<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lata 1939 - 1947 Informacje

  • Pod komendą "Gozdawy" 1 VIII - 4 X 1944 r.
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska K - P
  • 3 Berliński Pułk Piechoty nazwiska R - Ż
  • Sturmwind - Wicher
  • 18 Kołobrzeski Pułk Piechoty
  • 22 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 36 Łużycki Pułk Piechoty
  • 5 Kołobrzeski Pułk Piechoty
  • 38 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 49 Pułk Piechoty
  • AK Lwów - wycinek południowo-wschodni
  • Płońsk i Ziemia Płońska w walce z dwoma okupantami 1939 – 1956
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska K - O
  • 2 Berliński Pułk Piechoty nazwiska P - Ż
  • Kołobrzeg - marzec 1945
  • 29 Pułk Piechoty
  • 32 Budziszyński Pułk Piechoty
  • 1 Brygada Artylerii Armat
  • 26 Drezdeński Pułk Piechoty nazwiska A - N
  • 26 Drezdeński Pułk Piechoty nazwiska O - Ż
  • 40 Pułk Artylerii Lekkiej
  • Ludobójstwo w województwie tarnopolskim
  • 15 Pułk Piechoty
  • Tajne nauczanie w powiecie koneckim
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska A - J
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska K - O
  • 16 Kołobrzeski Pułk Piechoty nazwiska P - Ż
  • 17 Pułk Piechoty
  • 37 Pułk Piechoty
  • 25 Pułk Piechoty
  • Bataliony Chłopskie na Rzeszowszczyźnie
  • 9 "Drezdeńska" Dywizja Piechoty
  • Powiat rypiński 1939 - 45
  • 4 brygada artylerii przeciwpancernej
  • 34 Budziszyński Pułk Piechoty
  • 11 Pułk Piechoty
  • Polegli w walce z UPA
  • 37 Pułk Artylerii Lekkiej
  • Kaźń profesorów lwowskich - lipiec 1941
  • Miejsca pamięci narodowej - Janowiec Wielkopolski
  • 28 Pułk Piechoty
  • Suwalszczyzna 1939 - 44 Nazwiska A - Ł
  • Suwalszczyzna 1939 - 44 Nazwiska M - Ż


  • SUWALSZCZYZNA 1939 - 1944
    Nazwiska  M - Ż

    (opracowanie własne)

    Książka "Suwalszczyzna 1939 - 1944” Stefana Buczyńskiego, zawiera wiele interesujących informacji o historii tego regionu Polski w okrutnych latach wojny. Zawarte są także informacje o ludziach, którzy walczyli o wolność naszego kraju - wśród nich wymienieni są : 


    Lista zawiera ok.  
    1002 osób

     

     Proszę Czytelników o nadsyłanie biografii wyszczególnionych osób.

    Maciątek Stanisław 
    [1889-1940], ks. katolicki, żołnierz konspiracji niepodległościowej,ps. „Pustelnik”

    Ur. 11 XII 1889. Początkowo był w Zakonie Jezuitów. Wyświęcony na kapłana w Krakowie 08 II 1920. Przed wojną był proboszczem parafii Wiżajny pow. Suwałki. Literat poeta, uzdolniony kaznodzieja. Część parafii to Niemcy – protestanci. Niemcy dokuczali mu za jego wystąpienia patriotyczne przed wojną. Podczas okupacji czynny w konspiracji. Zajmował się propagandą. Aresztowany przez gestapo 07 IV 1940. Więziony w Suwałkach i Działdowie, a następnie wywieziony do obozu w Sachsenhausen, gdzie zmarł 27 VI 1940 w szpitalu obozowym. Przyczyna śmierci to okrutne przesłuchania przez gestapo Suwałkach, potem wyczerpujące karne ćwiczenia w obozie.
    Odznaczony pośmiertnie KW i awansowany do stopnia ppor. cz. w.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Maciejawski - Aleksander - - - strz. - zamordowany 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Maciejewski - Józef - - strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Maciejko - Józef - Tulipan - plut. - szef komp. zamordowany w obozie 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Mackiewicz Wacław 
    [1906-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1934]

    Ur. 26 VII 1906. Syn Antoniego i Marii. Ukończył gimnazjum. W latach X 1927- VIII1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 85 pp w Nowowilejce. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1934. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Słobódka”, gdzie początkowo dowodził plutonem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Do lata 1939 dowódca kompanii odwodowej Baonu KOP „Słobódka”. Po utworzeniu 3 pp KOP jego baon wchodzi jako III baon w skład 3 pp KOP. Obejmuje wówczas dowództwo 9 kompanii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi nadal 9 kompanią. Uczestniczy w walkach na odcinku obronnym Augustów. 14 IX 1939 z rozkazu dowództwa WP 3 pp KOP zostaje transportem kolejowym skierowany do obrony Lwowa. Jednak transport dociera w rejon Równego na Wołyniu, gdzie w wyniku bombardowań i zniszczenia torów zostaje wyładowany w celu kontynuowania marszu w kierunku Kowla. 17 IX 1939 po agresji sowieckiej uczestniczy w walkach z sowietami. Podczas walk z 21/22 IX 1939 z sowietami w rejonie m. Borowicze zostaje ranny. Po oderwaniu się oddziałów 3 pp KOP od sowietów kontynuuje marsz w kierunku Kowla. W dniu 23 IX 1939 oddziały polskie zostają otoczone przez przeważające sił wojsk sowieckich w rejonie m. Radoszyn. Po zaciętej walce wobec wyczerpania wszelkich możliwości kontynuowania dalszej walki 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli sowieckiej początkowo przebywa w obozie w Kowlu, potem w Szepetówce, skad zostaje wywieziony 2 XI 1939 do obozu w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mackiewicz Tomasz Józef [1902-?],oficer sł. st. piech. WP, por. [1939]

    Ur. 05 X 1902. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył w Chełmnie Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z 15 X 1935 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939 dowódca 2 plutonu 1 kompanii I baonu 41 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 2 plutonu 6 kompanii II baonu. Bierze udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji 28 IX 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Madoński Franciszek 
    [1897-1969], podoficer sł. st. kaw., w konspiracji ZWZ/AK ps. „Chmura”, „Pochmurny” 

    Ur. 22 VIII 1897 w miejscowości Ogrody, syn Franciszka i Joanny z d. Ludwińska. Jako ochotnik w szeregach 2 p. uł. brał od XII 1918udział w wojnie polsko-ukraińskiej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.W okresie międzywojennym podoficer sł. st. st. kawalerii. We IX 1939 w stopniu chor. sł. st. kaw. pełnił funkcję oficera żywnościowego w 2 Pułku Ułanów Grochowieckich z Suwałk. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 znalazł się na Litwie. Po utworzeniu w marcu 1940 Podokręgu Kowieńskiego ZWZ czynny w konspiracji na terenie Kiejdan, gdzie w III 1941 pełnił funkcję k-dta Obwodu ZWZ Kiejdany organizacyjnie wchodzącym w skład Podokręgu ZWZ Kowno, którym wówczas dowodził por. Zbigniew Jentys ps. „Habdank”, „Mikołaj” vel Mikołaj Baczyński, vel Mikołaj Bagiński
    W tym okresie czasu używał ps. „Pochmurny”
    Odznaczony: VM kl. 5, nr leg. 13258.
    Po wojnie mieszkał w Suwałkach gdzie zmarł 17 IX 1969. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym pw. św. Aleksandra
    Żonaty z Adelą z d. Gajewska.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Majewski Jerzy Aleksander [1906-?], oficer sł. st. żandarmerii, por. [1932]

    Ur.12 XII 1906. W 1928 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 11 pp w Tarnowskich Górach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Po ukończeniu kursu w Szkole Żandarmerii Wojskowej w Grudziądzu przeniesiony do 3 dywizjonu żandarmerii w Grodnie z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu żandarmerii stacjonującego w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 11 plutonem żandarmerii w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Majewski - Józef - Kret - elew s. podof. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Majewski Jan - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Chmura", powieszony Berżniki 18.5.1944 - -
    Makarewicz - Władysław - Kowadełko - st.strz. - aresztowany w marcu 1944 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Makarewicz - Wacław - Ułan - st.strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Makowiecki Zbigniew Konstanty 
    Bronisław [1917-], oficer rez. kaw. WP, ppor.[1938]

    Ur. 11 IV 1917. Ukończył szkołę średnią. Od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 1 p. szwol. w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 1937 zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 3 psk w Wołkowysku. Kampanię wrześniową 1939 0dbywał na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 3 szwadronie 3 psk. Walczy z wrogiem na szlaku pułku w składzie Suwalskiej brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr. w st. sp. Mieszka w Londynie. Pełni funkcję wiceprzewodniczącego Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii. Uczestniczy w zjazdach kawalerzystów w Grudziądzu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Malanowski - Jan - ppor. - Szwadron ckm - Dowódcy plutonów 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Malanowski Józef Maria  
    Ludwik [1911-?], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1939]

    Ur. 14 III 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 przebywał na kursie unifikacyjnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem na przeszkoleniu kawaleryjskim i praktykach w pułku kawalerii. Od X 1933 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 1 p. ułanów w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. W latach 1937-1939 dowódca 1 plutonu w szwadronie CKM i a po awansie do stopnia por. 19 III 1939 jednocześnie zastępca dowódcy szwadronu. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward” podporządkowanej od 30 IX 1939 dowódcy SGO „Polesie”. Od 20 IX 1939 dowodził szwadronem spieszonym. Brał udział w bitwie pod Kockiem 4-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Malarewicz Leon 
    [1908-1939], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1936]

    Ur. 14 I 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył kurs unifikacyjny, potem przeszkolenie i praktyki w pułku kawalerii. Od Podchorążych 1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Następnie p. o dowódcy 2 szwadronu 1 p. ułanów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 szwadronem 1 p. uł. Zginał 14 IX 1939 w bitwie pod Olszewem.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Malesiński Stanisław [1906-1946], oficer rez. piechoty WP, ppor. [1933], por. [1937], w konspiracji ZWZ/AK/AKO –DSZ, kpt. [1945], działacz WiN, ps. „Lew”, „Tadeusz”
    Prezes Obwodu WiN Białystok-Powiat IX 1945-X 1945. Prezes Obwodu Suwalsko-Augustowskiego WiN XII 1945 – VI 1946

          Ur. 8 VII 1906 w Knyszynie, pow. białostocki, syn Jacentego i Jadwigi z Citkowskich. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego im. Adama Mickiewicza w Grodnie, gdzie 21 V 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 odbył służbę wojskową w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Berezie Kartuskiej. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. piech. Po odbytych ćwiczeniach obowiązkowych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp. w Grodnie. Ewidencyjnie podlega PKU Grodno. Pracował jako urzędnik w szefostwie budownictwa DOK III w Grodnie. Po kolejnych ćwiczeniach w 1934, zostaje z dniem 1 I 1937 awansowany do stopnia por. rez. piechoty. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 81 pp. w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku płatnika pułku. Po zakończeniu działań wojennych 1939 przebywa na terenie Białostocczyzny. Zaprzysiężony do konspiracji ZWZ/AK w XI 1941. Organizator i dowódca Placówki ZWZ/AK Knyszyn w Obwodzie Białystok-Powiat ZWZ/AK. Od IX 1944 w sztabie Obwodu AK Białystok-Powiat pełni funkcję kwatermistrza. Po przekształceniu AK w AKO, od II 1945 do IV 1945 pełni funkcję II zastępcy przewodnika Obwodu AKO Białystok-Powiat, a od IV 1945 do IX 1945 funkcję I zastępcy. Awansowany do stopnia kpt. rez. rozkazem nr 319 Delegata Sił Zbrojnych na Kraj z 1 VI 1945. Po wejściu Okręgu Białystok AKO w struktury utworzonego we wrześniu 1945 Zrzeszenia WiN, pozostaje nadal czynny w konspiracji. Po ujawnieniu się we IX 1945 przewodnika obwodu S. Łodko ps. „Marek”, w okresie IX-X 1945 jest k-dtem Obwodu WiN Białystok-Powiat. Po reorganizacji struktur terenowych okręgu zostaje I zastępcą Prezesa Obwodu Sokólsko - Białostockiego WiN. Na tym stanowisku pozostaje od X 1945 do XII 1945. W XII 1945 zostaje przeniesiony na stanowisko Prezesa Obwodu Augustowsko-Suwalskiego WiN. Jego aktywne działanie na tym terenie przynoszą pozytywne efekty. Jest usilnie poszukiwany przez funkcj. WUBP Białystok. Pomimo zagrożenia kontynuuje swą działalność. W czerwcu 1946 został w wyniku zdrady zamordowany, przez agenta UB, gdy udawał się do Białegostoku na odprawę służbową z kierownictwem okręgu WiN Białystok. Jego ciało znaleziono w 1947 w pobliżu schronu, gdzie się ukrywał w lesie koło wsi Płociczno gm. Kuków pow. Suwałki, gdzie odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą jego pamięci.
    Odznaczony m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami

    Rocznik Oficerski Rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj Nr 319 /Sarna, Grzyb/. Warszawa 2001, s. 10, 54; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ/AK 1939-1945. Białystok 1993, cz. 1, wg indeksu; ks. K. Litwiejko. Sokólsko-Białostocki Obwód Zrzeszenia WiN [w:] Dzieje Polskiego Podziemia na Białostocczyźnie 1939-1956. Toruń 1992, s.64; K. Krajewski-T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. Warszawa 1997, wg indeksu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Malewski Adam [1910-1984], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1939] W ZWZ/AK, mjr ps. „Jastrzębiec”

    Ur. 14 II 1910 w m. Dąbrówka k/ Kaniewa na Ukrainie. Ukończył w 1927 Korpus Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Następnie w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw.  15 VIII 1929 z przydziałem do 3 p. szwol. Na stanowisko młodszego oficera w szwadronie CKM, potem dowódca plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od jesieni 1937 do lata 1938 d-ca plutonu w szwadronie szkolnym młodszego rocznika, a od X 1938 do lata 1939 dowódca 2 plutonu starszego rocznika. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. Po powrocie do macierzystego pułku pełni funkcję zastępcy dowódcy szwadronu zapasowego 3 p. szwol. W Białymstoku.
    Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w SGO „Polesie”. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli. Od VIII 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK, gdzie pełni funkcję szefa Wydziału Organizacyjnego w Oddziale I KG ZWZ/AK do VII 1944. Od 1 VIII 1944 do 2 X 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Działa w sztabie Zgrupowania „Północ”. Po kapitulacji powstańców znalazł się w niewoli niemieckiej i uwięziony w oflagu. 
    Po zakończeniu wojny powraca do kraju. Zamieszkał w Warszawie. Podejmuje pracę w Ministerstwie Rolnictwa.
    Zmarł w Warszawie 21 XII 1984. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 3x, ZKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Malinowski - - ppor. rez. aud. - - II członek sądu polowego Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"
    Malinowski - Mieczysław - ("Sęp") - kpr. rez. - Dowódca plutonu III Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Małysiak Jan 
    [1896-+]oficer dypl. sł. st. kaw. WP, ppłk dypl. [1934]

    Ur. 17 VI 1896. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. Po wojnie służył w 1 psk. Zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1 psk dowodził kolejno plutonem potem szwadronem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1927. W okresie od XI 1929 do X 1931 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Następnie oficer sztabu DOK V w Krakowie. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. W okresie od I 1934 do VII 1938 pełni funkcję zastępcy dowódcy 18 p. uł. w Grudziądzu. Od VII 1938 do I 1939 zastępca dowódcy 9 psk w Grajewie. Ukończył w tym czasie kurs dla dowódców pułku w CWP w Rembertowie. W I 1939 mianowany dowódcą 3 psk w Wołkowysku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Kampanię wrześniową 1939 zakończył po bitwie pod Kockiem w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII AK Murnau. W niewoli przebywa do uwolnienia w 1945. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł po 1960 r.?
    Odznaczony: KN, KW4,

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Manteuffel - Szoege Ryszard 
    [1903-1991], inż., dr hab., profesor SGGW, oficer rez. kaw. WP, por. 1935, w ZWZ/AK, ps. „Hylzen”

    Ur. 13 VIII 1903 w Mińsku Mazowieckim. Syn Henryka. Ukończył szkołę średnią oraz studia wyższe z zawodu inż. rolnictwa. Od 20 IX 1926 do 27 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. ułanów w Augustowie. W latach 1929-1933 pracował jako zarządca majątku Grabów. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodzisk Maz. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 1 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu w 4 szwadronie 1 p. uł. bierze udział w walkach z Niemcami pod Zambrowem. Po oderwaniu się od macierzystego pułku jego szwadron znalazł się w rejonie Wołkowyska. 21 IX 1939 uczestniczy w walce z oddziałami sowieckimi, a 23 IX 1939 przekracza granicę z Litwą.
    W latach 1939-1944 mieszkał na Litwie Kowieńskiej i Wileńszczyźnie. Czynny w konspiracji ZWZ. Zaprzysiężony do ZWZ 10 III 1940 przez rtm. sł. st. kaw. Wincentego Chrząszczewskiego „Kruka”. Od 25 VI 1944 w oddziale partyzanckim por. sł. st. „J. Rożałowskiego „Gozdawy”, którego został zastępcą. Po rozwiązaniu Brygady „ Gozdawy” 12 VII 1944 przyłączył się do 7 Brygady Part. „Wilhelma” /por. W. Tupikowskiego/ i służył w niej do rozbrojenia przez wojska NKWD 18 VII 1944.

    Aresztowany przez NKWD był więziony w więzieniu nr 2 w Wilnie, skąd został wywieziony do obozu nr 178-454 Riazań-Diagilewo, gdzie go osadzono 11 IX 1944, odesłany o6 VII 1947 z obozu nr 454 do obozu nr 437 w Bogorodskoje, a 05 X 1947 do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 03 XI 1947.
    Był profesorem zwyczajnym, wybitnym specjalistą w zakresie ekonomiki rolnictwa. Autor wielu prac naukowych z dziedziny rolnictwa oraz podręczników. Był pracownikiem naukowym Instytutu Rolnictwa w Puławach, profesorem SGGW w Warszawie /dziekan Wydziału Ekonomiczno-Rolnego 1954-1956 i 1962-1964/, członek PAN.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW,KAK,MW
    Zmarł w Warszawie 08 X 1991. Pochowany na cmentarzu w Warszawie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Marcinkiewicz - Jan - ("Konarski") - plut rez. - Dowódca plutonu III Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Marcinkiewicz Stanisław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Bohun", zginął pod Klejwami 7.5.44 - -
    Markiewicz - Michał - ("Rózga") - od 1111943 do IV 1943, zginął - Por. - I zastępca komendanta Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Marnot - Zygmunt - (zginął w Katyniu) - ppor. rez. - Dowódca II plutonu I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)

    Martysz Bazyli 
    [1906-1979], oficer sł. st. WP, kpt.[1939], w korpusie oficerów weterynarii – grupa lekarzy.

    Ur. 18 X 1906 w Filiposburgu w stanie Pensylwania w Stanach Zjednoczonych, syn Bazylego /1874-1945/ płk WP – naczelnego kapelana wyznania prawosławnego w WP/ i Olgi z d. Nowik. W 1912 powrócił z Stanów Zjednoczonych z rodzicami do Sosnowca, gdzie ojciec został mianowany proboszczem parafii prawosławnej. Rozpoczął naukę w szkole powszechnej. Po wybuchu I wojny światowej ewakuowany całą rodziną w głąb Rosji. Ostatecznie zamieszkał w Moskwie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. W 1919 za zgodą władz sowieckich cała rodzina Martyszów powraca do Polski. Początkowo mieszka w Sosnowcu, potem w Warszawie, gdzie ukończył szkołę średnią. Po zdaniu matury studiuje na Wydziale Weterynarii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskał dyplom lekarza weterynarii. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy w Warszawie. Awansowany z starszeństwem 1 XII 1932 do stopnia ppor. rez. W 1935 powołany do służby czynnej w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 III 1935 z starszeństwem od 1 I 1935 w korpusie oficerów weterynarii – grupa lekarzy i przydzielony do 3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie pełnił funkcję lekarza weterynarii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 19 III 1939. Od 13 II 1938 był żonaty z Zinaidą Litwinowicz.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza weterynarii 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Suwałk do Puszczy Białowieskiej, a po reorganizacji nadal pełni swą funkcję w 3 p. szwol. w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Uczestniczy w bitwie pod Kockiem 3-5 X 1939. Po zakończeniu walk z grupą oficerów i żołnierzy uniknął niewoli niemieckiej i przebijał się w kierunku południowo-wschodnim gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie sowieckim w rejonie Archangielska. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski latem 1941 zwolniony z obozu. Wstępuje do organizowanej przez gen. Władysława Andersa na terenie Rosji Sowieckiej Armii Polskiej. Po wycofaniu z terenu ZSRR Armii Polskiej gen. W. Andersa do Iranu i Palestyny służy w utworzonym II Korpusie Polskim dowodzonym przez gen. W. Andersa. Uczestniczył w bitwie pod Monte Cassino. Po wycofaniu w 1946 z Włoch do Wlk. Brytanii II KP znalazł się w Wlk. Brytanii, gdzie za pośrednictwem Czerwonego Krzyża odnalazł swoją żonę, z którą wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady, gdzie osiedlił się na stałe.
    Zmarł w Toronto w V 1979.


    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1975; Informacja wnuczki Katarzyny Mazurek.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Masłowiec Stanisław Antoni 
    [1908-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1935]

    Ur. 29 III 1908. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932., a do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. W KOP służył w latach 1937-1939 na stanowisku dowódcy I plutonu kompanii CKM w Baonie „Podświle”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II baonu w składzie 3 Pułku KOP. Ciężko ranny 21 IX 1939 w walce z sowietami pod Kołkami.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Masłowski - - kpr. pchor. rez. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne

    Masłowski Włodzimierz
    [?-1939], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1. VIII 1939]

    W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów  Bydgoszczy / klasa kawaleryjska/. Po rozwiązaniu szkoły przeniesiony w X 1938 w stopniu wachmistrza podch. kaw. na starszy rocznik do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Odbywał praktyki w 3 p. szwol. w Suwałkach. W szeregach 3 p. szwol. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 zostaje mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku na stanowisku dowódcy 2 plutonu 4 szwadronu 3 p. szwol.
    Poległ 28 IX 1939 w walce z Niemcami pod Kijanami n/ Wieprzem. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kijanach/.
    Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Masłowski Józef - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , więzienie w Koronowie, 1944 - -
    Mastalerz - Ignacy - ogn. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Szef baterii Oddziały przydzielone, mobilizacyjne
    Matusiak - Antoni - sto wachm. - 2 szwadron - Szef szwadronu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Matuszewski Zbigniew Seweryn 
    Józef[1913-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1937]

    Ur. 16 II 1913 w Śremie. Syn Seweryna, lekarza i powstańca wielkopolskiego/1879-1939/ i Zofii z d. Jezierskiej. W 1934 ukończył gimnazjum w Śremie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w8 baterii szkolonej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, praktyki w 14 pal w Poznaniu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 14 pal w Poznaniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kościan. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 14 pal. Kampanię wrześniową 1939 odbywa w szeregach 14 pal na stanowisku dowódcy II plutonu 8 baterii III dywizjonu 14 pal. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 14 pal m. in. nad Bzurą. Po przebiciu się do Warszawy uczestniczy w jej obronie. Pełnił wówczas funkcję oficera zwiadowczego w 2 baterii 29 pal. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej?.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Matyjaszewski Kazimierz [1909-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1934]

    Ur. 11 V 1909. Ukończył szkołę średnią. W okresie od X 1928 – VII 1931 w Szkole Podchorążych w Ostrowie Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 73 pp w Katowicach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowódca 9 kompanii III baonu 73 pp. Latem 1939 przeniesiony z 73 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny” na stanowisko adiutanta baonu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku adiutanta Baonu KOP „Sejny”.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Maziarz Jan 
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur. 20 X 1908. Ukończył w 1927 szkołę średnią. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1928 do VII 1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 I 1933. W latach 1935-1939 był instruktorem baterii i wykładowcą w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 przeniesiony do mobilizowanego przez 9 pac we Włodawie 98 dac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 3 baterii haubic 155 mm 98 dac. Uczestniczy w obronie Modlina i Warszawy.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mazur - Stefan - wachm. - 3 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Mazur Stanisław 
    [1913-1940], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937]

    Ur. 11 XI 1913. w latach 1934-1935 odbywa służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a od X 1935 do VII 1937 w Szkole Podchorążych  Artylerii w  Toruniu . Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 29 pal w Grodnie. Przydzielony do I dywizjonu stacjonującego w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu w 2 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego I dywizjonu 29 pal. Walczył z wrogiem w rejonie Piotrkowi Trybunalskiego, potem w walkach odwrotowych. Po przejściu Wisły znalazł się na Lubelszczyźnie, gdzie z grupą oficerów i żołnierzy zamierzał przyłączyć się do oddziałów polskich. Znajdująca się pomiędzy liniami niemieckimi i sowieckimi wobec nieudanej proby wydostania się z okrążenia zostaje 25 IX 1939 rozwiązana. Po 25 IX 1939 dostaje się do niewoli sowieckiej wraz z dowódcą 29 pal ppłk T. Grafem, dowódcą I dywizjonu 29 pal ppłk P. Filipowiczem. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez NKWD w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mendys Ludwik Marian 
    [1896-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1931]

    Ur. 1 VII 1896. Syn Franciszka. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 5 psp w Przemyślu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. dowódca plutonu, kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931. W latach późniejszych przeniesiony do 41 pp w Suwałkach, gdzie pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca kompanii w I baonie 41 pp, a po śmierci 8 IX 1939 dowódcy I baonu mjr. E. Billika obejmuje dowództwo I baonu. Uczestniczy w walkach odwrotowych. Z resztkami baonu przedarł się do Lwowa i uczestniczył w jego obronie dowodząc 2 baonem 2 pp grodzieńskiego. Po kapitulacji Lwowa w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ludwik Mendys

    był synem Franciszka i Magdaleny z domu Kąckiej,  urodził się 1 lipca 1896 r  w Jaśle. Ojciec jego był woźnym/tercjanem w jasielskim gimnazjum. Ludwik ukończył 6 klas gimnazjum w Jaśle oraz średnią szkołę handlową, uzyskując zawód buchaltera.  W kwietniu 1914 r  powołany został do armii austriackiej, pełnił funcje instruktora, w roku 1916 został słuchaczem szkoły oficerów rezerwy w Opawie, następnie dowódcą plutonu.  W listopadzie 1917 r  w stopniu chorążego dostał się do niewoli włoskiej, w której przebywał do końca I wojny światowej. 

    W listopadzie 1918 roku w stopniu aspiranta oficerskiego został zaliczony w stan oficerów polskich, pracował nad organizacją 1 pułku Strzelców Polskich im.Dąbrowskiego Brygady Generała Hallera w Santa Maria CV we Włoszech. W lutym 1919 r. w stopniu podporucznika był dowódcą plutonu pionierów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 r. pułk jego zostal przekształcony w 5 pułk Strzelców  Podhalańskich, stacjonowany w Przemyślu. Ludwik Mendys awansował na porucznika, obejmując we wrześniu 1921 r  dowództwo kompanii. W lutym 1922 r  objął funkcję odpowiedzialnego za referat mobilizacji, a nastepnie adiutanta pułku. W październiku 1922 został przesunięty na stanowisko dowódcy Oddziału Sztabu i adiutanta batalionu sztabu.
    W roiku 1923 ukończył kurs pionierów przy pułku saperów. W roku 1924 objął fukcję dowódcy plutonu pionierów i funkcję oficera administracji pułku, został też wyznaczony na dowódcę pogotowia pożarowego.

    W roku 1920 (?). zawarł małżeństwo z Sabiną Widera, której ojciec pracował w przemyśle włókienniczym w Częstochowie.  Mieli syna Jerzego ur. 4 września 1921 r  i córkę Hannę Marię ur. 18 stycznia 1923 r.

    W maju 1935 r  rozkazem Ministra Spraw Wojskowych Ludwik Mendys przeniesiony został jako oficer mobilizacyjny w stopniu kapitana do 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich im. Marszałka Józefa Piłsudskiego. W rozkazie dziennym żegnający go dowódca pułku Janowski podkreślił wspólne znoszenie trudu i znojów bojowych na polu chwały w wojnie 1919 – 1920 r.,  gorliwość, wysokie poczucie obowiązku, zupełne oddanie się służbie  i szczere ukochanie pułku. 

    W 1936 roku skierowany został do Rembertowa na Akademię Wojskową jako kandydat do awansu na majora. Awans otrzymal w sierpniu 1939 r., pełnił wówczas funkcję zastępcy dowódcy I Batalionu a od .8. września 1939 r  przejął dowództwo batalionu po Edwardzie Euzebiuszu Billiku,  który padł w walkach z Niemcami koło Drzewicy.

    1 września 1939 r  41 pułk piechoty otrzymał rozkaz załadowania się na transport kolejowy.    skierowaniy następnie przez Grodno i Warszawę w rejon zgrupowania armii “Prusy” gen  dyw Dąb-Biernackiego.  I batalion skierowany zostal dalej w kierunku Radomia, a bataliony  II i III wyładowane zostały w Warszawie. Przeznaczone do dyspozycji Naczelnego Wodza,  wcielone zostały do grupy obrony Warszawy.  W rejonie Sokółki koło Grodna w wyniku bombardowań pułk poniósł straty w sprzęcie, byli zabici i ranni. 6 września zgrupowanie, któreg część stanowił
    I batalion  osłaniało Sulejów z rozkazu dowódcy Wileńskiej Brygady Kawalerii, wycofującej się z lasów Lubień nad Pilicą., poszło nastepnie na Inowłódz, wycofywało sie przez Pilicę. W dniach
    7 – 9 września batalion atakowany był przez niemieckie lotnictwo i broń maszynową. Koło miejscowości Drzewica  8 września batalion stoczył samotny bój prawdopodobnie z czołówką niemieckiej 4 dpanc prącej na Warszawę. Po walkach odwrotowych zgrupowanie doszlo do miejscowości Grabowy Las (na zachód od Głowaczewa) , następnie do miejscowości Ryczywół,
    12 września po zaskoczeniu Niemców ogniem dział zgrupowanie z resztką I batalionu (50 – 80% stanu)  przekroczyło Wisłę. Resztki I batalionu pod dowództwem mjr Ludwika Mendysa walczyły jeszcze w obronie Lwowa. Sztandar pułkowy (odznaczony Krzyzem Virtuti Militari) nie dostał się w ręce Niemców – został zniszczony.

    Wg relacji ustnej ordynansa, który w grudniu 1939 r. odnalazł dzieci Ludwika w Suwałkach, Ludwikowi proponowano  przebranie się  w ubrania cywilne, co uchroniło by go przed zatrzymaniem przez władze sowieckie. Mjr Ludwik Mendys odmowił, odpowiadając, że oficer polski nie pozbywa się munduru..Ta wiadomość oraz przekazana wówczas maleńka karteczka  “jestem zdrów w niewoli rosyjskiej, niedługo się zobaczymy” – to były ostatnie wiadomości od Ludwika.

    Ludwik Mendys przetrzymywany był w obozie w Starobielsku, gdzie na liście nazwisko jego figurowało pod nr. 2207. Na początku roku 1940 zostal wywieziony do Charkowa i tam rozstrzelany. Został wymieniony w Ineksie represjonowanych – tom II “Rozstrzelani w Charkowie” (Ośrodek KARTA 1996)..

    Żona Ludwika Sabina zginęła w wypadku w Suwałkach w maju 1939 r., tak, że z momentem wybuchu wojny dzieci (18 i 16 lat) zostały same. Suwałki zostały wcielone do Prus Wschodnich, dzieci zostały odcięte od rodziny przebywającej w Warszawie i Jasle.

    Według Głównej Karty Ewidencyjnej obejmującej okres do 1924 r. Ludwik Mendys znał w mowie i w piśmie języki: angielski, włoski, francuski, niemiecki, czeski..

    Zebrał:
    Stanisław Mendys
    Warszawa, listopad 2006




    Meyer Konstanty [1898-+?], oficer sł. st. int.WP, kpt. [1937] 

    Ur. 18 IX 1898. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 X 1920. Jako oficer administracji wojskowej służył m. in. w 35 pp, potem w 1 psp w Nowym Sączu, skąd zostaje przeniesiony w 1930 do 41 pp w Suwałkach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 19 III 1937. W latach 1937-1939 oficer int. w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera int. Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Po wojnie służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Londynie, gdzie zmarł.
    Odznaczony: KW 2, SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Michalak Alfred [1902-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1927], PSZ, por.

    Ur. 19 XI 1902. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1927 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. w Augustowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno.
    Zmobilizowany w 1939 do WP i wcielony do 1 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu w 4 szwadronie 1 p. uł.
    Po wojnie w PSZ. Awansowany do stopnia por. rez. rozkazem personalnym nr 3/59. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Michalik Henryk 
    [1911-2002], Syn Piotra i Bronisławy z d. Sienkiewiczoficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1939], PSZ, por. /rtm., mjr rez. kaw.

    Ur. 29 IX 1911 w Andrzejewie, gdzie ukończył szkołę powszechną. Następnie uczy się w gimnazjum. W WP służył od 1930 w 5 p. ułanów w Ostrołęce. Ukończył szkołę podoficerska kawalerii.
    Od 20 IX 1936 do VI 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów w Bydgoszczy. Po likwidacji szkoły w Szkole Podch. Kaw. w GrudziądzuPo odbyciu służby wojskowej w WP w 1933 pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. Od X 1936 do IX 1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy /klasa kawaleryjska/. Po likwidacji szkoły w 1938 przeniesiony do 2 plutonu w szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. uł. w którego szeregach odbywał kampanię wrześniową 1939. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem 2 szwadronu 1 p. uł. Ranny 13 IX 1939 pod Olszewem. Ranny w walce 3 X 1939 pod Serokomlą. Uczestnik bitwy pod Kockiem, gdzie 5 X 1939 zostaje ranny po raz drugi. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr IV C w Coldiz, potem w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw., potem awansowany do stopnia rtm. Ewakuowany jesienią 1946 wraz z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju jako inwalida wojenny. Zamieszkał na Wybrzeżu.
    Od 1991 działa aktywnie jak członek Rady Fundacji na Rzecz Jazdy Polskiej w Grudziądzu.
    Awansowany do stopnia mjr w st. sp. 25 VII 2000.
    Mieszkał w Sopocie.
    Pochowany na Cmentarzu Katolickim w Sopocie.
    Zmarł w Gdańsku 15 XI 2002.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Michałowski - Bolesław - ("Rzeczny") - od VII 1941 do 111942 - Ppor. - Szef wywiadu Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Michałowski Feliks 
    [1912-?], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, plut. podch. [1939], w ZWZ/AK, por. [1944] ps. „Feluś”, „Leśny”

    Ur. 10 VI 1912 w Augustowie. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Augustowie. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Do lata 1939 pracował w zawodzie nauczyciela szkoły powszechnej. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy plutonu CKM w 1 kompanii CKM 1 batalionu 41 pp w składzie 29 DP.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny od VII 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów. Początkowo organizator i dowódca plutonu konspiracyjnego, potem także zastępca k-dta I rejonu w obwodzie ZWZ/AK Augustów. Przez pewien okres czasu pełnił funkcję oficera łączności w sztabie obwodu. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 15 VI 1943. Od III 1943 do XII 1943 szef referatu VI BiP w sztabie obwodu. Jednocześnie wykładowca na zastępczym konspiracyjnym kursie podchorążych rezerwy piechoty AK. W III 1944 dowódca 4 kompanii AK. W okresie od VI –VII 1944 pełnił funkcję I zastępcy k-dta Obwodu AK Augustów. Uczestnik akcji „Burza”. Awansowany do stopnia por. rez. piech. 11 XI 1944.
    Po wojnie mieszkał w Piszu, gdzie pracował jako nauczyciel. W latach 1967-1968 dyrektor zespołu szkół w Piszu.
    W 1993 mieszkał nadal w Piszu.
    Odznaczony: KW, SKZ z M

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Michelis Kazimierz Dionizy 
    [1905-1966], oficer sł. st. kaw., por. [1934], rtm. w PSZ

    Ur. 09 X 1905. Ukończył szkołę średnią. Od X 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał kurs unifikacyjny, potem przeszkolenie w pułku kawalerii. Od X 1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 3 Pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Pełnił m. in. funkcję dowódcy plutonu łączności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcję oficera informacyjnego pułku, potem od 14 IX 1939 do 17 IX 1939 dowódca 3 szwadronu. Po 20 IX 1939 przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim. Po zajęciu Litwy w Vi 1940 przez wojska sowieckie znalazł się w niewoli sowieckiej. Po podpisaniu układu Majski-Sikorski w VIII 1941 zwolniony z obozu. Wstępuje do Armii Polskiej na Wschodzie dowodzonej przez gen. W. Andersa, gdzie pełnił funkcję dowódcy zwiadu konnego 15 pp. Po ewakuacji AP na Bliski Wschód od 1943 służy w II Korpusie, m. in. w 5 Pułku Art. Przeciwpancernej. Awansowany do stopnia rtm. Ostatnio dowódca szwadronu w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Ewakuowany jesienią 1946 z II Korpusem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju. Zamieszkał w Olsztynie.
    Zmarł w Olsztynie 01 XII 1966.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Michniewicz
    - Franciszek - Siekiera - strz. - patr.dywers.Szczupaka 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Michniewicz - Józef - - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Mielżyński Jerzy 
    [1901-1973], oficer rez. kaw. WP, rtm. [1935]

    Ur. 19 IV 1901. Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zdemobilizowany i zweryfikowany w stopniu por. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1922. Zajmował się prowadzeniem majątku m. in. w Drzązgowie pow. Środa Wlkp. Po odbytych kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia rtm rez. kaw. z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 2 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem 2 p. uł. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 i kapitulacji polskich oddziałów od 06 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu gen. W. Andersa. Ostatnio pełnił funkcję zastępcy komendanta Kwatery Głównej 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej. Jesienią 1946 ewakuowany z II Korpusem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 03 X 1973 w Londynie

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mieszczyński Bronisław Jan [1908-1940], oficer rez. art. wP, ppor. [1937]

    Ur. 14 VIII 1908. Syn Aleksandra i Jadwigi. Ukończył szkołę średnia oraz wyższe studia. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac we Włodawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Latem 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do 98 dac. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo był dowódcą 1 plutonu 3 baterii I dywizjonu 98 dac. Prawdopodobnie odesłany do Ośrodka Zapasowego Artylerii w Chełmie. Wykazany jako zaginiony po 6 IX 1939. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez NKWD w Charkowie w IV 1940.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Miezio - Jan - ("Grab") - plut.rez. - Punkt łączności, etap Grajewo Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Migurski Ryszard Roman 
    [1913-], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 07 II 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne, potem w pułku kawalerii. Od X 1935 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a następnie praktyki oficerskie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach. W latach 1937-1939 dowódca 2 plutonu w 2 szwadronie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w szwadronie CKM 3 p. szwol. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ranny 13 IX 1939 w bitwie pod Olszewem. Od 27 IX 1939 z-ca dowódcy szwadronu CKM 3 p. szwol. w składzie Brygady „Edward” podporządkowanej od 30 IX 1939 d0wódcy SGO „Polesie”. Brał udział w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr II A w Prenzlau. Po uwolnieniu z oflagu od V 1945 służy w I Dywizji Pancernej gen. S. Maczka. Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju. Zamieszkał na stałe w Gliwicach. Aktywnie działa w Fundacji na Rzecz Jazdy Polskiej w Grudziądzu. W 1997 opublikował pracę pt. Przewodnik Po Miejscach i Formach Upamiętniających Chwałę Jazdy Polskiej 1914-1947.
    Odznaczony: VM, KW2

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mikłaszewicz Tadeusz - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Tońcio", zginął we wsi Kukle 7 .6.44 - -

    Milanowski Piotr Zygmunt [1915-1949], sierż. podch. rez. WP, żołnierz ZWZ/AK, ppor. [1943], ps. „Ćma”, „Łuk”, „Rukiść”.

