<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Moja rodzina

  • Drzewo genealogiczne
  • Ludomir w KL Auschwitz
  • Przemieszczanie się przodków
  • Spis świadków w aktach rodzinnych
  • Zdjęcie z dawnych lat...
  • Taka troszkę retrospektywna wiwsekcja ...
  • Akwarium - młodzieńcza fascynacja i dzień dzisiejszy
  • Akwarium - Rośliny
  • Akwarium - Ryby
  • Tour
  • Akwarium - kwiaty anubiasa i żabienicy - slajdy
  • Moje Pasje - Formuła 1
  • Materializm - słów o nim kilka


  • Akwarium - Rośliny
    (wszystkie zdjęcia własne - wszelkie prawa zastrzeżone)


    17 grudnia 2005




    Najważniejszym elementem zbiornika holenderskiego jest kompozycja roślin. Wszystkie techniczne rozwiązania podane dotychczas podporządkowane są efektowi wizualnemu właściwie posadzonych i pielęgnowanych roślin. Podam kilka podstawowych zasad, które umożliwiają uzyskanie estetycznego obrazu.

    Rośliny poszczególnych gatunków sadzimy grupami. Wielkość grup zależy od rozmiarów zbiornika, jednak średnio na każdą grupę nie mniej niż 10 cm długości zbiornika. Wyjątkiem mogą być tu tylko duże, najlepiej czerwone rośliny, które sadzi się pojedynczo. Aby uzyskać lepsze wrażenie głębi należy posadzić rośliny jednego gatunku wg wzrastającej wysokości po skosie od przodu do tyłu - stworzyć tzw. aleję lejdejską. Najlepiej do tego celu nadaje się Lobelia cardinalis, Hygrophila thailand, Oidiplis diandra. Dodatkowo efekt głębi podkreślają wysokie rośliny wysadzone z tyłu po obu stronach alei.

    Przednie naroża akwarium warto zapełnić roślinami, które posiadają długie, wstęgowate liście, kładące się na powierzchni wody. Mogą to być: Crinum natans, Valisneria gigantea, V. neotropica/iso Dają one wrażenie zaokrąglenia ostrych rogów akwarium. W zbiorniku holenderskim, dla lepszego efektu, sadzimy obok siebie grupy roślin o odmiennym kształcie liścia i kolorze. Takie wzajemne usytuowanie roślin podkreśla różnice międzygatunkowe, lepiej eksponuje poszczególne grupy roślin. Należy tu podkreślić, że tylko zdrowe rośliny, bez żadnych nalotów wapnia i nie pokryte glonami dają wspaniały efekt.

    Oczywiście akwarium nie jest klaserem na znaczki, nie każda wsadzona roślina będzie w nim rosła. Nie jest trudno stworzyć właściwe warunki do rozwoju 10-15 gatunków roślin, ale dla 30-40 gatunków jest to dużo trudniejsze, i nie chodzi tu o tzw. konflikty między roślinami lecz o fakt wzajemnej konkurencji o substancje pokarmowe, światło itp. Również nie będą dobrze rosły obok siebie rośliny o skrajnych wymaganiach świetlnych (np. Cabomba piauhyensis obok Cryptocoryne affinis).

    Na wystawach akwarystycznych spotykamy zbiorniki dekoracyjne, w których zestawienie roślin jest bardzo efektowne ale zupełnie przypadkowe. Żywot takiego zbiornika jest bardzo krótki. Obsadzenie pierwszego planu w zbiorniku dekoracyjnym roślinami z gatunku Alternanthera czy Myriophyffum jest tyle efektowne co bezsensowne. Przecież oczywiste jest, że są to rośliny o szybkim wzroście i nie należy im zbyt często zaburzać rozwoju przez obcinanie 5-centymetrowych szczytów. Rośliny w akwariach powinny rozwijać się w miarę swobodnie, tzn. z przodu sadzimy rośliny, które osiągają niewielkie rozmiary (np. Samofus vaferandi, Echinodorus tenellus, Gfossostigma diandra, Marsilea, Lifaeopsis novae-zefandiae). W głębi sadzimy rośliny o zróżnicowanym wzroście, najwyższe przy tylnej szybie.

    Większość roślin w akwarium wymaga silnego światła, są jednak rośliny, dla których wymagane jest światło rozproszone, niezbyt intensywne. Są to rośliny z rodzaju Cryptocoryne i niektóre Echinodorus. Sadzimy je w miejscach mniej oświetlonych lub w cieniu roślin wyższych. Intensywnością światła możemy również regulować wzrost roślin. Przy słabym świetle rosną wyższe, przy silnym rozkrzaczają się. Z kolei inne rośliny wymagają doświetlania (Barcfaya, Nymphaea sp.). Rośliny o silnie rozbudowanym systemie korzeniowym (Hygrophifa, Cryptocoryne, Echinodorus) należy nawozić wprowadzając składniki mineralne w podłoże. Oprócz tego wszystkie rośliny nawozimy dolistnie wprowadzając pożywki do wody.

    Niektóre gatunki wymagają bezwzględnie dozowania CO2 (szczególnie rośliny o czerwonym zabarwieniu liści), u innych stwierdziliśmy wrażliwość na przedawkowanie CO2

    Większość uprawianych w akwarystyce roślin stanowią typowe rośliny błotne tylko okresowo zalewane przez wodę. Niektóre z nich bardzo dobrze znoszą zalanie wodą, inne z czasem giną. Rośliny błotne mają mniejszą zdolność obrony przed pokrywającymi je glonami, dlatego też wymagają większej pielęgnacji.

    W celu lepszego wyboru gatunków roślin opracowano tabelę, ułatwiającą ocenę przydatności roślin w akwarium holenderskim.

