<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "


  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  A - B




    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski






    Abramowicz Władysław
    [ 1902- 1973], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1936], w konspiracji AK, mjr, [1944], ps. „Litwin”.
    Kmdt Rejonu II w Obwodzie I Warszawa Śródmieście AK.
    Ur. 20 III 1902 w m. Wierciszewo k/ Wizny pow. Łomża w rodzinie chłopskiej. Syn Aleksandra i Aleksandry. W 1923 ukończył gimnazjum w Łomży. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych w Warszawie, a następnie w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kawalerii 15 VIII 1926 z przydziałem do 23 p. ułanów w Postawach na Wileńszczyźnie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1928. W okresie od 1 XII 1930-7 VII 1931 przebywał na kursie wychowania fizycznego dla oficerów młodszych w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. W VI 1934 przeniesiony z 23 p. uł. do 10 p. ułanów w Białymstoku. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronów. Do stopnia rtm sł. st. kaw. awansowany 01 I 1936. W latach 1936-1939 d-ca 1 szwadronu.
    W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 szwadronu 10 p. ułanów w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z wrogiem w rejonie Myszyńca, a następnie w rejonie Ostrowi Maz. i Zambrowa, potem na Lubelszczyźnie w bitwie pod Kockiem 05 X 1939.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ-AK na terenie Obwodu I Warszawa – Śródmieście. Od 1942 do VIII 1944 był k-dtem Rejonu II w tym obwodzie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 27 IX 1944. Brał udział w Powstaniu Warszawskim VIII-X 1944. Dowodził wówczas oddziałem AK utworzonym z sił rejonu. Po upadku powstania znalazł się w niewoli niemieckiej i przebywał w obozie jenieckim. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkał w Sopocie.
    Zmarł w Inowrocławiu w 08 XI 1973. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wiźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12599, KW.
    Żona Bronisława Abramowicz.
    Brat Jan zginął w obozie Gross-Rosen.
    Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie MSWojsk. 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. Londyn; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. SGO „Polesie”1939.W-wa 1989; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990; Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1987; Biuletyn AK „Gdański Przekaz” nr 4 /1990; USC Inowrocław. Skrócony akt zgonu nr 542/1973.


     
    Adamczuk Franciszek
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 X 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 pp Leg. w Chełmie. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta III batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Adamczyk Jan Paweł
    [1903-?],por. rez. art.[1935]
    Ur. 29 VI 1903. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkolnym Dywizjonie Artylerii przy DOK V. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1935.  Ewidencyjnie podległą PKU Bielsko. Zmobilizowany w VIII 1939 d0 WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 5 dak.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Adamczyk Józef
    [1897-1940], rtm sł. st.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 21 VIII 1897 w Lublinie, syn Józefa i Katarzyny z Łysiów. Uczęszczał w Lublinie do gimnazjum. W latach 1917-1918 członek Polskiej Organizacji Wojskowej /POW/. Od XI 1918 w WP. Służył w szwadronie kawalerii przydzielonej do Grupy „Bug”. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-III 1919. Walczył w obronie Lwowa, potem w okresie IV 1919-1920 uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie 1921-1922 w stopniu wachm. podch. w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany z dniem 1 IX 1922 ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie. W 1923 ukończył w Centrum Wyszkolenia Jazdy w Grudziądzu kurs doszkalający dla młodszych oficerów kawalerii. Zweryfikowany w 1923 w stopniu ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1922. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. Długoletni oficer 11 p. ułanów, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera broni i p/gaz. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni i p/gaz. 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 p. uł. od walk w rejonie m. Chorzel i Przasnysza nad granicą z Prusami Wsch., potem 11 IX 1939 pod Kałuszynem, gdzie pułk zostaje rozbity. Przebił się z grupą żołnierzy na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 7 XI 2007 mianowany mjr. kaw.
    Odznaczony KN, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem 10-lecia.
    Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Adamczyk Walenty
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 11 II 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 20 pp przez Chabówkę, Rejon Jordanowa w kierunku Aleksandrowa i Puszczy Solskiej i Suśca. W czasie walk zostaje ciężko ranny Przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub., gdzie zmarł 21 IX 1939 w wyniku odniesionych ran.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Adamczyk Władysław
    [1894-1978], ppłk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 29 I 1894 w Straconce pow. Biała Krakowska, syn Andrzeja i Anny z d. Procner. Po ukończeniu szkoły ludowej TSL uczęszczał do gimnazjum w Białej, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jednocześnie członek drużyny „Sokoła”. 15 VIII 1914 wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich z przydziałem do 3 pp LP. Brał udział w walkach w Karpatach. W 1915 przeniesiony do 6 pp LP. i awansowany do stopnia kpr. Brał udział w kampanii wołyńskiej w 1916. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII internowany 1917 a następnie wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs podoficerski, potem kurs oficerski w Opawie. W stopniu chor. służył w jednostce stacjonującej w Radomsku. Awansowany w 1918 do stopnia ppor. piech. W X 1918 zorganizował kompanię ochotniczą POW. Brał udział w rozbrajaniu Niemców. Od XI 1918 w WP. Brał udział w obronie Lwowa XII 1918-III 1919. służył w 157 pp rez., potem w 7 pp Leg. Awansowany w 1920 do stopnia por. sł. st. piech. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 7 pp Leg. gdzie dowodził kompanią. Z dniem 30 XI 1924 przeniesiony z 7 pp Leg. do 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie dowodził kompanią. W latach 1928-1930 pełnił funkcję kwatermistrza 6 pp Leg. Z dniem 1 IV 1930 mianowany k-dtem obwodowym PW przy 6 pp w Wilnie. Ukończył w 1930 kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 I 1931. z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 6 pp Leg. do 65 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy batalionu. W XII 1932 przeniesiony z 65 pp do 63 pp w Toruniu na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1936-1938 d-ca batalionu w 67 pp w Brodnicy. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 19 III 1938. Przeniesiony w 1938 na stanowisko z-cy I d-cy 73 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczy z Niemcami w bojach obronnych w rejonie Kobioru i Wyrów k. Tych, potem po wycofaniu się przez Kraków walczy w bojach odwrotowych 7 IX 1939 w rejonie Klimontowa, 9 IX 1939 pod Stopnicą, a 10 IX 1939 bronił przepraw przez Wisłę pod Osiłkiem, gdzie pułk ponosi ciężkie straty. Następnie walczy w Puszczy Solskiej, a 19-20 IX 1939 w rejonie Ulowa i Narolu. Z grupą żołnierzy usiłował przedostać się lasami do Lwowa, ale 25 IX 1939 pod Lubaczowem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D w Gross Born, skąd został ewakuowany w 1945 do oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli 1 IV 1945 przebywał na Zachodzie. Do Polski powrócił w V 1946. Od 20 VI 1946 podejmuje pracę zawodową na stanowisku pracownika umysłowego w dziale planowania w Zjednoczeniu Energetycznym Okręgu Górnośląskiego w Bielsku. Rozkazem MON nr 372 z 31 V 1950 zostaje przeniesiony formalnie w stan spoczynku. Mieszkał w tym okresie czasu w Białej Krakowskiej. Zatrzymany przez funkcj. UB 8 IX 1950 i uwięziony. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała WPR w Katowicach 9 X 1950. Początkowo wieziony w Cieszynie, potem w Katowicach. Wyrokiem WSR Katowice z dnia 8 I 1951 został skazany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz wywiadu brytyjskiego na karę dożywotniego więzienia, po zmianie wyroku  13 VII 1951 złagodzono mu karę do 5 lat więzienia. Z wiezienia w Katowicach przetransportowany do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach, gdzie odbywał orzeczoną przez WSR Katowice karę. Zwolniony z CWK Wronki 13 VII 1956. Po zwolnieniu z więzienia zamieszkał w Bielsku- Białej. Powraca do pracy w Zakładzie Energetycznym w Bielsku- Białej, gdzie pracuje do czasu przejścia na emeryturę 1 VI 1959. Zajmował się malowaniem oraz pisaniem wspomnień.
    Zmarł w Bielsku- Białej 24 IX 1978. Pochowany na cmentarzu w Straconce.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta, KW, Odznaką „Orlęta” za obronę Lwowa
    Żonaty z Marią nauczycielką, skazaną przez WSR Katowice 8 I 1951 na karę 10 lat więzienia, zwolnioną na podstawie amnestii z ZK w Grudziądzu 20 VI 1956. Miał córkę.
    Zmarł 24 IX 1978. Pochowany na cmentarzu w Straconce.
    Postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 6 XII 1991 wyrok wydany przez b. WSR w Katowicach został unieważniony.
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Pszczółka. Nad Sołą i Koszarową nr 17 z 1 IX 2005; A. Kostrzewski. Biogram W. A. /w:/ MSBUDN 1939-1956. T. 4. Kraków 1999; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984. Lublin

     
    Adamecki Bernard Antoni
    [1897-1952], ppłk sł. st. lot. [1939], w ZWZ/AK płk [1943], ps. Bocian”, „Dyrektor”, ‘Gozdawa”, „Doktor”, „Grabiec”, „Parasol”
    Ur. 12 VII 1897 w Dolnych Marklowicach na Śląsku Cieszyński, syn Bernarda i Józefy z d. Kijonka. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi. Od 1912 uczył się w seminarium Nauczycielskim w Bobrku, gdzie w VII 1916 zdał maturę. W VIII 1916 powołany do służby w armii austriackiej i wcielony do 31 pp. w 1917 ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy w Opawie. Następnie w szeregach 31 pp walczy na froncie rosyjskim i bałkańskim. Od XI 1918 służba w WP. Początkowo pełnił funkcję adiutanta 10 pp i walczył na Śląsku Cieszyńskim i pod Lwowem. Od IX 1919 dowodził kompanią bielską w czasie akcji plebiscytowej na Śląsku Cieszyńskim. Podczas walk był trzykrotnie ranny. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie VII 1920-III 1921 w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu, a następnie Niższą Szkołę Pilotów w Bydgoszczy. Przydzielony do 1 p. lot., gdzie od VII 1924 dowodził eskadrą myśliwską. W XII 1924 awansowany do stopnia kpt. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od XI 1926 dowodził 2 eskadrą szkolną, a od XII 1927 wykładowca w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Dęblinie, przemianowanej w 1929 na Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa. Przeniesiony w 1929 do 3 p. lot. w Poznaniu. Od IV 1933 dowodził 33 eskadrą towarzyszącą. Awansowany 1 I 1935 do stopnia mjr sł. st. lot. Od XII 1935 II dywizjonem. W latach 1937-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie, gdzie od XI 1938 był wykładowcą taktyki lotnictwa. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. lot. 19 III 1939. W IV 1939 przydzielony do Sztabu Głównego WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu i z-cy d-cy lotnictwa Armii „Modlin”. Podczas walk ranny. Po kapitulacji Modlina w niewoli niemieckiej, skąd został w x 1939 zwolniony. Następnie leczył się w szpitalu w Kielcach, skąd w XII 1939 powrócił do Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej od XII 1939 organizuje grupę konspiracyjną złożoną z oficerów lotnictwa, z którą w 1940 wszedł w skład ZWZ. Od III 1940 kierował Szefostwem Lotnictwa w Oddziale V KG ZWZ przemianowanym w połowie 1942 na Wydział Lotniczy podporządkowany Oddziałowi III KG Rozkazem NW WP z 2 IV 1943 mianowany płk sł. st. lot. Od III-IV 1944 z-ca szefa wydziału, potem ponownie od V 1944 szef wydziału. Podczas Powstania Warszawskiego zostaje ranny. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu VII B w Lamsdorf, potem od jesieni 1944 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Od VIII 1945 służy w LWP. Był z-cą  sowieckiego k-dta Wojskowej Szkoły Pilotów w Dęblinie, a od połowy 1946 z-cą  k-dta, potem od końca 1946 k-dtem Wojskowej Szkoły Technicznej Lotniczej w Boernerowie. W XII 1949 ze względów zdrowotnych przeniesiony do rezerwy, a w 1950 na emeryturę. Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej 21 XI 1950 w szpitalu i uwięziony. Aresztowany przez NWP w Warszawie pod fałszywymi zarzutami. Przeszedł ciężkie bestialskie śledztwo prowadzone w Zarządzie Informacji Wojsk Lotniczych. Podczas przesłuchań bity i maltretowany psychicznie i fizycznie w celu wymuszenia przyznania się do stawianych fałszywych zarzutów. Torturowany przyznał się do zarzutów. Podjął nieudaną próbę samobójstwa. W śledztwie przebywał do 2 V 1952. Wyrokiem NSW w Warszawie z dnia 13 V 1952 został skazany na karę śmierci. Zgromadzenie Sędziów NSW odrzuciło wniosek o rewizję wyroku. Prezydent B. Bierut decyzją z 3 VIII 1952 nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w wiezieniu mokotowskim 7 III 1952. Postanowieniem Naczelnego Prokuratora WP z 27 IV 1956 został pośmiertnie zrehabilitowany.
    Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Marklowicach Dolnych. 11 XI 2006 w Cieszynie odsłonięto w budynku Uniwersytetu Ślaskiego tablicę pamiątkową poświęconą jego pamięci.
    Odznaczony: VM kl. 5 i VM Kl. 4 nr 00171 /15 VIII 1948/, SKZ, KW, Krzyżem Grunwaldu III kl., Krzyżem Partyzanckim i pośmiertnie KAK.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944.T. 1. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990;WPH nr ½. W-wa 1990; J. Powsiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992.

     
    Adamkiewicz Feliks
    [1907-1974], kpt. sł. st. art.[1939], od 1945 w LWP, mjr/ppłk
    Ur. 1 V 1907 w m. Bielin, syn Jana i Honoraty z d. Tomaszewska. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 30 pap w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z 30 pal do 9 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem artylerii piechoty 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od VI 1940 do I 1945 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Wcielony do WP i przydzielony do dowództwa 22 pal w składzie 5 DP II Armii. Po zakończeniu wojny awansowany do stopnia majora, potem ppłk służył na różnych stanowiskach m. in. w Departamencie Artylerii Sztabu Generalnego. Rozpracowywany przez agentów Informacji Wojskowej zostaje zatrzymany, a następnie aresztowany 13 XI 1952 w Warszawie pod zarzutem prowadzenia działalności konspiracyjnej. Więziony w więzieniu Informacji Wojskowej. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego wydała NPW w Warszawie. Przeszedł ciężkie śledztwo z zastosowaniem przymusu fizycznego i psychicznego. Podczas przesłuchań bity i maltretowany w celu wymuszenia zeznań. Wyrokiem NSW w Warszawie sygn. akt Sn 1/53 z 28 I 1953 został skazany na karę dożywotniego więzienia oraz kary dodatkowe - przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa i pozbawienie praw obywatelskich i honorowych. Po uprawomocnieniu się wyroku więziony na Mokotowie, skąd został przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach. Po zmianie wyroku i umorzeniu sprawy został w 1956 zwolniony z więzienia i zrehabilitowany. Mieszkał w Zambrowie, gdzie zmarł 31 XII 1974.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Powsiński. „TUN” Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992;WPH Nr 1-2. W-wa 1990; USC Zambrów. Skrócony akt zgonu nr 125/1974.

     
    Adamko Tadeusz
    [1910-1976], kadet, kpt. sł. st. łącz.[1939]
    Ur. 7 III 1910. Absolwent K0rpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1930-1931 w Kadrze Oficerów Łączności z odkomenderowaniem na kurs aplikacyjny w Szkole Podchorążych Inżynierii. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie, a następnie w 6 batalionie telegraficznym w Jarosławiu, skąd zostaje w XII 1932 do kompanii telegraficznej 21 DP Gór. Awansowany do stopnia por. 1 I 1934. W latach 1938-1939 d-ca kompanii łączności 21 DP Gór. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii telefonicznej 21 DP Gór. w składzie armii „Kraków”, a od 12 IX 1939 d-ca łączności w GO gen. M. Boruty-Spiechowicza. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Od VI 1940 do I 1945 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie działał aktywnie w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał m. in. w Gdańsku.
    Zmarł 3 V 1976 w Cieszynie.
    Odznaczony; SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z XII 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 5 III 1934; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988;

     
    Adamkowski Kazimierz
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 15 VI 1906. Ukończył szkołę średnią, a w latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany o stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 32 pp w Modlinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 74 pp w składzie 7 DP. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, d-ca 2 plutonu w 2 szwadronie pułku „Bohdan” utworzonego 3 X 1939 w Krzywdzie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Adamowicz Wacław
    [1905-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 2 VII 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył kurs unitarny, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony z 18 pp do Szkoły Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie do 1939 był instruktorem W-F. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy kompanii w mobilizowanym 135 pp rez. w kampanii wrześniowej 939 dowodzi 9 kompanią III batalionu 135 pp rez. w składzie 33 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 135 pp rez. Uczestnik walk pod Kockiem. Poległ 2 X 1939 w rejonie folwarku Annopol. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 5 III 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Adamowicz Zenon Wiesław Antoni
    [1893-+?],ppłk dypl. art. w st. sp. [1925]
    Ur. 10 IV 1893. Ukończył gimnazjum. Ukończył szkołę oficerską artylerii. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918 w szeregach armii austriackiej. W stopniu kpt. służył od XI 1918 w WP. Od XI 1919 słuchacz Szkoły Sztabu Generalnego. Od IV-X 1920 oficer sztabu 7 DP. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Od X 1920 do IX 1921 ponownie słuchacz WSWoj. w Warszawie. Zweryfikowany w stopniu mjr SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służył w 2 pac, gdzie m.in. dowodził dywizjonem. Z 2 pac odkomenderowany do Oddziału IV MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 VII 1925. Po powrocie do 2 pac pełnił funkcję z-cy dowódcy 2 pac. Przeniesiony z dniem 01 XII 1929 z 2 pac na stanowisko k-dta Obozu Ćwiczeń w Czerwonym Borze. Przekazany w i 1930 do dyspozycji d-cy OK. Nr I, potem z dniem 30 IV 1930 przeniesiony w stan spoczynku z jednoczesnym przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – oficerowie w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był d-cą Ośrodka zapasowego Artylerii Lekkiej Nr 5 z Krakowa dla 6 pal, 21 pal i 23 pal. we IX 1939 z ośrodkiem ewakuował się do koszar 21 p. uł. w Równem, skąd po napaści sowieckiej 17 IX 1939 odjechał kolumną samochodową do Lubiszewa, gdzie przybył 19 IX 1939, potem 20 IX 1939 do Wólki Lubieszewskiej, a następnie w rejon Małoryty, gdzie wszedł w skład zgrupowania płk Brzozy-Brzeziny, gdzie pełnił funkcję szefa sztabu zgrupowania. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, MI
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Adamski Bonifacy
    [1911-1948], kadet, por. sł. st. art.[1939], w PSZ
    Ur. 6 VI 1911 w Strzałkowie, syn Bronisława i Marty z d. Krzykowska. Uczęszczał do gimnazjum we Wrześni, potem uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1937-1939 oficer w plutonie łączności 22 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 baterii II dywizjonu 22 pal w składzie 22 DP Gór.  Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami pod Olkuszem, potem w bojach odwrotowych na szlaku Miechów-Busko, a następnie 10 IX 1939 pod Staszowem, gdzie pułk zostaje rozbity. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się z grupą żołnierzy na Węgry, potem do Francji, gdzie służy w PSZ. Uczestnik kampanii francuskiej. Po klęsce Francji internowany w Szwajcarii. W 19944 służył w II Korpusie Polskim i walczył w V pod Monte Cassino. W 1946 ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju i zamieszkał w Strzałkowie. Bezskutecznie starał się o pracę. Ale jako b. oficer z II KP gen. W. Andersa nie miał szans na zatrudnienie. W końcu udało mu się załatwić pracę na stanowisku kierownika tartaku w białostockim, ale pod warunkiem wstąpienia do PPR. Po odmowie wstąpienia do partii nie został zatrudniony i powrócił do rodzinnego Strzałkowa. Jako były oficer II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa był inwigilowany przez funkcj. UB. Przyjaźnił się wówczas z por. WP A. Błażejewskim. W wyniku sprowokowanego zajścia 28 X 1948 zostaje ciężko ranny postrzelony przez funkcj. milicji w Strzałkowie. Wraz z nim zostaje ciężko ranny por. A. Błażejewski. Odwieziony do szpitala we Wrześni zmarł 29 X 1948 w wyniku odniesionych ran. Jego rodzina był represjonowana prze z UB. Aresztowany przez funkcj. UB brat Stefan był więziony. Przeszedł ciężkie przesłuchania w katowni UB, co spowodowało trwały uszczerbek na zdrowiu i  jego przedwczesną śmierć w V 1956.
    Pochowany na cmentarzu w Strzałkowie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Tygodnik powiatowy „Obserwator” Nr 43/49 z  28 X 1999; Informacja  Stefana Adamskiego syna Stefana brata Bonifacego.
     
    Adamski Jan Marian
    [1898-1979], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 29 VI 1898 w Staszowie, syn Marcelego i Marii z d. Wójcickiej. W WP od XI 1918. W stopniu chor. piech. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w latach 1921-1922 w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Dekretem NW WP z 16 V 1922 L. 17908/V. P.A. z dniem 1 IV 1922 został mianowany ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 24 pp w Łucku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IV 1924. z dniem 1 IX 1930 przeniesiony z 24 pp do Szkoły Podchorążych rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w okresie 1930-1931 pełnił funkcję instruktora w 2 kompanii szkolnej, w latach 1931-1932 instruktor w 5 kompanii szkolnej, a 3w latach 1932-1935 d-ca 5 kompanii. w 1935 przeniesiony z zlikwidowanej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie do Batalionu Szkolnego Piechoty , gdzie w latach w 1935 -1937 był d-cą 2 kompanii szkolnej. W 1937 przeniesiony do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy kompanii. Ukończył w centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Po awansowaniu d0 stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939 przeniesiony z 77 pp do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy III batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Armii „Prusy”. 8 IX 1939 bierze udział w walkach z Niemcami pod Iłżą, gdzie dywizja ulega rozbiciu. Po przeprawie przez Wisłę przebija się z częścią batalionu na Lubelszczyznę, gdzie 18-20 IX 1939 w rejonie Chełma zreorganizowano ocalałe siły dywizji. W dniach 22-23 IX 1939 uczestniczy w ciężkich walkach pod Tomaszowem Maz. potem w składzie SGO „Polesie” walczy do 5 X 1939 m. in. pod Kockiem. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Stargardzie Szczecińskim, gdzie zmarł 21 II 1979.
    Odznaczony: KW3x, MN, SKZ
    Żona: Maria Helena z d. Jaroszek
    Dz. Pers. Nr 14 z 10 VI 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 194

     
    Adamski Jan Robert
    [1908-1939], por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 7 IV 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 w batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie ukończył kurs unitarny. W latach 1930-1932 W Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.. 15 VIII 1932 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 7 pp leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 7 pp leg. w składzie 3DP Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk pod Antonówką 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Zamościu, gdzie 29 IX 1939 zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Adamus Władysław
    [1895-1940], ppłk sł. st. piech. [1939], pośm. płk [2007]
    Ur. 23 VII 1895 w Bulowicach pow. bialski, syn Antoniego. Uczęszczał do gimnazjum. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Brał udział w kampanii wołyńskiej jesienią1916. Od I 1917 w Szkole Podchorążych Piechoty w Zambrowie. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 w LP wcielony do armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Mianowany w 1918 ppor. piech. Od XI 1918 służba w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej od XII 1918.Brał udział w obronie Lwowa. Podczas walk ranny nad Zubrzą. Następnie walczy na frontach wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 m.in. na froncie litewsko-białoruskim i opanowaniu Wilna. W1920 oficer w sztabie gen. L. Żeligowskiego. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 V I1919. Służył w 85 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią oraz pełnił funkcję adiutanta pułku. Awansowany 15 VIII 1925 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony w I 1928 z 85 pp do sztabu 19 DP na stanowisko oficera sztabu. Awansowany 1 I1933 do stopnia mjr sł. st. piech. Z dniem 1 VI 1933 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 15 pp w Dęblinie. W XII 1934 przeniesiony z 15pp do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty, potem w 1936 przeniesiony do 36 pp w Warszawie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 d-ca II batalionu 36 pp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk sł. st. piech. W 21939 przeniesiony do 22 pp na stanowisko z-cy d-cy pułku. Był pod VI 1939 m. in. k-dtem garnizonu Siedlce, a po skierowaniu w VI 1939 na Pomorze zmobilizowanego w III 10939 22 pp w składzie 9 DP dowodził pozostałością 22 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 zostaje mianowany w d-cą Ośrodka Zapasowego 9 DP Siedlcach, Siedlcach następnie dowodzi utworzonym zgrupowaniem, które od 15 IX 1939 w skład Zgrupowania „Kowel” dowodzonego przez płk dypl. L. Koca. Uczestniczy w walkach z Niemcami i Sowietami. Od 25 IX do 2 X1939 Grupa „Kowel” wchodziła w skład Zgrupowania dowodzonego przez płk dypl. T. Zieleniewskiego. 2 X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD Charkowie.
    Pośmiertnie w 2007 mianowany postanowieniem prezydenta RP płk piech.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ, KZWLŚr.
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Albrecht Janusz, płk dypl. sł. st. kaw./Obrona Modlina/

     
    Albrycht Feliks
    [1905-?], kpt. lek. weterynarii[1938], w konspiracji ZWZ/AK kpt. ps. „Grzywa”
    Ur. 14 I 1905.Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet.  Służbę wojskową odbywał w okresie 16 VIII 1931-30 VI 1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii . Po ukończeniu szkoły przydzielony do 1 p. szwol. w Warszawie. Mianowany ppor. 1 I 1934. Po ukończeniu stażu mianowany por. sł. st. 1 I 1935. Służył na stanowisku lekarza wet. w 7 p. ułanów w Mińsku Maz. 19 III 1938 awansowany do stopnia kpt. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 7 p. uł. na stanowisku lek. wet. w składzie Mazowieckiej Brygady kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 7 p. uł. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK na terenie Okręgu AK Radom-Kielce. W czasie akcji „Burza” w VII 1944 pełnił funkcję oficera wywiadu 27 pp AK. Brał udział w walkach z Niemcami VII-IX 1944. W konspiracji AK  do I 1945.Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988;

     
    Aleksandrow Walenty
    [1915-?],ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 X 1915.Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu w 7 kompanii III batalionu. W VIII 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego Żandarmerii w Staszowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii III batalionu improwizowanego zorganizowanego w OZ Żand. w Staszowie przydzielonego do Grupy „Sandomierz”.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny nr 3 z15X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Aleksandrowicz Jan
    [1906-2001], dr med., kpt. sł. st. sanit. [1938],  w AK mjr ps.  „Łoś”, „Szerszeń” , vel Jan Górski, ppłk w st. sp. [1990]
    Ur. 27 VI 1906 w Dyneburgu, syn Wacława i Marii z d. Szreders. Mieszkał z rodzicami w Dyneburgu, gdzie w 1923 ukończył szkołę średnią i zdał maturę. W 1924 powraca do Polski. Po zdaniu w kraju polskiej matury od 1927 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Studiował jednocześnie na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1933 dyplom lekarza medycyny. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 I 1934. Następnie przebywał na stażu lekarskim w Szpitalu Szkolnym w Centrum wyszkolenia Sanitarnego. Po ukończeniu stażu mianowany por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 I 1935 i przydzielony na stanowisko młodszego lekarza w 76 pp w Grodnie, potem w 2 p. ułanów w Suwałkach. Od 1 VII 1936 instruktor, potem po awansie do stopnia kpt. 19 III 1938     d-ca 3 kompanii podchorążych zawodowych w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Po kapitulacji dywizji pod Tomaszowem Lub. w niewoli niemieckiej, skąd wkrótce udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy, gdzie pracował na oddziale chirurgicznym Szpitala Ujazdowskiego. W połowie 1940 wyjechał z Warszawy do Bogorii k. Staszowa. Od 1942 czynny w konspiracji AK. Od połowy 1942 pełnił funkcje szefa sanitarnego w sztabie Inspektoratu AK Sandomierz. Podczas akcji „Burza” w VII 1944 pełnił funkcje szefa sanitarnego 2 DP Leg. AK. Po rozwiązaniu w X 1944 2 DP leg. pozostał do I 1945 w oddziale AK mjr T. Strusia „Kaktusa”. W AK awansowany do stopnia mjr /IX 1944/. Poszukiwany przez UB w III 1945 wyjechał w Olsztyńskie, gdzie pod przybranym nazwiskiem Jan Górski pracował w Tymczasowym Urzędzie Państwowym w Olsztynie i Malborku. W 1947 przeniósł się do kłodzka, gdzie powrócił do swego rodowego nazwiska i zawodu lekarza. W 1948 zamieszkał w Łodzi. Pracował w klinice chirurgicznej Akademii Medycznej. Powołany do odbycia ćwiczeń wojskowych w 1949.Nie zaliczono mu stopnia mjr uzyskanego w AK. W 1951 uzyskał stopień doktora nauk medycznych. Do czasu przejścia na emeryturę w 1971 pracował w szpitalach i poradniach specjalistycznych i stacji krwiodawstwa w Łodzi. Był członkiem towarzystw naukowych, stowarzyszeń społecznych oraz członkiem Związku Żołnierzy AK w 1990 mianowany ppłk w st. sp.
    Zmarł 13 VII 2001 w Łodzi. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Dołach w Łodzi.
    Odznaczony: VM kl. 5 /zweryfikowany 20 VI 1972 nr DK-8758/W/, OOP. SKZ z M, KW, KAK, Krzyżem Partyzanckim.
    Żonaty z Katarzyną z Górskich/1909-1994/.Miał syna Lecha /1937/reżysera filmowego.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001; W. Borzobohaty. Jodła”. W-wa 1988;Armia Krajowa.Okręg Radomsko-Kielecki./red./ A. Massalski i St. Meducki/. Kielce 1999.

     
    Aleksandrowicz Józef
    [1909-1939], inż. leśnik, ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 6 IV 1909 w Dyneburgu, syn Wacława i Marii z d. Szreders. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując dyplom inż. leśnika. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń w 1935 awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 80 pp. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Uczestnik walk pod Kockiem, gdzie został ciężko ranny. Zmarł 9 X 1939. Pochowany na cmentarzu w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;


    Amirowicz Stanisław Jan
    [1894-+?] mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 28 V 1894. Ukończył gimnazjum realne. Od XI1918 służył w stopniu ppor. piech. WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. służył m. in. w 18 pp w Skierniewicach. Gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 1 VII 1925. Po 1925 przeniesiony do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim na stanowisko instruktora. Przeniesiony we IX 1931 z Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim do baonu morskiego w Wejherowie na stanowisko d-cy kompanii. Z dniem 1 IX 1935 przeniesiony z batalionu morskiego do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora, potem d-ca kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą III batalionu 6 psp w Samborze. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 psp od Trzebini, potem Olkuszem, Buskiem i Staszowem, a 9 IX 1939 pod Broniną. Dociera z częścią swego batalionu w rejon wsi Mokre, by następnie nocą podjąć próbę przeprawy przez Wisłę. 10 IX 1939 grupa, w której się znajdował zostaje otoczona przez oddziały niemieckiej 68 DP i zmuszona do kapitulacji. Wzięty do niewoli w latach 1939-1945 przebywał w oflagach.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 21 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Amon Stanisław Jan Ludwik
    [1898-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 I 1898 w m. Podkamień woj. tarnopolskie. Absolwent gimnazjum we Lwowie. W latach 1916-1918 służył m. in. w 3 pp Legionów Polskich, potem w Polskim Korpusie Posiłkowym. Ukończył kurs szkoły oficerskiej. Mianowany ppor. sł. st. piech. 17 X 1918. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 3 pp Leg. Awansowany w 1921 do stopnia por. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 3 pp Leg. dowodził plutonem, potem od 1920 kompanią. W 1921 Ukończył w Centralnej Szkole Strzelniczej kurs karabinów maszynowych, potem w 1926 kurs narciarski dla oficerów, a w 1926 kurs doszkalania dla młodszych oficerów. Z dniem 1 IV 1928 przeniesiony z 3 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1931 był d-cą kompanii granicznej. W IV 1933 przeniesiony z KOP do 5 psp w Przemyślu, gdzie dowodził kompanią. W 1935 ukończył kurs unifikacyjny w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Przeniesiony w 1937 z 5 psp do KOP, gdzie od 17 X 1937 był d-cą 1 kompanii fortecznej w Baonie KOP pułku „Sarny”. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr sł. st. piech. Po mobilizacji w 1939 przeniesiony na stanowisko 2 kompanii CKM do Batalionu Fortecznego „Mikołów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM Batalionu Fortecznego „Mikołów” przydzielonego do GO Jagmin” Armii „Kraków”. Walczył w obronie śląska, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 W niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,KW,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. Warszawa-Pułtusk 2001

     
    Anczykowski Feliks
    [1908-?], lekarz weterynarii, por. sł. st. [1939]
    Ur. 16 X 1908. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza weterynarii. Służbę wojskową odbywał w szkole podchorążych rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1936. Powołany do służby czynnej w 1936 i mianowany ppor. sł. st. grupie oficerów lekarzy weterynarii z starszeństwem od 19 III 1936. Był lekarzem wet. w 9 dak w Baranowiczach. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. w 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 dak.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Kostrzewski. 9 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1996.

     
    Anders Jerzy Edward
    [1896-1977],ppłk sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 8 IX 1896 w Błoniu pow. kutnowski, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Ukończył szkołę średnią. W latach I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, potem w I KP na Wschodzie. Od początku 1919 służ w 1 Pułku Ułanów Wielkopolskich, gdzie dowodzi 2 plutonem 4 szwadronu. Od VIII 1919 walczy na froncie wschodnim w grupie wielkopolskiej front litewsko-białoruski/Mińsk, nad Berezyną, i pod Bobrujskiem, potem w IV 1920 w zagonie na Horwal, a w VIII 1920w ofensywie znad Wieprza potem nad Niemnem. Po przemianowaniu 1 p. uł. Wlkp. w II 1920 na 15 p. ułanów służy nadal w tym pułku. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w CWKaw. w Grudziądzu kurs doszkolenia dla oficerów kaw. Awansowany do stopnia rtm. 1 VII 1923 pełnił w 15 p. uł. różne funkcje m.in. d-ca szwadronu. W III 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego 15 p. uł., a w VI 1930 przeniesiony zostaje z 15p. uł. do 9 psk w Grajewie na stanowisko    d-cy szwadronu. Z dniem 4 I 1932 powołany na kurs w WSWoj., w Warszawie, skąd zostaje przeniesiony w XI 1932 do 9 psk na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1932. Przeniesiony w XII 1934 z 9 psk do 3 p. ułanów śląskich na stanowisko kwatermistrza. W latach 1938-1939 I z-ca d-cy 5 p. uł. w Ostrołęce. Do stopnia ppłk awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy, a od 14 IX 1939 dowodzi 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 p. uł. od Ostrołęki na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. W latach 1945-1947 pełnił funkcję d-cy 3 p. uł. śląskich. Po demobilizacji w 1947osiadł w Wlk. Brytanii, skad później wyjechał do Kanady. Mieszkał w Toronto gdzie zmarł 21 XII 1977..
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 3902, KW 4x,MN, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989;Lance do boju. Szkice Historyczne z Dziejów Jazdy Wielkopolskiej X wiek-1945 r./red./ B. Polak. Poznań 1986

     
    Anders Karol
    [1893-1971], dowborczyk, oficer sł. st. kaw., ppłk [1937], w PSZ, płk sł. st. kaw.
    Ur. 08 IX 1893 w Błoniu pow. kutnowski, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. Uczęszczał do szkoły realnej w Warszawie, potem od 1908 do Szkoły Handlowej w Kownie. Jesienią 1912 wstąpił jako jednoroczny ochotnik do 3 p. uł. armii rosyjskiej w Wołkowyszkach. W 1913 odbywał praktykę rolną w majątku swego ojca. Po wybuchu I wojny światowej w 01 VIII 1914 służy w armii rosyjskiej. Od XI 1917 w szeregach 1 p. uł. Krechowieckich w składzie I Korpusu Polskiego na Wschodzie pod dowództwem gen. J. Dowbora –Muśnickiego. W VII 1918 po rozbrojeniu i demobilizacji I Korpusu przybył do Warszawy, skąd 01 XI 1918 wyjechał w kieleckie, gdzie formował 1 p. uł. W szeregach 1 p. uł. w stopniu por. sł. st. kaw. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Odznaczył się 29 V 1920 w szarży pod Włodarzą, gdzie został ciężko ranny. Oraz 17 X 1920 pod Ołyką. Odznaczony za okazane męstwo na polu walki VM kl. 5 nr 4427. Zweryfikowany w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1 p. uł. służył do końca 1924. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 15 VIII 1924. Z dniem 1 I  1925 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora, a w V 1928 do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko z-cy d-cy pułku. Jesienią 1931 przeniesiony do 25 p. uł. w Prużanie. W VI 1933 obejmuje stanowisko Rejonowego Inspektora Koni w Ciechanowie. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. kaw. 19 III 1937. W 1938 zostaje mianowany z-cą d-cy 1 p. uł. w Augustowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 do 9 IX 1939 pełni funkcję z-cy d-cy 1 p. uł., a od 9 IX -12 IX 1939 d-ca 2 p. uł. Następnie do kapitulacji 6 X 1939 d-ca 1 p. uł. 29 IX 1939 zostaje ranny. Po bitwie pod Kockiem znalazł się w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w obozie VII A w Murnau. Po odzyskaniu wolności i zakończeniu wojny w V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Do rozwiązania II Korpusu był z-cą d-cy Pomorskiej Brygady Piechoty. Po ewakuacji do Wlk. Brytanii i rozwiązaniu II Korpusu pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 04 VII 1971 w Penley. Pochowany na cmentarzu w Leicester.
    Był bratem gen. broni Władysława, Tadeusza i Jerzego Andersów.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; J. Wróblewski. SGO „Polesie „ 1939. W-wa 1989.

     
    Anders Tadeusz Konstanty
    [1902-1995], kadet, oficer sł. st. art. WP, kpt. [1933], PSZ, mjr/płk
    Ur. 12 VI 1902 w Błoniu pow. kutnowski, syn Alberta i Elżbiety z Tauchertów. W 1918 działał w POW na terenie Mińska Litewskiego. Od IX 1919 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 15 p. uł., a w V 1921 w III Powstaniu Śląskim. Po ukończeniu nauki 25 VI 1922 zdał egzamin maturalny i otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1923 z przydziałem do 29 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony do 11 dak. W latach 1931-1934 był instruktorem w Szkole Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. Przeniesiony w XII 1934 4 Dywizjonu Artylerii Konnej w Suwałkach na stanowisku adiutanta 4 dak. W szeregach tego dywizjonu bierze udział kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk aż na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w walkach 4 dak w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Brał udział w walkach pod Kockiem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Przedostał się do Francji i tam służył w WP. Następnie służy w II Korpusie Polskim. Przebył szlak II Korpusu Polskiego, gdzie był m. in. d-cą 7 pak. Po przemianowaniu 7 pak w XII 1944 na 7 pułk artylerii samobieżnej został jego dowódcą. Awansowany do stopnia mjr /ppłk. Po wojnie wraz z II Korpusem znalazł się w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych gdzie osiadł na stałe.
    Zmarł 07 VII 1995 w Nowym Jorku. Pochowany na cmentarzu Doyleston.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi.
    Był bratem gen. Władysława, Karola i Jerzego Andersów.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu. Pruszków 2000 i Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976.

     
    Andruszewski Kazimierz
    [1905-?], ppor. sł. st. art.[1936]
    Ur. 15 XII 1905. Od 1927 służył w WP jako podoficer zawodowy art. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera broni i p/gaz. w 2 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera broni i p/gaz. 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami pod Mokrą potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie. Podczas walk 13 IX 1939 zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 dak. Pruszków 2000

     
    Andruszko Antoni
    [1908-?], inż., por. rez. piech. [1938]
    Ur. 8 VI 1908. Ukończył gimnazjum, Podchorążych następnie wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 83 pp. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 i 1938 do stopnia por. rez. piech. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. SGO „Polesie”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od V 1942 w oflagu II D Gross Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Andrychowski Jan
    [1898-1979], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 16 VI 1898. W WP od XI 1918. Służył w 36 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Z dniem 1 X 1920 mianowany ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 36 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 VI 1921. Przeniesiony z 36 pp do 24 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Skierowany z 24 pp na kurs dla dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, gdzie przebywał od 3 IV 1932 do 2 VII 1932. Po powrocie do 24 pp pełnił funkcję d-cy kompanii. Przeniesiony w 1938 do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie do mobilizacji w III 1939 pełnił funkcję adiutanta Batalionu KOP „Kopyczyńce”. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca II batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. /Baon KOP Czortków/. Uczestniczył w walkach z Niemcami na Kielecczyźnie, potem bojach odwrotowych w kierunku wschodnim. Dostał się w nieznanych okolicznościach do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Od x 1941 w Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR. W 1942 d-ca III batalionu 20 pp 8 DP. Ewakuowany w III 1942 do Iranu, potem do Palestyny. Następnie k-dt Szkół Junackich w Kiriat Motzkin. W latach 1945-1947 w PSZ w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji osiadł na stałe w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł w Londynie 17 I 1979. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    Dz. Pers. Nr 41 z 27 X 1920Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2000.
     
    Andrzejczuk Mieczysław
    [1911-?],ppor. rez. kaw. [1937]
    Ur. 17 XII 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu w okresie 19 IX 1933-15 VII 1934. Praktyki odbywał w 21 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 25 p. uł. w Prużanie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy  plutonu 1 szwadronu 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 p. ułanów pod Lidzbarkiem, na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Andrzejewski Jerzy
    [1920-1939], kpr. podch. [1939]
    Ur. 1920. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w stopniu kpr. podch. w szeregach 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Hrubieszowie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 8 X 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Andrzejowski Zygmunt
    [1894-1969], ppłk dypl. sł. st. art.[1939]
    Ur. 30 IV 1894. Ukończył szkołę średnią. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI1919 służył w 8 pac, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. W X 1926 przeniesiony z 8 pac w Toruniu do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy baterii. W X 1928 przeniesiony do Kadry Oficerów Artylerii i skierowany na studia do Wyższej szkoły Wojennej. W okresie XI 1928-X 1930 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. art. zostaje z dniem 1 XI 1930 przydzielony do sztabu 8 DP w Modlinie na stanowisko oficera sztabu, a w X 1931 mianowany szefem sztabu 8 DP. W XII 1932 przeniesiony z 8 DP do 10 pal w Łodzi na stanowisko d-cy dywizjonu. W VI 1934 przeniesiony z 10 pal do sztabu DOK III w Grodnie na stanowisko referenta artylerii. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. art. 19 III 1939. W latach 1938-1939 I z-ca d-cy 1 pac w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału I sztabu GO gen. S. Skwarczyńskiego w składzie odwodu NW „Wyszków”, potem w Armii „Prusy”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli w29 IV 1945 pozostał na zachodzie. Służył w PSZ, a po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 17 III 1969 w Londynie. Pochowany 22 III 1969 na londyńskim cmentarzu.
    Odznaczony: KN,KW2x,ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 44 z 14 X 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 14 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;

     
    Anioł Antoni Julian
    [1907-1940],por. sł. st. piech.[1936],pośm. kpt.[2007]
    Ur. 16 VIII 1907 w Brzesku, syn Antoniego i Heleny z Foglów. Mieszkał w Tarnowie. Uczęszczał do II gimnazjum męskiego, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 68 pp we Wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 22 XII 1936 z starszeństwem od 1 I 1936. Przeniesiony z 68 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szkolnej kompanii KM w Batalionie KOP „Berezwecz”. Po mobilizacji w 1939 d-ca plutonu moździerzy w 1 kompanii CKM I Batalionu /Berezwecz/ 2 pp KOP w składzie 1 Brygady Górskiej, którą dowodził płk dypl J. Gaładyk. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem w walkach z Niemcami w rejonie Węgierskiej Górki, potem w walkach odwrotowych nad Sanem i w rejonie Ulowa na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. W IV 1940 zamordowany w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 5 x 2007 mianowany kpt. piech.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Antonowicz Teodor Orest
    [1895-+?], kpt. sł. st. piech.[1928]
    Ur. 9 XI 1895. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1923 służył w 29 pp. W latach 1923-1927 w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie pełnił funkcję wychowawcy. Jednocześnie przydzielony do Kadry Oficerów Piechoty. Z dniem 1 IX 1927 przeniesiony z Korpusu Kadetów Nr 1 do 26 pp we Lwowie. Awansowany 1 I 1928 do stopnia kpt. sł. st. piech. był w 26 pp m.in. d-cą kompanii. Po 1935 przeniesiony na stanowisko k-dta powiatowego PW Lwów. Jednocześnie d-ca 1 kompanii Obrony Narodowej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu „Wilno”  w składzie Grupy „Dubno”. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KN, KW3x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Księga Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 22 z 25 VIII 1927;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Antosz Mieczysław
    [1900-1939], por. rez. tab.[1939]
    Ur. 12 I 1900. Uczęszczał do gimnazjum realnego w Łańcucie. W latach 1919-1920 służył w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych taborów. Mianowany ppor. rez. tab. Z starszeństwem od 1 VII 1923 z przydziałem do 10 dywizjonu taborów. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom przydziałem do Oficerskiej kadry Okręgowej Nr I- grupa oficerów taborów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział szeregach 10 dywizjonu taborów. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 2 XI 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Antoszczuk Paweł
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 29 III 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w Batalionie Szkoły Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 22 pp w Siedlcach. Zmobilizowany w VIII 1939 do 22 pp i przydzielony na stanowisko d-cy plutonu w mobilizowanym przez 22pp I batalionie 95 pp rez. dla 39 DP Rez. Czasie walk na Lubelszczyźnie został ciężko ranny. Zmarł 14 X 1939 w wyniku odniesionych ran w szpitalu w Hrubieszowie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000

     
    Archutowski Tadeusz Konrad
    [1911-?],mgr, ppor. rez. kaw. [1937]
    Ur.19 II 1911. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia uzyskując tytuł mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem mobilizacyjnym do 11 p. ułanów w Ciechanowie. Przed wojną pracował w zawodzie nauczyciela. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 11 p. uł. od Ciechanowa na Lubelszczyznę. Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji niepodległościowej na terenie pow. Płońsk. Działał aktywnie w tajnym nauczaniu. Zginał podczas okupacji.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 10935-1939. Kraków 2003.