    Ur. 05 VIII 1915 we wsi Netta, gm. Kolnica pow. augustowski. Syn Andrzeja właściciela gospodarstwa rolnego wielkości 35 ha w Biernatkach. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczy się w Seminarium Nauczycielskim w Wilnie. Służbę wojskową odbył na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie z przydziałem mobilizacyjnym do 81 pp w Grodnie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 81 pp. Po zakończeniu działań wojennym powraca w rodzinne strony. Od VII 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów, gdzie pełni funkcję k-dta Placówki ZWZ/AK Biernatki /Raczki/w rejonie II Obwodu. Na terenie Żarnowca wybudował kilka bunkrów stanowiących pomieszczenia dla żołnierzy konspiracji poszukiwanych przez Niemców, przechowywano broń. Zorganizował na bazie własnej sieci terenowej 22 osobowy oddział partyzancki, którym także dowodził. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 15 VI 1943.
    Pełni równocześnie funkcję z-cy k-dta II Rejonu. Redagował i wydawał na placówce gazetkę podziemną, organizował też wypady patroli AK na teren Prus Wschodnich. Jako d-ca oddziału part. AK przeprowadził szereg akcji zbrojnych przeciwko Niemcom. W okresie „Burzy” d-ca 3 kompanii I baonu  w odtwarzanym w ramach AK 3 p. szwoleżerów. Po rozwiązaniu AK i utworzeniu w II 1945 AKO pozostaje w konspiracji. Od I 1945 do II 1945 pełnił funkcję z-cy k-dta, a od III 1945 z-cy przewodnika Obwodu AKO Augustów, potem działa w WiN. Zagrożony aresztowaniem przez UB w 1946 wyjechał z braćmi Antonim „Strug” i Józefem „Jastrząb” do Lidzbarka Warmińskiego. Ujawnił się w IV 1947 w PUBP Augustów jako d-ca kompanii „Brzozy”. Po ujawnieniu wyjechał na teren woj. olsztyńskiego. Zamieszkał w Lidzbarku, gdzie podjął pracę zawodową w charakterze nauczyciela. 19 I 1949 razem z bratem Józefem wracał z Suwałk gdzie w więzieniu przebywał brat Antoni. W drodze powrotnej przebywali na dworcu kolejowym w Ełku oczekując na pociąg do Olsztyna. Podszedł do nich wówczas pijany por. UB i razem z Piotrem M. wyszedł na ulicę gdzie został przez ubowca kilkakrotnie postrzelony. Ciężko ranny 19 I 1949 postrzelony przez pijanego oficera PUBP z Augustowa Kazimierza Felczaka, zmarł w szpitalu w Ełku.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M. 
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Milewska Anastazja - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Milewska Lidia - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Milewski Edward 
    [1894-1951], oficer sł. st. kaw. WP, płk [1938], PSZ 1945-1947.

    Ur. 13 X 1894. W latach 1918-1920 w stopniu por. sł. st. kawalerii brał udział w szeregach 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w wojnie polsko- ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany po wojnie przez MSWojsk. w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1927 służył w 1 p. uł., gdzie dowodził szwadronem liniowym, potem szwadronem zapasowym. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1927. Przeniesiony do 20 p. uł. w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Do stopnia ppłk sł. st. kaw. awansowany 1 I 1932. Od 1934 – 20 IX 1939 dowódca 3 p. szwol. w Suwałkach. Do stopnia płk sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji i utworzeniu w Puszczy Białowieskiej z oddziałów Suwalskiej i Podlaskiej Brygady Kawalerii przez gen. Z. Podhorskiego Dywizji Kawalerii „Zaza”, dowodzi od 20 IX 1939 Brygadą Kawalerii „Edward” w składzie dywizji Kawalerii „Zaza”. Uczestniczy w dniach 2-5 x 1939 z brygadą w składzie SGO „Polesie” w walkach z Niemcami pod Wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 06 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po uwolnieniu z oflagu w IV 1945 wstępuje do PSZ na Zachodzie. Do demobilizacji w 1947 był dowódcą 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. Po demobilizacji w 1947 pozostaje na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 26 I 1951
    Odznaczony; VM kl. 5, /za wojnę polsko-bolszewicką/, w 1946 odz. VM kl. 4 / za kampanię wrześniową/, KN, OP kl. 5, KW4x,ZKZ, MI, 

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Milewski Bolesław
    - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Milun - Izydor - Izydorowicz - st.strz. - druż.łączn. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Mineyko Tomasz 
    [1901-1972], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1935], w PSZ, ppłk

    Ur. 23 V 1901, syn Władysława /1876- 1952/ i Marii z d. Oskierko. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbył kurs unitarny, potem 3 miesięczna praktykę w pułku piechoty. Następnie od XI 1923- VII 1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 1 pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 VII 1927. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii Kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1935. Następnie dowódca 1 szwadronu w 1 p. uł., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie brał udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji 0d 06 X 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu nr VII a w Murnau. Po odzyskaniu wolności służył w PSZ. Po demobilizacji zamieszkał w miejscowości Newton Abbot Devon w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1972.
    Żonaty od 1933 z Anną Kossakowską. /1910-2000/. Miał synów Michała, Aleksandra i córkę Marię.
    Odznaczony po wojnie VM kl. 5, KW. Awansowano go do stopnia ppłk.
    Zmarł 26 V 1972 w Newton Abbot, hrabstwo Devon.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Minkina Józef 
    [1900 – 1941] oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1936], W konspiracji ZWZ, ps. „Butrym”, „Granit”, „Jedynak” vel  Nowak

          Ur. 28.I.1900 w Zgierzu, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej, potem do szkoły średniej. Brał ochotniczo udział w stopniu kpr. w szeregach 28 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 -1920. Za okazane męstwo odznaczono go Krzyżem Virtuti Militari. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy w 28 pp w Łodzi. Ukończył kurs Szkoły Podoficerskiej dla Podoficerów Zawodowych. W 1926 skierowany do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy gdzie przebywa w okresie 1926-1928. Po ukończeniu podchorążówki, awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty ze starszeństwem 15 VIII 1928 Przydzielony do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy plutonu, a po awansie do stopnia por. sł. st. piech. 1 I 1931 dowodził kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1936. Rozkazem MSWojsk. z 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii CKM, potem d-cy 2 kompanii granicznej w II batalionie „Podświle” 3 Pułku KOP „Głębokie” na Wileńszczyźnie.
     W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 4 kompanii II bat. 3 Pułku KOP. Do 13 września 1939 dowodzona przez niego kompania w składzie II bat. była rozlokowana w rejonie Augustowa. W dniu 14 IX 1939 pułk zostaje przewieziony na Wołyń, gdzie po 17 IX 1939 uczestniczy w walce z agresorem sowieckim. Po rozwiązaniu pułku przez jego d-cę płk-a Zdzisława Zajączkowskiego, unika niewoli sowieckiej i przedostaje się w rodzinne strony.
          Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ na terenie Zgierza gdzie organizuje siatkę konspiracyjną ZWZ, organizacyjnie podległą Obwodowi ZWZ Łódź-Powiat. W marcu 1940 zostaje mianowany k-dtem Obwodu ZWZ Opoczno, który organizacyjnie należy do Okręgu ZWZ Radom-Kielce. Mieszkał m.in. u Franciszka Wilka w Opocznie i oficjalnie pracował w miejscowej Spółdzielni  Rolniczo-Handlowej „Rolnik”. Struktury obwodowe budował od podstaw. Niezwykle dynamiczny w działaniu, dobry organizator wpadł w „oko” niemieckich konfidentów. Aresztowany na skutek zdrady w dniu 22 czerwca 1941 przez funkcj. Gestapo na stacji kolejowej w Tomaszowie Maz. w pociągu jadącym z Opoczna do Pruszkowa, gdy udawał się do Warszawy. Uwięziony w lochach gestapo na Zapiecku w Tomaszowie. Podczas gestapowskiego śledztwa torturowany. Przewieziony następnie do więzienia Moabit w Berlinie gdzie został zamordowany podczas przesłuchania w lipcu 1941.
    Odznaczony VM kl.5, Medalem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem za Wojnę 1918-1921.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mirowski Witold Stefan Feliks [1913-?], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936]

    Ur. 28 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach. W latach 1936-1939 dowódca 1 plutonu 9 kompanii III baonu 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 7 kompanii III baonu 41 pp. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Misiewicz - Wacław - Kruczkow - st.sierż. - szef komp. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Miszkiel - Anna - Sarna - strz. - patr.sanit. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Miszkiel Bolesław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Leśnik", zginął w Wigrancach 17.7.44
    Miżewski - Ludwik - Kalina - elew s. - patr.dywers. poległ w Lowociach 12.06.44 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Młynarski - Konstanty - - Por. - p. - c. ranny pod Skidlem. Zmarł w Wilnie. wrzesień 1939

    Młynarski Mieczysław Wacław 
    [1896-1939], oficer rez. kaw. WP, por.[1939] 

    Ur. 22 V 1896. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. ułanów. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. 19 III 1939. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 1 p. uł. w Augustowie, potem do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku, przeniesionego do Wołkowyska. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk z oddziałami agresora sowieckiego 22 IX 1939 w rejonie Skidla zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Wilnie, gdzie zmarł jesienią 1939.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Młynarski Władysław
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -


    Momot Zygmunt
    [1916?- 1940], oficer sł. st. art. WP, ppor.[1939]

    Ur. w 1916?. Pochodził z Kresów Wschodnich. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach 1937-1938 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie w okresie 1938 - 1939 w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Przydzielony latem 1939 do I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 2 plutonu 2 baterii I dywizjonu 29 pal w obronie Warszawy. Na podstawie rozkazu NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1939. Jesienią 1939 w nieznanych okolicznościach zdecydował się na wyjazd na Kresy skąd pochodził, co na mocy traktatu Hitler-Stalin ułatwiano. Wiosną 1940 zamordowany przez NKWD. 
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Morawski Antoni
    - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Kortez", zginął pod Olszanką Aug. 3.44
    Mordel - Filip - sto wachm. - 1 szwadron - Szef szwadronu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
    Moroz Bronisław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , więzień Stutthofu, zmarł w Szwecji 1944 - -
    Moroz Stanisław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Grot", zginął w Olszance Aug. 16.8.44

    Motulewicz Czesław 
    [1913-1944], kpr. rez. piech. WP, żołnierz ZWZ/AK ps.„Motyl”

    Ur. 19 IV 1913 na Suwalszczyźnie. Syn Michała i Marianny. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. W latach 1934-1936 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską. Podczas okupacji niemieckiej od X 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Był żołnierzem na Placówce ZWZ/AK Sejny, gdzie był dowódcą drużyny w plutonie konspiracyjnym. Następnie wywiadowca k-dta III Rejonu oraz przewodnikiem terenowym dla patroli dywersyjno-sabotażowych na tereny przygraniczne Prus Wschodnich. Awansowany 3 V 1943 do stopnia plut. W 1944 w oddziale partyzanckim Wacława Trejnowskiego „Konwy”. 07 V 1944 podczas transportu furmanką żywności do obozu partyzanckiego k/ wsi Rygol wpadł w zasadzkę żandarmów niemieckich. W czasie walki zostaje ciężko ranny i ujęty przez żandarmów. Zamordowany w czasie przesłuchania przez gestapowców.
    Odznaczony pośmiertnie KW i BKZ z M
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Mroczek Wacław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Mroczek Zdzisław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Murawski Aleksander - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -

    Naborowski Zbigniew Marian 
    [1911-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1939]

    Ur. 16 IX 1912. Po ukończeniu w 1932 gimnazjum odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przechodzi od VIII 1932 do IX 1933 kurs unitarny, potem przeszkolenie w pułku kawalerii oraz praktyki. Od X 1933 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a od VII 1935 do x 1935 odbywa praktyki oficerskie w 3 psk. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Do VII 1939 p. o. dowódcy 1 szwadronu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem 1 szwadonu3 psk. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk. Uczestnik bitwy pod Wolą Gułowską i Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nanowski - Witold - plut. pchor. - Szwadron ckm - Dowódcy plutonów 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
    Narciszko Bronisława - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Narciszko Karol - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Niedźwiedzki Franciszek 
    [1909-1996], nauczyciel, plut. podch. rez. piech. WP[1938], w konspiracji sierż. podch./ ppor. ZWZ/AK/AKO, działacz WiN, por., ps. „Derkacz”, „Otto”. Więzień polityczny PRL.

    Ur. 13 IX 1909 we wsi Mieluchy, gm. Czajków pow. wieluński, syn Andrzeja i Antoniny. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego z 1935. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Bargłowie pow. Augustów. W latach 1936-1937 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. piech. Odbył w 1938 ćwiczenia wojskowe w 76 pp. Awansowany do stopnia plut. podch. Następnie nadal pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Zarudzinie, potem w Lichaczach pow. Grodno. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 76 pp, w którego składzie bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w obronie Grodna przed Sowietami. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli i powraca do Bargłowa, gdzie mieszkał przed wojną.
    W latach 1940-1941 pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej w Marcinkańcach i Bargłowie, a po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w niemieckiej mleczarni w Bargłowie. Od II 1941 czynny w konspiracji ZWZ, potem AK, gdzie pełnił m. in. funkcję dowódcy patrolu, szefa Kedywu Obwodu AK Augustów, od 1943 zastępcy komendanta Obwodu AK Augustów. W VII 1944 przy budowie umocnień polowych ujęty przez Niemców i wywieziony na roboty przymusowe skąd powraca w III 1945. Podejmuje działalność konspiracyjną w AKO, a od IX 1945 w WiN. Od VI 1945 podejmuje oficjalnie pracę jako nauczyciel szkoły podstawowej w Bargłowie. W II 1946 mianowany przez prezesa /k-dta/ Obwodu Suwalsko-Augustowskiego kpt. rez. Stanisława Malesińskiego „Tadeusza” II zastępcą prezesa Obwodu WiN Obwodu Suwalsko-Augustowskiego WiN. Od II 1946 był członkiem PSL. Aresztowany przez UB 25 IV 1946 i uwięziony w więzieniu w Białymstoku. Wyrokiem WSR Białystok pod przewodnictwem znanego kata żołnierzy konspiracji niepodległościowej mjr W. Ostapowicza  z 20 VII 1946, syg. akt R.614/46 został skazany pod na 8 lat więzienia i utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych przez 3 lata. Więziony w Barczewie, skąd zostaje przetransportowany i osadzony 15 VIII 1946 w Centralnym Wiezieniu Karnym we Wronkach, potem 14 IX 1946 wywieziony do CWK Rawicz. Po zwolnieniu z wiezienia wyjechał do Augustowa, gdzie zamieszkał na stałe. Po kilku latach powraca do pracy w szkolnictwie. Od 1990 był prezesem Koła ŚZŻAK w Augustowie, a od 1994 jego Honorowym Prezesem.
    Zmarł w Augustowie 28 VIII 1996. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Sabiną z Szyszków nauczycielką /ur. 2 IX 1913- zm. 26 VII 1992/ w Augustowie, żołnierz ZWZ/AK, udział w tajnym nauczaniu oraz WSK. Miał z tego związku synów Andrzeja i Jerzego.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Niemesz Edward 
    [1905-+?], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1939]

    Ur. 13 X 1905. W 1925 ukończył naukę w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w VI 1925 świadectwo dojrzałości. W latach X 1925- VIII 1927 w Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 6 pac w Krakowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W latach trzydziestych przeniesiony do 9 pac we Włodawie na stanowisko dowódcy baterii, a do lata 1939 dowódca 2 baterii w 20 dac we Włodawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 2 baterię 155 mm 98 dac zmobilizowanego przez 9
    pac we Włodawie. Uczestniczy do 14 IX 1939 w walkach z Niemcami w ramach Armii „Modlin”, a następnie w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie pozostał na emigracji. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł w Stanach Zjednoczonych.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Niemirowski
    - - wachm. - Szwadron ckm - Szef szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Niepostyn Eugeniusz 
    [1910-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 14 IV 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów w Suwałkach. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 2 p. ułanów, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy 3 plutonu w 2 szwadronie. Walczy na szlaku bojowym pułku. W dniu 2 X 1939 ranny pod Helenowem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nieścieżewski - Józef - Jatan - kpr. - aresztowany w marcu 1944 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Niewalis - - st.szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Niewiara Piotr - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Nikiel - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    NN - N - ("Kotwicz", "Palant") - od VII 1943 do VII 1944 - Ppor. - Dowódca "Kedywu" (dywersji) Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    NN - N - ("Rdza") - - Dowódca I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - N - ("Krzemień") - plut.rez. - Zastępca dowódcy I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - N - ("Bez śladu") - plut. rez. - Dowódca II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - N - ("Grab") - plut.rez. - Zastępca dowódcy II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - N - ("Rozmaryn") - plut.rez. - Zastępca dowódcy III plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - Netta I i II - ("Skorochód") - plut. - Łącznik do dowódcy placówki Suchwałki Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    NN - N - Bomba - sierż. - kierowca 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - (2 partyzantów) zginęli pod Krzywern 12.5.44 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - (9 partyzantów) zginęli pod Białymi Błotami 4.1944 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - (5 partyzantów) zginęli pod Białą Wodą 12.4.44 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - (3 partyzantów) zginęli pod Jazami 15.11.43 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - (2 partyzantów) zginęli pod Czerwonym Krzyżem 3.1944 - -
    NN - (10) członkowie podziemia rozstrzelani w Sejnach, kwiecień 1941 - - -
    NN - (12) członkowie podziemia rozstrzelani w Krzywem, maj 1944 - - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Motyl", zginął pod Rygolą 15.6.44 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Karaś", zginął pod Krasnopolem 5.6.44 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Błękitny", zginął w Strzelcowiznie, grudzień 43 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - zginęło pod Nowinką 6 AK-owców (nie ustalone nazwiska) 7.5.44 - -
    NN - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Żelazko", zginął pod Klejwami 7.5.44 - -

    Norbert Stefan 
    [1914-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1938]

    Ur. 11 I 1914 w Suwałkach. Ukończył w 1935 Państwowe Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany ze starszeństwem od 1 I 1938 do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pal w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Grodno.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 2 plutonu 2 baterii I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Uczestnik obrony Warszawy od 4 – 27 IX 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nosalik Kazimierz 
    [1912-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 16 VIII 1912. W 1933 ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Szkole podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie odbywał przeszkolenie w pułku artylerii. Od X 1934 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do X 1936 odbywał praktyki oficerskie w 2 daplot. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 2 daplot w Grodnie. Do VII 1939 dowódca plutonu w 1 baterii 2 daplot. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 84 baterii art., plot. 40 mm w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowacki Franciszek 
    [1902-?], oficer rez. art. WP, por. [1939]

    Ur. 20 X 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbył służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 pac w Chełmie. Awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 pac w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Zmobilizowany do WP i wcielony do 1 pac w Modlinie. Awansowany do stopnia por. rez. art. Brał udział w walkach w obronie Warszawy. W trakcie walk przeniesiony z 1 pac do 9 pac i przydzielony do 98 dac, gdzie pełnił funkcję oficera sztabu.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowak Józef 
    [1908-?], lekarz weterynarii, oficer rez. WP, ppor. [1936]

    Ur. 17 X 1908. Po ukończeniu gimnazjum studiował weterynarię. Ukończył szkołę podchorążych. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppor. rez. w grupie oficerów lekarzy weterynarii. W 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 dak, gdzie pełnił funkcję lekarza weterynarii. Na tym stanowisku odbyła kampanię wrześniową 1939. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak. Kampanię wrześniową zakończył po bitwie pod Kockiem na Lubelszczyźnie,
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowak Antoni
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony w Podnowince, 30.4.1944 - -

    Nowakowski
    - Czesław - wachm. - 4 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Nowakowski Zbigniew Józef [1904-1948], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1936]

    Ur. 22 IV 1904. Ukończył szkołę średnią. W 1926 ukończył Szkołę Oficerską Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 12 pap w Złoczowie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 12 pal / zmiana nazw z pap na pal/pełnił kolejno funkcję dowódcy plutonu, potem baterii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 01 I 1936. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy baterii art. lekkiej „Kleck” w pułku KOP „Głębokie”. W IV 1939 przewieziony wraz z baterią armat 75 mm w rejon Augustowa. We IX 1939 dowódca baterii art. lekkiej 3 pp KOP, potem w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Po 1 X 1939 w końcowych walkach kampanii wrześniowej 1939 dowodził baterią haubic 100 V dyonu 20 pal 60 DP SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu nr VII A w Murnau. Po wojnie powraca do kraju. Zamieszkał w Bielsku.
    Zmarł 8 V 1948 w Bielsku.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Nowicki
    - - wachm. - - Szef szwadronu sztabowego Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"

    Nowiński Zygmunt 
    [1915-1977], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1937], w ZWZ/AK, por. [1942], ps. „Zgrzyt”, vel Zygmunt Czesław Nowotny

    Ur. 22 IX 1915. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdaje egzamin i zostaje przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w VI 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1935 odbywa służbę wojskową w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywa przeszkolenie unitarne,  potem przeszkolenie i praktyki w pułku ułanów. Od X 1935 do VIII 1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 1 szwadronie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0wódcy 1 plutonu w 4 szwadronie 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”. Przeszedł szlak bojowy pułku. W dniu 28 VIII 1939 na czele 10 osobowego patrolu brał udział w akcji odwetowej, zniszczył niemiecką placówkę straży granicznej w Prusach Wschodnich. Kampanię wrześniową 1939 zakończył w Brygadzie Kawalerii „Edward”. Walczył w składzie SGO„Polesie” na Lubelszczyźnie. Brał udział w walkach z wrogiem pod Serokomlą i Wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd razem z ppor. J. Warnke  w X 1939 zbiegł. Następnie przebywał w Grójcu, gdzie od 1940 działa w konspiracji ZWZ/AK. Prowadził oficjalnie zakład fotograficzny, który był punktem kontaktowym ZWZ/AK. W sztabie Obwodu ZWZ/AK Grójec pełnił funkcję szefa referatu II wywiadu wojskowego. W III 1944 zagrożony aresztowaniem wyjechał z Grójca na Lubelszczyznę, gdzie się ukrywał. Latem 1944 wstąpił do 27 WDP AK i brał udział w działaniach bojowych tej jednostki na Lubelszczyźnie.
    Po zakończeniu działań wojennych przedostał się na zachód do Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Argentyny i tam osiedlił się na stałe.
    Zmarł w Argentynie w 1977.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Oberszt
    - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Obiedziński Antoni 
    [1911-+], oficer rez. piech. ppor., w AK, por. rez. [1944], ps. „Górny”, „Gnat”, „Zasłona”

    Ur. 23 V 1911 w Netcie pow. Augustów, syn Franciszka i Franciszki z Trackich. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Augustowie. Służbę wojskową odbył w okresie 1932-1933 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 76 pp. Do wybuchu wojny pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 81 pp w Grodnie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w baonie marszowym 81 pp. Kampanię wrześniową 1939 zakończył w rejonie Lwowa, gdzie dowodził kompanią. Po zakończeniu działań wojennych powraca w rodzinne strony.
    W XII 1941 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ/AK. Współorganizator zrębów konspiracji na terenie Netty i Kolnicy. Początkowo pełnił funkcję dowódcy Placówki Kolnica/Netta AK w rejonie III Obwodu Augustów AK oraz dowódca kompanii terenowej rejonu. Następnie pełnił funkcję adiutanta inspektora, potem od IV 1943 do VII 1944 I zastępcy k-dta Obwodu AK Augustów, jednocześnie kierował referatem wyszkolenia w sztabie obwodu, potem od VII 1944 dowódca oddziału partyzanckiego AK. W okresie akcji „Burza” był przewidywany na stanowisko kwatermistrza w odtwarzanym 3 p. szwol. Awansowany do stopnia por. rez. z starszeństwem od 11 XI 1944.
    Aresztowany przez funkcj. NKWD 18 XI 1944 i wywieziony poprzez więzienie w Białymstoku do obozu w Stalinogorsku, skąd powrócił do kraju w 1946.
    Po powrocie do kraju mieszkał i pracował w Łodzi, szykanowany przez UB otrzymał zakaz pracy w zawodzie nauczyciela. Był zatrzymywany kilkakrotnie i przesłuchiwany w WUBP w Łodzi.
    Zmarł w Łodzi.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Żona Leokadia  z d. Wysocka.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Obłocki - Dominik - Kruk - kpr. - zamordowany 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Obuchowski - Piotr - Obuch - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Obuchowski - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony Berżniki 18.5.1944 - -
    Ojrzyński - - ppor. rez. aud. - - I członek sądu polowego Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"
    Okrągła Franciszka - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 29.9.1943 - -
    Okrągły Stanisław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , 22.10.1943 - -

    Oksentjew Piotr
    [1908-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1936]

    Ur. 22 II 1908. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie praktyki w 16 pal. Od X 1931 do VII 1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Następnie dowódca plutonu łączności 4 dak, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 i kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Okulicki Leopold 
    [1898 – 1946],legionista, oficer dypl. sł. st. piechoty, ppłk dypl. [1936].
    W konspiracji SZP/ZWZ/ PSZ /AK, cichociemny, płk dypl. [1940], gen. bryg. [1944], ps. „Biedronka”, „Bronka”, „Jan”, „Kobra 2”, „Konrad”, „Kula”, „Leopold”, „Miller”, „Mrówka”, „Niedźwiadek”, „Osa”, „Pan Jan”, „Sęp”, „Termit” vel Jan Mrówka, vel Johann Müler, vel Leopold Miller
    D-ca wojewódzki SZP Łódź X – XII 1939, kmdt Okręgu ZWZ Łódź I 1940 – IX 1940.Kmdt Główny AK/NIE X 1944 – III 1945. Więzień NKWD.

          Ur. 12 XI 1898 w Bartucicach k/Okulic, pow. Bochnia, syn Błażeja i Anny z d. Korcyl, w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu w 1909 szkoły ludowej w Okulicach, od 1909 uczęszcza do gimnazjum w Bochni, gdzie do 1914 ukończył pięć klas / świadectwo dojrzałości otrzymał w tymże gimnazjum w IV 1919/. W V 1913 wstąpił do Związku Strzeleckiego w Bochni. W V 1914 po przeszkoleniu zdał egzamin podoficerski. W VIII 1914 wstąpił ochotniczo do Legionów Polskich w Krakowie. 20 X 1914 został z powodów zdrowotnych zwolniony do domu, gdzie kontynuuje naukę. 15 VI 1915 ponownie zameldował się do służby w Legionach i przydzielony do 3. pp. Leg. II Brygady. Używał wówczas ps. „Sęp”, awansując w X 1916 do stopnia sierż. W 1917 uczęszczał na kurs oficerski w Zegrzu. W czasie kryzysu przysięgowego w VII 1917 odmówił złożenia przysięgi i jako poddany austriacki 18 IX 1917 zostaje wcielony do 93 pp. armii austro-węgierskiej. Od I – III 1918 przebywał w szkole oficerów rezerwy w Koszycach, potem skierowany na front włoski. W XI 1918 sformował w Bochni z uczniów gimnazjum -POW pluton, który wszedł następnie w skład 4. pp. Leg. i 14 XI 1918 jako d-ca plutonu 5 kompanii w stopniu pchor. wraz z nim wyruszył na odsiecz Lwowa. Uczestniczył w walkach o Przemyśl i Lwów, potem w walkach na froncie ukraińskim i w okolicach Lwowa.3 II 1919 został ciężko ranny podczas podjętej na ochotnika akcji zniszczenia stanowiska karabinów maszynowych. Po powrocie do zdrowia w V 1919 uczestniczy w szeregach 4. pp. Leg. w walkach na froncie bolszewickim. Wyróżnił się 11 VI 1919 w walkach pod Wołożynem i 10 VII 1919 pod Mołodecznem, gdzie zostaje ranny. Następnie do VIII 1919 ponownie w szpitalu. Po powrocie do 4. pp. Leg. jako dowódca kompanii w stopniu ppor. walczy z wrogiem m.in. w rejonie Wołkowyska i nad Berezyną, gdzie zostaje ciężko ranny 1 VI 1920. Po wyleczeniu ran powraca w VIII 1920 do 4. pp. Leg. i jako p.o. d-cy batalionu bierze udział w kontrofensywie spod Warszawy. Po zakończeniu walk wraz z 4. pp. leg. jako d-ca kompanii stacjonuje kolejno w Suwałkach, Białej Podlaskiej i Kielcach. W 1922 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919.w latach 1923-1925 był słuchaczem III promocji w WSWoj. w Warszawie. Od 1 XI 1925 służy w DOK III Grodno, na stanowiskach kierownika referatu mobilizacyjnego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. SG z starszeństwem 1 I 1928. Od 1 II 1928 p.o. szef Wydziału Ogólnego i od 1929 kierownika Okręgowego Urzędu WF i PW. Od 21 IV 1930 do 10 VII 1931 dowódca 1 Batalionu 75 pp. stacjonującego w Rybniku. Od VII 1931 wykładowca taktyki broni połączonych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od 21 IV 1934 do 20 IX 1935 był szefem sztabu 13. DP w Równem na Wołyniu. Od IX 1935 oficer Sztabu Głównego na stanowisku szefa Wydziału „Wschód” w Oddziale III /operacyjnym/. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 I 1936. Uczestniczył w opracowaniach planu wojny z ZSRR, w tym też planu „Wschód”. Od 1 IV 1939 szef Wydziału Sytuacyjnego i zastępca szefa Oddziału III. Uczestniczy w opracowaniach planu operacyjnego „Zachód”. W nocy z 31 VIII 1939 na 1 IX 1939 pełnił dyżur w Sztabie Głównym i zarządził alarm w związku z wybuchem wojny. 6 IX 1939 na własną prośbę pozostał w okrążonej przez Niemców Warszawie jako oficer łącznikowy NW przy sztabie gen. J. Rómmla. Od 10 IX 1939 bierze udział w obronie Warszawy jako szef sztabu odcinka Warszawa-Zachód, a od 18 IX 1939 jako d-ca zgrupowania na Woli. Gdy zapadła decyzja o kapitulacji miasta 27 IX 1939 zamierzał przedostać się na Węgry, jednak jeszcze tego samego dnia oddał się do dyspozycji gen. M. Karaszewicza-Tokarzewskiego. 28 IX 1939 został zaprzysiężony do SZP. Należał do grupy oficerów organizujących SZP. Od X 1939 pełnił funkcję dowódcy wojewódzkiego SZP Łódź, a od I 1940 k-dta Okręgu ZWZ Łódź, gdzie mieszkał początkowo przy ul. Kilińskiego 117 zameldowany pod fałszywym nazwiskiem Johann Müller. W III 1940 zawiózł do Gałek Kszczonowskich rozkaz k-dta Okupacji Niemieckiej płk dypl. S. Roweckiego, nakazujący mjr. H. Dobrzańskiemu ps. „Hubal” rozwiązanie jego oddziału i przejście do konspiracji.
    Rozkazem L. 1 z 1 VII 1940 został awansowany do stopnia płk dypl. sł. st. 14 VIII 1940 zdekonspirowany na terenie Łodzi i zagrożony aresztowaniem został odwołany z funkcji i przeniesiony do KG ZWZ w Warszawie, gdzie przez miesiąc pełnił funkcję inspektora KG ZWZ, a następnie w X 1940 mianowany k-dtem Obszaru Nr 2 /Białystok/ i 3 /Lwów/ pod okupacją sowiecką z siedzibą we Lwowie. 23 X 1940 pod nazwiskiem Jan Mrówka wyruszył z Warszawy do Lwowa, gdzie dotarł 02 XI 1940. W nocy z 21/22 I 1941 został aresztowany we Lwowie przy ul. Zadwórzańskiej 117 przez NKWD i wywieziony do Moskwy, gdzie osadzono go na Łubiance, a w IV 1941 w więzieniu Lefortowo, skad został zwolniony 12 VIII 1941. Od VIII 1941 Szef Sztabu Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR. Uczestniczył dwukrotnie w rozmowach gen. W. Andersa z J. Stalinem /4 XII 1941 i 18 III 1942/. 21 III 1942 mianowany d-cą 7 DP formowanej w Kermine w Uzbekistanie. W VI 1942 odwołany do dyspozycji NW WP, we IX 1942 przybył do Londynu i zgłosił się do pracy konspiracyjnej w Kraju. Do 26 VI 1943 pozostawał w dyspozycji NW WP, potem przydzielony do Oddziału VI NW. 01 X 1943 został organizatorem i k-dtem Bazy nr 10 w Ostuni k/Bari we Włoszech. Po przebytym przeszkoleniu zrzucony do kraju w nocy z 21/22 V 1944 na placówkę „Kos” w okolicy Wierzbna k/Proszowic. Jednocześnie awansowany do stopnia gen. brygady /22 V 1944. Z dniem 03 VI 1944 objął funkcje zastępcy Szefa Sztabu K-dy Gł. AK. 27 VII 1944 mianowany d-cą „NIE” w związku, z czym po wybuchu Powstania Warszawskiego 01 VIII 1944 pozostał zakonspirowany. Od 04 IX 1944 po ciężkim zranieniu gen. T. Pełczyńskiego był od 06 IX 1944 p. o Szefa Sztabu K-dy Gł. AK. Po upadku powstania i udaniu się do niewoli k-dta Gł. AK gen. T. Komorowskiego, który wyznaczył go swoim następcą opuścił Warszawę wraz z ludnością cywilną. Stanowisko k-dta AK pełnił – formalnie dopiero od 21 XII 1944 mianowany przez prezydenta RP W. Raczkiewicza. Przebywał na terenie Piotrkowi Tryb., potem Częstochowy, a po rozwiązaniu AK 19 I 1945 w Milanówku, Podkowie Leśnej i w Pruszkowie. Nadal kierował strukturami konspiracji poakowskiej. Podjął jednocześnie akcję zakonspirowania kadry, broni i sprzętu. Zatwierdził w I 1945 wnioski awansowe i odznaczeniowe dla żołnierzy AK.
    W wyniku prowokacji NKWD został 27 III 1945 aresztowany w Pruszkowie i wywieziony do Moskwy, gdzie go uwięziono na Łubiance W tzw. procesie szesnastu toczącym się przed Kolegium wojskowym Sądu Najwyższego w Moskwie od 18 do 21 VI 1945 został skazany na 10 lat więzienia. Karę odbywał w więzieniu na Łubiance w Moskwie.
    Zmarł 24 XII 1946 w więzieniu na Łubiance w Moskwie. /Zamordowany w wyniku wydanego tajnego wyroku przez OSO NKWD/. Na Łubiance znajduje się jego symboliczny grób.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN, KW 4x, ZKZ, ZKZ z M, a pośmiertnie w w latach 80 – tych amerykańskim Legion of Merita.
    Żonaty od 1922 z Władysławą z d. Jabłońskiej /1900-1989/. Mieli syna Zbigniewa /1924-1944/, który poległ pod Osimo k/Ankony 8 VII 1944 jako podchorąży 1 p. artylerii II Korpusu.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Olchowski Jarosław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Olejniczak Jan 
    [1906-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt.[1938]

    Ur. 28 VIII 1906 w Pyzdrach, syn Antoniego i Anieli z Koralewskich. Od 1915 uczęszczał w Pyzdrach do szkoły powszechnej, a następnie do gimnazjum humanistycznego, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1 IX 1926 do VIII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 1 kompanii CKM I baonu 68 pp we Wrześni. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1932. W XI 1935 rozkazem MSWojsk. przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Słobódka” stacjonującego w m. Słobódka pow. brasławski na Wileńszczyźnie, gdzie objął dowództwo plutonu w kompanii CKM. W 1937 po ukończeniu kursu dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie zostaje mianowany dowódcą kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. Do mobilizacji alarmowej dowodzi kompanią CKM. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy jako d-ca 3 kompanii CKM w III baonie w 3 pp KOP przydzielonym do obrony odcinka Augustów w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Po 17 IX 1939 bierze udział walkach z oddziałami sowieckimi. Po wyczerpani możliwości dalszej walki w dniu 23 IX 1939 - 3 pp KOP poddaje się sowietom w rejonie m. Radoszyn. Uwięziony w obozie jenieckim w Kozielsku, skąd rodzina otrzymała 02 III 1940 jedną wiadomość. Jego nazwisko znajduje się na liście jeńców z 02 IV 1940 przekazanych do dyspozycji NKWD w Smoleńsku. Zamordowany przez NKWD na uroczysku Kozie Góry w Lesie Katyńskim.
    Żonaty, miał córkę Marię – Danutę.
    Odznaczony: Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Olędzki Wiktor [1899-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. kaw. [1936]

    Ur. 13 XI 1899 we wsi Górskie pow. bialsko-podlaski. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Drohiczynie i Bielsku Podlaskim, a następnie do gimnazjum w Sokołowie Podlaskim gdzie w 1920 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1919 przerywa naukę w gimnazjum i wstępuje ochotniczo do WP, bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od VIII 1921 do VIII 1922 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie odbył roczne przeszkolenie, a następnie w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył w 1923. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 2 Pułku ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925.
    W okresie służby wojskowej uprawiał czynnie jeździectwo. Jego kariera sportowa w latach 1924-1939 przyniosła mu wiele sukcesów m. in. w 1927 wygrał na międzynarodowych zawodach w Warszawie, w 1931 wygrywa championat konia, a w 1933 mistrzostwa Polski w WKKW. W latach 1931-1932 ukończył kurs instruktorów w Grudziądzu i od tego czasu uczył jazdy konnej w swoim pułku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. 1 I 1936. Do lata 1939 był dowódcą 4 szwadronu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku kwatermistrza 2 Pułku Ułanów Grochowskich. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk pod Wolą Gułowską na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie” zostaje 04 X 1939 ranny. Bierze udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji 05 X 1939 zostaje wzięty do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywa w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd został wywieziony do obozu jenieckiego w Murnau, gdzie przebywał całą okupację. W dniu 29 IV 1945 po wyzwoleniu obozu odzyskuje wolność. Wyjeżdża do Włoch, gdzie wstępuje do służby w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. kaw. Ewakuowany z II Korpusem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powraca do Polski. Przez kilka lat pracował w różnych miejscach i charakterze /m.in. jako księgowy/. W 1954 ukończył kurs trenerski II klasy. W 1954 udało mu się wrócić do umiłowanych koni. Najpierw przebywał w woj. olsztyńskim, gdzie tworzył podwaliny kilku sekcji jeździeckich. W latach 1958-1961 pracował jako trener w ośrodku jeździeckim na Woli w Poznaniu. Zostaje wówczas trenerem I klasy. Od 1961 do 1989 pracuje jako trener, a po przejściu na emeryturę w 1973 jako konsultant był trenerem w SJS warszawskiej Legii. W 1969 otrzymał klasę mistrzowską. Pod jego okiem szkoliło się wielu jeźdźców, którzy zawdzięczają mu swoje sukcesy na zawodach międzynarodowych oraz krajowych /m. in. 3 złote medale olimpijskie/Jego wychowankami byli m. in. Jan Kowalczyk, Marian Kozicki i Zbigniew Ciesielski.
    Zmarł 25 X 1992 w Bielinie i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Olkowski Władysław [1914-1975], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 25 XII 1914. Po ukończeniu w 1935 szkoły średniej wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie, gdzie przebywa od X 1935 do VIII 1938. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1938 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko dowódcy plutonu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na szlaku bojowym pułku na stanowisku dowódcy II plutonu w 6 kompanii 3 baonu. Po przedarciu się do Warszawy od 11 IX 1939 bierze udział w jej obronie. Początkowo oficer dyspozycyjny od 11 do 25 IX 1935, potem od 26 IX 1939 przydzielony na stanowisko dowódcy III plutonu w 2 baonie 41 pp. Walczy z wrogiem na Ochocie.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1975.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Olszewski - - kpt. aud. - - Szef służby sprawiedliwości Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"

    Olszewski Jan 
    [1916-?], kpr. rez. WP, w ZWZ/AK plut./sierż./ ppor. cz. w. ps. „Żytniewski”

    Ur. 14 VII 1916. Syn Andrzeja i Katarzyny. Ukończył szkołę średnią. W latach 1937-1938 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji niemieckiej czynny od 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. W latach 1942-1944 pełnił funkcję dowódcy Placówki AK Rutka-Tartak w rejonie VI obwodu suwalskiego. Jednocześnie od X 1943 dowódca plutonu terenowego zorganizowanego z żołnierzy placówki. Awansowany XI 1942 do stopnia plut. rez., a XI 1943 do stopnia sierż. Brał udział w akcji „Burza”. Dowodził patrolem dywersyjnym. Po wejściu A. Cz. na teren Suwalszczyzny zostaje aresztowany w VIII 1944 przez NKWD i uwięziony w więzieniu w Białymstoku, potem obozie nr 45 w Wołkowysku, skąd go wywieziono 16 IX 1944 do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie, potem 07 VII 1947 do obozu nr 171 w Susłongier, a następnie 08 X 1947 do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 29 X 1947.
    Mieszkał w kraju.
    Odznaczony: KW, BKZ z M.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ołdak - Wacław - ogn. - - Szef baterii 4 Dywizjon Artylerii Konnej

    Ołów Czesław
    [1922-1944], członek „Odrodzenia Narodowego”.