    Nazwa
    Zapotrze-bowanie na światło w luksach
    Dekora-cyjność
    Tru-dność utrzy-mania
    Szyb-kość przyro-stów
    Wiel-kość syste-mów korze-niowych
    Tempo pokry-wania się glonami
    Wpływ CO2
    Wyma-gania świet-lne
    Zalecana ilość roślin w grupie
    Acorus                                  
    800
    2
    2
    2
    4
    2
    3
    3,4
    2
    Alternanthera
     
    3
    2
    4
    4
    3
    1
    3
    4
    Ammania gracilis
     
    4
    4
    3
    3
    4
    2
    3
    3
    Anubias barteri
    800
    2
    1
    2
    3
    2
    3
    1,2
    2
    Aponogeton fenestralis
    600
            
    Azolla
    2500
            
    Bacopa
    1000
            
    Barclaya longifolia
     
    4
    3
    3
    2
    3
    1
    2
    1
    Bolbitis heudelotii
     
    4
    2
    2
    4
    4
    3
    1
    1
    Cabomba piauhyensis
    1500
    4
    4
    2
    4
    3
    1
    3,4
    2
    Ceratopteris cornuta
    1000
            
    Crinum thaianum
     
    3
    1
    3
    2
    2
    3
    2
    2
    Cryptocoryne affinis
    80
            
    Cryptocoryne balansae
     
    4
    2
    2
    2
    1
    2
    2
    2
    Cryptocoryne beckettii
    200
            
    Cryptocoryne nevillii
    400
            
    Cryptocoryne lutea
     
    2
    1
    3
    2
    2
    2
    2
    4
    Cryptocoryne petchii
     
    2
    2
    3
    2
    4
    2
    2
    4
    Cryptocoryne pontederiifolia
     
    2
    2
    3
    2
    4
    2
    2
    4
    Cryptocoryne tonkinensis
     
    2
    1
    3
    2
    3
    2
    2
    4
    Cryptocoryne wendtii
    80
    3
    1
    3
    2
    4
    2
    2
    4
    Cryptocoryne willisii
    200
            
    Didiplis diandra 
     
    4
    3
    3
    4
    3
    2
    3,4
    Echinodorus americanus
    800
    2
    2
    3
    2
    3
    2
    2,3
    4
    Echinodorus horizontalis
     
    4
    2
    3
    1
    3
    2
    2,3
    1
    Echinodorus latifolius
     
    2
    2
    3
    2
    3
    2
    2,3
    4
    Echinodorus tenellus
     
    2
    2
    3
    2
    3
    2
    2,3
    4
    Eichhornia azurea
    2500
    4
    2
    4
    3
    3
    4
    3,4
    2
    Eichhornia diversifolia
     
    2
    2
    3
    4
    4
    4
    3,4
    4
    Eleocharis acicularis
     
    2
    3
    3
    4
    4
    3
    2
    4
    Eleocharis vivipara
    1500
    4
    3
    3
    4
    4
    3
    2
    4
    Elodea
    1200
            
    Heteranthera zosteraefolia
    1500
    2
    2
    3
    3
    3
    3
    2
    4
    Hydrocleis nymphoides
    2000
            
    Hygrophila corymbosa
    1500
    1
    1
    4
    1
    3
    2
    2,5
    3
    Isoetes malinverniana
    1000
            
    Lagarosiphon muscoides
    1200
    2
    2
    3
    4
    4
    3
    3
    4
    Lilaeopsis novae-zelandiae  
    3
    1
    3
    4
    2
    3
    3
    4
    Limnobium stoloniferum
    2000
            
    Limnophila sessiliflora
    1500
    2
    3
    4
    2
    3
    2
    3
    3
    Lobelia
    1200
    3
    1
    4
    2
    4
    2
    2
    4
    Ludwigia forma zielona
    1200
    3
    1
    3
    3
    4
    2
    2,3
    4
    Marsilea
    1200
    2
    2
    3
    4
    1
    3
    3
    4
    Microsorium pteropus
    1500
    2
    1
    2
    3
    1
    3
    1
    1
    Myriophyllum
    1800
    2
    2
    3
    3
    3
    2
    2,3
    3
    Nitella flexilis
    1200
            
    Nomaphila stricta
    800
            
    Nyphoides aquatica
    1000
            
    Nuphar sagittifolium
    2000
            
    Nymphaea daubenyana
    3500
            
    Ottelia alismoides
    2500
    4
    2
    3
    1
    3
    3
    3
    1
    Pistia stratiotes
    3000
            
    Riccia fluitans
    2500
            
    Rotala indica
     
    3
    2
    4
    4
    3
    1
    3
    4
    Sagittaria teres
    600
    3
    1
    3
    4
    4
    3
    2
    4
    Samolus valerandi
     
    3
    1
    3
    3
    4
    3
    3
    3
    Salvinia auriculata
    2500
            
    Spathiphyllum wallissi
    800
    2
    1
    2
    1
    2
    3
    1
    1
    Synnema triflorum
    1500
            
    Utricularia exoleta
    1500
            
    Vallisneria
    1700
    1
    1
    4
    3
    4
    3
    2
    3
    Vesicularia dubyana
    200
    1
    1
    4
    -
    4
    3
    1
    1


     
     
    Oznaczenia w tabeli:
     
     
    Dekoracyjność
     
    Roślina w uprawie:
     
    Wzrost roślin
     
    Wielkość systemów korzeniowych
    1 - średnio atrakcyjna
     
    1 - łatwa
     
    1 - wolno ginąca lub brak wzrostu
     
    1 - bardzo duże
    2 - pożądana
     
    2 - średnio wymagająca
     
    2 - wolno rosnąca
     
    2 - duże
    3 - niezbędna
     
    3 - chimeryczna (zmienna)
     
    3 - normalnie rosnąca
     
    3 - średnie
    4 - bardzo dekoracyjna
     
    4 - bardzo trudna
     
    4 - bardzo szybko rosnąca
     
    4 - małe
     
     
     
     
     
     
     
