<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lata 1939 - 1947 Informacje cz. 2

  • 3 Karpacki Pułk Artylerii Lekkiej
  • 4 Pułk Piechoty nazwiska A - Ł
  • 4 Pułk Piechoty nazwiska M - Ż
  • 30 Pułk Piechoty
  • 13 Pułk Artylerii Pancernej
  • 1 Pułk Piechoty
  • Warszawskie cmentarze żołnierzy poległych w 1939 roku
  • Obrona Warszawy i Modlina - 1939 r.; nazwiska A - G
  • 8 Bydgoski Pułk Piechoty
  • 6 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 39 Pułk Artylerii Lekkiej
  • Pracownicy Poczty i Telekomunikacji 1939 – 1945
  • 14 Pułk Piechoty
  • 7 Pułk Piechoty nazwiska A - Ł
  • 7 Pułk Piechoty nazwiska M - Ż
  • „Ocalić od zapomnienia”
  • Obóz śmierci w Kołdyczewie (1942-1944)
  • Eksterminacja inteligencji polskiej latem 1942 r. w nowogródzkiem
  • 10 Pułk Piechoty
  • Baranowicze
  • Kryptonim „San”
  • RUDAU II Reichsautobahnlager pod Królewcem
  • 27 Wołyńska Dywizja AK
  • MAUZOLEUM - polegli w latach 1939 - 47
  • Lotnicy w wojnie obronnej w 1939 r.
  • Lotnicy na wojnie 1940 - 1946 r.
  • 6, 7 i 8 Pułk Lotnictwa Szturmowego
  • W obronie Armii Krajowej na wileńszczyźnie x
  • Zbrodnia w Sarnim Dworze
  • 1 Dywizja Grenadierów w kampanii Francuskiej 1940 roku
  • Żołnierze Armii Polskiej zmarli w ZSRR w okresie IX 1941 r. do IX 1942 r.; nazwiska na " A - Ł "
  • Żołnierze Armii Polskiej zmarli w ZSRR w okresie IX 1941 r. do IX 1942 r.; nazwiska na " M - Ż "
  • Deportacja na roboty przymusowe mieszkańców Podlasia
  • Wykaz zmarłych polskich zesłańców, więźniów i łagierników w ZSRR w latach 1940-1956
  • 12 Pułk Piechoty - Kołobrzeski
  • Polegli w bitwie pod Lenino - 1943 r.


  • 6 Pułk Artylerii Lekkiej
    ( opracowanie własne )


    Powstanie 6 Pułku Artylerii Lekkiej

    Wśród wielu najpilniejszych zadań,- jakie odzyskanie niepodległości w r. 1918 postawiło przed młodą państwowością polską, znalazło się również zorganizowanie własnych sił zbrojnych. Ogólny entuzjazm, panujący w owych historycznych dniach, ułatwił władzom zadanie: Odpowiedzią na wydane zarządzenie o poborze było masowe zgłaszanie się do wojska nie tylko tych, których zarządzenie obejmowało, ale także bardzo licznych ochotników. Między tymi ostatnimi znaleźli się oficerowie, podoficerowie i żołnierze narodowości polskiej, którzy podczas zakończonej co dopiero wojny służyli w armiach zaborczych bądź w Legionach. Ci właśnie ochotnicy stali się zasadniczą kadrą nowo powstających jednostek różnych rodzajów broni.
    Jednym z ośrodków, gdzie tworzyły się polskie siły zbrojne, był Kraków. Tu też znalazła siedzibę 6 Dywizja Piechoty, powstająca jednocześnie z organizowanymi -na terenie miasta i województwa pułkami. Były to:
    20 Pułk Piechoty - Kraków (siedziba dowództwa: Kraków) ,
    12 Pułk Piechoty - Wadowice, Kraków (siedziba dowództwa: Wadowice)
    16 Pułk Piechoty - Tarnów (siedziba dowództwa: Tarnów)
    6 Pułk Artylerii Lekkiej - Kraków (siedziba dowództwa: Kraków). .
    Początków 6 P AL-u szukać należy na ziemi podhalańskiej. -Na przełomie lat 1918/1919 utworzono w Nowym Targu i we wsi Podczerwone (korzystając z istniejących tam koszar, prywatnych kwater i domu Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół") dwa pułki artylerii górskiej. Do pierwszego z nich wstąpił ochotniczo, czyli jak się to wówczas powszechnie mówiło: "zaciągnął się", w stopniu bombardiera Roman Mleczko, późniejszy senior 6 P AL. Według jego relacji owe pułki nie wyszły jednak ze stadium organizacji, gdyż zarówno pod względem stanu osobowe, jak i wyposażenia w broń i konie oba zgrupowania wskazywały znaczne braki. Dowódcą takiego zalążka
    1 PAG był - wspomina dalej R. Mleczko - major Zeme, oficerami zaś kpt. Alfred Chmelik (dowódca pierwszej baterii), por. Ligodzki, por. Nackman, lekarz por. Rajski, ppor. Nowotn'y. Z .podoficerów zapamiętał opowiadający podchorążego ogniomistrza Rafacza,. st. ogniomistrza Twardowskiego, ogniomistrza Gaszemcę oraz plutonowego Majerskiego. Bateria sformowana w 1 P AG dysponowała czterema działami austriackimi 90 mm starego wzoru oraz dodatkowym sprzętem i uzbrojeniem, pochodzenia również poaustriackiego.
    W czerwcu 1919 roku obydwa te pułki artylerii połączono i przeniesiono do Krakowa. W ten sposób powstał6 Pułk Artylerii Polowej (tak brzmiała początkowo jego nazwa) ze stałą siedzibą na przedmieściu Krakowa
    Łobzowie, przy ulicy Bartosza Głowackiego. Pomieszczenie znalazł w bezpośrednim sąsiedztwie 20 PP, w koszarach, które "za Austrii" zajmował pułk artylerii o nazwie Feldkanonen-Regiment Nr 1. Jednopiętrowe budynki koszar ciągnęły się wzdłuż prawej strony ul. Bartosza Głowackiego, tonąc wśród rozłożystych drzew, głównie kasztanów. Na obu krańcach koszar właściwych i naprzeciwko nich znajdowały się stajnie, należące do poszczególnych baterii. W środku rozciągał się duży prostokątny plac ćwiczeń, służący jednocześnie jako' plac alarmowy dla całego pułku. Na tym placu odbywały się uroczystości pułkowe, czy to z okazji przysięgi rekrutów, czy też z okazji święta pułkowego. Od strony wschodniej do placu przylegała odkryta ujeżdżalnia do nauki jazdy konnej i zaprzęgami,
    a od strony północnej - ujeżdżalnia kryta, używana zimą l w wypadku niepogody. Całość koszar ogrodzona była przejrzystym parkanem. Na lewo od ulicy Głowackiego, która była raczej zwykłą drogą, pokrywającą się po każdym większym deszczu licznymi kałużami, teren był prawie zupełnie nie zabudowany. Tylko na rogu, tam gdzie ulica Głowackiego łączyła się z arterią prowadzącą do Katowic, stała szkoła powszechna l. Można się więc tu było swobodnie poruszać ćwicząc jazdę konną czy zaprzęgami. Kiedy polnymi drogami jechało się na Pasternik bądź na Małe Błonia, odczuwało się całą przyjemność bezpośredniego obcowania z naturą.
    Budynków koszarowych nie wystarczało już i Austriakom, dlatego zajmowali rozrzucone w pobliżu koszar łobzowskich forty. Forty owe tworzyły na tym odcinku jakby podwójny pas, którego część zewnętrzna biegła po linii łączącej kopiec Kościuszki z Pasternikiem, część we
    wnętrzna natomiast leżała na granicy miasta z Bronowicami Małymi. Idąc śladami Austriaków, dowództwo 6 PAL wyzyskało fortyfikacje tej drugiej linii i utworzyło w forcie VIII (odległym od koszar o mniej więcej 200 metrów) izbę chorych, fort VII zaś, nieco dalej położony, zaadaptowało na izby żołnierskie. Znalazł tam pomieszczenie jeden z dywizjonów pułku, zresztą przejściowo, gdyż w późniejszym okresie żołnierzy z fortu przeniesiono do graniczącego od południa z terenem koszar opuszczonego pałacu, a izbę chorych urządzono w I wygospodarowanych pokojach budynku administracyjnego.