     
    Aronowicz Michał, kapelan/Suwalszczyzna/

     
    Artemski Marian
    [1911-?], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur.3 IX 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskowa odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 25 p. ułanów w Prużanie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie zapasowym z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Łukowie. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie w składzie grupy kawalerii Grupy „Dubno”, gdzie dowodził 1 plutonem szwadronu z OZ.  Uczestniczył w walkach do 25 IX 1939
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Artiuch Mikołaj
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 15 IV 1900. W WP od XI 1918. Ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VII 1921 został przydzielony do 56 pp w Krotoszynie na stanowisko d-cy plutonu. W 1923 przeniesiony do 85 pp. Do stopnia por. awansowany 1VII 1923. Później przeniesiony z 85 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko instruktora. Z dniem 1 IX 18930 przeniesiony zostaje z Szkoły Podchorążych do 56 pp w Krotoszynie, a w VI 1931 z 56 pp do 57 pp w Poznaniu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934. W IV 1935 przeniesiony z 57 pp do 7 pp w Chełmie, gdzie m. in. dowodził kompanią. W 1937 przeniesiony do batalionu KOP „Troki” na stanowisko kwatermistrza. Po mobilizacji w 1939 mianowany d-cą III batalionu zmobilizowanego przez baon KOP „Troki” dla 133 pp rez. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi III batalionem 133 pp rez. w składzie 33DPRez. Uczestniczył w walkach nad Narwią, potem w walkach odwrotowych na Lubelszczyznę, gdzie 20 IX 1939 w rejonie m. Majdan Ostrowski połączono 33 DP Rez. z 41 DP Rez. Walczył w II Bitwie Tomaszowskiej pod Tyszowcami i Wożuczynem, a 26 IX 1939 pod Góreckiem Kościelnym, gdzie poległ 26 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Józefowie Biłgorajskim.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 26 IX 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 VI 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Arwaniti Włodzimierz
    [1890-1940], płk sł. st. art. pośm. gen.bryg. [2007]
    Ur. 6 IX 1890 w Rawie Maz., syn Jana i Marii z Giełczewskich. Absolwent Michajłowskiej Szkoły Artylerii z 1912. Służył a artylerii konnej armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej w stopniu por. walczył na froncie zachodnim na Ukrainie. W III 1918 przedarł się 3 baterią konną z Ukrainy do Bobrujska. Następnie w organizowanym 1 dak w ramach I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbór-Muśnickiego, potem oficer brygady artylerii I KP. Po rozwiązaniu w VI 1918 I KP znalazł się w Warszawie. Od XI 1918 WP. Mianowany kpt. sł. st. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył m. in. w 1 pap, potem 9 pap., skąd go przeniesiono do 3 pac na stanowisko d-cy baterii. W XII 1924 przeniesiony z 3 pac do Obozu Szkolnego Artylerii/Szkoła Strzelecka Artylerii/ na stanowisko   d-cy 5 kompanii szkolnej Szkoły Podoficerów Zawodowych. W 1924 awansowany do stopnia mjr sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1923. Następnie pełni różne funkcje w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu przekształconym w III 1927 w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Przeniesiony z CWArt. w XII 1927 na stanowisko z-cy d-cy pułku manewrowego artylerii w Toruniu. Od 22 XII 1927 do III 1928 pełnił funkcję p. o. d-cy pułku, potem od III 1928 do XII 1929 z-ca d-cy. W XII 1929 przeniesiony do 28 pap w Zajezierzu na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1931. W XI 1931 przeniesiony z 28 pal na stanowisko d-cy 14 dak w Białymstoku, którym dowodził do 24 XI 1935. Od 25 XI 1935 do 25 VIII 1939 d-ca 29 pal w Grodnie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk sł. st. art. z dniem 26 VIII 1939 mianowany d-cą artylerii dywizyjnej 29 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 29 DP w składzie Armii „Prusy”. Walczył na szlaku bojowym 29 DP od Ziemi Łódzkiej, w bojach odwrotowych na Lubelszczyznę. W czasie walk na Lubelszczyźnie 13 IX 1939 został ciężko ranny. Przebywał w szpitalu polowym ewakuowanym na Wschód. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP w XI 2007 mianowany gen. bryg.
    Odznaczony: KW, ZKZ, OP4, MN, MI
    Dz. Pers. Nr 3 16 I 1924; Dz. Pers. Nr 2 z 20 I 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002; P. Zarzycki. 14 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2001; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003

     
    Arzymanów Władysław
    [1913-1968], por. sł. st. art.1938], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 30 VII 1913.Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu 3 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 3 pal w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Następnie służył w Samodzielnej brygadzie Strzelców Karpackich. Uczestnik kampanili libijskiej, potem w 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Awansowany w P{SZ do stopnia mjr-a art.
    Odznaczony KW2x.
    Zmarł 1 VI 1969. Pochowany na cmentarzu Kensal Greek.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2005
     
     
    Asłanowicz Stanisław
    [1893-?],ppłk sł. st. art.[1931]
    Ur. 8 V 1893. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. W stopniu por. sł. st. art. bierze udział w szeregach 7 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył na froncie litewsko-białoruskim w Małopolscy i Wołyniu. Po wojnie zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie dowodzi baterią w II dywizjonie 7 pap. Do stopnia mjr awansowany 1 VII 1923. W latach 1923-1926 p. o. d-ca II dywizjonu 7 pap w Częstochowie. Od 1 VI 1926- 30 IX 1926 przebywał na 4-miesięcznym kursie d-ców dywizjonów Szkoły Strzelań Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do 7 pap i jednocześnie mianowany etatowym d-cą 2 dywizjonu w 7 pap. Przeniesiony w IV 1927 z funkcji d-cy II dywizjonu 7 pap na stanowisko kwatermistrza 7 pap. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1931. Następnie od 1932 z-ca d-cy 7 pal. Po 1935 przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora w Inspektoracie Koni w Łodzi. Funkcję pełnił do VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 50 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie” Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 43 27 XII1921; Dz. Pers. Nr 28 z 19 VII1926; Dz. Pers. Nr 12 z 11 IV 1927; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Assanowicz Bekir, ppor. rez. art. /Suwalszczyzna/

     
    Ast Leon
    [1894-1939], mjr sł. st. adm./piech./[1938]
    Ur. 20 V 1894. W WP od XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 23 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1VI 1919. Przeniesiony z dniem 15 XII 1923 z 23 pp do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu. Był instruktorem w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 15 VIII 1924. W latach 1924-1928 służył w 23 pp. Przeniesiony w1928 z 23 pp do Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty w Rembertowie na stanowisko instruktora, potem ponownie w centralnej Szkole Strzelniczej. Z dniem 31 III 1931 przeniesiony z Centralnej Szkoły Strzelniczej do 71 pp w Zambrowie, gdzie pełnił różne funkcje m.in. d-ca kompanii. z dniem 1 XII 1934 przeniesiony z 71 pp do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy na stanowisko instruktora. W1936 przeniesiony do korpusu oficerów administracji wojskowej. Mianowany mjr sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW 8 Obwodu przy 8 pp Leg. w Lublinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 94 pp, a od 19 IX 1939 d-cy III batalionu 94 pp rez. w składzie 39 DP Rez.  Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 pod Cześnikami.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu
    Odznaczony; KN, KW,
    Dz. Nr 75 z 6 XII 1923; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 20o0; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Augustyn Stanisław
    [1888-?], mjr dr med.[1936]
    Ur. 8 IV 1888. Ukończył gimnazjum, potem studiował medycynę. Uczestnik I wojny światowej, potem od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 w kadrze oficerów sł. zdrowia 9 batalionu sanitarnego. Pełnił funkcję podlekarza w 9 dywizjonie samochodowym. Jednocześnie studiował medycynę uzyskując w 1925 dyplom lekarski. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 VII 1925. Następnie w 9 Okręgowym Szpitalu w Brześciu. Z dniem 1 I 1927 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko lekarza. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 1 I 1936. W latach 1936-1939 st. lekarz 1 psp w Nowym Sączu. W kampanii wrześniowej 1939 pełnił funkcję k-dta 502 Szpitala Polowego Armii „Kraków” zmobilizowanego w VIII 1939 przez 5 Okręgowy Szpital w Krakowie dla 21 DP Gór. Szpital przesuwał się przez Mogiłę do Niepołomic, potem Kolbuszowę , Sokołów, Rudnik, Ulanów  za San do Turbina, potem w Krasnobrodzie, skąd  ewakuowany  został 27 IX 1939 do Zamościa.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 12 I 1927; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Aulich Józef
    [1898-1974], oficer sł. st. art. kpt.[1931]
    Ur. 9 III 1898 w Kijowie, syn Antoniego i Leontyny. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie 1 XII 1919-16 VI 192o w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. art. przydzielony do 10 dak. Z dniem 1 X 192o mianowany ppor. sł. st. art. służył nadal w 19 dak.  Do stopnia por. awansowany 1 XI 1921. Następnie służył w 7 dak, potem ponownie w 1o dak. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii dowodził baterią w 10 dak. Po 1935 przeniesiony z 10 dak do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy 7 baterii w III dywizjonie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera artylerii w sztabie d-cy artylerii sztabu armii „Kraków”.Podczas walk przedostał się do Warszawy, gdzie był oficerem II Oddziału sztabu w dowództwie Armii „Warszawa”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał od 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał przy ul. Szpitalnej w Krakowie. Zmarł 5 X 1974w Krakowie.
    Odznaczony: SKZ
    Żonaty z Stefanią Zagórską.
    Dz. Pers. Nr 46 z 1 XII 1920; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina 1939. W-wa 1985; USC Kraków. Skrócony akt zgonu Nr 2106/1974/Śr

     
    Axmann-Mianowski Leopold Michał
    [1907–1989], oficer sł. st. piechoty WP, por.[1935], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. ps. „Poldkowski”, „Puchacz”.
    Kmdt Ośrodka ZWZ-AK Garwolin VII 1940- III 1943. Obwód ZWZ-AK Garwolin.
    Ur. 17 IX 1908. Po ukończeniu szkoły średniej, od 1929 do 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem 15 VIII 1932 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 01 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii I batalionu 15 pp. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 94 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji uniknął niewoli. Podczas niemieckiej okupacji czynny na terenie Garwolina w konspiracji ZWZ-AK. Od VII 1940 do III 1943 był k-dtem Rejonu /Ośrodka/ ZWZ-AK. Organizował szkolenie dla harcerzy z Szarych Szeregów. Od III 1943 do X 1943 szef referatu III /bojowego/ w sztabie Komendy Obwodu AK Garwolin. Jednocześnie k-dt i wykładowca na kursach Szkoły Podch. Rez. Piech. AK. Od X 1943 d-ca Oddziału Partyzanckiego AK „Chochlik”, przemianowanego później na OP „Flądra”. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych przeciwko Niemcom. Zagrożony aresztowaniem został przeniesiony do Obwodu AK Radzymin, gdzie od V 1944 pełni funkcję szefa referatu III w sztabie komendy Obwodu AK Radzymin. Przewidywany w okresie akcji „Burza” na dowódcę I batalionu 31 pp odtwarzanego w ramach AK. Podczas akcji „Burza” dowodził kompanią AK zorganizowaną na terenie Radzymina. Awansowany w AK do stopnia kpt. sł. st.
    Po rozwiązaniu AK w I 1945 przebywał w kraju. Zweryfikowany w stopniu mjr-a, potem awansowany do stopnia ppłk w st. sp. W latach osiemdziesiątych mieszkał w Gdańsku, gdzie zmarł 07 II 1989. Pochowany 10 II 1989 na cmentarzu w Gdańsku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. AK. Obwód „Gołąb”. Pruszków 1997; S. Grzybowski. Nadzieja z tamtych lat. W-wa 1990; J. Jabrzemski /opr./ Szare Szeregi. Harcerze 1939-1945., t. 1. W-wa 1988. Nekrolog.



     
    Babieński Zygmunt Stanisław
    [1911-1985], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 8 IV 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w 3 kompanii szkolnej CKM Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 26 pp. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Zmobilizowany do w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 4 kompanii fortecznej IV batalionu, a od 5 IX 1939 d-cy 10 kompanii III batalionu 11 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Będzinie.
    Zmarł w Będzinie 12 II 1985. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989

     
    Babiński Alojzy Piotr
    [1908-1940], por. sł. st. piech. [1934], pośm., kpt. [2007]
    Ur. 19 VI 1908 w Andrychowie, pow. Wadowice, syn Józefa i Elżbiety z Kreczmarów. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Bielsku, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie-Łobzowie. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po ukończeniu w 1937 kursu dla oficerów łączności piechoty w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu przeniesiony z 12 pp do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutony łączności. W 1938 przydzielony przejściowo do Legionu „Zaolzie” ppłk L. Zycha. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę m. in. pod Biłgorajem. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie mianowany kpt. piech. w 2007.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna; J. Przemsza-Zieliński. Księga wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Bacz Karol Józef
    [1899-1984], mjr [1936], ppłk Straży Granicznej/ płk WOP
    Ur. 18 X 1899 w Krakowie, syn Wincentego i Zofii z d. Ciapiała. Uczył się w Szkole Powszechnej, a od 1911 do Gimnazjum im. Św. Anny w Krakowie. 5 II 1915 po dodaniu sobie jednego roku życia wstępuje ochotniczo do Legionów Polskich. Przydzielony do 1 pp I brygady LP. w 1 pp LP służył do VII 1917. Po kryzysie przysięgowym w LP wcielony do 13 pp armii austriackiej. Od III 1918 przebywał w Szkole Oficerów Rezerwy  I Korpusu w Opawie. Po ukończeniu szkoły był d-cą plutonu w 100 pp. awansowany w 1918 do stopnia ppor. piech. Od XI1918 w WP. Służył w 5 pp Leg. Bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem w wojnie polsko-bolszewickiej 191-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5 i KW. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI1919. Służył nadal w 1 pp Leg., gdzie dowodzi m. in. kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Z dniem 20 X 1924 przeniesiony z 1 pp Leg. do KOP na stanowisko d-cy 4 kompanii w 5 Batalionie KOP „Łużki”. W V 1926 mianowany kwatermistrzem 5 Batalionu KOP „Łużki”. W VII 1929 przeniesiony z KOP na stanowisko referenta do Biura Personalnego MSWoj., skąd w VI 1931 zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 20 pp w Krakowie. Z dniem 1VII 1935 skierowany na 6 miesięczną praktykę do Inspektoratu Straży Granicznej w Gdyni, gdzie przebywał do III 1936. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1936. Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 IV 1936. Jednocześnie z dniem 30 IV 1936 powołany do służby w Straży Granicznej. Od 1 V 1936 do 31 VIII 1937 był kierownikiem Inspektoratu Straży granicznej w Gdyni. We IX 1937 mianowany k-dtem Pomorskiego Okręgu Straży Granicznej z siedzibą w Bydgoszczy, a od IX 1938 k-dt Śląskiego Okręgu Straży Granicznej. Funkcję pełnił do wybuchu II wojny światowej. W czasie kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w walkach na Śląsku, potem od 12 IX 1939 wycofuje się w rejon Łucka, gdzie obejmuje dowództwo batalionu kolarzy zorganizowanego z z funkcj. śląskie Straży Granicznej w składzie Grupy „Dubno”. Walczył Niemcami pod Rawą Ruską, gdzie 25 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. W trakcie transportu jeńców do obozu przejściowego Krakowie w X 1939 udało mu się zbiec z transportu w rejonie Tarnowa. Następnie przebywał w Krakowie tam został zatrzymany w czasie łapanki ulicznej 9 XI 1939. Zwolniony z więzienia Montelupich w I 1940. Po zwolnieniu ukrywał się do 1945 na terenie powiatów Brzesko, Tarnów oraz w Krakowie. Od v 1943 do I 1945 brał udział w konspiracji w organizacji PAL pod. ps. „Górski” pełniąc funkcje oficera łącznikowego. Od II 1945 pracował jako referent w krakowskiej Likwidaturze Okręgowej.
    Od IX 1945 służy w tworzonych wojskach Ochrony Pogranicza. W X1945 mianowany szefem Wydziału Wojsk Ochrony Pogranicza w Dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr II. Od X 1946 mianowany d-cą nowo utworzonej Gdańskiego Oddziału WOP z siedzibą w Gdańsku. Od XII 1936 do III 1947 chorował. W końcu III 1947 zostaje z powodów swej przeszłości odsunięty od służby. Z dniem 28 V 1947 zwolniony z wojska. Po zwolnieniu z wojska podejmuje pracę w Związku Inwalidów wojennych, a od 15 III 1949 do 31 X 1949 pracuje na stanowisku dyrektora Portowych Zakładów Sanitarnych w Gdyni. Od III 1950 do XII 1957 pracuje na stanowisku kierownika wydziału w Przedsiębiorstwie Remontowo-budowlanym w Gdyni. W 1958 opuszcza Gdynię i przenosi się do Warszawy. Od III 1958 pracuje w Zarządzie Głównym Związku Inwalidów Wojennych na stanowisku sekretarza. Od IV 1959 do 30 IV 1970 pracuje w Spółdzielni „Świt”.
    Wielokrotnie czynił starania o przeniesienie go w stan spoczynku i nabycia praw do emerytury, ale mu odmawiano. Od 1955 był żonaty z dziennikarką Antoniną Kaufer.
    Zmarł 23 XI 1984 w Warszawie. Pochowany na Kwaterze wojskowej na Cmentarzu Północnym w Wólce Węglowej.
    Odznaczony; VM kl. 5, KW, MN, SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i innymi medalami.
    Rocznik oficerski 19324, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 6 VII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935

     
    Baczyński Zdzisław
    [1902-1940], kpt. sł. st. piech. [1935], pośm. mjr [2007]
    Ur. 12 X 1902 w Mikołajowie n/ Dniestrem woj. lwowskie, syn Karola i Bronisławy z Chmielowskich. Uczęszczał do gimnazjum. Ochotniczo służył w Legionach Polskich, skąd zostaje zwolniony jako małoletni. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XI 1918-III 1919, obrony Lwowa, potem wojny polsko -bolszewickiej. Po wojnie zdemobilizowany, ale powołany ponownie. W latach 1922 -1924 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. W 3 pp Leg. pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Przeniesiony do 35 pp w Brześciu nad Bugiem, gdzie w latach 1936-1939 był d-ca 4 kompanii II batalionu. Latem 1939 przeniesiony do Ośrodka Zapasowego 35 pp w Brześciu, gdzie obejmuje dowództwo batalionu zapasowego 35 pp organizowanego z nadwyżek oficerów i szeregowych. Po wybuchu wojny 2 IX 1939 wraz z batalionem zostaje skierowany do Ośrodka Zapasowego 9 DP w Siedlcach, skąd po dozbrojeniu baonu powraca 6 IX 1939 do Brześcia. Bierze udział w obronie Brześcia, potem od 16 IX 1939 w GO „Brześć” walczy na Lubelszczyźnie, od 25 IX 1939w grupie płk W. Filipkowskiego maszeruje w kierunku Janowa Podlaskiego, gdzie dociera 29 IX 1939 i walczy z Niemcami. Po wycofaniu się w kierunku m. Krzemienia-Flis uczestniczy 30 IX – 1 x 1939 w walce z wojskami sowieckimi. Po kapitulacji znalazł się w niewoli sowieckiej. Przewieziony etapami do obozu w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW2x
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Kirszak. 35 Pułk Piechoty. Pruszków 2000; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Badach Józef, Cyryl / po 1945 Badach-Rogowski
    [1910-1967]; oficer sł. st. piechoty WP, por. [1936], żołnierz ZWZ-AK kpt. [1941], mjr [1944], ps. „Czaharski”, „Skiba” vel Józef Rogowski. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Chrzanów, Kmdt Inspektoratów Katowice, Sosnowiec - AK Okręg Śląsk.
    Ur. 20.VIII. 1910 w Maksymówce pow. Zbaraż w Małopolsce Wschodniej. Syn Władysława i Marii z d. Ciszkowicz. W 1930 ukończył II gimnazjum im. J. Słowackiego, typu klasycznego w Tarnopolu. W latach 1930-1931 przebywa w Szkole Podchorążych Rez. Piechoty w Rawie Ruskiej po ukończeniu, której jako wyróżniający się podchorąży, zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie k/Ostrowi Maz., gdzie kształci się w latach 1931-1933. Po ukończeniu podchorążówki promowany 15 sierpnia 1933 do stopnia ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 3 Pułku Strzelców Podhalańskich w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 19 III 1936 z starszeństwem 1 I 1936. Przeszedł przeszkolenie na kursie specjalistycznym dla oficerów łączności w Centrum Łączności w Zegrzu k/ Warszawy. Nadal służbę pełni w 3 psp na stanowisku oficera łączności. Później był wytypowany przez oficerów kontrwywiadu II Oddziału Sztabu Głównego do wykonywania zadań w ramach tzw. „Dywersji Pozafrontowej”. Przeszedł też stosowne przeszkolenie w tym kierunku. Mianowany szefem Rejonu Dywersji Pozafrontowej na odcinku Bielsko - Bogumin. Organizator siatki Dywersji Pozafrontowej na wyznaczonym terenie. Organizacyjnie podlega por. rez. J. Karolowi. Etatowo służy nadal w 3 psp w Bielsku na stanowisku d-cy plutonu łączności.
    W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w szeregach 3 psp na stanowisku oficera łączności pułku. Przeszedł szlak bojowy pułku od bielska aż na Lubelszczyznę. Po rozwiązaniu pułku w końcu września 1939r. powraca do Bielska a następnie wyjechał do Chrzanowa gdzie mieszkała jego rodzina. Od jesieni 1939r. czynny w konspiracji SZP na terenie Zagłębia Dąbrowskiego. Należy do czołowych organizatorów sieci konspiracyjnej SZP a potem ZWZ. Bliski współpracownik k-dta Podokręgu ZWZ ppłk. sł. st. piech. Henryka Kowalówki. Początkowo w ramach SZP był dowódcą powiatowym SZP W Chrzanowie a od II 1940 k-dt Obwodu Chrzanów ZWZ/AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 11 XI 1941 Od początku 1942r. przejściowo k-dt Inspektoratu rejonowego ZWZ/AK Katowice. Od lata 1942 k-dt Inspektoratu AK Sosnowiec. Prowadził aktywną działalność konspiracyjną na podległym terenie. Poszukiwany przez gestapo wyjechał jako zagrożony aresztowaniem do Krakowa skąd podejmował próby kierowania inspektoratem. Jednak nie mógł należycie czynić. W maju 1943 został odwołany z funkcji i przekazany do dyspozycji k-dy Okręgu AK Kraków. Otrzymuje nominację na organizatora i dowódcę oddziału partyzanckiego „Harnasie”. W ramach przygotowań do akcji „Burza” organizuje zawiązki odtwarzanego w AK 3 psp. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w czasie „Burzy” w rejonie Bielska. Awansowany do stopnia mjr 11 XI 1944. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 Armii Krajowej przebywał w Krakowie. Czynny w konspiracji poakowskiej. Ujawnił się we wrześniu 1945r. przed Komisją Likwidacyjną ds. AK w Krakowie. Pełnił w komisji funkcję Przewodniczącego Komisji Weryfikacyjnej ds. okręgu krakowskiego AK. W latach następnych zamieszkał w Katowicach. Ukończył studia ekonomiczne i pracował w branży włókienniczej na kierowniczych stanowiskach.
    W X 1950r. zostaje aresztowany w Katowicach przez funkcj. WUBP Katowice. Tymczasowo aresztowany przez WPR Katowice. W 1952r. został skazany przez WSR Katowice na karę 15 lat więzienia. Ze względu na stan zdrowia zostaje w 1955r. warunkowo zwolniony. Po odzyskaniu wolności powraca do Katowic gdzie zamieszkał na stałe. Przejścia podczas pobytu w aresztach UB i w śledztwie, a potem w więzieniach spowodowały u niego szereg chorób, które doprowadziły do przedwczesnej śmierci.
    Zmarł dnia 08 VII 1967 w Katowicach i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Był żonaty z Zofią – Stefanią Badach – Rogowską z d. Siara, żołnierzem ZWZ/AK. Miał córkę Barbarę i syna Wiesława-Bogumiła, lekarza/ur.1942-2002/
    Odznaczony; VM kl. 5, KW 2x, ZKZ z M.
    W.B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918 – 1939r., wyd. 1989; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939r., wyd. 1976; W.B. Moś. 3. PSP. Kraków 1992; Z. Walter – Janke. W AK w Łodzi i na Śląsku, wyd. 1969; tenże W AK na Śląsku, wyd. 1986; J. Niekrasz. Z dziejów AK na Śląsku, wyd. II 1993r.,s. 41,305; M. Starczewski. Ruch Oporu na Górnym Śląsku i Zagłębiu Dąbrowskim. Katowice 1986; tenże Okręg Śląski AK /w/ AK Rozwój Organizacyjny, wyd. 1996; G. Mazur. Wojna i konspiracja na Podkarpaciu i Podhalu, wyd. 1998; Z. Zblewski. Między wolną Polską a „ siedemnastą republiką”. Kraków 1998; Inspektorat AK Sosnowiec, wyd. 2000r.; USC Katowice. Skrócony akt zgonu nr 968/1967/1;T. Łaszczewski, biogram B. MSBUDN, t. 9. Kraków 2003; Z. Zblewski. Okręg Krakowski Zrzeszenia WiN 1945-1948. Kraków 2005. /tu błędnie podano rodowe nazwisko/

     
    Badowski Zygmunt Kazimierz
    [1907-?], ks. kapelan[1939]
    Ur. 12 V 1907. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana w 1932. Mianowany 28 IV 1939 kapelanem rez. z starszeństwem od 1 I 1939. W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kapelanem 163 pp rez. 36 DP Rez.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi/red./ W. J. Wysocki/W-wa 2001;

     
    Bagiński Wiktor
    [1905-?], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 28 XII 1905. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii przy DOK. Po odbytych ćwiczeniach awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 dak w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 baterii 2 dak w składzie wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził plutonem 2 baterii 2 dak.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

     
    Bajer Eugeniusz
    [1894-?], mjr sł. st. art.[1939]
    Ur. 01 XI 1894.Uczęszczał do gimnazjum. Brał udział w I wojnie światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. wieloletni oficer 20 pap w Prużanie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu dowodził baterią w 20 pap. Przeniesiony z20 pap w 1930 do Dowództwa Obszaru Warownego w Wilnie. Przeniesiony z Obszaru Warownego Wilno do sztabu 3 DP Leg. w Zamościu,skąd zostaje przeniesiony do 18 pal w Ostrowi Maz. na stanowisko d-cy I dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu artylerii dywizyjnej 41 DP Rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 41 DP Rez. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI1934; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bajkowski Władysław
    [1893-+?], rtm sł. st. kaw.[1927]
    Ur. 3 VI 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 21 p. ułanów. Po 1926 przeniesiony z 21 p. ułanów do szwadronu pionierów 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1927. Następnie młodszy oficer 8 szwadronu pionierów potem d-ca szwadronu w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 8 szwadronem pionierów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu kampanii wrześniowej losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Bajzert Ryszard Aleksander
    [1908-?], kpt. sł. st. łącz.[1939]
    Ur. 24 II 1908. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W latach 1929-1930 przebywał na kursie aplikacyjnym Promowany w 1930 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do 4 batalionu telegraficznego w Łodzi na stanowisko    d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony III 1932 z 4 batalionu telegraficznego do kompanii telegraficznej 20 DP. Po 1935 przeniesiony do szwadronu łączności Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, którym dowodził w latach 1938-1939. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu łączności Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 10939 przedostał się do Francji, gdzie służył w 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Brał udział w kampanii francuskiej w VI 1940 na stanowisku d-cy dywizyjnej grupy telegraficznej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr z 13 z 15 VIII 1930 Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bakradze Jan
    [1899-?], rtm. kaw./kontraktowy/
    Ur. 15 IV 1899 w Gruzji. Absolwent Oficerskiej Szkoły Jazdy w Grudziądzu – I promocja 1922-1923. Promowany na stopień ppor. kaw. 1 IX 1923, a do stopnia por. 1 IX 1925. Służył m. i. w 17 p. uł. w Lesznie, gdzie w latach 1937-1939 dowodził plutonem w 3 szwadronie. Awansowany do stopnia rtm. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu marszowego 17 p. uł. w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. We IX 1939 w Ośrodku zapasowym 17 p. uł. w Kraśniku. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. W 1942 wstąpił do Armii gen. Własowa. W1944 we Francji dostał się do niewoli amerykańskiej. Następnie w latach 1944-1945 ponownie w WP służył w 24 p. ułanów.
    Powojenne losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu w latach 1922-1939.W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Balasiński Stefan
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 01 VIII 1901. Od 1920 w WP służył jako podoficer kawalerii. W latach 1922-1924 w Szkole Oficerskiej dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 26 p. uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Długoletni oficer 26 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 oficer administracyjno- materiałowy 3 p. ułanów w Tarnowskich Górach. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca oficer broni i taboru bojowego 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 3 p. ułanów od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Po kapitulacji oddziałów Armii „Kraków” na Lubelszczyźnie jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Balcerczyk Józef
    [1903-1980], ks. kapelan, w konspiracji ps. „Frat”
    Ur. 15 XII 1903 w m. Szule pow. Kalisz. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Przed wojną był kapłanem parafii w Zduńskiej Woli. Zmobilizowany do WP 27 VIII 1939 i przydzielony do Oddziałów Polowych PCK 10 DP w Łodzi, a po ewakuacji do Lublina kapelan w Grupie Obrony Lublina. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Zduńskiej Woli, gdzie działa w konspiracji niepodległościowej ZWZ. Do IX 1941 prowadził pracę duszpasterską na terenie Obwodu ZWZ Sieradz, później na terenie Placówki ZWZ/AK Czyżów w Obwodzie Sandomierz, potem był kapelanem organizacji PAL. Awansowany przez płk Juliana Skokowskiego ppłk i odznaczony VM kl. 5.
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 15 XII 1980
    W. Jaskulski. Z działalności ZWZ-AK na Ziemi Sieradzkiej 1939-1945. Łódź 2000; Kapelani wrześniowi/red./W. J. Wysocki. W-wa 2001.

     
    Balcerzak Józef
    [1894-1973?], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 03 XI 1894. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w szeregach 7 pp leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1920.Z 7 pp Leg. przeniesiony z dniem 1 IV 1928 na stanowisko instruktora do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 9 a w Łukowie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929. Po likwidacji Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9a zostaje w VIII 1929 przeniesiony na stanowisko do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, gdzie w latach 1929-1930 był instruktorem, a w okresie 1930-1931 d-cą 3 kompanii szkolnej. Przeniesiony w X 1931 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie do 28 pp w Łodzie, gdzie w latach 1931-1934 był d-cą 1 kompanii w I batalionie. W latach 1935-1937 k-dt obwodowy PW przy 28 pp. Przeniesiony z 28 pp do 76 pp w Grodnie. W latach 1938-1939 d-ca Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 29 DP w Grodnie. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 76 pp w Grupie Operacyjnej „Grodno”, potem w oddziale z GO „Grodno” dowodzonego przez ppłk art. w st. sp. Edwarda Czernego. Brał udział w walkach na Wołyniu potem Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli.
    Odznaczony: VM, KN,KW3, SKZ
    Zmarł w 1973 w kraju.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Baldwin-Ramułt Wiesław Kazimierz
    [1903-1939], ppor. rez. art. [1930]
    Ur. 14 IX 1903. Absolwent gimnazjum. W latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 20 pap w Prużanie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 20 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków. W 1934 posiadał  przydział mobilizacyjny do 26 pal w Skierniewicach, a ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Przed wojną przeniesiony do 30 pal w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu baterii zapasowej 30 pal. Poległ 15 IX 1939 podczas walk obronie twierdzy Brześć.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; St. Jaskulski. 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Balicki Jan
    [1905-?], ppor. rez. piech. [1934]
    Ur. 02 V 1905. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w kompanii ppanc. 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Uczestniczył w walkach z Niemcami na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Baliński Józef
    [1898-1939], por. rez. kaw.[1922]
     Ur. 12 VII 1898. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 p. ułanów. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. kaw. 1 XI 1920. Służył po wojnie w 4 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 1 XI 1922, a następnie przeniesiony do rezerwy. Ukończył wyższe studia prawnicze. Mieszkał i pracował w Płocku. W 1934 posiadał przydział mobilizacyjny do 17 p. ułanów w Lesznie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płock. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 3 szwadronu 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psk. Poległ 22 IX 1939 podczas walk w Horyszowie Polskim na Lubelszczyźnie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Horyszowie Polskim.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Włocławek-Płock 2001.

     
    Bałos Ludwik
    [1897-?], mjr sł. st. piech.[1937], w LWP ppłk/płk
    Ur. 09 II 1897. Syn Ludwika. Uczęszczał do szkoły realnej. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach grodzieńskiego pułku piechoty. Jesienią 1919 przydzielony do batalionu zapasowego pułku, pp,  a następnie skierowany na kurs do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piechoty z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 81 pp w Grodnie, skąd został przeniesiony w 1923 do Oddziału Ogólnego sztabu DOK III w Grodnie, a następnie ponownie w 81 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1927. W latach 1927-1931 w 81 pp dowodził m. in. kompanią strzelecką. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 81 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii. W 1936 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Warszawie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a. w IV 1937 przeniesiony do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 d-ca Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 DP przy 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”.  Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Uczestniczył w walkach w rejonie Pszczyny, potem w bojach odwrotowych pod Biskupicami Radłowskimi i na Lubelszczyźnie. W okresie 2-20 IX 1939 dowodził zastępczo 20 pp. Po kapitulacji oddziałów polskich na Lubelszczyźnie od 21 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w oflagu XI B Braunschweig, a od VI 1940 w  oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Od 1945 służy w wojsku m. in. w 32 pp. Awansowany do stopnia ppłk-a/płka. Po zwolnieniu z wojska mieszkał w Krakowie.
    Żył w 1974 i mieszkał w Krakowie
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 17 IV 1920; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Bałowski Robert Antoni
    [1898-?], kpt. sł. st. piech. [1928]
    Ur. 7 VIII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 64 pp w Grudziądzu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Następnie m. in. d-ca kompanii w 64 pp, k-dt miejski PW przy 64 pp w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej Grupy Operacyjnej „Bielsko” w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym GO „Bielsko”. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Banasiak Henryk Jan
    [1912-?], ppor. rez. art.[1937]
    Ur. 22 III 1912. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 baterii I dywizjonu 65 pal rez. zmobilizowanego przez 21 pal w Bielsku i 23 pal w Będzinie. Uczestnik walk na szlaku bojowym 65 pal rez. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków”1939.    W-wa 1975.
     

    Banaszak Edward
    [1892-1977], powstaniec wielkopolski, płk sł. st. piech.[1938]
    Ur. 19 V 1892 w Samostrzelu pow. Wyrzysk, syn Jana i Marianny z d. Kupler. Uczył się w Szkole Obywatelskiej, potem w preparandzie nauczycielskiej, a od 1908-1912 w Seminarium Nauczycielskim w Kcyni, gdzie 15 I192 zdał egzamin państwowy uzyskując dyplom nauczyciela. W latach 1912-1914 pracuje w zawodzie nauczyciela w szkole wiejskiej w Łosośnikach pow. Mogilno i w Królikowie pow. Szubin. 21 VIII 1914 powołany do służby w armii niemieckiej. Od 30 X 1914 walczył w stopniu kpr. na froncie rosyjskim, potem w 49 pp. W okresie 19 IX 1916-15 I 1917 przebywał na kursie oficerów rezerwy w Biedrusku. Po ukończeniu kursu mianowany ppor. rez. piech. powraca do 49 pp i walczy na froncie rosyjskim. 15 V 1917 z 49 pp zostaje przeniesiony na front zachodni do Francji. W pułku pełnił funkcję oficera ordynansowego, potem łącznikowego. Podczas walk 14 V 1918 pod Hainvillers zostaje ranny w rękę. Do 1 VII 1918 przebywał na leczeniu. Od 15 VIII 1918 dowodzi kompanią w 212 pp. Pod Juvin  w Ardenach zostaje 10 X 1918 zatruty gazem. Następnie przebywał na leczeniu szpitalnym w Królewcu. 9 XI 1918 zwolniony z szpitala i skierowany do batalionu zapasowego w Wałczu. Formalnie zwolniony z armii niemieckiej 1 XII 1918. W pierwszych dniach powstania wlkp. organizował oddziały powstańcze i brał udział w rozbrajaniu Niemców pod Margoninem. 7 I 1919 dowodził obroną wsi Witkowie, potem walczył w rejonie Witkowie-Sulaszewo. 9 I 1919 powraca do Poznania, gdzie zorganizował oddział karabinów maszynowych, którym dowodził w walkach pod Budzyniem, Szubinem i Rynarzewem. Następnie w 1 p. rez. Strz. Wlkp. przekształconym w III 1919 w 10 p. Strz. Wlkp. Dekretem NRL Nr 20 z 30 III 1919 mianowany ppor. piech. Od 22 VI 1919 do końca VII 1919 walczył na froncie ukraińskim, potem w VIII i IX 1919 na froncie wołyńskim. Dowodził wówczas kompanią CKM w 10 p. Strz. Wlkp. 10 XII 1919 10 p. Strz. Wlkp. zostaje przemianowany na 68 pp. Od II 1920 w szeregach 68 pp walczy na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej pod Mołodecznem-Lidą, gdzie dowodzi II batalionem 68 pp, potem w walkach odwrotowych Od 23 VII d0 28 IX 1920 dowodził przejściowo 68 pp. Bierze udział w bitwie warszawskiej w VIII 1920. Mianowany kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Od 28 XII 1920 d-ca Batalionu szkolnego 17DP, potem d-ca batalionu Szkolnego DOK VII. W XI 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs dla dowódców batalionu w Rembertowie. Następnie d-ca batalionu w 55 pp. Od II 1923 do 15 VIII 1928 był k-dtem Baonu Szkolnego Piechoty Nr 7 w Śremie, przemianowanej w 1927 na Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1928. z dniem 16 VIII 1928 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 29 Baonu KOP w Suwałkach, potem na stanowisko d-cy 26 Batalionu KOP w Żytyniu na Wołyniu. Z dniem 17 II 1931 przeniesiony z KOP na stanowisko z-cy d-cy 79 pp w Słonimiu. W VII 1935 przeniesiony z 79 pp na stanowisko d-cy 81 pp w Grodnie. Do stopnia płk-a awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 81 pp w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Walczył 6IX 1939 pod Piotrkowem Tryb., potem w walkach odwrotowych pod Kozienicami. Po walce oddziałami niemieckiej 46 DP w lasach k. Przysuchy pułk ulega rozproszeniu 12 IX 1939. Z pozostałością swego pułku walczy w składzie zgrupowania płk T. Pełczyńskiego, potem w nocy z 15/16 IX 1939 przeprawia się przez Wisłę. Do niewoli niemieckiej dostaje się 2 X 1939. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Radomiu, potem  od 17 X 1939 – 3 VI 1940 w oflagu IVB w Koenigstein, a od 6 VI 1940-29 IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 od N 1945 służy w PSZ na Zachodzie. Od 2 X 1945 do 2 VII 1947przebywał we Francji, potem w Edynburgu w Wlk. Brytanii skąd 4 VIII 1947 powrócił do kraju. Po powrocie zamieszkali wielousi k. Sycowa. Od 1 I – 15 III 1948 pracował i był członkiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Sycowie. Zmuszony przez funkcj. UB do wyjazdu z tego terenu.  W 1948 wyjechał z rodziną do Szczecina, gdzie pracował w Przedsiębiorstwie Handlu Międzynarodowego „Warant” potem w „Hartwigu”, a od 25 IV 1949 w zawodzie księgowego w Miejskim Przedsiębiorstwie Remontowo-Budowlanym Nr 1, gdzie pracował do czasu przejścia na emeryturę 30 VI 1958. Po 1956 był członkiem ZBOWiD.
    Odznaczony; VM kl. 5  nr 4524,  OP 5, KW, zKZ
    Zmarł w Szczecinie 23 XI 1977. Pochowany w Wysocku Wielkim k. Ostrowa Wlk.
    Żonaty od 1931 z Ireną z Majerowiczów. Miał syna Andrzeja /1932/
    Dz. Pers. Nr 5 z 17 I 1923; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; J. Wawrzyniak. Biogram E. B. [w:; Śremski Słownik Biograficzny. Śrem 2008

     
    Banaszkiewicz Władysław
    [1902-1944], kpt. sł. st. piech.[1935], w konspiracji AK mjr [1944], ps. „Sław”
    Ur. 24 IX 1902. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. W latach 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 18 pp pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Ukończył kurs dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1936 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 48 pp w Stanisławowie. W latach 1937-1939 d-ca 6 kompanii II batalionu 48 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii i jednocześnie z-cy d-cy III batalionu 48 pp w składzie 11 DP. Brał udział w walkach w rejonie Jasła potem od 7 IX 1939 w walkach odwrotowych, a od 11-13 IX 1939 pod Przemyślem, potem od 16 IX 1939 w Lasach Janowskich na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ranny. Od 16 IX 1939 dowodzi pozostałością III batalionu 48 pp. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK Warszawie. Od VI 1942 oficer dyspozycyjny i szkoleniowy w pułku „Baszta”, a od 1 V 1944 kwatermistrz pułku. Brał udział w Powstaniu warszawskim od 1 VIII 1944. Ranny podczas walk przebywał w szpitalu Elżbietanek, gdzie 25 IX 1944 zmarł po operacji. Awansowany rozkazem KG AK nr L. 400 z 25 VII 1944 do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 3 V 1944.
    Odznaczony: KW, SKZ z M
    Dz. Pers. Nr32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 28 VI1935; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. M. Bartelski. Pułk AK „Baszta”. W-wa 1990; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986

     
    Bandoła Tadeusz
    [1896-1984], mjr sł. st. [1937], w konspiracji AK ppłk [1944], ps. „Wirtuoz”
    Ur. 13 III 1896 m. Ryszków, syn Józefa i Jadwigi. Ukończył szkołę średnią. W czasie I wojny światowej służy w armii rosyjskiej, potem w polskim oddziale na Syberii. Od VII 1918 służy w stopniu chorążego w 1 pułku syberyjskim, który w I 1919 wszedł w skald 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii. Walczył z bolszewikami na Syberii. Po powrocie do kraju służy w utworzonym 1 pułku syberyjskim. Uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zaliczony do Rezerwy Armii z jednoczesnym powołanie do służby czynnej w WP. Dekretem z dnia 18 II 1922 O. V L. 85754  V PP mianowany ppor. piech. W dniu 22 VIII 1921 - 1 pułk syberyjski został przemianowany z na 82 pp. W 1923 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 82 pp. awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. Z dniem 15 X 1927 skierowany z 82 pp na 9 miesięczny kurs instruktorów WF w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu, gdzie przebywa do VI 1928. Po ukończeniu kursu powraca do 82 pp. W Xii 1929 przeniesiony z 82 pp do 9 Okręgowego Urzędu WF i PW w Brześciu na stanowisko kmdta Ośrodka WF w Brześciu nad Bugiem, a w 1931 do DOK IX w Brześciu. Przeniesiony w VI 1934 z DOK IX do 82 pp, gdzie pełni różne funkcje. W 1936 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla d-ców batalionu. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca I batalionu 82 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 182 pp rez. zmobilizowanego przez 82 pp w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji przebywał na terenie Warszawy, gdzie działał w konspiracji niepodległościowej AK. Pełnił m. in. do 4 VIII 1944 funkcję z-cy k-dta Obwodu AK Warszawa-Mokotów. W czasie Powstania Warszawskiego od 4 VIII 1944 d-ca zgrupowania AK w Lasach Chojnowskich. Awansowany w 1944 do stopnia ppłk sł. st. piech. Wyszedł z miasta z ludnością cywilną. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 07 VI 1984. Pochowany na cmentarzu Północnym.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 77 56 , KW, MN, SKZ, MI
    Dz. Pers. Nr 3  z  25 II 1922; Dz. Pers. Nr 28 z 23 XII 1927; Dz. Pers,. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. M. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986

     
    Bandt Edward
    [1913-1939],ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 1 I 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 dc-a plutonu strzeleckiego na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy 26 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią w batalionie nadwyżek 18 pp, z którym dotarł na Lubelszczyznę, gdzie batalion zostaje włączony do 29 brygady piechoty. Poległ w walce 26 IX 1939 w lesie Ordynacji Zamojskiej w pobliżu m. Sokoliska przy drodze Aleksandrów – Górecko Kościelne. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Józefowie.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    Bańka Stanisław
    [1906-?],por. rez. art.[1937]
    Ur. 04 IV 1906. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1929-1930 w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 27 pal. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 i 1932
    Ppor. 1 I 1932. Po kolejnych ćwiczeniach awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. art. z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pal. Ewidencyjnie podległą PKU Kowel. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu, a od 19 IX -27 IX 1939 d-ca baterii haubic V dywizjonu 20 pal. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 200o; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Bańkowski Jerzy
    [1912-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 26 II 1912. Służbę wojskową odbywał w okresie 19 IX 1933-15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył 1 IX 1939 pod Mokrą, potem 8 IX 1939 pod Cytrusową Wolą, 13 IX 1939 pod Mińskim Maz. i 23 IX 1939 pod Jacnią na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; st. Piotrowski. W żołnierskim siodle. W-wa 1979.