    Tempo pokrywania się glonami
     
    Wpływ CO2
     
    Wymagania świetlne
     
    Ilość roślin w grupie
    1 - bardzo szybkie
     
    1 - niezbędne
     
    1 - 0,5 W/I
     
    1 - 1 duży egzemplarz
    2 - średnie
     
    2 - wskazane
     
    2 - 0,7 W/I
     
    2 - do 5 sztuk
    3 - zależne od warunków
     
    3 - obojętne
     
    3 - 1W/1
     
    3 - 5 - 10 sztuk
    4 - odporne
     
    4 - wrażliwe na nadmiar CO2
     
    4 - powyżej 1W/1
     
    4 - powyżej 10 sztuk



    Dekoracyjność jest odczuciem subiektywnym i każdy akwarysta powinien sam dobierać rośliny do swojego akwarium, trudno jednak wyobrazić sobie akwarium bez takich gatunków jak Saururus cernuus czy Lobelia cardinalis.
    Trudność utrzymania roślin w akwarium jest czynnikiem decydującym o powodzeniu wprowadzenia gatunku do akwarium. Niektóre grupy roślin musimy wymieniać co 5 - 6 miesięcy (Alternanthera rubra, Hemigrafis) inne są bardzo chimeryczne - Limnophila aquatica często wstrzymuje wzrost przez długi czas, by potem zagłuszyć sąsiednie grupy roślin.Szybkie przyrosty roślin zmuszają nas do częstej ingerencji w akwarium, nie można dopuścić przecież by jedna grupa roślin przesłoniła inną.Wielkość systemów korzeniowych jednej rośliny ma najczęściej duży wpływ na prawidłowy rozwój roślin sąsiednich. Np. Hygrophila corymbosa wytwarza tak duże systemy korzeniowe, że po kilku miesiącach często brakuje już miejsca na... żwir.Tempo pokrywania się glonami jest wynikiem warunków środowiskowych i procesów fizjologicznych rośliny.Wpływ dozowania dwutlenku węgla jest w zasadzie korzystny dla wszystkich roślin, a dla niektórych wręcz niezbędny do prawidłowego rozwoju (Rotala, Cabomba piauhyensis).Wymagania świetlne roślin są bardzo zróżnicowane i najlepiej jest zestawiać rośliny o zbliżonym zapotrzebowaniu na światło, ewentualnie przysłonić miejscowo świetlówki.Ilość roślin jednego gatunku rosnących w grupie zależy od ich wielkości, powierzchni dla nich przeznaczonych i poczucia estetyki właściciela akwarium.Oczywiście bezpośrednio po wsadzeniu roślin akwarium nie będzie prezentować się imponująco, ale już po 3-4 miesiącach przy prawidłowej pielęgnacji da pożądany efekt. Powodzenia, trud się opłaci na pewno.
    Prezentuje poniżej rośliny, które posiadam w swoim akwarium wraz z ich krótkim opisem:


     


    Lilaeopsis novae-zelandiae


    Lilaeopsis novae-zelandiae należy do rodziny Apiaceae. Występuje w Australii i Nowej Zelandii.

    Jej siedliska znajdują się w pobliżu rzek, w miejscach podmokłych, wilgotnych lub bagiennych okresowo zalewanych. Jedynie w Australii występuje kilka gatunków rosnących w zanurzeniu, w wodach stojących lub płynących, słodkich i słonawych. Na ogół występuje ono w miejscach płytkich tj. do 50 cm głębokości choć przedstawicieli niektórych gatunków spotykano także na głębokości 4 m. Ogółem rośnie w Australii 5 gatunków - Lileopsis polyantha, L. novae-zelandiae, L. fistulosa, L. gunnii i L. brownii. Są one bardzo do siebie podobne, a dokładne określenie przynależności gatunkowej możliwe jest po przeprowadzeniu dokładnej analizy niektórych cech morfologicznych, głównie kształtu i wielkości owocu.

    Rośliny tego rodzaju, znane w akwarystyce od 1967 roku, charakteryzują się cienkim, zielonym, płożącym się po podłożu pędem z którego naprzeciwlegle wyrastają liście podobne do liścia trawy, o kształcie linearnym, lancetowatym lub wąskołopatkowym. Pędy mocno się rozgałęziają, tworząc oryginalny gęsty "trawnik". Wyrastające z kątów liściowych maleńkie kwiaty są obupłciowe, mają 5 działek kielicha i 5 płatków korony, o symetrii promienistej, kwiaty zebrane są po 3 do 8 w baldachy, które osadzone są na krótkich pędach kwiatowych. Czasem z jednego węzła wyrastać mogą 2 baldachy.

    Od niedawna uprawiana jest również w akwariach trawka brazylijska - Lileopsis brasiliensis Występuje w Brazylii, Paragwaju i Argentynie. Na każdym węźle płożącego się pędu wyrasta od jednego do kilku liści, oraz korzonki mocujące roślinę w podłożu. Obrys blaszki liściowej jest różny - może być łopatkowaty, lancetowaty lub rzadziej linearny. Długość 1-12 cm, szerokość 0,5-5 mm, szczyt zaokrąglony lub ostry, podstawa zbiegająca. Uprawa tej rośliny w akwarium nie jest trudna, jeśli nie liczyć wysokiego zapotrzebowania na światło, które powinno wynosić 0,8-1,9 W/l, co zresztą odnosi się do większości nisko rosnących roślin akwariowych. W odniesieniu do wody roślina nie ma specjalnych wymagań. Latem

    może rosnąć przy brzegu stawów ogrodowych, gdzie wytrzymuje nawet lekki mróz. Rozmnażanie następuje przez podział pędu. W uprawie akwariowej wymaga takich samych warunków jak inne gatunki Lileopsis – twardość węglanowa 2-15°n, pH 6,0-7,2 - jedynie temperatura wody powinna być niższa i wynosić 20-26°C, zimą wystarczy 5-10°C.

    Rośnie dość szybko, tworząc gęsty trawnik.

    Roślina ta polecana jest szczególnie do zbiornika typu holenderskiego, gdyż tworząc zwarty trawnik przepięknie wypełnia przednie partie zbiornika.