    Za ciasne okazały się też stajnie w koszarach, dlatego część koni umieszczono w stajniach drewnianych wybudowanych w bezpośrednio sąsiedztwie fortu VII, oddalonego od koszar o jakieś 300 metrów w kierunku zachodnim.
    W takich to rozrzuconych koszarach organizował się i szkolił nowo powstały pułk, dzięki zaś wytężonej pracy i olbrzymiemu trudowi, jakiego nie szczędzili pierwsi żołnierze począwszy od najmłodszego kanoniera, a skończywszy na dowódcy pułku - już z początkiem jesieni 1919 roku 6 Pułk Artylerii Polowej mógł w razie potrzeby wziąć udział w działaniach bojowych.
    Pod względem organizacyjnym pułk składał się z dowództwa pułku oraz trzech dywizjonów artylerii, każdy zaś dywizjon składał się z trzech baterii. Niezależnie od tego utworzono baterię zapasową, która pozostawała w koszarach w okresie, gdy pułk przebywał poza Krakowem.
    Przedstawię w tym miejscu szczegółowo organizację baterii, by czytelnik nie obznajomiony z artylerią łatwiej mógł podążać za dalszym tokiem mojej relacji, jak również orientować się w działaniu' artylerii, zwłaszcza na tym szczeblu dowodzenia.
    Baterię jako jednostkę wojskową można podzielić na trzy części: zwiad dowódcy baterii, część ogniową oraz tabory. Te trzy części winny ze sobą ściśle współpracować. Najniższym członem baterii był działon, złożony z działa i jaszcza, czyli wozu ze skrzynią służącego do przewożenia pocisków artyleryjskich. Obsługę działonu stanowiło sześciu kanonierów. Trzech z nich: celowniczy,. zamkowy i ładowniczy, obsługiwało armatę, trzech dalszych natomiast (wręczyciel pierwszy, wręczyciel - drugi oraz amunicyjny) - jaszcz. Dowódcą działonu był działonowy w stopniu co najmniej kaprala. Cztery działony tworzyły baterię,- na której czele stał dowódca baterii, mając do pomocy zwiad i oficerów linii ogniowej. Na czele linii ogniowej, tj. czterech działonów, stał pierwszy oficer baterii, zwany też oficerem ogniowym. Oficerowi temu podlegało dwóch dowódców plutonów, z których każdy miał pod sobą dwa działony.
    Jak powiedziałem, w pierwszych miesiącach i latach kadra zawodowa pułku składała się z byłych oficerów i podoficerów armii niemieckiej, rosyjskiej, głównie zaś austriackiej. Trudności były więc w ujednoliceniu metod i trybu szkolenia, a jeszcze większe w wyuczeniu żołnierzy posługiwania się tym sprzętem, jakim pułk dysponował. Odbudowujące się państwo powoli tworzyło swój przemysł zbrojeniowy, poszczególne więc jednostki wojskowe zdane były po większej części na własne siły i taki sprzęt, jaki zostawiły nam państwa zaborcze. Z czasem dopiero pułk osiągnął jednolite uzbrojenie i wyposażenie; sukcesywnie też wymieniała się kadra zawodowa, w miarę jak starsi oficerowie i podoficerowie przechodzili w stan spoczynku, a młodsi osiągali potrzebne w zawodzie artylerzysty wykształcenie (głównie w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu).