     
    Barabasz Bronisław Ignacy
    [1909-1939], kpt. br. panc.[1939]
    Ur. 20 VIII 1909.Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1931 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony z 20 pp do centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. W latach 1937-1939 adiutant k-dta Szkoły Podchorążych Broni Pancernej w Modlinie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem motocyklowym w 11 dyonie panc. Mazowieckiej  Brygady  Kawalerii. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Kadłubiska k. Lipska. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 1939.

     
    Baran Piotr
    [1907-1939], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 25 VI 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na kursie unitarnym w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 5 psk na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu 4 szwadronu 5 psk w Dębicy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 plutonu 4 szwadronu 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady kawalerii. Poległ w walce 19 IX 1939 w m. Narol. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Barancewicz Witold
    [1910-?],ppor. sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 V 1910. Od 1932 służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 2 daplot. w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu w 4 baterii. W okresie od 15 XI 1938 do 14 II 1939 przebywał na kursie samochodowym dla oficerów w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 20 baterii artylerii plot. motorowej przydzielonej do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. 14 IX 1939 przebywał z baterią w Prużanie przy dowództwie artylerii SGO „Narew”, walczył w obronie mostów na Bugu w rejonie Małkini, potem w Bielsku Podlaskim i Hajnówce, a 18 IX 1939 znalazł się baterią w Wilnie i bierze udział w walce z sowieckimi czołgami. W tym samym dniu wycofuje się z Wilna w kierunku Zawias, zaś 19 IX 1939 wspierał ogniem swej baterii działania Batalionu KOP „ Orany” w walce z sowieckimi czołgami w rejonie Oran. 21 IX 1939 przekroczył granicę Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938;J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939,. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Baraniecki Bolesław
    [1903-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 14 II 1903. Ukończył szkołę średnią. W 1 IX 1921- VIII1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem od 1 IX 1922 do 30 VI 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 62 pp w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Z dniem 1 I 1930 przeniesiony z 62 pp na stanowisko referenta do Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej w Gdańsku, gdzie pełnił służbę do 1933. Z dniem 10 IX 1933 przeniesiony z Wydziału Wojskowego Komisariatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku do 62 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony z 62 pp do I Okręgowego Urzędu WF-PW w Warszawie, gdzie w latach 1938-1939 był k-dtem Legii Akademickiej Uczelni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 182pp rez. w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Baranowski Cezary Aleksander
    [1900-?], por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 15 II 1900. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. W 1934 posiadał przydział mobilizacyjny do 3 p. ułanów. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia por. rez. kaw. 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu marszowego 7 p. ułanów. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1935; Baronowski. Rybka – Baronowski. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Baranowski Czesław
    [1910-?], ppor. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 20 VII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1933-1935 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie, potem 1935-1936 na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 X 1936 na stopień ppor. sł. st. saperów z starszeństwem 15 X 1935. W latach 1937-1939 d-a plutonu w kompanii saperów w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 25 DP w Kaliszu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 5 kompanii w II batalionie 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936.

     
    Baranowski Jan Alfred
    [1912-?], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 7 I 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Od 1 X 1932- VIII 1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany por. 19 III 1938. Przeniesiony z 25 p. ułanów do 18 p. ułanów w Grudziądzu. W latach 1938-1939 pełnił w 18 p. ułanów funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu 11 szwadronu pionierów Suwalskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze  udział w walkach na szlaku bojowym szwadronu. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził plutonem w grupie ppłk E. Wani.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1923-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Baranowski Jan Mieczysław
    [1913-?], ppor. rez. łącz.[1936[
    Ur. 19 X 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1936. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii łącz. w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Baranowski Kazimierz
    [1902-1939], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 1 I 1902. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podoficerskiej kawalerii i służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa kawalerii/. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 6 psk w Żółkwi. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony z dniem 1 IX 1935 z 6 psk do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie zostaje przydzielony do Szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii. W okresie 1935-37 d-ca II plutonu CKM w 2 szwadronie szkolnym. W okresie 1937-1938 d-ca 1 plutonu CKM w 4 szwadronie szkolnym. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1938. W okresie 1938-1939 wykładowca wyszkolenia strzeleckiego w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy improwizowanego szwadronu CKM plot. zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Kawalerii w Garwolinie. Poległ 9 IX 1939 podczas bombardowania Garwolina przez niemieckie lotnictwo.
    Odznaczony: KW4x
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów – klasa kawalerii 1922-1939. W-wa 1989; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Baranowski Marian Hipolit
    [1900-?], por. rez. piech.[1939]
    Ur. 6 VIII 1900. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 75 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 75 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 75 pp od Chorzowa na Lubelszczyznę.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków  2003;

     
    Baranowski Tadeusz Jarosław
    [1901-1940], ppor. rez. kaw.[1925],pośm. por. [2007]
    Ur. 17 XI 1901 w Szóswsku pow. Jarosław, syn Stanisława i Zofii z Filipowskich. W latach 1913-1920 uczęszczał do gimnazjum w Kępnie portem we Wrocławiu, potem w Śremie. W1920 wstępuje ochotniczo do WP i bierze udział w szeregach 215 p. uł. na froncie wojny polsko-bolszewickiej. w Xi 1920 urlopowany bezterminowo w celu dokończenia nauki. Absolwent gimnazjum w Bydgoszczy, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Powołany 17 x 1924 do odbycia służby wojskowej w 16 p. uł. w Bydgoszczy, skąd został skierowany 15 I 1925 na 6 – miesięczny kurs do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy DOK VII w Śremie. Po ukończeniu kursu 4 VII 1925 mianowany kpr. podch. rez. kaw. odbywa do 1 XI 1925 praktyki w 16 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń w 1927 został awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Gniezno. Ćwiczenia wojskowe odbywał w 1928,1931 w 7 psk w Biedrusku. W 1933 odbył miesięczny kurs obronny w Szkole gazowej w Warszawie. Pracował jako urzędnik w majątku swego ojca. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy plutonu w szwadronie marszowym 7 psk z Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie mianowany 5 X 2007 przez prezydenta RP por. kaw.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 200o; Lista wywozowa nr o14 z 4 IV 1940.

     
    Barański Bolesław
    [1903- 194?], kadet, kpt. dypl. sap. [1935]
    Ur. 15 VIII 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Szkole Podchorążych Saperów w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 1 VII 1925 z przydziałem do 3 pułku saperów w Wilnie. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Po rozformowaniu w 1929 3 p. sap. służy w utworzonym 3 batalionie saperów w Wilnie. Przeniesiony w X 1931 z 3 batalionu saperów do 1 dywizjonu pociągów pancernych w Jabłonnie. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W latach 1937-1939 d-ca Doświadczalnej Kompanii Zmotoryzowanej w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    z-cy d-cy batalionu saperów Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ podczas kampanii wrześniowej 1939.
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Zalewski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Barbacki Roman Marian
    [1914-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 23 IV 1914. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 11 pal w Stanisławowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 baterii I dywizjonu 11 pal stacjonującego w Kołomyi. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 2 dywizjonu art. motorowej w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Podczas walk na Lubelszczyźnie po ciężko rannym kpt. A. Jadasie objął dowództwo 2 baterii.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski.W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. W-wa 1988; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992

     
    Barbasiewicz Zdzisław Jerzy
    [1909-1952],por. sł. st. piech. [1935], w POZ/AK kpt. ps. „Gryf”, „Jur” w WP  ppłk [1945]
    Ur. 21 XI 1909 w Korytnicy pow. węgrowski, syn Jana /nauczyciela/ i Heleny z d. Frydrychiewicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum w Węgrowie, a od 1924 do 1929 do gimnazjum w Sokołowie, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W I 1939 przebywał na kursie dla d-ców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 22 pp I batalionu dla 95 pp rez. 39 DP Rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I batalionu 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami pod Dęblinem, Krasnymstawem, Cześnikami i Krasnobrodem, potem do 5 X 1939 w składzie SGO „Polesie”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i w XI 1939 powraca do Siedlec. Od I 1940 czynny w konspiracji POZ na terenie Siedlec. Poszukiwany przez gestapo ukrywa się w rejonie Siedlec. Od I 1942 przebywa w Warszawie, gdzie pełni funkcję szefa łączności okręgu warszawskiego POZ, potem szefa Wydziału Dywersyjno-Sabotażowego KG POZ. Po scaleniu w 1942 POZ z AK przydzielony do komórki łączności Oddziału II KG AK. W 1943 był wykładowcą na kursie zastępczym Podchorążych Rezerwy Piechoty w Warszawie. Brał udział w akcjach dywersyjnych. Przed wybuchem Powstania Warszawskiego przebywał terenie Podokregu Wschodniego AK „Białowieża”. We IX1944 zarejestrował się w RKU w Siedlcach. Nie ujawnił swojej przynależności do AK. W XI 1944 powołany w stopniu kpt. do służby w WP zostaje przydzielony na stanowisko oficera do specjalnych poruczeń  z-cy Naczelnego Dowódcy WP do spraw Polityczno-wychowawczych gen. bryg. A. Zawadzkiego, a następnie pełni funkcję starszego pomocnika szefa wydziału I w Oddziale Organizacyjno-Mobilizacyjnym Sztabu Generalnego WP. Awansowany w v 1945 do stopnia mjr piech., a 20 XII 1945 do stopni ppłk-a. W latach 1945-1948 kierownik sekcji kolejno w Wydziale I, potem w II. Od 24 II 1949 pełnił funkcje p. o. szefa Wydziału II Sztabu Generalnego. Od X 1949 znalazł się w dyspozycji szefa Departamentu Personalnego MON. Już w 1948 znalazł się w zainteresowaniu Informacji Wojskowej. w Xii 1949 zwolniony z wojska . W I 1950 podejmuje pracę w Generalnej Dyrekcji Filmu Polskiego. 17 IV 1950 zostaje aresztowany i uwięziony pod zarzutem przynależności do konspiracji w wojsku. Maltretowany fizycznie i psychicznie 29 IV 1950 zostaje zmuszony do przyznania się do działalności konspiracyjnej w WP. W śledztwie do IV 1951. Wyrokiem NSW w Warszawie składzie ppłk Feliks Aspis – przewodniczący oraz członkowie mjr Teofil Karczmarz i mjr Kazimierz Łuszczak, sygn. akt SN 4/51 zostaje skazany 29 X 1951  na karę śmierci, utratę praw publicznych i honorowych, przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa. Skazany pod fałszywymi zarzutami prowadzenia działalności szpiegowskiej. 27 XI 1951 jego skargę rewizyjną rozpatrywało Zgromadzenie Sędziów NSW. Orzeczeniem Zgromadzenia Sędziów NSW jego odwołanie nie zasługiwało na uwagę. Od 12 XII 1951 wieziony na Mokotowie. 3 I 1952 B. Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu mokotowskim 10 I 1952.
    24 IV 1956 NSW wznowił postępowanie w jego sprawie, a 4 V 1956 umorzone je z powodu braku dowodów winy, co oznaczało uchylenie wyroku z 29 X1951 i pełną jego rehabilitację.
    Żona Zofia Krystyna zmarła 14 III 1995. Miał dwie córki.
    Odznaczony: VMkl.5, KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Poksiński. TUN – Tatar-Utnik-Nowicki. W-wa 1992; Przeciw narzuconej władzy/red. A. Kołodziejczyka i Z. Gnata-Wieteski/; Informator o osobach skazanych za szpiegostwo w latach 1944-1984.  Lublin 1984; M. Szejnert. Śród żywych duchów. Londyn 1980.

     
    Barcikowski Józef Jan
    [1900-?],por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 12 I 1900. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii przy DOK VII w Śremie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do 16 p. ułanów w Bydgoszczy. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1932 do stopnia por. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Kościan. Zmobilizowany w VIII 1939 i przydzielony do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii w Kraśniku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie marszowym. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Bargiel Zygmunt Marian
    [1896-1957],rtm. sł. st. kaw.[1930], w AK mjr, ps,. „Zygmunt’
    Ur. 10 XII 1896.W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 14 p. ułanów. Absolwent 23 klasy  kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych w Warszawie. Dekretem L. 2443 z 25 XI 1920 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1920. Przeniesiony z 14 p. uł. do 26 p. uł. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1921. Długoletni oficer 26 p. ułanów w Skierniewicach. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1930. Po 1935 przeniesiony na stanowisko d-cy Rejonu Konnego PW 21 DPGór. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 21 DP Gór. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 21 DP Gór. i na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji niepodległościowej AK na terenie Obwodu VI Warszawa-Praga – Okręg Warszawa-Miasto AK, gdzie pełnił. m. in. funkcję z-cy k-dta Rejonu III. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Rozkazem KG AK Nr L. 400/BP z 25 VII 1944 awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. z starszeństwem od 3 v 1944. Po wojnie w kraju. Zmarł 17 X 1957.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ, MI
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1987;

     
    Barszczyński Mieczysław
    [1907-?],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 14 VI 1907. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W okresie 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów  i p/gaz. 7 pp Leg. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 1 plutonem 1 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Podczas walki 23 IX 1939 pod Antoniówką zostaje ciężko ranny.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Bartak Piotr
    [1890-1939], płk dypl. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 12 VI 1890 w Lubaczowie, pow. Jarosław, syn Jana i Zofii z Furów. Po ukończeniu szkoły realnej studiował na politechnice w Pradze. Jednocześnie członek PDS, potem Związku Strzeleckiego. Odbył przeszkolenie podoficerskie. Od VIII –IX 1914 d-ca plutonu w kompani strzeleckiej z Jarosławia. Skierowany na kurs do szkoły podchorążych LP w Krakowie, potem w Marmaros-Sziget na Węgrzech. Od X 1914 d-ca plutonu w 16 kompanii 3 pp LP. Uczestniczył w całej kampanii wojennej 3 pp LP. Od 15 III 1915 d-ca plutonu w 4 kompanii, od VI 1915 d-ca 1 kompanii, a od II 1916 6 kompanii. Mianowany chor. piech. 9 VIII 1915. Od VI 1916 adiutant III batalionu 3 pp LP. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 5 VII 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1918 wstępuje do II Korpusu Polskiego na Wschodzie, gdzie od 28 II 1918 do 12 V 1918 pełnił funkcję adiutanta 15 pstrz. Z dniem 1 III 1918 mianowany ppor. piech. Po bitwie z Niemcami pod Kaniowem 12 V 1918 unika niewoli, a następnie przedostał się do Moskwy, gdzie od VI do VIII 1918 był adiutantem mjr-a W. Czumy- polskiego k-dta placu. Aresztowany przez bolszewików od VIII-X 1918 był więziony w Saratowie. Po zwolnieniu z więzienia w X 1918 powrócił do kraju. Od XI 1918 w WP. Od XII 1918 na stanowisku referenta w Oddziale I sztabu Naczelnego Dowództwa, potem od 2 VII 1919 adiutant sztabowy, a od 1 XII 1919 kierownik wydziału O. de B w Naczelnym Dowództwie WP. 1 XII 1919 awansowany por. sł. st. piech. Od 15 V 1920 oficer Sztabu Generalnego. 15 VII 1920 mianowany mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. Z dniem 1 I 1921 obejmuje stanowisko szefa sekcji organizacyjnej Oddziału I Naczelnego Wodza, potem od 28 IV 1921 kierownik referatu O. de B. Oddziału I sztabu MSWoj. Zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 XI 1921 do 23 X 1922 przebywał na I kursie doszkolenia w WSWoj. W Warszawie. Od X 1922 do X 1926 szef sztabu 22 DPGór. Od X 1926 przydzielony do pracy w GISZ, gdzie pełnił funkcję I oficera sztabu Inspektoratu armii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppłk –a SG sł. st. piech. 1 I 1928. Od I 1931 z-ca d-cy 35 pp, zaś od 2 III 1932 d-ca pułku KOP „Wołożyn”. Przeniesiony z dniem 26 XI 1935 na stanowisko szefa sztabu DOK IV w Łodzi. Do stopnia płk dypl. awansowany 1 I 1936. Ewakuowany we IV 1939 z sztabem DOK IV na Wschód. 13 IX 1939 wyznaczony kwatermistrzem improwizowanej Armii „Lublin”. Z braku kontaktów z sztabem Armii „Lublin” funkcji nie objął. 14 IX 1939 obejmuje dowództwo obrony Lublina. Po opuszczeniu w nocy z 16/17 IX 1939 Lublina i dołączeniu do oddziałów 10 DP zostaje d-cą piechoty dywizyjnej 10 DP. Poległ 18 IX 1939 podczas ostrzału artyleryjskiego we wsi Siedliszcze. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Siedliszczu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW 4x, ZKZ
    Żonaty. Miał syna Andrzeja /15 III 1920/ i córkę Wandę/29 I 1927/
    Dz. Pers. Nr 27 z 21 VII 1920; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. I. W-wa 2005; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917. R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Bartik Józef Marian
    [1900-1940],por. adm. [1929], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 02 IX 1900 w Tarnowie, syn Józefa i Anny z Reczyńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie. Członek tajnego skautingu i Drużyn sokolich. W latach 1917-1918 służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. Służył w żandarmerii wojskowej. Absolwent Oficerskiej Szkoły Administracji. Promowany na stopień ppor. adm. sł. st. 15 VII 1927 z przydziałem na stanowisko płatnika 17 pp w Rzeszowie. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1929. Po 1932 służył nadal w 17 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 165 pp zmobilizowanego częściowo przez 17 pp w składzie 36 DP Rez. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, gdzie dywizja została rozbita. Z grupa żołnierzy przedostał się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczy w dalszych walkach. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie mianowany 5 X 2007 przez prezydenta RP kpt. adm.
    Dz. Pers. Nr 18 z 15 VII 1927; rocznik oficerski 1928, 1932; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bartkiewicz Walerian
    [1898-1939], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 1 VI 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI1919. Wieloletni oficer 19 pap. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. We IX 1930 przeniesiony z 19 pap do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora w Szkole Strzelań Artylerii. Z dniem 15 IX 1935 przeniesiony do 4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy baterii, potem dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1937-1939  pełnił funkcję I z-cy d-cy 32 dal w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził I dywizjonem sformowanym przez 32 dal w Rembertowie dla  32 pal w składzie 33 DP. Walczył z Niemcami nad Bugo-Narwią. Poległ w walce 9 IX 1939 we wsi Łazy Stare k/. Wyszkowa.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930: Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Bartkowski Edmund
    [1894-1939], ppłk sł. st. art.[1933]
    Ur. 15 VII 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. 1 IV1920. W 1922 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 23 pap. W latach 1923-1924 oficer w Oddziale III a Biura Ścisłej Rady Wojennej, potem ponownie w 23 pap., gdzie dowodził baterią. Z dniem 1 IV 1925 odkomenderowany z 23 pap na 6 miesięczny kurs dla dowódców dywizjonów w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do 30 IX 1925. Od X 1925 do VII 1926 służył w 4 pac w Łodzi. Przeniesiony w VII 1926 z 4 pac do 8 pac w Toruniu z jednoczesnym przydziałem do samochodowego dywizjonu art. plot. Nr 8 na stanowisko d-cy 2 baterii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. W VII 1928 przeniesiony z 8 pac do Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii w e Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie od VII 1928 był d-cą III dywizjonu szkolnego. Przeniesiony w IV 1932 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim do 7 pac  w Poznaniu na stanowisko     d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1933. W IV 1933 przesunięty z stanowiska d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 7 pac. W XII 1934 przeniesiony z 7 pac do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko z-cy d-cy 17 pal. W VIII 1939 mianowany d-cą Ośrodka zapasowego Artylerii Lekkiej nr 1 w Zajezierzu k. Dęblina. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na czele oddziałów artylerii zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym Artylerii Lekkiej nr 1. Poległ w walce 17 IX 1939 pod Kowlem na Wołyniu.
    Odznaczony: KN z M, KW2x, ZKZ
    Rocznik oficerski 1924; 1928,1932; Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 27 z 14 VII 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 13 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bartoszewicz Bolesław Longin
    [1912-1940], ppor. sł. st. art.[1936], pośm. por. [2007]
    Ur. 28 X 1912 w Krasnojarsku, syn Józefa i Amelii z Zakrzewskich. Po zakończeniu i wojny światowej mieszkał w Wilnie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej, potem do Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. J. Lelewela i tam w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowie Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 9 dak w Baranowiczach. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 baterii 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 3 baterii 9 dak w składzie w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył w rejonie Lidzbarka Warmińskiego Działdowa, potem na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Maz. i 23 IX 1939  Krasnobrodem i z sowietami pod Samborem, gdzie 27 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Pośmiertnie awansowany postanowieniem prezydenta RP w 2007 do stopnia por. art.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dz. Personalny Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bartoszewicz Norbert
    [1900-1975], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 27 V 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920w szeregach 4 Pułku  Strzelców Wlk. przemianowanego 10 XII 1919 na 58 pp. Przeniesiony w 1920 do batalionu zapasowego 58 pp i skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent 80 klasy. Z dniem 16 XII 1920 mianowany ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 58 pp w Poznaniu. W XII 1922 mianowany por. sł. st. piech. i zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 XII 1920. Długoletni oficer 58 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Następnie m. in. d-ca kompanii, a w latach 1937-1939 adiutant 58 pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 60 DPRez. w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji 5 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju i mieszkał w Poznaniu.
    Zmarł w Poznaniu w II 1975.  Pochowany 22 II 1975  na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 4 z 29 I 1921; Roczniki oficerskie 1924,19298,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bartoszewski Tadeusz
    [1906-1979], kadet, kpt. dypl. sł. st. art.[1938]
    Ur. 15 VIII 1906 w m. Gniewań pow. Winnica na Ukrainie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 192501927 w Oficerskiej szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1927. Przeniesiony  we IX 1933  z 4 pac do Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora i oficera baterii szkolnej. W okresie XI 1935-X 1937 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W stopniu kpt. dypl. sł. st. art. przydzielony na stanowisko I oficera sztabu Nowogródzkiej Brygady Kawalerii z m. p. w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Nowogródzkiej Brygady Kawalerii, potem szef sztabu Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. W. Andersa. Po wojnie w kraju. Awansowany do stopnia ppłk-a w st. sp.
    Mieszkał w Grójcu gdzie zmarł 29 III 1979.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939,. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Bartula Michał
    [1898-1939], mjr sł. st. piech.[1935], pośm. ppłk
    Ur. 26 IX 1898 w Kołaczycach pow. jasielski, syn Jana i Tekli z d. Krupskiej. Po ukończeniu szkoły powszechnej od 1908 do 1916 uczęszczał do gimnazjum w Jaśle, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. W V 1916 powołany do służby w armii austriackiej. Początkowo służył w oddziale jednorocznych ochotników przy batalionie zapasowym 57 pp. Po ukończeniu dwumiesięcznego kursu w szkole oficerów rezerwy w Opawie, objął stanowisko instruktora w kompanii marszowej 57 pp. Od II 1917 walczył na froncie rosyjskim, a od V 1917 na froncie włoskim walczył w składzie 57 pp nad Soczą. Od XII 1917 dowodził plutonem w walkach nad Pianą. 30 XII 1917 mianowany chor. piech., a 1 II 1918 ppor. piech. Od XI 1918 w WP. Do początku 1919 pracował w Komendzie Powiatowej w Jaśle. Od II 1919 służy w 16 pp w Tarnowie na stanowisku d-cy plutonu w batalionie zapasowym. W IV 1919 walczył na froncie wojny z Ukraińcami, a od VIII 1919 na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. piech. 1 IV 1920. W bitwie nad Berezyną 7 VII 1920 zo0staje ranny. Do XI 1920 przebywa na leczeniu szpitalnym. Po powrocie do 16 pp w XI 1920 dowodził 6 kompanią II batalionu 16 pp, potem plutonem, a od I 1921 d-ca 8 kompanii III batalionu. W okresie II-VII 1921 na kursie doszkalania dla młodszych oficerów w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po powrocie do 16 pp od VII 1921 dowódca kompanii. W III 1923 przeniesiony do sztabu 6 DP w Krakowie, a następnie adiutant 16 pp. Od XII 1926 ponownie d-ca kompanii 16 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1927. W XI 1927 przeniesiony do KK nr 2 w Chełmnie na stanowisko instruktora i wychowawcy, a od IV 1929 d-ca kompanii administracyjnej KK nr 2. W okresie IX-X 1929 instruktor i wychowawca, potem oficer administracyjny. W IV 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy kompanii w 1 batalionie strzelców w Chojnicach. Awansowany do stopnia mjr 1 I 1935. W IV 1935 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu do 79 pp w Słonimiu. W 1937 przeniesiony do CWPiech. w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. W VIII 1939 przeniesiony do 79 pp na stanowisko d-cy batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi samodzielnym baonem utworzonym 10 IX 1939 w Ośrodku Zapasowym 20 DP, który zgodnie z rozkazem miał być przewieziony koleją w rejon Warszawy. Po zbombardowaniu 11 IX 1939 transportu na stacji kolejowej w Orańczykach przez lotnictwo niemieckie dalsza jazda była uniemożliwiona. 14 IX 1939 z batalionem dołączył SGO „Polesie”. Walczył pod Kamieniem Szlacheckim, Horodcem. 18 IX 1939 z oddziałami niemieckiej 2 DPZmot. pod Stawkami. Następnie w nocy z 18/19 IX 1939 batalion dotarł do Jagniewa, a 20 IX 1939 wyrusza w kierunku Kowla. W rejonie m. Wyżwy 22 IX 1939 walczy z Sowietami, po zakończeniu boju batalion wycofuje się w kierunku Warszawy. 27 IX 1939 zajmuje pozycje w rejonie Suchawa-Włodawa. Po reorganizacji zgrupowania „Kobry” batalion został włączony do 179 pp rez., a  30 IX 1939 walczy z Niemcami pod Milanowem i Mogiłkami. Od 1 X 1939 w odwodzie 60 DP Rez. walczy z oddziałami niemieckiej 13 DPZmot. w rejonie gajówki Ofiara, potem w Woli Gułowskiej.
    Poległ rano 5 X 1939 w Woli Gułowskiej w walce z oddziałem niemieckiego 66 pp zmot.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej
    Pośmiertnie mianowany ppłk piech.
    Odznaczony: Pośm. VM kl. 5 nr 11799, KW, ZKZ, Polonia Restituta, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
    Od 1925 żonaty z Marią Krogulską /1901-1983/nauczycielka, miał troje dzieci: Córki Danutę /1928/ zam. Wojtasow, Zofię /1931/zam. Stępniewską i syna Michała /1937/
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;p Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 32 z z 13 VIII 1921;Dz. Pers. Nr 3 z 26 VI 1931;Dz. Pers. Nr 11 z31 VIII1935; M. Krogulski. Biogram MB/w:/MSBUDN 1939-1956. T. 4. Kraków; J. Wróblewski. SGO „Polesie” W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006.

     
    Bartyński Władysław
    [1902-?], dr , por. rez. piech.[1935], prof. dr praw
    Ur. 13 VI 1902. Ukończył szkołę średnią, potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a, potem uzyskał stopień doktora praw. Odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 53 pp w Stryju. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. piech. Przed wojną pracował na stanowisku wykładowcy Akademii Handlu Zagranicznego i Politechniki Lwowskiej. W VIII 1939 zmobilizowany do WP i przydzielony do III batalionu mobilizowanego przez 53 pp w stryju dla 164 pp rez. w kompanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 164 pp rez. w składzie 38 DP rez. Wraz z pułkiem przydzielony do improwizowanej Grupy „Sandomierz”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w X 1939 powrócił do Lwowa, gdzie mieszkał przed wojną. Podczas okupacji prowadził tajne nauczanie oraz działał w konspiracji ZWZ/AK. Aresztowany przez Niemców w 1942 we Lwowie. Więziony w śledztwie w więzieniu we Lwowie, skąd został wywieziony do obozu na Majdanku. Obozy przeżył. Po wojnie mieszkał we Wrocławiu. Był profesorem dr praw.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Barys Mieczysław Piotr
    [1896-1974], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 30 VII 1896. Uczestnik I wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył kurs dla podoficerów zawodowych w Chełmnie. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Po ukończeniu kursu dla  d-ców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie obejmuje funkcję d-cy 5 kompanii II batalionu 12 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę. Podczas walk w rejonie m.  Łukowa-Podsośnina 15 IX 1939 zostaje ciężko ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym, potem w niewoli niemieckiej. Do kraju powrócił w 1945. Mieszkał w Chrzanowie gdzie zmarł w 1974.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Barzycki Konstanty
    [1913-1989], ppor. sł. st. piech.[1936], w PSZ por./kpt
    Ur. 14 III 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 75 pp stacjonującego w Chorzowie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 6 kompanią II batalionu 75 pp w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli. Przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 5 Małopolskiego Pułku Strzelców w składzie 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Uczestnik kampanii francuskiej/. Ciężko ranny bitwie pod Montbellard. Po wyleczeniu ran przebywał w południowej Francji, gdzie działał aktywnie w ruchu oporu. Uczestnik wielu akcji zbrojnych i dywersyjnych przeciwko Niemcom. Od1945 w PSZ. Awansowany do stopnia por./kpt. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł 04 I 1989 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 09415
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Polskich. Babiński. I. Katowice 1989; Biuletyn „Rzeczypospolita Podchorążacka nr 38 z XI 1989.

     
    Basiński Stanisław
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 28 IV 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III batalionie zmobilizowanym przez 7 pp Leg. dla 95 pp rez. 39 DP Rez. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 19 IX 1939 w rejonie Krasnegostawu. Pochowany na cmentarzu w Krasnymstawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Basiński Tadeusz
    [1905-?],por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 8 X 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego 25 p. uł. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy, potem od 21 IX1939 d-cy szwadronu marszowego z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Łukowie przydzielonego do Podlaskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Batsch Bronisław Alfred
    [1888-+?], płk  sł. st. żand.[1939]
    Ur. 24 VI 1888. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu rtm. w I 1920 w Wilnie obejmuje dowództwo Oddziału Żandarmerii Polowej Okręgu Etapu „Wilno”. Oddział działał na terenie powiatów: Troki Wilno, Oszmiana , Wklejki, Święcian. Podlegała mu także Szkołą Żandarmerii Polowej i kompania obławcza. Z dniem 19 VII 1920 oddział zostaje przemianowany na Oddział Żandarmerii Polowej Etapu I Armii. W wyniku ofensywy sowieckiej oddział wycofuje się do Grodna, potem Sokółki Białegostoku, Zambrowa i Serocka. Od 11 VIII 1920 po reorganizacji obejmuje dowodzenie Oddziału Żandarmerii Polowej Okręgu Etapu I Armii, przemianowanego 25 VIII 1920 na I Dywizjon Żandarmerii ,który 28 VIII 1920 został rozwiązany. Następnie mianowany d-cą V Dywizjony Żandarmerii Polowej Etapowej w Nasielsku, który został rozwiązany 10 X 1920. Od X 1920 dowodzi III Dywizjonem, Żandarmerii Polowej Etapowej w Grodnie. 7 VII 1921 obejmuje dowództwo 3 Dywizjonu Żandarmerii w Grodnie. Dywizjonem dowodził do14 VI 1922. zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. żand. z starszeństwem od 1 VI 1919.  Od 6 VII 1922 dowodził 2 Dywizjonem Żandarmerii w Lublinie, potem od 1 III 1923 p. o. d-ca 10 Dywizjonu Żandarmerii w Przemyślu. Zatwierdzony na tym stanowisku w 1924. Awansowany do stopnia ppłk sł.st. żand. 1 VII 1925. Z dniem 1 I 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy 9 Dywizjonu Żandarmerii w Brześciu nad Bugiem, którym dowodził do IX 1939. Awansowany do stopnia płk sł. st. żand. 19 III 1939. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Mianowany 27 IX 1939 przez gen. F. Kleeberga d-cę SGO „Polesie” z-cą Komisarza Cywilnego Michała Gnoińskiego we Włodawie. Po kapitulacji SGO „Polesie” 5 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945 przebywał na Zachodzie.
    Odznaczony: OP 5, ZKZ
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan,. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; j. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Batorowicz Tadeusz Józef
    [1912-?], ppor. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 30 III 1912. Ukończył gimnazjum. W okresie 1933-1934 odbywał służbę wojskową w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 13 p. ułanów w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 13 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 13 p. uł. w rejonie Moszczynicy, potem w walkach odwrotowych przez Kozienice do Puszczy Kozienickiej, gdzie dociera 8 IX 1939. Podczas walk na przyczółku Maciejowie pułk ponosi duże straty. Po przeprawie 10 IX 1939 przez Wisłę resztki pułku docierająca Lubelszczyznę, gdzie z resztek 1 i 4 szwadronu utworzono nowy pododdział, który walczył w składzie grupy z 4 p. uł. Całością dowodził ppłk L. Wysocki. 26 IX 1939 oddział L. Wysockiego dotarł w rejon Medyki, gdzie 27 IX 1939 dostaje się do niewoli niemieckiej. Następnie w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy nr 5 z 15 X 1936; Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.

     
    Batorski Jan
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 20 X 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 8 pp Leg. pełnił różne funkcje m. in. d-ca plutonu w szkole podoficerskiej , na kursach szkoły podoficerów CKM. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. W 1938 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był d-cą kompanii szkolnej w batalionie KOP „Snow”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią szkolną batalionu KOP „Snow” 1 pp KOP w składzie 1 Brygady Górskiej. Walczył z Niemcami na pododcinku „Jordanów” Podczas walk zostaje 2 IX 1939 ciężko ranny w rejonie m. Wysoka.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 PP Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bauman Józef Robert
    [1897-?], mjr sł. st. art.[1935], w PSZ ppłk [1943]
    Ur. 15 III 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 11 pap. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po ukończeniu kursu dla dowódców baterii przeniesiony po 1925 do 6 dak w Stanisławowie, gdzie dowodził baterią XI1928 przeniesiony z 6 dak do 11 pap. W 1934 przeniesiony z 11 pal do 3 Grupy Artylerii w Wilnie z przydziałem do 33 dal w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. Przesunięty w VIII 1935 na stanowisko kwatermistrza 33 dal. W latach 1937 -1939  I z-ca d-cy 33 dal. Latem 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy I dywizjonu 12 pal stacjonującego w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 12 pal w składzie 12 DP. Walczył pod Iłżą i Starachowicami, potem na Lubelszczyźnie. Dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w łagrze. Od IX 1941 w Armii Polskiej gen. W. Andersa  w ZSRR, gdzie pełnił funkcję  d-cy 8 pal w składzie formowanej 8 DP. Po ewakuacji AP do Iraku, potem do Palestyny służył w II Korpusie Polskim. W kampanii włoskiej d-ca 5 pal w składzie 5DP. Awansowany do stopnia ppłk w 1943. Po zakończeniu wojny przebywał na Zachodzie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; Dz. Pers. nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Franciszek. Żarom. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981.

     
    Baumgart Franciszek Leonard
    [1914-?], ppor. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 8 X 1914. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu w 9 kompanii III batalionu. Podczas mobilizacji w VIII 1939 przydzielony na stanowisko d-cy 3 kompanii I batalionu mobilizowanego przez 2 pp Leg. dla 94 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią I batalionu 94 pp rez. w składzie improwizowanej Grupy „Sandomierz” utworzonej dla obrony Wisły Sanu na odcinku od Sandomierza do Baranowa. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie m. in. w rejonie Ulowa. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny dz. Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bawej Władysław
    [1909-?],por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 26 VI 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 68 pp we wrześni na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 68 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Berezwecz” na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii szkolnej strzeleckiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 kompanii I batalionu /KOP Berezwecz/ pod dowództwem mjr K. W. Czarkowskiego w składzie 2 pp KOP „Wołożyn” z 1 Brygady Górskiej „Żywiec” dowodzonej przez płk dypl. J. Gaładyka, a następnie w składzie 21 DP Gór.Walczył z Niemcami w rejonie Węgierskiej Górki, potem w bojach odwrotowych pod Dachnowem k/Przemyśla i na Lubelszczyźnie w rejonie Ulowa. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Bazylczuk Wiktor Jerzy
    [1906-1974],por. lekarz weterynarii [1939]
    Ur. 27 VI 1906. Pochodził z Podlasia. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne. Z zawodu lekarz wet. Służbę wojskową odbywał w Batalionie  Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez.  z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 34 pp w Białej Podlaskiej. Ewidencyjnie podlegał PKU Biała Podlaska. Powołany do służby czynnej w WP z dniem 1 VII 1937 i wcielony do 7 p. ułanów w Mńsku Maz. na stanowisko lekarza weterynarii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 7 p. uł. potem podczas walk na Lubelszczyźnie refernet służby weterynarii w sztabie SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” 5 X 1939 po bitwie  pod Kockiem dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po wojnie na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, potem w stanach Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w Chicago, gdzie zmarł 22 IV 1974.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa operacyjna „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Bazylczuk Stanisław Edward
    [1899-1970], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 15 IX 1899. Pochodził z Podlasia. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od IX 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Do stopnia ppor. awansowany w 1920. Walczył m. in. na froncie litewsko0-białoruskim. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem 1 III 1922 służył 9 dyonie taborów, potem w 25 p. ułanów. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 25 p. ułanów do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora. Po 1935 przeniesiony do 13 p. ułanów w Nowowilejce. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno- materiałowego, potem kwatermistrza 13 p. uł. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku od Moszczynicy, potem po przeprawie 9/10 IX 1939 przez Wisłę pod Maciejowicami walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Chicago, gdzie zmarł 8 II 1970.
    Jego prochy sprowadzono do Polski i pochowano na cmentarzu w Białej Podlaskiej
    Odznaczony: KW Śr. L
    Brat Jerzego Wiktora.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930.Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bazylewski Ryszard Maria Krystian
    [1885-1940], rtm..[1924], od 1931 w st. sp. pośm. mjr [2007]
    Ur. 6 VIII 1885 w Kijowie, syn Ewarysta i Franciszki. Żołnierz Legionu Puławskiego. Czynny w POW. W WP od 1919. Brał udział szeregach 21 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m. in. na froncie litewsko-białoruskim. Mianowany ppor. sł. st. w 1921. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył w 20 p. uł., skąd został przeniesiony w X 1923 do 5 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany w XII 1924 do stopnia rtm. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla młodszych oficerów kawalerii. W III 1930 przeniesiony z 5 psk  do 27 DP  z m.p. w Kowlu na stanowisko oficera taborowego. W 1931 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr II- grupa oficerów kawalerii w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Kowel. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera transportowego Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym Brygady. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 66 z 16 X 1923; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 193o; Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bączkowski Tadeusz Józef
    [1913-?], ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 26 X 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 W Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie n kursie unitarnym. w latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu do 19 p. ułanów w Ostrogu Wołyńskim. W latach 1938-1939  pełnił funkcję d-cy plutonu kolarzy w 19 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami 1 IX 1939 pod Mokrą, potem 8-9 IX 1939 pod Cyrusową Wolą i n13 IX 1939 pod Mińskiem Maz. Po rozbiciu 19 p. uł. 22-23 IX 1939 w rejonie Suchowoli uczestniczy dalej w walkach na stanowisku d-cy 2 szwadronu w improwizowanej grupie kawalerii dywizyjnej 41 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po wojnie osiadł w Wlk. Brytanii. Brał udział w zjeździe kawalerzystów w Grudziądzu. Mieszkał w 2008 w Londynie.
    Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bądzyński Antoni Jan
    [1904-+?], por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 12 VI 1904. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Praktyki odbywał w 1 psk w Garwolinie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem mobilizacyjnym do 1 psk. Ewidencyjnie podlegał PKU Siedlce. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 1 psk w składzie Warszawskie Brygady Panc. – Motorowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 na Zachodzie, gdzie służył w PSZ. W 1944-1945 służba w II Korpusie we Włoszech.
    Zmarł po wojnie.
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1991; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Bąkiewicz Wincenty Adam Emil
    [1897-1974], mjr dypl. sł. st. piech.[1935], w PSZ, ppłk [1941],płk [1945]
    Ur. 25 IV 1897 w Gierszowicach, pow. sandomierski, syn Stanisława i Konstancji z Rosłonowiczów. Po ukończeniu w 1917 szkoły średniej powołany do służby w armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską piechoty w Piotrogrodzie po ukończeniu, której zostaje przydzielony w stopniu chor. piech. na stanowisko d-cy plutonu w 149 pp.Od1 IX 1918 d0 IV 1920 był d-cą plutonu w 2 p. strz. w 5 Syberyjskiej DP. Mianowany ppor. piech. 1 II 1919, a w X1919 por. piech. W VI 1920 powrócił do kraju. Służy w odtworzonym 2 syberyjskim pułku piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Walczył na froncie północnym nad Wkrą. Dowodził kompanią, potem II batalionem o przejściowo 2 pp Odznaczył się w walkach pod Chmielowem. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie w VIII 1921 przemianowano 2 pp na 83 pp. Służył nadal w pułku. Awansowany w XII 1924 do stopnia kpt. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Do IV 1928 pełnił w 83 pp różne funkcje m. in. dowodził kompanią. Przeniesiony w IV 1928 z 83 pp do Departamentu Piechoty MSWoj. na stanowisko referenta. W XII 1929 przeniesiony z Departamentu Piechoty do 83 pp w Kobryniu, gdzie pełnił funkcję d-cy kompanii, potem adiutanta pułku. Powołany na kurs próbny do WSWoj. odbywał od V 1930 staż w 9 pap. W okresie XI 1930- X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. został z dniem 1 XI 1932 przydzielony na stanowisko wykładowcy do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Z dniem 15 IX 1934 zostaje ze Szkoły Podchorążych dla Podoficerów przeniesiony do Wydziału Studiów Oddziału II Sztabu Głównego, gdzie pełnił funkcję referenta. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935 zostaje mianowany kierownikiem Samodzielnego Referatu „Rosja”. W 1939 odbywał staż na stanowisku d-cy II batalionu 2 pp Leg. w Sandomierzu w 2 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału II w sztabie Armii „Prusy”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się25 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach, skąd został 1 IX 1941 zwolniony. Od IX –XII 1941 z-ca szefa Oddział u II w sztabie armii Polskiej w ZSRR. Z dniem 11 XII 1941 mianowany ppłk dypl. sł. st. piech. Od XII 1941 do 18 VIII 1942 pełnił funkcję szefa II Oddziału, potem do 30 VI 1944 szef Oddziału II w Armii Polskiej na Wschodzie, potem II Korpusu gen. W. Andersa. Od 30 VI do XI 1944 oficer do zleceń d-cy II KP. W okresie XI 1944-I 1945 z-ca d-cy 2 Brygady Strzelców Karpackich. Mianowany z dniem 1 I 1945 płk dypl. sł. st. piech. Następnie od II 1945 ponownie szef II Oddziału sztabu II KP w Anconie. Ewakuowany we IX 1946 z II KP z Włoch do Wlk. Brytanii, gdzie po demobilizacji osiadł na stałe. Mieszkał w Londynie. Bliski współpracownik gen. W. Andersa.
    Zmarł 2 I 1974w Londynie. Pochowany na cmentarzu Mortlake.
    Żonaty z  Heleną Korsak miał synów: Stanisława, Wiktora i Tomasza.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 938,KW3, MN, ZKZ z M, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 20 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI1930;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 14z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR i na Bliskim i Środkowym Wschodzie. W-wa 1981; B. Szwedo. Kawalerowie VM Ziemi Sandomierskiej. Sandomierz 2001; Kawalerowie VM 1792-1945. T. II /1914-1921/, cz. 2. Koszalin 1993; R. Buczek. Rozgrywka o dolary. Kielce 1991.