    Anubiasy


    W warunkach naturalnych anubiasy występują najczęściej w miejscach cienistych, w siedliskach wilgotnych, podtopionych, często o zmiennym poziomie wody. Podłoże na ogół bogate w związki pokarmowe, zarówl;1o mineralne jak i organiczne, jednakże można spotkać je w miejscach nasłonecznionych, na podłożu ubogim a nawet skalistym lecz często zalewanym, np. skały, tworzące katarakty rzeczne. W uprawie anubiasy preferują podłoże bogate, najlepiej - sporządzone z mieszaniny piasku, ziemi ogrodowej z niewielkim dodatkiem gliny i przefermentowanego obornika oraz torfu ogrodniczego. Wymagają wysokiej wilgotności powietrza i podłoża, względnie dobrego oświetlenia i temperatury w granicach 20-28°e. W takich warunkach można doprowadzać je do kwitnienia i wydawania
    nasion.  Anubias lancelota
    W akwariach anubiasy rosną zarówno w twardej jak i miękkiej wodzie o pH 6-7, na podłożu piaszczystym jak i wzbogaconym w substancje organiczne, przy oświetleniu średnim lub dobrym, wytrzymują obniżenia temperatury do 12-15°C oraz podwyższenia do 30°C (lecz wówczas wymagają lepszego oświetlenia). Temperatura optymalna 20-25°C. Anubiasy sadzimy tak, aby kłącze znajdowało się na powierzchni podłoża. Są to rośliny nadające się do akwariów w których trzymane są wszystkie gatunki ryb roślinożernych. Charakteryzują się bardzo wolnym wzrostem. Można je rozmnażać wegetatywnie lub generatywnie.

    1. Rozmnażanie wegetatywne - przeprowadza się na drodze cięcia kłączy. Kłącza należy ciąć na odcinki zawierające po 2 oczka. W przypadku trudności z ich odnalezieniem, tniemy kłącza na odcinki zawierające 4-6 śladów po liściach (kłącza A. barteri var. nana można ciąć na odcinki krótsze, zawierające 3-4 liście) Wskazane jest aby do momentu wykształcenia nowych liści, pociętych kłączy nie przesadzać.
    2. Rozmnażanie generatywne - jest znacznie trudniejsze, lecz bardziej efektywne. Możemy przeprowadzać je tylko w uprawie paludaryjnej: należy tu dodać, iż w paludariach anubiasy rosną o wiele szybciej niż w akwariach.

    U anubiasów, podobnie jak u większości innych roślin, występuje mechanizm zabezpieczenia się przed samozapyleniem, polegający na nierównomiernym dojrzewaniu w czasie - organów generatywnych żeńskich i męskich, a więc preferujący zapylenie krzyżowe. Najpierw dojrzewają organa żeńskie, położone w dolnej części kolby i otulone spathą ( w okresie ich dojrzałości, a więc gotowości do zapylenia, występuje mniejsze lub większe otwarcie spathy, trwające 1-3 dni) następnie dojrzewa w synandriach pyłek. Aby zapylić roślinę, należy dysponować przynajmniej dwoma kwiatami lub dwoma kwitnącymi osobnikami.
                Anubias barteri v. nana
    Po zamknięciu się spathy pierwszego kwiatu, w momencie dojrzewania pyłku (górna część kolby przybiera odcień jasnoszary), strzepujemy go na kartkę papieru i przechowujemy w suchym miejscu. Podczas kwitnienia następnego kwiatu, w momencie rozchylenia się spathy, wdmuchujemy uprzednio zebrany pyłek do wnętrza spathy. Zapylona kolba z czasem grubieje i po 2-3 miesiącach zaczyna rozpadać się. Wówczas należy włożyć ją do wody i przetrzymując w ciepłym miejscu (20-23°C), średnio nasłonecznionym, podkiełkować nasiona, które początkowo są białe (ok. 1-2,5 mm długości), a z wiekiem brunatnieją. Po ukazaniu się 1-2 małych listków należy je przepikować (kładąc na powierzchni lub nieznacznie zagłębiając) do skrzyneczki inspektowej w rozstawie 2-4 cm. Podstawowe warunki dobrego wzrostu to względnie dobre oświetlenie w granicach 2500-3300 lux (taką intensywność światła zapewni nam jedna świetlówka o mocy 20-40 W zawieszona w odległości 15-25 cm nad podłożem i osłonięta od góry lustrem odblaskowym wykonanym z folii aluminiowej), wysoka wilgotność powietrza, osiągająca 100% oraz dobre, wilgotne - aczkolwiek dobrze przewietrzane - podłoże. Podłoże należy sporządzić ze zmieszanego w stosunku 1-2:1:1 torfu ogrodniczego, piasku i przeparowanej (w celu zabicia szkodliwych glonów i grzybów) ziemi ogrodowej, najlepiej kom postowej. Podłoże należy zwilżać przegotowaną wodą wodociągową, unikając bezpośredniego lania wody na rośliny.
    W przypadku roślin większych (ponad 2 cm) dobrze jest nawozić je dolistnie, słabym roztworem nawozów.

    Stosując powyższe zalecenia, po 6-8 miesiącach otrzymamy rośliny 4-6 centymetrowe, a po roku 10-18 centymetrowe, mające po 5-9.1iści, które możemy przesadzać według swego uznania.
    W pomieszczeniach niezbyt suchych możemy je uprawiać nawet jako rośliny doniczkowe, oczywiście po uprzedniej ich aklimatyzacji, która nie należy jednak do rzeczy łatwych.
     

                                                                         
                                                                       
       Anubias barteri - lewy i środkowy;
                                                                          Anubias barteri v. nana - prawy


     

     