     

    LISTA NAZWISK - zawiera 135 osób -
    dane z roku 1939

    Adamek - kapral rez. - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 9) -
    Adamek Maciej - ogniomistrz - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - , puszkarz i rusznikarz I Dywizjonu - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Babiarz Franciszek - kapral - poległ od bomb lotniczych pod Krakowem (4 września 1939 r.): - przydzielony do 55 PAL na działonowego 1 Baterii 55 PAL-u podczas wojny obronnej 1939 r. - (Ośrodek Zapasowy) -
    Babiarz Marcin - kpr. - , Dywizjon II - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Bałyński Jan - plutonowy - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - szef kolumny amunicyjnej II Dywizjonu - w 1939 r. -
    Biernat Władysław - ppor. rez. - , oficer Baterii 9 - poległ w walce nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa (16 września 1939 r.) - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Bill Julian - ogniomistrz - poległ w walce nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa (16 września 1939 r.) - szef 8 Baterii - w 1939 r. - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Bonder Stanisław - por. - , dowódca Baterii 2 - w 1939 r. - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Bromowicz Jan - podporucznik rez. - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - , oficer Baterii 2 - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Brzezina Stanisław - plut. - majster-podkuwacz II Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Brzostek Franciszek - chorąży - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Chodorowski Jan - major - przydzielony do 6 Dywizji Piechoty podczas wojny obronnej 1939 r. - na oficera sztabu - -
    Chojecki Maksymilian - mjr - dowódca III Dywizjonu Artylerii - w 1939 r. - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Ciempka Jan - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Diaczek Roman - ogn. pchor. - , oficer III Dywizjonu - poległ pod Tomaszowem Lubelskim (20 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Diak Kazimierz - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Dreiriert Piotr - kanonier - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 2) - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Drożdż - jezdny - - - (Bateria 9) -
    Dryja Kazimierz - kpr. - , działonowy Baterii 5 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Dunin-Horkawicz - kpr. rez. - , Bateria 8 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Duszczyński Franciszek - por. - , dowódca Baterii 5 - poległ w Turobinie (17 września 1939 r.): - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Dyląg Piotr - kpr. - , pluton topograficzno-ogniowy - ranny pod Tomaszowem Lubelskim (18 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Dziurdzia Stanisław - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Gacoń Franciszek - por. - dowódca plutonu topograficzno-ogniowego - w 1939 r. - -
    Gaj Józef - ogn. - szef 1 Baterii - w 1939 r. - -
    Gawron Stanisław - kanonier - poległ w boju pod Brzeźcami na Śląsku (1 września 1939 r.): - - (Bateria 3) w m. Brzeźce - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Gintel Jan - mjr - , dowódca II Dywizjonu - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Gołąb Zbigniew - kanonier - , Bateria 5 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Gołębiowski Józef - podporucznik - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Grabowski Władysław - kapral - poległ w walce nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa (16 września 1939 r.) - - z plut.onu łączności -
    Gruszka Tadeusz - kapitan - przydzielony do batalionu fortecznego "Mikołów” podczas wojny obronnej 1939 r. - na dowódcę baterii Przydzielony do 1 Pułków Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu: - -
    Haneńko Jan - plutonowy - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Herod Mieczysław - kpr. - , działonowy' Baterii 5 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Jabłoński Władysław - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Jachimczyk Bolesław - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Jelonek Edward - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Jelonek Ignacy - ogn. pchor. - , oficer III Dywizjonu - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Jurek Eugeniusz - ogn. - , szef łączności III Dywizjonu - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kaczmarczyk Józef - ogniomistrz - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na majstra rusznikarza 55 PAL-u - -
    Kamieński, Jan - podporucznik - poległ w walce nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa (16 września 1939 r.) - , dowódca Baterii 7 - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kania Jan - ogn. - szef 6 Baterii - w 1939 r. - -
    Klich Andrzej - ogn. - , zaprzęgowy Baterii 9 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kłuciński Józef - ogn. - zaprzęgowy 5 Baterii - w 1939 r. - -
    Kobylarz Stanisław - kpt. - , dowódca Baterii 1 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kolasa Józef - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Kołodziejczyk - podporucznik rez. - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 3) - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Kondracki Borys - ppłk - , dowódca 6 PAL-u - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kotwica Kazimierz - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Krawczyk Ludwik - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Krupski Roman - chorąży - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Kubik Józef - ogn. - , szef Baterii 3 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kublin Franciszek - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Kuchciński - ppor; - oficer łącznikowy II Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Kuczalski Andrzej - ppor. rez. - , oficer Baterii 5 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kurzeja Jan - kpt. - , dowódca Baterii 8 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Kuśpik Władysław - plutonowy - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na zastępcę dowódcy plutonu topograficzno-ogniowego 55 PAL-u - -