     
    Bąkowski Alfred Ludwik
    [1912-?],mgr, ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 25 III 1912. Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe uzyskując tytuł mgr-a. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 23 WP przy 73 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 73 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 23 DP. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Bednarek Edwin
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 30 VI 1913. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1933-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 13 DP przy 44 pp w Równem. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii II batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 44 pp m.in. 6-7 IX 1939 pod Tomaszowem Maz., potem po rozbiciu dywizji z częścią żołnierzy i oficerów przebił się na Lubelszczyznę, gdzie po odtworzeniu 44 pp w składzie 13 Brygady Piechoty brał udział w tzw. II bitwie tomaszowskiej 22-23 IX 1939. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bednarek Stefan Józef
    [1905-?], mgr, ppor. rez. piech.[1933], oficer ZWZ/AK por.[1945], ps. „Grot”, „Wojtek”, „Mścisław”
    Ur. 5 III 1905 w Michalczowej pow. Nowy Sącz, syn Jana. Ukończył szkołę średnią, potem studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem mobilizacyjnym do 1 psp w Nowym Sączu. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowy Sącz. W 1939 zmobilizowany do WP. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu zmobilizowanego przez 17 pp w Rzeszowie dla 165 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 165 pp rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i powrócił w rodzinne strony do Michalczowej pow. Nowy Sącz. W XII 1939 zaprzysiężony do ZWZ przez mjr St. Widła –k-dta Obwodu ZWZ Nowy Sącz. Współorganizator struktur konspiracyjnych na terenie obwodu. Organizator i d-ca Placówki ZWZ/AK Łososina Górna w Obwodzie ZWZ/AK Nowy Sącz. Od III 1942 pełnił dodatkowo funkcję szefa ochrony i wywiadu w sztabie obwodu AK Nowy Sącz. W 1944 brał udział w działaniach prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Awansowany do stopnia por. z dniem 1 I 1945.
    Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: KW, SKZ z M.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; G. Mazur – W. Rojek – M. Zgórniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu na obszarze Inspektoratu ZWZ-AK Nowy Sącz 1939-1945. Kraków 1998; J. Bieniek. Wojskowy Ruch oporu w Sądecczyźnie. Cz. III – Placówki. [ w;]. Rocznik Sądecki. T. XIV. Nowy Sącz 1973;J. Kotlarski – P. Połomski. 1 Pułk Strzelców Podhalańskich AK. Nowy Sącz-Gdańsk 1993.

     
    Bednarski Franciszek Władysław Józef
    [1897-1940], mjr sł. st. kaw. [1939], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 2 IV 1897 w Kunicach pow. krakowski, syn Kaspra i Anny z Piwowarskich. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Podczas walk 1915 ranny. Od XI 1918 w WP. Szeregach 2 p. szwol. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. służył w 2 p. szwol., potem przeniesiony w 1922 do 24 p. uł.  skąd został przeniesiony w III 1924 do 21 p. uł. Długoletni oficer 21 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu dowodził szwadronem. W 1938 przeniesiony na stanowisko kmdt Rejonu konnego 13 DP z siedzibą w Równem. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz. potem w walkach odwrotowych. Po rozbiciu 13 DP z częścią oddziałów 13 DP dotarł nad Wisłę, a po przeprawie przez Wisłę w nocy 11/12 IX 1939 przebił się na Lubelszczyznę, gdzie brał udział w walkach. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 mianowany ppłk kaw.
    Odznaczony: KN,KW3x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
    Dz. Pers. Nr 25 z 14 III 1924;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Belina-Brzozowski Konstanty Karol
    [1913-1947],ppor. rez. art. 1934]
    Ur. 12 V 1913. Syn Karola i  Zofii- Karoliny z Krasińskich. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 9 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 dak w Baranowiczach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M IV. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami na stanowisku oficera zwiadowczy 2 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał m. in. udział w walkach na Lubelszczyźnie. Wojnę przeżył.
    Zmarł 05 IX 1947
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Belon Zdzisław Antoni
    [1906-1942], ks. kapelan rez.[1939]
    Ur. 26 V 1906 w Jarosławiu. Ukończył Seminarium duchowne. Wyświecony na kapłana. Kapłan diecezji śląskiej. Od 1934 był prefektem w Cieszynie. Kapelanem rez. mianowany 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako kapelan 4 psp w składzie 21 DP Gór. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 4 psp. 19 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu skąd został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie, potem do Dachu, gdzie zmarł na tyfus 27 IX 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi/red. W. J. Wysocki/W-wa 2001; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy1918-1939. Kraków 1989.
     

    Bełdowicz Kazimierz Bronisław
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 3 II 1915. Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmnie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 1 kompanii CKM I batalionu 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutony w kompanii ppanc. 7 pp w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, Starachowicami, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bendisz Kazimierz
    [1914-?], kadet, por. sł. st. art.[1939], mgr inż.
    Ur. 11 II 1914 w Warszawie. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 13 dak w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony z 13 dak w 1936 do Zbrojowni nr 2. Od 1937 studiuje na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Etatowo podlega Komendzie Miasta Warszawa. Do stopnia por. awansowany19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 40 pal rez. w składzie 36 DP Rez. Na Lubelszczyźnie walczył ze swoją baterią w składzie Grupy „Dubno” dowodzonej przez gen. bryg. S. Strzemińskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie X 1939-IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV1945 pozostał w Niemczech. Studiował na Politechnice w Monachium i Stuttgarcie uzyskując dyplom inżyniera. Po ukończeniu studiów w 1948 emigrował do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał i pracował w San Francisco.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006.

     
    Bensz Jerzy Karol
    [1910-?],ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 6 X 1910. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem mobilizacyjnym do 75 pp. W kampanii wrześniowej bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 9 kompanii III batalionu 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w wP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków śląskich. T. I. Katowice1989.
     

    Benz Kazimierz
    [1899-1957], mjr sł. st. lot. pilot [1935], w PSZ ppłk[1944], płk
    Ur. 29 X 1899 w m. Nieżywięć, syn Jana i Heleny z Matuszkiewiczów. Uczył się w gimnazjum w Kwidzynie , a od 1916 uczył się w niemieckiej szkole wojskowej w Berlinie. Walczył na froncie zachodnim , w czasie walk ciężko ranny pod Chateu Thierry. Do końca wojny przebywał w szpitalu. Do kraju powrócił w V 1919. Wstępuje do 1 p. szwol. W szeregach 1 p. szwol. walczy w stopniu podch. na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-192o. Dekretem L. 3125 z 30 VI 1921 za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Absolwent 38 kawaleryjskiej klasy Szkoły Podchorążych. Mianowany z dniem 1 II 1922 ppor. sł. st. przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie. W 1923 zweryfikowany stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VIII 1920 i przeniesiony do Korpusu Oficerów Lotnictwa z przydziałem do 3 p. lotniczego. Ukończył kurs niższy pilotażu, potem 1924 w Wyższej Szkole Pilotów. Otrzymał tytuł i Odznakę pilota Nr 680.  Po ukończeniu szkoły służył w 3 p. lot., skąd zostaje po 1925 przeniesiony do 4 p. lotniczego w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. W 1928 ukończył 4 miesięczny kurs dla d-ców eskadr przy Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Następnie od 12 II 1934 d-ca 41 eskadry  liniowej w 4 p. lot., a od 02 XII 1935 d-c 43 eskadry  towarzyszącej. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1936. Do 1938 d-ca samodzielnego dywizjonu doświadczalnego lotnictwa. W latach 1938-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Od 16 VII 1939 pełni funkcję szefa sztabu I Grupy Lotniczej, a od 25 VIII 1939  kierownik zaopatrzenia lotniczego w sztabie Armii „Modlin”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze do 12 IX 1939 udział na stanowisku oficera sztabu dowództwa lotnictwa Armii „Modlin” lotnictwa, potem w dowództwie lotnictwa grupy armii gen. E. Przedrzymirskiego-Krukowicza. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przedostał się przez Rumunię  i Włochy do Francji, gdzie od 15 XI 1939 obejmuje dowodzenie dywizjonem lotniczym w Lyonie, a 10 V 1940 d-ca eskadry treningowej w Lyonie. Od 26 VI 1940 w Wlk. Brytanii, gdzie początkowo pełni służbę w Inspektoracie Sił Powietrznych, potem od 15 X 1940 do 14 XI 1940 dowodził 307 dywizjonem myśliwskim.  Następnie przeniesiony na stanowisko oficera łącznikowego  w 10 grupie Lotnictwa Myśliwskiego, potem od 15 I 1942 w 21 Grupie Myśliwskiej. Z dniem 1 IX 1944 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. lot.12 IX 1944 mianowany szefem wydziału personalnego w Dowództwie Polskich Sił Powietrznych. Od 28 III 1945  szef oddziału personalnego. Po wojnie zdemobilizowany mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 05 V 1957. Pochowany w Dayton Valley, Albert /Old Cementary w Kandzie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl.5,KW2x,SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921; Dz. Pers. Nr 7 z 25 III 1922; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924;  Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga – Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; W. Król. Polskie dywizjony lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976; Inf. Z. Dudek.

     
    Ber Witold
    [1894-?], kpt. sł. st. piech.[1938]  
    Ur. 10 XI 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 13 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 20 IX 1928 skierowany z 13 pp na 3 miesięczny kurs dla oficerów piech. w Centralnej Szkole Strzelniczej. Po ukończeniu kursu w XII 1928 powraca do 13 pp. W X 1931 przeniesiony z 13 pp do 41 pp przeniesiony z 13 pp do 41 pp. W VI 1934 przeniesiony z 41 pp w Suwałkach do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko oficera taborowego. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów taborowych. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca kompanii gospodarczej i oficer taborowy 82 pp. w VIII 1939 przydzielony do formowanego przez 82 pp w Brześciu 182 pp rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii gospodarczej 182 pp w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Berdowski Florian
    [1899-1993], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 26 III 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od VIII 1921 do VII 1922 w Szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem do jesieni odbywał praktyki w 19 p. uł. a w latach od XII 1922- IX 1923 w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 19 p. ułanów w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Przeniesiony z 19 p. uł. do 2 psk w Hrubieszowie, skąd zostaje w III 1931 przeniesiony na stanowisko d-cy plutonu w szwadronie kawalerii w Korpusie Ochrony Pogranicza. Z KOP zostaje w IV 1935 przeniesiony do 10 p. ułanów w Białymstoku, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. w Grudziądzu, gdzie w latach 1937-1939 był dowódcą szwadronu luzaków w Szkole Jazdy na kursach doskonalenia dla Oficerów i Podoficerów Zawodowych. Wielokrotny reprezentant polski na międzynarodowych zawodach jeździeckich. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 10 p. ułanów w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach pod Ostrowiem Maz., Zambrowem, potem w Puszczy Białowieskiej, a po reorganizacji brygady w składzie utworzonej Brygady Kawalerii „Plis”, która dołączyła do SGO „Polesie”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie m.in. 1 X 1939 pod Serokomlą i Wolą Gułowską. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał X 1939-IV1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV1945 pozostał na Zachodzie. W latach 1945-1947 służył w PSZ. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Awansowany do stopnia mjr kaw./Dz. Pers. Nr 5/1960 przez MON w Londynie
    Zmarł w Londynie 22 II 1993. Pochowany na cmentarzu Brampton.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z25 IX 1923 St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 13 IV1935;J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bereszyński Radomir Czesław
    [1909-1939], kpt. dypl. sł. st.[1939]
    Ur. 12 VI 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W okresie 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1934. W 11 pp pełnił różne funkcje. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do sztabu 3 DP w Zamościu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. dypl. sł. st. piech. pełni do VIII 1939 funkcję I oficera sztabu 3 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 3 DP. Leg. Walczył z Niemcami w rejonie Iłży, gdzie w nocy z 8/9 IX 1939 poległ. Pochowany na cmentarzu w Iłży.
    Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;Dz. Pers. Nr 5 z 23 II 1934;W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Berezecki Kazimierz
    [1913-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 20 XI 1913. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1934-1935 na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy po IX 1939 n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Berezowski Edward
    [1905-1989], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 13 III 1905. Uczęszczał do gimnazjum. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W 1938 przebywał na kursie dla d-ców kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii kolarzy w oddziale rozpoznawczym 22 DP Gór. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 22 DP Gór. m. in. na Kielecczyźnie, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli i powrócił do Przemyśla. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Przemyśl, gdzie w latach 1941-1942 pełnił funkcję oficera szkoleniowego w sztabie obwodu.Wiosną1942 był także k-dtem konspiracyjnego kursu podchorążych rezerwy piechoty zorganizowanym w obwodzie. Latem 1942 aresztowany przez gestapo w wyniku zdrady- wydany przez agenta gestapo b. por. 5 psp Andrzeja Kotarbę. Do końca wojny był więziony w obozach  koncentracyjnych. W 1945 powrócił do kraju i mieszkał nadal w Przemyślu, był działaczem kombatanckim. Awansowany do stopnia kpt.
    Zmarł w Przemyślu w 1989.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996.

     
    Berg Leopold
    [1894-1940], mjr sł. st. kaw. [1937], pośm. ppłk [2007]
    Ur.23 VII 1894 w m. Falkenstein pow. lwowski, syn Jana i Katarzyny z Andersów. Ukończył szkołę realną. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. W WP od XI 1918. W szeregach 7p. ułanów bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl.5. Ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 7 p. uł. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1920. Z dniem 5 X 1924 przeniesiony z 7 p. ułanów do szwadronu kawalerii na Wołyniu w Korpusie Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1929. W III 1930 przeniesiony z KOP do 7 p,. uł. w Mńsku Maz. na stanowisko d-cy szwadronu. Z dniem 1 X 1931 przeniesiony z 7 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. W latach 1931-1932 d-ca 1 plutonu liniowego w 2 szwadronie szkolnym, w latach 1932-1935 d-ca 2 szwadronu szkolnego, w latach 1935-1937 d-ca 1 szwadronu szkolnego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1937-1939pełnił funkcję z-cy k-dta Szkoły Podchorążych Rezerw Kawalerii i kierownika wyszkolenia bojowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 27 p. ułanów z Nieświeża w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 27 p. ul. od walk w rejonie Lidzbarka, potem 13 IX1939 pod Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie m. in. pod Krasnobrodem, potem pod 23 IX 1939 Jacnią. 27 IX 1939 bierze udział w walkach z Sowietami w rejonie Sambora. Trakcie przebijania się w kierunku granicy węgierskiej dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Żonaty, miał dwie córki: Zuzannę i Irenę/1928-2005]. Żona z córkami we IX 1939 przebywały u urodziny w Szumsku na Wołyniu. 13 IV 1940 żona z córkami została deportowana do Kazachstanu, skąd powróciły do Szumska w 1946. Władze sowieckie uniemożliwiły im powrót do kraju. Córka Irena ukończyła we Lwowie w 1956 studia medyczne i pracowała jako lekarz w szpitalu w Tarnopolu, gdzie zmarła.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 2678, KN,KW3x,SKZ
    Dz. Pers. Nr 39 z 29 X 1921;Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; 27 Pułk Ułanów im. Króla Stefana Batorego. W-wa 1992.

     
    Berlach-Tukalski Teodor , mjr łącz./Suwalszczyzna/

     
    Bernaciak Kazimierz
    [1915-?], kadet, por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 24 IX 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 oficer ordynansowy d-cy 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”, potem od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward”, która dołączyła do SGO „ Polesie”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Od Podchorążych 1939 do IV 1945 przebywał w oflagu VII Podchorążych w Murnau. Po wojnie służba w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji mieszkał w Wlk. Brytanii. Żył w 1985.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Bernaś Robert Franciszek
    [1895-?], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 8 IV 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. 1 XII 1927. Następnie służba w 8 pp Leg. w Lublinie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. w 8 pp Leg. pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 z-ca oficera mobilizacyjnego 8 pp Leg. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w III batalionie 8 pp w składzie 3 DP Leg. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził kompanią w II batalionie 8 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x,SKZ, BKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bernstein Ludwik Stanisław
    [1897-1991], inż. rtm. rez. kaw.[1932]
    Ur. 5 IX 1897. Ukończył gimnazjum. W WP od Xi 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 p. ułanów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1925 przeniesiony do rezerwy. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia rtm rez. z starszeństwem od 2 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. Ewidencyjnie podlegał PKU Płock. W Viii 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu zorganizowanego z nadwyżek 7 p. ułanów. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie w Grupie „Kowel” dowodzonej przez płk-a dypl. L. W. Koca, a od 27 IX 1939 w Grupie płk dypl. T. Zieleniewskiego.
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1991.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Bes Stanisław
    [1912-+?], kadet, por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 8 V 1912 w Sanoku. Uczył w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 2 psp w składzie 22 DP Gór. Armii „Kraków”. Walczył Niemcami na szlaku bojowym 2 psp. Wyróżnił się w ciężkiej i zwycięskiej bitwie stoczonej w obronie przyczółków na Nidzie w rejonie Jurkowa, gdzie jego kompania zniszczyła kilkanaście pojazdów panc. wroga. Następnie po przebiciu się na Lubelszczyznę walczy tam do kapitulacji oddziałów polskich. Przebywał w od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Aktywnie działał w jenieckiej konspiracji obozowej. 8 V 1942 w grupie polskich jeńców uciekł z oflagu, ale w rejonie Wronek podczas obławy niemieckiej ściągnął na siebie pościg. Ciężko ranny ujęty przez Niemców ponownie znalazł się w oflagu II c w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Zmarł w końcu lat czterdziestych.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Bes Władysław Maria
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1937], mgr inż.
    Ur. 3 IV 1914 w Sanoku. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu 5 kompanii II batalionu 6 psp stacjonującego w Drohobyczu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 4 kompanii II batalionu 6 psp w składzie 22 DP Gór. Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym pułku pod Broniną k. Buska, pod Baranowem, potem w rejonie Zamościa na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Od VI 1940 do I 1945 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Działa aktywnie w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom mgr inż.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; J. olesik. Oflag II c Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Betlej Stanisław Ludwik
    [1910-1945], por. sł. st. piech. [1938], w SZP/ZWZ/AK, ps. „Ryś”, „Lampart”, „Sierp”, w WP kpt. [1944]
    Ur. 19 VIII 1910 w m. Pęcinka pow. Krosno, syn Pawła i Marii. W latach 1917-1921 uczył się w szkole powszechnej w Jedliczu, a następnie w latach 1921-1929 w gimnazjum w Jaśle, potem 1929-1930 w gimnazjum w Krośnie, gdzie w 1930 zdał maturę. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty 10 a w Nisku. Praktyki odbywał w 48 pp w Stanisławowie. W okresie od 1 x 1932 do VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu ppanc.6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził kompanią ppanc. 6 psp w składzie 22 DP Gór. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 6 psp m.in. pod Miechowem, potem na Kielecczyźnie i Lubelszczyźnie, gdzie walczył pod Suchowolą. Przed kapitulacja 6 psp powierzono mu ukrycie sztandaru pułkowego. Wraz z strzelcem Cyparą przedostał się do Chrząstówki k. Jasła tam ukrył sztandar w zagrodzie Wł. Przybyły, gdzie przetrwał w ukryciu okres wojny. W 1959 przekazano do Muzeum WP Warszawie. Od XII 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w SZP, potem ZWZ/AK na terenie obwodu Krosno. Pełni w sztabie obwodu funkcję oficera wyszkolenia. Od 1943 organizator i    d-ca  oddziału  partyzanckiego AK, który wszedł później jako 3 pluton w skład kompanii ZN 23. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych VIII-IX 1944 w ramach akcji „Burza”. 28 IX 1944 zgłosił się do formowanego w rejonie Rzeszowa oddział II Armii WP. Do XI 1944 był w stopniu kpt. d-cą kompanii w 25 pp 10 DP II AWP., a od 5 XI 1944 d-cą II batalionu 27 pp II AWP. Walczył w Wielkopolsce potem nad Nysą Łużycką. Poległ 22 IV 1945 w ataku na niemiecki bunkier w rejonie m. Boxberg nad Nysą Łużycką. Pochowany w Mińsku, skąd w III 1945 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu w Jedliczu.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5.
    Jego imieniem nazwano ulicę w Krośnie oraz jest patronem szkoły podstawowej.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971;A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego1939-1944.W-wa 1975;K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów.W-wa 1990

     
    Betleja Tadeusz
    [1901-1939], dr. por. rez. [1936]
    Ur. 21 IV 1901.Ukończył gimnazjum, potem studia wyższe. Posiadał stopień naukowy dr-a. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Szkolnym Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 74 pp w Lublińcu. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. piech.  Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 74 pp w składzie 7 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 74 pp od Lublińca na Lubelszczyznę. Poległ 8 IX 1939 w rejonie Anusina.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Betley Stanisław
    [1913-1939],ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 5 V 1913 w Płocku. Syn Stefana i Janiny. Absolwent gimnazjum w Płocku. W latach 1934-1935 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1szwadronu 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami w obronie granicy w rejonie Lidzbarka, potem 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., a następnie na Lubelszczyźnie. 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny w bitwie pod Jacnią. Zmarł wyniku odniesionych ran 11 X 1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Lwowskiej w Tomaszowie Maz.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dziennik Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001.

     
    Beuth Bohdan Antoni Zygfryd
    [1906-1939],por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 2 XI 1906. Ukończył szkołę średnią latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony z 9 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza przydziałem do Batalionu KOP „Berezwecz” na stanowisko adiutanta baonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta I batalionu /Baon KOP „Berezwecz” w składzie 2 pp KOP 1 Brygady Górskiej. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 2 pp KOP. Podczas walk w rejonie m. Dachnów został 16 IX 1939 ciężko ranny. Zmarł 23 IX1939 w szpitalu w Tomaszowie Lub. Pochowany na cmentarzu w Tomaszowie Lub.
    Dziennik Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Bezeg Filip Henryk
    [1895-1979], mjr dypl. inż. sł. st. int. [1932], ZWZ/AK ppłk sł. st. int. , ps. „Gil”
    Ur. 26 V 1895 w Zahajpolu pow. kołomyjski. Ukończył gimnazjum. Od VIII 1914-1915 w Legionach Polskich. Podczas walk zostaje ranny, stracił oko. Do 1917 przebywał na leczeniu szpitalnym. Po wyleczeniu się od 1917 studiował na Politechnice we Lwowie. W XI 1918 uczestniczył w obronie Lwowa. Od 1919 w batalionie zapasowym 5 pp Leg., potem oficer gospodarczy 1 pp Leg.  Zweryfikowany w stopniu kpt. starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1920 referent finansowy 1 DP Leg., potem w 1921 p. o. szefa, a następnie z-ca szefa intendentury 1 DP Leg., skąd zostaje przeniesiony w 1921 na stanowisko szefa int. 2 DP Leg. w Kielcach, potem w 1922 ponownie szef int. 1 DP Leg., następnie w rejonowej Intendenturze w Grodnie, potem z-ca szefa int. DOK III w Grodnie. W latach 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie. Od 1924 kierownik referatu mundurowego 9 Okręgowego Szefostwa Intendentury, a od 1928 p. o. d-cy , potem d-ca 9 batalionu administracyjnego. W 1931 kierownik referatu w sztabie DOK IX w Brześciu nad Bugiem, skąd zostaje przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału w KG Związku strzeleckiego. Od 1934 w szefostwie int. DOK V w Krakowie. W 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Następnie pracownik Ministerstwa Komunikacji, a w 1939 p. o dyrektora Centralnego Zaopatrzenia Materiałowego PKP. We IX 1939 k-dt miasta Małoryta, potem kwatermistrz 50 DP Rez., bierze udział na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się 25 IX 1939 do niewoli, ale wkrótce udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy. Od XI-XII 1939 szef Służby Intendentury w DG SZP, potem w KG ZWZ/AK do 1944. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Po upadku powstania pracował w Kolejowej Opiece Społecznej. Po wojnie w kraju. Od 1945 pracuje na stanowisku dyrektora Biura Aprowizacji i Zaopatrzenia Ministerstwa Komunikacji, a od 1949 dyrektor Biura Gospodarki Materiałowej w ministerstwie komunikacji. W 1951 zwolniony na emeryturę. Od 1961 pracownik Centralnego Ośrodka Badań i rozwoju kolejnictwa PKP. Od 1970 na emeryturze.
    Zmarł 19 V 1979 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW3x,ZKZz M.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Ney – Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945.W-wa 1990; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Bętkowski Jacek
    [1904-1980], kpt. sł. st. piech. [1936], w PSZ mjr [1941],ppłk AK[1944],
    ps. „Topór II”, płk
    Ur. 18 VI 1904 w Wadowicach woj. krakowskie, syn Stanisława i Honoraty z d. Nowińskiej. Uczęszczał do Gimnazjum Państwowego im. Marcina Jadowity w Wadowicach, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Aktywnie w latach 1917-1922 działał w harcerstwie. W 1920 pełnił ochotniczo służbę w studenckich oddziałach wartowniczych w 201 pp Dywizji Ochotniczej. Od 30 VIII 1924 do 30 VI 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Praktyki odbywał w 56 pp w Krotoszynie. Od 1 IX 1925 do VIII 1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii I batalionu, potem p.o. d-cy 7 kompanii. 4 II 1929 przeniesiony z I batalionu 11 pp w Tarnowskich Górach do 5 kompanii II batalionu 11 pp stacjonującego w Szczakowej. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Od IV do X 1931 przebywał Centrum wyszkolenia Wojsk Łączności w Zegrzu na kursie dla ł oficerów piechoty w zakresie łączności. Następnie d-ca 4 kompanii, a od III 1932 d-ca plutonu łączności 11 pp. W III 1934 przeniesiony do 5 psp w Przemyślu, gdzie pełnił funkcję adiutanta. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1938-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompanią batalionu 5 psp w składzie 22 DPGór. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 5 psp od Dulowa przez Trzebinię, Ulinę Małą, Olkusz. Wyróżnił się w walkach Niemcami pod Broniną. Po rozbiciu 22 DPGór. z częścią 5 psp uczestniczy w walkach odwrotowych kierunku Puszczy Sandomierskiej, potem przedzierał się w kierunku granicy węgierskiej.5 x 1939 aresztowany przez sowiecką milicję w Jaremeczu. Więziony w sowieckich więzieniach w Nadwornej, Stanisławowie Lwowie i Przemyślu od 3 III-15 X 1940. W X 1940 wywieziony do obozu w Starobielsku, potem do łagrów na Kołymie. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski został we IX 1941 zwolniony łagru. Przez Władywostok, Omsk dotarł do Buzułuku, gdzie formowano Armię Polską gen. W. Andersa. Początkowo adiutant, potem d-ca III batalionu 16 pp 6 DP, a następnie od XII 1941 w 5 DP, gdzie dowodzi III batalionem 14 pp. z dniem 1 XII 1941 mianowany majorem sł. st. piech. Po reorganizacji Armii obejmuje w V 1942 dowództwo XIV Batalionu Strzelców Wileńskich. Odkomenderowany do szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie pełnił funkcję dyrektora nauk. Od 14 X do30 XI 1942 przebywał na kursie taktycznym dla dowódców oddziałów w brytyjskim ośrodku szkoleniowym Palestynie. Z dniem 28 X 1943 skierowany do Tarentu we Włoszech, gdzie dotarł8 XII 1943,potem do Bazy nr 10 w Ostuniu i tam odbył przeszkolenie na kursach dla „cichociemnych”. Zaprzysiężony 14 II 1944 w Oddziale VI Sztabu NW, potem skierowany do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi. W nocy z 30/31 VII 1944 zrzucony na placówkę odbiorczą „Solnica” w rejonie Grodziska Maz. Z dniem31VII 1944 awansowany ppłk sł. st. piech. Po przybyciu do Warszawy 1 VIII 1944 i nawiązaniu kontaktów 2 VIII 1944 mianowany inspektorem wyszkolenia w Podobwodzie Śródmieście, a od 8 VIII 1944 d-ca odcinka „Topór”. W czasie walk powstańczych zostaje odznaczony VM kl. 5 i KW 2x.Od 5 x 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym w Ożarowie, potem w  Kostrzyniu, stalagu X B w Sandbostel i oflagu VI A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Do 16 VI 1945 przebywał w Murnau, potem drogą lotniczą przewieziony do Wlk. Brytanii, gdzie zameldował się  25 VI 1945 w Oddziale VI Sztabu NW. Następnie służy w PSZ. Z dniem 10 VIII 1945 skierowany do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Szkocji, potem 28 X 1945 skierowany do II KP we Włoszech, gdzie objął ponownie dowództwo XIV Batalionu Strzelców 5 KDP. We IX 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii. Następnie od 6 V1947 do III1948 d-ca 514 jednostki w obozie w Nettlebed. Od  III 1948 do28 II 1949 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po rozwiązaniu KPIR pozostał w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie i pracował jako pracownik fizyczny w stalowni firmy „Gardner”. Aktyny w ruchu kombatanckim pełnił m.in. funkcję prezesa Koła AK i prezesa Koła Cichociemnych w Londynie.
    Zmarł 17 IV 1980 w Londynie. Jego prochy sprowadzono do kraju i pochowano 27 VI 1981 na cmentarzu parafialnym w Radomiu.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11490; KW2x, SKZ, SKZ z M, KKOOP.
    Od 1943 żonaty z Janiną  zd. Bohdziewicxz nauczycielką i harcerką, więźniarką łagrów sowieckich.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; K.A Tochman. Słownik biograficzny cichociemnych. T. III. Zwierzyniec-Rzeszów 2002;R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 198; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996

     
    Białas Aleksander
    [1906-?],por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 14 X 1906. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1929-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 3 kompanii CKM w III batalionie 7 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 kompanią CKM III batalionu 7 pp leg. w składzie 3 DP Leg. Uczestniczy w walkach pod Iłża i Starachowicami, potem na Lubelszczyźnie, gdzie pełni funkcję z-cy d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 7 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. płk-a dypl. St. Tatara. Po zakończeniu działań wojennych w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6  z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Białobłocki Włodzimierz Ludwik Józef
    [1894-+?], mjr sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 18 I 1894. Ukończył szkołę średnią, potem w czasie służby w armii rosyjskiej szkołę oficerską  kawalerii. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918 w szeregach armii rosyjskiej, a od jesieni 1917 w  Polskim Korpusie w Rosji. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dekretem NW L. 2144 z 22 V 1920 zatwierdzony w stopniu por. sł. st. kaw. WP służy w 4 psk. Do stopnia rtm. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. W 1930 przeniesiony z 4 psk do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko instruktora, a 1 III 1931                    d-ca  szwadronu szkolnego. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 1 I 1933. W 1935 przeniesiony do 1psk w Garwolinie, gdzie pełnił funkcję I z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Od 11-16 IX 1939 dowodzi 1 psk zmot. 16 IX 1939 potrącony przez samochód odszedł pułku. Przez lata wojny przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł podobno w końcu lat czterdziestych.
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr21 z 9 VI1920; Dz. Pers. Nr 3  z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; W. Zaleski.W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Białokur Witold
    [1898-1939], dr med. por. rez. sł. sanit.[1935]
    Ur. 12 VI 1898. Ukończył gimnazjum,. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po zakończeniu wojny kontynuował studia medyczne na Wydziale Lekarskim UW w Warszawie. Służył jako podlekarz w 1 batalionie sanitarnym. Awansowany do stopnia ppor. 1 VI 1923. Studia ukończył w 1925 uzyskując dyplom lekarski. Po ukończeniu studiów pracował w zawodzie lekarza. Do stopnia por. rez. awansowany 1 I 1935 z przydziałem do Kadry Zapasowej I Szpitala Okręgowego w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Ciężko ranny przebywał w szpitalu w Tomaszowie Lub. gdzie zmarł 11 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie. Lub.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Biały Jan
    [1897-1984], mjr sł. st. lot. pilot [1937], w PSZ ppłk[1940], płk [1944], w AK ps. „Kadłub”, „Pokrywka”- cichociemny
    Ur. 16 VI 1897 w Krakowie, syn Józefa i Jadwigi z d. Szymoniak. Ukończył czteroklasową szkołę powszechną, a następnie kształcił się w I Gimnazjum św. Anny, gdzie w 1915 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1915 służy w armii austriackiej. Od I do III 1916 w szkole oficerów rezerwy I korpusu w Opawie. Od III do X 1916 w kadrze 57 pp na froncie rosyjskim, potem od X 1916 walczy na froncie włoskim nad Piawą. Awansowany do stopnia kadeta-aspiranta. Podczas walk 1 XI 1916 dostał się do niewoli włoskiej, w której przebywał do XI 1918. Od 5 XI 1918 służy w Armii gen. J. Hallera. Od 5 I 1919 służy w 4 p. strz., potem w 6 p. strz. W IV 1919 powraca z Armią gen. J. Hallera do kraju. Od V 1919 walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej. Od 15 VI1919 do 10 I 1920 pełnił służbę graniczną na Śląsku Cieszyńskim, potem od I do V 1920 na Pomorzu. 1 IX 1919 6 p. strz. przemianowano na 48 pp. Od v1920 walczył w szeregach 48 pp na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. 20 IV 1920 z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służy w 48 pp, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 16 VI 1924 przeniesiony na stanowisko oficera sztabu do 11 DP. Przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Lotnictwa. z dniem 20 III 1926 skierowany na kurs aplikacyjny w 3 p. lotniczym w Poznaniu. Po ukończeniu kursu przeniesiony do 5 pułku lotniczego w Lidzie na stanowisko oficera ewidencyjno-personlanego. Przeniesiony 16 VII 1926 do 2 p. lot. w Krakowie, potem ponownie od 1928 w 5 p. lot. w Lidzie, skąd został przeniesiony w II 1929 do 2 p. lot. w Krakowie.  W okresie od 14 XI 1929 do 31 III 1930 przebywał w Centrum Wyszkolenia Oficerów  Lotnictwa, gdzie ukończył kurs dla dowódców eskadr.  Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. i mianowany d-cą eskadry. Następnie oficer nadzoru technicznego przy parku lot.2 p. lot., adiutant 2 p. lot., d-ca eskadry treningowej, d-ca 21 eskadry liniowej. W 1931 uległ ciężkiemu wypadkowi lotniczemu. Po powrocie do zdrowia ponownie służba w 2 p. lot. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. Od 15 X 1937 do 1 XI 1938 studiował w Wyższej Szkole Lotniczej w Warszawie. Po ukończeniu kursu mianowany d-cą I dywizjonu liniowego w 2 p. lot. w kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 dywizjonem bombowym lekkim w Brygadzie Bombowej. 17 IX 1939 z rozkazu dowództwa przekroczył granicę z Rumunia. Internowany w obozie Tulcea, skąd zbiegł i przez port w Balcziku nad Morzem Czarnym przedostał się na statku do Bejrutu, potem do Marsylii, gdzie dotarł 30 X 1939. Następnie w bazach lotniczych w Lyon i Renner był d-cą personelu latającego i technicznego. Awansowany do stopnia ppłk-a 3 V 1940. Po klęsce Francji drogą morską z Marsylii przez Casablankę dotarł do portu w Glasgow w Wlk. Brytanii. Od 22 VIII do 22 XII1940 organizował, potem dowodził304 dywizjonem bombowym, potem pilot transportowy w brytyjskiej stacji Millom, skąd zostaje przeniesiony do Inspektoratu Sił Powietrznych na stanowisko oficera łącznikowego  Sztabu Brytyjskiej Południowej Grupy Szkoleniowej. Po powrocie do 304 dywizjonu bombowego lata  ochotniczo jako pilot.9 II 1943 zostaje ranny w jednej z najsłynniejszych walk lotniczych - samotnego Wellingtona z niemieckimi myśliwcami. Po zgłoszeniu się do pracy konspiracyjnej w kraju przeszedł przeszkolenie w specjalności lotniczej. Zaprzysiężony 5 XI 1943. Przerzucony do głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. W nocy z 27/28 IV 1944 wykonał skok na placówce odbiorczej „Koza” w rejonie Lublina. Przydzielony do Wydziału Lotnictwa Oddziału IIII KG AK na stanowisko szefa służb lotniczych. Awansowany do stopnia płk-a 15 VI 1944 z starszeństwem od 28 IV 1944. w VII 1944 przeniesiony na stanowisko d-cy Bazy Lotniczej „Okęcie”. Po powstaniu Warszawskim w X 1944 przybył do Krakowa. Objął wówczas funkcję z-cy szefa Wydziału Lotnictwa KG AK w odtworzonej KG AK. Aresztowany 2 II 1945 w Krakowie przez funkjc. Grupy Operacyjnej „Śmiesz”. Więziony na Montelupich, potem w Częstochowie, Bytomiu i Łodzi, a następnie w obozie NKWD przy ul. Słonecznej w Poznaniu, potem od VIII 1945 w CWK Rawicz, skąd został zwolniony 5 X 1945. Po zwolnieniu z więzienia wyjechał do Miechowa. 2 V 1946 przedostał się do Niemiec i 29 V 1946 dotarł do Wlk. Brytanii. Skierowany do Bazy Polskich Sił Powietrznych w Dunholme Lodge, potem w Lincoln. Po demobilizacji w 1947 ukończył kurs gastronomii i hotelarstwa.10 VI 1948 powrócił z rodziną do kraju. Od 1949 pracował w Centralnym Zarządzie Przemysłu Ceramiki Budowlanej Przemysłu Węglowego Katowicach na stanowisku inspektora bezpieczeństwa i higieny pracy, potem jako referent w Dziale Głównego Mechanika. W X 1952 aresztowany przez funkcj. UB z Bytomia i uwięziony. Od XI 1952więziony w więzieniu przy ul. Mikołowskiej w Katowicach. Zwolniony w III 1953. Po zwolnieniu pracował w Przedsiębiorstwie Materiałów Budowlanych Przemysłu Węglowego w Bytomiu na stanowisku inspektora planowania. W 1961 przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Bytomiu, gdzie zmarł 2 X 1984.
    Zarządzeniem Szefa sztabu Głównego WP L. Dz. 8465/Pers. I. 46. Londyn 13 XI 1946 na podstawie rozkazu NW L.dz.1230/Sztab z dn.1 IX 1944i ministra Obrony Narodowej L. Dz. 999/A/Min/44z16 IX 1944 nadano mu w uznaniu zasług i osiągnięć tytuł i pełne prawa i odznakę oficera dypl. w Korpusie Oficerów Lotnictwa.
    Odznaczony: VM kl.5, KW3x,SKZ, ZKZ z M.
    Od 1938 żonaty ze Zdzisławą Szkonter,  żoł. AK Miał syna Janusza lekarza /1939-1966/
    Dz. Pers. nr 1 z 24 I 1929; Dz. Pers.Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; K. A. Tochman. Biogram B. J. /w:/MSBUDN1939-1956, t.6. Kraków 2000; H. Szołdrska. Lotnictwo Podziemia czyli Dzieje Wydziału Lotniczego KG AK. W-wa 1986;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2oo6;W. Chocianowicz. w 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; J. Tucholski. Spadochroniarze. W-wa 1991;J. Garliński. Politycy i Żołnierze. W-wa 1991

     
    Białły Józef Michał
    [1899-1939], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 3 VI 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Mianowany ppor. sł. st. art. w 1920. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 15 pap. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 VII 1925. Skierowany z 15 pap na kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał od 1 III 1928 do 30 VII 1928. Po ukończeniu kursu powraca do 15 pap, gdzie mianowano go d-cą baterii. Z dniem 1 IX 1928 przeniesiony z 15 pap do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim n stanowisko instruktora baterii. Przeniesiony z dniem 1 IX 1933 ze Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1936. Przeniesiony w 1936 z 7 pal do 3 pal na stanowisko d-cy dywizjonu, potem w latach 1938-1939 kwatermistrz i jednocześnie II z-ca d-cy 3 pal w Zamościu. W końcu VIII 1939 mianowany d-cą II dywizjonu mobilizowanego przez 3 pal dla 51 pal rez. Po zakończeniu formowania 4 IX 1939 dywizjon zostaje transportem kolejowym skierowany do Lublina, potem wobec niemożności dalszego transportu kolejowego marszem pieszym skierowany w rejon Dęblina, gdzie 14 IX 1939 dołączył do 39 DP Rez. Walczy w rejonie Siewnicy Dużej, potem wspierał działania 94 pp rez. oraz 9 pp Leg. pod Cześnikami. W godzinach popołudniowych 21 IX 19239 dowodzi dywizjonem w walce z oddziałami niemieckiej 27 DP. W czasie walk zostaje ranny, ale nie opuścił pola walki i osobiście strzela z działa do wroga. Poległ od pocisku karabinowego.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Odznaczony: ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933;J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bidacha Jan
    [1907-?], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 15 VI 1907. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową obywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 9 DP przy 22 pp w Siedlcach. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 3 kompanii I batalionu zmobilizowanego przez 22 pp w Siedlcach dla 95 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 95 pp rez. m. in. na Lubelszczyźnie do kapitulacji 26 IX1939.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003