    Ur. 09 X 1922 w Suwałkach. Ukończył szkołę powszechną. Dział w konspiracyjnej organizacji  Odrodzenie Narodowe. Aresztowany przez gestapo i uwięziony w wiezieniu gestapo w Suwałkach, gdzie przeszedł ciężkie śledztwo. Przewieziony do więzienia „Neubau” w Królewcu. Skazany wiosną 1943 na 10 lat zaostrzonego obozu. Zamordowany w 1944 w wiezieniu w Koronowie.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Omilianowicz Ewa - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Omilianowicz Nikodem - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Orański - Leon - Jaśmin - st.strz. - patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Orłowska Leokadia - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięta gilotyną w Królewcu 3.5.1943 - -

    Orłowski Kazimierz 
    [1909-1977], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]

    Ur. 04 III 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, potem od 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. Ukończył w CWP w Rembertowie kurs dla oficerów broni p/panc.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii p/panc. 41 pp. Przydzielony z kompanią do II baonu 41 pp brał udział w obronie Warszawy na odcinku „Ochota”.
    Zmarł w 1977.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Osmola Michał 
    -  [1894-+?], członek ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk[1938]

    Ur. 28 VIII 1894 w Wojsławiu pow. mielecki. W 1914 ukończył gimnazjum uzyskując świadectwo dojrzałości. W czasie nauki w gimnazjum działał aktynie w Związku Strzeleckim. Od VIII 1914 do VII 1917 żołnierz Legionów Polskich. Początkowo służył w 5 potem 6 batalionie 1 Pułku Piechoty Legionów, w którego szeregach przeszedł szlak bojowy. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 został wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim. W X 1918 powraca do kraju i w XI 1918 wstępuje do WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodzi kompanią w 22 pp w składzie 9 DP. Po wojnie pełni funkcję d-cy kompanii w batalionie wartowniczym, potem d-ca kompanii w 64 pp w Grudziądzu, oraz oficer Placu w Grudziądzu. Następnie ponownie w 64 pp. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 1 I 1930. W 1929 przeniesiony do Biura Personalnego MSWojsk. w Warszawie, gdzie pełni funkcję kierownika referatu do XI 1934. Od XI 1934 do III 1937 d-ca baonu w 4 Pułku Strzelców Podhalańskich w Cieszynie. W III 1937 przeniesiony na stanowisko dowódcy baonu odwodowego KOP „Suwałki”, którym dowodzi do I 1939.Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1938.W I 1939 mianowany dowódcą baonu KOP „Sejny”, którym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej 1939. W nocy z 23/24 IX 1939 z częścią dowodzonego przez siebie baonu przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany. W Xi 1939 przedostaje się do Francji, gdzie obejmuje dowodzenie plutonem oficerskim w Obozie Wyszkolenia Oficerów w Vichy. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii. W latach 1940-1941 dowódca batalionu oficerskiego w 7 Kadrowej Brygadzie Strzelców. Nastepnie wykładowca taktyki w centrum Wyszkolenia Piechoty. Po wojnie pozostaje na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Był żonaty, miał córkę /ur.1921/
    Zmarł w m. Penros w Szkocji.
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostaszewski _ Ostoja Bohdan[1914-?],oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937],

    Ur. 26 III 1914. Ukończył w 1934 szkołę średnią. Od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a od VII 1935 do IX 1935 praktyki w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 1 p. uł. W szeregach tego pułku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy II plutonu w 2 szwadronie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrowska - Halina - Halszka - strz. - druż.łączn. - wywiad 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Ostrowski Mieczysław 
    -[1908-1993], nauczyciel, oficer rez. piech. WP, ppor. [1935], w konspiracji ZWZ/AK/AKO-DSZ, por. rez. [1942], kpt. [1944] ps. „Kropidło” vel Edward Lipski. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu AK Suwałki IV 1944 – IX 1944 i Obwodu Suwałki AKO II 1945-IX 1945.

          Ur. 21 XII 1908 w m. Lipówka gm. Bargłów pow. Augustow. Syn Józefa i Józefy. Pochodził z rodziny chłopskiej. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Augustowie, gdzie w 1929 uzyskał dyplom nauczyciela i zdał maturę. Po odbyciu praktyk zawodowych pracował początkowo jako nauczyciel kontraktowy, potem po zdaniu egzaminu minowany nauczycielem stałym. Od VIII 1932 do VIII 1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piechoty 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Do lata 1939 pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Bargłowie. 03 VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do II baonu 41 pp w Suwałkach. W składzie II baonu 41 pp brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Brał udział jako d-ca plutonu taczanek II baonu 41 w obronie Warszawy na zachodnim odcinku obrony. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 uniknął niewoli niemieckiej i wyjechał w X 1939 w rodzinne strony. Następnie czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ Augustów, skąd zostaje przeniesiony do Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Początkowo oficer organizacyjny w sztabie obwodu ZWZ/AK Suwałki, następnie od IX 1942 II z-ca     K-dta obwodu. Awansowany do stopnia por. rez. 03 V 1942, następnie do III 1944 I z-ca k-dta obwodu. W IV 1944 mianowany przez ppłk-a sł. st. W. Liniarskiego „Mścisława” – k-dta KOB AK p. o. k-dtem Obwodu AK Suwałki. Podczas akcji „Burza” latem 1944 osobiście dowodził siłami AK obwodu. Awansowany do stopnia kpt. rez. 11 XI 1944. Po wkroczeniu A. Cz. na teren obwodu w wyniku masowych aresztowań dokonywanych przez NKWD struktury obwodowe zostały rozbite. W tym czasie ukrywał się przed aresztowaniem.
    Jesienią 1944 po ucieczce z sowieckiego aresztu podejmował próby odbudowy struktur obwodowych rtm rez./mjr K. Ptaszyński „Zaremba”, który został ponownie ujęty w I 1945 przez NKWD i wywieziony do łagru. W II 1945 „Kropidło” powraca do czynnej działalności konspiracyjnej na terenie obwodu. Po nawiązaniu kontaktów z mjr sł. st. kaw. F. Szabunia – k-dtem Inspektoratu Suwalskiego AK, potem przewodnikiem Rejonu AKO otrzymał polecenie odbudowy struktur konspiracyjnych w ramach AKO n terenie Obwodu Suwałki. Od II –VIII 1945 przodownik obwodu AKO Suwałki. Organizował na podległym terenie akcje likwidacyjne agentów NKWD i UB, oraz kierował akcjami zbrojnymi przeciwko siłom komunistycznym. Zagrożony aresztowaniem za zgodą przełożonych w dniu 03 IX 1945 przekazał kierownictwo obwodu AKO Suwałki swemu zastępcy ppor. cz. w. Piotrowi Kłoczko „Żarnowski” poczym wyjechał do miejscowości Pszczółki w pow. gdańskim, gdzie pod nazwiskiem Edward Lipski pracował jako inspektor rolny. /Formalnie funkcję prezesa obwodu pełnił do I 1946./ Zatrzymany przez funkcj. UB 29 IV 1946 w Pszczółkach i przewieziony 30 IV 1946 do aresztu WUBP w Białymstoku. Aresztowany przez WPR Białystok. 20 VII 1946 skazany przez WSR Białystok, sygnatura akr R 614/46 na karę 10 lat więzienia i 4 lata pozbawienia praw obywatelskich i publicznych. Skazany z art. 1 Dekretu o Ochronie Państwa. Wyrok wydał WSR Białystok w składzie: mjr Włodzimierz Ostapowicz – przewodniczący, por. Zbigniew Furtak – sędzia i ppor. Wacław Kosmatka- ławnik z udziałem por. Jana Płonki – protokolanta. Oskarżali mjr Adam Maas z NPW w Warszawie i por. Witold Grodziński z WPR Białystok. Sądzony w procesie pokazowym grupy mjr-a Aleksandra Rybnika i kpt. Władysława Brulińskiego oraz działaczy Obwodu Suwalsko-Augustowskiego Zrzeszenia WiN. Po procesie więziony w ZK Białystok skąd został przetransportowany do CWK Wronki i tu osadzony 15 VIII 1946. Postanowieniem NSW w Warszawie w 1951 ze względu na stan zdrowia złagodzono mu karę do lat 5. Zwolniony z CWK Wronki 30 IV 1951. Po zwolnieniu z więzienia udał się do Augustowa, gdzie zamieszkał przy ul. 1 Maja nr 54. W latach późniejszych przeprowadził się do Wrocławia, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę. Na początku lat dziewięćdziesiątych przeprowadził się do syna zam. w Pruszkowie przy ul. Górskiej 3. Zmarł 20 V 1993 w Pruszkowie.
    Odznaczony; KW, SKZ z M.
    Żonaty z nauczycielką Jadwigą z Pruszków. Miał doje dzieci; syna Jerzego /ur. 1935/ i syna Zbigniewa /ur. 1938/.
    Sąd Wojewódzki III Wydział Karny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 VI 1992 , sygnatura akt III Ko.279/92 uznał wyrok WSR Białystok za nieważny jako wydany za czyny popełnione w związku z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrowski Józef 
    [1902-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1938]

    Ur. 15 VIII 1902. Po 1921 służył w WP jako podoficer zawodowy kawalerii. Od X 1926 do VIII 1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Nadal oficer 3 p. szwol. Ukończył w CWK w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1938. Był dowódcą kompanii gospodarczej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 Pułku Szwoleżerów na stanowisku adiutanta pułku. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Po bitwie nocnej z 13/14 IX 1939 pod Olszewem został wezwany przez dowódcę pułku płk Edwarda Milewskiego otrzymuje rozkaz by w asyście dwóch żołnierzy pułku przewiósł sztandar pułkowy do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Wołkowysku. 15 IX 1939 dotarli w rejon Zabłudowa, do Narwi, potem pieszo docieraja 17 IX 1939 do miejscowości Mosty, gdzie znajdowało się dowództwo Ośrodka Zapasowego. Jednak w każdej chwili spodziewano się wkroczenia Armii Czerwonej.
    Pojęto wówczas decyzję o marszu w kierunku granicy z Litwą. 23 IX 1939 przekracza granicę z litwą w rejonie wsi Kodzie. Przed granicą J. O. wraz z asystą zakopuje orła od sztandaru.Po przejściu granicy zostaje wraz z innymi internowany i osadzony w obozie jenieckim w Birsztanach. Z obozem nawiązał  konspiracyjnie kontakt płk dypl. L. Żółtek-Mitkiewicz - attache wojskowy Poselstwa RP w Kownie, któremu 02 X 1939 J. O. protokularnie przekazuje sztandar 3 p. szwol.  po wkroczeniu sowietów na Litwę więziony w obozie w ZSRR. Po układzie Majski-Sikorski w 1941 zwolniony z obozu wstępuje do armii gen. W. Andersa.  Służył potem w II Korpusie Polskim. Walczył we Włoszech. Po ewakuacji II Korpusu do Wlk. Brytanii, zostaje w 1947 zdemobilizowany. wyjechał do Kanady i tam zamieszkał na stałe.
    zmarł w Kanadzie.
    Odznaczony: SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ostrowski - Zygmunt - ("Grot") - Nauczyciel z Żarnowa, - Dowódca WSOP. (Wojskowa Służba Ochrony Powstania) Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Ostrowski - Antoni - Namiestnik - kpr. - z-ca d-cy I plut. powieszony 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Ostrowski - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony Berżniki 18.5.1944 - -
    Oszast - Aleksander - ogn. - - Szef baterii 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Oszecki - Jan - Osa - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Pachucki - Jan - Konar - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Paduch - Stefan - st. wachm. - 1 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Pająk Mieczysław Roman 
    [1904-?] Ur. 26 XII 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie IX 1926 – IX 1927 odbywał kurs unifikacyjny w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem przeszkolenie kawaleryjskie w pułku kawalerii. W okresie od X 1927 do VIII 1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 8 pułku ułanów w Lublinie na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w CWK Grudziądz przeniesiony do 4 pułku ułanów w Wilnie, gdzie wiosny 1939 pełnił funkcję dowódcy 3 szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. Wiosną 1939 przeniesiony do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy 1 szwadronu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939.
    Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku, walczył 8 IX 1939 pod Ostrołęka, gdzie 3 psk osłaniał skrzydło 18 DP w składzie GO „Narew”. Po walkach w rejonie Hajnówki 17 IX 1939 3 psk zostaje włączony do tworzonej przez gen. Z. Podhorskiego Dywizji Kawalerii „Zaza”, a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Edward”. Kampanię wrześniową zakończył w bitwie pod Wolą Gułowska i Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji 6 X 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Palukajtys Antoni [1905-1940], oficer
    Ur. 10 IV 1905 w Wierzbołowie, syn Józefa i Jadwigi z Wierzbowskich. Uczęszczał do szkoły powszechnej a następnie do Gimnazjum im. króla Zygmunta Augusta w Białymstoku, gdzie w VI 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 VII 1928 do IX 1929 odbywa służbę wojskową w Baonie Podchorążych Piechoty nr 9 w Berezie Kartuskiej. Od X 1929 do VIII 1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Następnie w latach 1934-1935 odbywał roczny kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Po ukończeniu kursu w 1935 zostaje przeniesiony do 7 batalionu pancernego w Grodnie, gdzie był od 25 I 1937 instruktorem kompanii pancernej młodszego rocznika. Od XI 1937 instruktor w kompanii szkolnej 7 baonu panc., potem do lata 1939 dowódcą kompanii gospodarczej 7 b. panc. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą szwadronu czołgów rozpoznawczych TK w 32 dyonie panc. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim. Jego nazwisko znajduje się na liście wywozowej nr 032/1 z 14 IV 1940.
    Był żonaty z Haliną Drzewiecką.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Paliński
    - Antoni - sto wachm. - 3 szwadron - Szef szwadronu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Pałucki Bolesław Władysław 
    [1912-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1937] 

    Ur. 26 XI 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie 194-1935 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a od X 1935 do VIII 1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 29 pal w Grodnie na stanowisko d0wódcy plutonu w I dyonie 29 pal stacjonującym w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera ogniowego 3 bateriii I dac 29. Brał udział w walkach z 3 baterią w składzie 29 DP w Armii „Prusy” w rejonie Sulejewa, a następnie w walkach odwrotowych w rejonie Jabłonnej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pałucki
    - Jerzy - - ppor. - Oficer ogniowy I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)
    Panasewicz Anna - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Panasewicz Elżbieta - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Pancerz Kazimierz Tadeusz 
    [1911-1973], oficer sł. st. art., por. [19

    Ur. 30 VIII 1911. Urodził się w Małopolsce Wschodniej. Ukończył w 1931 gimnazjum. W okresie od IX 1931 do VII 1932 odbywał służbę wojskową w 3 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 6 psp w Samborze, następnie od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 29 pal w Grodnie – I dywizjon 29 pal w Suwałkach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1939. W 1939 adiutant I dywizjonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą 1 baterii I dywizjonu 29 pal. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej m in. w oflagu nr VII A w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji. W latach 1945-1947 służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Australii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł VI 1973 w Australii.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pankiewicz Alina
    - partyzant obwodu suwalskiego AK - (17 lat) uczennica gimn. Rozstrzelana 23.4.1944 w Bakałarzewie - -
    Pankiewicz Jerzy - partyzant obwodu suwalskiego AK - (15 lat) uczeń gimn. rozstrzelany 23.4.44 w Bakałarzewie - -
    Pankiewicz Stanisław - partyzant obwodu suwalskiego AK - Pankiewicz Stanisław - - Dr wet.
    Pankiewicz Zofia - partyzant obwodu suwalskiego AK - (40 lat) nauczycielka rozstrzelana 23.4.44 w Bakałarzewie - -
    Paszkiewicz Czesław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Szczepcio", zginął pod Mikaszówką 25.4.44 - -

    Pawełczak Zygmunt 
    [1902-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1938]

    Ur.14 V 1902. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 odbywał kurs unifikacyjny w Szkole Podchorążych Piechoty, a następnie przeszkolenie kawaleryjskie w pułku kawalerii. Od 02 XI 1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1934 przeniesiony z 2 p. uł. do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, gdzie w okresie 1934-1935 był dowódcą III plutonu w szwadronie szkolnym, a w latach 1935-1938 dowódcą I plutonu liniowego w szwadronie szkolnym. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 19 III 1939. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla dowódców szwadronów CKM.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca szwadronu CKM w 2 p. uł.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawlak Stefan 
    - [1908-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1933]

    Ur. 10 VIII 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach X 1927-VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 37 pp w Kutnie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Podświle” na Wileńszczyźnie, gdzie był dowódcą plutonu, potem dowódcą kompanii CKM. W VIII 1939 po utworzeniu 3 pp KOP- baon KOP „Podświle” wszedł w jego skład jako 2 batalion. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią CKM w II baonie. Uczestnik walk w rejonie Augustowa. Następnie przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany. Od VI 1940 w niewoli sowieckiej. Zwolniony z obozu po podpisaniu umowy Majski-Sikorski. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR, gdzie zostaje przydzielony na stanowisko I zastępcy szefa sztabu 14 pp. Po opuszczeniu ZSRR w AP na Wschodzie, służył w II Korpusie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pawłowski - Czesław - Ceniek - elew s. - podof powieszony w 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Pawłowski Konstanty - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Perkowski - Eugeniusz - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Perzanowski Jerzy Wacław 
    [1905-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1933]

    Ur. 31 X 1905. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. po odbytych praktykach w 12 dak w Ostrołęce zostaje przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych w 1932 zostaje awansowany ze starszeństwem od 1 I 1933 do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem mobilizacyjnym do 12 dak, potem do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 4 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem 3 baterii 4 dak. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu. Brał udział w bitwie pod Wolą Gułowską i Kockiem 2 – 5 X 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pęcherzewski Zygmunt Antoni 
    [1907-?] oficer rez. kaw. WP, por. [1937]

    Ur. 22 IV 1907. Ukończył Państwowe Gimnazjum im. Rejtana w Warszawie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 25 VII 1928-23 IV 1929 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem 1 I 1937.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 3 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję dowódcy plutonu łączności 3 p. szwol. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr II D w Gross Born.
    Po wojnie pozostaje na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł na stałe.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pfisterer Sergiusz Julian Feliks Zachariasz [1904-1966], oficer sł. st. art. kpt.[1938]

    Ur.06 IX 1904. W latach 1925-1926 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od X 1926 do VIII 1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 12 pap /od 1931 pal/w Złoczowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1931. Przeniesiony później do 4 dywizjonu Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisko dowódcy baterii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 baterią 4 dak. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak w składzie SBK GO „Narew”. Wyróżnił się 12 IX 1939 w boju z Niemcami w rejonie wsi Kamień, gdzie jego bateria odpierając atak zniszczyła ogniem na wprost kilka czołgów niemieckich. Po reorganizacji uczestniczy w walkach w składzie utworzonej Brygady Kawalerii „Edward” – Dywizji Kawalerii „Zaza” SGO „Polesie” Po bitwie pod Kockiem 5 x 1939 i kapitulacji znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VII A Murnau. Po uwolnieniu z obozu wiosną 1945 służył w PSZ na zachodzie. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 27 III 1966.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pflanhauser Zygmunt Ireneusz [1904-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1933]

    Ur. 1 V 1904. W latach międzywojennych ukończył szkołę średnią, odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. szwol. w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 3 p. szwol. w Suwałkach. Kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 3 p. szwol. na stanowisku oficera żywnościowego.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Piątkowski - - pchor. - 1 szwadron - Dowódcy plutonów 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Piątkowski Zenon Aleksy 
    [1913-1981], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1939]

    Ur. w 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1937-1939 w 1 plutonie 1 szwadronu szkolnego Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem w 3 szwadronie 3 Pułku Szwoleżerów. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. rozkazem NW WP z 13 IX 1939 z starszeństwem od 1 VIII 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności w 1945 w kraju. Mieszkał i pracował w Gliwicach, gdzie także ukończył studia politechniczne. Przez wiele lat pracował jako inżynier.
    Zmarł w Gliwicach w 1981.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Piątkowski - Zdzisław - Żbik - kpr. - d-ca patr.dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Piekarski - Bolesław - wachm. pchor. - 2 szwadron - Dowódcy plutonów 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Piekut Jan 
    [1907-?, oficer sł. st. łącz. WP, por. [1934]

    Ur. 22 VI 1907. Po ukończeniu szkoły średniej od X 1928 do VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, gdzie uczył się na kierunku łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 p. łącz. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Od 1937 był dowódcą 11 szwadronu łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii w Suwałkach, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Po reorganizacji brygady w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Brał udział w walkach pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pielecki Witold - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Żwirko", zginął pod Mikaszówką 25.4.44
    Pietkiewicz - Stanisław - (ranny 20 IX) - sierżant pchor. rez. - Zastępca dowódcy plutonu II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Pietraszewski Tadeusz 
    [1901-1980, inż., oficer rez. kaw. WP, por. [1935]

    Ur. 8 V 1901. Ukończył gimnazjum. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany na stopień ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 p. uł. w Augustowie. Ewidencyjnie podlegał w 1933 PKU Łódź M II. Ukończył wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1935.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 1 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził do 18 IX 1938 - 4 szwadronem 1 p. uł., a następnie dowódca plutonu. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas okupacji czynny w konspiracji AK. Awansowany do stopnia rtm. rez. kaw.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 29 I 1980 w Warszawie.
    Odznaczony: Orderem Polonia Restituta 5 kl.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pietrewicz
    - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Pigłosiewicz Karol Stanisław 
    [1909-?] Ur. 26 III 1909w Suwałkach. Ukończył Seminarium Nauczycielskie. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty. Awansowany na stopień ppor. rez. piech. 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. Do wybuchu II wojny światowej pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Suwałkach. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 41 pp na stanowisko oficera żywnościowego. W szeregach 41 pp odbywał kampanię wrześniową, 1939 którą zakończył w bitwie pod Kockiem 5 X 1939 w szeregach 3 p. szwol. Następnie w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu w 1945 z obozu powraca do kraju. Ukończył studia wyższe i od 1946 do 1973 pracował w swoim zawodzie.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pikus - Wacław - - ppor. rez. - Adiutant I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp) - zobacz LINK

    Pilecki Witold
    - Pielecki Witold [1918-1944], kpr. art. WP, żołnierz AK ppor. cz. w. ps. „Żwirko”

    Ur. w 1918 na Suwalszczyźnie. Ukończył szkołę powszechną. W 1939 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. art. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy działonu w 1 plutonie 2 baterii I dywizjonu 29 pal z Suwałk. Walczył w obronie Warszawy. Wzięty do niewoli wywieziony na roboty przymusowe. Za szerzenie propagandy antyniemieckiej i posiadanie radia aresztowany przez gestapo i skazany przez hitlerowski sąd na karę śmierci. Przed wykonaniem kary dokonał brawurowej ucieczki. Od tego czasu ukrywał się na terenie Puszczy Augustowskiej, gdzie u leśniczego Antoniego Cielesza z leśnictwa Gieć k/Kalet wybudował obszerną ziemiankę, w której przebywał razem z swymi żołnierzami. Jesienią 1941 zorganizował zalążek oddziału partyzanckiego. Podczas okupacji niemieckiej czynny od III 1942 w AK na terenie Obwodu Suwalskiego AK. W VI 1943 zorganizował i dowodził samodzielnie oddziałem partyzanckim AK w sile około 40 żołnierzy, którym dowodził w wielu akcjach dywersyjno-zbrojnych przeciwko oddziałom niemieckiej żandarmerii i gestapo. W 1943 oddział zostaje wytypowany przez komendę obwodu jako oddział szkoleniowy. W latach 1943-1944 przy oddziale był prowadzony Zastępczy Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty, który ukończyło wielu wybitnych dowódców oddziałów partyzanckich AK oraz konspiracyjną Szkołą Młodszych Dowódców. W końcu 1943 oddział liczył około 60 żołnierzy, a w 1944 około 168 żołnierzy. Wyróżniał się nieugiętą podstawą i odwagą na polu walki z hitlerowskim okupantem. Zginął 25 IV 1944 pod Mikaszówką przy odbijaniu aresztowanych żołnierzy AK w walce z oddziałem „Jagdpolizei”. Pochowany na cmentarzu w Mikaszówce. Po jego śmierci oddział nosił jego imię, a dowództwo objął por. sł. st. Władysław Kuszel „Babinicz”.
    Odznaczony: KW, SKZ z M, a pośmiertnie VM kl. 5.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pilecki Włodzimierz - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -

    Pindela Władysław 
    [1898-?] Ur. 1 V 1898. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych. Po wojnie awansowany 1 II 1923 do stopnia por. sł. st. Oficer administracyjny w Szpitalu Garnizonowym w Gnieźnie. Przeniesiony w 1926 do KOP, gdzie służył do połowy lat trzydziestych jako oficer gospodarczy. Awansowany do stopnia kpt. int. 19 IX 1939. W latach 1937 – 1939 oficer gospodarczy 3 p. szwol. w Suwałkach, potem na stanowisku płatnika. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 p. szwol. w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Po bitwie pod Kockiem 5 X 1939 znalazł się w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Piotrowski - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony Berżniki 18.5.1944 - -
    Piwarska Irena - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięta gilotyną w Królewcu 3.5.1943 - -

    Platonoff Antoni Józef 
    [1897-1973], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1934], PSZ

    Ur. 5 VII 1897. Syn Józefa i Jadwigi Witowskich. Ukończył gimnazjum. W latach 198-1920 brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sl. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Był oficerem 6 psk. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Do 1928 służył w 6 psk z Żółkwi, gdzie dowodził m. in. szwadronem. W 1928 przeniesiony do Centum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie w okresie 1928-1929 był dowódcą III plutonu w szwadronie szkolnym, a w okresie 1929-1930 dowódcą 5 plutonu w szwadronie szkolnym, potem 1930-1931 zastępca dowódcy szwadrony szkolnego. Przeniesiony do 6 p. uł. w Stanisławowie , gdzie dowodził szwadronem. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1934. Przeniesiony na stanowisko kwatermistrza do 2 p. ułanów w Suwałkach. Następnie do IX 1939 pełnił funkcję II zastępcy dowódcy i kwatermistrza 2 p. ułanów. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 2 p. ul. Od 20 IX 1939 do 6 X 1939 dowodził 2 p. ułanów. Brał udział w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Radomiu, portem wywieziony do oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu obozu wiosną 1945 pełnił służbę w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Manchester, gdzie zmarł 17 IV 1973. Pochowany na cmentarzu Southeren Cementary. Prawdopodobnie jego żoną była Eleonora Platonoff.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski, uzupełnił Leszek Bańkowski)


    Platonoff Stefan Jan 
    - Józef [1890-+?], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1939]

    Ur. 29 VIII 1890. Syn Józefa i Jadwigi z Witowskich. Uczestnik I wojny światowej, w armii rosyjskiej od 1915 do 1917 roku, a w I Korpusie  Polskim w latach 1917-1918 W stopniu por. kaw. służy od XI 1918, a w armii gen. Hallera od 1918 do 1921 roku. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1918-1919 i polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczono go VM kl. 5 oraz KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 2 psk w Hrubieszowie, gdzie dowodził szwadronem liniowym, potem dowódca szwadronu zapasowego 2 psk. Awansowany 1 I 1928 do stopnia mjr sł. st. kaw. W latach 1928-1932 pełnił funkcję kwatermistrza 18 p. uł. w Grudziądzu. W 1932 przeniesiony do 3 psk w Wołkowysku, gdzie pełnił funkcję kwatermistrza, potem I zastępcy dowódcy 3 psk. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku zastępcy dowódcy 3 psk. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 psk. Uczestnik bitwy 5 X 1939 pod Kockiem. Rankiem 6 X 1939 w grupie 12 żołnierzy i oficerów 3 psk wydostał się z zasadzki niemieckiej w rejonie m. Kalinowy Dół. 
    W niewoli niemieckiej  w oflagu II C Woldenberg
    Praca po wojnie w Straży Przemysłowej, Przemyśle Chemicznym i PKP
    Zmarł w Warszawie 10 marca 1953 roku, pochowany w Warszawie na Bródnie
    Żonaty z Gertrudą z d. Zgoda (1906-1999), jedyne dziecko to córka Krystyna (1926-2000) , wnuki to Piotr i Marta
    Odznaczony: VM, KN,KW2x,ZKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski, a uzupełnił Leszek Bańkowski)

    Platonoff-Plater Zygmunt Antoni Józef [1893-1940], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1939], PSZ

    Urodził się 30 kwietnia 1893 r. w Porębie (pow. pułtuski) jako syn Józefa i Jadwigi z Witowskich.

    Po ukończeniu Gimnazjum Rychłowskiego rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, prowadząc równocześnie od 1912 r. aktywną działalność w PDS. Latem 1914 r. uczestniczył w kursie instruktorskim w Nowym Sączu (w kompanii Rokity-Maksymowicza) i wraz z innymi jego słuchaczami przybył na Oleandry.

    Wyszedł wprawdzie w pole jako piechur, ale szybko zaciągnął się do kawalerii, której pozostał wierny do końca życia. Przeszedł przeszkolenie (1917) w Szkole Oficerskiej Jazdy Legionów Polskich w Ostrołęce. Od listopada 1918 r. służył w 1 p. szwol., w którym był dowódcą kilku kolejno plutonów. Podporucznikiem został ze starszeństwem 1 listopada 1918 r., a na porucznika awansował 1 kwietnia 1920. 1 grudnia 1922 r. został skierowany na odbycie dziesięciomiesięcznego przeszkolenia w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po jego zakończeniu wrócił do 1 p. szwol. jako dowódca 3 szwadronu; awansowany na rotmistrza ze starszeństwem z 1 lipca 1923. W październiku 1925 r. został przeniesiony do sztabu 2 DK, gdzie był II, a następnie I oficerem sztabu. Po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej (1927-1929) we wrześniu 1929 r. został przeniesiony do Departamentu Kawalerii MSWojsk. Stopień majora otrzymał ze starszeństwem z 1 stycznia 1931. W kwietniu 1931 r. był słuchaczem kursu informacyjnego broni pancernych. 23 października 1931 r. przeszedł do GISZ jako oficer do prac. Niedługo przed wybuchem wojny (19 marca 1939) awansowany na podpułkownika. W kampanii wrześniowej w sztabie Naczelnego Wodza. Zginął zamordowany w Katyniu.

    Odznaczony KN, KW 4x, SKZ, OP5"

    (informację nadesłał P. Leszek Bańkowski)

    Plewka Stefan [1918-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1939]

    Ur. w 1918. Po ukończeniu w 1937 gimnazjum wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie uczy się od X 1937 do VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w szeregach 41 pp z Suwałk, gdzie pełni funkcję d0wódcy III plutonu w II batalionie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 został awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1939. Uczestnik walk w obronie Warszawy 0d 4 IX 1939. Poległ w dniu 26 IX 1939 podczas walk na Ochocie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Plisowski Kazimierz [1896-1962], dowborczyk, oficer sł. st. kaw. WP, płk [1936]

    Ur. 11 II 1896 w Nowosiółce, pow. Bałta na Podolu. Syn Karola. Po ukończeniu Korpusu Kadetów  Sumach i zdaniu matury w 1915 kształcił się od VI 1915 do I 1916 w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Petersburgu. Awansowany I 1916 do stopnia chorążego. Od II 1916 do XI 1917 służy w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów. Awansowany w 1916 do stopnia ppor. kaw. a w 1917 do stopnia por. kaw. Od XII 1917 służy w polskim szwadronie w Odessie, z którym został włączony po przemarszu w rejon Bobrujska do 3 p. ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po kapitulacji i rozwiązaniu I KP w rejonie Bobrujska w VI 1918 przedostaje się na Kubań i od IX 1918 służy w 4 DP gen. L. Żeligowskiego. Od XI 1918 bierze udział w szeregach 14 p. uł. w działaniach wojennych na froncie wojny polsko-ukraińskim na terenie Małopolski Wschodniej, uczestniczy w dniach 11-13 VII 1919 w bitwie pod Jałowcem i Chmielową, a w  X 1919 walkach na Wołyniu. Następnie uczestniczy jako dowódca szwadronu w walkach na froncie wojny  polsko-bolszewickiej w 1920 na Wołyniu, a w IV 1920 w zagonie na Koziatyn, oraz w V 1920 w wyprawie kijowskiej. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. w 1920 Następnie uczestniczy w szeregach 14 p. uł. w walkach odwrotowych aż do VII 1920. Podczas walk zostaje 7 VI 1920 ranny. Bierze udział 31 VIII 1920 w bitwie pod Komarowem. Po wojnie od XII 1922 do VIII 1924 adiutant dowódcy 14 p. uł. we Lwowie. Awansowany 15 VIII 1924 do stopnia mjr sl. st. kaw., potem od VIII 1924 do V 1925 dowódca szwadronu zapasowego 14 p. uł. Od V 1925 do 24 XII 1928 był komendantem Szkół Podchorążych Rezerwy Kawalerii i Podoficerów Zawodowych w DOK VI Lwów. W okresie X-XII 1927 ukończył kurs w Centralnej Szkole strzelania w Toruniu. Od 24 XII 1928 do 11 VII 1929 pełni funkcję kwatermistrza 3 p. szwol. w Suwałkach, potem od 12 VII 1929 do 10 XI 1932 zastępca dowódcy 13 p. uł. w Nowowilejce. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 1 I 1931. W okresie od III –VI 1931 odbył kurs dla oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 11 XI 1932 do 13 III 1937 dowodził 10 psk w Łańcucie. W tym czasie od 31 III - 30 VII 1933 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców pułków. Awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. 1 I 1936. z dniem 13 III 1937 obejmuje dowództwo 2 p. uł. Grochowskich w Suwałkach, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Od 9 IX 1939 okresowo dowodzi Suwalską Brygadą Kawalerii. Po przebiciu się do Puszczy Białowieskiej zostaje dowódcą utworzonej w wyniku reorganizacji oddziałów Suwalskiej i Podlaskiej Brygady Kawalerii - Brygady Kawalerii „Plis” w składzie Zgrupowania Kawalerii „Zaza” dowodzonej przez gen. bryg. Z. Podhorskiego, potem od 30 IX 1939 podporządkowanej dowódcy SGO „Polesie”, w której składzie bierze udział 5 X 1939 w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu w końcu IV 1945 przez wojska amerykańskie wyjechał do Wlk. Brytanii i osiedlił się na stałe. We IX 1962 powrócił do kraju ciężko schorowany. Zamieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 22 XII 1962. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
    Jego bratem był gen. Konstanty Plisowski /1890-1940/ zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN z M, PR kl. IV, KW 4x, ZKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Płaski - Stanisław - "Piorun", - sierżant - Placówka Krasnopol Rejon obwodu suwalskiego AK 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Płungus Henryk 
    [1907-?], oficer sł. st. broni pancernej WP, por. [1937]

    Ur. 4 XII 1907. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa od 1930 do 1931 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył kurs unitarny i przeszkolenie podoficerskie. Następnie od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 76 pp w Grodnie na stanowisko dowódcy plutonu. Następnie odbywał roczny kurs dla oficerów broni pancernej w Modlinie. Po ukończeniu kursu przeniesiony do 7 baonu pancernego w Grodnie na stanowisko dowódcy plutonu w szwadronie samochodów pancernych. Awansowany do stopnia por. sł. st. broni panc. 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem w szwadronie samochodów pancernych 32 dyonie pancernym.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pniewski - Mieczysław - ("Pszczelarz") - ppor.c.w. - Łączność z Grodnem i okręgiem Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Pobojewski - Stanisław - ("Czarny") - plut.rez. - Dowódca III plutonu i patrolu "Kedywu" Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Podgórski Stefan Władysław 
    [1912-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 13 VIII 1912. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a praktyki w 1 p. szwol. po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935.
    Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku potem w Wołkowysku, gdzie zostaje przydzielony do 103 p. szwol. rez., w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Podhorecki - Zygmunt Bolesław - - ppor. rez. - Oficer ogniowy I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)

    Podhorski Zygmunt 
    [1891-1963], inż., oficer sł. st. kaw. WP, gen. bryg. [1938], PSZ 1945-1947.

     Ur. 25 V 1891 w majątku Popudnia w powiecie lipowieckim guberni kijowskiej, syn Piotra i Klementyny z Lipkowskich. Od 1903 uczeń II klasy prywatnej szkoły Edwarda Rontalera w Warszawie. W 1909 zdał maturę polską i jako ekstern maturę rosyjską, która dawała mu prawo do podjęcia studiów. Następnie w latach 1909-1910 odbył jednoroczną służbę wojskową w 9 Pułku Ułanów Bugskich w Białej Cerkwi. W 1911 mianowany chorążym. W latach 1911-1913 uczęszczał na Studium Rolnicze Wydziału Filozoficznego UJ w Krakowie. Pracę dyplomową złożył w 1914. Dyplom inżyniera otrzymał w połowie lat dwudziestych. W 1914 jako obywatel rosyjski zagrożony aresztowaniem przez Austriaków opuścił Kraków i powrócił na Ukrainę. Wcielony do armii rosyjskiej służył początkowo w Czerkasach potem do II 1917 jako dowódca plutonu w 9 Pułku Ułanów Bugskich. W III 1915 mianowany ppor. kaw. Odznaczył się w bitwie pod Krzywoluką, gdzie 20 X 1915 w czasie szarży zostaje dwukrotnie ranny. Mimo ran pozostaje na polu bitwy do zakończenia boju. Od III 1917 w 18 p. uł  w DStrz. Polskich, potem w VII 1917 przeniesiony do 1 Pułku Ułanów Polskich. Mianowany przez płk Bolesława Mościcickiego dowódcą szwadronu. W dniach 22-24 VII 1917 bierze udział w obronie ludności Stanisławowa przed dezerterami z armii rosyjskiej. 24 VII 1917 odznaczył się w walkach pod Krechowcami, za co otrzymał Oficerski Krzyż św. Jerzego. Awansowany w 1917 do stopnia por. kaw. Od IX 1917 1 Pułk Ułanów wszedł w skład I Korpusu Polskiego na wschodzie, gdzie do V 1918 dowodził 2 szwadronem. Po rozbrojeniu w VI 1918 I KP przebywa na Kubaniu, gdzie był okresowo attache wojskowym przy przedstawicielstwie polskim w Kijowie. Współpracował wówczas z Leopoldem Lisem – Kulą. Do kraju powraca 3 XI 1918. Był jednym z głównych organizatorów 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Od 05 XI 1918 do II 1919 kwatermistrz, a następnie dowódca szwadronu 1 p. uł. z którym brał udział w walkach o Lwów i zajmowaniu Pomorza. Mianowany mjr sł. st. kaw. w III 1919. W dniu 27 VII 1920 zostaje dowódcą ochotniczego 203 p. uł. którym dowodził w VIII 1920 w walkach z armią bolszewicką w rejonie Ciechanowa, przemianowanym w 27 p. uł.  1 IX 192o mianowany ppłk sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 09 IX 1920 do 29 VII 1927 dowodzi 1 p. uł. w Augustowie. Awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Od III –IV 1927 ukończył wyższy kurs oficerski we Francji. Od VIII 1927 do VII 1935 był komendantem Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu przeorganizowanego z dniem 1 IV 1928 na Centrum Wyszkolenia Kawalerii. W okresie 5 XII 1929-30 IV 1930 ukończył w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych Warszawie kurs dla wyższych dowódców. W okresie od VIII 1935 do III 1937 był dowódcą 13 Brygady Kawalerii w Płocku. Po rozformowaniu 13 Brygady Kawalerii od IV 1937 dowódca IV Suwalskiej Brygady Kawalerii z siedzibą sztabu w Suwałkach. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi IV Suwalską Brygadą Kawalerii w składzie SGO „Narew”. Po zaciętych i ciężkich walkach z Niemcami na Pograniczu Prus Wschodnich, potem pod Zambrowem i Czyżewem, przebił się do Puszczy Białowieskiej, gdzie przeprowadza reorganizację. Z oddziałów Suwalskiej Brygady Kawalerii i Podlaskiej Brygady Kawalerii utworzył 20 IX 1939 Zgrupowanie Kawalerii „Zaza”, której obejmuje dowództwo w składzie Brygada Kawalerii „Edward”, którą dowódcą zostaje płk sł. st. kaw. E. Milewski i Brygada Kawalerii „Plis” pod dowództwem płk sł. st. kaw. K. Plisowskiego. Następnie podporządkował się dowódcy SGO „Polesie gen. F. Kleebergowi, walczył pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach: IV B Königstein, VIII B Hohenstein, potem VII E w Johannisbrunn i VII A w Murnau. Działa w obozowym ruchu oporu. Po wyzwoleniu przez oddziały amerykańskie w końcu IV 1945 odzyskuje wolność. W VI 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do służby czynnej w PSZ. Od 19 VI 1945 do 28 VII 1946 zastępca dowódcy Bazy II Korpusu Polskiego we Włoszech, a po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii dowódca 5 grupy brygadowej w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał w Londynie. Pomimo trudnych warunków materialnych brał czynny udział w życiu publicznym emigracji polskiej. Prowadził początkowo biuro wysyłki paczek do Polski. Prowadził także aktywną działalność publicystyczną i organizacyjną w środowisku kawalerzystów. Był stałym współpracownikiem redakcji londyńskiej „Bellony” oraz Przeglądu Kawalerii i broni Pancernej wydawanego w Londynie przez Zrzeszenie Kół Pułkowych Kawalerii. Opublikował swoje wspomnienia oraz wiele artykułów dot. historii kawalerii WP.
    Był żonaty z Marią z Zdziechowskich. Miał z tego związku syna Piotra /ur. 1923-1944/poległego w Powstaniu Warszawskim i córkę Marię zamężna Babińska zamieszkałą w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 12 IX 1960. Pochowany na cmentarzu Brompton.
    Odznaczony: VM kl. V i IV, KN, Polonia Restituta kl. IV, KW, ZKZ z M, KZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Polak Benedykt Otton 
    [1913-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur.21 III 1913. Ukończył szkołę średnią W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 2 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac we Włodawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Siedlce.
    Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do mobilizowanego przez 9 pac 9 dac. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca kolumny amunicyjnej 98 dac.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Polakowski
    - Antoni - Szary - kpr. - d-ca druż. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.