    Kwiatek Stanisław - plutonowy rez. - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - (Bateria 2) -
    Kwiatkiewicz Euzebusz - ppor. - oficer łączności III Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Kwieciński Wincenty - ppor. - , dowódca Baterii 9 - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Leiksner Franciszek - chorąży - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Lenius Marian - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Lesiak - podporucznik rez. - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Lewandowski Alfred - podporucznik - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na dowódcę 1 Baterii 55 PAL-u - -
    Ligięza Mieczysław - kpt. - , dowódca Baterii 4 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Lochman Stanisław - porucznik - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Lorek Józef - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Lukas Bronisław - ogniomistrz - przydzielony do batalionu fortecznego "Mikołów” podczas wojny obronnej 1939 r. - na szefa plutonu artylerii piechoty; - -
    Łabuz Franciszek - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Malec Antoni - ogn. - szef 2 Baterii - w 1939 r. - -
    Malinowski Jan - ogn. - zaprzęgowy 3 Baterii - w 1939 r. - -
    Marchewka Stanisław - kanonier - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - (Bateria 3) - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Mazepa Stanisław - kanonier - , Bateria 8 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Mazur Feliks - ogn. - , zastępca szefa plutonu topograficznego - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Mielnicki Kazimierz - ogn. - szef 5 Baterii - w 1939 r. - -
    Miękina Stanisław - ogniomistrz - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na szefa 1 Baterii 55 PAL-u - -
    Migdał Bronisław - kpr. - , Bateria 8 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Minkina Tomasz - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Mirocki Józef - major dr - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Mizera Roman - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Mleczko Roman - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Mrowec Franciszek - mjr - , dowódca I Dywizjonu - ranny w boju pod Brzeźcami na Śąsku (1 września 1939 r.): - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Muszyński Jan - por. rez. - , adiutant dowódcy I Dywizjonu - ranny w boju pod Brzeźcami na Śąsku (1 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    nazwiska nieznane - 4 podoficerów działonowych - - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 1) -
    nazwiska nieznane - 22 kanonierów - - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 1) -
    nazwiska nieznane - 4 bombardierów - - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 4) -
    nazwiska nieznane - 3 kanonierów - - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 6) -
    nazwiska nieznane - 6 kanonierów - - poległ w Turobinie (17 września 1939 r.): - - (Bateria 5) -
    nazwiska nieznane - 9 kanonierów - - ranni podczas nalotu pod Baranowem (10 września 1939 r.): - - (Bateria 8) -
    nazwiska nieznane - 4 kanonierów - - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 9) -
    nazwiska nieznane - 17 kanonierów - poległ w boju pod Brzeźcami na Śląsku (1 września 1939 r.): - - (Bateria 1) w-m. Wisła Wielka, -
    nazwiska nieznane - 23 kanonierów - - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - - (Bateria 4) -
    nazwiska nieznane - 12 kanonierów - - poległ od bomb lotniczych pod Krakowem (4 września 1939 r.): - - (Ośrodek Zapasowy) -
    nazwiska nieznane - 10 kanonierów - - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 8) -
    nazwiska nieznane - 2 kanonierów - - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 7) -
    nazwisko nieznane - 2 kanonierów- telefonistów - poległ w walce nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa (16 września 1939 r.) - - z plutonu łączności -
    nazwisko nieznane - bombardier - - poległ pod Narolem (19 września 1939 r.): - - ,-zwiadowca Baterii 3 -
    nazwisko nieznane - podoficer rez., puszkarz - - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - (Bateria 3) -
    nazwisko nieznane - puszkarz I Dywizjonu kanonier o - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - (Bateria l) -
    nazwisko nieznane - bombardier - - poległ od bomb lotniczych pod Krakowem (4 września 1939 r.): - - (Ośrodek Zapasowy) -
    nazwisko nieznane - woźnica - - - - (Bateria 8) -
    nazwisko nieznane - podoficer rez. - - ranny w walce pod Pszczyną (2 września 1939 r.): - - (Bateria 2) -
    Niedbała Jan - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Niedziela Marian - kanonier - , Bateria 4 - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Nowak Marian - kapral - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Nowakowski Józef - plutonowy - przydzielony do 6 Dywizji Piechoty podczas wojny obronnej 1939 r. - na szefa kancelarii artylerii dywizyjnej - -
    Olszówka Józef - st. ogn. - , szef Baterii 7 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Orłowski Tadeusz - ppor. rez. - , oficer Baterii 3 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Pabich Jan - por. - , dowódca Baterii 3 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Patoczek Henryk - kanonier - , Bateria 2 - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Pawlikowski Józef - kanonier - , Bateria 1 - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Pawłowicz Stefan - podporucznik - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - oficer obserwacyjny II Dywizjonu - z II Dywizjonu - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Pazera Jan - kpr. - podoficer łączności II Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Pępkowski Stanisław - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Pierzyński Andrzej - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Połuchtowicz Józef - ppor. - , lekarz III Dywizjonu - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Rasek Józef - podporucznik rez. - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 9) - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r.
