szwadronu 11 Szwadron Kolarzy Suwalskiej Brygady Kawalerii

    Leman Włodzimierz [1903-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 14 XI 1903. Syn Artura. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum. Od 1924 odbywał służbę wojskową w WP. Pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu kursu unifikacyjnego mianowany dowódcą kompanii. Do 1939 dowodzi 3 kompanią I baonu 56 pp. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. 19 III 1939. Latem 1939 przeniesiony do Baonu KOP „Łużki”, który wszedł w skład 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 kompanią I baonu 3 pp KOP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Suwalszczyźnie do 13 IX 1939. Następnie wraz z 3 pp KOP zostaje przewieziony koleją na Wołyń. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 bierze udział 21-22 IX 1939 w walce w rejonie wsi Borowicze, potem pod Radoszynem, gdzie 23 IX 1939 po kapitulacji 3 pp KOP zostaje wzięty do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Szepetówce, potem od 1 X 1939 w obozie w okręgu Sumy, skad zostaje 02 XI 1939 wywieziony do obozu w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Leszczyński - Franciszek - Leszczyna - plut. - d-ca III plut. Powieszony w Berżnikach 18 V 44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Leszkowicz Jóżef [1896-?], dr med., mjr  sł. st. sanit. [1939]

    Ur. 29 IV 1896. Ukończył studia medyczne. Służył w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 VI 1923. Przeniesiony do 3 baonu sanitarnego w Grodnie i odkomenderowany w celu dokończenia studiów medycznych na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wileńskiego w Wilnie. Następnie był lekarzem wojskowym w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1931. Do lata 1939 był komendantem Garnizonowej Izby Chorych w Suwałkach. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję naczelnego lekarza Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Levis (Lovis) of Menar Jerzy [1916-1939]
    Ur. 15 V 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych W Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. W okresie od X 1936 do VIII 1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. W latach 1938-1939 dowódca plutonu w 1 baterii 4 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer ogniowy 1 baterii 4 dak. Bierze udział w walce z wrogiem. Poległ 09 IX 1939 pod Wysokiem Mazowieckim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Lewandowski
    - Władysław - ppor. - 1 szwadron - Dowódcy plutonów 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Lewandowski - Lucjan - por. - 4 szwadron - Dowódca szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego
    Lewandowski - Czesław - chor. - Batalion KOP "Sejny" - Oficer żywnościowy Oddziały przydzielone
    Lewoc - Jan - ("Wesoły") - plut. - Zastępca dowódcy II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Lichaczewski Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Lipski - Antoni - Jagódko - kpr. - patr.dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Lipski - Józef - Dobry - st.strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Liszewski Czesław Piotr [1910-1980], nauczyciel, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 31 X 1910 w Przerośli pow. suwalski, syn Kazimierza i Wincentyny z Gągolewskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi, którą ukończył w 1924. Następnie w latach 1924-1931 kształci się w Seminarium Nauczycielskim w Suwałkach i Augustowie, gdzie w 1931 otrzymał dyplom nauczyciela szkół powszechnych. Od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony po odbytych praktykach do rezerwy w stopniu tytularnego plut. rez. kaw. z przydziałem do 7 Szwadronu Pionierów w Wilnie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach.
    Od 1932 pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Przerośli, potem od 1934 kierownik 5 – klasowej szkoły powszechnej w Olszynce gm. Przerośl, a następnie kierownik szkoły powszechnej w Strzelcowiźnie i Osowie. Zmobilizowany do WP 24 VIII 1939.
    Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy plutonu w 11 Szwadronie kolarzy Suwalskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu od Suwałk na Lubelszczyznę. Uczestnik walk pod Kockiem 4—5 X 1939 w SGO „Polesie”. W czasie walk był dwukrotnie ranny. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. W II 1945 powraca na Suwalszczyznę. Podejmuje pracę jako nauczyciel i kierownik szkoły podstawowej we wsi Pawłówka. Zatrzymany przez UB 2 V 1946 i aresztowany przez WPR Białystok. Sądzony w procesie mjr Aleksandra Rybnika oraz działaczy Obwodu Suwalsko-Augustowskiego Zrzeszenia WiN. Wyrokiem WSR Białystok z 20 VII 1946, syg. akt R. 614/46 został skazany na karę 6 lat więzienia z art. 259 KK i art. 3 dekretu z 16 XI 1945 o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa. Sądzony przez WSR Białystok w składzie mjr Włodzimierz Ostapowicz- przewodniczący, por. Zbigniew Furtak – sędzia i ppor. Wacław Kosmatka – ławnik w obecności oskarżycieli mjr Adama Maasa i por. Witolda Gruzińskiego. Początek wykonania kary 2 V 1946, koniec kary 2 V 1952. Więziony w ZK Białystok, potem w CWK Barczewo, skąd został przetransportowany do CWK Wronki i tu osadzony 15 VIII 1946./ księga więźniów CWK Wronki nr 1832/46/. Następnie więziony w CWK Rawicz. Po odbyciu kary został zwolniony 2 V 1952. W latach późniejszych zrehabilitowany. Awansowany do stopnia rtm.
    Po wyjściu z więzienia pracował do czasu przejścia w 1970 na emeryturę w przedsiębiorstwach budowlanych.
    Zmarł 15 VIII 1980.
    Żonaty od 1934 z Zofią Opalińską nauczycielką. Miał syna Czesława /nauczyciel/ i córkę Elżbietę /nauczycielka/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Liszkowski - Czesław - Tarzan - elew s. podof. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Liszkowski - Marian - Stanko - p.pobor. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Litewski Jan Hipolit [1893-1939], dowborczyk, oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1933]