    Popek Antoni Bolesław 
    kadet [1915-?], kadet, oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1939], PSZ

    Ur. w 1915. W 1936 ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1936 do VII w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku dowódcy 2 plutonu CKM 2 kompanii CKM w II batalionie 41 pp. Bierze od 4 IX do 27 IX 1939 udział w obronie Warszawy. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Po kapitulacji Warszawy uniknął niewoli i przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w I Korpusie Polskim.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Popielarski Edward Antoni [1906-?], oficer sł. st. broni panc. WP [por. 1933]

    Ur. 15 VII 1906. W latach 1927-1930 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 71 pp w Zambrowie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył roczny kurs w zakresie broni pancernej w Modlinie. Do 1939 był dowódcą 2 kompanii pancernej w 7 baonie pancernym w Grodnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca szwadronu samochodów pancernych w 32 dyonie pancernym. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dyonu w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Popławski - Józef - ("Józef") - od 1940 do 1111941, V.M, V kl., poległ - Ppor.c.w. - Komendant Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Porwit Marian 
    [1895-1988], legionista, oficer sł. st. piech. płk dypl. [1937], PSZ

    Ur. 25 IX 1895 w Gorlicach, syn Marcina /urzędnika komunalnego/ i Pauliny z Kamieńskich. Od 1901 uczęszczał do szkoły ludowej w Gorlicach, a od 1902-1905 w Krakowie. W okresie 1905-1906 uczęszczał w Gorlicach do szkoły wydziałowej, a w latach 1906-1914 do gimnazjum, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Latem 1914 wstępuje do Polowej drużyny „Sokoła” w Gorlicach. W VIII 1914 po wybuchu I wojny światowej w składzie Polowej Drużyny Sokoła z Pilzna przybył do Krakowa, gdzie 05 IX 1914 zostaje wcielony z całą drużyną do 14 kompanii IV baonu 2 pp Leg. W tym samym miesiącu zostaje przydzielony do szkoły podchorążych Legionów Polskich w Krakowie. 5 X 1914 z III baonem 2 pp Leg. przybył do m. Huszt na Węgrzech. Po rozwiązaniu w połowie X 1914 szkoły podchorążych przydzielono go do 11 kompanii III baonu 3 pp Leg., potem 5 kompanii 3 pp Leg. Do 15 IV 1915 uczestniczył w walkach w Karpatach. W III 1915 w stopniu sierż. dowodził plutonem 8 kompanii. Od 16 IV 1915 do 12 VI 1915 uczestniczy w walkach na Bukowinie, potem od 13 VI 195 do 17 X 1915 w Besarabii, a od 18 X 1915 do 5 X 1917 na Wołyniu. Od 1 III 1916 do 1 V 1916 przebywał w Szkole Chorążych LP w Legionowie. Rozkazem nr 211 Komendy Głównej Legionów z 1 V 1916 został mianowany chor. piechoty. Po powrocie do macierzystego oddziału uczestniczy w walkach na froncie wołyńskim Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 6 VII 1916 zostaje dowódcą 8 kompanii. z dniem 1 VII 1916 mianowany ppor. piech. 08 X 1916 wraz z oddz. II Brygady Legionów zostaje po wycofaniu z frontu przewieziony koleją do Baranowicz, skąd w XI 1916 przewieziono oddz. LP na teren Królestwa Polskiego. Od 2 I 1917 przebywa z 3 pp Leg. w Zegrzu, potem od IV 1917 w Warszawie. Od wiosny 1917 etatowy dowódca 8 kompanii 3 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służył w PSZ. Od 30 VIII 1917 adiutant Szkoły Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie, a równocześnie dowódca plutonu w klasie A. Był też wykładowcą służby oficerskiej oraz oficerem sądowym. Awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 VII 1917. Od 10 II 1918 do 9 XI 1918 dowódca klasy D Szkoły Podchorążych.
    Od XI 1918 w WP pełnił od XI 1918 do III 1919 szefa wydziału w VII oddziału Sztabu Generalnego, potem od III 1919 do VIII 1919 szefa wydziału w Departamencie Naukowo-Szkolnym MSWojsk., potem od IX 1919 do XII 1919 starszego referenta w Generalnym Inspektoracie Piechoty. Mianowany 1 XII 1919 kpt. sł. st. piech. Od I 1920 do 17 IV 1920 uczestniczył w wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Po przerwaniu nauki od 20 IV 1920 adiutant VII Brygady Piechoty Walczył z bolszewikami na froncie ukraińskim i litewsko-białoruskim. 1 VII 1920 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Funkcję adiutanta pełnił do X 1920. Od X 1920 do XII 1920 oficer w Oddziale III Sztabu Generalnego. Od I 1921 do IX 1921 był słuchaczem kursu Szkoły Sztabu Generalnego. Następnie od X 1921 do IX 1922 pełni funkcję kierownika referatu do jesieni 1922 i szefa wydziału I wyszkolenia /regulaminów i wyszkolenia/w III Oddziale Sztabu Generalnego. Zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu mjr SG z starszeństwem od 1 VI 1919. Od X 1923 do X 1924 dyrektor nauk w Szkole Podchorążych, potem od jesieni 1924 do X 1926 dyrektor nauk w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Od X 1926 do II 1927 szef wydz. I Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, a od II 1927 do IX 1928 szef instytutu. Od X 1928 do I 1930 dowódca Baonu Szkolnego KOP. Awansowany 1 I 1929 do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. Od I 1930 do VII 1932 dyrektor nauk w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od VII 1932 do XII 1934 zastępca dowódcy 1 psp w Nowym Sączu. Od XII1934 do X 1936 dowódca44 pp w Równem. W X 1936 przeniesiony do MSWoj. w Warszawie na stanowisko kierownika I rocznika studiów. Awansowany 19 III 1937 na stopień płk dypl. sł. st. piech. Od VI 1939 do połowy VIII 1939 kierował ekipą planującą fortyfikacje na odcinku od Turbacza w kierunku wschodnim. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 3 IX do 7 IX 1939 był oficerem do zleceń w Sztabie Naczelnego wodza, potem w obronie Warszawy od 10 IX do 28 IX 1939 dowódca odcinka obrony Warszawa – Zachód. Po kapitulacji Warszawy od IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w oficerskich obozach jenieckich XI A w Osterode, IV B w Königstein, VII A w Murnau, X C w Lubece i VI B, a od jesieni 1944 w Dössel. W dniu 04 V1945 zostaje uwolniony z obozu przez wojska amerykańskie. Po uwolnieniu z obozu wyjechał do Paryża, potem do Londynu, gdzie był początkowo zastępcą szefa Opieki nad Żołnierzami, potem pracował w Komisji Historycznej Sztabu Głównego PSZ na Zachodzie. W XI 1946 powraca drogą morską do kraju. Po zgłoszeniu się w Rejonowej komendzie Uzupełnień zostaje przeniesiony do rezerwy. Zamieszkał w Warszawie. Do 1950 pracuje w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”, potem „Metroprojekt”, a następnie w Państwowym Wydawnictwie Technicznym. W 1970 był przewodniczącym podkomisji odznaczeniowej za kampanię wrześniową 1939 przy ZBOWiD. Autor cennych prac dotyczących kampanii wrześniowej 1939.
    Zmarł w Warszawie 26 IV 1988. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 4 i 5, KN, orderem Polonia Restituta 5 kl., KW 4x, ZKZ 2x, francuską Legią Honorową 5 kl.
    Żonaty od 18 VI 1921 z Zofią z Friedów, miał syna Krzysztofa /ur. 1922/, żołnierza AK, prof. dr hab. nauk ekonomicznych.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Poświatowska - Olga - Stokrotka - strz. - sanitariuszka 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Poświatowski Zygmunt 
    - Poświatowski Zygmunt, żołnierz AK, st. strz. ps. „Bażant”

    Ur. 20 V 1925. Syn Władysława i Marii. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej żołnierz AK na terenie Placówki AK Huta-Tartak w III rejonie Obwodu Suwałki AK. Był łącznikiem, potem żołnierzem patrolu dywersyjnego dowodzonego przez „Szczupaka” /Wincenty Wysocki/. W 1944 w ramach odtwarzania konspiracyjnego 41 pp był żołnierzem 7 kompanii III baonu 41 pp. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych przeciwko Niemcom podczas akcji „Burza”.
    Odznaczony: SKZ z M. Awansowany do stopnia st. strz.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Potocki Stanisław Józef 
    [1897-1939], oficer sł. st. art. WP, kpt. [1937]

    Ur. 6 V 1897. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Jako podoficer zawodowy pozostaje w służbie wojskowej. W latach 1923-1925 uczy się w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VII1925 z przydziałem do 29 pal w Grodnie. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Pełnił m. in. funkcję dowódcy młodszego oficera baterii, dowódcy plutonu, oficera zwiadowczego pułku, potem baterii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 baterią I dywizjonu 29 pal w składzie 29 DP. Uczestniczył w walkach w rejonie Piotrkowi Tryb., potem w bojach odwrotowych. Zginął 11 IX 1939 w okolicy m. Ryczywół w pobliżu Wisły, gdzie dowodził zgrupowaniem resztek sił swej baterii i I baonu 41 pp. Pochowany na cmentarzu w Ryczywole. Po wojnie jego szczątki pochowano na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Poziemski Józef [1902-?+], żołnierz ZWZ/AK, ppor. cz. w. [1944], ps. „Lech”

    Ur. 08 IV 1902. Pochodził z Bargłowa Kościelnego. Czynny w konspiracji niepodległościowej od XII 1939 na terenie pow. Augustów. Kierował wywiadem na placówce Bargłów  i rejonie II. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. 03 V 1944. Od VII 1944 szef wywiadu w Komendzie Obwodu  AK Augustów. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: SKZ z M, KW
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Poźniak - Aleksander - Blondyn - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Pożarowski - Henryk - ("Wolny") - sierż. rez. - Dowódca plutonu I Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Preobrażeński Eugeniusz 
    [1909-1939], inż., oficer rez. piech. WP, ppor. [1937]

    Ur. 26 XII 1909. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Politechnice warszawskiej, gdzie uzyskał dyplom inż. w latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, a praktyki w 22 pp w Siedlcach. Po odbytych w 1937 ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp w Słonimiu. Ewidencyjnie podlegał w tym czasie PKU Wołkowysk. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 41 pp w Suwałkach. Kampanię wrześniową 1939 odbywał na stanowisku dowódcy 1 plutonu 6 kompanii II batalionu 41 pp. Uczestnik obrony Warszawy. Zginął w Warszawie 26 IX 1939.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pruszyński Andrzej [1900-+?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1938]

    Ur. 30 XI 1900. W latach 1919-1920 uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. 1 VIII 1922. Służył do 1929 w 27 p. ułanów w Nieświeżu. Do stopnia por. sl. st. kaw. awansowany 15 VIII 1924. W 1929 przeniesiony do  3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie pełnił różne funkcje m. in. oficer ewidencyjny pułku. Do stopnia rtm. sł. st. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. Do IX 1939 oficer mobilizacyjny 3 p. szwol. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 11 szwadronem kolarzy w Suwalskiej Brygadzie Kawalerii. Po walkach z Niemcami i po 17 IX 1939 oddz. sowieckimi przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany. Po zajęciu Litwy w VI 1940 przez wojska sowieckie zostaje uwięziony w obozie sowieckim, skąd po układzie Majski-Sikorski w VIII 1941 zostaje zwolniony. Wstępuje wówczas do armii Polskiej na Wschodzie, gdzie od jesieni 1941 oficer a potem szef Oddział I sztabu 5 DP w ZSRR. Ewakuowany wraz z 5 DP na Bliski Wschód. Po reorganizacji oddziałów AP na wschodzie służy w II Korpusie gen. W. Andersa. Po wojnie w 1946 ewakuowany z II Korpusem do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 PSZ pozostaje na emigracji w Wlk. Brytanii, gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł po 1980.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Przełomski - Józef - ("Gospodarz") - sierżant - Zastępca dowódcy plutonu ckm Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Ptaszyński Kazimierz
    [1902-1965], oficer rez. kaw. WP, ppor., w konspiracji ZWZ/AK, por. [1942], rtm. [1944], mjr?, ps. „Zaremba”. Więzień łagrów sowieckich.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Suwałki VIII 1941 – III 1944 i X 1944 - I 1945. Okręg Białystok ZWZ/AK.

          Ur. 15 V 1902 Żdzary pow. Rawa Mazowiecka. Syn Władysłąwa i Teodory z d. Głażewska. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie Maz. W 1919 ucieka z domu i wstępuje ochotniczo do WP. Wcielony do pułku ułanów bierze udział w walkach o niepodległość kraju. Uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po zakończeniu działań wojennych zostaje zdemobilizowany. Powraca do Tomaszowa, gdzie kontynuuje naukę w miejscowym gimnazjum uzyskując w 1922 świadectwo dojrzałości. Aktywnie działa w Związku Strzeleckim. Pracuje jako urzędnik. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 9 psk w Grajewie.
    W VIII 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 9 psk, w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Internowany w obozie jenieckim na Litwie. Wiosną 1940 ucieka z obozu i przedostaje się na teren pow. suwalskiego. Od lata 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. W VIII 1941 zostaje mianowany przez ppłk sł. st. W. Liniarskiego „Mścisław” k-dta KOB ZWZ na stanowisko k-dta Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Prowadzi aktywną działalność konspiracyjną na podległym terenie, organizuje placówki terenowe ZWZ, sieć łączności oraz odbudował sztab obwodu. Awansowany do stopnia por. rez. kaw. 19 III 1942. Od połowy 1943 pełni jednocześnie funkcję z-cy k-dta Inspektoratu Rejonowego IV Suwalskiego. Był poszukiwany przez gestapo, które wyznaczyło za jego wydanie wysoką nagrodę. Jednak skutecznie się konspirował. W III 1944 na okres przygotowań do akcji „Burza” funkcję k-dta obwodu przekazał por. rez. M. Ostrowskiemu „Kropidło”. Zajął się przygotowaniem terenu do przyszłych działań bojowych przeciwko Niemcom. Przewidywany na dowódcę konspiracyjnego 41 pp AK. W okresie „Burzy” dowodzi działaniami zbrojnymi III/41 pp. Awansowany do stopnia rtm. rez. kaw. 03 V 1944. Po zaciętych walkach toczonych 6 VIII 1944 z Niemcami zmuszony był w rejonie wsi Sarnetki do przejścia wraz z oddziałem przez front na stronę sowiecką. Szeregowych żołnierzy wcielono wówczas do WP w Białymstoku. Osobiście był uwięziony w polowym areszcie „Smiersz” 31 Armii Sowieckiej we wsi Janiszki, gdzie przebywał do IX 1944. W dniu 30 IX 1944 udało mu się uciec z aresztu. Ukrywał się w rejonie Sejn. Powraca do pracy w konspiracji. W tym okresie obwód AK Suwałki rozbity aresztowaniami przez NKWD praktycznie pozostawał bez dowództwa. Organizuje prawie od podstaw siatkę konspiracyjną obwodu. Pomimo skrajnych trudności, ciągłego zagrożenia prowadzona praca przynosi pozytywne efekty. Przy pomocy referenta informacyjno-wywiadowczego ocalałego od aresztowania utworzył zręby struktur obwodowych AK. Nawiązał dwukrotnie łączność z inspektorem suwalskim AK mjr sł. st. kaw. F. Szbunią „Lechita”, „Tur”, „Zemsta”. Funkcję k-dta Obwodu AK Suwałki pełni do I 1945. W dniu 28 I 1945 zostaje ujęty w Suwałkach przez agentów NKWD. Po przesłuchaniach w Suwałkach został wywieziony do obozu /PFŁ/ nr 140 w Kalininie. Aresztowany przez UNKGB obwodu kalinińskiego, na terenie obozu 06 VI 1945 i uwięziony w więzieniu w Kalininie. Oskarżono go o szpiegostwo i działalność kontrrewolucyjną. W dniu 27 x 1945 w m. Gorki zostaje skazany przez TW Wojsk NKWD obwodu kalinińskiego na 15 lat łagrów licząc od 06 VI 1945. Skazany z art. 58-6, 58-11 kk RFSRR. Więziony do I 1946 w Gorki. Następnie wywieziony do Workutłagu, gdzie przybył 29 I 1946. Zmuszany tu do niewolniczej pracy w kopalniach węgla. Jako niepoprawny katorżnik 20 VI 1949 zostaje osadzony w obozach Rieczłagu. W dniu 12 VIII 1953 odesłany do więzienia o zaostrzonym rygorze we Włodzimierzu, skąd 12 II 1954 do Ozierłagu, potem 20 IX 1955 do Dubrałagu, gdzie przebywa do XII 1955. Odesłany w XII do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu, skąd po jedenastu latach katorgi w ciężkim stanie zdrowia zostaje repatriowany 15 XII 1955 do Polski.
    Po powrocie osiedlił się na stałe w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie mieszka przy ul. Wyzwolenia 49/51. z powodu stanu zdrowia miał trudności z podjęciem jakiekolwiek pracy. Utrzymywał się z skromnej renty.
    Zmarł w Tomaszowie Maz. 27 XII 1965. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13488, KW 2x, SKZ z M, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, MN.
    Żonaty od 1923 z Heleną z d. Marciniak, żoł. AK. Mieli dwoje dzieci: syna Stanisława, żołnierza AK ps. „Skała” powstańca warszawskiego zmarłego 22 V 1990 w Tomaszowie Maz. i córkę Hannę, żoł. AK w Warszawie. Brata Wacław oficer WP/ZWZ/AK.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Puchalski Marian Mieczysław 
    [1912-1970], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 29 VII 1912. Ukończył gimnazjum, a następnie studia wyższe uzyskując dyplom mgr. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i wcielony do 41 pp na stanowisko dowódcy, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy plutony. Podczas obrony Warszawy dowodził plutonem w 11 kompanii zmotoryzowanej.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1970.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Pudło - Józef - Wyrwidąb - plut. - dowódca II plutonu 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Punikarczyk - Zygmunt - ("Miecz") - plut rez. - Dowódca uzbroj. i zaopatrzenia Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Pycz - Władysław - ("Twardy") - plut.rez. - Dowódca zaopatrz. i uzbrojenia Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Rachel Franciszek 
    Augustyn [1898-1940], legionista, oficer sł. st. intendentury WP, kpt. [1939]

    Ur. 17 XI 1898 w Krakowie, syn Pawła i Marii z Niedzielskich. W latach 1909-1911 uczęszczał do V Gimnazjum w Krakowie, a następnie pracował na kolei. Po wybuchu 1 VIII 1914 I wojny światowej wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Przydzielony do 5 pp Leg. Brał udział w walkach nad Nidą , pod Krzywopłotami, Konarami, Jastkowem i Polska górą. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany, a w VIII 1917 wcielony do armii austriackiej. Podczas walk na froncie w XII 1917 zostaje ciężko ranny w nogę. Leczenie trwało do I 1919. W dniu 15 I 1919 wstępuje ochotniczo do wP. Służył w 1 Pułku Artylerii Wałowej, przemianowanym 6 VI 1919 na 1 pac, a 7 IX 1921 na 6 dac. W szeregach 6 pac bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W VIII 1919 mianowany kapralem, a w IV 1920 plutonowym. Od VIII 1921 służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 ukończył Oficerska Szkołę Administracyjną dla Podoficerów w Krakowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. 15 VII 1927 w korpusie oficerów administracji wojskowej i przydzielony do 4 p. saperów w Sandomierzu na stanowisko płatnika. Awansowany do stopnia por. sł. st. 15 VII 1929. Od 1934 służył w 22 pal w Przemyślu. Rozkazem MSWoj. przeniesiony z dniem 18 I 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Podświle” stacjonującego w m. Podświle na Wileńszczyźnie, gdzie pełnił funkcję płatnika. Do stopnia kpt. sł. st. int. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję płatnika 3 pp KOP. 23 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej w m. Radoszyn. Więziony w obozie w Kozielsku. W IV 1940 zamordowany prze NKWD w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Racz Roman 
    [1897-?], podoficer sł. st. kaw. WP, st. wachmistrz, w konspiracji „Odrodzenie Narodowe , „ZWZ”

    Ur. 08 VIII 1897 we wsi Michałów woj. kieleckie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej. Ukończył szkołę podoficerską kawalerii w Grudziądzu. Długoletni podoficer 3 p. szwoleżerów w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w stopniu  st. wachmistrza na stanowisku szefa plutonu łączności 3 p. szwol.
    Po zakończeniu działań wojennych mieszkał w Suwałkach. Czynny w konspiracji niepodległościowej. Od początku 1940 działał w organizacji Odrodzenie Narodowe kierowanej przez St. Wydornika „Burza”. Potem w ZWZ. Aresztowany w V 1941 przez gestapo w wyniku zdrady agenta gestapo działającego w organizacji Edwarda Warakomskiego. Przeszedł ciężkie śledztwo w więzieniu gestapo Suwałkach, potem więziony w więzieniu „Neubau” w Królewcu. 02 III 1943 skazany prze hitlerowski sąd w Królewcu na karę 6 lat zaostrzonego obozu karnego.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Raczkowski Janusz 
    Antoni  [1913 -1940], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1939]

    Ur. 06 IV 1913 w Krerowie pow. Środa Wlkp., syn Tadeusza /dyrektora szkoły rolniczej i komisarza rządu dla giełdy zbożowej w Bydgoszczy/i Marii z Krajewskich. W latach 1923-1931 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Humanistycznego w Bydgoszczy, gdzie 16 VI 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie od VII do IX 1932 praktyki w 16 p. uł. w Bydgoszczy. Od X 1933 do VIII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Do X 1935 odbywał praktyki w 2 p. uł. w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 2 p. uł. na stanowisko dowódcy plutonu. Był instruktorem drużyny CKM w pułkowej szkole podoficerskiej, dowódca plutonu CKM, adiutantem pułku. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem p/panc. 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, nieznanych potem w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ranny i umieszczony w szpitalu. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 ze szpitala zostaje wzięty do niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku.
    Zamordowany w Lesie Katyńskim w IV 1940.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Radzewicz
    - Dominik - Mrówka - kpr. - d-ca druż. zamordowany VI 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Radziszewski Leonard 
    [1891-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1924]

    Ur. 16 II 1891 w Wasilkowie pow. białostocki, syn Józefa i Zofii z d. Gołownia. W latach 1903-1911 uczęszczał do szkoły średniej w Białymstoku, a następnie 1911-1913 uczył się w Akademii Handlowej w Kijowie. Od 1913 służył w armii rosyjskiej. Od 1 XI 1913 do 1 X 1914 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Odessie. Następnie dowódca plutonu w 163 baonie piechoty, następnie d0wódca kompanii w 250 pp. Awansowany do stopnia ppor. 1 I 1915. Podczas walk 11 II 1915 w rejonie Przasnysza dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich w Nysie i Gniewie n/Wisłą. W Xi 1918 zwolniony z obozu powraca do Białegostoku, gdzie wstępuje w stopniu ppor. do Białostockiego Pułku Piechoty przemianowanego we IX 1920 na 79 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodzi plutonem potem kompania. Przeniesiony w 1919 na stanowisko referenta uzbrojenia do dowództwa 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Awansowany 14 II 1920 do stopnia por. sł. st. Z dniem 07 IX 1920 przeniesiony na stanowisko dowódcy kompanii w 4 pp Leg. W 1922 ukończył dwumiesięczny kurs dowódców kompanii CKM w Chełmnie. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 ukończył 5 –miesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. W 1931 przeniesiony do PKU Krzemieniec, gdzie był kierownikiem referatu, potem z-ca      k-dta. Funkcję pełnił do VIII 1939. W VIII 1939 mianowany dowódcą 8 kompanii III baonu 3 pp KOP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na odcinku Augustów, potem po agresji sowieckiej 17 IX 1939 w walkach sowietami. Po walkach w rejonie Radoszyna na Wołyniu i kapitulacji 3 pp KOP dostał się 23 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żona Maria z Frąckiewiczów. Miał córkę Irenę.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Radziukinas Tadeusz [1904-1968], oficer dypl. sł. st. kaw., rtm. [1934], mjr dypl.

    Ur. 18 XII 1904. Ukończył szkołę średnią. W okresie IX 1923-VIII 1924 w Szkole Podchorążych w Warszawie, a od X 1924 do VIII 1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1924 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko d0wódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1928. Następnie od 1930  oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po powrocie do macierzystego pułku pełnił funkcje adiutanta pułku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1934. W okresie od XI 19337 VIII 1939 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, uzyskując tytuł oficera dyplomowanego.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera kwatermistrza w sztabie  Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji szef sztabu Brygady Kawalerii „Plis”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady i na Lubelszczyźnie, gdzie po kapitulacji zostaje wzięty do niewoli niemieckiej.
    Po odzyskaniu wolności w 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 23 VI 1968 w Wlk. Brytanii
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ratyński - Marian - - ppor. - Dowódca IV plutonu ckm II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Ratyński Eugeniusz [1896-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1937]

    Ur. 17 VI 1896. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 31 VIII 1926. Pełnił w 15 pp różne funkcje m.in. d-ca kompanii. Po 1932 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP Suwałki, potem Baonu KOP Sejny. Awansowany na stopień kpt. sł. st. 19 III 1937. W okresie 1937-1939 pełnił funkcję oficera materiałowego baonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza i z-cy dowódcy Baonu KOP „Sejny”. Uczestnicz w walkach na szlaku bojowym baonu m. in. w Puszczy Augustowskiej. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 bierze udział w walce z sowietami. 24 IX 1939 z grupą żołnierzy i oficerów baonu przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany.
    Dalsze losy n/n.
     Po zajęciu Litwy w VI 1940 przez Sowietów znalazł się w niewoli sowieckiej. Zwolniony na podstawie umowy MMajski-Sikorski w IX 1941. Wstąpił do Armii Polskiej ZSRR. Dowódca 1 kompanii I Baonu 14 pp 5 DP. Następnie ewakuowany z ZSRR wiosną 1942 przez Iran do Palestyn. Następnie w II Korpusie.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rekosz Stefan 
    [1900-1940], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1925]ppor./katyń

    Ur. 28 IV 1900. Syn Mikołaja. Pochodził z Suwalszczyzny. Ukończył kurs podchorążych rezerwy kawalerii. Awansowany na stopień ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowieckich w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do Suwalskiej Brygady Kawalerii, gdzie pełnił funkcję młodszego oficera szwadronu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W nieznanych okoliczno ciach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie jenieckim w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez NKWD.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rogowski - Józef - wachm. pchor. - 3 szwadron - Dowódcy plutonów 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Rohoziński Ernest 
    Franciszek [1913-1940?], oficer rez. kaw. ppor. [1938]

    Ur. 14 IX 1913. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a od VII 1936 do IX 1936 odbywa praktyki w 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 p. szwol.
    Latem 1939 zmobilizowany do WP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 103 p. szw. rez. Zginął w Wilnie
    .

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Romanowski - Czesław - Lew - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Rostkówna - Apolonia - Mała - strz. - łączność 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Rostkówna - Irena - Limba - strz. - wywiad 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Rostworowski Henryk 
    [1912-1984], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1936], prawnik, literat, publicysta, poeta.

    Ur. 27 I 1912 w m. Rybczewice pow. Krasnystaw, syn Wojciecha – Hilarego /ziemianina, prawnika/ o Elżbiety z d. Plater - Zyberk. W 1933 ukończył gimnazjum, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjny awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowieckich w Suwałkach. Ukończył Wydział Prawa na UW w Warszawie. Oraz Wyższą Szkołę Handlową w Grenoble. Latem 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego dowódcy Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji dowódcy Brygady Kawalerii „Zaza”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk pod Wolą Gułowską i Kockiem. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu nr IX e w Weilburgu, potem nr II c w Woldenbergu, gdzie był współtwórcą Teatru Obozowego, organizował obozowe podwieczorki sobotnie, pisał teksty piosenek, wydał tomik wierszy pt. „Kamieniołomy”.
    Po wojnie pracował od V 1945 jako konferansjer aktor i piosenkarz w Teatrze Dom Żołnierza /1945/. W vii 1945 debiutował w rozgłośni łódzkiej Polskiego radia w stałej audycji „Mozaiki Łódzkie”, a od  jesieni 1948  w Polskim Radiu w Warszawie. Do 1950 występował stale na antenie radiowej jako piosenkarz i autor. Nagrał wiele płyt. Od 1950 poświecił się pracy pisarskiej i tłumaczeniem, głównie literatury francuskiej i rosyjskiej. Występował także jako piosenkarz w „Kabarecie Literackim” w Warszawie. Pisał widowiska teatralne, ballady. Autor wielu piosenek.
    Zmarł w Warszawie 31 VIII 1984.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Roszko Władysław [1903-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1936]

    Ur. 08 IX 1903. Służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1936. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą 5 kompanii II baonu 41 pp. Brał udział w obronie Warszawy 4IX – 27 IX 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Roszkowska Stefania - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Roszkowski Antoni - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Dudek", zginął pod Olszanką Aug. 10.2.44 - -

    Rożałowski Jerzy 
    [1912-1944?], oficer kaw. sł. st. WP, por.[1938], w konspiracji ZWZ/AK ps. „Gozdawa” vel Jerzy Porębski

    Ur. 25 I 1912 w Płoskirowie /Rosja/, syn Mieczysława-Karola /płk kaw. WP/ i Jadwigi –Heleny z d. Klor. Po powrocie do Polski mieszkał na Śląsku. Uczęszczał do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Katowicach, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930 -1931 studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego. Po przerwaniu studiów odbywa od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, po ukończeniu, której został przyjęty do Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa od 01 X 1932 do VIII 1934. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu w szwadronie CKM, potem od 27 I 1938 dowódca plutonu w 2 szwadronie. Awansowany na stopień por. sł. st. kaw. 19 III 1938. W 1939 przebywał na kursie dla dowódców szwadronu w CWK w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do macierzystego pułku. Mianowany dowódcą szwadronu gospodarczego 1 p. uł., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na pograniczu Prus Wschodnich. Po rozbiciu jednostki wraz z rtm. sł. st. W. Chrząszczewskim i grupą żołnierzy 18 IX 1939 przekracza granicę z Litwą, gdzie został internowany w obozie jenieckim. W końcu 1940 wraz z rtm. W. Chrząszczewskim zbiegł z obozu. Początkowo ukrywa się na Litwie, a następnie przedostaje się do Wilna i tam nawiązuje kontakty z Komendą ZWZ Okręgu Wileńskiego. Zaprzysiężony do ZWZ otrzymuje fałszywe dokumenty na nazwisko Jerzy Porębski. W pracy konspiracyjnej posługuje się ps. „Gozdawa”. Po wybuchu wojny w VI 1941 niemiecko-sowieckiej  i zajęciu Wileńszczyzny przez wojska niemieckie mieszka w Landwarowie, gdzie podejmuje oficjalnie pracę w majątku pod zarządem niemieckim. Jednocześnie rozpoczął pracę organizacyjną struktur konspiracyjnych ZWZ na tym terenie. Współpracuje ściśle z por. rez. Wilhelmem Diettmajerem „Wilczurem” – nauczycielem w szkole w Landwarowie pod ogólnym kierownictwem kpt. sł. st. piech. Jerzego Bronikowskiego „Dzik”, „Czarny Jan”. Mianowany w 1942 komendantem I Ośrodka Dywersyjno-Partyzanckiego w Landwarowie. Ośrodek w miarę rozwoju organizacyjnego stał się zapleczem Komendy Okręgu AK Wilno. Jego zdolności organizacyjne, aktywna działalność na tym terenie, bardzo duży potencjał ludzki a w szczególności młodzieży gimnazjalnej i zamieszkałych na tym terenie oficerów i podoficerów WP ułatwia mu na utworzenie bardzo sprawnie działającej sieci konspiracyjnej z wszystkimi komórkami organizacyjnymi przygotowanymi do późniejszych działań zbrojnych. Zasięgiem działań obejmuje obszar do granic Wilna na wschód do granicy z Litwą 1939, po lewym brzegu rzeki Wilii. Przygotowywał kadrę dowódczą i szkolił żołnierzy AK do przyszłych Oddziałów Partyzanckich J. Czerwieńskiego „Żuka” i 7 Brygady Partyzanckiej por. sl. st. piech. W. Tupikowskiego „Wilhelma” oraz własnego Oddziału Partyzanckiego działającego od 08 VI 1944 do 10 VII 1944 jako Brygada „Gozdawy” w składzie Zgrupowania Nr 1 dowodzonego przez mjr dypl. A. Olechnowicza „Pohoreckiego”.
    Wkroczenie wojsk sowieckich w VII 1944 na teren Wileńszczyzny, walki o Wilno żołnierzy AK , utrudniona łączność z Dowództwem Okręgu Wileńskiego AK spowodowało rozwiązanie Oddziału i przejście do konspiracji. Brygada „Gozdawy” zostaje zdemobilizowana rozkazem k-dta Okręgu Wileńskiego AK ppłk A. Krzyżanowskiego „Wilka” z 10 VII 1944 z nakazem przejścia do ponownej konspiracji. W związku z powyższym w porozumieniu z swym zastępcą por. R. Mantteufflem „Hylzen” udał się do Wilna w celu nawiązania kontaktów i łączności, gdzie miał zgłosić się na punkt kontaktowy przy ul. Raduńskiej. Po zgłoszeniu się na punkcie kontaktowym 11 VII 1944 wyszedł z punktu by udać się na następny punkt kontaktowy przy ul. Chopina, gdzie już nie dotarł. Od tego czasu wszelki ślad po nim zaginął. / w tym czasie trwały walki oddziałów AK z Niemcami w Wilnie./
    Żonaty od 26 XII 1940 z Krystyną Pichniewicz /lub Bihniewicz/ żoł. AK, zmarłą 20 III 2006 w Toruniu.

    Dalsze losy n/n (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Po klęsce wrześniowej był w AK, walczył w podziemiu (pod nazwiskiem Porębski, ps. "Gozdawa"), został komendantem wileńskiej brygady AK "Gozdawa". Birał udział w Operacji Ostra Brama w Wilnie. Oddział został rozformowany, a oficerowie internowani na Litwie przez sowietów. (kulisy
    opisuję na swojej stronie www z podaniem cytatów). Jego dalsze losy nie są znane, ponoć widziano go w więzieniu (sowieckim? niemieckim?). Współtowarzysze broni zostali ostatecznie wywiezieni do Riazania (Rosja), umożliwiono im wstąpienie do armii gen. Berlinka, jednak
    niewielu z tej możliwości skorzystało. Pozostali zostali siłą wcieleni do Armii Czerwonej lub zesłani do obozu AK w Kałudze. Być może wśród nich znalazł się Jerzy Porębski (Rożałowski), tego jednak nie wiadomo.
    (informację nadesłał P. Witold Rożałowski LINK )


    Rożałowski Stefan Antoni 
    [1911-1939], oficer sł. st. art. WP,  por. [1938]
    Był synem Leona /1885-1968/, rtm. rez. kaw. WPUkończył szkołe średnią. W latach 1931-1932 odbywa służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie od X 1932-15 VIII 1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pal. Następnie przeniesiony do 4 dak w Suwałkach. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 19 III 1938.
    W kampanii wrześniowej 1939 oficer ogniowy 4 dak. Poległ w bitwie z wrogiem 13 IX 1939 pod Olszewem.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rószkiewicz Tadeusz [1911-1987], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1939], rtm.

    Ur. 13 XII 1911 w Elżbietowie, pow. Sokołów Podlaski, syn Stefana i Zofii z Łopacińskich. Po ukończeniu w 1931 gimnazjum odbywa od X 1931 do I 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, a następnie od I 1932 do IX 1932 przeszkolenie w pułku kawalerii. Od X 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach, na stanowisko d0wódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 2 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był adiutantem 2 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po reorganizacji adiutant dowódcy Brygady Kawalerii „Plis” – płk Kazimierza Plisowskiego. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie pod Wolą Gułowską, Serokomlą i Kockiem. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przez okres wojny przebywał w obozie jenieckim. Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju. W VI 1945 mieszkał na Dolnym Śląsku, potem w Warszawie. Po wojnie awansowany do stopnia rtm.
    Zmarł w Warszawie 20 VI 1987.
    Żona Zofia z Alexsandrowiczów
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)



    Różycki Bogdan [1905-1940], oficer rez. kaw. WP, por. [1937] 

    Ur. 28 V 1905. Syn Tadeusza. Ukończył szkołę średnią. Odbył w latach 1930-1931 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegął PKU Kutno. Po kolejnych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony d0 2 p. uł., a po wybuchu wojny mianowany dowódcą szwadronu sztabowego Suwalskiej Brygady Kawalerii. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rudzik - - kapral - Jażwiny - 16 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Rugoszeran - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Rukat Ksawery 
    [1876-1941?], członek POW, działacz ruchu ludowego, rolnik, w konspiracji ZWZ, ppor. cz. w. ps. „Stary”
    Kmdt Obwodu ZWZ Suwałki XII 1939-V 1941. Okręg ZWZ Białystok.