    Rokicki Stanisław - kapitan - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na dowódcę I Dywizjonu 55 PAL-u - -
    Roman Jan - por. - dowódca 6 Baterii - w 1939 r. - -
    Rospądek Kazimierz - ogn. - , szef Baterii 4 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Ruśniak Aleksander - chorąży - ranny po sforsowaniu Dunajca (8 września 1939 r.): - - , dowódca kolumny amunicyjnej I Dywizjonu -
    Rutkowski Władysław - plut. pchor. - , Bateria 3 - - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Siemek Jan - plut. - , zaprzęgowy Baterii 4 - poległ w walce w rejonie Pszczyny (2 września 1939 r.): - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Sitnik Ludwik - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Skorupa Tadeusz - kanonier - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - - (Bateria 7) -
    Skotnicki Adam - chorąży - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Slęczka Franciszek - kapral - przydzielony do 55 PAL podczas wojny obronnej 1939 r. - na zaprzęgowego 1 Baterii 55 PAL-u - -
    Sławek Julian - kpr. - zaprzęgowy 7 Baterii - w 1939 r. - -
    Słowik Edward - kpt. - , oficer łączności dowództwa 6 PAL-u - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Sobecki Wincenty - ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Sozański Józef - kapitan - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Srebro Ludwik - plut. - dowódca taborów II Dywizjo - w 1939 r. - -
    Stach - kpr. rez. - zaprzęgowy 8 Baterii - w 1939 r. - -
    Stanecki Tadeusz - ppor. - oficer obserwacyjny III Dywizjonu - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Stempkowski Kazimierz - kapitan - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Stopa Roman - ogn. - majster-puszkarz II Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Suchanek Stanisław - ogn. - szef. 9 Baterii - w 1939 r. - -
    Sucharski Jan - st. ogn. - szef kancelarii pułkowej - w 1939 r. - -
    Szechiński Franciszek - pułkownik - przydzielony do 6 Dywizji Piechoty podczas wojny obronnej 1939 r. - na dowódcę artylerii dywizyjnej - Krzyżem Orderu Virtuti Militari kl. V za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Toboła Antoni - ppor. rez. - , oficer Baterii 1 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Tokarczyk Jan - ogn. - , zaprzęgowy Baterii 1 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Tokarz Józef - kpr. - podkuwacz 1 Baterii - w 1939 r. - -
    Tomański Marian - kpr. - podoficer łączności I Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Torowski Rudolf - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Wach Józef - ogn. - zaprzęgowy 2 Baterii - w 1939 r. - -
    Węgrzyn Władysław - st. ogn. - szef kolumny amunicyjnej III Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Wieprzycki Stanisław - kanonier - , Bateria 8 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Wojtanowski Stanisław - kpt. - , adiutant dowódcy 6 PAL-u - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Wołkowicz Karol - plut. - zaprzęgowy 6 Baterii - w 1939 r. - -
    Wydro Jan - chor. - zbrojmistrz pułku - w 1939 r. - -
    Zaczek Jan - plut. rez. - , Bateria 8 - - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Zapała Jan - plut. pchor. - , Bateria 8 - ranny w bitwie pod Aleksandrowem i Podsośniną Łukowską (16 września 1939 r.): - Krzyż Walecznych za udział w wojnie obronnej 1939 r. -
    Zieliński Ludwik - kpr. - majster puszkarz III Dywizjonu - w 1939 r. - -
    Zielonka Edmund - starszy ogniomistrz - przydzielony do Ośrodka Zapasowego Artylerii Okręgu Korpusu nr 5. w Krakowie podczas wojny obronnej 1939 r. - - -
    Zięba Władysław - kapral rez. - ranny w Turobinie (17 września 1939 r.): - - , puszkarz Baterii 5 -





    6 Pułk Artylerii Lekkiej Ludowego Wojska Polskiego (1 IV 1944 - 9 V 1945)
     
    Nie od rzeczy będzie w uzupełnieniu podać kilka faktów z dziejów pułku, który ze względu na rodzaj broni i na nazwę był w pewnym sensie kontynuatorem tradycji krakowskiego 6 PAL-u.* Chodzi tu o 6. Pułk Artylerii Lekkiej, który powstał w rejonie Sum (w obwodzie charkowskim), gdzie działał Ośrodek Formowania Armii Polskiej w ZSRR. Pułk sformowany został we wsi Serwatka w ramach 4 Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego i z tą dywizją przeszedł swój szlak bojowy 'w drugiej wojnie światowej.