    Lotos tygrysi

    Jedną z ładniejszych roślin akwariowych należących do rodziny grzybieniowatych (Nymphaeaceae) jest tzw. lotos tygrysi. W całej europejskiej literaturze akwarystycznej przyjęła się nazwa lotos lub lotos tygrysi mimo tego, że jest to przedstawiciel rodzaju Nymphaea a nie lotosów Nelumbo. Wydaje się, że wpłynęła na to uprawa (początkowo w oranżeriach, a potem także w akwariach) pochodzącego z Egiptu grzybienia egipskiego (Nymphaea lotus L.) zwanego inaczej lotosem egipskim. Pomimo wprowadzania przez firmy akwarystyczne nowych gatunków i odmian grzybieni, bardziej nadają się do uprawy w akwariach, nazwa pierwotna pozostała. Aktualnie pod nazwą Lotos tygrysi zielony i czerwony najczęściej (ok. 95%) kryje się pochodząca z Afryki Nymphaea zenkerii, rzadziej zaś N. lotus, N. rubra czy też pochodzące z USA krzyżówki jak: N. lelvola, N. dauberywa itp.
    W Polsce uprawiamy dwie odmiany barwne: zielonolistną i czerwonolistną. Obydwie mają na liściach czerwone, brązowe lub czarniawe krótkie paski - stąd nazwa lotos tygrysi. Prawdopodobnie odmiana zielona jest czysta genotypowo i daje potomstwo (z nasion) tylko zielone, natomiast od form czerwonych (czyżby mieszaniec?) uzyskujemy z nasion czerwone i zielone lotosy. Najbardziej dekoracyjne są liście podwodne, zarówno zielone jak i czerwone, które są tworzone przy niedoborze światła i słabym nawożeniu. Natomiast przy intensywnym i długim oświetleniu oraz dobrym nawożeniu, rośliny wytwarzają liście powierzchniowe, zawsze zielone, jedynie u odmiany czerwonej od spodu z fioletowym zabarwieniem. Niestety liście nawodne szybko zarastają powierzchnię i roślina staje się mało atrakcyjna dla akwarysty. Aby temu przeciwdziałać należy złapać ręką wszystkie liście za ogonki, poniżej blaszek liściowych i ręką pociągnąć w górę aby uszkodzić częściowo korzenie. Można także obciąć liście powierzchniowe. W wysokich akwariach, po wytworzeniu wielu liści nawodnych, roślina często kwitnie wytwarzając białobrązowy kwiat otwarty nocą, a zamknięty w dzień. Jest samopylny i wytwarza wiele, często ponad tysiąc, nasion. Kiełkują one natychmiast po opadnięciu na dno. Aby uzyskać dużą liczbę młodych roślin trzeba jednak dbać o doświetlenie sadzonek na dnie akwarium. O ile uprawiana roślina nie chce kwitnąć, należy przedłużyć jej okres oświetlenia (powyżej 12 godzin) i zwiększyć nawożenie poprzez korzenie, np. wstrzykując strzykawką jednorazową rozcieńczony odpowiednio nawóz pod korzeń lub wprowadzając tam nawóz stały.
    Lotos egipski, nazywany także białym lotosem egipskim należy do rodziny grzybieniowatych - Nymphaeaceae i rośnie dziko w Egipcie, w wodach Nilu. Różne źródła podają jeszcze następujące miejsca jego występowania: Afrykę zachodnią, Afrykę środkową, Afrykę wschodnią i południowo-wschodnią Azję, a także ciepłe źródła południowej Europy (Węgry, Rumunia).
    Rodzaj Nymphaea obejmuje około 40 gatunków, z których 5 występuje, w Europie.
    Lotosy egipskie są wieloletnimi roślinami, mającymi łodygi w formie kłączy. Pływające po powierzchni wody, umieszczone na ogonkach różnej długości, blaszki liściowe są ciemnozielone, lśniące, mniej lub bardziej okrągłego kształtu o brzegach mocno (ostro) ząbkowanych. Liście podwodne są mniejsze, kształtu od szeroko .strzałkowatego do owalnego o brzegach równych, zazwyczaj w kolorze czerwonawym. Wielkość (średnica) liści jest zależna od warunków, w jakich są uprawiane rośliny. Kwiaty nadwodne, białe, lekko pachnące, rozkwitające nocą przez 4 kolejne doby. Kwiaty otwierają się wieczorem, między godziną 18 a 20, zaś zamykają - rankiem. Grzybienie w uprawie akwariowej łatwo dopasowują się (aklimatyzują) do warunków w akwarium. Odnośnie podłoża - też nie mają wygórowanych wymagań. Rosną w luźnym podłożu żwirowym. Korzystnie na wzrost roślin oddziałuje dodatek torfu, szczególnie w dolnej partii podłoża i drobne grudki zwietrzałej gliny, dodanej do żwiru. Wszystko winno być stosowane z umiarem. Najodpowiedniejsza wydaje się być woda miękka - około 6- 8°n i pH 6,5-7. Temperatura wody: od 20°C. Obcinanie liści nawodnych i. wybujałych - podwodnych, powoduje rozrost liści podwodnych. Jeżeli jednak pragniemy, aby roślina zakwitła, trzeba liście pływające (nawodne), pozostawić. Nie obcina się liści roślin niedawno zasadzonych. Trzeba odczekać, aż roślina dobrze się zakorzeni. Nymphaea lotus i inne grzybienie rozmnażamy przez podział kłączy oraz wysiew nasion. Nasiona dojrzewają pod wodą.
    Lotos egipski w starożytności, głównie w Egipcie, był czczony. Uważano go za symbol stworzenia świata. Z jego nasion w latach nieurodzaju sporządzano mąkę. W starożytnej Grecji - był on symbolem niewinności i skromności.
    Na zakończenie należy wyjaśnić, że nazwa lotos dotyczy roślin z rodzaju Nelumbo zaś w akwarystyce przyjęła się jako nieprawidłowa nazwa używana z przymiotnikiem na określenie wszelkich grzybieni (Nymphaea) uprawianych w akwariach.

     

    Paprocie akwariowe

     

    Uprawiane w akwariach i paludariach paprocie należą do rodziny Parkeriaceae i obejmują rośliny ukorzeniające się w podłożu. Liście ich są pierzaste, ale zróżnicowane w kształcie, co zależne jest od warunków uprawy. Na dolnej stronie liście wytwarzają zarodnie. Przedstawicielem tej rodziny jest rodzaj Ceratopteris do którego zaliczamy sześć gatunków. Wszystkie one występują w tropikalnych i subtropikalnych częściach świata, głównie w wodach miękkich.

    Paprotka pływająca.

    Występuje w tropikalnych częściach

    Azji i Ameryki. W zbiornikach wodnych roślina swobodnie pływająca, nie rosnąca pod wodą. Liście (4-6 sztuk) zebrane w różyczki dorastają do 30 cm długości oraz 25 cm szerokości, lecz w uprawie akwariowej najczęściej są mniejsze. Jasnozielone blaszki liściowe są w zarysie jajowate lub trójkątne trój- lub do pięcio-klapowe. Ogonki liściowe są krótkie i stosunkowo grube. Młode liście zagięte pastorałkowato.