          Ur. w 1876. W okresie I wojny światowej był aktywnym działaczem niepodległościowym. W latach 1917-1918 był k-dtem POW na powiat suwalski. Po wojnie prowadził własne gospodarstwo rolne we wsi Szwajcary pow. Suwałki. Był znanym i cenionym działaczem społecznym.
    Podczas okupacji niemieckiej od jesieni 1939 podejmuje działalność konspiracyjną. Należał do grona współorganizatorów organizacji Odrodzenie Narodowe. Odpowiadał w ON za stronę polityczną. Jednocześnie działa w SZP, potem ZWZ. Po aresztowaniu kpt. S. Bieleckiego „Ziomek”19 XI 1939 do XII d-ca powiatowy SZP na pow. Suwałki, potem od XII 1939 k-dt Obwodu ZWZ Suwałki. Na początku 1940 utrzymywał kontakt z KG ZWZ w Warszawie. Rolę łączniczki pełniła jego córka Helena Kowalska. Natomiast kurierem był Edward Warakomski – agent gestapo, co powodowało, że gestapo kontrolowało działalność konspiratorów.
    W dniu 10 V 1941 aresztowany przez gestapo podczas masowych aresztowań wśród członków organizacji konspiracyjnych działających na Suwalszczyźnie.
    Zamordowany w 1941.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rukat Ksawery
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięty gilotyną w Królewcu 19.5.1943 - -
    Rukściński - Zygmunt - ("Sałata") - plut rez. - Dowódca plutonu II Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Rułkowski - Jan - ("Januczek") - kpt rez. - Dowódca BiP (propagandy) Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Rumas - Aleksander - wachm. pchor. - 1 szwadron - Dowódcy plutonów 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Ruszkowski Józef 
    - [1911-?], oficer sł. st.art. WP, por. [ 1938] 
    Ur. 27 VIII 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 dak na stanowisko młodszego oficera baterii. Awansowany do stopnia por. sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer materiałowo-gospodarczy 4 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem zwiadowczym 4 dak.4 dak. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rutkowski - Jan - Kolka - sierż. - dowódca III plutonu 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Rutkowski - Stefan - ("Gwóźdź") - od 1111943 do VI 1944 - Ppor. - Szef wywiadu Komenda obwodu 7 AK - Augustów

    Rutkowski Bronisław
    [1905-1943], ks. kat., administrator parafii Lipsk pow. Augustów, żołnierz AK , ps. „Benedykt”. 

    Ur. 17 IX 1905. Ukończył Seminarium Duchowne w Łomży. Wyświęcony na kapłana 21 V 1932 w Łomży. Był wikarym w Rajgrodzie. W czasie okupacji niemieckiej żołnierz AK w Obwodzie Augustów. Pełnił od 1942 do 1943 funkcję duszpasterza Obwodu AK Augustów oraz kapelana konspiracyjnego 1 Pułku Ułanów. Gdy w V 1943 w Lipsku został zastrzelony miejscowy żandarm usiłowało aresztować jako zakładnika miejscowego ks. proboszcza Stanisław Dąbrowskiego, któremu udało się zbiec. Ks. B. R. mimo zagrożenia na polecenie bpa St. Łukomskiego przybył do Lipska, aby zapewnić opiekę duszpasterską miejscowej ludności. Zostaje  02 VI 1943 aresztowany przez miejscową żandarmerię i przewieziony do więzienia w Grodnie i tam zamordowany 15 VI 1943 razem z ks. Józefem Płońskim i 27 parafianami z Lipska i innymi więźniami z pow. Grodno w VII forcie pod wsią Adamowicze.
    Pośmiertnie odznaczony KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rydzewski Stanisław 
    [1907-?], oficer sł. st. piech. WP/KOP, por. [1934]

    Ur. 20 V 1907. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty, a od X 1929 do VIII 1931 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.  – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Trybunalskich na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. w 1935 przeniesiony do KOP z przydziałem do Baonu KOP „Orany”. Początkowo d-ca plutonu potem dowódca 1 kompanii odwodowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 5 kompanii II baonu 3 pp KOP. Ciężko ranny podczas walk z sowietami w rejonie miejscowości Kołki n/Styrem.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rydzewski Aleksander
    - Rydzewski Aleksander [1918-1944] podoficer rez. WP, kpr., żołnierz AK, plut./sierż., ps. „Kos”

    Ur. 12 XII 1918 na Suwalszczyźnie, syn Władysława i Stanisławy. Ukończył szkołę powszechną. W 1939 odbywał służbę wojskową w WP. Brał udział w stopniu kpr. w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 41 pp. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK od IV 1942. Był dowódcą plutonu konspiracyjnego Placówki AK Huta-Tartak w Obwodzie Suwałki AK. Awansowany w 1943 do stopnia plut. rez. Następnie dowódca patrolu dywersyjnego placówki AK Huta w rejonie III obwodu suwalskiego AK. Po nawiązaniu kontaktów z A. Drzewieckim „Konwą” zostaje żołnierzem jego oddziału, gdzie dowodzi patrolem partyzanckim o sile 10 żołnierzy. Brał udział w wielu akcjach bojowych przeciwko siłom okupanta niemieckiego. W nocy z 5/6 IV 1944 w m. Krzywe zostaje podczas walki z Niemcami ranny. Ukrywał się na melinie partyzanckiej. Wydany przez konfidenta zostaje ujęty przez Niemców i zamordowany.
    Pośmiertnie awansowany do stopnia sierż.
    Odznaczony: KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rydzewski - Józef - Prasa - st.strz. - druż.łączn. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Rydzewski
    - Wacław - Borowik - elew s. podof. - patr. dywers. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Rydzewski Wincenty 
    [1906-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1933]

    Ur. 21 I 1906. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 służbę wojskową w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał od VII do IX 1930 w 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. we IX 1930. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. uł. Latem 1939 zmobilizowany i wcielony do WP. Podczas kampanii wrześniowe 1939 pełnił funkcję oficera p/gaz. w 2 p. uł.
    Dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rylski Józef Adam 
    - [1907-?], oficer rez. art. WP, por. [1938]

    Ur. 22 IV 1907 w Suwałkach. Syn Edmunda – Michała i Racheli – Antoniny z Mystkowskich. Ukończył gimnazjum w Suwałkach. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 1 baterii szkolnej Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. Po ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1932. Po kolejnych  ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki.
    Kampanie wrześniową 1939 odbył w szeregach 4 dak na stanowisku oficera łączności.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rymaszewski Zbigniew [1916-?], oficer sał. st. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 13 VI 1916. W latach 1934-1935 odbywa służbę w Szkole Podchorążych w Różanie, a następnie od X 1935 do VIII 1937 w szkole podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 1 szwadronie 1p. uł. w Augustowie. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 1 p. ułanów na stanowisku dowódcy 1 plutonu w 1 szwadronie. Po bitwie pod Kockiem od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach na terenie Niemiec. Po odzyskaniu wolności w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu gen. W. Andersa. Służył w latach 1945-1947 w 1 p. ułanów. Latem 1946 z II KP przewieziony z Włoch do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 10 III 1992. Jego prochy został złożone w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 13458, Krzyżem Walecznych, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Rymaszewski - Stanisław - ("Orsza") - od 111942 do 181111943, aresztowany - Plut. - Szef wywiadu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Rynkiewicz - Stefan - Bajan - kpr. - żołn. komp 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Sadowski - Stanisław - szwol. - Poznań k.Kocka - 3 X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Sadowski Józef - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Czarny", zginął pod Nowinką 7.8.44 - -

    Sagal Tadeusz Kazimierz 
    [1903-?], lekarz weterynarii, oficer sł. st. WP, kpt. [1938]

    Ur.12 XII 1903. Ukończył gimnazjum a następnie wyższe studia weterynaryjne. Promowany na stopień ppor. sł. st. w grupie lekarzy weterynarii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Był lekarzem weterynarii 4 dak w Suwałkach. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W 1939 przeniesiony na stanowisko naczelnego lekarza weterynarii w sztabie Suwalskiej Brygady Kawalerii, w której szeregach odbywa kampanię wrześniową 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sala Władysław 
    [1905- 2000], st. ogniomistrz podch. rez. art. WP, w konspiracji ZWZ/AK, por. rez. art. ps. „Krzemień”.

    Ur. 22 IX 1905. Syn Jana i Marceliny. Po ukończeniu szkoły średniej w 1926 studiował na politechnice. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 29 pal w Grodnie. Przeniesiony do rez. w stopniu plut. podch. rez. art. Po przeniesieniu do rezerwy kontynuował studia, które ukończył z dyplomem inż. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia st. ogniomistrza podch. rez. art. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej od IX 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów, gdzie pełnił m. in. funkcję dowódcy plutonu na terenie Placówki Nr 2 Nowinka, potem        k-dta Placówki Szczerba-Olszanka. Awansowany w konspiracji do stopnia ppor. rez. art. 11 XI 1942, a do stopnia por. rez. art. 3 V 1944.
    Po wojnie w kraju. Zmarł 04 XII 2000.
    Źona Maria /ur. 14 III 1909/, żołnierz ZWZ/AK, ps. „Mucha”
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sankowski - Edward - - plut. pchor. - Dowódca plutonu moździerzy II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Sapieha - Eustachy - wachm. pchor. rez. - Pluton kolarzy - Dowódca plutonu, oficer łączności pułku 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego

    Sarama Marian Stanisław 
    Karol[1914-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1938]

    Ur. 18 X 1914. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w latach 1935-1936 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 1 plutonu 5 kompanii II baonu 41 pp. Uczestniczy w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1978.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sarosiek - - kpr. pchor. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne
    Sawaniewski Aleksander - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Sawczuk Włodzimierz Teodor 
    [1910-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 3 V 1910. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VIII 1933 do 30 VI 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 3 psk. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy plutonu kolarzy 3 psk.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sawicki Józef [1909-?], oficer rez. piech. WP, por. [1938]

    Ur. 1909 na Suwalszczyźnie. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 odbywa służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 41 pp w Suwałkach. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934, a po kolejnych ćwiczeniach do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 41 pp na stanowisko dowódcy 4 kompanii w II baonie. W składzie II baonu 41 brał od 4 IX do 27 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sawicki - Piotr - Orkan - ppor. - zastępca 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Sawukanis Wacław - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Igła", Buchenwald, 1944 - -
    Sawulewski Franciszek - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Schindel Feliks Jan 
    [1899-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1935]

    Ur. 27 V 1899 w Wadowicach, syn Feliksa i Magdaleny z d. Bernaś. Uczęszczał do szkoły powszechnej w Jaśle, potem do gimnazjum w Wadowicach, gdzie ukończył 5 klas. Jako uczeń był członkiem związku harcerstwa. W 1915 przerywa naukę by wstąpić ochotniczo do Legionów Polskich i w VI 1915 w tym celu wyjechał do Krakowa. Jednak ze względu na wiek nie został przyjęty. Poszukiwany przez rodziców powraca do Wadowic. W X 1916 zgłasza się do stacji zbornej w Dąbrowie Górniczej, skąd skierowano go do Strzemieszyc, a następnie do Warszawy. W dniu 1 I 1917 otrzymuje przydział do 6 pp Leg. w którym służył do kryzysu przysięgowego w VII 1917. W II 1918 zostaje internowany w Żurawicy k/Przemyśla, a następnie wcielony do armii austriackiej i odesłany po przeszkoleniu na front włoski.
    W XI 1918 wstępuje formującego się w Wadowicach 12 pp, w którego składzie bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej. Uczestniczy w obronie Lwowa. Następnie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
    Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej. W latach 1922-1924 w Szkole Oficerskiej dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Przeniesiony w VIII 1925 do 84 pp, w którym służył do 1928. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Na początku 1929 przeniesiony z 84 pp do 69 pp w Gnieźnie. Od V 1931 przebywał na kursie psychotechnicznym w CWSanit. W Warszawie, a następnie od X 1931 IV 1932 na kursie dla oficerów łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W 69 pp służy do 1934. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1935. W 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Słobódka” na Wileńszczyźnie, gdzie pełnił funkcję adiutanta baonu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję adiutanta III batalionu piechoty w 3 pp KOP. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 3 pp KOP. Po kapitulacji 3 pp KOP 23 IX 1939 w m. Radoszyn znalazł się w niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez NKWD w Lesie Katyńskim. Jego nazwisko znajduje się na liście jeńców nr 022/2 z 09 IV 1940 przekazanych do dyspozycji NKWD w Smoleńsku.
    Odznaczony: Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi.
    Żona Euzebia z d. Kurcewicz

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Schmalhofer Wiesław 
    [1915-?]plut. podch. rez. kaw., WP, ppor. [1939]

    Ur. w 1915. Po ukończeniu gimnazjum od 19 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki. Do rezerwy przeniesiony w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach w 1937 awansowany do stopnia plut. podch. rez. kaw. z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku. Zmobilizowany latem 1939 do WP i awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 psk. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku na stanowisku dowódcy plutonu w szwadronie CKM..
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Senda Piotr [1913-1944], kpr. rez. WP, żołnierz ZWZ/AK plut./sierż. ps. „Zawisza”

    Ur. 1913 na Suwalszczyźnie, syn Stanisława i Julii. Ukończył szkołę powszechną, potem szkołę rolniczą. W latach 1934-1936 odbył służbę wojskową w trakcie, której ukończył pułkową szkołę podoficerską w stopniu kpr. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej od początku 1942 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Placówki Bereżniki w rejonie II obwodu ZWZ/AK Suwałki. Był tu dowódcą patrolu dywersyjnego, dowódcą plutonu, a w 1943 instruktorem w konspiracyjnej szkole podoficerskiej. W okresie przygotowań do akcji „Burza” w 1944 przewidywany na dowódcę plutonu w 8 kompanii III baonu 41 pp AK, który miał być odtwarzany w ramach AK. Awansowany do stopnia plut. rez. w V 1943, a do stopnia sierż. w V 1944. Uczestnik wielu akcji dywersyjno-sabotażowych przeciwko siłom okupanta hitlerowskiego. W V 1944 ujęty przez żandarmów niemieckich został powieszony 18 V 1944 w Bereżnikach
    Odznaczony: KW /pośmiertnie/, BKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sieczkowski Wacław 
    - Sieczkowski Wacław[1911-1939], inż., oficer rez. kaw. WP, ppor. 1938]

    Ur. 27 III 1911. Po ukończeniu gimnazjum, a następnie ukończył studia wyższe techniczne. Z zawodu inż. W okresie od 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach.  Po mobilizacji w 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii, gdzie otrzymał przydział do tworzonego w Wołkowysku 103 p. szwol. rez. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy plutonu w 103 p. szwol. Zginął we IX 1939 w rejonie m. Kalety k/Sejn.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Siedlecki Stanisław 
    [1903-?], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1937], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Hańcza”
    Kmdt Obwodu ZWZ Grodno XII 1939 – 1940.Okręg Białystok ZWZ.

          Ur. 22 I 1903. W 1925 po zdaniu matury wstępuje do Szkoły Oficerskiej Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie uczy się w okresie od IX 1925 do VIII 1928. Awansowany po ukończeniu podchorążówki do stopnia ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1928 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu w kompanii strzeleckiej. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1931. Nadal służy w 41 pp. i pełni różne funkcje, m.in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W okresie 1936-1939 dowódca 7 kompanii III baonu 41 pp. W szeregach 41 pp. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy kompanii gospodarczej. Po zakończeniu działań wojennych przebywał na terenie Białegostoku. W listopadzie 1939 nawiązał kontakt z ppłk Franciszkiem Ślęczką ps. „Krak”, który organizuje na tym terenie zręby konspiracji niepodległościowej. Skierowany na teren Grodna z zadaniem zorganizowania tam siatki konspiracyjnej SZP w oparciu o członków Związku Strzeleckiego i PW. Oficjalnie zatrudniony jako robotnik w młynie. Pomimo terroru NKWD wobec elementu polskiego nawiązuje kontakty i organizuje siatkę konspiracyjną SZP. Po przekształceniu SZP w ZWZ w XII 1939 zostaje mianowany k-dtem Obwodu ZWZ Grodno. Funkcję pełni do VI 1940.
    Dalsze jego losy są nieznane.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sieleńczuk - Kazimierz - st.szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Sieńko Franciszek 
    [1901-?], oficer sł. st. int. WP, por. [1925]

    Ur. 30 I 1901. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1921-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 72 pp. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony po 1928 z 72 pp w Radomiu do Korpusu Ochrony Pogranicza, potem w połowie lat trzydziestych do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko płatnika pułku.  
    Dalsze losy n/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sieńko - (brak imienia) - ("Dobry") - sierż. - Dowódca patrolu wywiadu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Sikora Stanisław 
    [1913-?], oficer sł. st. sanit. WP, por. [1939]

    Ur. 27 IV 1913. Po ukończeniu szkoły średniej studiował medycynę w Szkole Podchorążych Służby Sanitarnej w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 XI 1936 z przydziałem do 70 pp w Pleszewie na stanowisko młodszego lekarza pułku. Przeniesiony w 1939 do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko lekarza sanitarnego pułku. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 3 psk  na stanowisku lekarza pułku. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sitnik - Kazimierz - ("Osa") - ppor. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Siwiec - - wachm. - Pluton kolarzy - szef plutonu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
    Skabowski - Wacław - ("Burza") zginął w walce - ppor. rez. - Dowódca rejonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Skardziński Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Skokowski Józef - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Smereczyński Józef Marian 
    [1906-1944], oficer sł. st. piech. WP, por. [1937]

    Ur. 17 II 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 54 pp do Baonu KOP „Sejny”, gdzie pełnił funkcję oficera ewidencji personalnej. Po mobilizacji w 1939 dowódca 6 kompanii Baonu KOP „Sejny”. Uczestniczy w walkach z wrogiem na odcinku obrony „Augustów”, potem z oddziałami sowieckimi. W czasie walk zostaje ranny. Po przekroczeniu granicy z Litwą 23 IX 1939 internowany w obozie jenieckim. Po zajęciu Litwy w VI 1940 przez A. Cz. znalazł się w niewoli sowieckiej. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski zwolniony z obozu, wstępuje do Armii Polskiej organizowanej w ZSRR przez gen. W. Andersa. Przydzielony do 14 pp 5 DP na stanowisko dowódcy 3 kompanii w 1 baonie. Następnie po ewakuacji AP z ZSRR służy w AP na Wschodzie potem w II Korpusie, od III 1944 dowódca 2 kompanii w 14 Wileńskim Baonie Strzelców. Awansowany do stopnia kpt. Zginął 12 V 1944 w bitwie pod Monte Cassino. Odznaczony VM kl. 5.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Smolarek Maria
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelana pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Sobolewski Bolesław - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Grom", rozstrzelany w Sachsenhausen 1 0.1944 - -

    Sobolewski Wacław 
    [1916-1945]żołnierz ZWZ/AK/AKO, sierż. sł. st. piech., ps. „Sęk”, „Skała”

    Ur. w 1916 w Topiłówce pow. augustowski, syn Jana i Marianny. Ukończył szkołę powszechną. Od 1937 odbywał służbę wojskową. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską i pozostaje w służbie wojskowej. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZW/AK od VII 1941. Był żołnierzem ZWZ/AK w obwodzie augustowskim, gdzie pełnił funkcję dowódcy drużyny w plutonie konspiracyjnym we wsi Topiówka, a następnie z-ca dowódcy kompanii placówki Biernatki-Raczki w II rejonie obwodu augustowskiego. W 1943 zostaje dowódcą oddziału partyzanckiego AK. Przejściowo pełni funkcję dowódcy „Kedywu”. Awansowany w AK do stopnia sierż. Uczestniczył w akcji „Burza”. Po wejściu A. Cz. pozostaje w konspiracji. Od II 1945 działa w strukturach AKO, gdzie początkowo pełni funkcję dowódcy plutonu, potem do VI 1945 przewodnika kompanii E „Jodły”. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych przeciwko siłom komunistycznym, oraz akcjach likwidacyjnych agentów UB. Podczas wielkiej obławy przeprowadzanej przez wojska NKWD i UB na terenie pow. augustowskiego rozwiązał w VI 1945 swój oddział i przeszedł na teren pow. sokolskiego. Rozpoznany i aresztowany przez NKWD 10 VII 1945 we wsi Nowa Kamienna. Po wstępnych przesłuchaniach w Kolnicy zostaje zastrzelony we wsi Osowy Grąd gm. Kolnica przez sowieckiego konwojenta podczas konwojowania do więzienia w Augustowie.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sobotko - Stanisław - Muszkiet - ppor. - z-ca przewidziany na dowódcę komp.ckm. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Sochacki Tadeusz Karol 
    [1905-1940], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]

    Ur. 22 X 1905. Syn Józefa. Po ukończeniu szkoły średniej w 1926 wstępuje do Szkoły Oficerskiej Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko dowódcy plutonu w 54 pp w Tarnopolu. Awansowany na stopień por. sł. st. 1 I 1932. Rozkazem MSWoj. z dniem 12 XII 1935 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Łużki”. Od II 1937 do V 1937 przebywał na kursie dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Do mobilizacji w 1939 dowodził 3 kompanią graniczna „Leonpol” baonu KOP „Łużki”. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią I baonu 3 pp KOP w składzie SGO „Narew” na odcinku Augustów. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 uczestniczy w walce z wojskami sowieckimi. W dniu 23 IX 1939 po kapitulacji 3 pp KOP w m. Radoszyn dostaje się do niewoli sowieckiej. Uwieziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żona Maria. Miał syna Ryszarda.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sochacki Jan Józef 
    [1908-?], oficer dypl. sł. st. piech., por. [1935], w PSZ, mjr dypl.

    Ur. 23 IX 1908. W 1929 ukończył szkołę średnią. Od 1929-1932 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 67 pp w Brodnicy na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Od XI 1937 do VIII 1939 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł por. dypl. sł. st. piech.
    W kampanii wrześniowej 1939 oficer sztabu Armii „Łódź”. Uczestnik obrony Warszawy, gdzie od 25 IX 1939 do kapitulacji pełnił funkcję oficera sztabu na odcinku obrony „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w PSZ, gdzie awansowano go do stopnia mjr dypl. sł. st. piech.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Socik
    - Piotr - Brzoza - PW - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Sokołowski - Józef - ("Tama") - plut rez. - Dowódca plutonu III Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Sokołowski Franciszek - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Lipiec", zginął pod Lipskiem 1944 - -

    Sołtan Jerzy 
    [1913-2005], profesor architektury, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1938],

    Ur. 06 III 1913 w m. Prozma na Litwie. Syn Władysława /wojewody warszawskiego 1920-1929/. W 1931 ukończył Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1935 studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej uzyskując dyplom inż. architekta. Od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku. Ukończył kurs dla oficerów łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu łączności 3 psk. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr VI A w Murnau. W czasie pobytu w oflagu zajmował się tłumaczeniem książki Le Corbusiera i prowadził z nim korespondencję. Po uwolnieniu z oflagu w V 1945 wyjechał na studia do Paryża, gdzie został współpracownikiem wybitnego architekta francuskiego Le Corbusiera i uczestniczył w prawie jego wszystkich ważnych, powojennych pracach projektowych. Do Polski powraca w 1949 i rozpoczął pracę w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Od IX 1950 dziekan Wydziału Architektury Wnętrz w ASP w Warszawie. Po licznych zwrotach kariery związanymi ze zmianami politycznymi w Polsce utworzył swój zespół architektoniczny. Pod jego kierownictwem powstało wiele obiektów m. in. kompleks sportowy Warszawianka, wnętrze dworca Warszawa-Śródmieście, słynny bar Wenecja czy pawilon polski na wystawie światowej w Brukseli. W 1959 rozpoczął na zaproszenie Jeana Luisa Serta wykłady na Harvardzie. Od 1961 przebywał tam jako profesor wizytujący, a w 1965 został profesorem zwyczajnym. Pracował jako profesor na Wydziale Planowania Architektury i Urbanistyki Uniwersytetu Harvard w Cambridge w Stanach Zjednoczonych. W latach 1967-1974 był dziekanem Wydziału Architektury, potem w 1975 dyrektorem Programu Przestrzennego Kształtowania Miast. W 1979 przeszedł na emeryturę. Był członkiem licznych towarzystw naukowych. Zajmował się także grafiką, rzeźbą i sztuką użytkową. Był laureatem wielu nagród. Należał do grona najwybitniejszych architektów polskich.
    Żona Hanna z d. Borucińska. Miał córkę i syna.
    Zmarł 16 IX 2005.
    Odznaczony: KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sołtykiewicz Stanisław  [1897-1955], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1936], w PSZ

    Ur. 07 I 1897 w majątku Witunicze k. Mińska Litewskiego, syn Stanisława i Marii z Nowomiejskich. Uczęszczał Gimnazjum w Mińsku Litewskim. Od 01 VI 1916 służył w armii rosyjskiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy w Odessie. Po ukończeniu szkoły w XII 1916 w stopniu chor.  przydzielony do 10 pułku strzelców na froncie rumuńskim. Od 7 I 1918 służy w I Korpusie Polskim w Rosji, gdzie służy w 3 pułku ułanów. Po rozbrojeniu I KP w VI 1918 powrócił do Mińska litewskiego i wstąpił do POW. W V 1919 wysłany jako kurier z Mińśka Maz. do Warszawy do Oddziału II. Po dostarczeniu dokumentów ochotniczo wstępuje jako ułan do 13 p. ułanów. 22 IX 1919 przyjęty do służby w WP. W latach 1919-1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim w składzie 211 p. uł. ochotniczego, przemianowany na pułk nadniemeński ułanów Litwy Środkowej, później przemianowanym I 1921 na 23 p. uł. grodzieńskich. Ukończył kurs podchorążych kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1921. Po wojnie służył nadal w 23 p. uł. Z dniem 8 II 1922 na własną prośbę zostaje przeniesiony do rezerwy. Z dniem 29 IX 1923 powołany ponownie do służby czynnej w wojsku z przydziałem do 23 p. uł.  Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 XII 1923. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Z dniem 15 V 1927 skierowany z 23 p. uł. na 2 miesięczny kurs Samochodów Pancernych przy Obozie szkolnym kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. Przeniesiony 7 V 1937 do 12 p. uł., a w XI 1938 do 2 p. uł. w Suwałkach, gdzie pełni różne funkcje m. in. do lata 1939 pełni funkcję dowódcy szwadronu gospodarczego 2 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 szwadronem 2 p. uł. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po walkach pod Zambrowem jego szwadron zostaje odcięty przez Niemców od macierzystego pułku. Po kilku potyczkach z wrogiem przebija się z szwadronem 7 IX 1939 do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Wołkowysku, gdzie po reorganizacji 1 szwadron 2 p. uł. zostaje przydzielony do tworzonego 102 p. uł. rez. w składzie Rezerwowej Brygady Kawalerii „Wołkowysk”, gdzie obejmuje funkcję zastępcy dowódcy 102 p. uł. rez. 17 IX 1939 102 p. ul. rez. przesuwał się trasą w kierunku Mosty-Ostryna. Po agresji sowieckiej 17 IX 1939 od 19 IX 1939 pułk kontynuował marsz w kierunku Wilna, potem dociera do Grodna i uczestniczy w jego obronie. Uczestniczy w walkach z Sowietami w rejonie Sopoćkin, skąd wycofuje się 22 IX 1939 za Kanał Augustowski. 23 IX 1939 gen. Przeździecki wydaje rozkaz o przekroczeniu granicy z Litwą. Z grupą oficerów i podoficerów odłączył się wówczas od 102 p. uł. i zameldował się w Podmacharcach u mjr H. Dobrzyńskiego by kontynuować dalszą walkę w  szeregach 110 p. uł. rez. Jednak wkrótce 110 p. uł. rez. zostaje zdemobilizowany. Znalazł się wówczas w grupie oficerów i żołnierzy zdecydowanych by kontynuować dalszą walkę z wrogiem. Utworzono wtedy oddział, którego dowództwo obejmuje mjr H. Dobrzański. Rtm. S. S obejmuje funkcję zastępcy dowódcy oddziału. Wraz z oddziałem uczestniczy w przebijaniu się z Białostocczyzny przez Puszczę Kozienicką w kierunku Gór Świętokrzyskich. Po potyczce z Niemcami we wsi Wólka 03 X 1939 opuścił oddział. Później przedostał się przez granicę na Węgry i stamtąd na zachód do Francji, a po klęsce francuzów w VI 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii,  gdzie służył  w PSZ w Szkocji. Po demobilizacji wnPolskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wlk. Brytanii. Po wojnie na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 25 III 1955. Pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, nr 5365 za wojnę z bolszewikami, KN, KW2x,SKZ,Krzyżem Zasługi Wojsk Środkowej Litwy.

    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sommer Stefan [1907 -?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1938]

    Ur. 01 IX 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył przeszkolenie unitarne. W okresie X 1928-VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostroewi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Trybunalskim na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1933. Przeniesiony z 25 pp do 41 pp w Suwałkach, gdzie był dowódcą plutonu w kompanii CKM potem dowódcą 3 kompanii CKM w III baonie 41 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 3 kompanią CKM III baonu 41 pp. Brał udział w obronie Warszawy na pododcinku „Północnym” - „Elsnerów”. Po kapitulacji Warszawy od 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sotowski - Jan - ppor. rez. - 3 szwadron - Dowódcy plutonów 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Sprogis Andrzej 
    [1899-1987], wachmistrz sł. st. kaw. WP

    Ur. w 1899. Brał udział w I wojnie światowej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 Pulku Ułanów Krechowieckich. Ukończył Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu. Wieloletni szef 1 szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 p. uł. na stanowisku dowódcy plutonu w 1 szwadronie. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 20 V 1987. Pochowany na cmentarzu Wandtsworth.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Staniszkis Olgierd Justyn 
    [1910-2006]dr inż., por. rez. kaw. WP [1938]

    Ur. 7 XII 1910 w Warszawie. Uczęszczał do gimnazjum im. S. Batorego, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie od 1929 studiuje w SGGW w Warszawie. W okresie od 16 VIII 1931-30 VI 1932 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1934. Po odbyciu służby wojskowej kontynuuje studia na SGGW, gdzie uzyskał dyplom inżyniera. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 p. szwol., w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy 3 plutonu w szwadronie CKM na taczankach. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu IIc w Woldenbergu. Po wojnie w kraju. Długoletni pracownik Instytutu Zootechnicznego w Krakowie oraz honorowy członek Izby Wełny. Awansowany po wojnie do stopnia mjr w st. sp.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x.
    Zmarł w Warszawie w 19 XI 2006. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stankiewicz Wacław 
    [1916-?], kpr. rez. WP, żołnierz ZWZ/AK plut./sierż., chor. cz. w. „Rzędzian”

    Ur. 08 VI 1916 na Suwalszczyźnie , syn Antoniego i Weroniki. Przed wojną odbył służbę wojskową w WP. Ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas niemieckiej okupacji żołnierz ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Działał jako łącznik na punkcie kontaktowym przerzutu ludzi i poczty konspiracyjnej. Awansowany do stopnia plut. rez. w 1942. Zajmował się w latach 1943-1944 kolportażem prasy podziemnej, potem osobisty łącznik rtm. Kazimierza Ptaszyńskiego „Zaremby” – k-dta Obwodu AK Suwałki i zastępcy k-dta Inspektoratu Rejonowego IV Suwalskiego. W uznaniu zasług awansowany w 1943 do stopnia sierż. rez. Od 1944 w oddziale partyzanckim AK A. Drzewieckiego „Konwy”, gdzie był dowódcą drużyny, potem podczas akcji „Burza” dowódca plutonu. Przewidywany na stanowisko dowodcy kompanii Ckm w II baonie 41 pp, który miał być odtworzony w ramach AK. Brał udział w wielu bitwach stoczonych przez oddział „Konwy” z oddziałami hitlerowskiej żandarmerii i policji m. in. pod Czerwonym Krzyżem, nad Suchą Rzeczką, w akcji na tartak w Macharce oraz w ataku na kolumnę samochodową k/Przywidzi.
    Po „Burzy” awansowany do stopnia chor. cz. w.
    Odznaczony: KW 2x, BKZ z M
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stankiewicz - Władysław - Jeździec - st.strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Stankiewicz - Czesław - Stal - kpr. - z-ca d-cy I plut. aresztowany IV 1944 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Stemler Franciszek Ludwik 
    [1905-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1931]

    Ur. 17 VIII 1905. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pac w Toruniu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 8 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Kałusz. Ukończył wyższe studia uzyskując tytuł mgr. Przed wojną ewidencyjnie przeniesiony do PKU Warszawa M III.
    Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 98 dac we Włodawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 98 dac. Uczestniczy w obronie Warszawy. Podczas niemieckiej okupacji czynny w konspiracji AK. W AK awansowany do stopnia por./kpt. rez.
    Po wojnie w kraju. Żył w 1976.
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stępkowicz Władysław 
    [1893-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, ppłk [1939]

    Ur. 29 III 1893 w Gorlicach, syn Teofila i Eleonory z d. Stępień. Uczęszczał do II Gimnazjum w Nowym Sączu, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1912 członek drużyny sokolej w Gorlicach oraz tajnej organizacji młodzieżowej „Zarzewie”.
    W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich, gdzie służy w 1 pp Leg. Walczył na szlaku bojowym 1 pp Leg. na Kielecczyźnie, Lubelszczyźnie i na Wołyniu. Po wycofaniu z frontu oddziałów legionowych w X 1916 wraz z pułkiem przebywał w Baranowiczach, skąd w XI 1916 zostaje przewieziony do Łomży, potem do Zambrowa. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w obozie w Szczypiornie. Jako poddany austriacki 1 IX 1917 zostaje wcielony 20 pp armii austriackiej i skierowany na front włoski. W 1918 ukończył kurs oficerski w Szkole Oficerów Rezerwy w Opawie. W X 1918 powraca do kraju.
    W XI 1918 wstępuje ochotniczo do WP. Wcielony do 1 baonu zapasowego 1 psp, potem służy w baonie wartowniczym w obozie dla jeńców rosyjskich w Strzałkowie i baonie wartowniczym w Łodzi. W II 1920, a 1 IV 1920 por. sł. st. awansowany na stopień ppor. sł. st. piech. Następnie od VII 1920 dowódca kompanii w III baonie 51 pp w składzie, którego bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Podczas działań wyróżnił się odwagą, stanowczością oraz szybką orientacją. Swym zachowaniem powstrzymał cofający się baon 138 pp pod Tarnopolem, co pozwoliło na odzyskanie utraconych pozycji. Brał udział 22 VIII 1920 w walkach pod Bóbrką. Po wojnie służył w 51 pp w Brzeżanach, gdzie dowodzi kompanią. 1 IV 1922 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. ze starszeństwem od 1 VI 1919. W 1925 ukończył w Chełmnie kurs dla oficerów młodszych, a w 1928 kurs unifikacyjny w CWP w Rembertowie. Następnie dowódca baonu w 51 pp. Z dniem 1 I 1931 zostaje mianowany mjr sł. st. piech. Od 1930 dowódca baonu w 4 psp w Cieszynie. W 4 psp służy do 1937.  W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy Baonu KOP „Podświle” w pułku KOP „Głębokie”. Mianowany 19 I 1939 ppłk sł. st. piech.
    W VIII 1939 dowodzony przez niego baon KOP „Podświle” wchodzi jako II baon w skład formowanego 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze do 13 IX 1939 udział w walkach z Niemcami w rejonie Augustowa, skąd 14 IX 1939 transportem kolejowym wyrusza do Lwowa. Jednak na skutek bombardowań i niemożliwości kontynuowania jazdy 18 IX 1939 oddziały 3 pp KOP docierają w rejon Kostopola na Wołyniu, skąd marszem pieszym zostają skierowane na Kowel. Uczestniczy w walkach z Ukraińskim dywersantami. W dniach 21-22 IX 1939 walczy z oddziałami sowieckimi w rejonie wsi Borowicze, gdzie pułk ponosi duże straty. Po oderwaniu się od wroga pozostałość pułku kieruje się na Kowel. W dniu 23 IX 1939 pododdziały 3 pp KOP zostają okrążone w rejonie wsi Radoszyn przez przeważające siły sowieckie. Po zaciętych walkach wobec wyczerpania się możliwości prowadzenia dalszej walki 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli sowieckiej zostaje przez Kowel wywieziony do obozy w Szepetówce, skąd 1 XI 1939 wywieziono go do obozu jenieckiego w Kozielsku.
    Zamordowany przez NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żona Aleksandra z d. Kuhn

    Odznaczony: KN, KW2x,ZKZ, SKZ,Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem 10-Lecia Odzyskanej Niepodległości i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stolarski
    - Czesław - ("Rakieta") - ppor. - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Stopa Stanisław Karol 
    - Stopa Stanisław Karol[1911-?], oficer rez. piech. WP, ppor. [1936]

    Ur. 04 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbył w latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. Następnie w stopniu por. służył w Straży Granicznej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w obronie Warszawy. Początkowo przydzielony do II batalionu 41 pp na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 6 kompanii, potem od 23 IX 1939 dowódca 6 kompanii.
    Dalsze losy n/n
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stricker Karol 
    [1902- 1966], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1929]

    Ur. 23 III 1902. W latach 1925-1927 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1929. W połowie lat trzydziestych przeniesiony do 3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie dowodzi plutonem, potem w latach 1937-1939 szwadronem.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 4 szwadronu 3 p. szwol. w dniu 13 IX 1939 zostaje ranny w bitwie z Niemcami pod Olszewem. Dostaje się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu. Po wojnie 1945-1947 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Mieszkał i pracował w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 29 IX 1966 w Leeds.  Pochowany na miejscowym cmentarzu Killingbeck.
    Odznaczony: SKZ.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Stroczkowska Elżbieta
    - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Suchocki Józef 
    - [1914-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1938]

    Ur. 04 VIII 1914 w Suwałkach. Uczęszczał do Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1935 do VI 1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony we IX 1936 do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pal w Grodnie. Do wybuchu wojny pracował jako urzędnik w Suwałkach. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i wcielony do 29 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako dowódca 1 plutonu w I dywizjonie 29 pal. Uczestnik obrony Warszawy od 4 IX-27 IX 1939. Za okazane męstwo na polu walki został odznaczony VM kl. 5. i awansowany do stopnia por. rez. art. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu w Murnau. Po odzyskaniu wolności w 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II korpusu gen. W. Andersa. We IX 1946 wraz z II korpusem przeniesiony do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 wstępuje do Londyn School of Forgein Trade. Po ukończeniu szkoły w 1950 pracował w Londynie. W V 1954 z żoną i dwojgiem dzieci wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady, gdzie osiadł w Albercie. Ukończył studia księgowości. Otworzył własne biuro – księgowego przysięgłego, które prowadził do czasu przejścia na emeryturę.
    Żył w 1992.
    Odznaczony: vM kl. 5, KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Suchocki
    - Zygmunt - ("Ośnik") - plut. rez. - Dowódca II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Suchodolski Włodzimierz 
    [1912-?], oficer sł. st. kaw., ppor. [1936]

    Ur. 30 VIII 1912 w Sosnowcu, syn Wacława/gen. bryg. WP/ i Niny z Szafrańskich. Uczęszczał do gimnazjum w Sosnowcu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od IX 1933 do VI 1934 odbywa służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 3 pal. Od X 1934 do VII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w szwadronie CKM 2 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny 4 X 1939 pod Wolą Gułowską. Po kapitulacji SGO „Polesie” przebywał w szpitalu jenieckim w Dęblinie, potem do II 1940 w szpitalu w Sosnowcu. Podczas okupacji niemieckiej ukrywał się i działał w konspiracji AK w Okręgu Śląskim. W II 1945 aresztowany przez UB i uwięziony w Będzinie. W IV 1945 zwolniony. Wyjechał z rodziną do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. Do czasu przejścia na emeryturę w 1979 pracował jako księgowy w różnych instytucjach.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12479, KW 2x.
    W 1996 mieszkał nadal w Warszawie.
     