     
    Biedrzycki Władysław Antoni
    [1906-?], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur.18 VI 1906. Absolwent gimnazjum. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole
    Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 26 pap w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. W IV 1933 przeniesiony z 26 pal do Flotylli Rzecznej w Pińsku. W 1936 ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937 i przeniesiony do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 5pac. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 5 pac 95 dac przydzielonego do GO „Śląsk”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii, potem 1 baterii 95 dac w składzie GO „Śląsk” Armii „Kraków”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 95 dac od Mikołowa na Lubelszczyznę, gdzie 20 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 221 z 15 VIII 1927; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003;Rocznik oficerski 1928,1932;Dz. Pers. Nr 6 z 29 IV 1933;R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1996;

     
    Bielański Henryk
    [1911-?], por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 15 VI 1911. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 27 p. ułanów w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 oficer szwadronu kawalerii KOP „Iwieniec”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 21 DPGór.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bielawski Jacek Edward
    [1914-?], ppor. sł. st. kaw.[1936], w PSZ rtm.
    Ur. 10 X 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 22 p. ułanów w Brodach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM 22 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 3 DP Leg. Brał udział w walkach na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Uczestnik walk z Niemcami we Francji w składzie 1 DPanc. Awansowany do stopnia rtm. Po wojnie pozostał na emigracji.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl.5 nr 11715
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan . Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bielawski Kazimierz Ferdynand
    [1896-1944], mjr sł. st. piech.[1939]
    Ur. 1 VIII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919- 1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. starszeństwem od 1 VI 1920 służył w 7 pp Leg. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931.W 1935 przeniesiony do KOP przydziałem na stanowisko d-cy kompanii granicznej „Mielnica” w Batalionie KOP „Barszczów”. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji niepodległościowej AK. Poległ w VIII 1944 podczas Powstania Warszawskiego.
    Odznaczony: KN,KW2x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Bielawski Roman Ludwik
    [1907 – 1942], oficer sł. st. piechoty, kpt. [1939], żołnierz ZWZ/AK, mjr [1942], ps. „Adam”, „Jeleń”.
    Kmdt Obwodu Kozienice ZWZ-AK – Inspektorat Radom -Okręg Radom-Kielce ZWZ-AK.
    Ur. 22 V 1907 w Nasiechowicach pow. Miechów. Po ukończeniu gimnazjum i zdaniu w 1928 matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie kształci się 1928-1931 w rzemiośle zawodowego wojskowego. Po ukończeniu podchorążówki zostaje mianowany na stopień ppor. sł. st. piechoty ze starszeństwem 15 VIII 1931 z przydziałem do pełnienia dalszej służby wojskowej w 73 pp w Katowicach na stanowisko dowódcy plutonu w kompanii strzeleckiej. Jako wyróżniający się oficer otrzymuje pozytywną opinię dowódcy pułku i awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 I 1934. Ukończył specjalistyczny kurs dla dowódców kompanii broni maszynowej. Mianowany dowódcą 2 kompanii CKM II batalionu 73 pp stacjonującym w Oświęcimiu. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 19 marca 1939. Bierze udział w szeregach 73 pp w kampanii wrześniowej 1939r. na szlaku bojowym pułku od Oświęcimia-Katowic do Tomaszowa Lubelskiego. Dowodzi 2 kompanią CKM. W czasie walk zostaje ranny.
    Jesienią 1939 przebywa na Kielecczyźnie gdzie wstępuje do konspiracji SZP/ZWZ. Jako przedstawiciel Dowództwa Wojewódzkiego SZP w Kielcach zostaje skierowany na przełomie X/XI 1939 na teren Miechowa z zadaniem zorganizowania struktur konspiracyjnych SZP. Działalność prowadzi tu krótko, bowiem działała tu już siatka SZP podlegająca pod Dowództwo Wojewódzkie SZP w Krakowie. Przekazuje swe aktywa do dyspozycji SZP Kraków i powraca do Kielc. W styczniu 1940 k-dt Okręgu ZWZ Kielce płk dypl. L. Endel-Ragis mianował go k-dtem Obwodu ZWZ Kozienice. Po przybyciu na teren pow. Kozienice nawiązuje kontakty organizacyjne z miejscowymi konspiratorami. Organizuje sztab obwodu oraz następnie struktury terenowe. Pracą konspiracyjną obwodu kieruje do VII 1942.W dniu 11 VII 1942 przebywał na kwaterze w Garbatce. W nocy z 11/12 VII 1942 żandarmi niemieccy otoczyli kordonem Garbatkę i nad ranem przystąpili do pacyfikacji wsi. Wraz z grupą żołnierzy AK, podjął nierówną walkę z wrogiem. Zginął tu o świcie 12 VII 1942 trafiony wrażą kulą. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony KW.
    Pośmiertnie awansowany w 1942 przez KG AK do stopnia mjr-a.
    Rocznik oficerski 1932; W. Borzobohaty „Jodła”, wyd. 1988, s. 136; J. Pawlak. Pięć lat w armii podziemnej. PAX 1967r. J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I , s. 115-211. Katowice 1989 ; Ł. Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. PAX  1971; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Bielawski Wacław
    [1905-?], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 10 VI 1905. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 11 dak w Bydgoszczy. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz. Zmobilizowany do w VIII1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 2 dak z Dubna w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk pod Mokrą 1IX1939 zostaje ranny. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie. Przebywał w niewoli niemieckiej w stalagu XI A Altenfrabow i w szpitalu w Tangerhutte.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000;Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Bielecki Jan
    [1901-?],kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur.18 VI 1901. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie. Jako kadet brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po zakończeniu wojny kontynuuje naukę w KK Nr 1, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie.. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu w II batalionie stacjonującym w Szczypiornie. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony z II batalionu w Szczypiornie do I batalionu 29 stacjonującego w Kaliszu na stanowisko
    d-cy 1 kompanii. Z dniem 1 X 1931 przeniesiony z 29 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do 29 pp, potem w latach 1937-1939 d-ca Kursu Dla Podoficerów Nadterminowych 10 DP w Łodzi. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 10 DP. z częścia10 DP brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz,. Pers. nr 9 z28 VI 1935; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

     
    Bielecki Jan II
    [1908-1996], kpt. dypl. sł. st. piech. [1938],w PSZ mjr [1944], ppłk
    Ur. 9 VIII 1908. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1930 w Szkole Podchorążych piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Odkomenderowany z dniem 1 VI 1933 z 21 pp do Departamentu Piech. MSWoj. do dnia 31 VIII1933. Po ukończeniu kursu powraca do 21 pp, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. przydzielony do sztabu 22 DPGór. na stanowisko oficera operacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 22 DP Gór. w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 22 DPGór. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie unika niewoli przedostał się na zachód, gdzie służył w PSZ. W latach 1943-1945 szef sztabu 1 Brygady Strzelców Karpackich II KP we Włoszech. Uczestnik kampanii włoskiej. Awansowany do stopnia mjr w 1944. Po ewakuacji z Włoch do Wlk. Brytanii służył do demobilizacji w 1947 w PSZ. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Szkocji. Działał w ruchu kombatanckim w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10814
    Zmarł 15 VII 1996
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945;M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; w. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Bielecki Jan Czesław
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 6 VI 1904. Ukończył szkołę średnią. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 30 pap w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W III 1933 przeniesiony z 30 pal do 9 dak w Baranowiczach, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z 9 dak do 24 pal w Jarosławiu. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 5 baterii II dywizjonu 24 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 baterią II dywizjonu 24 pal w skladzie 24 DP. Walczył na szlaku bojowym 24 pal od Pilzna w kierunku Strzyżów-Bircza, potem jego bateria wspierała działania bojowe improwizowanego batalionu „M” w rejonie Jarosławia, a następnie w walkach odwrotowych w kierunku Lwowa. Po 17 IX 1939 z jednym plutonem swej baterii znalazł się w Tarnopolu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939.W-wa 1975.

     
    Bielecki Paweł
    [1895-+?],ppłk sł. st. art.[1938]
    Ur. 31 I 1895. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. Rozkazem L. 1173  przyjęty do służby w WP w stopniu ppor. sł. st. art. Dekretem NW z 8 VII 1920 otrzymał przydział do 18 pap.  Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1922 przeniesiony do 10 pac. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Przeniesiony we IX 1923 z 10 pac do 9 pac w Siedlcach, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca baterii. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 9 pac do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko instruktora i d-cy plutonu w baterii szkolnej. W 193o ukończył 6 miesięczny kurs dla dowódców dywizjonu. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1931. Do 1935 był wykładowcą w CWArt. w Toruniu. Przeniesiony w IV1935 z CWArt. do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1937-1939 był wykładowcą taktyki artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Rembertowie. Latem 1939 mianowany I z-cą d-cy 24 pal w Jarosławiu. W VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanego przez 24 pal dla 36 DP Rez. 40 pal rez., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył z Niemcami z częścią 40 pal w składzie 24 DP. Od 9 IX 1939 w rejonie Wierzbnika, potem na Lubelszczyźnie pod Annopolem. 40 pal rez. podczas kampanii wrześniowej 1939 nie brał udziału jako całość. Dywizjony pułku walczył oddzielnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-1945 w oflagu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 28 z 28 VII 1920; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 21 III 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Bielerzewski Alfred Zenon
    [1909-1939], ppor. rez. sap.[1937]
    Ur. 23 V 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 1 batalionu mostów kolejowych. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 65 kompanii saperów mostów kolejowych zmobilizowanej przez 1 batalion mostów kolejowych. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939.Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu Bobolanum w Lublinie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł w końcu IX1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Unickiej w Lublinie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Bielicki Jan
    [1902-1974], kadet, rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 27 XI 1902 w Kielcach. Ukończył szkołę powszechną, potem uczył się w gimnazjum. W latach 1920-1921 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie. W VI-VII 1921 bierze ochotniczo udział w III Powstaniu Śląskim, gdzie walczył w szeregach II batalionu Strzelców Śląskich. Pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Służył m.in.w27 p. ułanów. W latach 1926-1928 w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1937 przeniesiony z 9 psk do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie w latach 1937-1938  był d-cą 1 plutonu liniowego w 2 szwadronie szkolnym. Do stopnia rtm awansowany 19 III 1938.  W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 3 szwadronie szkolnym. W 1939 d-ca 4 szwadronu 9 psk, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Walczył pod Kockiem 3-5 X 1939. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w okresie X 1939- IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. W V 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w 25 p. ułanów II KP PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł o2 I 1974 w Redhill – Hrabstwo Surrey w Wlk. Brytanii.
    Księga Pamięci Kadetów II WP. W-wa 2001; St. Radomski,. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.W-wa 1989; Dziennik Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932;Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006; Inf. p. Tomasz Dudziński. Grajewo.
     
    Bieniek Włodzimierz Władysław Eugeniusz
    [1908-?],dr med. por.[1937]
    Ur. 17 IV 1908. Ukończył gimnazjum, a następnie studia medyczne uzyskując dyplom lekarski. Służbę wojskową odbywał w Szkole Rezerwy Podchorążych Sanitarnych. Awansowany z dniem 1 IV 1935 do stopnia ppor. rez. w Korpusie Oficerów Sanitarnych. Z dniem 16 V 1936 powołany do służby czynnej w WP. Awansowany do stopnia por. 19 III1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję lekarza sanit. w batalionie Fortecznym „Sarny” i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Bień Stanisław
    [1910-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 4 VII 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 14 VIII 1934 z przydziałem do 10 pac w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu łączności 10 pac. W końcu VIII 1939 przydzielony do 22 dac mobilizowanego przez 10 pac dla 22 DPGór. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 baterią 22 dac. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym 22 dac od Krzeszowic, potem nad Nidą, pod Owczarami, a następnie w bojach odwrotowych w kierunku Wisły. Po przeprawie przez Wisłę w rejonie Baranowa, potem w rejonie Niska przeprawia się przez San. 12 IX 1939 pozostałość 22 dac zostaje przyłączona do Grupy Fortecznej płk Klaczyńskiego. Uczestniczy w walkach pod Biłgorajem  i w rejonie Zwierzyńca, gdzie w nocy z 15/16 IX 1939 resztki 22 dac dołączono do 23 DP w rejonie Tomaszowa Maz., gdzie 19 IX 1939 przestaje istnieć jako jednostka bojowa. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał od x 1939 w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II D w Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan . Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki.10 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2005.

     
    Bieńko Stanisław Jan
    [1912-1939],ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 13 VIII 1912. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP przy 54 pp w Tarnopolu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 51 pp w Brzeżanach. Kampanii wrześniowej 1939 dowodzi plutonem kompanii strzeleckiej 51 pp w składzie 12 DP. Poległ 9 IX 1939 w walce z Niemcami w rejonie Iłży. Pochowany na cmentarzu w Iłży.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Bieńkowski Ludwik
    [1901-?], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 15 IX 1901. W latach 1923-1924 w szkole Podchorążych w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 7 psk w Biedrusku k. Poznania na stanowisko  d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937 i przeniesiony do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 p. szwol. końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie dowodził 1 szwadronem w skaldzie grupy „Chełm”. Po zakończeniu działań wojennych dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.   W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski.1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995

     
    Biernacki Mieczysław
    [1891-+?], mjr dypl. [1925], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk ps. „Mieczysław”
    Ur. 27 IX 1891. Ukończył gimnazjum. Ukończył szkołę oficerską kawalerii. Uczestnik I wojny światowej. W stopniu por. sł. st. kaw. służy od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w 1920 w stopniu rtm. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 p. uł. Przeniesiony z dniem 10 VI 1921 z 8 p. uł. do 12p. uł., gdzie dowodził m. in. szwadronem. Z dniem 2 XI 1923 odkomenderowany z 12 p. uł. na jednoroczny kurs doszkolenia w WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu kursu przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. Etatowo nadal w 12 p. uł. Z Oddziału IV Sztabu Gen. przeniesiony w X 1925 do Wojskowego Biura Historycznego Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. kaw. 1 VII 1925. Jednocześnie w okresie I 1926-XII 1932 był redaktorem „Przeglądu Kawaleryjskiego”. W 1927 przeniesiony do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy szwadronu. Przeniesiony z 7 p. uł. do WSWoj. w Warszawie, gdzie był wykładowcą taktyki kawalerii. Przeniesiony z WSWoj. do 10 psk w Łańcucie na stanowisko z-cy d-cy pułku. Przesunięty w 1933 do sztabu DOK X w Przemyślu na stanowisko referenta kaw. Przeniesiony w VI 1934 z sztabu DOK X w Przemyślu na stanowisko kmdt-a PKU Łódź-Miasto. Po 1936 przeniesiony do Wojskowego Biura Historycznego Sztabu Głównego w Warszawie, gdzie do IX 1939 pełnił funkcję kierownika referatu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Od I 1942 do VIII 1944 czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK., gdzie pełnił funkcję kierownika Wydziału Redakcji Pism Fachowych w Oddziale VI BiP KG AK. Redaktor pism „Insurekcja” i „Żołnierza Polskiego”. Awansowany w AK do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw.
    Odznaczony; SKZ, OP 5, ZKZ
    Po wojnie w kraju.
    Dz. Pers. Nr 26 z2 VII 1921;Dz. Pers. Nr 69 z 1 XI 1923; Dz. Pers. Nr 110 z 15 X 1924; Dz. Pers. Nr 110 z 23 X 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939-1945.W-wa 1987;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj.  w Warszawie. Londyn 1969;

     
    Biernacki Stefan
    [1906-?], kpt. dypl. sł. st. art. [1936]
    Ur. 22 I 1906. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1927 z przydziałem do 23 pap w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii Toruniu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936 był d-cą baterii w 23 pal. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. w VIII1939 przydzielony w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. do sztabu 23 DP w Katowicach na stanowisko oficera operacyjnego i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk dostał się 9 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywał od VI 1940 do I 1945 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powrócił do kraju.
    W VII 1945 powołany do służby wojskowej w WP. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. w XII 1945. Do 1951 w stopniu ppłk –a był szefem Wydziału w Oddziale Operacyjnym Sztabu Generalnego WP. Aresztowany 16 VII1951 pod fałszywymi zarzutami. Przeszedł ciężkie śledztwo. Podczas przesłuchań maltretowany fizycznie i psychicznie. Wyrokiem NSW w Warszawie z
    Odznaczony: VM kl.5 nr 13709
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Poksiński. „TUN” W-wa 1992

     
    Biernat Wilhelm
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 2 IV 1914. Ukończył szkołę średnią. W okresie 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. uł. w Tarnowskich Górach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem mobilizacyjnym do 3p. ułanów. Mieszkał w tarnowskich Górach. Od IX 1937 był dzierżawcą kina. Zmobilizowany w VIII1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1938 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 3 p. ułanów. Uczestnik walk na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich gór na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich.. T. 1. Katowice 1989.

     
    Biernat Władysław
    [1910-1939], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 9 IX 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 10 pal w Łodzi. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 9 baterii III dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. Poległ16 IX 1939 nad rzeką Tanwią w rejonie Aleksandrowa.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Górecku Kościelnym.
    Odznaczony: VM kl. 5.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Bierowski Zygmunt Alojzy
    [1895-1974], ppłk sł. st. piech.[1935], w „MiP” ps. Piwski”
    Ur. 8 III 1895 w Bochni, syn Józefa i Franciszki. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Do 1923 służył w 13 pp, skąd został przeniesiony w 1923 do 66 w Chełmnie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 66 pp pełnił różne funkcje. Przeniesiony z 66 pp do Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie- przekształconego potem w Centrum Wyszkolenia Piechoty, gdzie pełnił funkcję m.in. wykładowcy. Z dniem 1 VI 1931 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie do 85 pp na stanowisko d-cy batalionu. W VII 1934 przeniesiony z 85 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz., potem  d-ca batalionu detaszowego 85 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1935. w latach 1938-1939 d-ca 9 pp Leg. w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 pp Leg. w składzie 3DP leg. Walczy 8 IX 1939 pod Iłżą, gdzie pułk zostaje rozproszony. Z częścią pułku przebił się na Lubelszczyne, gdzie dowodzi zgrupowaniem złożonym z części 9 pp Leg., 8 pp Leg. oraz 3 pal Leg. w składzie 39 DP Rez. Brał udział w walkach pod Cześnikami 21-23 IX 1939. Po kapitulacji polskich oddziałów  unika niewoli. Przebywał w warszawie, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w organizacji „Miecz i Pług”, gdzie pełni funkcje szefa działu wojskowego. Posługiwał się wówczas ps. „Piwski”. Aresztowany przez gestapo w nocy z 23/24 VI 1942 w Warszawie. Wywieziony do obozu na Majdanku, potem do obozu w Niemczech. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował we Wrocławiu, gdzie zmarł  22 II 1974. Pochowany 26 II 1974 na cmentarzu Osobowice we Wrocławiu.
    Odznaczony; KW, ZKZ
    Żonaty z Ludwiką Bierowską
    Dz. Per. Nr 1 z 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bierzwiński Adam
    [1901-?],por. rez. piech.[1939]
    Ur. 24 X 1901 w Łodzi. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 28 pp w Łodzi. Ewidencyjnie p[odległą PKU Łódź M II. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 19 III 1939 do stopnia por. rez. piech. Zmobilizowany latem 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 28 pp w składzie 10 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku, a po rozproszeniu pułku z resztą 10 dP przebił się na Lubelszczyznę, gdzie uczestniczył w walkach do kapitulacji. W latach 1939-1945 przebywał w oflagach.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004

     
    Bierzyński Józef
    [1892-+?], kpt. piech. w st. sp. [1919]
    Ur.2 IV 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył kolejno w 64 pp w Grudziądzu, potem w 63 pp w Toruniu, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w stan spoczynku w 1930 z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – grupa oficerów w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu obrony Lublina, którym dowodził do 20 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Bierzyński Paweł
    [1897-1946],oficer sł. st. kawalerii WP, rtm [1930], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, mjr [1943], ps. „Jeleń”, „Julian”, „Korwin”, „Roch”, „Szczepan”
    Kmdt Obwodów ZWZ Włoszczowa VI 1941-II 1942 i Obwodu AK Częstochowa III 1942 – VIII 1944. Okręg Radom-Kielce ZWZ/AK.
    Ur. 27 II 1897 na Podlasiu?. Po ukończeniu gimnazjum studiował w SSGW w Warszawie. W okresie 1914-1917 służył w 1 p. uł. Legionów Polskich. Od XI 1918 służy w Wojsku Polskim. Uczestniczy w latach 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie w stopniu ppor. kawalerii dowodzi plutonem. Po wojnie służy jako zawodowy oficer w 24 p. uł. z Kraśnika. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. ze starszeństwem 1 VI 1919. Przeniesiony w VII 1926 z 24 p. uł. do Szkoły dla Podoficerów Zawodowych Kawalerii we Lwowie gdzie był dowódcą plutonu i instruktorem. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. ze starszeństwem 1 I 1930. W IV 1930 przeniesiony do 11 p. ułanów w Ciechanowie, skąd zostaje w 1931 przeniesiony do 6 Pułku Strzelców Konnych w Żółkwi na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego 193o. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy z wrogiem na Lubelszczyźnie. Unika niewoli. Ukrywa się we wsi Falatycze pow. Siedlce. Przenosi się na teren Włoszczowej gdzie działa od 1940 w strukturach konspiracyjnych ZWZ. Od VI. 1941 do II 1942 k-dt Obwodu ZWZ Włoszczowa. Zagrożony aresztowaniem przeniesiony na teren Częstochowy, gdzie od III 1942 do VII 1944 pełni funkcję k-dta Obwodu AK Częstochowa. Awansowany przez KG AK do stopnia mjr 11 XI 1943. Zalegalizowany jako właściciel zakładu drobnej wytwórczości. W okresie akcji „Burza” dowodzi zorganizowanym przez siebie II batalionem krypt. „Centaur”, odtwarzanego w ramach AK 27 pp. Przeniesiony do Inspektoratu AK Starachowice na stanowisko d-cy ośrodka uzupełnień Inspektoratu. Po rozwiązaniu w styczniu 1945 AK, przedostał się do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu gen. W. Andersa. Jesienią 1946 skierowany z II Korpusu z misją specjalną do kraju. Ujęty przy przekraczaniu granicy polsko-czeskiej został zamordowany przez strażników granicznych.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski 1928; Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; A. Zagórski. Dział Łączności Operacyjnej. Łączność radiowa 1943-1945. Okręg Kraków AK. Kraków 1999; S. Rybicki. Pod znakiem Lwa i Kruka.W-wa 1965.,s. 105,291,295,324,348,349; J. Lis-W. Kapczyński -J. Niedbał: Kryptonimy „Hetman”, „Chrobry” Obwód AK Włoszczowa, cz. 1, s. 35; J. Szostak. Moja służba Niepodległej. Wspomnienia 1935-1955. Wyd. Warszawa 1989r.,s. 18; W. Borzobohaty. „Jodła”. W-wa. 1988.

     
    Biestek Stefan Leon
    [1892-1965], płk sł. st. piech.[1930]
    Ur. 3 V 1892 w Pilźnie pow. Dębica, s. Mikołaja i Julii. Absolwent gimnazjum w Dębicy, gdzie w 1911 zdał maturę. W latach 1911-1914 studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od 1912 członek Polowych Drużyn „Sokoła” w Pilźnie. W VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 14 kompanii 2 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej, besarabskiej i Wołyńskiej. Mianowany chor. piech. 27 I 1915. Podczas walk w VII 1915 zostaje ranny w nogę i przebywał następnie na leczeniu szpitalnym w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie. 1 XI 1915 mianowany ppor. piech. Dowodził plutonem. Mianowany por. piech. 1 XI 1916 dowodził kompanią w 2 pp LP. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 służył w 2 pp LP w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. W nocy z 15/16 II 1918 bierze udział w przejściu oddziałów II Brygady przez front pod Rarańczą, potem w II KP na Wschodzie. 11 V 1918 bierze udział w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Po rozwiązaniu II KP na Wschodzie uczestniczy w pracach POW na Wschodzie, a następnie w Armii gen. J. Hallera we Francji, z którą w V 1919 powrócił do Polski. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. od IX 1919 d-ca kompanii w  48 pp. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zatwierdzony w stopniu mjr 1 IV 1920 służył w 48 pp na stanowisku d-cy batalionu. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie VI-VIII 1921 bierze udział w III Powstaniu Śląskim. W 1921 sprawował funkcję k-dta Sosnowca. Następnie d-ca II batalionu 48 pp w Stanisławowie. W latach 1923-1927 z-ca d-cy 86 pp. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk z starszeństwem od 15 VIII 1924. W okresie 15 IV 1925-16 VII 1925 przebywał na III kursie dla oficerów sztabowych w Warszawie. Od IV –VIII 1927 z-ca d-cy 60 pp w Ostrowie Wlk., skąd został przeniesiony na stanowisko d-cy 6 pp Leg. w Wilnie, którym dowodził do 12 XI 1935. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. piech. 1 I 1930.w okresie dowodzenia 6 pp Leg. ukończył kurs gazowy w Szkole Gazowej w Warszawie / 18 X 1931 do 31 X1931/, kurs informacyjny od 9 V 1932-do 14 V 1932 w Centrum Wyszkolenia Saperów. W okresie od 16 XI1935- VIII 1939 dowódca Brygady KOP „Grodno”. Ukończył kurs maskowania i kurs dla wyższych dowódców od 5 III 1937-16 III 1937 oraz od 22 XI 1937 do 4 XII 1937. Z dniem 24 VIII 1939 mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej w 33 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 33 DP Rez. w składzie SGO „Narew”. Uczestniczył w walkach w rejonie Ostrołęki, Myszkowa, a po połączeniu 33 DP Rez. z 41 DP Rez. od 19 IX 1939 walczy na stanowisku II d-cy piechoty dywizyjnej 41 DP Rez. Walczy 27 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji oddziałów polskich 27 IX 1939 w rejonie Tomaszowa Lub. uniknął niewoli i przedostał się do Krakowa, gdzie 4 I 1940 został zatrzymany przez Niemców. Następnie przebywał w oflagu. Od V 1940 w oflagu II C w Woldenbergu, gdzie w okresie od 16 XII 1941 do15 VIII 1942 pełnił funkcję starszego obozu. Po uwolnieniu 31 I 1945 z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie, potem w Gliwicach, gdzie pracował jako kierownik administracyjny w Fabryce Lin i Drutów w Gliwicach.
    Zmarł 28 II 1965 w Gliwicach. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Pilźnie.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW3x,ZKZ2x.
    Żonaty z Marią Wojnarską, miał córkę Alinę, mikrobiologa, oraz synów Włodzimierza mgr inż. ogrodnictwa i Tadeusza , prof. 
    Dz. Pers. Nr 27 z 21 VII 1920; Dz. Pers. nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XIII 1924; Dz. Pers. nr 14 z 31 III 1927; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I W-wa 2005; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001;T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; Lista starszeństwa oficerów LP. Warszawa 1917; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków1998

     
    Bigoszewski Henryk
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 15 VII 1902. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 38 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 II 1922 z przydziałem do 1 p. szwoleżerów w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1923 do 22 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 1 VI 1924. Przeniesiony w III 1930 z 22 p. ułanów do szwadronu kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1935. Przeniesiony w 1936 do 3 p. ułanów w Tarnowskich Górach. W latach 1936-1939 d-ca 4 szwadronu 3 p. uł. kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Bierze udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 3 p. uł. od walk w rejonie Kalet, Woźnik, potem w walkach odwrotowych przez Szczekociny , Baranów, apo przeprawie przez San rejonie Charzewic k. Rozwadowa na Lubelszczyźnie pod Tarnogrodem i w rejonie Tomaszowa Lub. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12124
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 7 z 25 III 1922; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930:Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1924, 1928,1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; J. Przemsza – Zieliński. Księga  wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989.

     
    Bigoszewski Mieczysław
    [ 1899 – 1964], oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1936], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk sł. st. kaw. [1943], ps. „Groch” vel Józef Skowroński.
    Inspektor K. O. AK Warszawa na teren lewobrzeżnego terenu Obwodu AK Warszawa-powiat.
    Ur. 01 I 1899 w Skarżysku Kamiennej, syn Eugeniusza/ ziemianina/ i Józefy z d. Bojakowskiej. Od 1910 uczył się w szkole technicznej, a od 1913 w gimnazjum w Kielcach. Po wybuchu I wojny światowej odcięty od domu na skutek działań wojennych wyjechał w 1915 do Rosji i kontynuował naukę w szkole realnej w Orszy, a od w szkole realnej Kijowskiego Komitetu Pomocy Uchodźcom w Kijowie. Od VII 1917 członek Gwardii Narodowej, a od XII 1917 żołnierz pierwszego polskiego partyzanckiego na Ukrainie, dowodzonego przez kpt. Eiserta i wkrótce potem rozbitego przez bolszewików. Od II 1918 służył w stopniu ułana w 2 pułku ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Po demobilizacji w VI 1918 I Korpusu powrócił do Kielc. Od X 1918 działał w konspiracyjnym biurze werbunkowym w Kielcach. Od XI 1918 służy ochotniczo w WP. Przydzielony do szwadronu ułanów utworzonego w Radomiu dowodzonego przez por. Sokołowskiego w XII 1918 przydzielonego do 5 p. ułanów na stanowisku z-cy d-cy plutonu w stopniu kpr., w III 1919 został wraz z całym szwadronem przeniesiony do 1 pułku szwoleżerów jako IV szwadron, w którego składzie bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W VI 1920 odkomenderowany na kurs maturalny, zorganizowany przez DOG Kielce. W VII 1920 awansowano go do stopnia podchorążego i skierowano do macierzystego oddziału na stanowisko d-cy plutonu. W 1921 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu por. z starszeństwem 1 VI 1920. Od IX do XII 1922 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. Od XII 1922 d-ca plutonu w 1 p. szwoleżerów, a od VI 1923 d-ca plutonu w szkole podoficerskiej, następnie od XII 1923 ponownie d-ca plutonu. Od I 1925 k-dt szkoły podoficerskiej, od XII 1925 d-ca plutonu, a od II 1926 ponownie d-ca plutonu w szkole podoficerskiej, od VI 1926 d-ca plutonu w 1 p. szwoleżerów, a od II 1928 d-ca szwadronu. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1929. Od II 1929 k-dt szkoły podoficerskiej, od IX 1929 d-ca szwadronu. Od X 1929 do V 1930 ukończył kurs unifikacyjno-doszkoleniowy w Centrum wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od 1932 oficer materiałowy. W okresie IX-X 1933 kurs unifikacyjno – doszkoleniowy w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od III 1934 d-ca szwadronu zapasowego. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1936. Od X 1936 aż do IX 1939 kwatermistrz i II zastępca d-cy 1 pułku szwoleżerów w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził początkowo drugim rzutem 1 p. szwoleżerów, a od 07 IX 1939 ponownie kwatermistrz i z-ca d-cy pułku w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii Armii „Modlin”. Podczas walk zostaje ranny 27 IX1939 i wzięty do niewoli niemieckiej. Umieszczony w szpitalu w Krakowie, skąd w XI 1939 został zwolniony. Następnie zamieszkał w Warszawie pod przybranym nazwiskiem Józef Skowroński pracował jako kontroler w Lesie Bielańskim. Czynny w konspiracji od XII 1939 w SZP/ZWZ/AK zaprzysiężony przez płk Janusza Albrechta. Pełnił kolejno funkcje: inspektora wyszkolenia w Oddziale III Dowództwa Głównego SZP, Komendy Głównej ZWZ, inspektora Kmdt Warszawa – miasto ZWZ i jednocześnie do V 1943 d-cy 1 p. szwoleżerów ZWZ-AK, potem inspektora –d-cy prawego brzegu Wisły Obwodu Warszawa-powiat w Okręgu Warszawa - miasto AK. Awansowany rozkazem KG AK nr L. 113/BP z 11 XI 1943. W czasie powstania Warszawskiego mianowany 28 VIII 1948 k-dtem placu m. st. Warszawy /podlegały mu sprawy wy żywienia i zakwaterowania oraz ‘dyscyplina uliczna”, utrzymywana przy pomocy podległego mu oddziału żandarmerii K-dy Okręgu Warszawa AK/. Funkcję pełnił do kapitulacji oddziałów powstańczych 02 X 1944. Po kapitulacji przebywał w oflagach: Bergen-Belsen, Fallingbostel od I 1945 w Gross-Born, od III 1945 w Sandbostel, potem w Lubece od IV 1945. Uwolniony z niewoli niemieckiej przez oddziały brytyjskie 02 V 1945 był m. in. od III 1946 d-cą I Zgrupowania Oficerskiego w Henstedt. Od V 1947 d-ca zaś od VI 1947 do VIII 1947 dyrektor Polskiego Ośrodka Wojskowego Wendorf. W VIII 1947 wyjechał do Francji, gdzie pracował jako praktykant na farmie rolnej. W XI 1948 wrócił do kraju i zamieszkał w Warszawie. 05 V 1959 przekazał do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie odnaleziony sztandar 1 p. szwoleżerów.
    Zmarł 03 VII 1964 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym /dawnym wojskowym/ na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1921/, KW /1921/, SKZ /1927/, Medalem Niepodległości /1933/, ZKZ z M /1944/.
    Żonaty od 1929 ze Stefanią z d. Zbyszewską. Miał córkę Marię Magdalenę/ur. 1936/ zamężną Cellari-Borkowską.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerów kawalerii 1930;J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Z. Sawicki. VII Obwód Warszawskiego Okręgu AK „Obroża”. W-wa 1990; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 3. W-wa 1991; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992.

     
    Bilakiewicz Henryk
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 17 IX 1914. Ukończył gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 21 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie marszowym 21 p. ułanów w Grupie „Dubno”. Brał udział w walkach na Wołyniu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Bilczewski Franciszek
    [1895-1939], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 22 XII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 -1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w 1920. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 VIII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XI 1920 służył w 75 pp. W IV 1928 przeniesiony do kadry oficerów piechoty z przydziałem do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był d-cą plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. W Vi 1933 przeniesiony z KOP na stanowisko d-cy kompanii w 35 pp w Brześciu nad Bugiem. Po 1935 przeniesiony z 35 pp do 84 pp w Pińsku, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii, potem w latach 1937-1939 pomocnik d-cy III batalionu 84 pp do spraw gospodarczych stacjonującego w Łunińcu. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 84 pp II batalionu dla 184 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu 184 pp rez. w składzie Zgrupowania „Kobry”, potem 60 DP Rez. Brał udział w walkach na Polesiu i Lubelszczyźnie, gdzie 5 X 1939 został ciężko ranny w bitwie pod Wolą Gułowską. Wzięty do niewoli przebywał w szpitalu w Radomiu i tam zmarł w wyniku odniesionych ran 10 x 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Radomiu.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Bilik Michał
    [1896-+?], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 4 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 60 pp w Ostrowie Wlk. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924.Przeniesiony w IV 1925 z 60 pp do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy kompanii. Od 3 IX 1928 do 15 III 1929 przebywał na kursie technicznym w Centralnej Szkole Strzelniczej. Po ukończeniu kursu powrócił do 74 pp, gdzie pełni służbę do 1934. W VI 1934 przeniesiony z 74 pp do Departamentu Piechoty MSWoj. w Warszawie, skąd po 1936 przeniesiony został do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 w komisji doświadczalnej w personelu doświadczalnym broni. Od VII 1939 d-a dywizjonu ppnc. Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, ZKZ
    Dz. Pers. nr 39 z 2 IV 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI1928; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Biliński Józef Leopold
    [1895-+?], mjr dypl. sł. st. art. [1935]
    Ur. 29 IV 1895. Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział stopniu ppor. sł. st. art. w szeregach 13 pap w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. starszeństwem od 1 VI 1919służyłnadal w 13 pap w Równem. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII1924, mianowany d-cą baterii 13 pap. Przeniesiony z 13 pap do Departamentu Artylerii w MSWoj.w Warszawie na stanowisko referenta. Przeniesiony w X 1928 z Dep. Art. MSWoj. do 1 pan w Górze Kalwarii na stanowisko d-cy baterii. W okresie XI 1929-X 1931 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do sztabu d-cy art. 20 DP w Baranowiczach. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 I 1935. w latach 1936-1939 służył w 9 pal w Białej Podlaskiej, gdzie pełnił funkcję d-cy III dywizjonu 9 pal. W VI 1939 dc-a dywizjonu szkolnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztaby d-cy artylerii dywizyjnej 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach na szlaku bojowym 41DP Rez. Po połączeniu 33 DPRez.z41 DPrez. Zgrupowanie przyjęło nazwę 41DPRez. Podczas walk na Lubelszczyźnie pełni funkcję z-cy szefa sztabu 41 DPRez. Po zakończeniu walk dostał się do niewoli niemieckiej. Od VI 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Aktynie działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: VMkl.5, OP5, KW, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Billewicz Jan
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 3 IV 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs oficerów jazdy w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1921 służył w 5 p. ułanów. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1923.W 1928 z 5 p. uł. w dyspozycji kmdt kadry oficerów kawalerii. Przeniesiony w VI 1930 z 5 p. uł. do 27 p. ułanów w Nieświeżu., skąd zostaje przeniesiony ponownie w 1931 do 5 p. uł. w Ostrołęce. Z dniem 1 VII 1934 przeniesiony z 5 p.uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP „Hnilice Wielkie” stacjonującego w m. Hnilice Wielkie pow. Zbaraż w woj. tarnopolskim, którym dowodził w latach 1935-1939. w VIII 1939 szwadron kawalerii „Hnilice Wielkie” zostaje przydzielony jako szwadron kawalerii dywizyjnej do 12 DP. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi szwadronem kawalerii dywizyjnej 12 DP. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 12 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Skarżyska, Wierzbnika, potem po rozbiciu dywizji z częścią szwadronu walczył na Lubelszczyźnie w kombinowanej grupie kawalerii płk A. Zakrzewskiego. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. W czasie okupacji niemieckiej działał w strukturach konspiracyjnych Armii krajowej. Bliższy przydział nieznany. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa-Pułtusk 2001.

     
    Bilski Stefan Piotr
    [1911-?],por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 17 VI 1911. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 44 pp w Równem. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu 44 pp w składzie 13 DP Armii „Prusy”. Uczestniczył 6-7 IX 1939 w walkach pod Tomaszowem Maz., potem w bojach odwrotowych. Po rozbiciu 44 pp wraz częścią 44 pp przedarł się na Lubelszczyznę, gdzie po reorganizacji odtworzono 44 pp. Brał udział w II bitwie tomaszowskiej 22-23 IX 1939 na stanowisku d-cy kompanii II batalionu 44 pp w składzie 29 Brygady Piechoty w Grupie gen. Wołkowickiego.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Biłowus Jan
    [1912-1939], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 29 III 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 48 pp w Stanisławowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty11 DP przy 48 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 48 pp w składzie 11 DP. Uczestniczył w walkach nad Wisłoką w rejonie Jasła, potem od 7 IX 1939 w walkach odwrotowych, odwrotowych 11-13 IX 1939 w rejonie Przemyśla, potem w rejonie Łukowa-Podsośnina, gdzie poległ 15 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Łukowej.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bis Edward
    [1914-1939], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 3 I 1914. Ukończył szkołę średnią. Absolwent szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 x 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 8 pp Leg. w Lublinie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 7 kompanii III batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 plutonem 7 kompanii III batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP.
    Walczył z Niemcami w rejonie iłży i Starachowic, potem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 21 IX 1939 w bitwie pod Barchaczowem. Zmarł w szpitalu w wyniku odniesionych ran 29 XI 1939.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krakow 2006;H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984.

     
    Bittner Ludwik
    [ 1892-1960], legionista, oficer sł. st. WP, płk sł. st. piechoty [1927], żołnierz konspiracji SZP/ZWZ/AK, gen. bryg. [1943], ps. „Baza”, „Dunio”, „Halka”,„Krakowiak”, „Rot”, „Tarnowski”, „Tereid”. Więzień NKWD.
    Kmdt Okręgu ZWZ/AK Lublin 1 IV 1941- I 1943.
    Ur. 24 IV 1892 w Stanisławowie, syn Ludwika Jana / pracownika kolei/ i Marii z d. Drozdowska. Uczeń szkoły realnej we Lwowie i Stanisławowie, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1911-1914 studiował malarstwo a Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1914 studiował również filozofię. Od 1912 czynny w Związku strzeleckim, gdzie ukończył szkołę podoficerską.W sierpniu 1914 wstępuje w Krakowie do Legionów Polskich. Dowodzi sekcją potem d-ca plutonu w III batalionie 2 pp II brygady. Od listopada 1916 w stopniu por. dowodzi kompanią na kursach oficerskich w Ostrowi Maz. i w Zegrzu. Po tzw. kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 jest dowódcą 5 kompanii 2 pp Polskiej Siły Zbrojnej w Ostrowi Maz.-Komorowie. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Uczestniczył w opanowaniu Dęblina gdzie został pierwszym dowódcą miejscowego garnizonu. Od XII 1918 dowodzi batalionem zapasowym 34 pp, od VI 1920 był szefem Sekcji Piechoty w Departamencie I MSWoj., a od VIII 1920 d-cą 34 pp i okresowo dowódcą garnizonu Białą Podlaska. W stopniu mjr-a brał udział w szeregach 34 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Dowodzi batalionem zapasowym pułku. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppłk ze starszeństwem 1 VI 1919. Do stopnia płk-a awansowany 1 I 1927. Funkcję d-cy 34 pp pełnił do IV 1930. W VI 1930 mianowany dowódcą piechoty dywizyjnej 5 DP a w XI 1938 pełni funkcję II z-cy dowódcy KOP. Z dniem 31 VIII 1939 obejmuje funkcję z-cy d-cy KOP.W kampanii wrześniowej 1939 zastępca d-cy grupy KOP, działającego w składzie SGO „Polesie” gen. bryg. F. Kleeberga. W konspiracji SZP-ZWZ-AK od X 1939 w Warszawie. Początkowo od IV 1940 szef Biura Inspekcji KG ZWZ. Przeniesiony w IV 1941r. na stanowisko k-dta Okręgu ZWZ/AK Lublin. Funkcję k-dta pełni do I 1943. W dniu 11 I 1943 mianowany przez KG AK pełnomocnikiem d-cy AK ds. wcielenia BCh, jednocześnie inspektor KG AK na Okręg AK Lublin. Funkcję sprawuje do lipca 1944. Rozkazem NW z 24/25 III 1943 mianowany gen. brygady ze starszeństwem 20 III 1943. Od lipca 1944 d-ca odtwarzanej w AK 9 Podlaskiej DP AK formowanej w rejonie Białej Podlaskiej. W dniu 14 VIII 1944 aresztowany przez NKWD i po kilkudniowym pobycie w areszcie NKWD w Lublinie wywieziony samolotem ze Świdnika do Moskwy, gdzie został uwięziony w więzieniu Lefortowo. Od IX 1944 więziony w obozie w Charkowie, a później w Diagilewie i Griazowcu. Repatriowany do Polski 4 XI 1947 przez Brześć. Mieszkał w Warszawie. Pracował w Warszawie do czasu przejścia na emeryturę w 1957. Od XI 1957 wiceprzewodniczący Głównej Komisji Weryfikacyjnej, a od IX 1959 wiceprzewodniczący RN ZBOWiD. Zmarł w Warszawie 24 I 1960. Pochowany w kwaterze 24 A na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony VM kl. IV i V kl. 5, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, ZKZ z M.
    Żonaty z Anielą Haliną z d. Rychłowska. Z tego związku mieli syna Macieja ur. 1923 żołnierza AK, zamordowanego w okresie okupacji przez Niemców w 1944.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T I.W-wa 2005;Lista starszeństwa Oficerów Legionów Polskich. W-wa 12 IV 1917; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; I. Caban. Ludzie Okręgu Lubelskiego AK. Lublin 1995; A. Kunert. Słownik Biograficzny Konspiracji Warszawskiej 1939-1944; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. Warszawa 1990; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa - Pułtusk 200.