    Roślina rośnie zarówno w cieniu jak i w miejscach nasłonecznionych lub dobrze oświetlonych; w dobrych warunkach zarasta szybko całą powierzchnię zbiornika. Optymalna temp. 25°C. Wiszące w toni wodnej korzenie mogą być miejscem schronienia młodych ryb. W paludariach korzenie wrastają w podłoże.

    Paprotka szerokolistna.

    Najczęściej uprawiana w akwariach jako roślina pływająca lub podwodna. Występuje w centralnej Afryce, Madagaskarze, południowej Azji i Północnej Australii. Rośliny ukorzeniają się w dnie, liście mają 20-50 cm długości (w przyrodzie do 75 cm), są jasnozielone i mocno pierzastodzielne. Rośnie dobrze w wodzie kwaśnej (pH 5) i starszych akwariach. System korzeniowy ma słaby i cienki, składniki pokarmowe może pobierać także bezpośrednio przez liście. Rozmnaża się bardzo dobrze wegetatywnie poprzez rozwój znajdujących się na liściach urwistków przekształcających się w rośliny dorosłe.

    Paprotka rutewkowata.

    Najładniejszy z omawianych tu gatunków. Pochodzi ze wschodniej i południowej Azji, północnej Australii, wschodniej Afryki, Ameryki Środkowej, południowej części Ameryki Północnej i wielkich Antyli.

    W paludarium i w podłożu akwarium tworzy różyczkę liści. Pierzasta blaszka liściowa ma silnie zredukowany miękisz asymilacyjny (do 1 mm szerokości) po obu stronach nerwu. Długość liścia do 50 cm. Liście jasnozielone do żółtawozielonych. Najładniejsze egzemplarze uzyskujemy w paludarium i przenosimy do akwarium. Takie rośliny są bardzo dekoracyjne i dają największy kontrast w zestawieniu ze zwartkami, mikrosorium itp.

     

    Źródło tekstu: http://www.akwarium.prx.pl/adv/ceratopteris.htm

     


    HYGROPHILA CORYMBOSA


    zwana u nas dąbkiem. Bardziej adekwatną byłaby nazwa hygrofila błotna, ponieważ na stanowiskach naturalnych występuje zawsze jako roślina wynurzona, ewentualnie znosząca

    niezbyt długi okres zalania bez uszczerbku dla starszych liści. Zjawisko dość szybkiego odpadania starszych liści obserwujemy w akwariach, szczególnie przy niedostatku światła.

    W uprawie emersyjnej (nawet w silnie podlewanych doniczkach) najmłodsze części łodygi i liście są mocno pokryte włoskami. Łodyga dorasta do 10 mm średnicy. Ciemnozielone, często w sinym odcieniu lub czerwonawe (najmłodsze) liście są ustawione krzyżowo. Ich szeroko lancetowate blaszki liściowe, o zaostrzonym wierzchołku i podstawie klinowato-owalnej lub prawie sercowatej, dorastają do 10 cm długości i 5 cm szerokości. Brzegi są ząbkowane.

    Liście podwodne są mniejsze lecz zachowują swój kształt. W sztucznym oświetleniu najczęściej przybierają barwę żółto-zieloną, lub rzadziej są podbarwione kolorem czerwonym i brązowym. Potrzebuje warunków jak inne rośliny tego rodzaju, jest jednak bardziej wrażliwa na wahania temperatury i wymaga dobrego oświetlenia ponad 1 W/l.

     

    Echinodorus maior - Żabienica wielka

     

    W naturze występuje w Brazylii w stanach Goias i Minas Gerais.

    Pędy kwiatowe wyrastają nad powierzchnię wody i w zależności od głębokości osiągają od 20 do 50 cm długości (niekiedy nawet 1,5 m). W okółkach kwiatowych wyrastają młode rośliny.



    Pęd kwiatowy nierozgałęziony ma 4-6 czasami więcej okółków kwiatowych, w których występuje 6-15 kwiatków, rozkwitających jeden po drugim zaczynając od najniższego okółka. Przysadki czyli maleńkie listki przy okółku przy podstawie zrośnięte zaostrzone dłuższe od szypułek kwiatowych z 13-15 mało widocznymi żeberkami. Długość szypułek kwiatowych do 1 cm. Kwiaty białe, wielkości około 1,5 cm i maja 9-12 pręcików. Nasiona drobne do 2 mm grubości z 2-4 żeberkami i wieloma guzkami. Dobrze rozwinięty system korzeniowy ma grube sznurowate korzenie. Liście  mięsiste o długości ogonków 5-17 cm a blaszek liściowych od14-50 cm w zależności od warunków szerokość od 2 do10 cm (zazwyczaj 4-6 cm). Blaszka liściowa w górnej części rozszerzona mieczowata , bladozielona. Wewnętrzna para nerwów biegnie równolegle przybliżona do nerwu głównego w 1/3 długości blaszki odchodzą od siebie. Siatka nerwów bardzo rzadka i z odwrotnej strony mało zauważalna. Brzegi blaszek liściowych lekko pofałdowane. Odróżnia się od innych gatunków, że nie istnieją na wysuszonym liściu krzyżujące się linie i punkty.