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Suchwałko
    - (brak imienia) - ("Skorochód") - sierż. - Dowódca patrolu łączności Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Sulikowski Karol Jan 
    [1913-1939], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1936]

    Ur. 2 I 1913. Po ukończeniu szkoły średniej od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany z starszeństwem od 1 I 1936 do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem mobilizacyjnym do 3 pułku Szwoleżerów w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP z przydziałem do szwadronu marszowego 3 p. szwol., z którym dotarł do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady w Wołkowysku, gdzie go przydzielono na stanowisko dowódcy plutonu w 103 p. uł. rez. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Zginął 22 IX 1939 w walce z sowietami w rejonie Kowla

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Suszyński - M. - - pseudonim nieznany - - Dowódca BiP Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Suszyński - Stanisław - ("Szpak") - kpr.plut. - Zastępca dowódcy I plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Sutkowski Zygmunt 
    [1914-1980], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937]

    Ur. 27 V 1914. W okresie X 1934- VII 1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, potem do IX 1937 na praktykach w 41 pp w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 41 pp na stanowisko dowódcy 2 plutonu w 3 kompanii strzeleckiej w I baonie . Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 plutonu p/panc. 41 pp. Brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji Warszawy 0d 28 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu Nr VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności w 1945 powraca do kraju.
    Zmarł w 1980.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Swarcewicz - Stefan - szwol. - Adamów - 5X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego 

    Szabunia Franciszek [1904-196?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK/AKO, rtm. [1942], mjr [1944], ps. „Andrzej”, „Lechita”, „Tur”, „Zemsta” vel Bohatyrewicz vel Franciszek Sobienio – Trzebieniowski.
    Kmdt Obwodu ZWZ Białystok-miasto III 1941 – VIII 1941. K-dt Inspektoratów Rejonowych AK Białystok III 1942 – 30 XI 1943, Suwałki II 1944-II 1945, przewodnik Rejonu Suwałki AKO II –VIII 1945. 

           Ur. 16 VI 1904 w Pińsku, syn Franciszka i Petroneli. Uczeń gimnazjum w Pińsku, potem V Gimnazjum im. Księcia J. Poniatowskiego w Warszawie. W latach 1925-1927 odbywa służbę wojskową w WP. Następnie pozostaje w WP jako podoficer zawodowy. Do 1928 służy jako podoficer zawodowy kawalerii. W 1928 skierowany do Szkoły Podchorążych Kawalerii dla Podoficerów w Bydgoszczy. Po ukończeniu podchorążówki awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 Pułku Strzelców Konnych w Garwolinie na stanowisko dowódcy plutonu. Po awansie 1 I 1936 do stopnia por. sł. st. kaw. przeniesiony do 5 Pułku Ułanów w Ostrołęce, gdzie pełni różne funkcje m.in. dowódca szwadronu. Latem 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej i Podlaskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku, gdzie zostaje przydzielony do 101 Pułku Ułanów Rezerwy na stanowisko dowódcy plutonu przeciwpancernego w składzie Brygady Rezerwowej „Wołkowysk”, gd Uczestniczy w składzie 101 p. uł. rez. w kampanii wrześniowej 1939. Po walkach z sowietami przekracza granicę z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim w Olicie. Po wkroczeniu wojsk sowieckich na Litwę w VI 1940 zostaje aresztowany przez NKWD. Na początku 1941 udało mu się zbiec ucieka i przedostać się do Białegostoku, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną. Czynny w konspiracji ZWZ/AK/AKO. Od III 1941 do VIII 1941 był k-dtem Obwodu ZWZ Białystok-miasto. Od III 1942 do 30 XI 1943 k-dt V Inspektoratu AK - Białystok. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo zostaje urlopowany. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1943. Mianowany rozkazem nr 59 z 30 I 1944 k-dta Okręgu AK Białystok ppłk sł. st. piech. Władysława Liniarskiego ps. „Mścisław” – k-dtem IV Inspektoratu – Suwałki. Funkcję obejmuje na początku lutego 1944. Działa efektywnie. Uczestniczy w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza” przeciwko siłom okupanta niemieckiego. Po wejściu wojsk sowieckich pozostaje w konspiracji. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 3 V 1944. Zagrożony aresztowaniem i poszukiwany przez NKWD ukrywa się n terenie Obwodu AK/AKO Sokółka – Okręg AK/AKO Białystok i nadal aktywnie działa w konspiracji. Po przekształceniu w II 1945 AK w AKO pełni funkcję Przewodnika Rejonu Suwalskiego AKO. Czynny w konspiracji do VIII 1945.
    Był usilnie poszukiwany przez NKWD. Wg niepotwierdzonych informacji z obawy przed aresztowaniem przez NKWD/UB wstąpił do klasztoru. Zmarł na początku lat sześćdziesiątych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M.

      (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szafer Salomon 
    [1905-?], lekarz wet., oficer rez. sł. sanit. – grupa  lekarzy wet. WP, ppor. [1935]

    Ur. 10 XI 1905. Ukończył gimnazjum, potem studia medyczne na wydziale weterynarii. Z zawodu lekarz weterynarii. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy. Awansowany do stopnia ppor. rez. sł. sanit. w grupie lekarzy weterynarii z starszeństwem od 1 I 1935. W 1939 zmobilizowany do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był lekarzem weterynarii 98 dac. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szafranowski - Aleksander - - plut. - Szef 2 kompanii ckm II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Szamotowicz Bolesław 
    [1915-1945], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1938], w ZWZ/AK, por. [1945], ps. „Rosłan”, „Sokół”, „Świerk”

    Ur. 14 VII 1915. Ukończył szkołę średnią w 1935. W okresie X 1935- VIII 1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 31 pp w Łodzi na stanowisko dowódcy 1 plutonu w 7 kompanii III batalionu stacjonującego w Sieradzu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca I dowódca 1 plutonu 3 kompanii I batalionu.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji SZP/ZWZ od jesieni 1939. Od 1941 k-dt Rejonu V w Obwodzie ZWZ/AK Augustów w składzie placówki Łabno – Baranowicze - Balla Wielka z Łososiną ,przekazanego w V 1944 do Obwodu Grodno Prawy Niemen. Od V 1944 jednocześnie II zastępca komendanta Obwodu Grodno Prawy Niemen. W okresie akcji „Burza” przewidywany na dowódcę IV baonu 81 pp odtwarzanego w ramach AK. Po wejściu A. Cz. pozostaje nadal w konspiracji AK, potem od II 1945 w AKO, gdzie do IV 1945 pełni funkcję II zastępcy przewodnika Obwodu AKO Grodno Prawy Niemen. Rozkazem nr 319 Delegata Sił Zbrojnych na Kraj z 1 VI 1945 zostaje awansowany do stopnia por. sł. st. piech. Od IV 1945 pełni funkcję II zastępcy komendanta Inspektoratu AKO Grodno. Był poszukiwany przez NKWD. We IX 1945 został ujęty przez sowietów przy przekraczaniu granicy. Od tego czasu wszelki ślad po nim zaginął. Prawdopodobnie zamordowany przez NKWD podczas śledztwa w Grodnie.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szarowski - Franciszek - kapral - Poznań k.Kocka - 3X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Szczęsnowicz Wojciech 
    [1914-1939], oficer sł. st. piech. WP, ppor.[1936]

    Ur. 15 I 1914 w Suwałkach. Syn lekarza z Suwałk. Ukończył w 1933 Państwowe Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1934 w Szkole podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Do X 1936 odbywał praktyki w 41 pp w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 41 pp na stanowisko dowódcy plutonu 1 plutonu 4 kompanii II baonu, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik obrony Warszawy. Zginął podczas walk na Ochocie 23 IX 1939.
    Odznaczony: KW

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szczuka Michał - Michał - Brzoza - strz. - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy , ps. "Robotnik", powieszony Berżniki 18.5.1944

    Szerman Ludwik 
    [1902-?] dr med., oficer rez. sł. sanit. WP, ppor. [1933]

    Ur. 11 III 1902. Ukończył wyższe studia medyczne. Z zawodu dr medycyny. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. rez. sl. sanit. 1 I 1933 z przydziałem do Kadry Zapasowej 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno. Zmobilizowany latem 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję lekarza sanit. I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Walczył z wrogiem w składzie I dywizjonu 29 DP.
    Dalsze losy n/n
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szkiłądź - Wiktor - - ppor. rez. - Oficer żywnościowy I Dywizjon 29 Pułku Artylerii Lekkiej (Suwałki - z 29 dp)

    Szklarczyk Henryk 
    [1908-?], oficer sł. st. sanit. – grupa lekarzy weterynarii, por. [1937]

    Ur. 03 IV 1908. Ukończył wyższe studia na wydziale weterynarii. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. w grupie lekarzy weterynarii 1 I 1935 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza weterynarii 1 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Jego losy po kapitulacji SGO „Polesie” są nieznane.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szlązkiewicz Janusz Stanisław [1912-1977], prawnik, oficer rez. kaw. WP, ppor. [1938]

    Ur. 14 X 1912. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował na Wydziale Prawa UW. Od 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych praktykach przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 p. szwol. w Suwałkach. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 p. szwol. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 3 p. szwol. na stanowisku oficera ordynansowego dowódcy 3 p. szwol., a od 13 IX 1939 adiutanta 3 p. szwol. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym pułku. Po reorganizacji Suwalskiej Brygady Kawalerii od 20 IX 1939 pełni funkcję oficera ordynansowego dowódcy „Brygady Kawalerii „Edward” płk Edwarda Milewskiego. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu nr II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powraca do kraju. Mieszkał w Warszawie. Pracował jako prawnik. Przez wiele lat był m. in. sędzią Sądu Najwyższego.
    Zmarł w Warszawie  06 XI 1977.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szlezinger Kazimierz Aleksander 
    [1903-1940], oficer sł. st. piech. WP/KOP, kpt. [1937]

    Ur. 26 II 1903. Syn Wiktora. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu matury od IX 1924 do 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do2 pp Leg. na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Następnie służy w 3 Batalionie Strzelców w Rembertowie, skąd zostaje przeniesiony w VI 1933 do 19 pp we Lwowie. W XI 1936 przeniesiony do Batalionu KOP „Łużki” na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937.W końcu VIII 1939 na bazie baonu „Łużki” utworzono I baon w 3 pp KOP, gdzie dowodził plutonem łączności. Bierze udział na tym stanowisku w kampanii wrześniowej 1939. Po agresji sowieckiej uczestniczy w walkach z sowietami. W dniu 23 IX 1939 po poddaniu się 3 pp KOP w rejonie m. Radoszyn dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Przekazany do dyspozycji NKWD Smoleńsk. Jego nazwisko znajduje się na liście wywozowej nr 029/1 z 13 IV 1940. Wywieziony do Lasu Katyńskiego, gdzie został zamordowany przez NKWD. Był żonaty, miał córkę Barbarę.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szlimko - - - kpr. - Podoficer gospodarczy II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Szostak Edward Maksymilian 
    [ 1911-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1935]

    Ur. 12 IX 1911. W latach 1932 - 1933 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze początkowo udział w szeregach 20 dac, potem od 18 IX 1939 dowódca plutonu w 1 baterii 98 dac. Brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sztejnert Helena. - zginął/a w obozie koncentracyjnym - - -

    Sztukowska - Leokadia - ("Stokrotka") - - Łączność z Grodnem Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Sztukowska Wacława - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Sztukowski Antoni - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Sztukowski Bolesław 
    [1908-+], inż. górnictwa, st. ogniomistrz podch. rez. art. WP, w konspiracji AK ppor., ps. „Tygrys”

    Ur. w 1908. Syn Wincentego. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, potem odbył praktyki w 29 pal w Grodnie. Przeniesiony do rezerwy we IX 1929 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu służby wojskowej studiował w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, którą ukończył z tytułem inż. górnictwa. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia st. ogniomistrza podch. rez. art. Do wybuchu wojny pracował w górnictwie na Śląsku.
    Czynny w konspiracji ZWZ/AK od VIII 1941 na terenie Obwodu Augustów ZWZ/AK. Przebywał na terenie wsi Lipsk. Pełnił m. in. funkcję k-dta III Rejonu Sztabin oraz funkcję II z-cy k-dta obwodu. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. Zdekonspirowany i poszukiwany przez gestapo opuścił w jesienią 1943 teren obwodu z VIII oddziałem Uderzeniowych Batalionów Kadrowych, który maszerował na Wileńszczyznę. Przebywał w Wilnie i na teren rejonu już nie powrócił. Aresztowany we IX 1944 był więziony w więzieniu w Białymstoku skąd go wywieziono do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd 05 V 1947 wywieziony został do obozu nr 64 w Morszańsku, potem 20 X 1947 wywieziony do obozu nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 13 XI 1947.
    Po powrocie do Polski mieszkał na Śląsku i pracował w górnictwie. Był dyrektorem

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Sztukowski Jan - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Sztukowski Józef - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Sztukowski Władysław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Sztyler Witold Brunon 
    [1913-?], oficer rez. art. /WP, ppor. [1937]

    Ur. 15 XI 1913. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, oraz praktyki w 18 pal w Ostrowi Maz. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 18 pal. Ewidencyjnie podlegał OKU Łomża. Zmobilizowany latem 1939 do WP i przydzielony do 41 pp w Suwałkach na stanowisko zastępcy dowódcy plutonu artylerii. Uczestniczy w kampanii wrześniowej 1939, walczy w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szurpa
    - Mikołaj - szwol. - Górka Lubartowska - 30X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Szweycer Stanisław 
    [1913-1939], inż. rolnik, wach. podch. rez. kaw. WP

    Ur. 07 V 1913 w Łasku, syn Janusza i Marii z Kożuchowskich. Ukończył gimnazjum, potem studia       wyższe, z zawodu inż. rolnik. W okresie od 21 IX 1936 do 15 VII 1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach w 1938 awansowany do stopnia wach. rez. kaw. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie, w którego szeregach odbywał kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 2 szwadronie. Poległ 13 IX 1939 w walce z wrogiem nad rzeką Mień w pobliżu m. Wiliny-Ruś.
    Miał brata Zbigniewa, plut. podch. rez. kaw. z 2 p. uł., który poległ 4 X 1939 pod Wolą Gułowską.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szweycer Zbigniew 
    [1920 -1939], plut. podch. rez. kaw. WP [1939]

    Ur.10 XI 1920 w Łasku, syn Janusza i Marii z Kożuchowskich. Ukończył gimnazjum. W okresie od 30 IX 1938 do 15 VII 1939 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 2 p. uł. w Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po mobilizacji wcielony do 2 p. ul. w Suwałkach, w którego szeregach bierze udział podczas kampanii wrześniowej 1939 w walkach z wrogiem  na szlaku bojowym 2 p. uł. w szwadronie CKM. Zginał w walce z wrogiem pod wolą Gułowską 4 X 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Miał brata Stanisława, wach. podch. rez. kaw. w 1 p. uł., poległego 13 IX 1939 nad rzeką Mień w pobliżu m. Wiliny-Ruś.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szyler - - ppor. rez. - - Dowódca samodzielnego plutonu ckm Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"
    Szymański - Leszek - ("Topola") - od 1943 do VI 1944 - Ppor. - Adiutant komendanta obwodu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Szymański - Antoni - ("Odwet") - ppor.c.w. - Dowódca III plutonu Jeziorki-Rutki Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Szymborski Władysław 
    [1906-1990], oficer sł. st. piech. WP/KOP, por. [1934], w konspiracji ZWZ/AK/AKO, kpt. [1942], mjr. [1944], dzialacz WiN, ps. „Bąk”, „Krystyna”, „Okrasa”, „Roch”, „Środa”.
    Kmdt Obwodu Augustów ZWZ/AK VII 1941-II 1942. K-dt Inspektoratu IV AK Suwałki II 1942- IV 1942. K-dt Inspektoratu VI AK Grodno V 1942 – II 1945, Przewodnik Rejonu AKO Grodno II – VIII 1945. Prezes Inspektoratu WiN Grodno IX 1945 - III 1947. W III 1947 mianowany prezesem Obwodu WiN Wysokie Maz. Więzień polityczny PRL.

          Ur. 6 IX 1906 w Szymborach – Andrzejewięta pow. Wysokie Mazowieckie, syn Rocha i Karoliny z d. Markowska. Uczeń szkól powszechnych w Brześciach-Tatarach i Wysokim Mazowieckim. W 1928 ukończył Gimnazjum Koedukcyjne w Zambrowie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1928 –1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 34 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii pułkowej Szkoły Podoficerskiej a następnie d-cy kompanii. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla oficerów w zakresie broni maszynowej był instruktorem wyszkolenia w zakresie broni maszynowej i ręcznej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty 9. DP przy 22 pp. w Siedlcach. W tym czasie jest też instruktorem w przedmiocie służby pomocniczej w szkołach średnich na terenie Siedlec i Białej Podlaskiej. Uprawiał lekkoatletykę i strzelectwo. Należał do czołowych sportowców w 34 pp. Reprezentował pułk na zawodach strzeleckich i lekkoatletycznych.
    Z dniem 27 IV 1935 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do batalionu KOP „Iwieniec”na Nowogródczyźnie. Początkowo d-ca 1 plutonu 2 kompanii granicznej stacjonującej w Rubieżewiczach pow. Stołpce. Jednocześnie zastępca d-cy kompanii. Następnie przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii granicznej w Batalionie KOP Wołożyn, z siedzibą w Rakowie. Dowódca miejscowego garnizonu. Rozkazem personalnym MSWoj. przeniesiony z dniem 1 VI 1938 do 41 pp. w Suwałkach na stanowisko d-cy 3 kompanii I batalionu, którą dowodzi w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem w rejonie Piotrkowa Tryb. i Nowego Miasta. W toku walk I batalion 41 pp zostaje rozbity przez przeważające siły niemieckie. Potem walczy w bojach odwrotowych w improwizowanej grupie bojowej, która wycofywała się w kierunku Warszawy. Wzięty przez Niemców do niewoli po kilku dniach ucieka. W dniu 30 IX 1939 udało mu się przedostać do okupowanej Warszawy, gdzie zamieszkał u swych znajomych. Od X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Warszawy.
    Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w VI 1941 zostaje skierowany przez KG ZWZ na teren Okręgu ZWZ Białystok. Początkowo zamieszkał w Szymborach – Andrzejowięta gm. Szepietewo. Tu na początku VII 1941 nawiązał kontakt z kolegą z gimnazjum w Zambrowie por. sł. st. piechoty Stanisławem Żukowskim ps. „Maciek” – k-dtem Obwodu ZWZ Wysokie Maz., który skontaktował go z ppłk W. Liniarskim ps. „Mścisław” – k-dtem Okręgu ZWZ Białystok. Z rąk „Mścisława” otrzymał nominację na stanowisko k-dta Obwodu ZWZ Augustów, które objął z dniem 15 VII 1941. Organizator struktur obwodu od podstaw. Przy współpracy miejscowych konspiratorów zorganizował sztab obwodu i sieć terenową. W II 1942 zostaje mianowany k-dtem Inspektoratu Rejonowego AK Suwałki a w końcu IV 1942 przeniesiony z dniem 1 V 1942 na stanowisko k-dta Inspektoratu AK Grodno. Na początku V 1942 pilotowany przez łącznika udał się do Grodna, gdzie nawiązał kontakty z komendantami obwodów wchodzących w skład inspektoratu; Grodno Lewy Niemen, Grodno Prawy Niemen i Wołkowysk. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 11 XI 1942. Po zorganizowaniu sztabu inspektoratu kieruje działalnością konspiracyjną AK na podległym terenie. Aresztowany przypadkowo przez Niemców 8 VIII 1943 został 23 X 1943 zwolniony za łapówkę w kwocie 13 tys. Rmk. Osobiście kieruje przygotowaniem żołnierzy AK inspektoratu do działań zbrojnych w ramach planowanej akcji „Burza”. Pod jego kierownictwem inspektorat Grodno AK stał się jednym z silniejszych pod względem liczebności żołnierzy AK oraz organizacyjnie. W uznaniu zasług awansowany 3 V 1944 przez KG AK do stopnia mjr-a. W okresie akcji „Burza” latem 1944 dowodzi podległymi siłami AK. Jednak działania bojowe były tu prowadzone w ograniczonym zakresie. Po zajęciu Grodzieńszczyzny przez wojska sowieckie przenosi się w okolice Sokółki, skąd w końcu VIII 1944 wyjechał do Białegostoku. Organizuje łączność przez linie Curzona z odciętym terenem inspektoratu. Kieruje nadal pracą konspiracyjną na podległym terenie poprzez łączników. Po przekształceniu przez płk „Mścisława” w II 1945 AK w AKO pozostaje na stanowisku przodownika rejonu /inspektora/ Grodno. Od VI – IX 1945 przekazywał fundusze i instrukcje do pracy konspiracyjnej do przewodników obwodów przez zaufanych kurierów. Wobec masowych aresztowań elementu polskiego przez NKWD, działalność konspiracyjna zostaje zahamowana. Po wejściu Okręgu Białystok AKO w struktury WiN pozostaje na stanowisku Prezesa Inspektoratu WiN Grodno. W tym okresie połączono obwody Grodno Lewy i Prawy Niemen w jeden Obwód WiN Grodno, którym kierował kpt cz. w. W. Jakubczyk ps. „Burzan”. Nadzorował ewakuację zdekonspirowanych działaczy WiN z Insp. Rej. WiN Grodno na teren Polski przez linię Curzona /II 1946/. W tym okresie praca konspiracyjna była niezwykle trudna z powodu aresztowań i szczelnie pilnowanej granicy przez NKWD. W III 1947 odwołany z funkcji i mianowany prezesem Obwodu WiN Wysokie Maz. w miejsce odwołanego kpt. W. Leszko ps. „Jarosław”, „Witold”, który był przeciwny akcji ujawnienia. W tym czasie trwały rozmowy kierownictwa Okręgu WiN Białystok z funkcj. MBP dot. ujawnienia okręgu. Jednak funkcji nie zdołał przejąć. Osobiście ujawnił się 23 IV 1947 w WUBP Białystok z kierownictwem okręgu. Po wyjściu z konspiracji zamieszkał na stałe z rodziną na stałe w Olecku, gdzie podjął pracę zawodową. Był nękany i inwigilowany przez UB. Do 1952 miał „względny spokój”. Zamierzano go wykorzystać do pracy agenturalnej, ale w wyniku odkrycia i przejęcia przez UB archiwum Inspektoratu AK/WiN Grodno oraz braku zgody MBP w Warszawie zrezygnowano z tego zamiaru. 15 II 1952 zostaje zatrzymany w Olecku przez funkcj. Wydziału III WUBP Białystok, a po przewiezieniu go do aresztu WUBP w Białymstoku aresztowany przez WPR Białystok 17 II 1952 pod zarzutem przynależności do nielegalnej organizacji. Następnie w dyspozycji Wydziału Śledczego WUBP, gdzie prowadzono dalsze śledztwo. 26 IX 1952 skazany przez WSR Białystok, sygnatura akt Sr. 613/52 na karę 10 lat więzienia i pozbawienie praw publicznych i obywatelskich na lat 4 oraz przepadek całego mienia. Po zwolnieniu z więzienia powraca do Olecka, gdzie podejmuje pracę zawodową. Po przejściu na emeryturę w latach siedemdziesiątych spisał swe wspomnienia z konspiracji.
    Od 1989 współzałożyciel i inicjator utworzenia Stowarzyszenia Żołnierzy AK. Ciężko chory zmarł 4 III 1990 w Olecku i pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Od 27 VII 1937 był żonaty z Heleną z d. Suprynowicz. Miał z tego związku córkę zamieszkałą w Suwałkach.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x, SKZ z M.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szypiński Antoni Józef [1897-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 27 V 1897. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo odznaczony KW. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie. W latach 1925-1928 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Służy nadal w 41 pp. w latach 1937-1939 dowódca plutonu pionierów 41 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem pionierów 41 pp
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Szyryński Piotr - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Dzięcioł", powieszony Berżniki 18.5.1944 - por. rez. - Funkcje specjalne Rejon obwodu suwalskiego AK
    Szyszko Aleksander - partyzant obwodu suwalskiego AK - , zginął pod Nowinką 1944 - -

    Ścisłowski Apoloniusz 
    [1900-1939], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1935] 

    Ur. 7 VII 1900. Ukończył szkołę średnią. Od jesieni 1921 do VIII 1922 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od IX 1922 do VIII 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckiech w Augustowie. Na stanowisko dowódcy plutonu.  Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 IX 1925. W 1926 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP. Po 1932 przeniesiony z KOP do macierzystego 1 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st,. kaw. 1 I 1935. Do lata 1939 oficer administracyjno-materiałowy 1 p. uł. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku przeniesionym później do Wołkowyska, gdzie otrzymał przydział do 101 p. uł. rez. Po walce z sowietami w rejonie m. Sopoćkinie  22 IX 1939 wzięty do niewoli został zamordowany przez sowieckich żołnierzy.
    Był żonaty. Miał syna Włodzimierza, znanego satyryka i dziennikarza / 29 I 1931- 8 IX1994/.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Śląski Witold [1913-?], oficer sł. st. kaw., ppor. [1938]

    Ur. 09 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. Od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie unitarne. Od 1 I 1936 do 31 V 1936 odbywa przeszkolenie kawaleryjskie w plutonie szkolnym przy pułku kawalerii. Od VI do VII 1936 na szkoleniu w pułku manewrowym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, potem od 15 VII 1935 do IX 1936 odbywa praktyki w 2 p. uł. Od X 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, a do X 1938 na praktykach w 2 p. uł. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 2 p. ułanów w Suwałkach na stanowisko dowodu 3 plutonu w 1 szwadronie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w 1 szwadronie, którym dowodził rtm. sł. st. kaw. Stanisław Sołtykiewicz. Brał udział w walkach z Niemcami, a po odcięciu szwadronu przez Niemców od 2 pułku wraz z 1 szwadronem przebił się do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Wołkowysku. Następnie w utworzonym 102 p. uł. rez.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Ślązkiewicz - Janusz - ppor. rez. - - Oficer ordynansowy 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Śliwiński Jakub - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ścięty gilotyną w Królewcu 3.5.1943 - -

    Śnigier Stanisław 
    [1902-1978, oficer sł. st. art. WP, por. [1938] 

    Ur. 10 II 1902. W okresie międzywojennym służył w WP jako podoficer zawodowy. W okresie od 1931 do 1934 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa artyleryjska/. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 29 pal w Grodnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. Następnie dowódca 2 baterii I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w obronie Warszawy, gdzie dowodzi 2 baterią. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powraca do kraju.
    Zmarł w 1978.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Świacki Feliks
    [1897-1944], bojowiec PPS, st. sierż. WP, żołnierz AK, ps. „Dąb”

    Ur. w II 1897 na Suwalszczyźnie. Syn Stanisława i Heleny. Przed wojną był działaczem PPS. Służył jako zawodowy podoficer w WP. Podczas okupacji niemieckiej już od pierwszych dni był organizatorem „trojek” na terenie pow. suwalskiego oraz członkiem zespołu redakcyjnego gazetek konspiracyjnych. Jesienią 1942 zorganizował i uzbroił kilkunastoosobowy patrol dywersyjny, którym dowodził. Przeprowadził szereg akcji bojowych n terenie Suwalszczyzny i przyległych Prusach Wschodnich. Pełnił też funkcję szefa WSOP w sztabie obwodu. W 1943 zostaje mianowany na stanowisko d-cy patrolu„Kedywu”. Jedną z jego akcji dywersyjnych była likwidacja razem z „Sulimą” /chor. Jan Kowalik/ niebezpiecznego agenta gestapo Mariana Bogdanowicza /Johanna/. Zginął 23 IV 1944 podczas walki z żandarmerią niemiecką nad jeziorem Dowcień k/ Ryżówki Podczas walki zginął też jego syn Józef Świacki „Namiestnik”
    Odznaczony: KW /pośmiertnie/, BKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Świacki Piotr 
    Franciszek [1920-1944],żołnierz AK, kpr., ps. „Kula”

    Ur. 26 II 1920 na Suwalszczyźnie. Syn Aleksandra i Stefanii. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas okupacji niemieckiej czynny od XI 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Suwałki ZWZ/AK. Był żołnierzem konspiracji na Placówce ZWZ/AK Zaboryszki w rejonie III obwodu. Początkowo był łącznikiem, potem żołnierzem patrolu dywersyjnego. W stopniu kpr. ukończył konspiracyjną szkołę podoficerską. Brał udział w akcjach dywersyjnych i sabotażowych. Zginął 23 IV 1944 w walce z niemieckimi żandarmami nad jeziorem Dowcień k/Ryżówki.
    Odznaczony: BKZ z M, i pośmiertnie KW w 1944.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Świątkowski - Bogdan - Dziadek, - chor. - V Rejon Rejon obwodu suwalskiego AK
    Świątkowski - Stanisław - ("Zapała") - por. - Dowódca kompanii AK krypt. "Chłostra" Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Świdwiński Zygmunt 
    [1915-?], oficer rez. art. WP , ppor. [1938]

    Ur. 06 IV 1915. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk w 1 dak w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. kaw. przeniesiony do rezerwy. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 4 dak w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II.
    Latem 19309 zmobilizowany do WP i wcielony do 4 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 plutonu 2 baterii 4 dak. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Święcicki Kazimierz [1904- 1966], oficer rez. kaw. ppor. WP, w PSZ rtm rez. kaw.

    Ur. 17 III 1904. W okresie od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 4 p. ul. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 p. szwol. w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Włocławek Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 3 p. szwol., w którego szeregach odbywał kampanię wrześniową 1939 na stanowisku dowódcy szwadronu gospodarczego.
    Od 1945 służył w II korpusie gen. W. Andersa we Włoszech, potem oddziałach wartowniczych. Awansowany do stopnia rtm. rez., po demobilizacji zamieszkał na stałe we Francji
    Zmarł 08 II 1966 w Verdun /Francja/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Święcicki Stanisław [1910-?], oficer sł. st. kaw. WP, por. [1939]

    Ur. 30 IV 1910. Ukończył szkołę średnią. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie od X 1933 do VII 1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Do X 1935 odbywał praktyki oficerskie w 2 p. ułanów.  Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 2 p. ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Do lata 1939 d-ca 1 plutonu w szwadronie CKM. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 plutonu w 4 szwadronie 2 p. uł.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Święcicki Stefan Stanisław [1896-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1936]

    Ur. 14 XI 1896. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Ukończył kurs podchorążych kawalerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1922. Do 1929 służył w 2 p. uł. w Suwałkach, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony w 1929 do 10 psk w Łańcucie. Awansowany do stopnia rtm. sl. st. kaw. 1 I 1936. Następnie oficer administracyjno-materiałowy 2 p. uł., potem dowódca szwadronu gospodarczego, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie od 2 X 1939 dowodził szwadronem CKM. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony; MN, SKZ
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Świtalski Maria Michał Jan 
    [1900-1958], oficer sł. st. piechoty WP/KOP/, kpt. [1933], w konspiracji ZWZ/AK, mjr. [1942], ppłk[1944],AKO, działacz WiN, ps. „Juhas”, „Profesor”, „Sulima”, „Szczuka” vel Marian Kaszycki vel Marian Kowalski
    K-dt Obwodu ZWZ Suwałki V 1941 – VIII 1941 – Okręg Białystok ZWZ.
    Prezes Okręgu WiN Białystok X 1945 –31 XII 1946.

          Ur. 9 IV 1900 w Lwowie w rodzinie inteligenckiej o tradycjach patriotyczno-niepodległościowych. Syn Józefa i Heleny z d. Chądzyńskiej. Do 1918 uczęszczał do gimnazjum we Lwowie. Był wówczas członkiem „Drużyn Strzeleckich”. Od jesieni 1918 brał udział w walkach o Lwów. Od 1919 do IX 1920 w szeregach 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich /przemianowanego 10 XII 1919 na 55 pp/uczestniczył w walkach na froncie ukraińskim, potem na froncie litewsko-białoruskim. Walczył z bolszewikami m. in. pod Bobrujskiem i Mińskiem Litewskim. Od IX 1920 do VIII 1921 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 1 VIII 1921. Po ukończeniu szkoły powraca do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-y plutonu. W XII 1921 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu ppor. sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. W 1922 skierowany na zorganizowany przez DOK VI Lwów kurs dokształcający dla młodszych oficerów, który ukończył w 1923. W tym samym roku na własną prośbę zostaje przeniesiony do rezerwy z przydziałem mobilizacyjnym do 55 pp. Ukończył we Lwowie kurs Wyższej Szkoły Handlowej i do początku 1925 pracował we Lwowie jako handlowiec. W II 1925 powraca do służby stałej w WP z przydziałem do 19 pp we Lwowie. Awansowany do stopnia por. sł. st. z starszeństwem 1 II 1925. Pełni w 19 pp różne funkcje m. in. d-ca plutonu, kompanii. Do stopnia kpt. sł. st. awansowano go 1 I 1933. Jako doświadczony i wyróżniający się w służbie oficer zostaje rozkazem MSWoj z 02 V 1935 przeniesiony do korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Barszczów na stanowisko d-cy kompanii granicznej. 05 IX 1936 przeniesiony z baonu KOP „Barszczów” do baonu KOP „Sejny” na stanowisko d-cy 1 kompanii granicznej „Rutka Tartak” stacjonującej w m. Wiżajny pow. Suwałki. Od 04 VIII do 19 IX 1938 przebywał w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie na kursie unifikacyjno - doskonalającym dla kapitanów po ukończeniu, którego powraca do macierzystej jednostki.
    Po mobilizacji w 1939 pozostaje na swym stanowisku. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Dowodzi 1 kompanią graniczna w składzie baonu KOP „Sejny”, który wszedł w skład zgrupowania ppłk-a M. Osmoli i podlegającym Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Narew” osłaniającej pogranicze z Prusami Wschodnimi i Litwą na północ od rzeki Niemen. 06 IX 1939 baon KOP „Sejny’ zostaje przesunięty w rejon Suwałk. 17-18 IX 1939 dowodził kompanią w walce z patrolami motocyklistów niemieckich. Od 19 do 23 IX 1939 walczy z sowietami w rejonie Kanału Augustowskiego i Sopoćkin. Po walkach baon wycofał się do Puszczy Augustowskiej, a 24 IX 1939 wobec przeważających sił wroga przekracza granicę z Litwą. Internowany przez Litwinów i osadzony w obozie jenieckim w Olicie, skąd w połowie XI 1939 udało mu się uciec. 24 XI 1939 powraca na Suwalszczyznę. Ukrywa się u znajomych. Na początku 1940 podejmuje działalność konspiracyjną. Tworzy zręby organizacji niepodległościowej o nazwie „Legion Nadniemeński”, którego kadra wywoziła się głównie z byłych wojskowych zamieszkałych na tym terenie. W tym okresie czasy występował pod przybranym nazwiskiem Marian Kaszycki. Jego działania zwróciły uwagę agentury gestapo. Często zmieniał kwatery. Na początku 1941 gestapo przeprowadziło masowe aresztowania wśród elementu polskiego, aresztując wielu członków konspiracji z różnych działających tu organizacji podziemnych w tym z ZWZ i Legionu Nadniemeńskiego. Z częścią swych współpracowników udało mu się uniknąć aresztowania, z którymi następnie wstępuje do ZWZ. Po aresztowaniu przez gestapo k-dta Obwodu ZWZ Suwałki ppor. cz. w Ksawerego Rukata „Stary” od 10 V 1940 pełni funkcję k-dta Obwodu ZWZ Suwałki. Pod ps. „Profesor” kieruje odbudowaniem siatki konspiracyjnej ZWZ na podległym terenie. Pomimo zagrożenia jeździ po terenie obwodu organizując od podstaw siatkę terenową obwodu. Poszukiwany przez gestapo musi często zmieniać miejsca swego pobytu. W końcu VIII 1941 z polecenia K. O ZWZ Białystok przekazał kierownictwo obwodu ZWZ Suwałki ppor. rez. Kazimierzowi Ptaszyńskiemu „Zaremba”. Przeniesiony następnie do dyspozycji K. O ZWZ Białystok. Początkowo pełnił krótko od II 1942 funkcję szef Oddziału I Sztabu KOB AK /organizacyjnego/, potem szef Oddziału III /wyszkolenia/, które organizował od podstaw.
    22 X 1942 około godz. 16,00 został przy ul. Sosnowej 68c w Białymstoku, podczas odprawy służbowej aresztowany przez gestapo wraz z mjr S. Fijałkowskim „Baca”, kpt. S. Jacyną „Piła” i innymi. Przewieziony do więzienia przy ul. Sienkiewicza i osadzony w pojedynczej celi. W nocy z 31 X 1942 na 1 XI 1942 zostaje uwolniony w akcji przeprowadzonej przez grupę AK z udziałem Z. Rećki „Lew”, który pracował w gestapo jako tłumacz i strażnik więzienny.
    Po odzyskaniu wolności ukrywał się na melinach konspiracyjnych na terenie okręgu i kontynuował pracę konspiracyjną. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 11 XI 1942. W współpracy z mjr-m S. Fijałkowskim organizował kursy konspiracyjne szkół podchorążych rez. AK i kursy dla młodszych dowódców. Od IV do XI 1944 pełnił funkcję szefa Oddziału I KOB AK. W ramach akcji „Burza” był przewidywany na stanowisko szefa sztabu 28 DP AK, która miała być odtwarzana w ramach AK. Od VI do VIII 1944 przebywał na terenie inspektoratu mazowieckiego AK przy oddziale partyzanckim AK okresowo dowodzonym przez k-dta inspektoratu kpt. rez. M. Dziejmę „Borutę” utworzonym z żołnierzy osłony sztabu okręgu i Kedywu. Brał udział w potyczce stoczonej przez oddział z Niemcami pod Undami. Po wejściu wojsk sowieckich w VIII 1944 na teren okręgu pozostaje w konspiracji AK. Od XI 1944 pełni funkcję szefa Oddziału IV KOB /kwatermistrzostwo. Awansowany rozkazem KSZ do stopnia ppłk-a sl. st. 11 XI 1944. Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 i przemianowaniu przez k-dta KOB AK w II 1945 struktur AK w AKO nadal pozostaje na zajmowanym stanowisku jako przewodnik Oddziału IV KOB AKO. Od III 1945 ponownie szef Oddziału III KOB AKO. Po aresztowaniu przez UB płk-a W. Liniarskiego „Mścisława” 31 VII 1945 zostaje w VIII 1945 mianowany z-cą przewodnika KOB AKO – mjr-a dypl. S. Sędziaka „Oset”. Od IX 1945 po wejściu KOB AKO w skład struktur Zrzeszenia WiN pełni funkcję z-cy prezesa KOB WiN. Po przeniesieniu S. Sędziaka w X 1945 do Warszawy od 13 X 1945 pełni funkcje prezesa KOB WiN. Zgodnie z jego wytycznymi oddziały samoobrony w obwodach prowadziły działania zbrojne przeciwko władzom komunistycznym oraz akcje likwidacyjne konfidentów i agentów UB/NKWD. Wydał rozkaz likwidacji ppor. cz. w. Ksawerego Sasinowskiego „Rybaka” kasjera okręgu oskarżając go o defraudację części funduszów organizacyjnych, które w rzeczywistości przeznaczył na wykupienie z więzienia W. Liniarskiego „Mścisława”. W VIII 1946 na spotkaniu organizacyjnym w Warszawie z Warszawie z S. Sędziakiem i W. Kwiecińskim przedstawił Irenę Liniarską /żonę „Mścisława”/ jako osobę, która zagraża strukturom organizacji w okręgu, ponieważ kontaktuje się z urzędnikami MBP. W rzeczywistości poszukiwała możliwości uwolnienia swego męża. W efekcie narady pozostawiono mu podjęcie decyzji w tej sprawie. Wydał wówczas rozkaz przeprowadzenia jej likwidacji. Została zastrzelona w Warszawie przez Z. Rećkę „Trzynastkę”.
    W dniu 31 XII 1946 aresztowany przez agentów MBP w Warszawie w lokalu kontaktowym przy ul. Kaczej. W tym lokalu znajdowało się mieszkanie mjr –a E. Filochowskiego „San” – prezesa Inspektoratu Mazowieckiego WiN. Umieszczony w więzieniu MBP i poddany intensywnym przesłuchaniom. Prawdopodobnie ujawnił wówczas miejsce i czas odprawy Zarządu Głównego WiN, w której miał brać także udział, co spowodowało dalsze aresztowania m.in. W. Kwiecińskiego. Wg innej wersji miejsce jego pobytu przy ul. Kaczej zostało ujawnione przez K. Czarnockiego agenta MBP, który był bliskim współpracownikiem prezesa ZG WiN W. Kwiecińskiego. Z tego samego źródła MBP posiadało informacje o miejscu i czasie przeprowadzenia odprawy. 07 I 1947 brał udział razem z K. Czarnookim i W. Kwiecińskim w rozmowach z funkcj. MBP w więzieniu mokotowskim dot. przeprowadzenia ujawnienia struktur KOB WiN. Wyraził wówczas zgodę na wzięcie udziału w tej sprawie. Efektem rozmów była wydana 29 I 1947 odezwa z wezwaniem do ujawnienia się. Zwolniony z więzienia wyjechał na teren KOB WiN, gdzie nawiązał kontakt z p. o prezesa KOB WiN mjr-m W. Brzeskim „Socha”, którego przekonał do ujawnienia całej struktury KOB WiN. Na odprawie przeprowadzonej przez „Sochę” z prezesami inspektoratów i obwodów podjęto decyzję o przeprowadzeniu ujawnienia. Przeciwnym ujawnieniu był jedynie kpt. cz. w. F. Potyrała „ Oracz” – prezes Inspektoratu Białostockiego WiN, który został z rozkazu p. o prezesa KOB WiN kpt. J. Ochmana „Ligoń” zastrzelony skrytobójczo w nocy z 3/4 IV 1947 przez Jana Dziejmę „Groma” w kolonii Piątak gm. Suchowola pow. Sokółka. Jednocześnie kpt. W. Leszko „Wiktor” prezes Obwodu WiN Wysokie Mazowieckie, który także był przeciwnikiem ujawnienia został odwołany przez J. Ochmana z funkcji. Miał go zastąpić mjr W Szymborski „Okrasa”- b. inspektor grodzieński. Jednak do przekazania funkcji nie doszło z powodu przeprowadzenia ujawnienia.
    Nadzorował wówczas przebieg przeprowadzania ujawnienia. Osobiście ujawnił się 22 IV 1947 w WUBP w Białymstoku.
    Po przeprowadzeniu akcji ujawnienia wyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. W latach 1947-1950 pracował jako magazynier, potem kierownik działu sprzedaży w Centrali Handlowo-Technicznej Rzemiosła i Przemysłu Prywatnego w Warszawie, potem kierownik inwestycji Zakładów Prefabrykacji Państwowego Przedsiębiorstwa Wydzielonego. 22 X 1950 aresztowany przez funkcj. WUBP W-wa. Przewieziony do więzienia WUBP w Białymstoku, gdzie prowadzono dalsze śledztwo. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała 26 X 1950 WPR Białystok. Wyrokiem WSR Białystok z 31 I 1952, sygnatura akt Sr. 14/1952 zostaje skazany na karę 10 lat więzienia. Więziony w Białymstoku i Warszawie. Z powodu złego stanu zdrowia zostaje warunkowo zwolniony z więzienia 23 XII 1954. Powraca po odzyskaniu wolności do swego mieszkania w Warszawie. Do więzienia już nie powrócił. Ciężko chorował. Zmarł 24 II 1958 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu powązkowskim.
    Żonaty z Zofią z d. Kołakowska. Mieli córkę Annę i synów: Andrzeja, Jerzego i Stanisława.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2X, / w tym za wojnę 1919-1920/,SKZ z M, Medalem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tajchert Karol 
    [1911-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 18 IX 1911. W 1932 ukończył gimnazjum. Od IX 1933 do VI 1934 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 9 pac we Włodawie. Przeniesiony we IX 1934 do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. art. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 pac. 9 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Siedlce.
    Kampanię wrześniową 1939 odbył w szeregach 98 dac mobilizowanego przez 9 pac. Brał udział w obronie Warszawy na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 155 mm.
    Dalsze losy n/n
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tananis Zygmunt - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony 1944 . - -
    Tarnowski - - pchor. - 3 szwadron - Dowódcy plutonów 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Tarnowski - Stanisław - st. wachm. - 3 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Strzelców Konnych im. hetm. Stefana Czarnieckiego