    Ur. 14 I 1893 w Raciążu pow. sierpecki, syn Witalista i Stanisławy z Jerzamanowskich. Uczęszczał do gimnazjum rosyjskiego w Płocku, gdzie brał udział w strajku szkolnym, potem do gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej w Płocku, gdzie zdał maturę. W czasie nauki działał w Związku Młodzieży Niepodległościowej. 13 I 1915 wstępuje do szwadronu ułanów w Legionie Puławskim. Ukończył oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze. Mianowany w 1916 plut. podch. Od XII 1917 w 1 p. uł. Krechowieckich I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbora – Muśnickiego, gdzie został awansowany w 1918 do stopnia chorążego. Po demobilizacji w VI 1918 I KP powraca do Warszawy i pozostaje w szeregach konspiracyjnego oddziału uł. krechowieckich. 11 XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w  koszarach przy ul. Koszykowej w Warszawie. Mianowany ppor. 04 XI 1918. W XII 1918 w szeregach odtworzonego zbiorowego szwadronu 1 p. uł. Kechowieckich wyrusza na odsiecz Lwowa. Dowodził w tym czasie plutonem. W czasie walk wyróżnił się męstwem i odwagą. Uczestniczy w walkach z Ukraińcami pod Gródkiem Jagiellońskim, a wiosną 1919 uczestniczy w kampanii na w Wołyniu, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 3 II 1921 do 15 VIII 1921 słuchacz w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1926 ukończył kurs unifikacyjny. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1928. W 1929  ukończył kurs dla oficerów sztabowych. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk sł. st. kaw.  W 1935 ukończył kurs dla dowódców pułków w CWP w Rembertowie. Od 15 VIII 1921 do 1 VI 1935 w 1 p. uł., gdzie pełnił kolejno funkcje: d-cy szwadronu w 1928 kwatermistrza, potem I z-cy d-cy pułku. 20 VII 1935 przeniesiony na komendanta Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 11 V 1938 mianowany dowódcą 1 p. uł., którym dowodzi podczas kampanii wrześniowej 1939. Dowodził w walkach z Niemcami w rejonie Augustowa, Zambrowa. Zginął 11 IX 1939 podczas walki w wyniku tragicznej pomyłki, od serii rkm polskiego żołnierza pod Długoborzem k/Zambrowa. Pochowany 12 IX 1939 w pobliżu wsi Gogle, ekshumowany i pochowany 08 V 1958 na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. nr 2611 za męstwo okazane na polu walki podczas wojny z Ukraińcami, pośmiertnie VM kl. 4, KN, KW 4x,OOP, ZKZ. Awansowany pośmiertnie do stopnia płk.
    Żonaty z Stanisławą z Komorowskich, miał córki: Annę Stanisławę /ur. 1928/, Marię Teresę /ur. 1930/.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Lorenc Franciszek 
    [1903-? ks. kapelan wojskowy [1935]