    Roślina hodowana w podłożu bogatym w substancje próchnicze, w dobrze oświetlonym miejscu, w wodzie o temperaturze 20-25°C, twardości 8-10° i pH 6,8-7,2 rozwija dużą ilość wąskich liści, o szerokości 2-3 cm, z równoległymi bokami i o bardzo ładnej zielonej barwie. W akwarium ze sztucznym oświetleniem, w pół zacienionym miejscu, roślina wytwarza szerokie, mieczowate liście i wtedy wygląda bardzo dekoracyjnie. Jeżeli posadzimy ja w ubogim podłożu i nie będziemy nawozić, może tworzyć bardzo ładne zarośla w środkowej części akwarium. W takich warunkach roślina wywarza liczne rośliny potomne z kłącza osobnika macierzystego, przy czym są one położone bardzo blisko siebie, a na ubogim podłożu nie osiągają zbyt dużych rozmiarów. Kwitnie obficie niezależnie od tego gdzie znajdują się kwiaty: w głębi wody czy na powierzchni, lecz do zapylenia i powstania nasion dochodzi bardzo rzadko. Rozmnaża się wegetatywnie przez młode rośliny które rozwijają się na zanurzonych pędach kwiatostanowych; pęd kwiatostanowy przygina się do podłoża, przyciskając kamieniem, a młode rośliny można odciąć od niego dopiero gdy maja 4 liście i są ukorzenione. można również rozmnażać przez podział kłączy rośliny rosnącej kilka lat bez przesadzania, wydobyte z podłoża kłącze pozostawia się pływające pod powierzchnia wody w dobrym oświetleniu i po pewnym czasie na powierzchni kłącza z pączków śpiących rozwijają się młode rośliny. Wówczas dzieli się kłącze na odcinki i sadzi e podłożu. Rozmnaża się również generatywnie ale w paludarium. Nasiona zbiera się wówczas gdy są brązowe; należy je przesuszyć, (podobnie jak u wszystkich gatunków tego rodzaju) przez 1-2 miesiące, potem trzymać około 3 dni w dużej wilgotności (nad powierzchnia wody w akwarium) i dopiero wysiewać. Nasiona kiełkują po 14 dniach w temperaturze 28°C. Jest jedna z żabienic która może być uprawiana z powodzeniem w sąsiedztwie z kryptokorynami czyli dobrze rośnie w bogatym nie często przemywanym gruncie.
    Źródło tekstu: http://akwa-mania.mud.pl/rosliny/emaior.html



    Cabomba caroliniana -  Kabomba karolińska

     

    Rozprzestrzeniona jest w zbiornikach wodnych od południowej części Ameryki Północnej do północnych rejonów Ameryki Południowej.

    Roślina posiada słabo rozwinięty system korzeniowy, a łodygi osiągają długość do 1,5 m. Liście parzyste, naprzeciwległe, widełkowato rozdzielone o kształcie okrągłym, posiadającym w jednym liściu do 60 części. Charakteryzuje się lekkim skręceniem poszczególnych segmentów blaszki liściowej podwodnej, która z wierzchu jest jasnozielona z dołu nieco srebrzysta. Roślina wytwarza liście nawodne serco-podobne nieco wydłużone. Kwiaty drobne z wierzchniej strony białe, wewnątrz żółtawe.

    Przy sadzeniu roślin do gruntu z piasku lub żwiru nie należy zakopywać w całości systemu korzeniowego aby nie gnił. Woda najlepsza jest miękka o temperaturze 20-30°C. Oświetlenie powinno być jasne o pełnym widmie. Jest gatunkiem o mniejszych wymaganiach i łatwiejsza w uprawie niż Kabomba wodna.
    Źródło tekstu: http://akwa-mania.mud.pl/rosliny/cabomba%20a.html


     

    Bacopa monnieri - Bakopa drobnolistna (moniera)

    Rośnie w zabagnionych terenach w pół zanurzonym stanie na obszarach tropikalnych i subtropikalnych Afryki, Azji, Europy i Ameryki.
    System korzeniowy słabo rozwinięty. Łodyga długa, stojąca, okrągła, nierozgałęziona z liśćmi osadzonymi parami naprzeciwlegle. Liście jaskrawozielone, owalne, mięsiste o długości 1-1,5 cm i szerokości 0,5-1 cm, zwężające się ku podstawie ale nie obejmujące łodygi. Łodyga rosnąca nad wodą nie jest owłosiona i wykształca kwiaty różowe do słabo fioletowych.
    Wymaga oświetlenia słabego lub miejsc zacienionych, przy mocnym szybko pokrywa się glonami. Woda powinna być o twardości 4-14°N, pH 6,0-7,7 i temperaturze 23-28°C. Jest tolerancyjna co do jakości podłoża, jednak źle reaguje na wodę o dużej zawartości substancji organicznych a więc pożądana jest okresowo częściowa wymiana wody. Rozmnaża się wegetatywnie. Dobrze rośnie w warunkach błotnych i polecana jest szczególnie do paludarium.


    Echinodorus "Ozelot" - Żabienica ocelotowata
     

    W naturze nie występuje, jest krzyżówką Żabienicy Schluetera i Żabienicy Bartha 

    W zależności od warunków uprawy osiąga wysokość od 20 do 40 cm i szerokość 25-30 cm. Liście tworzą rozetkę, o kształcie odwrotnie lancetowatym, wierzchołek liścia spiczasto zakończony. Nerw główny mocno zaznaczony, od spodu wystający. Od nasady liścia biegną dwa nerwy boczne odchylające się od nerwu głównego w miarę poszerzania się liścia. 
    Na liściach występują nieregularne ciemnobrązowe lub brunatno-czerwone pstre plamy. Tło liścia ciemnozielone do brunatno-czerwonego. Od spodu liście są jaśniejsze a plamy mniej widoczne. Starsze liście staja się bardziej zielone, a plamy zanikają. Pęd kwiatowy prosto stojący wyrastający ponad powierzchnię wody. W okółkach kwiatowych tworzą się najpierw białe kwiaty na krótkich ogonkach, a później wyrastają młode rośliny przybyszowe, które można oddzielić po utworzeniu kilku liści i systemu korzeniowego. Gdy zbyt wcześnie oddzielimy młode rośliny długo się ukorzeniają i bardzo powoli rosną.
    Dobrze znosi temperaturę w granicach od 15 do 30°C, woda może być miękka do twardej, o odczynie od pH 6 do 9. Oświetlenie dość intensywne aby się dobrze wybarwiała. Najlepiej świetlówki o ciepłej barwie lub żarówki. W dobrych warunkach uprawy w ciągu miesiąca może przybyć do dwóch trzech liści. Słabiej rośnie w jałowym podłożu i jest mniejsza. W dobrych warunkach może wytworzyć młode rośliny przybyszowe z systemu korzeniowego bardzo blisko rośliny matecznej
    .