    Tewzadze Walerian 
    [1894-?] kontraktowy oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk 

    Ur. 10 II 1894 w Gruzji. Był oficerem armii gruzińskiej. W 1921 przybył do Polski. Służył w WP jako oficer kontraktowy w stopniu mjr. W latach 1923-1925 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie uzyskując tytuł oficera dyplomowanego. Awansowany do stopnia ppłk. W latach trzydziestych oficer w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca podcinka „Warszawa-Północ” / „Żoliborz”/. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski, zdjęcie Jarosław Kresa)

    Tęcza - Gołębiowska - strz. - - sanitariuszka 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Tkacz Zygmunt Marian 
    [1912-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1938]

    Ur. 14 VI 1912. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie 11 XI 1935 otrzymał tytuł podchorążego. Następnie od 1 I 1936 do 31 V 1935 odbywał przeszkolenie kawaleryjskie w plutonie podchorążych w 13 p. ułanów w Nowej Wilejce. W okresie VI- 14 VII 1936 odbywa szkolenie w pułku manewrowym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, potem od 15 VII 1936 do 30 IX 1936 odbywa praktyki w pułku kawalerii. Od X 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, Podchorążych od VII 1938 do IX 1938 odbywa praktyki w 2 p. ułanów w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 2 p. ułanów.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem w 1 szwadronie 2 p. ułanów. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tokarz Wacław Jan [1913-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1935]

    Ur. 08 XII 1913. Ukończył w 1932 gimnazjum. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk w Wołkowysku. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 3 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 plutonem 3 szwadronu w 3 psk. Bierze udział w walkach wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tołłoczko Stanisław Stefan Maria [1905-?], oficer rez. kaw. WP, por. [1937]

    Ur. 26 IX 1905. W okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a następnie praktyki w 3 psk w Wołkowysku. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Promowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk. Po kolejnych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia por. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Wołkowysk. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem 1 szwadronu 3 psk. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie 3 psk wchodził w skład Brygady Kawalerii „Edward”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tołłoczko - Antoni - sierż. pchor. rez. lek. med. - Batalion KOP "Sejny" - lekarz sanitarny Oddziały przydzielone

    Tomaszewski Zygmunt August 
    [1897-?], oficer sł. st. łącz. WP, kpt. [1936]

    Ur. 28 III 1897. W latach 1919-1920 uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 IV 1921. Służył w 1 pułku łączności. W latach 1926-1930 służył w KOP, a następnie oficer w kompanii telegraficznej 8 DP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1936. W 1936 przeniesiony do KOP na stanowisko dowódcy łączności w pułku KOP „Karpaty”. Po mobilizacji alarmowej w III 1939 przeniesiony na stanowisko szefa łączności w pułku KOP „Głębokie”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 oficer łączności 3 pp KOP. Brał udział w walkach z wrogiem na odcinku obrony „Augustów”.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Trąbczyńska - Marta - ("Czuwaj") - od 1111943 do VII 1944, jako pierwsza z kobiet odznaczona w 1943 roku Krzyżem Orderu Virtuti Militari V kl. - Por.c.w. - Szefe WSK (Wojskowa Służba Kobiet) Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Trąbczyński - Jan - ("Topór") - rozstrzelany - ppor.c.w. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Trejnowski Wacław 
    [1915-], podoficer służby czynnej WP, kpr. , żołnierz ZWZ/AK, ppor. [1944], ps. „Orkan”. Więzień łagrów sowieckich.

    Ur. 29 X 1915 w m. Berżałowiec pow. suwalski, syn Józefa i Julianny. Ukończył szkołę powszechną, potem uczęszczał do szkoły średniej. Od 1936 odbywał służbę wojskową w WP. Po ukończeniu Szkoły Podoficerskiej pozostaje w służbie wojskowej. Służy w artylerii p/lot. W stopniu kpr. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Od 1942 zastępca dowódcy Placówki AK Bereżniki i jednocześnie dowódca konspiracyjnego plutonu placówki. Następnie dowódca Placówki AK Bereżniki w II rejonie obwodu suwalskiego AK i dowódca konspiracyjnej kompanii. Od VI 1943 organizator i dowódca oddziału partyzanckiego AK. Brał czynny udział w wielu akcjach na terenie obwodu suwalskiego, w których zdobyto duże ilości broni. Był instruktorem i kursantem na zastępczym kursie podchorążych rezerwy piechoty AK. Awansowany do stopnia plut. podch. rez. piech. 3 V 1944. W ramach akcji „Burza” w VI 1944 przewidywany na dowódcę 4 kompanii II batalionu 41 pp AK. Brał udział w walkach z wrogiem w czasie akcji „Burza”. Awansowany do stopnia ppor. cz. w. w VIII 1944. Po wkroczeniu A. Cz. na teren Suwalszczyzny nadal w konspiracji. Wraz z częścią swoich żołnierzy z polecenia dowództwa AK wstępuje do organizowanej milicji. Aresztowany jesienią 1944 przez NKWD i uwięziony w Białymstoku, skąd go wywieziono do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd 14 IV 1945 zostaje odesłany do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie. W dniu 08 VII 1947 wywieziony do obozu nr 270 w Borowiczach, potem 07 X 1947 wywieziony do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 26 X 1947. Po powrocie kraju od końca 1947 pracuje jako nauczyciel szkoły powszechnej w Kuklach. Od 1 IX 1948 uczy się w Liceum Handlowym dla dorosłych w Suwałkach, gdzie 10 VI 1950 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jednocześnie pracował w starostwie powiatowym w Suwałkach. Od 1 II 1951 do 31 VII 19521 pracuje w PZWS „Samopomoc Chłopska” w Suwałkach na stanowisku st. referenta mleczarskiego. Od 1 I 1952 do 31 XII 1957 zatrudniony w Suwalskich Kamieniołomach drogowych na stanowisku kierownika służby inwestycyjnej. Był w tym okresie czasu sekretarzem Rady Zakładowej oraz pełnił społecznie funkcję ławnika Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku. Od 1 VIII 1957 do 31 XII 1976 do czasu przejścia na emeryturę pracuje w Oddziale NBP w Suwałkach na stanowisku I skarbnika i kierownika sekcji kasowo-skarbowej i dewizowej. 
    Działa społecznie jako przewodniczący Wojewódzkiej Komisji Socjalnej i zdrowia przy Zarządzie Wojewódzkim ZBOWiD w Suwałkach. Bierze aktywny udział w spotkaniach z młodzieżą.
    Żył w 2005.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 2x, SKZ z M.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Treliński Bolesław Feliks 
    [1917-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1938]

    Ur. 20 II 1917. W 1935 ukończył szkołę średnią. Od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 odbywa przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, Podchorążych następnie od 1 I 1936 do 31 V 1936 na przeszkoleniu kawaleryjskim w pułku kawalerii. W okresie VI – 14 VII 1936 odbywa przeszkolenie w pułku manewrowym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, potem od 15 VII 1936 do 30 IX 1936 w pułku ułanów. Od X 1936 do VII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Od VII 1938 do IX 1938 odbywa praktyki w 2 p. ułanów w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 2 p. ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy 2 plutonu w 1 szwadronie.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem kolarzy 2 p. ułanów. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 2 p. uł. wchodził w skład Brygady Kawalerii „Plis” w SGO „Polesie”.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Trochim Antoni - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -
    Trochimowicz - Franciszek - ("Mszarski") - plut. - Dowódca II plutonu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Truchan - Józef - Myśliwiec - kpr. - patr.dywers. - poległ 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.
    Truskolaski - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Truszkowski Leon 
    [1916?-?], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1939]

    Ur. w 1916?. Po ukończeniu szkoły średniej w latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unifikacyjne. Następnie w latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Praktyki odbywał w 29 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 2 plutonu 3 baterii I dywizjonu 29 pal. Brał udział wraz z 3 baterią w walkach z wrogiem w składzie 29 DP. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VIII 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Trytko Józef [1892-?], oficer sł. st. int. WP, kpt. [1939]

    Ur. 15 XII 1892. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. administracji wojskowej z starszeństwem od 1 XII 1922. Długoletni oficer administracyjny Wojskowego Sądu Okręgowego Nr 4 w Łodzi. Przeniesiony w drugiej połowie lat trzydziestych do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny” na stanowisko płatnika baonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 19 III 1939. Na stanowisku płatnika brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Trzasko Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Trzeszczkowski Jan Bolesław 
    [1906-1939], oficer sł. st. piech. WP, por. [1934]

    Ur. 17 VI 1906. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1934. Rozkazem MSWojsk. przeniesiony w 1934 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sejny”, gdzie pełnił początkowo funkcję dowódcy plutonu, potem kompanii odwodowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 5 kompanii. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym baonu. Podczas walk z oddziałami sowieckimi zostaje w dniu 22 IX 1939 ciężko ranny, zginął przejechany przez sowiecki czołg pod Sopoćkiniami.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Trzetrzewiński Wacław 
    [1899-1944], oficer rez. piech. WP, por. [1920], w konspiracji niepodległościowej OOB/AK, kpt. [1944], ps. „Konduktor”, „Wacław”, „Wudan”.

    Ur. 10 IV 1899. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Po wojnie zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu por. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Oficer rezerwy 85 pp. W okresie międzywojennym mieszkał i pracował w Warszawie. Był działaczem Związku Strzeleckiego. Ewidencyjnie jako oficer pospolitego ruszenia podlegał PKU Warszawa M III. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Organizator i dowódca ochotniczego batalionu im. Ordona, który walczył na różnych odcinkach obrony Warszawy w składzie 360 pp rez. Po kapitulacji Warszawy nie poszedł do niewoli. Od jesieni 1939 czynny w strukturach konspiracyjnej organizacji niepodległościowej OOB /Organizacja Orła Białego/ w Warszawie. Był organizatorem i dowódcą baonu w rejonie Konstancie-Piaseczno utworzonego w oparciu o członków przedwojennego Związku Strzeleckiego. Następnie w AK. Awansowany w 1944 do stopnia kpt. Na początku 1944 w sztabie II Rejonu Obwodu AK Warszawa-Mokotów, gdzie pełnił funkcje oficera operacyjnego. Bierze udział od 1 VIII 1944 w Powstaniu Warszawskim. Początkowo dowodził I baonem rejonu, potem oddziałem szturmowym. Zginął 2 VIII 1944 przy ul. Podchorążych od kuli niemieckiego snajpera.
    Odznaczony: KW
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Tukalski - Teodor Berlach - mjr - - Dowódca łączności Suwalska Brygada Kawalerii - dowództwo i sztab brygady - odcinek obrony "Augustów"

    Tuliński Erazm Jan 
    [1908-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 21 VI 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w baterii szkolnej dla artylerzystów artylerii przeciwlotniczej w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 dapl. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M  III.
    Zmobilizowany latem 1939 do WP. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy plutonu w 84 baterii artylerii przeciwlotniczej przydzielonej do Suwalskiej Brygady Kawalerii, którą dowodził por. Kazimierz Nosalik.
    Jego dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Turowski - Aleksander - Śliwa - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Turynowicz Józef - partyzant obwodu suwalskiego AK - , zginął pod Kopanicą latem 1944 - -
    Turynowicz Józefa - partyzant obwodu suwalskiego AK - (żona) zginęła pod Kopanicą latem 1944
    Twardowski - Witold - - ppor. (plut. pchor.) - Oficer zwiadowczy 98 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (formowany z mobilizacji 9 pac Włodawa) - w obronie Warszawy w 1939 roku
    Tyczkowski - Jan - Bęben - kpr. - druż. łączno 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Uksentiew - Piotr - por. - Szef łączności - Dowódca plutonu i oficer łączności 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Umiński - Włodzimierz - ppor. rez. - - Zginął jako żołnierz AK

    Ungurian Anatol 
    [1915-?], 0ficer rez. art. WP, ppor. 1938]

    Ur. 25 VI 1915. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 pac. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. art. 1 I 1938. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III zmobilizowany do WP w VIII 1939 i przydzielony do mobilizowanego przez 9 pac we Włodawie 98 dac.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 brał udział w obronie Warszawy.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Urbanek - Antoni - kapral - - Żołnierz AK poległ w czasie obrony lokalu konspiracyjnego w Warszawie
    Wagnowski - Alfons - chor. - - Oficer żywnościowy 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego
    Walczak Michał - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , powieszony w Podnowince 30.4.1944 - -
    Walukiewicz - Henryk - - strz. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Walukiewicz - Czesław - Waligóra - elew s. podof. - patr.dywers. - zastrzelony w Jeziorkach VII 44 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy

    Waluś Stanisław 
    [1914-?], plut. podch. rez. piech. WP, w AK sierż. podch./ppor. ps. „Lis”. Więzień łagrów sowieckich 1944-1947.

    Ur. 20 IV 1914 na Suwalszczyźnie, syn Bolesława i Aleksandry. W latach przedwojennych ukończył szkołę średnią oraz odbył w latach 1937-1938 służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. W stopniu plut. podch. rez. piech. brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 76 pp. Podczas okupacji mieszkał we wsi Wiłkokuk gm. Sejny. Czynny od końca 1941w konspiracji ZWZ/AK w Obwodzie ZWZ/AK Suwałki, gdzie pełni funkcję komendanta Placówki Sejny w rejonie II obwodu. Awansowany do stopnia sierż. podch. Był też wykładowcą w konspiracyjnej Szkole Podchorążych rezerwy Piechoty AK Inspektoratu Suwalskiego AK. W ramach odtwarzania 41 pp w AK, był dowódcą kompanii. Przewidywany na stanowisko dowódcy II baonu 41 pp AK. Brał udział w akcji „Burza”. 10 XI 1944 ujęty i aresztowany przez NKWD, uwięziony w więzieniu w Białymstoku, potem wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd go wywieziono 14 IV 1945 do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie, a 06 VII 1947 wywieziony do obozu nr 437 w Bogorodskoje. 05 X 1947 odesłany do obozu 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski przez obóz PUR w Białej Podlaskiej 03 XI 1947.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ z M.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wanacki Bonifacy Feliks 
    [1898-?], oficer sł. st. piech,. WP/KOP, kpt. [1934]

    Ur. 14 V 1898. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 01 VII 1921 z przydziałem do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Stryju na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1923. Długoletni oficer 6 psp, gdzie pełnił różne funkcje oficerskie. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony w 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Sejny” na stanowisko dowódcy 4 kompanii granicznej „Puńsk”, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej1939. Brał udział w walce z Niemcami na odcinku obronnym „Augustów”, potem po 17 IX 1939 w walce z wojskami agresora sowieckiego. Uczestniczył w walce pod Kodziowcami w rejonie Sopoćkin. Następnie po przekroczeniu granicy z Litwą w obozie jenieckim na Litwie.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Warakomska Lucyna 
    [1912-?], żołnierz ZWZ/AK, ps.  „Mimoza”

    Ur. 28 VI 1912 na Suwalszczyźnie, córka Józefa i Franciszki. Podczas okupacji niemieckiej od IX 1941 była żołnierzem ZWZ/AK na terenie placówki „Huta” w rejonie III Obwodu Suwałki ZWZ/AK, gdzie działa na odcinku wywiadu.
    Awansowana do stopnia kpr. cz. w.
    Odznaczona: w VIII 1944 SKZ z M.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Warakomski - Stanisław - ("Sęp") - ppor.c.w. - Dowódca wyszkol. bojowo Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Warnke Jan 
    Fryderyk Józef [1913-2004], oficer sł. st. kaw. WP, ppor. [1938], w konspiracji ZWZ/AK, por. [1943], ppłk w st. sp. [1990]ps. „Błysk”, „Wara” vel Jan Zakrzewski

    Ur. 28 IX 1913 w Chabarowsku nad Amurem. W 1926 wraz z matką i rodzeństwem powraca do Polski. Zamieszkał w Warszawie, gdzie w 1929 ukończył szkołę powszechną, potem uczęszczał do gimnazjum, a następnie do Seminarium Nauczycielskiego w Nieświeżu na Nowogródczyźnie, które ukończył w 1935. Służbę wojskową odbywa od 28 VIII 1935 do 11 XII 1935 w Szkole Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł kurs unitarny. Od 1 I 1936 do 31 V 1936 odbywał przeszkolenie w pułku ułanów, a od VI –VII 1936 w pułku manewrowym w Ostrowi Maz. – Komorowie, a od VII –IX 1936 odbywa praktyki w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie. Od X 1936 do VIII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, potem odbywa praktyki w 1 Pułku Ułanów, gdzie po promowaniu 1 X 1938 na stopień ppor. sł. st. kaw. otrzymuje przydział służbowy na stanowisko d-cy III plutonu szkolnego w 1 szwadronie. Jednocześnie d-ca plutonu kolarzy, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po bitwie pod Serokomlą 2X 1939, w której uczestniczył w składzie SGO „Polesie” i kapitulacji dostał się 05 X 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, skąd w X 1939 uciekł z ppor. Zygmuntem Nowińskim.
    Zamieszkał w matki w Aninie i czynił przygotowania do przejścia granicy z Węgrami i przedostania się do Francji, gdzie organizowano oddziały WP.
    W nocy 26 XII 1939 zabrany przez Niemców z domu, został ciężko ranny w egzekucji w Wawrze. Uratowany po egzekucji zakładników przebywał na leczeniu w Szpitalu Ujazdowskim. Na zaproszenie mjr A.  Zamoyskiego – oficera rez. 1 Pułku Ułanów przyjechał we IX 1940 na rekonwalescencję do majątku w Kotłówce. Po aresztowaniu A. Zamoyskiego wyjechał z Kotłówki i w IV 1941 przyjechał do Grójca, gdzie został wprowadzony przez por. Z. Nowińskiego „Zgrzyta” – znanego mu ze Szkoły Podchorążych Kawalerii do ZWZ i służby w 1 Pułku Ułanów. Zaprzysiężony przez kpt. sł. st. łącz. S. Jodłowskiego „Klon” – k-dta Obwodu ZWZ Grójec.
    Od jesieni 1941 szef ZO, potem od XI 1942 Kedywu do I 1945. Jednocześnie oficer broni w sztabie obwodu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 11 XI 1942. Oficjalnie pracował jako praktykant leśny rewiru Śreniawa w lasach majątku Mała Wieś. Był też organizatorem zrzutowisk lotniczych na terenie obwodu. Opracował plan i dowodził atakiem na budynek „Caritas” w Grójcu – więzienie gestapo, z którego w nocy 27 III 1944 uwolniono 25 Polaków. Czynny w konspiracji AK do 19 I 1945.
    Wiosną 1945 zagrożony aresztowaniem wyjechał do Bydgoszczy, gdzie mieszkał i pracował. Poszukiwany przez UB opuścił nielegalnie Polskę i przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie przebywał w m. Carlton w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Zweryfikowany w 1947 w stopniu rtm. sł. st. kaw. W 1948 razem z żoną Marią ps. „Cyganka” – żołnierzem AK wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe. Pracował na farmie u Szkota, a później na własnej, oraz w fabryce. Od 1978 na emeryturze. W miejscowości Sarnia, gdzie mieszkał uczestniczył aktywnie w życiu Polonii pełniąc kierownicze funkcje w organizacjach Koła Weteranów, Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, Parafii Polskiej, Komitecie Koordynacyjnym Organizacji Polonijnych. W V 1993 wybrany Przewodniczącym Rady Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Kanadzie.
    Był awansowany do stopnia mjr /od 1964/ i ppłk /od 1990/
    Odznaczony KW 2x, Krzyżem AK, Medalem Wojska 3x, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Związku Polaków w Kanadzie oraz Odznaką Honorową Władz Prowincji Ontario.
    Zmarł w Kanadzie 20 VIII 2004.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wasilewski
    - Jan - - chor. - Szef kanc. 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Wasilewski - Stanisław - Sęk, - chor. - Placówka 3 Suwałki Rejon obwodu suwalskiego AK

    Wasiutyński Witold 
    [1900-1939], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1936]

    Ur. 10 V 1900. Uczestnik działań niepodległościowych 1918-1920. Ukończył kurs podchorążych. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy nadal w WP. Awansowany na stopień por. sł. st. kaw. 1 XI 1921. Długoletni oficer 17 p. uł. w Lesznie Wlkp. W latach 1929-1931 w Brygadzie Kawalerii „Poznań”, a następnie przeniesiony w 1931 do 3 psk w Wołkowysku. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca szwadronu w 3 psk.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi szwadronem CKM 3 psk w Składzie Suwalskiej brygady Kawalerii, potem Brygady Kawalerii „Edward” w składzie SGO „Polesie”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestniczy w walkach pod Serokomlą i Kockiem na Lubelszczyźnie. Zginął w walce 05 X 1939 w m. Zielony Kąt k. Kocka.
    Poległ o5 X 1939 w m. Zielony Kąt k/ Kocka. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Woli Gułowskiej.
    Odznaczony: KW, SKZ

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Watażka
    - NN - st.strz. - - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Wawiórko Edward 
    [1915-?], plut. podch. rez. piech. WP [1939], w ZWZ/AK/AKO ppor. [1943] ps., „Skiba”

    Ur. 03 IX 1915. Ukończył szkołę powszechną, potem w 1936 szkołę średnią. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP przy 76 pp w Grodnie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. z przydziałem mobilizacyjnym do 76 pp. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 201 pp rez. w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji niemieckiej od X 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Augustów, gdzie pełni funkcję dowódcy Placówki ZWZ/AK Bargłów w rejonie II. Jednocześnie dowódca konspiracyjnego plutonu. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 15 VI 1943 z starszeństwem od 3 V 1943. Był wykładowcą w konspiracyjnej szkole podchorążych rezerwy piechoty AK utworzonej na terenie rejonu II. W okresie akcji „Burza” w 1944 był przewidywany na dowódcę kompanii CKM w 3 p. szwol., który miał być odtwarzany w ramach AK. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”.
    Po przekształceniu AK w II 1945 w AKO nadal działa w konspiracji, dowódca oddziału partyzanckiego, potem przewodnik kompanii terenowej „B – Sosny” w obwodzie AKO Augustów i jednocześnie przewodnik oddziału samoobrony operującego na terenie gm. Bargłów i Dębowo.
    Po wyjściu z konspiracji w kraju. Awansowany do stopnia mjr w st. sp.
    Dalsze losy n/n
     
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wawrzyn Józef 
    [1914-?], podoficer sł. st. saperów WP, plut., żołnierz ZWZ/AK, sierż./ ppor. cz. w.,  ps. „Nachalnik”.

    Ur. 08 V 1914 na Suwalszczyźnie, syn Kazimierza i Aurelii. Przed wojną ukończył szkołę powszechną, potem 6 klas gimnazjum. Od 1935 odbywał służbę wojskową w WP. Ukończył w stopniu kpr. szkołę podoficerską saperów i pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer nadterminowy, potem zawodowy. W 1939 w stopniu plut. sł. st. służył w 3 batalionie saperów w Wilnie, w którego szeregach brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji od II 1940 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Suwałki. Od 1941 był łącznikiem, potem od 1943 żołnierzem w oddziale partyzanckim dowodzonym przez Wincentego Wysockiego „Szczupaka”. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych przeciwko siłom okupanta hitlerowskiego. Był przewidywany w ramach odtwarzania w AK 41 pp na stanowisko zastępcy dowódcy 9 kompanii w III baonie. W czasie akcji „Burza” w 1944 dowodził plutonem. Uczestniczy w walce z Niemcami. Po wejściu A. Cz. na teren Suwalszczyzny zostaje w VIII 1944 aresztowany przez NKWD i uwięziony w więzieniu w Białymstoku, skąd zostaje wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszkowie, skąd zostaje odesłany 14 IV 1945 do obozu nr 178/454 w Riazaniu-Diagilewie, potem 07 VII 1947 wywieziony do obozu nr 171 w m. Susłongier, a 18 X 1947 odesłany do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 26 X 1947.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)


    Wejman Ludwik 
    - [1911-?], oficer rez. art. WP, ppor. [1936]

    Ur. 03 XI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a praktyki w 3 pal w Zamościu. Ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 29 pal w Grodnie. Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do I dywizjonu 29 pal stacjonującego w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem 3 baterii I dywizjonu 29 pal. Brał udział w walkach wraz z 3 baterią w składzie 29 DP w rejonie Piotrkowa Tryb., Bełchatowa.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wejs - Ignacy - st. wachm. - 1 szwadron - Szef szwadronu 3 Pułk Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Westerski Mieczysław Wacław 
    [1910-1940], oficer rez. broni pancernej WP, ppor. [1936].

    Ur. 4 X 1910 w Pabianicach. Syn Stanisława i Heleny. Ukończył gimnazjum i Szkołę Nauk politycznych w Warszawie. Mieszkał i pracował w Pabianicach. W latach 1933- 1934 odbył służbę wojskową w szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 7 baonu pancernego w Grodnie. Po odbytym w 1937 kursie dla oficerów broni pancernej przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów broni pancernej. Zmobilizowany 24 VIII 1939 do WP i wcielony do odtwarzanego w Grodnie w ramach mobilizacji przez 7 baon pancerny – 32 dywizjon pancerny, gdzie pełni funkcję adiutanta d0wódcy dywizjonu kpt. sł. st. Brunona Błędzkiego. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 32 dywizjonu pancernego w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w GO „Narew”. Uczestniczy w walce 10 IX 1939 w rejonie Czerwonego Boru z niemiecką Dywizją Pancerną „Kempf”, a 11 IX 1939 pod Zambrowem z oddziałami 20 DZmot., oraz 13-14 IX 1939 pod Olszewem. W walkach z Niemcami dywizjon poniósł duże straty w ludziach i sprzęcie. Po zniszczeniu w rejonie m. Joski z braku paliwa pozostałego sprzętu utworzono oddział pieszy, który dotarł do Wołkowyska. Po 17 IX 1939 dostał się tam do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie jenieckim w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żona Stefania, córka Hanna.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wędkowski
    - Andrzej - st. wachm. - Szwadron ckm - Szef szwadronu 2 Pułk Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego
    Wieloch - Stanisław - ("Ryś") - kapral - Łącznik do komendy obwodu Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Wierzbiański Kazimierz 
    [1914-?], oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1938]

    Ur. 1 VI 1914. W okresie od 28 VIII 1935- 22 XII 1935 przebywał na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty, potem od I 1936 - 31 V 1936 odbywał przeszkolenie w pułku kawalerii a następnie od VI-VII 1936 w pułku manewrowym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, a do IX 1936 praktyki w 1 p. uł. w Augustowie. W okresie od X 1936 – VII 1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, potem na praktykach oficerskich w 1 p. uł. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 1 p. ułanów w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 2 plutonu w 3 szwadronie 1 p. uł., którym dowodził do 17 IX 1939.
    W latach 1945-1947 służył w 1 p. uł. w PSZ. Awansowany do stopnia rtm. Zdemobilizowany w 1947.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wierzbicki
    - - ppor. rez. - Bateria Artylerii Przeciwlotniczej - Oficer Oddziały przydzielone, mobilizacyjne
    Wierzbicki - Stanisław - ("Wierny") - sierż. - Dowódca plutonu I Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Wierzbicki Julian
    [1916-1944], leśnik,  w ZWZ/AK kpr. podch./ppor. cz. w. ps. „Roman”

    Ur. 16 II 1916 w miejscowości Czełnowaj w guberni smoleńskiej /Rosja/. Po zakończeniu I wojny światowej w 1918 powraca z rodzicami do Polski, gdzie ojciec podjął pracę w charakterze leśniczego w leśnictwie Ostryńskie gm. Lipsk. Po ukończeniu 4 – klasowej szkoły powszechnej uczył się w gimnazjum w Grodnie, potem w Państwowym Gimnazjum im. K. Brzostowskiego w Suwałkach. Od 1933 uczy się w Szkole Leśnej w Żyrowicach, którą ukończył w 1937. Aktywnie działał w harcerstwie i uprawiał sport. W latach 1937-1938 odbywał staż leśnika, a jesienią 1938 otrzymał samodzielne leśnictwo Lipki w Nadleśnictwie Serwy. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Kampanię wrześniową 1939 odbył w plutonie leśników przy baonie KOP „Sejny”. Po walkach z Niemcami i sowietami 23 IX 1939 przekracza granicę z Litwą, gdzie został internowany w obozie jenieckim. Jesienią 1939 ucieka z obozu i powraca na Suwalszczyznę. Pracuje jako leśniczy w Buszmicy, potem w leśnictwie Podnowinka. Od 1940 czynny w konspiracji. Jesienią 1941 zorganizował i objął funkcję k-dta placówki ZWZ Szczebra-Olszanka, która organizacyjnie weszła w skład V rejonu obwodu ZWZ Suwałki. Na podległym terenie utworzył pluton konspiracyjny. Ukończył w stopniu kpr. podch. zastępczy kurs podchorążych rezerwy piechoty AK. Zdekonspirowany w XI 1942 wraz z grupą żołnierz AK odszedł do Puszczy Augustowskiej, gdzie utworzył zalążek oddziału partyzanckiego AK, który przyjął krypt. „Roman”. Dowodzony przez niego oddział przeprowadził szereg udanych akcji zbrojnych przeciwko siłom okupanta. W ramach odtwarzania sił zbrojnych przed akcją „Burza” był dowódca 7 kompanii w III baonie odtwarzanego 3 p. szwol. Bierze udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w VII-VIII 1944 w czasie „Burzy”. Poległ w walce 25 VIII 1944 pod Nowinkami.
    W AK awansowany do stopnia plut. podch./ppor. cz. w.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ z M.
    10 V 1986 w miejscowości Upustek k/Nowinki odsłonięto pomnik poświęcony jego pamięci i jego żołnierzy.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wierzbołowicz Stanisław - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -

    Więckowski Józef Władysław 
    [1901-1957]
    Ur. 17 VII 1901. Ukończył szkołę średnią. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie odbył kurs unitarny i przeszkolenie podoficerskie. Następnie w okresie X 1924- VIII 1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3 Pułku Szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył w CWK w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. st. st. kaw. 1 I 1935. Następnie dowódca szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem CKM. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Kampanię wrześniową 1939 zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie brał udział w walce pod Kockiem w składzie Brygady Kawalerii „Edward” w SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagu w VIIA w Murnau. Po wojnie powraca do kraju. Zmobilizowany i wcielony do WP. W stopniu mjr od lata 1945 do 24 VI 1946 był szefem sztabu 1 pułku ułanów w Garwolinie. Po rozformowaniu tej jednostki 24 VI 1946 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie w 1957.
    Odznaczony: SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wilczyński Mikołaj 
    [1909-?], lekarz weterynarii, oficer rez. WP, ppor. [1935]

    Ur. 3 I 1909. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne. Z zawodu lekarz weterynarii. W latach 1 X 1932-4 V 1933 odbył służbę wojskową w plutonie szkolnym weterynarii w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Do rezerwy przeniesiony w stopniu tytularnego kpr. podch. Do stopnia ppor. rez. awansowany 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym d0 14 dak w Białymstoku. Zmobilizowany latem 1939 do WP i przydzielony do Suwalskiej Brygady Kawalerii na stanowisko lekarza weterynarii. W składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii brał udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wildauer Herman / Henryk / [1912-1939], oficer rez. piech. WP, ppor. [1936]

    Ur. 7 IV 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 odbył służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 41 pp w Suwałkach. Zmobilizowany do WP latem 1939 i wcielony do 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 plutonu w 2 kompanii CKM w II baonie 41 pp. Bierze udział w obronie Warszawy. Wyróżniony w meldunku z 10 IX 1939 przez dowódcę odcinka ppłk J. Kalandyka za odwagę i brawurę podczas walk z niemiecką dywizją pancerną. Zginął 26 IX 1939.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wiśniewski - - - ppor. - Kapelmistrz 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki
    Wiśniewski - Stanisław - ppor. - - Dowódca II plutonu 4 Dywizjon Artylerii Konnej
    Wiśniewski - Bronisław - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Wiśniewski Hilary - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Smętny", Stutthof, 1944 - -

    Wiśniewski Jan - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , rozstrzelany pod Prudziszkami 26.4.1940 - -

    Ur prawdopodobnie 1917-18 w Suwałkach.
    Syn Heleny z d. Łapińska o ojcu nie mam informacji, pochodził z Suwałk, zam. przez sowietów
    Rodzina Łapińskich ma rodowód szlachecki i wywodzi się z okolic     Siedlec, tj. Nakory, Krześlin, Suchożebry.  Krótki rys genealogii:

      Andrzej Łapinski+Anna Lipińska(poch. w Suchożebrach)
      weteran powstania styczniowego, zm w 1920 r, spoczywa na augustowskim cm.
       !     !     ! 
      Helena +Fr.Wiśniewski   Tekla+Antoni Nowialis brat.....
       !     ! !
       JAN    Tadeusz Zofia i inne dzieci
       1917-1940      !
             Barbara Gałczyńska

     We wrześniu 1939 roku sowieci zajeli Grodno. Kapitan Stanisław Bielicki "Ziomek", oficer KOP Wilno podjął decyzję o pozostaniu w Polsce. Podobnie jego kilku podkomendnych. Przygotowywali działalność konpiracyjną w Suwałkach .Tutaj działał już hitlerowski aparat przemocy. Tymczasowa Rada Ziemi Suwalskiej pod egidą Związku Walki Zbrojnej-AK obwodu Suwalskiego, do którego należał także Jan Wiśniewski, przygotowała działania dywersyjne na dużą skalę. Zamierzano m.in. wysadzić kino tylko dla Niemców przy ul. Kościuszki poprzez zrobienie podkopu i podłożenie 30 kg trotylu. Zadania skonstruowania takiej miny podjął się właśnie Janek Wiśniewski, przedwojenny rusznikarz w suwalskiej jednostce wojskowej.
    Miasto było  zajęte przez silną agenturę gestapo, która dysponowała precyzyjnymi informacjami o grupie "Ziomka". Sierżant Zygmunt Majchrzak został zwerbowany przez Abwehrę jako podoficer KOP Wilno. Jego pseudonim to "Ranek", zdobył zaufanie kpt. Bielickiego i wykorzystał wieloletnią znajomość z kapitanem.
    Aresztowania rozpoczęły się 16 listopada 1939 r, kiedy Suwalszczyzna była wcielona do Rzeszy i została rozbita Tymczasowa Rada Ziemi Suwalskiej. Po śledztwie i torturach trwających kilka  miesięcy konspiratorów przewieziono do Tylży (ob. Obwód Kaliningradzki), gdzie postawiono ich przed hitlerowskim trybunałem.
    Egzekucję wykonano 26 kwietnia 1940 roku w podsuwalskim lesie Szwajcaria. Rozstrzelano:
    Stanisława Bielickiego(38 lat),  Aleksandrę Kujałowicz, Aleksandra Murawskiego, Jana Wiśniewskiego(23 lata), Wacława i Zdzisława Mroczków, Antoniego Trachima, Józefa Korejwo, Piotra Niewiażę, Władysława Januszewskiego, Włodzimierza Pileckiego, Włodzimierza Młynarskiego i Marię Smolarek.
    .........byli następcy......Polecam książkę Ireneusza Sewastianowicza "Wolność krzyżami się mierzy" czyli Suwalszczyzna po 1IX 1939, Wydawnictwo Mirosław Basiewicz.
    dzisiaj zapalam znicze w tym szczególnym miejscu, w lesie..., tuż za Suwałkami,w kierunku Jeleniewa-  to memorabilia ...chwała bohaterom!

    inf. Barbara Gałczyńska



    Witkowski Edward Leon 
    [1895-1976], legionista, oficer sł. st. kaw., mjr [1934], w WP ppłk [1945]

    Ur. 20 III 1895. Ukończył gimnazjum realne. W latach 1915-1917 służył w 2 p. ułanów Legionów Polskich. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920 w szeregach 3 p. szwol. Awansowany do stopnia ppor. Za okazane męstwo na polu bitwy odznaczony VM kl. 5 i KW. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919.Po wojnie służy nadal w 3 p. szwol., gdzie dowodzi plutonem, potem szwadronem. Do stopnia rtm sł. st. kaw. awansowany 15 VIII 1924. W 1931 przeniesiony do Departamentu Kawalerii w MSWojsk. Ukończył kurs dla kwatermistrzów pułku kawalerii. Do stopnia mjr sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Następnie do 1939 służył w 6 psk w Żółkwi, gdzie pełnił funkcję II zastępcy dowódcy i kwatermistrza. W 1939 przeniesiony do 3 p. szwol. w Suwałkach na stanowisko I zastępcy dowódcy.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 był nadal I zastępcą dowódcy 3 p. szwol. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. szwol. Od 20 IX 1939 do 6 x 1939 dowodzi 3 p. szwol. Brał udział w bitwie pod Wolą Gułowską i Kockiem 2 – 5 X 1939. Po kapitulacji 6 X 1939 SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Przebywał w jenieckim obozie przejściowym w Radomiu potem w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie powraca w 1945 do kraju. Zmobilizowany do WP i awansowany do stopnia ppłk sł. st. Od 20 X 1945 do 16 II 1946 był dowódcą stacjonującego w Przasnyszu 3 p. ułanów wchodzącego w skład 1 Warszawskiej Dywizji Kawalerii. Po rozformowaniu dywizji przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 31 X 1976.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wojno Mieczysław [1909-1945], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938].