    Ur. 29 I 1903. Ukończył Seminarium Duchowne, oraz wyższe studia teologiczne uzyskując tytuł mgr. Ksiądz katolicki. Był administratorem parafii Grodno. Z dniem 1 VIII 1935 mianowany kapelanem w duchowieństwie wojskowym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kapelana w Suwalskiej Brygadzie Kawalerii, a po reorganizacji i utworzeniu Dywizji Kawalerii „Zaza” pełni funkcję szefa duszpasterstwa dywizji.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Loth Tadeusz Alfred 
    [1911 -1986], inż., oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 1 VII 1911. Po ukończeniu gimnazjum i studiuje na Politechnice Warszawskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Od 19 IX 1934-15 VII 1935 Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. uł. w Suwałkach.  
    Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 2 p. uł. w którego szeregach odbył kampanię wrześniowa 1939 na stanowisku oficera ordynansowego, a po reorganizacji oficer do zleceń dowódcy 2 p. uł. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 2 p. uł. wchodził w skład Brygady Kawalerii „Zaza”.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 9 V 1986.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Lubieniecki Bronisław Jan 
    [1898-?], lekarz weterynarii, kpt. sł. st. WP [1939]

    Ur. 06 IV 1898. Ukończył wyższe studia na kierunku weterynarii uzyskując dyplom lekarza weterynarii. W okresie międzywojennym oficer sł. st. WP w grupie oficerów weterynarii. Awansowany na stopień por. sl. st. 1 I 1934, a do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. Wieloletni lekarz weterynarii w 3 psk w Wołkowysku. W szeregach 3 psk brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Lubowski Ignacy 
    [1899-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]

    Ur. 24 VII 1899. W okresie międzywojennym służył początkowo jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. W 41 pp pełnił różne funkcje m. in. dowódca kompanii. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kursu dla oficerów łączności pełnił w 41 pp funkcję dowódcy plutonu łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1937.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem łączności 41 pp. Brał udział w walkach z wrogiem w rejonie Piotrkowa Tryb.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ludor Bolesław
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Adam", Ragnit, 1944 - -
    Luto Antoni - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Słowik". zginął pod Mikaszówką 25.4.44 - - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Lutosławski - Bohdan - ppor. - - Dowódca I plutonu 4 Dywizjon Artylerii Konnej

    Lutostański Tadeusz [1925-1943], członek „Odrodzenia Narodowego”

    Ur. 23 VII 1925 w Suwałkach, s. Aleksandry. Ukończył szkołę powszechną. Od początku 1940 aktywnie działa w organizacji konspiracyjnej „Odrodzenie Narodowe. Był łącznikiem i kolporterem prasy podziemnej. Aresztowany przez gestapo w V 1941 i uwięziony w więzieniu w Suwałkach, gdzie przeszedł okrutne śledztwo. Wywieziony w 1942 do więzienia „Neubau” w Królewcu. Skazany przez hitlerowski sąd 03 III 1943 na karę śmierci. Zamordowany przez ścięcie gilotyną w więzieniu „Neubau” 19 V 1943. Jego ojciec został zamordowany przez hitlerowców w 1941.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Luty - Czesław - Czarny - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Łabędzki - Józef - Zawieja - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Łabędzki Antoni [1924-1944], żołnierz AK, ps. „Roch”

    Ur. 13 VI 1924, syn Stanisława i Honoraty. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej od III 1942 czynny w konspiracji AK w Obwodzie Suwałki AK. Był żołnierzem AK na Placówce Zaboryszki w rejonie III. Od XI 1942 do V 1943 na kursie konspiracyjnej szkoły podoficerskiej, którą ukończył w stopniu kpr. Był partyzantem patrolu dywersyjno - sabotażowego Placówki Zaboryszki, potem dowódcą patrolu dywersyjnego. Brał udział w wielu akcjach dywersyjnych przeciwko Niemcom. Awansowany w Xi 1943 do stopnia plut. rez. Aresztowany wiosną 1944 przez gestapo. Zamordowany w zbiorowej egzekucji 18 V 1944 w Berżnikach.
    Odznaczony pośmiertnie KW..