     
    Blechinger Ferdynand
    [1895-+?], kpt. sł. st. art.[1932]
    Ur. 25 XII 1895. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. WWP od IX 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. z dniem, 1 IX 1920 służył w 6 dyonie taborów, potem po 1925 przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i przydzielony po ukończeniu kursu do 6 pac we Lwowie, gdzie pełnił różne funkcje. W X 1931 przeniesiony do 6 daplot. we Lwowie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1932. Po 1935 przeniesiony z 6 daplot. do 15 daplot. w Katowicach na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 pełnił funkcje I z-cy d-cy 15 daplot. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 23 baterią artylerii plot. w składzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizji m. in. w obronie przepraw na Sanie, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Blew Paweł Konrad
    [1901-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1 X 1901 w Koronowie, syn Jana i Bolesławy z d. Klajbor. Uczęszczał do gimnazjum w Nakle. W I 1919 przepłynął pod ostrzałem Niemców Kanał Bydgoski i dotarł do wojsk powstańczych i bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Następnie służył w II batalionie zapasowym 1 wielkopolskiego pułku rezerwowego przemianowanego 26 I 1920 na 155 wielkopolski pułk piechoty, a w III 1921 przemianowanego na 73 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył wojenny kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1922 służył nadal w 73 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony po 1924 z 73 pp do 80 pp w Słonimiu. W okresie od 11 IV 1928 do 25 VII 1928 przebywał na trzy i pól miesięcznym kursie gimnastyki i sportów w Centralnej Wojskowej Szkole Gimnastyki i Sportów. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z 80 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie dowodził m. in. plutonem w kompanii granicznej, potem kompanią. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. w 1936 przeniesiony z KOP do 73 pp w Katowicach, gdzie był dowódcą kompanii, potem w latach 1937-1939 oficerem mobilizacyjnym pułku. W VIII 1939 mianowany d-cą 55 batalionu ON Katowice, przemianowanym na I batalion 201 pp rez. w składzie 55 DP Rez. przydzielonej do armii „Kraków”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził batalionem podczas ciężkich walk toczonych z Niemcami od Pszczyny do Osieka nad Wisłą. Poległ 11 IX 1939 broniąc z podległym oddziałem przeprawy przez Wisłę.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 12495/pośmiertnie/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz.Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975

     
    Blok Czesław
    [1904-1978], kpt. sł. st. br. panc.[1936]
    Ur. 10 I 1904. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 4 pap w Inowrocławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w VI 1934 z 4 pal do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych w Modlinie, ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernej. Do stopnia kpt. broni panc. awansowany 1 I 1936. Następnie d-ca plutonu, potem w latach 1937-1939 d-ca kompanii czołgów 7 TP w Batalionie Doświadczalnym /11 bat. panc./w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 12 samodzielnej kompanii czołgów „Vickers” zmobilizowanej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie i przydzielonej do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej dowodzonej przez płk dypl. S. Roweckiego. Brał udział w obronie mostów i przepraw na Wiśle w rejonie Dęblin-Sandomierz, potem walczył w rejonie Annopola z oddziałami 4 niemieckiej DP, a następnie w rejonie Tomaszowa Lub., Janowa Lub. i Frampola. Od 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w oflagach do 1945. Po uwolnieniu z niewoli powrócił w 1945 do kraju. Po wojnie pracował jako redaktor w Wydawnictwach Komunikacji i Łączności.
    Zmarł w Warszawie 21 XI 1978 /21 I 1978/
    Odznaczony: SKZ
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988

     
    Blok Franciszek
    [1900-1968], oficer sł. st. piechoty WP kpt. [ 1933], żołnierz konspiracji POZ/ZWZ/AK/NIE/DSZ, działacz WiN, ps. „Jacek”, „Grażyna”, „Potocki”, „Soplica” vel Józef Witek.
    Kmdt Obwodu AK/NIE/DSZ Brzesko, kierownik Rady WiN Brzesko – Inspektorat Rejonowy Tarnów AK- Rejon Wschodni WiN. Okręg Kraków AK/WiN.
    Ur. 16 II 1900r./wg rocznika oficerskiego 1928, ur. 1 II 1898/ w Białobrzegach pow. Łańcut jako syn Michała i Anny z d. Rzepka. Ukończył gimnazjum w Łańcucie. W okresie zagrożenia ojczyzny ochotniczo wstępuje XI 1918 do WP. Uczestniczy w wojnie z Ukraińcami oraz w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Awansowany do stopnia ppor.  z dniem 21 VI 1921. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piechoty ze starszeństwem 1 XI 1920. Pełnił służbę w 9 pp Leg. w Zamościu, skąd go przeniesiono do 3 pp w Jarosławiu na stanowisko dowódcy plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 1 I 1933. Przeniesiony w IV 1933 z 3 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd zostaje przeniesiony w 1937 do 17 pp w Rzeszowie, gdzie pełni różne funkcje, m. in. d-ca 9 kompanii III baonu. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 jako adiutant 165 pp rez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Rzeszowa. Podejmuje działalność konspiracyjna w szeregach organizacji Polska Organizacja Zbrojna /POZ/, po scaleniu POZ z AK zostaje żołnierzem AK. Od IV 1942 do III 1943 zastępca k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Rzeszów. Uczestniczy w szkoleniach i wykładach dla kursantów Szkół Podchorążych Rez. Piechoty AK w Obwodzie AK Rzeszów. M.in. brał udział jako przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej w egzaminach przeprowadzonych w dniu 25/26 VI 1943 w Błażowej. W czerwcu 1943 przeniesiony z powodu zagrożenia do Inspektoratu Rejonowego AK Tarnów, gdzie od VI 1943 objął stanowisko K-dta Obwodu AK Brzesko. Funkcję pełni do rozwiązania AK w styczniu 1945. Oficjalnie zatrudniony w miejscowej Spółdzielni „Rolnik”. Czynny w konspiracji poakowskiej na terenie Brzeska. W stopniu mjr ujawnił 3 X 1945. Po utworzeniu we wrześniu 1945 Zrzeszenia WiN nadal czynny w konspiracji antykomunistycznej. Od IX 1945 do V 1946 kierownik Rady WiN Brzesko w Rejonie Wschodnim WiN /Tarnów/. Mieszkał w tym czasie w Tarnowie przy ul. Klikowskiej nr 80. Zagrożony aresztowaniem wyjechał na Śląsk potem na Lubelszczyznę w końcu zamieszkał w Warszawie. Działa dalej w WiN. W ramach tej działalności prowadzi prace organizacyjne, propagandowe i wywiadowcze. Przekazał swym przełożonym informacje dotyczące lotnisk w Zamościu i Warszawie. W tym czasie mieszkał w Warszawie przy ul. Międzynarodowej. Zatrzymany w dniu 23 XII 1952 przez funkcj. MBP w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 2 I 1953 Najwyższa Prokuratura Wojskowa w Warszawie, sygnatura akt Pn II 9/53. Wyrokiem WSR Warszawa z dnia 24 IV 1953, syg. akt Sr. 279/53 został skazany z art. 7 MKK za szpiegostwo na karę śmierci. NSW w Warszawie postanowieniem z 30 XI 1953 zmienił mu karę śmierci na 12 lat więzienia. Początek wykonania kary 23 XII 1952 – upływ kary 23 XII 1964. Po procesie więziony w ZK Warszawa I /Mokotów/, skąd zostaje przewieziony do Centralnego Więzienia Karnego we Wronkach i tu osadzony dnia 7 I 1954. W dniu 8 V 1954r. zostaje przetransportowany do ZK Warszawa I, do dyspozycji MBP. Następnie przewieziony do więzienia w Rawiczu, skąd go przewieziono ponownie do CWK we Wronkach i tu osadzono dnia 23 XI 1954 o godz. 12,oo. W dniu 14 XII 1954 zostaje przetransportowany do więzienia Wrocław I we Wrocławiu.
    Zwolniony z więzienia 24 I 1958 / resztę kary mu darowano/. Zamieszkał w Warszawie- Praga Południe ul. Dwernickiego 25/12. Podjął pracę zawodową. Przez wiele lat zatrudniony w Stołecznym Przedsiębiorstwie Handlu Warzywami i Owocami.
    Zmarł w Warszawie 2 lutego 1968.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 31 z 6 VIII 1921;Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga więźniów CWK Wronki nr II/5/54 i nr 652/54 / drugi pobyt/ ; J. Majka. 17 Pułk Piechoty. Pruszków 1992; A. Zagórski. Blok Franciszek MSBUDN 1939-1956r Kraków 1997r.; T. 1,s. 24-25

     
    Błasiak Czesław Wincenty
    [1907-?], por. rez. sap. [1938]
    Ur. 19 VII 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie 1929-1930 w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 4 batalionu saperów w Przemyślu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. saperów. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny saperskiej 55 batalionu rezerwy składzie 55 DP Rez. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 55 bat. sap.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Błasiński Franciszek
    [1894-1939], ppor. rez. sap.[1925]
    Ur. 16 X 1894. W w Pod XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy saperów. Awansowany do stopnia ppor. rez. sap. starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem do 2 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Pińczów. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 4 batalionu saperów. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie wyniku odniesionych ran zmarł 12 IX 1939.
    Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Błasiński Jan
    [1913-?],ppor. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 3 XII 1913. Ukończył gimnazjum. Od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 24 p. uł. W latach 1934-1936 w Szkoła Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 szwadronie 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 25 p. uł. Podczas walk na Lubelszczyźnie ranny dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1940-1945 przebyałw oflagu w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Po wojnie mieszka w Warszawie. Autor książek o tematyce wojskowej. Działał w Stowarzyszeniu kombatantów Duszpasterstwa Weteranów Artylerii Konnej. Awansowany kolejno do stopnia rtm. potem mjr-a kaw. w st. sp.
    Żył w 2008
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Błasiński Karol
    [1892-1944], oficer sł. st. kawalerii WP, mjr [1939], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk [1943], ps. „Antoni”, „ Rymarz”, „Reflektor”
    Inspektor K. O AK Warszawa-miasto, prawobrzeżnego terenu Obwodu AK Warszawa-powiat 1943-1944.
    Ur. 05 VI 1892 /1898 R. O 1928/. Ukończył szkołę kawalerii w Grudziądzu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Oficerskiej Jazdy w Grudziądzu. Awansowany do stopnia ppor. kaw. 01 XII 1920. Po wojnie służył w 3 psk w Wołkowysku. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 1 XII 1922, gdzie dowodził m. in. plutonem. W 1928 przeniesiony do 1 psk w Garwolinie. Następnie od IX1929 d0 1933 w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Od X 1929 d-ca plutonu w szwadronie szkolnym w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądz. Awansowany do stopnia rtm sł. st. kaw. 1 I 1932. W 1933 powraca do 1 psk w Garwolinie. Pełni różne funkcję m. in. adiutanta pułku, d-cy szwadronu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Latem 1939 wyznaczony na z-cę d-cy 1 pułku KOP „Rokitno”, w którego szeregach odbył kampanię wrześniową 1939. W dniu 24 IX 1939 ranny pod Suchowolą na Lubelszczyźnie. W okresie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Należał do grona organizatorów, potem d-ca odtwarzanego, w ZWZ/AK 1 psk AK. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 11 XI 1943. W latach 1943-1944 inspektor lewobrzeżnego terenu obwodu AK Warszawa –powiat. Zginął w Warszawie 03 VIII 1944 podczas Powstania Warszawskiego od kuli niemieckiego snajpera. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; Zarys dziejów szkół kawalerii polskiej. Roczniki SPK. Londyn; J. Gozdawa – Gołebiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; Z. Gnat-Wieteska. AK. Obwód „Gołąb” – Garwolin; zbiorowe. Cmentarz Komunalny Powązki. Dawny wojskowy w Warszawie. W-wa 1989.

     
    Błaszczyk Edward
    [1896-1939], ppłk sł. st. art. [1936]
    Ur. 22 II 1896 w Rudniku pow. wielicki, syn Stanisława i Rozalii z d. Dziewońskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Krakowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości po czym rozpoczął studia na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od 15 IV 1915 służył w armii austriackiej jako jednoroczny ochotnik, Ukończył kurs kadecki w Briksen, potem szkołę oficerów rezerwy artylerii ciężkiej w Wiedniu. Następnie przydzielony na stanowisko d-cy plutonu do 4 polowej kompanii artylerii fortecznej „Łysagóra”. Od VI 1916 bierze udział w walkach na froncie włoskim. Walczył pod Isonzo i nad Piawą. Od VI-VIII 1917 oficer oddziału artylerii w 1 pac w Czesławicach, potem ponownie na froncie włoskim. Podczas walk w V 1918 dostał się do niewoli włoskiej, w której przebywał do XI 1918. Od 6 XI 1918 w stopniu ppor. służy w Oddziale Artylerii Armii gen. J. Hallera w Santomorii, potem we Francji. Od 7 I 1919 służy w 1 baterii 1 pap, potem od 22 II 1919 d-ca 6 baterii 2 pap. Wraz z Armią gen. J. Hallera powraca 4 V 1919  do Polski. Od 1o-23 V 1919 w składzie 2 pap bierze udział w walkach z Ukraińcami na linii Bugu i Styru, potem w rejonie Sokala i Brodów. Po wycofaniu z frontu przebywał z 2 pap na granicy Górnego Śląska. 20 VI 1919 mianowany por. art. Po formalnym włączeniu Armii gen. J. Hallera do WP od IX 1919 służy w 11 pap W czasie obejmowania Pomorza dowodził baterią marszową 11 pap. W 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził wówczas 6 baterią 11 pap i brał udział w zdobyciu Owrucza, potem w walkach pościgowych nad Dniepr i zajęciu m. Darnica. W VIII 1920 jego bateria weszła w skład Grupy Uderzeniowej i z 11 pap wspierała działania bojowe 21 DP w kierunku Kocka. Uczestniczył w walkach nad Niemnem, potem z 11 pap stacjonował w Baranowiczach. Po wojnie od VI 1921 przeniesiony z 11 pap do Stanisławowa. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 3 V 1922 i przeniesiony z 11 pap do 24 pap w Jarosławiu na stanowisko d-cy baterii, potem dywizjonu. Od 30 V 1924 do VII 1925 przebywał na urlopie zdrowotnym. Następnie powraca do służby w 24 pap, skąd zostaje przeniesiony w 1927 na stanowisko referenta wyszkolenia w 10 Okręgowym Szefostwie Artylerii w Przemyślu. Przeniesiony z dniem 1 III 1928 z 24 pap do 3 dak w Wilnie na stanowisko p.o. kwatermistrza z równoczesnym skierowaniem od 1 III 1928 na 5 miesięczny kurs dla dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Od VIII 1928 p. o kwatermistrz 3 dak. Od 29 I do 21 V 1929 pełnił obowiązki d-cy 3 dak. Awansowany 1 I 1930 do stopnia mjr-a sł. st. art. Mianowany w III 1930 kwatermistrzem 3 dak. Z dniem 1 III 1931 przeniesiony z 3 dak do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy dywizjonu. Z dniem 1 X 1935 przeniesiony z 3 pal do 32 dal w Rembertowie na stanowisko d-cy. 31 dal dowodził do 26 X 1936. Następnie od 27 X 1936 do 31 VII 1937 przebywał na kursie dla d-ców pułków. Awansowany 1 I 1937 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Z dniem 1 VIII 1937 przeniesiony z 32 dal do 28 pal w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko z-cy d-cy. Wokresie VII-VIII 1939 pełnił obowiązki d-cy pułku. Następnie I d-ca d-cy. Od 28 VIII 1939 d-ca 51 pal rez. mobilizowanego przez 28 pal dla 39 DP Rez., dla obrony przepraw na Wiśle. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi nadal 51 pap rez. w dniu6 IX 1939 podczas bombardowania Dęblina został ciężko ranny. Przebywał w szpitalu polowym w Stężycy, gdzie zmarł 8 IX 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany w Stężycy. W 1941 ekshumowano jego prochy i pochowano na cmentarzu parafialnym w Dęblinie.
    Odznaczony: KW, SKZ, Srebrny Medal Waleczności,
    Żonaty, miał córkę Danutę /1916/ i syna ur. 1925,żołnierza AK poległego w1944 pod Paprotnią.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 41 z 27 I 1920; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; st. M. Przybyszewski. Biogram E. B. /w:/ MSUDN 1939-1956.T.7. Kraków 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki.32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; A. M. Przybyszewski. 28 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 2002.

     
    Błaszczyk Paweł Ryszard
    [1908-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 1 II 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 73 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 1 kompanii I batalionu 73 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 73 pp od Śląska na Lubelszczyznę. 20 IX 11939 dostał się do niewoli niemieckiej pod Ulowem, gdzie został zamordowany przez niemieckich żołnierzy.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Błaszczyk Stanisław
    [1898-1944], mjr sł. st. piech.[1938]
    Ur. 30 XI 1898. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Od 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921 przez dowódcę 2 Armii. Dekretem L 3154 z 5 VII 1921 w myśl dekretu L. 2353 z dnia 30 IX 1920 zatwierdzony w tym stopniu za dokonanie wyjątkowych czynów na polu walki tym stopniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 41 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930 i mianowany d-cą kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca II batalionu 41 pp w Suwałkach. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 29 DP przydzielonej do Armii ”Prusy”. Uczestniczył w walkach pod Piotrkowem Tryb., potem nad Pilicą, a po rozbiciu sił dywizji z resztką żołnierzy i oficerów przebił się na Lubelszczyznę, gdzie walczy w składzie 29 Rezerwowej Brygady Piechoty. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI A w Dössel, gdzie zginął 27 IX 1944 od bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 29 z 23 VII 1923;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Błaszkiewicz Walerian
    [1896-?], ppor. rez. piech.[1919]
    Ur. 10 IV 1896. Uczestnik I wojny światowej, potem w latach 1919-1920 szeregach 38 pp bierze udział  w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie mianowany ppor. rez. piech. starszeństwem od 1 VI 1919. Oficer rezerwy 38 pp. Po 1930 posiadał przydział mobilizacyjny do 50 pp w Kowlu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kowel. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach na Lubelszczyźnie i grupie obrony Lublina.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Błaszkowicz Karol
    [1894-+?],płk sł. st. uzbr.[1937]
    Ur. 1 XI 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W latach 1919-1921 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pac. Z dniem 1 IV 1924 skierowany z 9 pac na kurs dla młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii Toruniu, gdzie przebywał do 31 I 1925.  17 XII 1924 awansowany do stopnia mjr art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 1 II 1925 przeniesiony z 9 pac do Obozu Szkolnego Artylerii na stanowisko instruktora grupy d-ców dywizjonów w Szkole Strzelań Artylerii, potem w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Z dniem 1 XI 1930 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Artylerii do 14 pap na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1931. Z dniem 1 IX 1931 przeniesiony z 14 pap do szefostwa uzbrojenia V DOK w Krakowie na stanowisko szefa z jednoczesnym przeniesieniem do korpusu oficerów uzbrojenia. Z dniem 31 III 1933 przeniesiony z stanowiska szefa uzbrojenia DOK V na stanowisko k-dta Szkoły Uzbrojenia w Warszawie. Awansowany do stopnia płk 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego szefa uzbrojenia WP.
    Odznaczony; KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 31 z 1924; Dz. Pers. Nr 7 z 22 I 1925; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Błażejewski Bolesław
    [1890-1940], płk dr med.[1933], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 21 I 1890 w m. Ilinka na Ukrainie, syn Hipolita i Adeli z Redlińskich. Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Kijowie, gdzie w 1916 uzyskał dyplom dr medycyny. W latach 1916-1918 służył w armii rosyjskiej na stanowisku młodszego ordynatora w szpitalu polowym 44 DP. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zatwierdzony w stopniu kpt. sł. st. sanit. w 1920. Zweryfikowany w 1922 w stopniu mjr z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie lekarz 15 pap w Bydgoszczy, potem przeniesiony do kadry 8 batalionu sanitarnego z przydziałem do służby w Szpitalu Wojskowym w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia ppłk –a st. sanit. 1 I 1928. Przeniesiony w XI 1928 ze szpitala wojskowego w Bydgoszcz do 61 pp w Bydgoszczy na stanowisko st. lekarza pułku. W XII 1929 przeniesiony z 61 pp na stanowisko k-dta 8 Szpitala Okręgowego w Toruniu. Do stopnia płk awansowany 1 I 1933. W VI 1934 przeniesiony z funkcji kmdt 8 Szpitala Okręgowego w Toruniu na stanowisko szefa sanitarnego DOK V w Krakowie, a w 1936 przeniesiono go na stanowisko szefa sanitarnego DOK II w Lublinie. Funkcję pełnił do IX 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sanitarnego Armii „Lublin”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty z Marią Potkańską, miał córki Annę i Krystynę
    Odznaczony: ZKZ.
    Pośmiertnie postanowieniem z 15 x 2007prezydenta RP mianowany gen. bryg.
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 20- z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa VI 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.

     
    Błędzki Brunon Stefan
    [1899-1940], kpt. broni. panc. [1935], pośm. mjr [2007]
    Ur. 02 XI 1899 w Tereszewie k. Brodnicy woj. pomorskie, syn Jana i Marii z Szydzików. Uczęszczał do gimnazjum. Był członkiem tajnego Towarzystwa Filaretów w Gdańsku. W czasie I wojny światowej od 1917 służył w armii niemieckiej. Walczył na froncie francuskim, gdzie został ciężko ranny. Przebywał na leczeniu szpitalnym. Od podatku 1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Walczy w oddziale ochotników z Pomorza. Uczestniczy w zajęciu Pomorza. Od1920 w 63 pp. Od VI1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczy nad Cerezyną, potem w walkach odwrotowych, w bitwie warszawskiej w VIII 1920, potem na Wołyniu. W XI 1920 wraz z pułkiem powraca do Torunia. Dekretem L. 3403 NW WP mianowany z dniem 1 VII 1921 ppor. piech. w 1921 przeniesiony z 63 pp do 1 p. czołgów. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921. wieloletni oficer 1p. czołgów. Przeniesiony z dniem 1 II 1931 z  b. 1 p. czołgów do 1 p. panc. w VI 1934 przeniesiony z 1 b. panc. do 1 bat. panc. i sam. panc., a w XII 1934 przeniesiony do wydzielonej kompanii 4 b. panc. i sam. panc. w Brzesciu nad Bugiem. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 1 I 1935. Przeniesiony z 4 b. panc. do 7 b. panc. w Grodnie na stanowisko d-cy kompanii szkolnej, którą dowodziło VIII 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą 31 dywizjonu panc. sformowanego przez 7 b. panc. dla Suwalskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 19329 dowodzi 31 dywizjonem panc. Suwalskiej Brygady Kawalerii w składzie SGO „Narew”, potem z brygadą wycofuje się w kierunku Białowieży. W nieznanych okolicznościach po 17 IX1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z 5 x 2007 mianowany mjr br. panc.
    Żonaty z Stefanią z Osieckich.
    Odznaczony: SKZ, Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921;
    Dz. Pers. Nr 42 z 24 XII 1921; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.

     
    Błoński Tadeusz Klemens
    [1897-1968], mjr sł. st. łącz.[1937]
    Ur. 15 I 1897. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 1 p. łączności w Warszawie., skąd został odkomenderowany do Obozu szkolnego Wojsk Łączności na stanowisko instruktora. Przeniesiony w X 1927 z Obozu Szkolnego Wojsk Łączności, a etatowo z 1 p. łącz. do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I 1930. W I 1934 przeniesiony z KOP do 5 batalionu telegraficznego w Krakowie na stanowisko d-cy kompanii. W XII 1934 przeniesiony z 5 b. telegraficznego do sztabu 18 DP w Łomży na stanowisko d-cy łączności dywizji. Do stopnia mjr-a sł. st. łącz. awansowany 19 III1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 18 DP, potem d-ca łącz. Samodzielnej Grupy operacyjnej „Narew”. Po rozwiązaniu SGO „Narew” dowodził improwizowanym batalionem piechoty w składzie Zgrupowania „Drohiczyn Poleski” przyłączonego do dywizji „Kobryń”, późniejszej 60 DP dowodzonej przez płk A. Eplera. Brał udział w walkach na Polesiu i Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w łagrach, skąd został zwolniony we IX 1941. Następnie służy w Armii Polskiej gen. W. Andersa w ZSRR, gdzie był d-cą łączności 6 DP, ewakuowanej potem przez Iran do Iraku i Palestyny. Po utworzeniu w 1943 II Korpusu Polskiego służy w sztabie łączności II KP na stanowisku oficera łączności. Brał udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. We IX 1946 ewakuowany z II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 29 VIII 1969. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ, Krzyżem Monte Cassino
    Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1939; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu.T. 1. Kraków 1995.

     
    Bniński Stanisław Roman Józef Maria
    [1904-1975], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 17 VI 1904 w m. Wacławówka, syn Hilarego-Aleksandra i Jadwigi z Tarnowskich. W okresie od 20 IX 1926 do 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem mobilizacyjnym do 9 psk w Grajewie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Białystok. Ukończył kurs dowódców szwadronów. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 9 psk.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Białymstoku, gdzie zmarł 26 VIII 1975.
    St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; r. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP1935-1939. Kraków 2003;Z. Gnat-Wiereska.9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Bober Tadeusz
    [1910-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 10 IX 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 1 pułku art. motorowej w Stryju na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939- oficer administracyjno-materiałowy 1 pam w Stryju. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w 6 dywizjonie artylerii ciężkiej w składzie 13 Brygady Piechoty. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji od 25 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992

     
    Bober Władysław
    [1899-1939],por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 10 VII 1899. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1910-1920.Po wojnie ukończył kurs szkoły podoficerskiej i służył w WP jako podoficer zawodowy kaw. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por.1 I 1935. Po 1935 przeniesiony z 10 psk dp 20 p. ułanów w Rzeszowie, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 20 p. ułanów w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach obronnych na d wartą, potem w bitwie pod Psarami, gdzie pułk zostaje 11 X 1939 rozproszona. Z resztkami pułku w składzie Kresowej Brygady Kawalerii walczy w walkach odwrotowych. Bierze udział po 15 IX 1939 w walkach w rejonie Lublina, gdzie poległ. Pochowany na cmentarzu wojennym przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Odznaczony: SKZ
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa Kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bobkowski Janusz Karol
    [1908-1971], kpt. dypl. sł. st. art. [1939], w konspiracji ZWZ/AK ps. „Korab”, w LWP mjr art.
    Ur.6 IX 1908 we Lwowie. Syn Henryka-Karola. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 6 pap w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W III 1935 przeniesiony z 6 pal do 3 batalionu strzelców Rembertowie. Od 1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie- promocja 1938-1940.W kampanii wrześniowej 1939 Oficer inf. 3 DP Leg., potem oficer załadowczy 3 DP w składzie armii „Prusy”, w końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie adiutant d-cy 8 pp Leg. w Zgrupowaniu płk St. Tatara. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli, a następnie przedostaje się do Lwowa i tam podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Pełnił m. in. funkcję I oficera sztabu w Komendzie Obszaru ZWZ Lwów. Od 1945 w WP. Służył jako oficer artylerii w II Armii wojska Polskiego. Walczył nad Nysą Łużycka, potem pod Budziszynem. Awansowany do stopnia mjr-a. P demobilizacji mieszkał w Warszawie. autor książek o tematyce wojennej.
    Zmarł 24 VIII 1971 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 21 III 1935; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; W. Chocianowicz. W 5o - lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;J. Węgierski. Lwów pod okupacją sowiecką 1939-1941. W-wa 1991;

     
    Bobola Stanisław
    [1896-+?], kpt. sł. st. adm.[1932]
    Ur. 14 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W stopniu ppor. służy od XI 1918 WP. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. adm. starszeństwem od 1 VI 1919. Oficer Okręgowego Zakładu gospodarczego 4 w Łodzi, potem w Komisji Gospodarczej 25 pp w Piotrkowie Tryb. Następnie na stanowisku płatnika 25 pp. Awansowany do stopnia kpt. adm. 1 I 1932 w korpusie oficerów administracji wojskowej. Do lata 1939 oficer gospodarczy 25 pp. Od lata 1939 kwatermistrz 2 Dywizjonu Artylerii Zmotoryzowanej j Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Uczestnik walk na szlaku bojowym dywizjonu. Po walkach na Lubelszczyźnie jego losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932l R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Boboli Edmund
    [1914-1939],ppor. rez. art. [1936]
    Ur. 11 IV 1914. Ukończył gimnazjum. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 30 pal w Brześciu nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem mobilizacyjnym do 30 p[al. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M II. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 30 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w baterii artylerii zorganizowanej w Ośrodku Zapasowym 30 pal przydzielonej do artylerii dywizyjnej dywizji „Kobryń”. Uczestniczył w walkach w Puszczy Rudzkiej, potem w rejonie Kobrynia, gdzie poległ 18 IX 1939.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003 ; St. Jaskulski. 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Bobołowicz Mieczysław
    [1909-?],por. sł. st. piech. [1939]
    Ur.9 X 1909. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii CKM II batalionu 9 pp Leg. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył 8-9 IX 1939 pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w Zgrupowaniu 3 DP Leg. dowodzonym przez płk  St. Tatara.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bobowski Zenon
    [1902-1939],ppor. rez. kaw.[1929]
    Ur. 24 XI 1902. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na kursie Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 8 psk we Włocławku. Ewidencyjnie podlegał PKU Bydgoszcz. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie nadwyżek 8 psk. Uczestniczył w walkach pod Ożarowem 10 IX1939, potem przez Warszawę, Garwolin dotarł na Lubelszczyznę, gdzie oddział wchodzi w skład kombinowanej grupy płk A. Zakrzewskiego, potem w grupie ppłk E. Wani.  Poległ 22 IX 1939 w m. Bożydar. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łabuniach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Zb. Gnat-Wieteska.8 Pułk Strzelców Konnych. W-wa 1991

     
    Bobrowski Tadeusz Szczęsny
    [1913-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 30 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. W okresie 1932-1933 w Batalionie Podchorążych Piechoty. W Różanie, a w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 31pal. W latach służył 1937-1939 w Batalionie Fortecznym KOP  Małyńsk”, gdzie pełnił funkcję III oficera w plutonie artylerii. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Batalionu Fortecznego „Sarny”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał XI 1939-v 1942 w oflagu II B w Arnswalde, potem V 1942-1945 w oflagu II D w Gross – Born. Powojenne losy nieznane.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bochenek Jan
    [1916-1939], plut. podch. rez. piech.[1938]
    Ur. 16 XII 1916. Ukończył gimnazjum. W latach 1927-1938 odbywał służbę wojskową na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 DP w Krakowie. Praktyki odbywał w 12 pp w Wadowicach. Przeniesiony do rezerwy stopniu tytularnego plut. podch. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 2 kompanii Ckm II batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp. Poległ w walce 14 IX 1939 pod Banachami. Pochowany na cmentarzu wojennym w Soli.
    W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bochenek Józef Tomasz
    [1904-1978],kpt. dypl. sł. st. [1936], w LWP mjr/ ppłk
    Ur. 12 IV 1904 w Krzemieńcu, syn Antoniego. Absolwent Gimnazjum w Krzemieńcu, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Brał udział w walkach podczas przewrotu majowego w V1926. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1927 z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W 4 pp Leg. służy do 1935. W latach 1935-1937 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. Po ukończeniu WSWoj. zostaje w XI 1937 przydzielony stopniu kpt. dypl. na stanowisko I oficera sztabu 6 DP w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 6 DP w składzie armii „Kraków”. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1940-1945przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Powołany w 1945 do wojska przydziałem do Sztabu Generalnego WP. Pracuje w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym, potem na stanowisku wykładowcy taktyki piechoty w Akademii Sztabu Generalnego. Awansowano go do stopnia mjr, potem ppłk-a. Przed aresztowaniem mieszkał przy ul. Dantyszka w Warszawie. Aresztowany 21 V 1952 pod zarzutem działalności konspiracyjnej w komórce dywersyjno-szpiegowskiej. Przeszedł ciężkie śledztwo. W trakcie przesłuchań maltretowany fizycznie i psychicznie. NSW w Warszawie w składzie ppłk Juliusz Krupski-przewodniczący oraz ppłk Beniamin Karpiński i mjr  Bolesław Wnorowski skazał go  14 VIII 1952 sygn. Akt SN 17/1952  na karę śmierci. 4 IX 1952 wyrok utrzymało w mocy Zgromadzenie Sędziów NSW. Prezydent B. Bierut decyzją z 18 XI 1952 nie skorzystał z prawa łaski. Na wniosek prokuratora generalnego WP prezydent RP 10 XII 1952 wstrzymał wykonanie wyroku. 24 I 1954 zmieniono mu karę śmierci na dożywotnie więzienie. Zwolniony z więzienia w 1955. 13 IV 1956 po uchyleniu wyroku przez NSW w Warszawie sprawę umorzono powodu braków dowodów winy. Po opuszczeniu więzienia na skutek przejść więziennych ciężko chorował. Nie powrócił już do służby wojskowej. Mieszkał Warszawie.
    Zmarł  11 XII 1978 w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; W Steblik .Armia „Kraków” 1939.W-wa 1975;W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;J.Olesik. Oflag II C Woldenberg. Warszawa 1988; J. Kuropieska. Wspomnienia oficera sztabu 1934-1939.Kraków 1984;J. Poksiński. „TUN”       W-wa 199; H. Czarnecki. Informator o dokumentach sądowo-więziennych z lat 1944-21950.Poznań1953.

     
    Bocianowski Józef
    [1889-+?], mjr sł. st. art.[1924]
    Ur. 7 XII 1889.Uczestnik I wojny światowej. W WP od Xi 1918. Stopniu por. sł. st. art. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pac, skąd w 1923 przeniesiony zostaje do szefostwa Artylerii i uzbrojenia DOK IX w Brześciu na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII1924. Ukończył w Szkole Strzelań Artylerii kurs dla dowódców dywizjonów. Przeniesiony z dniem 1 IX 1925 z Szefostwa Artylerii DOK IX do 8 pap na stanowisko d-cy II dywizjonu. W III 1927 przesunięty funkcji d-cy II dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 8 pap. Przesunięty w IV 1930 z funkcji kwatermistrza na stanowisko d-cy dywizjonu w 8 pap. Z dniem 1 II 1931 przeniesiony z 8 pap do 9 pap na stanowisko z-cy d-cy pułku. Przeniesiony w IV 1933 z 9 pap do 7 Grupy Artylerii w Poznaniu, a w VI 1934 przeniesiony do 14 pal w Poznaniu na stanowisko kwatermistrza do 14 pal. Z dniem 31 XII1935 przeniesiony w st. sp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku     d-cy I Batalionu Obrony Lublina zorganizowanego 13-14 IX 1939 w Piaskach.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Dalsze losy nieznane.
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 83 z 13 VIII 1925; Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932.

     
    Bocianowski Stanisław
    [1891-1939], rtm. sł. st. kaw.[1928]
    Ur. 19 I 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W okresie 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 vi 1919. Służył w 8 psk. Po 1925 przeniesiony do 21 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1928. Skierowany z dniem 1 II 1929 z 21 p. uł. na 7 i pół miesięczny kurs doskonalący dla młodszych oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do 21 p. uł., gdzie zostaje mianowany d-cą szwadronu. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 21 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 21 pp w skaldzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 21 p. uł. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Zmarł 1 XI w szpitalu w Chełmie. Pochowany na cmentarzu wojennym Chełm-Strupin Duży.
    Odznaczony: KW, SKZ,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 21 Pułk Ułanów Nadwiślańskich. Pruszków 2003.
     
     
    Bock Juliusz Karol
    [1913-1983], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 28 I 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie 20 IX 1935-15 VII 1936 odbywał Służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 p. szwol. w Warszawie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 1 p. szwoleżerów w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie dyonu konnego dowodzonego przez mjr. J. Kapuścińskiego w składzie Grupy Kawalerii płk sł. st. K. Halickiego w zgrupowaniu „Dubno”. Uczestnik walk na Wołyniu i Lubelszczyźnie.
    Zmarł 08 VI 1983 w kraju.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Bogacz Andrzej
    [1897-1962],ppłk sł. st. piech.[1932]
    Ur. 18 XI 1897 w Jodłowniku pow. Limanowa. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie, gdzie ukończył 6 klas. Członek XIV Drużyny PDS w Tarnowie. Ukończył kurs podoficerski ZS i 18 VI 1914 mianowany podoficerem. W VIII 1914 wstępuje z kompanią tarnowską do Legionów Polskich, z przydziałem do 16 kompanii 2 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej, gdzie wyróżnił się prowadzeniem akcji zwiadowczych. Awansowany do stopnia plut. , potem sierż. W 1915 służył w 11 kompanii 2 pp LP. W czasie walk był ranny 21 VI 1915 i 3 VIII 1916 pod Dubniakami. Mianowany 1 IV 1916 chor. piech. Jesienią 1916 brał udział w kampanii wołyńskiej. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 służy w 2 pp LP w składzie Polskiego Korpusu Posiłkowego. Awansowany w 1918 do stopnia ppor. Od 31 X 1918 służy w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 2 pp. Leg. W okresie XII 1920-I 1921 ukończył w 6 tygodniowy kurs DCW Grodno, potem w 1921 odbył 6 tygodniowy kurs uzupełniający dla kapitanów w Bydgoszczy. Zweryfikowany w 1922 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 2 psp dowodził kompanią, potem od 1922 p. o. d-cy batalionu, potem d-ca II batalionu, przesunięty w 1927 na stanowisko kwatermistrza 2 psp. Do stopnia mjr awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1928 ukończył dwumiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej. Z dniem 1 IV 1930 przeniesiony z 2 psp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do 14 III 1932. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1932. Z dniem 15 III 1932 przeniesiony z KOP do 83 pp w Kobryniu na stanowisko z-cy d-cy. Funkcje z-cy d-cy 83 pp pełnił do 22 IX 1936. W 1934 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty 3 tygodniowy kurs dla dowódców pułków o w tym samym roku 3 miesięczny kurs unitarny dla dowódców pułków. Od IX1936 do II 1937 przebywał na kursie dla oficerów sztabowych. W okresie od 18  II 1937  do 27 XI 1938dowodził 83 pp. Z dniem 28 XI 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy pułku KOP Snów”. W VIII 1939 mianowany d-cą96 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 96 pp rez. utworzonego na bazie pułku KOP „Snów” w składzie 38 DP Rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, potem w rejonie Lwowa w Małopolsce Wschodniej Po walkach w rejonie Lwowa 21 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Po ucieczce z transportu jeńców przedostał się do Francji, gdzie służy w WP. W kampanii francuskiej w 1940 dowodził 7 pp w składzie 3 DP. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w I KP. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 6 II 1962 w Dundee w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP kl. 5, KW 4x,ZKZ
    Żonaty. Syn Andrzej /1936/
    Dz. Pers. Nr 34 z 27 VIII 1921;Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005; Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich; P Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Boglewski Zygmunt Teodor
    [1897-1943], mjr sł. st. piech.[1932]
    Ur. 1 IV 1897. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo i odwagę na polu walki odznaczono go VM kl. 5. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 9 pp Leg. Do stopnia kpt. awansowany w XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Pełnił w 9 pp Leg. funkcję m. in. d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1932. Z dniem 1 IV 1932 przeniesiony z 9 pp Leg. do 52 pp w Złoczowie na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii CKM w 6 batalionie „Wilk” utworzonym w Małkini przydzielonym do Brygady Kawalerii „Edward”. Walczył z Niemcami na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 15 VIII 1943.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932


    Bogucki Eugeniusz
    [1903-1939],kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 1 II 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem na stanowisko d-cy plutony w 8 pp Leg. w Lublinie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 8 pp Leg. pełni różne funkcje m. in. d-ca plutonu, kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję adiutanta pułku. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego sztabu 3 DP Leg. Brał udział w walkach 21-23 IX 1939 w rejonie Tarnawatki. Po wydostaniu się z okrążenia razem z por. W. Sadowskim przedzierał się w kierunku granicy z Słowacją z zamiarem przedostania się na Węgry, potem do Francji. Poległ w walce z Niemcami i Ukraińcami 10 X 1939 podczas przekraczania granicy słowackiej w pobliżu m. Solinka.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w  walkach obronnych 1939. Lublin 1984.

     
    Bogucki Wiktor
    [1898-?],mjr sł. st. art.[1937]
    Ur. 27 VII 1898. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pap, a po 1925 przeniesiony do 1 pułku art. plot. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1929. Ukończył kurs dla dowódców baterii, potem d-ca baterii w 1 paplot. Po ukończeniu kursu dla dowódców dywizjonów art. awansowany do stopnia majora 19 III 1937 i mianowany d-cą 11 daplot w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 111 dywizjonu art. plot., zmobilizowanego przez 11 daplot w Dęblinie dla obrony magazynów broni w Stawach i obrony mostów na Wiśle.
    Odznaczony: KW,ZKZ,MN
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 3 IV 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bogucki Wincenty
    [1914-1939],ppor. rez. kaw. [1936]
    Ur. 11 VII 1914. Ukończył w 1933 gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w 25 p. ułanów, skąd zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywał od 19 IX 1933 do 15 VII 1934. Praktyki odbywał w 10 p. ułanów. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 10 p. ułanów w Białymstoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 2 szwadronu 10 p. ułanów w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji 20 OIX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Plis”, która przyłączyła się do SGO „Polesie”. Poległ w walce z Niemcami 5 X 1939 pod Wolą Gułowską. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Woli Gułowskiej.
    Za okazane męstwo na polu walki został pośmiertnie odznaczony VM kl. 5 nr 11803.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków w 2oo7.

     
    Bogusiewicz Stefan
    [1896-+?],legionista, oficer sł. st. WP, kpt. [1928], żołnierz konspiracji ZWZ/AK ps. „Zawisza”
    Kmdt Obwodu AK Dobromil – Okręg Lwów AK IV1942 - 1944
    Ur. 10 II 1896r. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W latach 1914-1917 w Legionach Polskich. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 wcielony do armii austriackiej. Walczyła froncie włoskim, gdzie dostał się w 1918 do niewoli. Od 1918 służy w 2 p. strz. Armii gen. J.Hallera,którą w V 1919 powrócił do kraju. Zatwierdzony w VII 1920 w stopniu ppor. sł. st. piech. Po unifikacji od 1 IX 1919 służy w 44 pp Wojska Polskiego. Do stopnia por. sł. st. piechoty awansowany ze starszeństwem 1 VI 1919. W szeregach 34 pp z Białej Podlaskiej brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1925 przeniesiony do 49 pp w Kołomyi. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany ze starszeństwem 1 I 1928. Pełni różne funkcje dowódcze m.in. dowódca kompanii. W 1932 w stopniu kpt. przeniesiony w stan spoczynku. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M. III. Zmobilizowany w VIII 1939 i przydzielony do 94 pp rez. mobilizowanego dla 39 DP Rez. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 94 pp rez. w składzie improwizowanej GO „Sandomierz”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli.
    W okresie okupacji niemieckiej od 1940 był czynny w konspiracji ZWZ/AK. W sztabie Obwodu ZWZ/AK Przemyśl pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego. Potem do VI 1942 oficer sztabu Inspektoratu AK Przemyśl. W IV 1942 mianowany k-dtem Obwodu AK Dobromil kryt. „Dorsz”, „Drapała”. Obwód ten został w VI 1942 przekazany z Okręgu Lwowskiego AK do Okręgu Krakowskiego AK.  
    Był odznaczony za męstwo okazane na polu walki w wojnie z bolszewikami Krzyżem Walecznych oraz po wojnie Krzyżem Zasługi srebrnym i Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Jego losy dalsze n/n.
    Dz. Pers. Nr 27 z 27 VII 1920;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik Oficerski Rezerw 1934; J. Węgierski. AK na zachód od Lwowa. Kraków 1993; A. Zagórski. Okręg AK Kraków. Wyd. AK-Rozwój organizacyjny. W-wa 1996; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. Wyd. 1975.