    Ur. 09 IV 1909. Po ukończeniu szkoły średniej odbywa w latach X1931- VII 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne, potem w okresie X 1932-VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Do lata 1939 dowódca oddziału plutonu zwiadu 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca plutonu kolarzy zwiadowców. 
    Wojnę przeżył.
    W 1945 aresztowany przez NKWD i zamordowany.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wojtaszczyk Konstanty [1910-?], oficer rez. kaw. WP[1937] w ZWZ/AK, ps. „Szczyt”

    Ur. 17 X 1910 na Podlasiu. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. ułanów w Suwałkach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. ułanów. Latem 1939 zmobilizowany do WP i wcielony do 2 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dowódcy 3 plutonu w szwadronie CKM. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny w bitwie pod Serokomlą 2 X 1939.
    Ppor. szw. ckm 2 p. uł.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji na terenie Obwodu Radzyń AK. Od 1943 do 1944 był dowódcą poddziału w OP -35 dowodzonym przez mjr K. Witkowskliego. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”
    Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wojtkulewicz - Jan - szwol. - Adamów - 5X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Wojtyna - - szwol. - Olszewo - 14X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego
    Wołczyk - Zbigniew - Piętaszek - strz. - 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Worek Franciszek Marian 
    [1912-?], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938]

    Ur. 4 X 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931 -1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowódca 2 plutonu w 3 kompanii CKM III baonu 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowódca 2 kompanii CKM w II batalionie 41 pp. Brał udział od 4 IX do 27 IX 1939 w obronie Warszawy. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie powraca do kraju.
    Żył w 1979.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wowak Antoni - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Piotr", powieszony w Podnowince 30.4.1944 - -
    Wróblewski - Bernard - wachm. - 3 szwadron - Szef szwadronu 1 Pułk Ułanów Krechowieckich im. płk. Bolesława Mościckiego

    Wróblewski Jan Marian 
    [1909-?], oficer rez. kaw. WP, ppor. [1937]

    Ur. 10 XII 1909. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 15 VI 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem praktyki w 2 p. uł. w Suwałkach. Do rezerwy przeniesiony w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. uł. Zmobilizowany latem 1939 do wP i wcielony do 2 p. uł. w którego szeregach bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku dowódcy 2 plutonu w szwadronie CKM.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wyderko Kazimierz 
    [1896-1970], legionista, oficer sł. st. piech. WP, ppłk [1932]

    Ur. 5 II 1896 w Krakowie. Pochodził z rodziny robotniczej. Uczęszczał do gimnazjum realnego w Krakowie. W 1915 wstępuje do Legionów Polskich. Przydzielony do 2 pp Leg. uczestniczy w walkach w Karpatach, potem Bukowinie, Besarabii, a od X 1915 do X 1916 na Wołyniu. W LP ukończył kurs oficerski. Po kryzysie legionowym w VII 1917 internowany.
    W WP służy od XI1918. Bierze udział w stopniu por. w szeregach 4 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 na odcinku północnym nad Berezyną i w walkach o Wilno. Po wojnie zweryfikowany przez MSWojsk. w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 4 pp Leg. do 36 pp w Warszawie,. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 15 VIII 1924. W latach 1924-1928 kwatermistrz 36 pp. Przeniesiony n początku 1929 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko dowódcy Baonu KOP Barszczów. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech 1 I 1932. Po ukończeniu kursu dla dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie przeniesiony w 1932 na stanowisko zastępcy dowódcy 9 pp Leg. w Zamościu. Z dniem 27 VIII 1937 mianowany dowódcą 41 pp w Suwałkach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 41 pp w składzie 29 DP. Podczas walk zostaje 08 IX 1939 ciężko ranny w walce z czołówką niemieckiej 4 dywizji panc. i wzięty do niewoli niemieckiej. Początkowo w szpitalu potem w obozie jenieckim. Po odzyskaniu wolności w 1945 pozostaje na zachodzie. Do kraju powraca w 1946. Zamieszkał w Krakowie. Z trudem znalazł sobie pracę w rzemiośle.
    Zmarł w Krakowie w szpitalu wojskowym w 1970.
    Odznaczony: VM kl. 5 za wojnę z bolszewikami, KN, KW2x,ZKZ,SKZ

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wydornik. Stanisław
    [1914-1943], działacz ZHP, działacz niepodległościowy, żołnierz ZWZ, ps. „Burza”, „Sęp”

    Ur. w 1914 w Lipkach pow. płocki. Po ukończeniu szkoły powszechnej pracował jako sadownik w gospodarstwie swego ojca, potem jako drugi pisarz gminny w Wysokim Mazowieckim. W latach szkolnych był aktywnym członkiem ZHP. W latach 1935-1937 odbywał służbę wojskową w 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Od 1938 członek Obozu Zjednoczenia Narodowego. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Suwałk i wraz z żoną Jadwigą mieszkał u swojej teściowej przy ul. 11 Listopada 22/24.
    W II 1940 był współorganizatorem organizacji o nazwie Organizacja Robotniczo-Rolnicza przemianowana w III 1940 na Korpus Ziemi Suwalskiej. W VII 1940 opuszcza szeregi Korpusu Ziemi Suwalskiej i wspólnie z Ksawerym Rukatem powołuje nową organizację konspiracyjną o nazwie Odrodzenie Narodowe. Należy do ścisłego kierownictwa tej organizacji. Prowadzi aktywną działalność organizacyjną. 16 IV 1941 nastąpiło połączenie czterech największych ugrupowań konspiracyjnych na Suwalszczyźnie. Jednocześnie żołnierz ZWZ. Działający w szeregach organizacji Edward Warakomski, który wykonywał m. in. funkcje kuriera do Warszawy był agentem gestapo o ps. „P-49, „Szary” i z każdej podróży oraz z działalności konspiracyjnej składał w gestapo sprawozdania. Po połączeniu organizacji konspiracyjnych mianowany przez S. Wydornika szefem wywiadu nowoutworzonej organizacji. W wyniku jego zdrady gestapo w V 1941 przystąpiło do masowych aresztowań członków konspiracji. St. Wydornik aresztowany przez gestapo prawdopodobnie 11 V 1941. Przeszedł ciężkie śledztwo. W III 1943 skazany przez hitlerowski sąd w Królewcu na karę śmierci. Zamordowany przez ścięcie na gilotynie w więzieniu „Neubau” w Królewcu 19 V 1943.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wysocki
    - Franciszek - ("Barć") - od VI 1944 do VII 1944 - Plut - Adiutant komendanta obwodu Komenda obwodu 7 AK - Augustów
    Wysocki - Jan - "Szczupak" - sierż. - d-ca patrolu – poległ w Klejwach 1944 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta.

    Wysocki Jerzy 
    [1906-?], inż., oficer rez. kaw. WP, por. [1937]

    Ur. 23 XII 1906. Ukończył gimnazjum, a następnie wyższe studia politechniczne uzyskując dyplom inżyniera. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwu Kawalerii, potem praktyki w 3 psk w Wołkowysku. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 3 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Wołkowysk. Po kolejnych ćwiczeniach w 1935 i 1936 awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937.
    Zmobilizowany latem 1939 do WP i wcielony do 3 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera broni.
    Dalsze losy n/n
     

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wysocki Piotr Roman [1911-?], oficer rez. łącz. WP, por. [1937]

    Ur. 18 IV 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1937. Zmobilizowany do WP latem 1939. Bierze udział w szeregach III baonu 41 pp w obronie Warszawy na stanowisku dowódcy plutonu łączności. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wysocki Wincenty 
    [1919-1944],żołnierz ZWZ/AK, plut., ps. „Szczupak”

    Ur. 28 VI 1919 na Suwalszczyźnie. Syn Aleksandra i Heleny. Przed wojną ukończył szkołę powszechną. Podczas niemieckiej okupacji czynny od jesieni 1941 w konspiracji ZWZ/AK na terenie Rejonu II w Obwodzie ZWZ/AK Suwałki, gdzie pełnił funkcję wywiadowcy, a następnie dowódcy patrolu dywersyjnego, na którego czele przeprowadził w latach 1943-1944 wiele akcji bojowych. Dowodzony przez niego patrol liczył 15 żołnierzy. Awansowany do stopnia kpr. w 1943. Poległ 7 V 1944 w walce z hitlerowską żandarmeria we wsi Klejwy w pobliżu Sejn.
    Pośmiertnie odznaczony SKZ z M i KW, awans do stopnia plut. w 1944.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Wysocki - Zygmunt - ( "Wicher") - st.sierż. - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Wyszyński Władysław 
    [1905-?], oficer sł. st. kaw. WP, por.[1933]

    Ur. 23 XI 1905. Ukończył szkołę średnią. W okresie od VIII 1927-XII 1927 odbywał przeszkolenie unitarne w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, a od I 1928 do V 1928 przeszkolenie kawaleryjskie w pułku kawalerii, potem praktyki. Od X 1928 do VIII 1930 w Szkole podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1933. Następnie dowódca 1 plutonu w 3 szwadronie 2 p. uł. W latach 1937-1939 pełnił jako p. o. funkcję dowódcy 3 szwadronu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 4 szwadronem 2 p. uł. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zabłocki
    - Romuald - Błotnik - elew s. podot. - d-ca patrolu dywers. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Zachwiej Leopold Jan 
    [1909-1939], kadet, oficer sł. st. piech., por. [1937]

    Ur. 5 VI 1909. W 1931 ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w latach X 1931- VIII 1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony do Baonu KOP „Podświle” stacjonującego w m. Podświle pow. dziśnieński woj. wileńskie na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii odwodowej. W VIII 1939 wraz z Baonem KOP „Podświle” wchodzi w skład utworzonego 3 pp KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na stanowisku dowódcy plutonu p/panc. II baonu 3 pp KOP. Uczestniczy w bojach z Niemcami w rejonie Augustowa, potem 14 IX 1939 transportem kolejowym przewieziony z 3 pp KOP na Wołyń, gdzie po 17 IX 1939 bierze udział w walce z wojskami agresora sowieckiego. Zginął w czasie walk 21-21 IX 1939 w rejonie m. Borowicze. /Informacja niepotwierdzona/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zacios Franciszek - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Ryś", zginął we wsi Marynowo 25.6.44

    Zagłoba-Kaniowski Roman Marian 
    [1893-1967], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1936]

    Ur. 10 VIII 1893. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. Służył w 4 pp Leg. w Kielcach, gdzie dowodził m. in. kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1927 do sztabu DOK III w Grodnie, gdzie pełnił funkcję oficera w referacie piechoty. W 1930 przeniesiony do 81 pp w Grodnie, gdzie pełni różne funkcje. W 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr. sł. st. piech. Następnie przeniesiony do 41 pp w Suwałkach na stanowisko dowódcy baonu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził II baonem i brał udział w obronie Warszawy. Odwołany z funkcji dowódcy 10 IX 1939. Następnie oficer w dowództwie odcinka. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1967.
    Odznaczony: KN,KW4x, ZKZ, SKZ.
                                                                                                                
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zagórski Jan 
    [1902-?], oficer sł. st. kaw. WP, rtm.[1939]

    Ur. 20 IV 1902. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w służbie wojskowej jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1922-1924 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 1 Pułku Strzelców Konnych w Garwolinie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Przeniesiony w 1931 do 9 Pułku Ułanów w Trembowli. Ukończył w CWK w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. W połowie lat trzydziestych przeniesiony do 1 p. uł. w Augustowie na stanowisko dowódcy szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził szwadronem CKM 1 p. uł. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 1 p. uł. Po reorganizacji pułku 18 IX 1939 w dyspozycji dowódcy pułku. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zajączkowski Zdzisław Aleksander 
    [1894-1974], legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1938], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Cieślak”, „Grzywa”, „Ksawery”, „Orzech” vel Zdzisław Lesiński
    Kmdt Okręgu Warszawa – Miasto ZWZ II 1940 - IX 1941.

          Ur. 20 III 1894 w Krakowie. Syn Aleksandra /technika budowlanego/ i Marii z d. Markiewicz. Po ukończeniu szkoły ludowej i wydziałowej od 1909 do 1913 uczył się w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Krakowie, gdzie otrzymał w VI 1913 świadectwo dojrzałości. Od początku 1914 należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, a od VIII 1914 służył w V batalionie 5 pp Leg. Ranny 10 VII 1915 w boju pod Urzędowem. W XII 1915 awansował do stopnia sierż. i objął dowództwo plutonu. Walczył na szlaku bojowym Legionów Polskich od walk na Kielecczyźnie do walk na Wołyniu. W X 1916 wraz z 5 pp Leg. wycofany z frontu do Baranowicz, skąd 5 pp Leg. przetransportowano do Pułtuska. Następnie na kursie oficerskim 5 pp Leg. w Ostrowi Mazowieckiej, który ukończył w pierwszej połowie1917. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany i następnie we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. W szeregach 95 pp , potem 35 pp walczył na froncie włoskim. W V 1918 zdezerterował i przybył do Warszawy, gdzie działa w PPS, pogotowiu Bojowym i jako instruktor Milicji Ludowej. Od I 1919 w stopniu ppor. sł. st. piech. WP z przydziałem do 5 pp Leg., gdzie dowodził kolejno plutonem. Uczestnik odsieczy Lwowa I –II 1919. Następnie bierze udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 20 IV 1920 dowodzi kompanią. Awansowany do stopnia por. sł. st. 01 V 1920. Po wojnie nadal w 5 pp Leg. Zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919. W 1921 ukończył kurs doszkalający dla młodszych oficerów. Od VI 1921 dowodzi batalionem sztabowym, a od X 1921 II batalionem 5 pp Leg. Od I do III 1923 dowodził grupą „Izabelin” na granicy polsko-litewskiej, po czym powraca do 5 pp Leg. w Wilnie, gdzie dowodzi kompanią, potem batalionem. W VII 1924 przeniesiony do Inspektoratu Armii nr 1 w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 15 VIII 1924. W V 1925 powraca do 5 pp Leg. na stanowisko d-cy batalionu, a od XI1926 pełni funkcję kwatermistrza. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1930. Od I 1930 zastępca d-cy 7 pp Leg. w Chełmie. W 1933 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty kurs dla dowódców pułków, po czym od 1933 zastępca szefa Departamentu Piechoty MSWoj. w Warszawie. W I 1936 mianowany d-cą 72 pp w Radomiu. Ukończył w 1936 kurs informacyjny. W I 1939 przeniesiony do KOP z przydziałem na stanowisko d-cy 3 pułku KOP „Głębokie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk sł. st. piech. Pułkiem dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939, a potem odcinkiem „Augustów” w składzie SGO „Narew”. 13 IX 1939 3 pułk KOP został skierowany do Lwowa, ale nie dotarł tam. 20 IX 1939 jego pułk zlikwidował oddział sowieckich dywersantów w miasteczku Kołki. W dniach 21 – 23 IX 1939 toczył zacięte walki z Armią Czerwoną w rejonie Borowicze – Hruziatyn - Nawóz na Wołyniu. Wobec przewagi nieprzyjaciela 23 IX 1939 w rejonie wsi Radoszyn pułk skapitulował. Udało mu się zbiec, lecz wkrótce dostaje się do sowieckiej niewoli. Podawał się za sierż. WP. Udało mu się jednak w końcu XI 1939 zbiec z niewoli i przedostać do Lwowa, gdzie od XII 1939 działa w konspiracji ZWZ na stanowisko I zastępcy k-dta Obszaru nr 3 ZWZ-1. W II 1940 wyjechał przez Kraków do Warszawy, gdzie od II 1940 objął komendę Okręgu ZWZ Warszawa – Miasto. W IX 1941 jako zwolennik sanacji przeniesiony na stanowisko inspektora KG ZWZ-AK, gdzie używał ps. „Orzech”. Związał się wówczas z Konwentem Organizacji Niepodległościowych. Był jednym z organizatorów akcji ekspropriacyjnej w Centrali Banku „Społem” 13 I 1943 w Warszawie, podczas której skonfiskowano 387 tys. zł.  
    W ramach Odtwarzania Sił Zbrojnych przewidywany na d-cę 22 DP w Podokręgu Rzeszów AK, ale stanowiska nie objął, ponieważ w VII 1944 Przeworsk, skąd miał dowodzić 22 DP AK został zajęty przez sowietów. Powrócił wówczas do Warszawy, gdzie dotarł 31 VII 1944. Brał udział od 01 VIII 1944 jako zwykły żołnierz w Powstaniu Warszawskim, nie zdołał, bowiem nawiązać kontaktu z KG AK. Ranny w nogę, przebywał w szpitalach w Pruszkowie i Milanówku, a potem został ewakuowany do Stryszowa k/Kalwarii Zebrzydowskiej. Od 1945 do 1948 mieszkał przy ul. Juliusza Lea w Krakowie, gdzie najpierw prowadził firmę „Spółka wydawnicza żurnali i mód”, a potem do 14 X 1948 był członkiem zarządu Spółki z o.o. Transport Towarowy „Ruch”. W VI 1945 został aresztowany przez UB i przewieziony do więzienia mokotowskiego w Warszawie, ale 19 IX 1945 na podstawie amnestii zwolniony z więzienia mokotowskiego. W 1947 przez kilka miesięcy był członkiem PPS, ale został z niej usunięty. W XI 1948 zostaje ponownie aresztowany przez UB i uwięziony. Przyznał się wówczas do używania fałszywych dokumentów na nazwisko Zdzisław Lesiński. Po zwolnieniu 27 I 1949 powraca do rodowego nazwiska. W VIII 1949 podjął pracę w Państwowym Budownictwie Elektrycznym w Krakowie jako starszy referent. 21 IX 1950  zostaje aresztowany przez UB pod zarzutem współpracy z WiN. 25 IV 1951 odbyła się pierwsza rozprawa przed WSR Kraków. Sądzony przez WSR w składzie kpt. Tadeusz Makowski – przewodniczący i st. szer. Władysław Fiucek i st. szer. Zygmunt Fantsmann jako ławnicy. Rozprawę jednak sąd odroczył,by jako świadka przesłuchać ponownie Franciszka Niepokulczyckiego na okoliczność kontaktów z WiN. Kolejna rozprawa odbyła się 21 VIII 1951. Przewodniczył sędzia mjr Mikołaj Tołkan, ławnikami byli strz. Henryk Korczyk i Tadeusz Rybka. Oskarżał prokurator Aleksander Duszyński, bronił mecenas Zygmunt Rogowski. Wyrok zapadł 27 VIII 1951. Skazany przez WSR w Krakowie, sygn. Akt Sr.329/51 na 6 lat więzienia, łagodząc na podstawie amnestii z 22 II 1947 tę karę do lat 3 z zaliczeniem aresztu śledczego. Po uprawomocnieniu się wyroku zostaje 28 X 1951osadzony w ZK w Wiśniczu, gdzie był więziony do 20 X 1953. Zwolniony z więzienia 20 X 1953, pracował najpierw krótko w Krakowskich Zakładach Wyrobów Rymarskich, a potem od 17 XI 1954 w Zakładzie Energetycznym Kraków – teren m. in. jako główny magazynier, referent zaopatrzenia i starszy zaopatrzeniowiec, do czasy przejścia na rentę 30 IV 1964.
    We IX 1956 wystąpił z prośbą do ówczesnej minister sprawiedliwości Zofii Wasilkowskiej o rewizję nadzwyczajną swojego wyroku. W dniu 21 XI 1956 decyzją Prokuratora Generalnego został ułaskawiony.
     Żonaty z Lucyną z d. Kościesza, dzieci nie mieli.
    Zmarł w Krakowie 23 XI 1974.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x/1922/, Orderem Odrodzenia Polski 5 kl., /1928/, KN /1931/

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zakrzewski Wacław [1909-?]
    Ur. 13 XII 1909. Ukończył szkołę średnią. Od IX 1930 do VI 1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim., potem do IX 1931 praktyki w 3 dak. Przeniesiony do rezerwy we IX 1931 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbytych ćwiczeniach aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933  z przydziałem ewidencyjnym do 1 dak w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1938. Przeniesiony do 4 dak w Suwałkach. W VIII 1939 zmobilizowany i wcielony do 4 dak w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 4 dak. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak. Kampanię wrześniową 1939 zakończył w bitwie pod Kockiem 5 X 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zakrzewski
    - Zenon - Pająk - strz. - druż.łączn. 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Zakrzewski - Zygmunt - Gałązka - kpr. - d-ca druż. - zamordowany 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Zambrowicz - Jan - ("Zryw") - plut rez. - Dowódca patrolu łączności Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Zahorski Antoni 
    [1907-?], lekarz  med., oficer sł. st. sanit. WP, ppor.[1937]

    Ur. 28 XI 1907. Po ukończeniu szkoły średniej od 1931 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom lekarza. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VII 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lekarza sanitarnego w 4 dywizjonie artylerii Konnej w Suwałkach.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 lekarz sanitarny 4 dak. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zaremba Konrad 
    [1909-1939], kadet, oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1939]

    Ur. 6 XII 1909 w Batumi /Gruzja/. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczy się w korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w Augustowie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 oficer w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był dowódcą III plutonu w 2 szwadronie szkolnym. Awansowany 19 III 1939 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Po mobilizacji powraca do macierzystego pułku.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 szwadronem 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w GO „Narew”. Poległ 14 IX 1939 podczas walki z wrogiem koło wsi Pietruszki w pobliżu Olszewa w czasie przebijania się pułku do Puszczy Białowieskiej.
    Pochowany na cmentarzu w Bielsku Podlaskim.

     (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zaręba Henryk
    - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Zrąb", zginął pod Nowinką 2.10.44 - -
    Zaręba Hipolit - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Sęk", zginął pod Nowinką 2.10.44 - -
    Zaręba Hipolit - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Sokół", powieszony w Podnowince 30.4.1944 - -
    Zbierajewski - - Aleksander - Mały - strz. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.

    Zdrohecki Roman Józef 
    [1910-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1939]

    Ur. 28 II 1910 w Bochni, syn Józefa. Uczęszczał do gimnazjum w Bochni, gdzie w VI 1928 zdał egzamin maturalny. W okresie X 1928-VIII 1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko dowódcy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1934. W 1935 przeniesiony do baonu KOP „Łużki” , gdzie początkowo był dowódcą plutonu, potem dowódca kompanii CKM. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1939. W VIII 1939 po sformowaniu 3 pp KOP baon KOP „Łużki” wchodzi jako I baon w skład 3 pp KOP.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi I kompanią CKM w 1 baonie 3 pp KOP. Do 13 IX 1939 uczestniczy w walkach z Niemcami w rejonie Augustowa. 13 IX 1939 wraz z 3 pp KOP transportem kolejowm wyrusza do Lwowa. Jednak 17 IX 1939 w wyniku bombardowań 3 pp dociera w rejon Kostopola-Dereźne, gdzie zostaje wyładowany i zgodnie z otrzymanym rozkazem pułk wyrusza marszem pieszym na Kowel. Już 20 IX 1939 dochodzi do pierwszych walk z Ukraińcami, a w nocy z 21na 22 IX 1939 w rejonie wsi Borowicze-Nawóz doszło do walk z oddziałami sowieckimi, gdzie pułk poniósł ciężkie straty. Po oderwaniu się od nieprzyjaciela 23 IX 1939 pozostałość 3 pułku zostaje otoczona w rejonie wsi Radoszyn. Po walce z przeważającymi siłami wroga 3 pp KOP kapituluje. Wzięty do niewoli sowieckiej i wywieziony przez Kowel do Szepetówki, skąd 1 XI 1939 zostaje wywieziony do obozu w Kozielsku.
    Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zegało
    - Grzegorz - szwol: - Lipiny - 4X poległ w 1939 - żołnierz 3 Pulku Szwoleżerów Mazowieckich im. płk. Jana Kozietulskiego

    Zieliński Antoni 
    [1911-?], oficer sł. st. weterynarii WP, por. [1939]

    Ur. 13 VI 1911. Po ukończeniu gimnazjum odbywa od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 psk. Przeniesiony do rezerwy we IX1931. Podejmuje studia weterynaryjne. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1933. Po ukończeniu studiów przeniesiony do korpusu oficerów weterynarii. W III 1936 powołany do służby czynnej i z dniem 19 III 1936 mianowany ppor. sł. st. w korpusie oficerów weterynarii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Pełnił funkcję lekarza weterynarii w 5 pal we Lwowie, później w 2 p. uł. w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 2 p. uł. w składzie Suwalskiej brygady Kawalerii a po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje 4 X 1939 ranny w rejonie Woli Gułowskiej.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zieliński Julian 
    [1920-?], żołnierz AK, ps. „Klin”

    Ur. 10 X 1920, syn Lucjana i Stefanii. Przed wojną ukończył szkołę powszechną i uczęszczał do szkoły średniej. Podczas okupacji niemieckiej czynny początkowo w organizacji niepodległościowej Tymczasowa Rada Ziemi Suwalskiej dowodzonej przez kpt. S. Bieleckiego „Ziomka”, potem w ZWZ/AK od 1941 na terenie Obwodu Suwałki ZWZ/AK. W 1940 był łącznikiem patroli dywersyjnych, organizował zbiórki broni, potem dowodził patrolem dywersyjnym. W 1943 był d-cą drużyny partyzanckiej w kompanii „Sejny”. W IV 1944 ukończył w stopniu kpr. podch. konspiracyjny kurs
    podchorążych rezerwy piechoty. Następnie od V 1944 d-ca plutonu w kompanii Sejny. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Awansowany do stopnia ppor. cz. w.
    Po wojnie ukończył szkołę średnią oraz wyższe studia pedagogiczne. Pracował w zawodzie nauczyciela.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, BKZ z M.
    Zmarł w Suwałkach 24 sierpnia 1984 roku -
    inf.M. Sobczak

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zieliński - Stanisław - - sierż. pchor. - Dowódca III plutonu II batalion - (walczył 4--27 IX w obronie Warszawy - odcinek "Ochota") - 41 Pułku Piechoty Strzelców Suwalskich Im. Marszałka Józefa Piłsudskiego 11X 1939 r. (I rzut) - Suwałki

    Zieliński Tadeusz Bogusław 
    Adam [1915-1967], kadet,oficer sł. st. kaw. WP, ppor.[1936], w PSZ, mjr.

    Ur. 28 III 1915. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdał egzaminy i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu praktyk w 3 psk zostaje promowany 15 X 1936 do stopnia ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 3 psk w Wołkowysku na stanowisko dowódcy plutonu. W latach 1937-1939 dowódca 2 plutonu w 3 szwadronie 3 psk.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem w 3 szwadronie 3 psk Suwalskiej Brygady Kawalerii w składzie GO „Narew”, potem w SGO „Polesie”. Brał udział bitwie pod Kockiem 5 X 1939.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 znalazł się w Armii Polskiej na Wschodzie, potem w II Korpusie gen. W. Andersa. Brał udział w kampanii włoskiej, gdzie dowodził 1 szwadronem 15 Pułku Ułanów Wielkopolskich w składzie 5 Kresowej DP, a następnie w 14 Wielkopolskiej Brygadzie Pancernej. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 31 XII 1967. Pochowany na cmentarzu South Ealling.
    Odznaczony: VM kl. 5

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zieliński - Bolesław - "Szary", - chor. - Placówka Pawłówka Rejon obwodu suwalskiego AK
    Zięcina - Jadwiga - - - Punkt łączności etap Suchowola-Sokółka-Białystok Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów
    Zięcina - Jan - ("Szczep") - kapral - Zastępca dowódcy Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów

    Ziętkowski Adam Franciszek 
    Józef [1904-1987], kadet, oficer dypl. sł. st. art. kpt. [1936]
     Ur. 29 I 1904. W 1924 ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Szkole Oficerskiej Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 1 Dywizjonu Artylerii Konnej w Warszawie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1928. W 1 dak był dowódcą plutonu, potem baterii. W latach 1934-1936 stuiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. sł. st. Po ukończeniu MSWoj. w MSWoj 1936 otrzymał tytuł oficera dypl. Następnie oficer w sztabie wołyńskiej Brygady Kawalerii. W okresie 1938-1939 przebywał na studiach wojskowych we Francji. Po mobilizacji powraca do kraju. Przydzielony do sztabu Armii „Łódź”, potem do 24 IX 1939 szef Oddz. III dowództwa Armii „Warszawa”, a od 25 IX 1939 oficer sztabu w dowództwie odcinka „Warszawa-Zachód”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej m. in. w oflagu w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Wieloletni pracownik Rządu RP na Uchodźstwie.
    Zmarł 02 VII 1987 w Southampton.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Zubowicz
    - Antoni - Antek - elew s. podof. - 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Zubowicz - Józef - Felczer - strz. - sanit. 9 komp. 41 pp uformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówek AK - Krasnopol i częściowo Sejwy
    Zwoliński - Józef - - chorąży - Dowódca Oddziały terenowe obwodu nr 7 AK - Augustów 

    Żarski Hipolit 
    [1900-?], oficer sł. st. kaw., rtm.[1939]

    Ur. 13 VIII 1900. W latach 1923-1925 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 1937 przeniesiony na stanowisko dowódcy plutonu w 11 szwadronie pionierów w Augustowie wchodzącego w skład Suwalskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem 11 szwadronu pionierów. Uczestniczył w walkach z wrogiem na szlaku bojowym SBK. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził pozostałością 11 szwadronu pionierów w pionierów w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Po zawarciu układu Sikorski-Majski w VIII 1941 został zwolniony z obozu. Wstępuje do Armii Polskiej organizowanej przez gen. w. Andersa w ZSRR. Od X 1941 służył w 19 pp organizowanym w Ośrodku Organizacyjnym w Trockoje, gdzie pełni funkcję dowódcy kompanii saperów. Ewakuowany wiosną 1942 z ZSRR wraz z 19 pp przez Iran do Palestyny. Pełnił później służbę w Armii Polskiej na Wschodzie.
    Po demobilizacji II korpusu w Wlk. Brytanii i demobilizacji powraca do Polski. Zamieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł w 1976.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Żaryn Borys [1911-1973], kadet, ppor. sł. st. kaw. [1936],w PSZ por. dypl.

    Ur. 17 XII 1911 w Łomży. Ukończył naukę w Korpusie Kaetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w VI 1933 zdał egzamin maturalny. Od X 1934 do VII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu, potem na praktykach w 3 p. szwol. w Suwałkach. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 3 p. szwol. na stanowisko dowódcy plutonu.
    Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 plutonem w 3 szwadronie 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, potem w Brygadzie Kawalerii „Zaza”. Po walkach na Lubelszczyźnie uniknął niewoli i przedostał się na Litwę skąd statkiem przez Bałtyk przepłynął  do Szwecji i przez Wlk. Brytanię dotarł do Francji, gdzie wstąpił do WP. Brał udział w kampanii francuskiej w 1940 jako dowódca 2 plutonu w szwadronie motocyklistów 2 Wileńskiego Dyonu Rozpoznawczego 2 DSP. Po klęsce Francji internowany w Szwajcarii. W 1943 przedostał się do Afryki Północnej skąd na polskim statku „Wisła” przybył do Wlk. Brytanii i wstępuje do WP. Od XI 1944 do IV 1945 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Eddleston w Szkocji. Awansowany do stopnia por. dypl. sł. st. kaw. Po demobilizacji w 1947 wyjechał z Wlk. Brytanii do Kanady gdzie osiedlił się na stałe. Przez wiele lat pracował jako technik w Biurze Projektów. Aktywny społecznie w organizacjach polonijnych. Był członkiem Stowarzyszenia Techników Polskich w Kanadzie. Mieszkał w Montrealu, gdzie zmarł 30 XII 1976. Pochowany na cmentarzu weteranów „Field Of Honour” w Pointe  Claire QC.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Żegarski Franciszek
    - członek ZWZ-PZP-AK obwodu suwalskiego zamordowany przez hitlerowców - , ps. "Jastrząb", Działdowo, 1944 - -

    Żelazowski Franciszek
    [1911-1943],żołnierz ZWZ/AK ps. „Sęp”

    Ur. 19 IV 1911 w Irkucku na Syberii w rodzinie urzędnika bankowego. W wyniku wymiany jeńców w 1922 powraca z rodziną do Grodna. Uczęszczał do Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza w Grodnie. Jest przewodniczącym szkolnego Kółka LOPP i skarbnikiem samorządu szkolnego. W roku szkolnym 1930/1931 ze względu na zły stan zdrowia przerywa naukę. Z tego powodu zwolniony ze służby wojskowej. Przed wojną mieszkał w Lipsku n/Biebrzą. Czynny w konspiracji podczas okupacji sowieckiej 1940-1941. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w VI 1941 położył duże zasługi w organizowaniu zrębów ZWZ na terenie Lipska i okolic. Był organizatorem i d-cą Placówki ZWZ Lipsk w Rejonie IV w Obwodzie ZWZ/AK Augustów. Był aktywnym konspiratorem. Jednocześnie d-ca patrolu partyzanckiego. Aresztowany w VI 1943 przez gestapo i zamordowany.
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Żukowski Mieczysław 
    [1895-?], oficer sł. st. piech. WP, kpt. [1933]

    Ur. 08 I 1895. W latach 1918-1920 brał udział w walkach o niepodległości Polski. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 59 pp w Inowrocławiu. W latach późniejszych ukończył kurs dla oficerów administracyjnych. Przeniesiony około 1929 do 41 pp w Suwałkach, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. W latach 1937-1939 oficer administracyjno-materiałowy 41 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję kwatermistrza 41 pp w składzie 29 DP. Po walkach w rejonie Piotrkowa Tryb. przedostał się na wschodni brzeg Wisły i dotarł do Garwolina, gdzie zostaje dowódcą organizowanego batalionu piechoty.
    Odznaczony: SKZ.
    Dalsze losy n/n.

    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)

    Żukowski
    - Piotr - Grom - ppor. - dowódca kompanii 7 kompania 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywersyjnych placówki AK Huta. Placówka Huta-Tartak
    Żukowski Franciszek - partyzant obwodu suwalskiego AK - , ps. "Czarnota", zginął pod Nowinką 2.10.44 - -
    Żurawski Antoni - rozstrzelany przez Niemców 13 lipca 1943 roku na fortach Grodna koło wsi Naumowicze - - -
    Żuryński - Stanisław - Sokół - plut. - rusznikarz baonu 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Żyliński - Józef - Wrzos - kpr. - 8 komp. 41 pp sformowana z członków ruchu oporu i żołnierzy patroli dywers. placówek AK Zaboryszki i częściowo Sejwy.
    Żynda Henryk [1911-?], podoficer rez. piech. WP, kpr., żołnierz ZWZ/AK ps. „Wrona”

    Ur. 18 XII 1911 na Suwalszczyźnie, syn Antoniego i Józefy. Ukończył szkołę średnią. Odbył służbę wojskową w 41 pp w Suwałkach, gdzie ukończył szkołę podoficerską w stopniu kpr. rez. Brał udział w szeregach 41 pp w kampanii wrześniowej 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej. Żołnierz ZWZ/AK na terenie Obwodu Suwałki ZWZ/AK. Pełnił różne funkcje m. in. łącznik k-dta obwodu do dowódców rejonów. Przewoził pocztę konspiracyjną z rozkazami i instrukcjami. Zajmował się zaopatrzeniem. Od 1943 żołnierz w oddziale W. Pielckiego „Żwirki”. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych przeciwko siłom niemieckiego okupanta. Ukończył konspiracyjny kurs dla podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia kpr. podch. rez. piech. 3 V 1943. W ramach odtwarzania 41 pp miał przydział do 9 kompanii III baonu 41 pp AK. Uczestnik walk z Niemcami w okresie akcji „Burza”. Po wejściu na teren Suwalszczyny A. Cz. zostaje aresztowany przez NKWD i uwięziony w więzieniu w Białymstoku, skąd zostaje wywieziony do obozu nr 140 w m. Kalinie, potem wywieziony do obozu nr 41 w Ostaszkowie gdzie zostaje osadzony 30 V 1945 skąd go odesłano do obozu PUR w Białej Podlaskiej. Repatriowany do kraju 26 I 1946.
    Odznaczony: SZZ z M, BKZ z M.
    Dalsze losy n/n
    (informację nadesłał P. Tadeusz Łaszczewski)





    Pan Tadeusz Łaszczewski przy opracowaniu not biograficznych korzystał z następujących pozycji:           

               

     

    • USC Łódź. Skrócony akt zgonu nr IV/152/1992; S. Buczyński.
    • Suwalszczyzna 1939-1944, Warszawa 1990,s.256,258,263,280,295,296;
    • P. Łapiński. Biogram B. Jasińskiego /w/ Konspiracja i Opór społeczny w Polsce 1944 – 1956.
    • Słownik biograficzny,t. 1, s.177-179. IPN Kraków- Warszawa-Wrocław 2002.
    • List p. Ireny Skrzypek z Goleniowa z dnia 6 II 1992 z inf. Dot. K. Ptaszyńskiego;
    • S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991;
    • Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, cz. 1. Białystok 1993;
    • K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okrę AK – AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;
    • W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na Białostocczyźnie w latach 1939-1944, cz. 1-4. Referat materiałowy. W-wa 1967;
    • Więźniowie łagrów rejonie Workuty. W-wa 2001, cz. II;
    • USC Tomaszów Maz. Skrócony akt zgonu nr 458/1965.
    • Rocznik Oficerski Rezerw 1934;
    • R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    • Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj Nr 319 /Sarna, Grzyb/. Warszawa 2001, s. 10, 54;
    • Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ/AK 1939-1945. Białystok 1993, cz. 1, wg indeksu;
    • ks. K. Litwiejko. Sokólsko-Białostocki Obwód Zrzeszenia WiN [w:] Dzieje Polskiego Podziemia na Białostocczyźnie 1939-1956. Toruń 1992, s.64;
    • K. Krajewski-T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. Warszawa 1997, wg indeksu
    • Z. Gwozdek Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945. T. I, Białystok 1993;
    • W.Żarski- Zajdler. Ruch Oporu w latach 1939-1944 na Białostocczyźnie. Referat materiałowy. Warszawa 1966, cz. 1-IV.
    • R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;
    • L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985;
    • Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. I, Białystok 1993; tenże: Okręg Białystok AK /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996;
    • K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;
    • S. Buczyński. Suwalszczyzna 1939-1944. W-wa 1991;
    • W. Liniarski. Odtwarzanie Sił Zbrojnych w Okręgu AK Białystok. W-wa 1971, mps.;
    • Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319. W-wa 2001;
    • Wyrok w procesie mjr-a A. Rybnika i W. Brulińskiego oraz działaczy Suwalsko-Augustowskiego obwodu WiN /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków 2000;
    • Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 3193/46; USC Pruszków.
    • Skrócony akt zgonu nr 415/93
    • Z. Gwozdek. Okręg Białostocki ZWZ-AK 1939-1945, t. 1. Białystok 1993;
    • K. Krajeński – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944 – VIII 1945. W-wa 1997;
    • Rozkaz Delegata Sił Zbrojnych nr 319. w-wa 2001;
    • A. Zagórski. Wyrok w procesie mjr-a A. Rybnika i W. Brulińskiego oraz działaczy WiN Obwodu Augustowsko-Suwalskiego WiN /w:/ ZH WiN nr 14. Kraków IX 2000;
    • Księga ewidencyjna więźniów CWK Wronki nr 1830/1946;
    • Księga ewidencyjna więźniów CWK Rawicz nr 939/1947..

     




    30 marzec 2007 r.  - 27 kwiecień 2011 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005