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łabędzki Edward 
    [1922-1944], ps. „Zając”

    Ur. 28 V 1922, syn Stanisława i Honoraty. Ukończył przed wojną szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej od III 1942 był żołnierzem AK na terenie placówki Berżniki w Obwodzie Suwałki AK, gdzie pełnił m. in. funkcję wywiadowcy, kolportera prasy podziemnej na terenie rejonu II. W V 1943 ukończył w stopniu kpr. konspiracyjną szkołę podoficerską, potem żołnierz patrolu dywersyjnego rejonu. Brał udział jako dowódca drużyny dywersyjnej w patrolach na teren Prus Wschodnich.  Awansowany do stopnia plut. Aresztowany w V 1944 w Berżnikach i tu powieszony przez żandarmów  niemieckich  w publicznej egzekucji 18 V 1944.
    Pośmiertnie odznaczony KW..

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łaganowski Stanisław [1902-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1938]

    Ur. 5 X 1902. W 1928 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 15 pp w Dęblinie. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1932. Przeniesiony następnie do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy kompanii. W latach 1937-1939 dowódca 6 kompanii w II baonie. Awansowany do stopnia kpt. sl. st. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 kompanią II baonu 41 pp. Brał udział w obronie Warszawy do 23 IX 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łaski Michał 
    [1901-1975], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1932]

    Ur. o6 II 1901. Uczęszczał do gimnazjum. Jako ochotnik bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs podchorążych kawalerii w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. w 1921. Po wojnie służył w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 VIII 1923. W 3 p. szwol. pełnił różne funkcje. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronów. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1932. W latach 1931-1932 był dowódcą III plutonu liniowego w 2 szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Rezerwy, a w latach 1932-1934 dowódcą 2 plutonu w szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po powrocie do macierzystego pułku mianowany dowódcą szwadronu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 szwadronem 3 p. szwol. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Kampanię wrześniową zakończył po bitwie oid Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po odzyskaniu wolności w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II korpusu gen. W. Andersa. służył w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich na stanowisku dowodcy szwadronu. Ewakuowany jesienią 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Mieszkał w Londynie. Był wspólzałożycielem i wieloletnim prezesem Koła Ułanów Wielkopolskich oraz od 1966 skarbnikiem Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii.
    Zmarł w Londynie 31 XII 1975. Pochowany na cmentarzu South Ealing.
    Odznaczony: MN, SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łatwajtys
    - Jan - ("Brzoza") - plut.rez. - Zastępca dowódcy II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Łazarski - Aleksander - . "Sobieski", - chor - Placówka Szczebro - Olszanka Rejon obwodu suwalskiego AK
    Łazarski Aleksander - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Żeligowski", zginął pod Lipskiem 6.3.43 20. - -
    Łazarski Julian - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Skorupka", zginął pod Nowinką 10.9.44 -

    Łączyński Mieczysław [1909-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1938]

    Ur. 18 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, potem praktyki w pułku ułanów.W okresie od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sl. st. kaw. awansowany 19 III 1938. Do lata 1939 odkomenderowany do Szkoły Podoficerskiej CKM w Podlaskiej Brygadzie Kawalerii przy 9 psk w Grajewie. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu p/panc. 3 psk. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku.