     
    Boguski Jerzy Tadeusz
    [1899-1978 ], mjr dypl. sł. st. art. [1936], w PSZ płk [1964]
    Przed wojną Machwitz-Boguski Jerzy
    Ur. 02 VIII 1899 w Warszawie, syn Józefa-Jerzego /profesora/ i Jadwigi z Meisnerów. W Warszawie ukończył szkołę powszechną, potem uczęszczał do gimnazjum. W 1915 ewakuowany z rodzicami do Moskwy, gdzie kontynuował naukę. Po zdaniu matury studiuje na politechnice. W 1917 przerywa studia i wyjeżdża jesienią do Witebska, gdzie wstępuje do I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Otrzymuje przydział do tworzonej artylerii I KP. W II 1918 otrzymuje przydział do 1 baterii konnej w Bobrujsku. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 wyjechał do Warszawy. W XI 1918 wstępuje do WP. Skierowany do Szkoły Podchorążych, którą ukończył w VII 1919. Mianowany ppor. sł. st. art. 10 VII 1919 z starszeństwem od 1 VII 1919. Służył kolejno w Inspektoracie Szkół Piechoty, potem oficer ordynansowy w Baterii Zapasowej Artylerii Konnej w Górze Kalwarii, a następnie d-ca plutonu w 2 baterii 4 dak, skąd go przeniesiono na stanowisko adiutanta dowództwie artylerii Konnej w Warszawie. Od VI 1920 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej, gdzie dowodzi plutonem 1 baterii 2 dak. Od 1 XII 1920 do 20 III 1921 przebywał na oficerskim kursie uzupełniającym przy Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu kursu służył w 1 dak, potem w 2 dak. Od X 1921 do VIII1922 pełnił funkcje adiutanta na kursie doskonalenia w CWKaw. w Grudziądzu. 1 VII 1922 mianowany por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1922-1926 oficer 1 dak, gdzie pełnił kolejno funkcję d-cy plutonu, młodszego oficera baterii, potem d-cę baterii. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1925. W latach 1926-1929 oficer w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, /macierzyście kadra oficerów art./ Był m. in. oficerem do zleceń k-dta CWSW. Etatowo przydzielony do 28 pap. W okresie XI 1928-X 1930 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. z dniem 1 XI 1930 przydzielony na stanowisko oficera sztabu 28 DP , skąd został przeniesiony w X 1931 do 28 pal w Zajezierzu. Z dniem 2 IV 1932 skierowany na 5 miesięczny kurs doskonalający dla oficerów artylerii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do 31 VIII 1932. Przeniesiony po ukończeniu kursu z 298 pal do sztabu 22 DPGór., skąd zostaje przeniesiony w XII 1934 do składu osobowego Inspektora Armii gen. K. Fabrycego. We Lwowie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. art. 1 I 1936. W latach 1937-1939 w GISZ  na stanowisku I oficera w sztabie gen. do prac S. F. Kwaśniewskiego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu w Dowództwie Armii „Lublin”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 20 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Od X1939-29 IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie od VIII 1945 służy w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. We IX 1946 ewakuowany z oddziałami II KP do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w X 1946 przebywa nadal w Wlk. Brytanii i w latach 1947-1948 służył w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Ukończył kurs kreślarski, potem pracuje przez wiele lat jako kreślarz w firmie Harland Engineering Company Ltd. W Londynie. W 1964 przechodzi na emeryturę. Działał w ruchu kombatanckim. Awansowany w 1952 do stopnia ppłk dypl., a w 1964 do stopnia płk-a dypl.
    Zmarł w Londynie 1 VI 1978. Prochy pochowano w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: KW 2x, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 55 z 31 XII 1926; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 8 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/.Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.P. Zarzycki.1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999.

     
    Bogusławski Leon Wincenty 
    [1892-1946], płk sł. st. art.[1932]
    Ur. 15 III 1892 w m. Przybysław pow. Inowrocław na Kujawach, syn Telesfora i Ksawery z Bojanowskich.  Ukończył 3 letnie gimnazjum w Trzemesznie, potem 6 klasową szkołę agronomiczną w Szamotułach. W latach 1912-1914 praktykował w zawodzie agronoma w majątkach na terenie Wielkopolski. Ukończył 3 semestry Akademii Rolniczej w Berlinie. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. Służył w armii niemieckiej, początkowo jako podoficer, a po  ukończeniu  szkoły oficerów rez. artylerii walczył w 1 pap na froncie zachodnim.  W okresie VII 1915-III 1916 chory przebywał na leczeniu szpitalnym w Poznaniu. Następnie instruktor baterii zapasowej 1 pap. Od VIII 1916 pełni funkcję adiutanta  d-cy dywizjonu  w 11 Bawarskim pap rez. Podczas walk w 1917 ranny. Awansowany do stopnia por. rez. art.  W 1918 przebywał w szpitalu wojskowym w Toruniu. Po opuszczeniu szpitala od 3 I 1919 wstępuje w szeregi powstańców wielkopolskich. Mianowany kierownikiem referatu organizacyjnego Dowództwa Głównego Powstania Wielkopolskiego w Poznaniu. Mianowany kpt. art. Następnie służy w 1 pap  wielkopolskim , gdzie od III –IV 1919 pełni funkcję adiutanta  pułku, potem przemianowanym 21 IX 1919 na 15 pap. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej, początkowo jako d-ca 7 baterii III dywizjonu 15 pap, potem od IV 1920 do I 1921 dowodził III dywizjonem 15 pap.  Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. W 1921 ukończył kurs dla dowódców dywizjonów. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie do VI 1927 d-ca III dywizjonu 15 pap w Bydgoszczy. 17 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W VI 1927 przeniesiony z 15 pap do  30 pap. Od VI 1927 do 7 III 1929 pełni funkcję z-cy d-cy 30 pap. Ukończył w 1929 kurs dla wyższych dowódców art. Następnie od 8 III 1929 do 18 VI 1937 dowodził 4 pac w Łodzi. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 1 I 1932.  Jednocześnie  od 25 IX -31 X 1935 pełnił funkcję p. o. d-cy 4 Grupy Artylerii w Łodzi. Przeniesiony z dniem 19 VI 1937 na stanowisko d-cy 5 Grupy Artylerii w Krakowie. Ukończył kurs dla wyższych dowódców artylerii. We IX 1938 był d-cą artylerii w Dowództwie SGO „Śląsk” w czasie zajmowania Zaolzia. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym Armii „Kraków” od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w okresie X 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Służył w wojsku.  Zmarł 31 VIII 1946 w Krakowie.
    Odznaczony VM kl. 5, OP 4, KW, ZKZ 2x, MN
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 7 z 22 III 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 4 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1999; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bogusławski Stefan
    [1907-?],por. sł. st. art. [1935]
    Ur. 30 VII 1907. Ukończył gimnazjum. W okresie 1929-1930 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. z dniem 3 IX1937 przeniesiony z 2 pal do Mazowieckiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie, gdzie VIII 1939 był instruktorem w 3 baterii szkolnej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 41 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 41 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Mazowiecka Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 1999.

     
    Boguszewski Wacław
    [1909-?],por. sł. st. sap. [1936]
    Ur. 21 IV 1909. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w latach 1930-1931 na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych piechoty. W latach 191-1933 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1933-1934 przebywał na kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 batalionu saperów w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. awansowany do stopnia por. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii saperów 5 Batalionu Saperów w Krakowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 1 kompania w 65  zmotoryzowanym batalionie saperów Armii „Kraków”.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bohatkiewicz Józef
    [1908-?], ppor. rez. piech. [1933]
    Ur. 17 IX 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 77 pp w Lidzie. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowogródek. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu CKM w I Poznańskim Junackim Batalionie Hufców Pracy, potem włączonym do 178 pp rez. Uczestnik walk na Polesiu i Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał od XI1939 w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Autor książek o tematyce jenieckiej dot. oflagu w Arnswalde i Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Bohdanowicz Michał
    [1902-1948], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 29 IX 1902. Uczęszczał Don szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920.W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w X 1931 z 9 psk do 4 p. uł. w Wilnie. Awansowany do stopnia rtm. 1 I 1935. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. W latach 1936-1938 d-ca szwadronu tatarskiego przy 13 p. uł. W latach 1938-1939 d-ca 1 szwadronu 4 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 4 p. uł. w składzie Wileńskiej brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 4 p. uł. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji dowodził 4 szwadronem 13 p. uł.  Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Zmarł w 1948.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 70 z 4 VII 1925;Rocznik oficerów kawalerii 1930; 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.
     
    Bojanowski Michał
    [1904-1975],por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 5 XI 1904.Ukończył gimnazjum w Ciechanowie.  Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1926 do 24 IV 1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 11 p. uł. w Ciechanowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 11 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 11 p. uł. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł 05 XI 1975
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Bojanowski Stanisław
    [1899-?], mjr sł. st. art.[1937]
    Ur. 6 III 1899. Uczęszczał do gimnazjum. Od XI1918 w WP. W szeregach 1 pp Leg. bierze udział w latach 1919-1921 w wojnie polsko-bolszewickiej. Uko…uczył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 IV 1921. Po wojnie nadal służy w 1 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Długoletni oficer 1 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 1 III 1925 przeniesiony z 1 pp Leg. do 1 pal Leg. w Wilnie i jednocześnie odkomenderowany na 10 miesięczny kurs młodszych oficerów Artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu służy od I 1926 w 1 pap Leg. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. W 1 pap pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1937.W latach 1937-1939 oficer sztabu 1 Grupy Artylerii w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii w Armii „Modlin”, potem w sztabie d-cy artylerii w dowództwie armii gen. E. Przedrzymirskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do 1945.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ,
    Dz. Pers. Nr 24 z 1 III 1925; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. W-wa 2006; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.

     
    Bojanowski Tadeusz
    [1903-1939],kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 5 X 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1926 z przydziałem do 21 pp w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W VI 1933 przeniesiony z 21 pp do 84 pp w Pińsku, skąd zostaje przeniesiony w VI 1934 do 73 pp w Katowicach. Awansowany do stopnia kpt. 1 I1936. Od 1937 pełnił funkcję k-dta Obwodowego PW Sosnowiec z73 pp, oraz jednocześnie d-ca 1 kompanii „Sosnowiec” Batalionu Obrony Narodowej Sosnowiec. Od VIII 193 d-ca III batalionu ON Zawiercie. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca III batalionu ON Zawiercie, który wszedł jako III batalion w skład 201 pp rez. 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 201 pp rez. Poległ 12 IX 1939 w Baranowie nad Wisłą.
    Pochowany na cmentarzu w Tarnobrzegu.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bojanowski Tadeusz Michał
    [1912-?], por. sł. st. łącz.[1937]
    Ur.7 IX 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkolę Podchorążych Wojsk Łączności w Zegrzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1933. Po ukończeniu szkoły przydzielony do Kadry 2 Batalionu Telegraficznego w Krasnymstawie jednoczesnym przeniesieniem do 2 psk w Hrubieszowie celem odbycia praktyk. Następnie służba w 2 b. telegraficznym. Awansowany do stopnia por. 19 III 1937. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Wojsk Łączności w Zegrzu z przydziałem na stanowisko instruktora w 2 kompanii Szkoły Podchorążych Łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu stacyjnego Kwatery Głównej Brygady Kawalerii „Plis”. Uczestnik walk z Niemcami na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bojarski Kazimierz
    [1916-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 10 V 1916.Ukończył gimnazjum. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 x 1938 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi kompania zwiadowczą 4 psp w składzie 21 DP Gór. Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Bojarski Zbigniew Marian
    [1912-1939],ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 3 XI 1912. Absolwent gimnazjum w Zamościu.. W okresie IX 1933-VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 3 pal w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 3 pal w składzie 3 DP Leg. Uczestniczył w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie, gdzie poległ 23 IX 1939 w m. Sumin. Pochowany na cmentarzu wojennym w Zamościu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2oo5.

     
    Bokalski Michał Stefan
    [1900-1966],ppłk sł. st. lot. pilot[1939]
    Ur. 29 IX 1900 w Niemcach /obecne Ostrawy Górnicze/ k. Dąbrowy Górniczej. Absolwent Akademii Handlowej w Będzinie. Od 1911 członek szkolnej Drużyny Skautowej im. Dionizego Czachowskiego. Po wybuchu i wojny światowej zgłosił się ochotniczo do Legionów Polskich, ale ze względu na wiek nie został przyjęty. Powraca do domu i kontynuuje naukę szkolną. Od 1916 działa w POW. Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.W czasie walk zostaje ranny pod Lidą. Po wyleczeniu ran powraca do służby w wojsku. Mianowany podchorążym piechoty. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty z1 IV1910. Służył w 56 pp, skąd został przeniesiony z dniem VIII 1921 do 3 p. lot. w Poznaniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kursy dla oficerów lotnictwa, potem pilotażu. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Służył do I 1929 w 3 p. lot., gdzie pełnił różne funkcje. W I 1929 przeniesiony z 3 p. lot. do Instytutu Badań Technicznych Lotnictwa, skąd go przeniesiono do Lotniczej Szkoły Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu na stanowisko dyrektora nauk. Z dniem 12 XI 1930 przeniesiony na czteromiesięczny kurs d-ców eskadr w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Etatowo oficer Lotniczej Szkoły Strzelania i Bombardowania. Po ukończeniu kursu przeniesiony z dniem 15 III 1931 z lotniczej Szkoły Strzelenia i Bombardowania do 2 p. lot. w Krakowie na stanowisko d-cy eskadry. Awansowany do stopnia mjr sł. st. lot. 1 I 1935. W latach 1936-1938 buł wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, a w latach 1938-1939 słuchaczem Wyższej szkoły Lotniczej w Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk—a 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 z-ca d-cy Brygady Bombowej. Po 17 IX 1939 przez Rumunię, Węgry przedostał się do Francji, potem w VI 1940 do Wlk. Brytanii, gdzie służył w 301 dywizjonie bombowym. Od 18 X 1941 do 18 IV 1943 oficer łącznikowy w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych do sztabu RAF – Flying Training Command, potem w Centrum Szkolenia Lotniczego k-dt szkoły lotniczej w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1946 przebywał w Wlk. Brytanii. Do kraju powrócił w 1948. Ze względów politycznych nie został przyjęty do wojska.
    Zmarł w 1966. Pochowany na cmentarzu w Gołonogu.
    Odznaczony: KW, ZKZ,MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1929; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wlk. Brytanii 1940-1945. W-wa 1976.

     
    Bokszczanin Janusz Bohdan
    [ 1894-1973], oficer dypl. sł. st. kaw., ppłk [1935], w konspiracji ZWZ-AK, płk dypl. [20 III1943], ps. „Bartek”, „Lech”, „Sęk”, „Wir” vel Jan Boguszewski
    Kmdt Obwodu V ZWZ Warszawa Mokotów XI 1940 – 1941.
    Ur.29 X 1894 w Grodnie, syn Emanuela i Pauliny z d. Godlewskiej. Od 1905 uczył się w gimnazjum w Grodnie. Od tego samego roku należał do konspiracyjnego koła młodzieży polskiej, kierowanego przez PPS i w 1911 przekształconego w oddział Związku Walki Czynnej w Grodnie. Od 1906 uczeń Korpusu Kadetów w Pskowie, Płocku i ponownie w Pskowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W VIII 1914 zmobilizowany do armii rosyjskiej i skierowany do Mikołajewskiej Szkoły Kawalerii w Petersburgu. Od XII 1914 służył w 4 pułku huzarów. Od XI 1917 służy w I Polskim Korpusie na Wschodzie, jednocześnie czynny w Związku Wojskowym Polaków. W II 1918 wysłany jako kurier d-cy I Korpusu Polskiego gen. J. Dobór-Muśnickiego do d-cy III Korpusu Polskiego. Od VII 1918 służy w 4 pułku huzarów Armii Ochotniczej gen. A. I. Denikina jako d-ca plutonu.
    Od III 1919 w stopniu por. sł. st. kaw. w WP. Początkowo był zastępcą d-cy 6 pułku ułanów, od X 1919z-ca d-cy szwadronu zapasowego 26 pułku ułanów, od VI 1920 d-ca 2 szwadronu 16 pułku ułanów, od VII 1920 d-ca spieszonego szwadronu 1 Dywizji Jazdy, od VIII 1920 d-ca szkoły podoficerskiej 16 pułku ułanów, od XI 1920 d-ca szwadronu zapasowego 26 pułku ułanów, a od III 1921 także d-ca szkoły podoficerskiej tego pułku w Baranowiczach. Zweryfikowany w 1922 w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem 01 VI 1919. Od VI do XI 1924 instruktor w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu z przerwą na odbycie kursu w Centralnej Szkole Gimnastyki i Sportów w Poznaniu. Po ukończeniu kursu doszkolenia w Centralnej Szkole Kawalerii od X 1925 był kolejno d-cą 2 szwadronu 26 p. ułanów, od X 1927 d-cą 1 szwadronu, a od I 1929 d-cą 2 szwadronu. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 01 I 1929. Od VIII 1929 d-ca szwadronu zapasowego 3 p. ułanów z Tarnowskich Gór stacjonującego w Pszczynie. W latach 1930-1932 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Od X 1932 w stopniu mjr dypl. sł. st. kaw. szef sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 01 I 1935. Od 1935 z-ca d-cy 7 psk w Biedrusku, od XI 1937 szef Wydziału Wyszkolenia Departamentu Kawalerii MSWojsk. Ukończył kurs dla szefów sztabu i kwatermistrzów armii od XI 1938 do V 1939. Następnie od lata 1939 d-ca 10 psk z Łańcuta, którym dowodził w kampanii wrześniowej 1939 w składzie 10 Brygady Kawalerii /pancerno-motorowej. 16 IX 1939 zostaje ciężko ranny pod Zboiskami k/Lwowa. Leczył się w szpitalu w Dublanach, skąd przedostał się do Warszawy. Czynny w konspiracji od II 1940. Aresztowany w ulicznej łapance przebywał w więzieniu na Pawiaku i w obozie przy ul. Skaryszewskiej, skąd zostaje zwolniony w X 1940. Po „kwarantannie” powraca do pracy konspiracyjnej w ZWZ. Od XI 1940 do 1941 pełni funkcję k-dta V Obwodu ZWZ Warszawa-Mokotów, potem od 1941 oficer KG ZWZ, gdzie pełnił funkcję szefa Wydz. Broni Szybkich w Oddziale III /operacyjnym/. Mianowany płk dypl. sł. st. kaw. rozkazem Naczelnego Wodza z 24/25 III 1943 z starszeństwem 20 III 1943. W II 1944 po odlocie do Londynu gen. S. Tatara pełnił okresowo funkcję szefa operacji i I z-cy szefa Sztabu K-dy Gł. AK. W VI 1944 przekazał funkcję gen. L. Okulickiemu i nadal kieruje Wydz. Broni Szybkich. Rozkazem nr L. 1307 z 13 VII 1944 mianowany z dniem 05 VII 1944 po ppłk A. Sanojcy II z-cą gen. T. Pełczyńskiego Szefa Sztabu KG AK. Wybuch powstania Warszawskiego 01 VIII 1944 zastał go w Boernerowie. Ranny podczas próby dostania się do miasta. Ujęty Przez Niemców zostaje wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, zbiegł w końcu IX 1944 i wrócił do kraju. W X 1944 Szef Sztabu K-dy Gł. AK, formalnie mianowany na to stanowisko 31 XII 1944. Od IV 1945 był z-cą płk dypl. J. Rzepeckiego – Delegata Sił Zbrojnych na Kraj, a od IX prezesa ZG Zrzeszenia WiN. W dniu 07 X 1945 opuścił kraj i przez Czechosłowację przedostał się na Zachód. Początkowo przebywał w Londynie. Po rocznym pobycie w Londynie jesienią 1946 wyjechał do Paryża. W II 1947 oficjalnie jako delegat ministerstwa Obrony Narodowej wszedł w skład czteroosobowej Komisji Organizacyjnej Delegatury Łączności z Krajem z siedzibą w Paryżu, która właśnie miała m. in. dysponować Funduszem Krajowym. W 1949 w ramach prac Naczelnego Wodza uczestniczył w przygotowaniach „Planu X” i potem „Planu Wulkan”. W latach 1948-1950 uczestniczył w rozmowach członków Delegatury WiN z przedstawicielami wywiadu amerykańskiego na temat określenia form współpracy. Do 1953 członek Delegatury WiN za granicą.
    Zmarł 01 VIII 1973 w Paryżu.
    Odznaczony: VM k. 5 /1921/, ZKZ /1935/,Medalem Niepodległości /1938/
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; L. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t.1. W-wa 1987; „Dardanele”. Delegatura WiN za granicą /1946-1949/, red. S. J Rostworowski. Wrocław 1999; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach, t VI,cz. I. Wrocław 2000.

     
    Bolewski Jan
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur.7 VI 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 12 pp w Wadowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 12 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 12 pp od Wadowic na Lubelszczyznę. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał od 1940 w oflagu II C w Woldenberu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939;J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1989

     
    Bołądź Włodzimierz
     por. lekarz [1938]
    Ur. 21 XII 1909.Ukończył gimnazjum. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom lekarza med. Do stopnia ppor. sł. st. sanit. awansowany 1 VII 1935. Po odbyciu stażu w Szpitalu Podchorążych w Warszawie został przydzielony do 23 pal w Będzinie na stanowisko lekarza sanitarnego pułku. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza 23 pal w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie był lekarzem 203 pp rez. z 55 DP Rez. Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerski w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; j. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I Katowice 1989.

     
    Bombas Ludwik
    [1892-1970], ks. dr proboszcz  /ppłk/  [1938], w PSZ, dziekan /płk/
    Ur. 25 VIII 1892 we Lwowie. Ukończył Sem8inarium Duchownego. Wyświęcony na kapłana w1915. Od 1915 kapłan archidiecezji lwowskiej. W czasie I wojny światowej od 1916 był kapelanem w armii austriackiej. W WP od XI 1918 był st. kapelanem. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany st. kap. 1 VI 1925. W latach 1923-1931 kapelan Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie. Kierownik rejonu duszpasterstwa we Lwowie, oraz od IX 1930 wykładowca religii w KK Nr 1 we Lwowie. W 1930 uzyskał na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie dyplom dr św. teologii. W 1934 urzędowo zmienił datę urodzenia z 28 VIII 1892 na 25 VIII 1892. Przeniesiony w XII 1934 z Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie n stanowisko administratora parafii woskowej w Katowicach Z dniem 19 III 1938 mianowany proboszczem –administrator parafii Katowice. Kościół pw. św. Kazimierza w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa duszpasterstwa GO „Śląsk” w składzie Armii „Kraków”. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej skąd udało mu się zbiec z kolumny jenieckiej i dołączyć do jednostki WP. Następnie objął w Zamościu funkcję kapelana w Centrum Szpitalnym „Zamość”, gdzie pracował do jego likwidacji 20 XII 1939. Na początku 1940 przedostał się do Francji i od wiosny pełnił funkcje dziekana i szefa duszpasterstwa 1 DP, potem od Vi 1940 w Wlk. Brytanii w Korpusie Polskim w Szkocji, następnie w Polskich Siłach Powietrznych. Dziekan I KP w Wlk. Brytanii. Od 1948 wikariusz generalny dla Szkocji.
    Zmarł 29 III 1970 w Edynburgu
    Odznaczony: KW3x, Krzyżem Obrony Lwowa, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921; Krzyżem Orląt Lwowskich, Croix de Guerre.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Kapelani wrześniowi. /red./W. J. Wysocki. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bonar Tomasz
    [1908-1997],por. sł. st. art.[1935], w PSZ kpt. dypl. [1943]
    Ur.13 XII 1908 w Gliniku Polskim pow jasielski. W latach 1921-1929 uczęszczał do Gimnazjum typu humanistycznego w Jaśle, gdzie w 1929 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1929-1930 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych w Zegrzu. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 32 dal w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu łączności 32 dal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy 3 baterii I dywizjonu 32 pal przydzielonego do 33 DPRez. w składzie SGO „Narew”. Uczestniczył w walkach pod Różanem, Wyszkowem, Włodawą, potem na Lubelszczyźnie pod Krasnobrodem, Tomaszowem Lub. Po bitwie e rejonie Górecka Kościelnego 26 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się wkrótce zbiec. Powrócił wówczas do Rembertowa. Za okazane męstwo na polu walki przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5. Odznaczony został KW.
    Rembertowie nawiązuje kontakty konspiracyjne z miejscową organizacją konspiracyjną. W XI1939 jako kurier zostaje wysłany do Budapesztu. Pozałatwiani spraw w ambasadzie polskiej w Budapeszcie przez Jugosławię, Włochy dotarł do Francji, gdzie zgłosił się do punktu zbornego w Paryżu. W XII1939 skierowany do obozu w Coetquidan w Bretanii, gdzie zostaje przydzielony do 1 pal 1 DGren. Od IV 10940 przebywa w wraz jednostka w Lotaryngii. Bierze udział w kampanii francuskiej. W VI 1940 po rozwiązaniu 1 DGren. Przedostał się Marsylii, gdzie działa w akcjach przerzutowych, potem w francuskim ruchu oporu. Po dekonspiracji we IX 1942 przedostał się przez Pireneje do Hiszpanii. Aresztowany w drodze do Barcelony przez Hiszpanów zostaje osadzony w obozie Miranda de Ebro. Po interwencji dyplomatycznej Anglików po 3 miesiącach zwolniony. Następnie droga morską z Gibraltaru dotarł do Wlk. Brytanii, gdzie otrzymał przydział do na stanowisko d-cy baterii w 1 pal I KP w Szkocji. Mianowany kpt. sł. st. art. 10 X 1943. Od X 1943 do IV 1944 d-ca I dywixzjon1 pal. Skierowany na kurs do Wyższej Szkoły Wojennej, gdzie przebywa od 24 IV –IX 1944. Po ukończeniu kursu w stopniu kpt. dypl. otrzymał przydział do sztabu I KP w Szkocji, gdzie służy do rozwiązania tej jednostki 9 IX 1946. Od X 1946 do VI 1948 był kwatermistrzem w Gimnazjum Kupieckim i w Liceum Administracyjno-Handlowym 3 KDP w m. Fowlmere k. Cambridge. Po demobilizacji w 1948 ukończył kurs techników szklarstwa i pracował w zakładach radiowych PYE w Cambridge. 9 X 1951 powrócił do kraju i zamieszkał w Krośnie. Podejmuje pracę zawodową w Banku Inwestycyjnym w Krośnie, potem w rzeszowskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Mieszkaniowego – Zarząd Budowlany w Krośnie. Zaocznie ukończył Technikum Budowlane w Rzeszowie. Od 1963 do 31 XII 1976 pracuje w Jasielskim Przedsiębiorstwie Budowlanym na stanowisku z-cy kierownika działu analiz i rozliczeń. Z dniem 31 XII 1976 przechodzi na emeryturę.
    Zmarł 13 II 1997. Pochowany na cmentarzu w Krośnie.
    Odznaczony: KW 2x, SKZ, Francuskim Croix de Guerre z Gwiazdą i innymi medalami.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; W. Chocianowicz. W 50- lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969;Strona internetowa www .jaslanie.gal.pl/b

     
    Bonarowski Stanisław
    [1910-1939]por. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 28 X 1910. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st/. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 d-ca9 kompanii III batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii kolarzy 3 DP Leg. Walczy z Niemcami pod Potem na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w drugiej połowie wrzesnia1939.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje Bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939.Lublin 1984

     
    Bondarczuk Edward
    [1908-?],por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 19 X 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty Różanie, potem w okresie 19290-1931 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 22 pp w Siedlcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony w 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii granicznej Batalionu KOP „Stopce”. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939.Bliższy przydział nieznany. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;R. Rybka – K . Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bonder Stanislaw
    [1908-1940], por. sł. st. art.[1937]
    Zmiana nazwiska z Bąder na Bonder
    Ur. 5 V 1908. Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 2 baterii I dywizjonu 6 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 6 pal od Krakowa na Lubelszczyznę, gdzie od 16 IX 1939 dowodził 9 baterią III dywizjonu 6 pal. Po kapitulacji polskich oddziałów przedostał się do Krakowa. Aresztowany w 1940 w Krakowie przez Niemców został zamordowany prawdopodobnie w obozie koncentracyjnym w Dachau.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Boniecki Edward
    [1897-1970] mjr dypl. kaw./Suwalszczyzna/

     
    Bońkowski Hieronim
    [1893-+?], kpt. sł. st. art.[1923]
    Ur. 12 IX 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział jako ppor. art. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII 1920 do 20 III 1921 przebywał na I kursie oficerskim uzupełniającym w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. starszeństwem od 1 VI 1919. Służy w 6 pap. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Po 1925 przeniesiony z 6 pap do 14 dak na stanowisko d-cy baterii, potem w 1927 z 14 dak do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko oficera administracyjno-materiałowego. Przeniesiony w I 1929 z CWArt. do WSWoj. na stanowisko tłumacza, potem ponownie przeniesiony do CWArt., gdzie w okresie od 1 IV do 31 VIII 1930 przebywał na 5 miesięcznym kursie dla d-ców dywizjonu. W XII1932 przeniesiony z CWArt. do 3 dywizjonu artylerii pieszej w Wilnie, potem w 33 dal w Wilnie, a w VI 1934 z 33 dal do dowództwa Obszaru Warownego „Wilno”. Po 1936 przeniesiony do rezerwy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził pozostałościami 8 pal z Płocka. Oddział wyruszył z Płocka 4 IX 1939 i 17 IX 1939 dotarł do Garwolina, gdzie został rozproszony przez Niemców.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934Zb. Moszumański- Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii /1914 -1921/. Pruszków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;


    Borajkiewicz Michał
    [1894-1967], dr med. , mjr sł. st. sanit. [1939]
    Ur. 26 XI 1894.Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medyczne. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu por. 1 I 1921. Po wojnie służył w 82 pp, potem przeniesiony do 9 batalionu sanitarnego i odkomenderowany do Warszawy. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1925 dyplom lekarza medycyny. Po ukończeniu stażu, przydzielony do 28 pap w Łodzi na stanowisko lekarza sanit. pułku. Przeniesiony w XII 1929 z 28 pp do 1 p.uł. na stanowisko lekarza sanit. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932. Następnie lekarz sanit. 1 p. uł. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sanit. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Po zakończeniu walk  przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Przydzielony do 2 p. gren. na stanowisko naczelnego lekarza. W VI 1940 bierze udział w kampanii francuskiej w szeregach 2 p. gren. w składzie 1 DGren. Nastepnie w PSZ w Wlk. Brytanii. Po wojnie powrócił do kraju. Pracował w swoim zawodzie. Zmarł 08 II 1967 we Wrocławiu.
    Odznaczony; KW, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa1989; J. Smoliński. 2 Pułk Grenadierów. Pruszków 1995.

     
    Bordziłowski Konstanty
    [1910-?]. por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur.25 VIII 1910.Ukończył szkołę średnią. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem na praktykach w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII1933 z przydziałem do 26 p.uł. w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z 26 p. uł. do 14 p. uł. W latach 1938-1939 p. o d-ca 1 szwadronu w 14 p. uł. we Lwowie. W VIII 1939 w szwadronie marszowym26 p. uł., a po napadzie Niemców na Polskę przydzielony z szwadronem do Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii w Łukowie. Od 21 IX1939 d-ca szwadronu marszowego z Ośrodka Zapasowego Nowogródzkiej BK przydzielonego jako 5 szwadron do 9 psk.. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Borek Kazimierz Józef
    [1911-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur.3 III 1911. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy d-cy plutonu kolarzy 202 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 202 pp rez., który zakończył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych kampanii wrześniowej dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Borkowski Franciszek Ksawery
    [1896-?], mjr sł. st. piech.[1931]
    Ur. 02 I 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w stopniu por. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy w 38 pp w Przemyślu. Z dniem 23 VI 1925 przeniesiony z 38 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił m. in. funkcję d-cy kompanii. W III 193oprzeniesiony z KOP do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy kompanii, potem adiutanta. Awansowany do stopnia mjr sł.st.piech.1 I 1931. z dniem 1 IV 1931 mianowany d-cą batalionu w 5 psp. W III 1932 przeniesiony z 5 psp do komendy Miasta Przemyśl na stanowisko referenta bezpieczeństwa, potem z dniem 1 XII 1934 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 48 pp w Stanisławowie, skąd zostaje przeniesiony po 1936 do 55 pp w Lesznie Wlkp. na stanowisko d-cy batalionu, a w latach 1938-1939 kwatermistrz i jednocześnie II z-ca d-cy pułku. W VIII 1939 mianowany d-cą nadwyżek 55 pp. Z oddziałem nadwyżek 55 pp skierowany do Ośrodka Zapasowego 14 DP w rejonie Kutna, gdzie objął dowództwo batalionu zorganizowanego z nadwyżek 14 DP. 4 IX 1939 oddział wymaszerował z rejonu Kutna i przez Warszawę i Sulejówek dotarł w rejon Mińska Maz., a następnie w rejon Chełma, gdzie zostaje podporządkowany d-cy 39 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W końcu IX1939 razem z kpt. T. Siadkiem  i grupą podoficerów przebijał się do Lwowa.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 88 z 1 IX1925; Dz. Pers. Nr 8 z31 III 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P.Bauer.55 Poznański Pułk Piechoty. W-wa 1991.

     
    Borkowski-Dunin Piotr
    [1898-1940],kpt. dypl. rez. art. [1927], pośm. mjr [2007]
    Ur. 17 V 1898 w Klimaszówce pow. płoskirski, syn Kaliksta i Marii z Wołoskich. Podczas I 1916 służył wojny światowej w armii rosyjskiej, potem działa w Polskiej Organizacji wojskowej /POW/na Wschodzie. Od jesieni 1917 w artylerii I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 czynny w POW na Ukrainie. OdXI1918 do 1919 uczestniczy załodze pociągu pancernego „Śmiały”, potem „Związek Broni” w walkach na froncie wojny polsko-ukraińskiej w Małopolscy Wschodniej, a następnie wojnie polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia ppor. art. Po ukończeniu w1921 kursu uzupełniającego dla oficerów w Szkole Podchorążych Artylerii przydzielony w VIII 1921 do 14 pap w Poznaniu. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. art. starszeństwem od 1 VI 1919. Skierowany z 14 pap na studia do WSWoj. w Warszawie, gdzie przebywał w okresie od 1 XI 1924 do X 1926. W stopniu por. SG przydzielony po ukończeniu WSWoj. z dniem 11 X 1926 do sztabu 11 DP. Awansowany do stopnia kpt. SG sł. st. art. 1 I 1927. Przeniesiony w 1927 z sztabu 11 DP do sztabu DOK I w Warszawie na stanowisko referenta. Potem w XII 1929 przeniesiony do Oddziału I Sztabu Głównego WP. Z dniem 31 X 1931 przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy w związku przeniesieniem do Oddziału II Sztabu Głównego WP. W 1932 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 19 pal w Nowowilejce. Ewidencyjnie podlegał PKU Lida. Po przeniesieniu do rezerwy mieszkał w majątku Bartosze pow. Szczucin na Nowogródczyźnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 było oficerem Oddziału IV Sztabu w dowództwie Grupy Armii gen. S. Dęba-Biernackiego. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony obozie w Kozielsku. Zamordowany w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony VM kl. 5,KW3x,
    Żonaty z Heleną z Niezabytowskich. Miał synów Michała i Stanisława.
    Pośmiertnie mianowany przez prezydenta RP w 2007 mjr artylerii.
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921;Dz. Pers. Nr 112 z 23 X 1924; Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz., Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 2000.
     
     
    Boratyński Adolf  Hilary
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 20 XII 1897.Uczestnik I wojny światowej. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 54pp w Tarnopolu, gdzie pełnił różne funkcje. Długoletni oficer 54pp. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W VI 1933 przeniesiony z 54 pp do 79 pp w Słonimiu, gdzie był m.in. d-cą kompanii, potem k-dtem Obwodowym PW Słonim przy 79 pp. W VIII 1939 w Ośrodku Zapasowym 20 DP w Słonimiu. W kampanii wrześniowej 1939  d-ca II batalionu 179 pp rez. zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym 20 DP w składzie Zgrupowania „Drohiczyn”, potem w składzie 50 DP Rez. SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie pod Serokomlą, Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN,SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939.W-wa 1989.

     
    Boreysza Witold
    [1897-1939], mjr sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 19 I 1897. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent kawaleryjskiej 27 klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Dekretem L. 2609 z dnia 16 II 1921 mianowany z dniem 1 I 1921 ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 15 p. uł. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1922.Długoletni oficer 15 p. uł. w Poznaniu gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. 1 I1930. Skierowany z 15 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii na kurs dla oficerów kaw. gdzie przebywał w okresie 3 III 1933 do 3 VIII 1933. Po powrocie z kursu dowodził szwadronem w 15 p. uł. Przeniesiony z 15 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był instruktorem, potem d-cą szwadronu szkolnego młodszego rocznika w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1938. Ewakuowany z Grudziądza na Wschód. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca oddziału złożonego rozbitków różnych oddziałów w składzie 94 pp rez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny podczas walk 21 IX 1939 k. folwarku Stabrów, zmarł w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Komarowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x,
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Borkowski Adrian
    [1914-1989],ppor. sł. st. piech.[1937
    Ur. 05 III1914. Absolwent KK Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 IV 1937 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu/. w latach 1937-1939 d-ca plutonu w 5 kompanii II batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 44 pp w składzie 13DP przydzielonej do Armii „Prusy”. Brał udział w walkach 6-7 IX 1939 pod Tomaszowem Maz., a po rozbiciu dywizji w grupie żołnierzy i oficerów przedostał się na Lubelszczyznę, gdzie dowodził 5 kompanią II batalionu odtworzonego 44 pp w składzie kombinowanej dywizji piechoty gen. J. Wołkowickiego. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu XC w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego. Służył w 4 Batalionie Strzelców Karpackich. Awansowany do stopnia por. Po ewakuacji oddziałów II KP z Włoch do Wlk. Brytanii w IX 1946 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie, gdzie zmarł 10 XII 1989. Pochowany na Hammersmith New Cementary w Londynie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie Groby na cmentarzach Londynu. T. 2. Kraków 2001.

     
    Borkowski Piotr
    [1899-?],kpt. dypl. int.[1937]
    Ur. 27 IV 1899. Ukończył gimnazjum. Ukończył kurs szkoły podchorążych administracji wojskowej. Mianowany ppor. sł. st. adm.1 VII 1925. służył w filii Wojskowego Rejonowego Zakładu Żywności Grodno w Białymstoku. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Następnie kierownik rejonu intendentury Wołkowysk, potem w filii Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Intendentury w Grodnie, skąd szefostwa intendentury DOK III w Grodnie, skąd zostaje przeniesiony w XII 1932 do Składnicy Materiałów Intendentury w Grodnie. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. dypl. int. 19 III 1937. Przeniesiony do sztabu Krakowskiej brygady Kawalerii na stanowisko oficera służby intendentury na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bornstaedt Franciszek
    [1898-+?], kpt. sł. st. art.[1934]
    Ur.4 VI 1898. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 1 XII 1920 do 20 III 1921 przebywał n kursie uzupełniającym dla oficerów w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu kursu służył w 8 pap. awansowany do stopnia por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1920. Przeniesiony w 1922 z 8 pap do 28 pap., potem w 1931 do 32 dal. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934. W 32 dal pełnił różne funkcje m. in. d-cy baterii,  oficera zwiadowczego, potem adiutanta. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    adiutanta 32 pal, a od 9 IX 1939  I dywizjonu 32 pal w składzie 33 DP Rez. Walczył z Niemcami na przedpolach Warszawy, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 do 29 IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Żył w latach siedemdziesiątych.
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów artylerii/1914-1921/Pruszków; Dz. Pers. Nr 5 z 23 II 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej.

     
    Borowczyk Jan
    [1898-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 13 I 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 31 VIII 1924 z przydziałem do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Następnie przeniesiony z 64 pp do Szkoły Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Przeniesiony w 1930 do 10 pp w Łowiczu. Z dniem 1 v1933 przeniesiony z 10 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP„Dawigródek”, gdzie pełnił m. in. funkcję oficera materiałowego. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta Batalionu KOP „Dawigródek” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Uczestniczył w walkach z sowietami w rejonie Szacka. Wzięty do niewoli został zamordowany 29 IX 1939 w rejonie m. Mielniki  gm. Pulmo.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J.Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Borowiczka Zbigniew Kazimierz Józef
    [1912-?], por. sł. st. piech. [1938]
    Ur.28 I 1912. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939     d-ca oddziału zwiadu 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu zwiadowczego 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji oddziałów Armii „Kraków” w niewoli niemieckiej. Przebywał od x1939 do V 1942 w oflagu II B w Arnswalde, potem od V1942 do 1945 w oflagu II D w Gross-Born. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Borowik Bolesław Piotr
    [1903-1940], kpt. sł. st. art. [1936],pośm. mjr [2007]
    Ur. 01 IV 1903 w Mińsku Litewskim, syn Kazimierza i Marii z Hryniewiczów. Do 1918 działał w POW. W WP od 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Służył dowództwie 16 DP i IV Armii. Następnie uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 26 pap w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony z 26 pp do 37 pp 26 DP w Kutnie na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Z dniem 13 VI 1933 przeniesiony z 37 pp do 2 daplot. w Grodnie, gdzie objął dowództwo baterii. Ukończył w okresie od 11 II do 26 V 1935 w Centrum Wyszkolenia Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie kurs specjalizujący dla oficerów zawodowych, potem od 16 IX do 16 XI 1935 kurs samochodowy dla oficerów w 1 paplot. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Do VIII 1939   d-ca 4 baterii w 2 daplot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 63 kompanii ppanc. przydzielonej do 12 DP. Walczył w składzie improwizowanej grupy „Sandomierz” na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z5 X 2007  mjr art.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. nr 32 z 15 VIII 1926; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1928,1932; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1921-1939/ Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna.
    W-wa 2003.

     
    Borowik Władysław
    [1900-1974], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur.05 III 1900 w m. Typin nad rzeką Huczwą w pow. tomaszowskim w rodzinie chłopskiej, syn Mikołaja i  Tacjany  z d. Kinczkowska. Ukończył rosyjska szkolę dla nauczycieli powszechnych szkół niższego szczebla . W WP od 1920 służył jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 3 pap w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 3 pap/pal, gdzie pełnił różne funkcje. W 1932 w dyspozycji szefa Departamentu Artylerii MSWoj. Przeniesiony z dniem 1 IV 1932 do Sztabu Głównego 1932, skąd w XI 1932 powraca do 3 pal w Zamościu. W 1936 ukończył kurs dla dowódców baterii. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. Przeniesiony w 1937  z 3 pal do 2 pal w Kielcach. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii w I dywizjonie 2 pal. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku p. o. d-cy III dywizjonu 55 pal rez., potem d-cy dwudziałowej baterii haubic 100 mm zorganizowanej z nadwyżek 2 pal przydzielonej do Zgrupowania 3 DP płk-a St. Tatara. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Jego bateria wspierała działania bojowe II batalionu 8 pp Leg. Od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał  i pracował w Kielcach, gdzie zmarł 27 VII 1974.
    Żonaty z Leokadią Król /1903-1938/, miał córkę Marię – Teresę /1933- 2005/, zamężną Steifer.
    Po raz drugi żonaty z Janina Hyczko.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932.Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka.- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 2 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999; 

     
    Borowski Adam Marcin
    [1910-1998],ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 13 VII 1910. Ukończył w 1928 gimnazjum W okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 5 psk w Dębicy. Ewidencyjnie podlegał PKU Wadowice. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie marszowym, a od 10 IX 39 w 3 szwadronie 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Bierze udział w walkach na szlaku bojowym 3 p. uł. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej
    Zmarł 05 XI 1998.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Borowski Antoni
    [1906-1939],ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 6 V 1906. W WP od 1928.Ukonczył szkołę podoficerską i pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 2 batalionu strzelców. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii 2 batalionu strzelców w Tczewie. W 1939 przeniesiony do 82 pp w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu 2 kompanii I batalionu 182 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył na Polesiu, potem Lubelszczyźnie. Poległ w walce  29 IX 1939 w m. Jabłoń. Pochowany na cmentarzu wojennym w m. Jabłoń.               
     R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937.                