    Pierwszym dowódcą pułku był major Edward Kumpicki, późniejszy pułkownik, który dowodził tą jednostką od dnia 27 kwietnia 1944 T. do dnia 5 stycznia 1945 r. Następnym dowódcą był ppłk Sergiusz Raskow. Stał on na czele PAL-u od dnia 12 kwietnia 1945' r. aż do zakończenia wojny. Pierwszym szefem sztabu był major Timofiej Dudkin, a w końcowej fazie wojny, od dnia 4 maja 1945r. stanowisko szefa zajmował major Kozłowski. Zaprzysiężenie pułku nastąpiło 10 września 1944 r. pod Warszawą, niemal w bezpośredniej styczności z wrogiem.
    Gotowość bojową osiągnął 6 PAL dnia l kwietnia 1944 r. Trudności, jak przy każdej organizacji nowego oddziału, były olbrzymie, gdyż brak było potrzebnej liczby żołnierzy wyszkolonych w artylerii. Z tymi trudnościami uporano się jednak przeszkalając w bardzo krótkim czasie spośród n.ajzdolniejszych przydzielanych pułkowi ludzi. Pod koniec sierpnia 1944 r. pułk opuścił swoje dotychczasowe miejsce pobytu i udał się na front. W lutym 1945 r. poszczególnymi dywizjonami wspierał w walkach swoją macierzystą 4 Dywizję Piechoty w jej działaniach i akcjach bojowych pod miejscowościami Golce, Karsibór (na północny zachód od Wałcza), Bobrowo (na zachód od Brodnicy), Lubowo (na północny wschód od
    Czapljnka), Dobrzyca (miejscowość leżąca w połowie drogi pomiędzy Koszalinem a Kołobrzegiem). Z kierunku posuwania się 4 Dywizji Piechoty można wywnioskować, że zasadniczym celem po pokonaniu oporu broniących się. oddziałów niemieckich był Kołobrzeg i jego rejon. Zadaniem zaś dywizjonów 6 PAL-u było dołączyć podczas marszu do poszczególnych pułków dywizji piechoty i wesprzeć je w walkach i bojach ogniem artylerii. I tak - np. dwie baterie z I Dywizjonu zostały przydzielone do 11 Pułku Piechoty, 3 Bateria zaś do 10 Pułku Piechoty. Następne dwa dywizjony artylerii 6 PAL-u współdziałały z 12 Pułkiem Piechoty w akcjach bojowych, między innymi także w głównej walce o Kołobrzeg.  W pierwszej fazie walki o to miasto 6 PAL udziału nie brał, ponieważ był chwilowo unieruchomiony z braku paliwa - benzyny, i stał w rejonie Bydgoszczy. Szybki pościg za cofającym się wrogiem niejednokrotnie powodował, że zwiększała się znacznie odległość od baz zaopatrujących w paliwo i następowała -przerwa w działaniach jednostek zmechanizowanych. W takim wypadku piechota własna w początkach rozwijającej się walki była bardzo często wspierana w natarciu swoją pułkową artylerią, której ogień miał też znaczną siłę. Po uzupełnieniu paliwa 6 PAL wziął udział w drugiej fazie walki o Kołobrzeg, a kiedy po ciężkich walkach zniszczone w 90% miasto zostało zdobyte, pułk uczestniczył w obronie wybrzeża', zajmując stanowisko na odcinku między Kołobrzegiem a Mrzeżynem. Staczając nadal walki z będącym w odwrocie wrogiem przybył 6 PAL nad Odrę i dnia 15 kwietnia 1945 r. ubezpieczał przeprawę 3 Dywizji Piechoty przez rzekę. Przeprawa odbywała się w rejonie miejscowości Siekierki, 'położonej około 80-90 kilometrów na północny wschód od Berlina. W kilka dni po tej akcji, 23 kwietnia 6 PAL z powrotem dołączył do swojej 4 Dywizji Piechoty i wspierał jej walczące pułki piechoty przy forsowaniu Kanału Hohenzollernów w kierunku na Velten (miejscowość położona około 15 kilometrów na północ od Berlina). Następnie pułk uczestniczył w obronie zewnętrznej okrążonego Berlina, działając pod miejscowością Nauen, około 30 kilometrów na zachód od stolicy Rzeszy. Należy również wspomnieć, że od dnia 27 kwietnia 6 PAL zabezpieczał natarcie swojej dywizji w kierunku Łaby, a następnie wspierał piechotę w walkach m. in. przy forsowaniu rzeki Howeli. Swój szlak bojowy zakończył pułk w momencie podpisania przez Niemcy bezwarunkowej kapitulacji dnia 8 maja 1945 r.