    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łejmel Jan
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Andrzej", Ragnit, 1944 - -

    Łempicki Jerzy Antoni - [1907-?]
    Ur. 08 III 1907w Krynkach na Grodzieńszczyźnie. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 25 VII 1927-25 IV1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Następnie odbywał praktyki w 3 psk. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku. Ewidencyjnie podległą PKU Wołkowysk. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1937.
    Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem gospodarczym 3 psk. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk.
    Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł 01 III 1978 w Londynie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukowski Aleksy
    [1923-1944], żołnierz ZWZ/AK, kpr. podch.  ps. „Zaruski”,  „Żarnecki”

    Ur. w 1923, syn Bolesława i Anny. Ukończył szkołę powszechną, a następnie uczęszczał do szkoły średniej. Podczas okupacji niemieckiej czynny od VII 1941 w konspiracji ZWZ/AK, gdzie do 1942 pełnił funkcję łącznika obwodu suwalskiego, potem żołnierz oddziału partyzanckiego AK. Ukończył w V 1943 konspiracyjną szkołę podchorążych rezerwy piechoty AK. Od IV 1944 był dowódcą drużyny dywersyjnej i partyzanckiej. Zginął 13 VII 1944 w walce z wrogiem k. m. Rutka-Tartak.
    Odznaczony: KW i BKZ z M /pośmiertnie/
     

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Łukowski Edward - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , Ragnit, 11.11.1944 - -



     


    Pan Tadeusz Łaszczewski przy opracowaniu not biograficznych korzystał z następujących pozycji:           

    •USC Łódź. Skrócony akt zgonu nr IV/152/1992; S. Buczyński.  ◦Suwalszczyzna 1939-1944, Warszawa 1990,s.256,258,263,280,295,296;  ◾P. Łapiński. Biogram B. Jasińskiego /w/ Konspiracja i Opór społeczny w Polsce 1944 – 1956.  ◾Słownik biograficzny,t. 1, s.177-179. IPN Kraków- Warszawa-Wrocław 2002.  ◾List p. Ireny Skrzypek z Goleniowa z dnia 6 II 1992 z inf. Dot. K. Ptaszyńskiego;  ◾S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991;  ◾Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, cz. 1. Białystok 1993;  ◾K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okrę AK – AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;  ◾W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na Białostocczyźnie w latach 1939-1944, cz. 1-4. Referat materiałowy. W-wa 1967;  ◾Więźniowie łagrów rejonie Workuty. W-wa 2001, cz. II;  ◾USC Tomaszów Maz. Skrócony akt zgonu nr 458/1965.  ◾Rocznik Oficerski Rezerw 1934;  ◾R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;  ◾Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj Nr 319 /Sarna, Grzyb/. Warszawa 2001, s. 10, 54;  ◾Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ/AK 1939-1945. Białystok 1993, cz. 1, wg indeksu;  ◾ks. K. Litwiejko. Sokólsko-Białostocki Obwód Zrzeszenia WiN [w:] Dzieje Polskiego Podziemia na Białostocczyźnie 1939-1956. Toruń 1992, s.64;  ◾K. Krajewski-T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. Warszawa 1997, wg indeksu  ◾Z. Gwozdek Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945. T. I, Białystok 1993; ◾W.Żarski- Zajdler. Ruch Oporu w latach 1939-1944 na Białostocczyźnie. Referat materiałowy. Warszawa 1966, cz. 1-IV. ◾R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;  ◾L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985;  ◾Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. I, Białystok 1993; tenże: Okręg Białystok AK /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996;  ◾K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;  ◾S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991;  ◾W. Liniarski. Odtwarzanie Sił Zbrojnych w Okręgu AK Białystok. W-wa 1971, mps.;  ◾Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319. W-wa 2001;  ◾Wyrok w procesie mjr-a A. Rybnika i W. Brulińskiego oraz działaczy Suwalsko-Augustowskiego obwodu WiN /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków 2000;  ◾Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 3193/46; USC Pruszków.  ◾Skrócony akt zgonu nr 415/93 ◾Z. Gwozdek. Okręg Białostocki ZWZ-AK 1939-1945, t. 1. Białystok 1993;  ◾K. Krajeński – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;  ◾Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych nr 319. w-wa 2001;  ◾A. Zagórski. Wyrok w procesie mjr-a A. Rybnika i W. Brulińskiego oraz działaczy WiN Obwodu Augustowsko-Suwalskiego WiN /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków IX 2000;  ◾Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 1830/1946;  ◾Księga ewidencyjna więźniów CWK Rawicz nr 939/1947..

     

     



     

    30 marzec 2007 r. - 21 czerwiec 2016 r.

               

     

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005