    Bolbitis heudelota (Bolbitis heudelotii)

    Rodzina: Polypodiaceae (Lomariopsidaceae) - paprotkowate. 
    Maksymalna wysokość: 40 cm (dochodzi do 60 cm). Pochodzenie: Afryka tropikalna, od Etiopii po południową Afrykę. 
    Środowisko naturalne: wody płynące o dość szybkim prądzie (roślina ziemnowodna). 
    Usytuowanie w akwarium: w prądzie wody z filtru.
    Zagęszczenie sadzenia: 1 sztuka na kwadrat o boku 20 cm. 
    Oświetlenie: średnie. 
    Jakość wody: temperatura 24-26°C, twardość 3,5-5,5°N, pH 6-7. 
    Liście Bolbitis heudelotii, osadzone na poziomej łodydze, czyli kłączu, mogą osiągać długość 60 cm. Zależnie od warunków ich barwa zmienia się od przejrzyście zielonej do ciemnozielonej. W naturze roślina ta rośnie wzdłuż brzegów strumieni, w miejscach, gdzie prąd wody jest intensywny. W akwarium rozwija się w czystej wodzie i ograniczonym oświetleniu. Kłącze należy przyczepić do podłoża nylonową nicią; nie wolno zagrzebywać go w piasku, gdyż grozi to gniciem. W celu rozmnożenia rośliny należy podzielić kłącze na fragmenty długości 4-5 cm i delikatnie przytwierdzić je do podłoża.
     Źródło tekstu:  http://www.aquarium.obywatel.pl/strony/roslinki/bolibithis_heudelota.html



    Mikrozorium oskrzydlone

    Mikrosorium pteropus

    Mikrozorium oskrzydlone jest jednym z niewielu gatunków paproci nadających się do uprawy w akwarium. Jest to roślina bardzo dekoracyjna i mało wymagająca. Zalicza się ją do rodziny paprotkowatych (Polypodiaceae)j w odróżnieniu od wszystkich znanych przedstawicieli tej rodziny - roślin lądowych - mikrozorium oskrzydlone jest rośliną ziemno-wodną. W swej ojczyźnie, a więc na Malajach, w południowych Chinach i na Półwyspie Indyjskim, występuje na obszarach, które charakteryzują się okresowymi zmianami poziomu wody. Porasta tam dna i wilgotne brzegi kamienistych potoków leśnych oraz zwalone pnie i korzenie na zalewanych terenach. Forma wodna tego gatunku różni się wyraźnie od lądowej

    kształtem liści i sposobem rozmnażania. Pierwsza wytwarza liście lancetowate, druga - pierzastosieczne, składające się zwykle z trzech płatów; dla pierwszej charakterystyczne jest rozmnażanie wegetatywne przez rozmnóżki, dla drugiej rozmnażanie generatywne przez zarodniki. Zarodniki powstają na spodniej stronie liści nadwodnych, wzdłuż głównych nerwów.


    Mikrosorium


    W uprawie domowej mikrozorium oskrzydlone traktujemy jako roślinę wodną. Wytwarza ona długie, płożące się kłącza, obrośnięte "brodami" gęstych korzeni. Kłącza pokryte są drobnymi, brązowymi łuskami, występującymi również na ogonku liściowym i na głównych nerwach po spodniej stronie liści. Lancetowate liście wyrastające z kłącza dorastają do 5-25 cm długości i 2-5 cm szerokości; brzegi blaszki liściowej są całe lub pofałdowane. Fałdy zaznaczają się wyraźnie w czasie powstawania na końcach liści specjalnych pączków, z których rozwijają się następnie rozmnóżki. Rozmnóżki mają własny system korzeniowy i wyglądem przypominają roślinę macierzystą. Przez pewien czas trzymają się razem, a nawet wytwarzają następne "piętra" młodych roślin. W ten sposób tworzy się potężna ściana gęsto zbitych paproci. W akwarium każdą młodą roślinę możemy wkrótce po jej rozwinięciu się oderwać od starego liścia i przymocować do podłoża. Zaznaczyć tu należy, że mikrozorium oskrzydlone nie może być sadzone do gruntu, gdyż wtedy korzenie jego gniją i ustaje wzrost. Najlepiej przycisnąć korzenie do zanurzonego w wodzie drewna lub kawałka lignitu tj. nie w pełni wytworzonego węgla brunatnego (postać włóknista) za pomocą niewielkiego kamienia, kawałka szklanej listwy lub przywiązać je delikatnie żyłką. Gdy "uchwycą się" one podłoża - można całą roślinę wraz z drewienkiem przenieść w dowolne miejsce akwarium. Dobrze rozwinięty system korzeniowy stanowi dodatkowy element dekoracyjny. Pozostawione w spokoju mikrozorium tworzy w ciągu kilku tygodni pokaźne zarośla, które powinny być systematycznie przerzedzane ze względu na niebezpieczeństwo "zagłuszenia" innych. roślin. Mikrozorium oskrzydlone nie jest rośliną wymagającą. Odpowiada mu zarówno światło naturalne jak i sztuczne. Przy silnym oświetleniu rośnie szybciej, lecz w miejscach zacienionych wytwarza więcej rozmnóżek. Paproć ta wykazuje również dużą tolerancję w odniesieniu do składu chemicznego wody. Wytrzymuje twardość wody od 3 do 22°n


    Mikrosorium "Windelov"


    (najlepsza jest jednak twardość średnia) oraz kwasowość między pH 5,5 a 7,2. Największy wzrost zachodzi w wodzie o temperaturze 22-26° i taką właśnie temperaturę należy roślinie tej zapewnić. Woda w akwarium powinna być czysta, pozbawiona wszelkich zawiesin. Jeśli liście pokryją się warstwą mułu - wkrótce powstają na nich brązowe plamy, które mogą powiększyć się aż do całkowitego zniszczenia całej blaszki liściowej. Podobne skutki wywołują drobiny sztucznego pokarmu dla ryb, nierozważnie rzucone na liście rośliny.

    Mimo aktrakcyjności i dużej tolerancji wobec warunków środowiska - mikrozorium oskrzydlone nie jest, niestety, rośliną zbyt popularną wśród akwarystów.


    17 grudnia 2005 r. - 11 styczeń 2006 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005