    Dopiero w dwa lata po zakończeniu wojny odbył się uroczysty akt wręczenia 6 Pułkowi Artylerii Lekkiej bojowego sztandaru. Sztandar ten, podobnie jak sztandar przedwojennego 6 PAL-u, ma z jednej strony na czterech rogach cyfrę 6, a w środku godła Polski Ludowęj
    orła oraz napis: Honor i Ojczyzna. Druga strona ma pośrodku napis: Za Polskę, Wolność i Lud, a na rogach wyhaftowane nazwy miejscowości, pod którymi pułk staczał baje.
    Gdybyśmy pirównali omawiane dwa pułki arty1erii, to zauważylibyśmy znaczne pomiędzy nimi różnice. Pułk krakowski należał stale do ówczesnej 6 Dywizji Piechoty, natomiast powojenny 6 PAL należał wprawdzie do 4 Dywizji Piechoty, lecz podczas akcji bojowych przerzucany był także i da innych dywizji. Baterie obu pułków miały w sumie tę samą liczbę dział: trzydzieści sześć. Zasadnicza jednak różnica leżała tu w tym, że armaty krakowskiego PAL-u ciągnęły konie, natomiast baterie PAL-u z Sum były zmechanizowane. Pułk z Krakowa wyposażony był w armaty 75-milimetrowe i haubice 100-milimetrowe, natomiast PAL z Sum dysponował działami o kalibrze 76 milimetrów.
    Również w strukturze organizacyjnej artylerii Ludowego Wojska Polskiego zaszły znaczne zmiany w porównaniu ze stanem przedwojennym. Artyleria ze względu na przeznaczenie: dzieliła się teraz na artylerię związków taktycznych, artylerię armijną araz artylerię odwodu naczelnego dowództwa. Poza tym artyleria występowała właściwie już na szczeblu batolionu, potem pułku i dywizji. Nie ma więc żadnego porównania z organizaacją artylerii, jaka obowiązywała w przedwojennym wojsku polskim. .
    Przebieg wojny wykazał, że artyleria stała się główną siłą ogniową wojsk lądowych. Bez niej właściwie nie można była prowadzić walki. Właśnie artyleria była tą bronią, która powstrzymała pochód niemieckich zagonów pancernych na Moskwę i Leningrad, a i zgrupowania niemieckie pad Stalingradem odczuły na sobie potęgę ognia radzieckiego „boga wojny". Liczebnie artyleria zajmowała w Armii Czerwonej drugie miejsce po piechocie. Nic więc dziwnego., że na wybranych odcinkach frontu, które dowództwa wytypowała do przełamania, grupowano ponad 200 dział i moździerzy w pasie frontu wynoszącym jeden kilometr. Przez takie zmasowanie artylerii osiągana przytłaczającą przewagę ogniową, która umożliwiała wdarcie się piechoty radzieckiej w umocnienia, a w konsekwencji przerwanie frontu. Prowadzany ciągły ogień artyleryjski, tak w dzień, jak i w nocy, wyczerpywał psychicznie przeciwnika, łamał jego morale. Wreszcie do istotnych zadań artylerii należało osłaniać w natarciu własną piechotę, torować jej i czołgom drogę.
    Z pełną słusznością można powiedzieć, że w drugiej wojnie światowej artyleria nie tylko nie straciła, ale wprost przeciwnie - zyskała na znaczeniu.
     





     


    Źródło: "Niezapomniane karty" - Jan Pabich


    3 wrzesień 2007 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005