    Borowski Ignacy
    [1891-+?],kpt. sł. st. adm. / piech./ [1937]
    Ur. 15 I 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 85 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Z dniem 13 XI 1930 przeniesiony z garnizonu Oszmiany do 85 pp w Nowowilejce, a w 1932 przeniesiony z 85 pp do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w latach 1932-1936 był wychowawcą, a po przeniesieniu KK Nr 2 z Chełmna do Rawicza w latach 1936-1937 był tam wychowawcą. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 dowódca 2 kompanii w KK w Rawiczu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kierownika kancelarii GO „Bielsko”, „Boruta” w składzie Armii „Kraków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym GO „Bielsko”.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony; KN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001

     
    Borowy Ryszard Kazimierz
    ppor. rez. kaw./Płońsk i Ziemia Płońska w walce dwoma okupantami 1939-1956/

     
    Boruc Michał
    [1910-1985] por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 25 X 1910. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 2 kompanii I batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę. Po zakończeniu walk od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II A w Prenzlau, a od VI 1940 - 31 I 945 w oflagu NNcw Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do krraju. Mieszkał w Cieszynie, gdzie zmarł 27 I 1985.Pochowany na cmentarzu komunalanym w Cieszynie..
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1934; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. Kraków 1975.

     
    Boruch Michał Jan
     [1914-?],ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur.7 XII 1914. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 19 IX 1933 do 15 VII 1934. Praktyki odbywał w 5 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 1 szwadronu 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; E. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989

     
    Borucki Józef
    [1907-1944], kpt. sł. st. piech.[1938],w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1944],ps. „August”, „Bryłą”,”D-2”, „Lont”, „Pomocnik”
    Ur. 12 III 1907. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się w gimnazjum, a następnie w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem od 1926 w Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1 X 1928 do VIII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po 1935 przeniesiony z 66 pp do 6 psp w Samborze. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs unifikacyjny dla kpt. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 5 kompanii II batalionu 6 psp stacjonującego w Drohobyczu. Kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 5 kompanią II batalionu 6 psp w składzie 22 DPGór. Brał udział w walkach w rejonie Olkusza, potem 9 IX 1939 pod Broniną k. Buska. Po rozbiciu pułku grupą żołnierz przeprawił się pod Baranowem przez Sani brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Od 18 IX 1939 dowodził resztkami II batalionu 6 psp w składzie 29 Brygady Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Do IX 1943 pełnił funkcję z-cy kierownika wywiadu ofensywnego Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ/AK, a od IX 1943 kierownik wywiadu ofensywnego Wydziału II K-dy Okręgu Warszawa-Miasto i jednocześnie z-ca kierownika Wydziału II. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Zmarł 30 IX 1944wszpitalu powstańczym na zapalenie płuc. Rozkazem KG AK nr L. 517 z dnia 04 X 1944 awansowany do stopnia mjr-a
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. S. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Osiński. 6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Różkiewicz-Litwinowiczowa. Trudne decyzje. Kontrwywiad Okręgu Warszawiak 1943-1944. W-wa 1991.

     
    Borusewicz Antoni
    [1913-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 19 VI 1913. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1932-1933 odbywa służbę wojskową w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym,  a następnie w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera żywnościowego 4 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 3 baterii 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji walczy na Lubelszczyźnie w składzie Brygady Kawalerii „Edward”  w SGO „Polesie”. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Boruta-Spiechowicz Mieczysław Ludwik
    [1894-1985], gen. bryg.[1936] przybrane nazwisko w konspiracji Morawski ps. „Kopa”
    Ur. 20 II 1894 w Rzeszowie, syn Stanisława i Anieli z Zatorskich. W latach 1903-19o5 uczęszczał do szkoły powszechnej w Warszawie, a w latach 1905-1907 w szkole J. Cichońskiej, potem w latach 1907 -1913 uczył się w gimnazjum J. Kreczmara. Jednocześnie czynny w tajnej drużynie skautowej, gdzie był instruktorem w Warszawie. Od XI 1913 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich i Organizacji Młodzieży Niepodległościowej w Warszawie.. Ukończył kurs podoficerski. W 1913 wyjechał do Belgii i studiował w Akademii Handlowej w Antwerpii. W 1914 jako obywatel austriacki odesłany prze policję belgijską do Koloni w Niemczech a stamtąd wyjechał do Krakowa, gdzie 10 VIII 1914 wstępuje do oddziałów strzeleckich j. Piłsudskiego. Od 14 VIII 1914przydzielony do 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 2 pp LP. Od 30 IX1914 w składzie 2 pp LP bierze udział jako sekcyjny w kampanii karpackiej. Walczył pod Młotkowem  i na Bukowinie. Mianowany chor. piech. 26 V 1915, ppor. 15 XII 1915, por. 1 XI 1916. Dowodził plutonem, a od XI 1915 10 kompanią. Podczas walk 17 VI 1915 ranny w bitwie pod Rarańczą. Do X 1915 przebywał na leczeniu szpitalnym w Krakowie. Po powrocie do pułku bierze udział w walkach, a jesienią 1916 na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 służy w Polskim Korpusie Posiłkowym gdzie dowodzi 11 kompanią 2 pp LP. Uczestniczył w nocy z 15/16 II 1918 w przejściu oddziałów II Brygady przez front pod Rarańczą. Po połączeniu z II KP w Rosji otrzymuje przydział do 14 pstrz. W IV 1918 brał udział w misji wojskowo-politycznej do Rady Regencyjnej w Warszawie, skąd powraca 10 V 1918 do II KP. Mianowany 1 III 1918 kpt. piech. 11 V 1918 bierze udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec w Żmerynce. Pracował konspiracyjnie w POW na Ukrainie. Od X 1918 we Lwowie, gdzie był d-cą VII rejonu Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej. Od 1 XI 1918 w gronie organizatorów obrony Lwowa. Dowodził początkowo odcinkiem Szkoły Sienkiewicza, potem od 5 XI 1918 II Grupą WP. Po zajęciu Lwowa skierowany na urlop, jednocześnie w dyspozycji d-cy Armii „Wschód”. W I 1919 skierowany do  Armii gen. J. Hallera we Francji, gdzie objął dowództwo batalionu. Mianowany 27 II 1919 mjr piech. W IV 1919 powraca z Armią gen. J. Hallera do Polski. Bierze udział w walkach Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej, dowodził 1 potem 3 p. strz., potem w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Od 1 IX 1919 z-ca, a od 15 X 1919 d-ca 19 pstrz. przemianowanego 1 III 1920 na 4 psp, którym dowodził do końca wojny polsko-bolszewickiej. Od 17 V-1 VIII 1920 chory na tyfus przebywał na leczeniu szpitalnym. Mianowany z dniem 1 IV 1920 ppłk piech. Od 2 I do IX 1921 przebywał na kursie w Szkole Sztabu Generalnego uzyskując po jego zakończeniu dyplom oficera SG. Zweryfikowany w 1922 w stopniu ppłk SG sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 XI 1921 szef sztabu 8 DP, potem od 31 X 1922 dowodził 32 pp w Modlinie, a od X 1924 do V 1925 pełnił funkcję z-cy szefa sztabu DOK Nr VII w Poznaniu. 17 XII 1924 awansowany na stopień płk SG sł. st. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od III 1925 pełni funkcję I oficera sztabu w Inspektoracie Armii gen. L. Żeligowskiego. Z dniem 16 VI 1925 mianowany d-cą 71 pp w Zambrowie, którym dowodził 27 VIII 1926. Z dniem 28 VIII 1926 mianowany I oficerem sztabu w Inspektoracie armii gen. E. Rydza-Śmigłego, potem w Inspektoracie Armii gen. G. Orlicza-Dreszera. Od XII 1928 d-ca piechoty dywizyjnej 20 DP, potem od 12 X 1934 d-ca 22 DP Gór. Mianowany gen. bryg. 1 I 1936. Od III 1939 d-ca GO „Bielsko”, potem GO „Boruta”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi GO „Bielsko”, „Boruta” w składzie armii „Kraków”. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym GO „Boruta” do 21 IX 1939. W rejonie Bełżca dostał się do niewoli niemieckiej, skąd zbiegł i przedostał się do Lwowa pod okupacją sowiecką, gdzie zostaje od 22 X 193 z-cą d-cy konspiracyjnej Polskiej Organizacji Walki o Wolność gen. M. Januszajtisa oraz do 27 X 1939 d-ca organizacji na teren Lwów-prowincja. Po aresztowaniu przez Sowietów gen. M. Januszajtisa od 27 X 1939 d-ca organizacji. Po dekonspiracji przenosi się do Przemyśla. Zagrożony aresztowaniem postanowił przedostać się na Węgry. Ujęty 14 XI 1939 podczas próby przejścia granicy z Węgrami. Więziony w Rafajłowej, Nadwornej, Stanisławowie, Czerkasach i Lwowie, skąd został przewieziony do Moskwy i tam więziony na Łubiance potem Butyrkach. Odrzucił oferty współpracy z Sowietami. Zwolniony z więzienia 2 VIII 1941. Od 8 IX 1941 do 25 III 1942 dowodził 5 DP w ZSRR. Następnie  do II 1943 d-ca wojsk ewakuowanych z ZSRR do Iranu. Z  Iranu  wezwany przez dowództwo PSZ do Wlk. Brytanii, gdzie dotarł 18 VI 1942. Następnie w dyspozycji Naczelnego Wodza. Od 15 X 1942 do 10 III 1943 dowódca 1 KP w Szkocji, następnie do VIII1943 w dyspozycji NW. Od VIII 1943 do 10 III 1945 ponownie d-ca 1 KP. Przeniesiony do dyspozycji MON w związku z zamiarem powrotu do kraju. W VII1945 podpisał odezwę wzywającą żołnierzy do powrotu do kraju. Do kraju powrócił 23 XII 1945. Od 7 II 1946 do 25 VII 1946 służył w WP Pełnił w tym okresie czasu funkcję z-cy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii MON. Zwolniony do rezerwy z dniem 25 VII 1946 po sporze z gen. K. Świerczewskim. W latach 1946-1968 pracował w własnym gospodarstwie rolnym we wsi Skolwin k. Szczecina. Od 1968 ze względów zdrowotnych zamieszkał w Zakopanem Bral udział w pracach kombatanckich w kraju. W końcu lat siedemdziesiątych związał się z opozycją demokratyczną. Był sygnatariuszem KSS KOR, Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela.
    Zmarł 13 X 1985 w Zakopanem. Pochowany na cmentarzu przy ul. Nowotarskiej w Zakopanem.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN z M, Polonia Restituta kl. 4, KW7x, ZKZ.
    Żonaty od 1919 z Ireną Morawską, z którą miał córkę /Irenę /ur. 1920/oraz syna Mieczysław /ur. 1923/ inż. Po raz 2 żonaty z Norą Margerison.
    T. Kryska – Karski – St.  Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; G. Mazur- J. Węgierski. Konspiracja lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1993; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan .Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I W-wa 2005; Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 1917.

     
    Borysowicz Mieczysław
    [1916-1998], kadet, ppor. sł. st. art.[1939]/Suwalszczyzna/

     
    Borzobohaty Wojciech Stanisław
    [1908-1991] oficer sł. st. art. WP, kpt. dypl. [1939], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/DSZ, mjr dypl. sł. st. art. [1942],ppłk. [1944], ps. „Jelita”, „Stanisław”, „Wojan”, vel Wojciech Malanowski. Więzień polityczny PRL
    Szef sztabu Okręgu Warszawa-Województwo ZWZ, potem Obszaru Warszawskiego AK. Od XII 1942 – I 1945 zastępca i szef sztabu Okręgu Radom-Kielce AK
    Ur. 19 VII 1908 w Wilnie. Syn Konstantego-Franciszka /lekarza wojskowego/ i Marii-Dominiki z d. Szrajer. Po wybuchu w sierpniu 1914 I wojny światowej ojciec w stopniu płk zostaje zmobilizowany do armii rosyjskiej. Rodzina zostaje ewakuowana z Wilna w głąb Rosji, skąd powraca do Wilna w 1919 po wyzwoleniu tego miasta przez oddziały polskie. Uczy się w Gimnazjum im. Św. Kazimierza w Nowej Wilejce. W 1920 po napaści bolszewików na Polskę zostaje z rodziną ewakuowany do Chełmna. Do Wilna powraca w 1922 i kontynuuje naukę w gimnazjum. Po uzyskaniu w 1927 matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu gdzie kształci się w latach 1927-1930. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. ze starszeństwem 15 VIII 1930 i przydzielony do 3 Pułku Artylerii Ciężkiej w Wilnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Art. w Toruniu w sierpniu 1936, pełni tu obowiązki dowódcy plutonu i instruktora w SPA Toruń. Po zdaniu egzaminów zostaje przyjęty na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie gdzie przebywa w latach 1937-1939. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. Absolwent WSWoj. XVIII promocji z tytułem kpt. dypl. sł. st. art. W kampanii wrześniowej 1939 I oficer w sztabie 36. DP wchodzącej w skład Grupy Operacyjnej gen. Stanisława Skwarczyńskiego. Od 10 IX 1939 oficer w Oddziale III Dowództwa Armii gen. T. Piskora. W trakcie walk został w dniu 7 IX 1939 ranny. Pomimo odniesionej rany wykonuje powierzone obowiązki. W dniu 20 IX 1939 pod Tomaszowem Maz. jego jednostka zostaje rozwiązana. Nie poszedł do niewoli. W grupie oficerów przedzierał się do Warszawy gdzie dotarł 27 IX1939. Od listopada 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Do V 1940 w Oddziale III K.O. Warszawa-Miasto a następnie od maja 1940 do kwietnia 1941 zastępca szefa Oddziału III w K.O. Warszawa – Województwo ZWZ, potem do XII 1941 szef oddziału. Po utworzeniu Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK od I 1942 pełni funkcję szefa Oddziału III w sztabie obszaru. Awansowany 11.XI.1942 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art. Rozkazem KG AK przeniesiony z dniem 1 XII 1943 na stanowisko szefa sztabu do Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK. Od III 1944 do IV 1944 p. o k-dta okręgu. W dniu 15 IV1944 mianowany oficjalnie przez KG AK zastępcą k-dta okręgu. Funkcję sprawuje do rozwiązania AK w styczniu 1945. We wrześniu 1944 awansowany przez K-dta Gł. AK do stopnia ppłk-a. Czynny w konspiracji poakowskiej. Do marca 1945 zastępca i szef sztabu NIE. Od IV 1945 oficer do zleceń potem p.o. i szef sztabu DSZ na Kraj w Warszawie. Jednocześnie zastępca Delegata DSZ na Kraj. W maju 1945 z płk J. Rzepeckim opracował wytyczne do „Akcji Z”, a w czerwcu 1945 opracował wytyczne dla oddziałów „Samoobrony” tzw. „Akcji B”. W dniu 21 czerwca 1945 został w Warszawie aresztowany w zasadzce zorganizowanej przez funkcj. MBP. Podjął nieudaną próbę ucieczki w trakcie, której został ciężko ranny, postrzelony przez funkcj. UB. Aresztowany pod nazwiskiem Wojciech Malanowski. Potem przebywał pod strażą w szpitalu gdzie próbował popełnić samobójstwo. Przeszedł okrutne ubowskie śledztwo. Więziony w więzieniu mokotowskim. W dniu 12 XII 1945 został skazany przez Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie na karę śmierci z art.1 Dekretu o Ochronie Państwa. Ułaskawiony przez Bieruta, który zmienił mu karę śmierci na karę 10 lat więzienia. Po procesie był więziony na Mokotowie skąd go przewieziono do więzienia w Rawiczu. W 1947 na podstawie amnestii z 22 II 1947 Wojskowy Sąd Okręgowy złagodził mu karę do lat 5. Upływ kary 21 VI 1950 Ponownie aresztowany w dniu 9 I 1951. Postanowienie o tymczasowym aresztowaniu podpisała Helena Wolińska. Bezprawnie przetrzymywany w więzieniu do 1953. Zwolniony z więzienia 1 X 1953 w ciężkim stanie zdrowia. Decyzją SN PRL z dnia 14 V 1965 został całkowicie zrehabilitowany. Był działaczem ZBOWiDu, członkiem Podkomisji Zarządu Głównego ZBOWiD do spraw odznaczeń żołnierzy b. Okręgu Radomsko-Kieleckiego AK. Był laureatem Nagrody Specjalnej im. Włodzimierza Pietrzaka za rok 1988 za opracowanie monografii okręgu ZWZ-AK Radom-Kielce pt. „Jodła”. Współorganizator Światowego Związku Żołnierzy AK. W latach 1900-1991 pierwszy prezes ZG ŚZŻAK z siedzibą w Warszawie. Zmarł w Warszawie w dniu 10 I 1991 i w dniu 17 I 1991 pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Awansowany do stopnia gen. bryg. przez L. Wałęsę. Był odznaczony za działalność niepodległościową m.in. VM kl. 5, KW 2x, SKZ z M.
    Rocznik oficerski MSWojsk. 1932; R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; M. Porwit. Spojrzenie przez moje życie. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992;

     
    Borzym Bolesław
    [1897-1939],por. rez. piech.[1919]
    Ur. 20 IX 1897. Ukończył szkołę średnią. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 75 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 75 pp w Królewskiej Hucie/Chorzów/.Ewidencyjnie podlegał PKU Królewska Huta. Zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii asystencyjnej 55 DP Rez. w składzie Armii „Kraków”. Poległ 19 IX 1939 w czasie walk z Niemcami w rejonie Zamościa. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Borzymowski Jan Stefan
    [1902-1940], inż. rolnik, ppor. rez. kaw.[1925], pośm. por. [2007]
    Ur. 13 XI 1902 w Warszawie, syn Jana i Jadwigi ze Świerczyńskich. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1922 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1922 studiował w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, gdzie w 1926 uzyskał dyplom inżyniera rolnika. Ukończył Kurs Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925 z przydziałem mobilizacyjnym do 11 p. uł. w Ciechanowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Ciechanów. W latach międzywojennych administrator majątku Kobylin, który był własnością jego ojca. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 11 p. uł. Od Mławy aż na Lubelszczyznę. W czasie walk 4 IX 1939 zostaje ranny w pobliżu Ciechanowa. W czasie walk na Lubelszczyźnie w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Żonaty. Miał 2 synów; Jana i Andrzeja.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 200o; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Bosak-Pakowski Zenon
    [1890-1940], ppłk sł. st. int.[1928], pośm. płk [2007]
    Ur. 22 I 1890 w Radomiu, syn Władysława i Felicji z Terpińskich. Uczęszczał do gimnazjum, a następnie studiował na Uniwersytecie w Genewie, gdzie w latach 1913-1914 był członkiem Związku Strzeleckiego. Ukończył kurs Szkoły Podoficerskiej ZS. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Przydzielony do 2 pp LP dowodził plutonem 12 kompanii. Mianowany 29 IX 1914 chor. piech. Od XII 1914 bierze udział w kampanii Karpackiej. Na początku 1915 jako chory zostaje skierowany na leczenie do szpitala w Wiedniu. 18 I 1915 mianowany ppor. piech. W V 1915 przydzielony do utworzonego 4 pp LP, gdzie pełnił funkcję oficera prowiantowego pułku. Mianowany 1 XI 1916 por. prow. Podczas kryzysu przysięgowego został 19 VII 1917 zwolniony z LP. Od XI 1918 w stopniu kpt. służy w WP. Początkowe w sekcji gospodarczej MSWoj. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W 1922 zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. int. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym nr III. Po 1926 przeniesiony do 1 batalionu administracyjnego w Warszawie na stanowisko d-cy 1 batalionu administracyjnego w Warszawie. Do stopnia ppłk sł. st. int. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony z 1 batalionu administracyjnego na stanowisko kierownika Administracji Pieniężnej w Kierownictwie Marynarki Wojennej, skąd zostaje w IV 1935 przeniesiony na stanowisko szefa intendentury DOK IV w Łodzi. Podczas kampanii wrześniowej 1939 ewakuowany z Łodzi do Lublina, gdzie od 13 IX 1939 wchodził w skład dowództwa obrony Lublina. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie.
     Odznaczony: KN,KW3x,ZKZ
    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. T. I. W-wa 2005; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003;

     
    Bourdon Witold
    [1896-?], rtm. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 29 X 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Wieloletni oficer 7 psk w Biedrusku k. Poznania, gdzie pełnił różne funkcje. Od 13 X 1929 do V 1930 przebywał na kursie doskonalającym dla młodszych oficerów oficerów kawalerii w centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W III 1931 przeniesiony z 7 psk do 21 p. uł. w Równem. W latach 1937-1939 d-ca 2 szwadronu w Dywizjonie Przeciwpancernym 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. Od VI 1939 pełnił funkcję kmdt-a Kwatery Głównej Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdt Kwatery Głównej Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym brygady. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;Dz. Pers. Nr 3z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej w 1939. W-wa 1988

     
    Brandys Karol Mikołaj
    [1895-+?],kpt. rez. piech. [1919]
    Ur. 5 XII 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Brał udział w III Powstaniu Śląskim VI-VII 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919służyłw 75 pp. Po 1925 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr V Kraków. Ewidencyjnie podległ PKU Pszczyna. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 55 DPRez. W trakcie walk 19 IX 1939 zostaje ranny.
    Odznaczony: VM kl.5, KW
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Brandys Marian
    [1912-1998], ppor. rez. piech.[1939],prozaik, reportażysta.
    Ur. 25 I 1912 w Wiesbaden /Niemcy/. Ukończył gimnazjum, potem studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty. Przed wojną pracował w sądownictwie. Aplikant sądowy. Zmobilizowany w 1939 do WP. Mianowany ppor. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu taczanek w 3 kompanii CKM w Samodzielnym Batalionie 179 pp rez. Walczyła Lubelszczyźnie. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1940-1945 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 był korpespontentem wojennym. Pracował potem jako dziennikarz i korespondent w Rzymie, reporter i publicysta tygodnika „Świat”. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz członkiem Polskiego PEN Clubu. Końcu lat siedemdziesiątych związał się z opozycją demokratyczną. W 1976 sygnatariusz protestu  przeciwko zmianom w konstytucji tzw. „Memoriału 101”.
    Był autorem wielu książek dla młodzieży oraz historycznych.
    Zmarł 20 XI 1998 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Laskach.
    J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1989; Polscy pisarze współcześni. Informator1944-1974/opr. L. M. Bartelski/.W-wa 1977

     
    Bratro Jan
    [1895-1939], płk sł. st. piech. [ 1933]
    Ur. 10 IV 1895 w Sanoku, syn Adama i Emilii z Heidlerów. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1913 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1913 kształcił się w austriackiej akademii wojskowej w Wiedniu. W VIII 1914 po wybuchu I wojny światowej wstępuje do Legionów Polskich. Dowodził plutonem kompanii wiedeńskiej dowodzonej przez A. Galicę. Końcu IX 1914 wraz z kompanią dołączył do 1 pp LP, gdzie zostaje mianowany adiutantem VI batalionu. Mianowany ppor. piech. 9 X1914. OdVII1915 pełnił funkcję adiutanta 7 pp LP, a od 19 I1916 dowódca 1 kompanii V baonu. Mianowany 1 XI1916 por. piech. Przeszedł całą kampanię wojenną I Brygady LP. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 został 12 VIII1917 zwolniony Legionów, potem wcielony do armii austriackiej. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP służył w Krajowym Inspektoracie Zaciągów.8 XI 1918 mianowany kpt. piech. Od 10 I 1919 pełnił funkcję naczelnika kancelarii Okręgowej Komendy Uzupełnień w Łodzi. Od VI1920 dowodzi 101 pp rez., z którym wyruszył 8 VI1920 na front wojny polsko-bolszewickiej. Pułkiem dowodził do VII 1920. Następnie w 21 pp. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr-a sł. st. piech. służył w 21 pp, gdzie dowodził m.in. batalionem sztabowym. 17 XII 1924 mianowany ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1925 III batalionem 21 pp, a w 1927 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy do 4 psp w Cieszynie. Przeniesiony z 4 psp do 28 pp na stanowisko d-cy pułku. 28 pp w Łodzi dowodziło okresie 14 II 1929 do 20 II 1938. Awansowany w tym czasie do stopnia płk sł. st. piech. 1 I 1933. W okresie II 1938-IX 1939 był d-cą piechoty dywizyjnej 29 DP z m. p. Grodnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 29 DP w ramach Armii „Prusy”. Walczył w rejonie Piotrkowi Tryb. Po rozbiciu dywizji częścią 29 DP wycofał się na Lubelszczyznę, gdzie po reorganizacji resztek 29 DP dowodził 29 Brygadą Piechoty w składzie 39 DP Rez. Uczestniczył w walkach w rejonie Tomaszowa Lub. 27 IX 1939 po kapitulacji dostał się w m. Szopowe k. Józefowa do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN,OP4,KW2x,ZKZ2x
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 4 z 14 II 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917.Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005;Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 12 IV 1917;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J.Wróblewski. Armia „Prusy”1939.W-wa 1986.

     
    Braun Alfons Józef
    [1909-?],por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 03 XI 1909.Ukończyłszkołę średnią. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu.  Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 2 psk. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 szwadronu 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 2 psk. Walczył 1 IX 1939 pod Mokrą, potem 8 IX 1939 pod Cyrusową Wolą, potem 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., a następnie na Zamojszczyźnie, gdzie 23 IX 1939 walczył pod Jacnią.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;St.Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 2 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1998.

     
    Braun Jerzy Damian
    [1912-?], ppor. sł. st. art.[1936],w PSZ kpt.[1944]
    Ur. 27 XI 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1936 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 2 baterii I dywizjonu 22 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 22 pal w składzie 22 DP Gór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 22 pal od Przemyśla poprzez walki na szlaku Krzeszowice-Olkusz- Miechów- Busko. W czasie walk 22 pal zostaje rozbity pod Staszowem. W czasie wojny służył w 7 pak II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Uczestnik kampanii włoskiej. Odznaczony za męstwo okazane na polu walki VM.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11302
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1936; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Brejdygant Władysław
    [1898-1944], kpt. sł. st. łącz.[1928], w ZWZ/AK mjr [1943],ps. „Bałdoń”, „Mikołaj”, „Powała”
    Ur. 22 IV 1898 w Opolu Lubelskim. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. łączności w Warszawie, skąd został w 1923 odkomenderowany do Departamentu VI MSWoj. Następnie w 1925 ponownie w 1 p. łącz. Studiował w Warszawie i we Francji uzyskując dyplom inż. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 1 I1928. Służył w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, potem w Instytucie Badań Inżynierii, skąd został przeniesiony w III 1931 do Wydziału Wojskowego Ministerstwa Poczt i Telegrafów, następnie ponownie po 1935 w Centrum Wyszkolenia wojsk Łączności. W latach 1937-1939 d-ca kompanii podoficerów nadterminowych w Batalionie Podoficerów Zawodowych Wojsk Łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 44 kompanii łączności, potem d-cy łączności 41 DP Rez. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 41DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Warszawy. Czasie okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK, gdzie od 1941 pełnił m.in. funkcję z-cy i inspektora terenowego w Biurze Wojskowym Poczt i Telekomunikacji KG ZWZ/AK. Awansowany  11 XI 1943 w AK do stopnia majora. Walczył  od 1 VIII 1944 w szeregach Wojskowego Korpusu Służby Bezpieczeństwa w Powstaniu Warszawskim. Poległ w walce 06 IX 1944 w Warszawie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20006;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa1990.

    Brenner Roman Józef
    [1894-+?], mjr sł. st. art.[1933]
    Ur. 6 IX 1894. Uczestnik I wojny światowej. WP od XI 1918. Stopniu ppor. piech. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do korpusu oficerów artylerii. Po ukończeniu przeszkolenia przydzielony do 13 pap. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. starszeństwem od 15 VIII 1924. Z dniem 1 IV 1925 skierowany z 13 pap na 6 miesięczny kurs dla dowódców baterii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał do 31 VIII 1925. Po powrocie do 13pap pełni funkcje d-cy baterii. Przeniesiony w I 1929 z 13 pap na stanowisko oficera ordynansowego I z-cy szefa Administracji armii, Przeniesiony z dniem 1 VI 1931 z składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych do Biura Personalnego MSWoj., skąd zostaje przeniesiony w IV 1932 do 1 pan w Górze Kalwarii. Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1933. Ukończył w 1932 kurs dla dowódców dywizjonu w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Przeniesiony w VI 1933 z 1pan do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy dywizjonu.
    Przeniesiony z 1 pan do 5 pal na stanowisko d-cy dywizjonu, a w IV 1935 przeniesiono go z 5 pal do 7 pal w Częstochowie na stanowisko kwatermistrza pułku. W 1937 przeniesiony z 7 pal do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy II dywizjonu, którym dowodził w składzie 23 DP podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na odcinku obrony „Mikołów”, potem w walkach odwrotowych przez Kraków w kierunku Puszczy Niepołomickiej, Igołomię dotarł 10 IX 1939 w rejon przepraw w Osieku. Po przeprawie przez Wisłę bierze udział w bojach na Lubelszczyźnie, gdzie po kapitulacji polskich oddziałów 20 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej.
    Za męstwo okazane na polu walki został przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5.
    Odznaczony: KN,KW2x, ZKZ.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 6 z 13 IV 1935; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R.Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Soóstek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bressel Zygmunt
    [1898-1972],mjr sł. st. uzbrojenia/art./[1939]
    Ur. 14 II 1898. W WP od XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. art. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1919 służył w 10 pap w Łodzi. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. W 1930 przeniesiony korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia jednoczesnym przeniesieniem z dniem 2 X 1930 z 10 pap na roczny kurs doskonalenia oficerów uzbrojenia w Szkole Zbrojmistrzów w Warszawie. Po ukończeniu kursu z dniem 1 X 1931 przydzielony do 4 Szefostwa Uzbrojenia DOK  IV w Łodzi na stanowisko referenta, potem w latach 1936-1939 inspektor broni i materiałów optyczno-mierniczych. Awansowany do stopnia mjr-a 19 III 1939. Ewakuowany na początku IX1939 z sztabem DOK IV do Lublina, gdzie pełnił funkcję szefa uzbrojenia w sztabie obrony Lublina. Dostaje się do niewoli. Po wojnie na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w stanie Indiana. Zmarł w III 1972 w Stanach Zjednoczonych. Pochowany na Beatty Corners Cementary w La Porte.
    Odznaczony: SKZ, Medalem za Wojnę1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1930; Dz. Pers. Nr 7 23 X1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Breza Henryk Algernan Gustaw Ottmar Maria
    [1911-1939], kadet, por. dypl. sł. st. kaw. [1935]
    Ur. 16 XII 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 8 p. ułanów w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego sztabu Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym Krakowskiej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny podczas potyczki z Ukraińcami 20 IX 1939 w rejonie m. Zielone k. Turki Wyniku odniesionych ran zmarł 27 IX 1939 w szpitalu. Pochowany na cmentarzu w Tomaszowie Lub.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Brodnicki Antoni
    [1903 -1940], kpt. sł. st. piech. [1938], pośm. mjr [2007]                        /    
    Ur.2 VI 1903 Kijowie, syn Walentego i Kazimiery z Dmochowskich. Uczęszczał do gimnazjum w Kijowie. Był członkiem organizacji niepodległościowej w Kijowie. W latach 1919-1920 w szeregach 11 pp bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Zdemobilizowany jesienią 1920 kontynuuje naukę w gimnazjum w Łucku, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1928 z 43 pp do 44 pp w Równem. Awansowany do stopnia por. 15 VIII 1929. Długoletni oficer 44pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 9 kompanii III batalionu 44 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził9 kompanią III batalionu 44 pp w składzie 13 DP. Uczestniczył w walkach w rejonie Tomaszowa Maz., a po rozproszeniu 13 DP potem w bojach odwrotowych pod Maciejowicami, gdzie z częścią oddziałów 13 DP przeprawia się przez Wisłę. Brał udział w walkach pod Falenicą, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 9 kompanią w odtworzonym 44 pp w składzie kombinowanej grupy gen. J. Wołkowickiego. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD Charkowie w IV1940.
    Postanowieniem prezydenta RP mianowany pośmiertnie w 2007 mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Brodzikowski Jerzy
    [1900-1944], mjr. sł. st. łącz.[1939], w ZWZ/AK ps. „Embek”
    Ur. 17 III 1900. Uczęszczał do gimnazjum. Ukończył w 1920 Szkołę Podchorążych Łączności. Mianowany ppor. sł. sl. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 IX 1920. Służył w 1 p. łączn. w Warszawie. We IX 1930 po reorganizacji wojsk łączności przeniesiony do 3 kadry batalionu telegraficznego w Grodnie.   Awansowany do stopnia kpt. sł. st.łącz.1 I1932. W III 1932 przeniesiony z 3 bat. tel. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera łączności. Po 1935 przeniesiony z KOP na stanowisko d-cy łączności Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. łącz. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa łączności Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji unika niewoli i przedostaje się do Warszawy. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. W latach 1942-1944 szef łączności sztabie Obszaru Zachodniego AK z siedzibą w Warszawie. Wiosną 1944 aresztowany przez gestapo. Zamordowany podczas przesłuchania w siedzibie gestapo w Alei Szucha.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. N 6 z 23 III 1932; Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Malinowski. Żołnierze Łączności Walczącej Warszawy. W-wa 1983

     
    Brodzikowski Zbigniew
    [1907-1978], oficer sł. st. broni pancernej, kpt. [1939], żołnierz konspiracji niepodległościowej ZWZ-AK, mjr [1944], więzień sowieckich łagrów, ppłk w st. sp., ps. „Bonzo”, „Rańcza”
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK krypt. „F” /Oszmiana/ 1942r. Okręg Wilno AK.
    Ur. 24 V 1907 w Dąbrowicy pow. sarneński, syn Jana i Apolonii. Po ukończeniu w 1928 gimnazjum i zdaniu matury wstępuje do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przebywa w okresie 1928-1931. Po ukończeniu podchorążówki zostaje awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty ze starszeństwem 15 VIII 1931 z przydziałem do dalszej zawodowej służby wojskowej w 44 pp w Równem na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony w VIII 1935 z 44 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie na stanowisko instruktora. Później przeniesiony do Modlina, gdzie ukończył specjalistyczny kurs dla oficerów broni pancernej. Otrzymuje przeniesienie do 11 dywizjonu pancernego Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. b. panc. 19 III 1939. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku zastępcy dowódcy 11 szwadronu pancernego Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Organizacyjnie podlega d-cy Warszawskiej Brygady Panc.- Motorowej płk dypl. Stefanowi Roweckiemu. Po zakończeniu działań wojennych znalazł się na Wileńszczyźnie. Od 1940 czynny w konspiracji ZWZ, gdzie pełni funkcję II zastępcy k-dta „Pola” – Okręg Wilno ZWZ – mjr J. Roczniaka, potem pełni szereg odpowiedzialnych funkcji w sztabie okręgu. Był zastępcą szefa Oddz. I – organizacyjnego w K.O. ZWZ/AK Wilno. Latem 1942 zostaje skierowany na teren Oszmiany, gdzie pełni przejściowo funkcję k-dta inspektoratu „F” AK, którą przekazuje pod koniec 1942 mjr. „Jaremie” / Cz. Dębickiemu/, a następnie ponownie w sztabie K.O AK Wilno. W 1944 pełni funkcję szefa oddz. I w polowym sztabie ppłk. „Wilka” – k-dta okręgu AK Wilno A. Krzyżanowskiego. W dniu 17 VI 1944 aresztowany i uwięziony w więzieniu w Wilnie, gdzie przebywał do 1946. W dniu 27 II 1946 został uwięziony w obozie nr 41 w Ostaszkowie. Tu przebywa do 5 V 1947 Przeniesiony do łagru nr 64 w Morszańsku, gdzie przebywa od 10 V 1947 do 20 X 1947. W dniu 13 XI 1947 repatriowany przez Brześć do Polski. W latach pięćdziesiątych starał się odbudować zerwane kontakty po zakończeniu wojny. Rozpracowywany przez funkcj. UB i SB. W latach 1960-1969 opracował kilka prac dot. działalności AK na Wileńszczyźnie.
    Zmarł w Polsce w 1978.
    Odznaczony VM kl. 5 nr 12741, KW.
    Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Tomaszewski. Kronika Wileńska 1939-1941. W-wa 1989; W. Snastin Inspektorat „F“. Bydgoszcz 1997; R. Warakomski. Komórka Legalizacyjna Sztabu Okręgu Wileńskiego AK 1939-1947. Bydgoszcz 1996; T. Gasztold. Nad Niemnem i Oszmianką. Wyd. 1991; J. Boradyn – Żyliński. Ojczyźnie i Przysiędze Hipokratesa zawsze wierni. Wyd. Kielce1997; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939 – 1945. W-wa 1999;P. Niwiński. Okręg Wileński AK w latach 1944-1948. W-wa 1999; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK w latach 1939-1945. W-wa 1996; M. Potocki „Węgielny”. Wspomnienia 1939-1945. Wyd. Wileński Przekaz nr 12 /Suplement/. Biuletyn AK Gdański Przekaz nr 4/1990r.,s. 22 /lista odznaczonych VM/; P.Nowiński. Działania komunistycznego aparatu represji wobec środowisk kombatantów wileńskiej AK 1945-1980.W-wa 2008; W.Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej  w 1939. W-wa 1988.

     
    Brol Stefan
    [1908-?],ppor. rez. sap.[1934]
    Ur. 24 XI 1908. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów. Awansowany w 1935do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1934. Podczas kampanii wrześniowej 1939 pełni funkcje oficera żywnościowego i d-cy plutonu gospodarczego batalionie motorowym saperów w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-192 w oflagu II B w Arnswalde,a od V1942 w oflagu II D w Gross – Born. Po wojnie w kraju.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. W-wa 1988

     
    Bronikowski Jan
    [1903-?],kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 25 IV 1903. Ukończył gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 21 pap w Białej na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył w centrum wyszkolenia artylerii kurs dla dowódców baterii. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1937-1939 d-ca 8 baterii III dywizjonu 21 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dywizjonu 21 pal w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 21 pal m.in. pod Sieniawą. 15 IX 1939 zostaje ranny w walce pod Oleszycami.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy. Kraków 1989.

     
    Brożek Franciszek Zachariasz
    [1890-1940], ppłk sł. st. piech. [1936],pośm. płk [2007]
    Ur. 23 VIII 1890 w Krakowie, syn Jana i Józefy. W Krakowie ukończył gimnazjum. W latach 1914-1916 służył w armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerską rezerwy piechoty. W stopniu ppor. piech. służy od XI 1918 w WP. Jako ochotnik służył w 8 pp Leg. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pp. Awansowany do stopnia por. 1 IV1920. W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Zwolniony w 1921 w ramach wymiany jeńców. Po powrocie z niewoli służył w 13 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. starszeństwem od 1 VI 1919 był m. in. d-cą kompanii. 20 IV 1927 awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1927. W V 1927 przeniesiony z 13 pp do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy I batalionu. Przesunięty w 1928 na stanowisko oficera sztabu pułku. W 1929 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy 6 Batalionu KOP „Iwieniec”. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1936. W latach 1937-1939 szef 9 Urzędu WF i PW w DOK IX w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy rejonu Kamień Koszyrski. Po 19 IX 1939 walczył w wojskami sowieckimi. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie postanowieniem prezydenta RP z X2007 mianowany płk piech.
    Odznaczony: ZKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Brożek Kazimierz Antoni
    [1895-po 1945], legionista, płk sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 I 1895 w Krakowie. Ukończył gimnazjum. Członek Polskich Drużyn Strzeleckich. Od VIII 1914 w Legionach Polskich z przydziałem 3 pp LP. Brał udział w kampanii karpackiej, bukowińskiej. Mianowany kolejno: chor. piech. 12 X 1914, ppor. piech. 9 VIII 1915. Brał udział w walkach na Wołyniu w 1916. Mianowany por. piech. 1 XI1916. Przeszedł całą kampanię wojenną3 pp LP. Od VIII 1915 dowodził plutonem, a od X1916 kompania w II batalionie. W VII 1917 po kryzysie przysięgowym w Legionach służył w 1 pp Polskiej Siły Zbrojnej. Mianowany kpt. piech.12 X 1918. Od XI 1918 w WP. Służył w 20 pp, gdzie dowodził kompanią, portem batalionem. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Od 18 VII -8 IX 1920 dowodził II batalionem 3 pp Leg. i walczył w ofensywie znad Wieprza. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził nadal II batalionem 3 pp Leg. Awansowany 20 IV 1927 do stopnia ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 I 1927. Przeniesiony w V 1927 z 3pp Leg. na stanowisko z-cy d-cy 38 pp w Jarosławiu. Przeniesiony z dniem 1 II 1931 z 38 pp do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy. 20 pp dowodził do IX 1939. Awansowany do stopnia płk sł. st.piech.19 III 1937. Na czele 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków” bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyźnie. Do niewoli dostał się 21 IX 1939 w rejonie Rawy Ruskiej po kapitulacji 6 DP.
    Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945
    Losy powojenne n/n.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, SKZ.
    Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922; Dz. Pers. Nr 55 z 22 V 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 V 1917; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005. Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich. W-wa 1917; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Brożęk /Bróżek/ Michał Franciszek
    [1907-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 23 VIII 1907 w Tarnowie. Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 22 pal. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w baterii KOP „Osowiec”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu artylerii KOP dowodzonego przez mjr Jana Walaska. Dywizjon nominalnie należało 32 pal i wchodził w skład Oddziału Wydzielonego „Osowiec”. Dywizjon wspierał działania bojowe 135 pp rez., a od 28 IX 1939 z resztkami dywizjonu dołączył do 50 DP Rez. w SGO „Polesie”. Brał udział w walkach pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od X1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II b w Arnswalde, potem od V1942 w oflagu II D w Gross Born. Losy powojenne n/n.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Brożek Wacław Stanisław
    [1902-1939], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 28 XII 1902. Ukończył szkołę średnią. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 7 pp Leg. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 kompanią CKM II batalionu 7 pp leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył 7-8 IX1939 pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził 1 kompanią CKM I batalionu 7 pp Leg. w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. płk dypl. St. Tatara. Poległ w walce 23 IX 1939 w rejonie m. Antoniówka. Pochowany na cmentarzu w Antoniówce. Ekshumowany przez rodzinę i pochowany na cmentarzu w Urzędowie.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Brożek Wincenty
    [1901-?], por. rez. piech.[1936]
    Ur.6 XII 1901. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 i 1932 z przydziałem do 7 pp leg. w Chełmie. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1936 do stopnia por. Ewidencyjnie podlegał PKU W-wa M III. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 kompanii III batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie gdzie dowodził 1 plutonem 2 kompanii pozostałości 7 pp leg. w Zgrupowaniu płk dypl. St. Tatara. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Brożych Wincenty
    [1901-?], kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur. 5 IV 1901.Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919.Brał udział w w0jnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane Podchorążych na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy artylerii. W latach 1922 -1924 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Mianowany ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 2 pal w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 2 pal Leg. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1935-1939 d-ca baterii, potem oficer mobilizacyjny 2 pal Leg. Kampanii wrześniowej 1939 wraz nadwyżkami 2 pal Leg. dotarł Lubelszczyznę, gdzie objął dowodzenie zorganizowana dwudziałową baterią haubic. Walczył z baterią w składzie Grupy „Dubno”. 25 IX 1939 w rejonie m. Raczki bateria przestała istnieć.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 87 z 31 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Brudziński Ludwik
    [1903-?], por. sł. st. kaw.[1929]
    Ur. 13 II 1903. Ukończył gimnazjum. W okresie 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 3 p. szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. W VI 1934 przeniesiony z 3 p. szwol. do 14 p. uł. we Lwowie, skąd został przeniesiony po 1935 do 8 szwadronu pionierów w Równem. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 8 szwadronu pionierów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1plutonu 8 szwadronu pionierów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym brygady, który zakończyła Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 V III 1927;Dz.Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bruski Alojzy
    [1914-1946], oficer sł. st. piechoty WP, ppor. [1937], w konspiracji ZWZ-AK, por. [1943], kpt. ps. „Drwal”, „Grab”
    Kmdt Obwodu i Inspektoratu ZWZ Tczew 1940-1943. Okręg Pomorze ZWZ-AK.
    Ur. 4 IV 1914 w Piechowicach pow. Kościerzyna, w rodzinie chłopskiej, syn Jana i Marii z d. Sikorska. W latach 1921-1925 uczęszczał do miejscowej szkoły powszechnej a potem do Państwowego Gimnazjum typu klasycznego w Kościerzynie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości z wyróżnieniem. Członek ruchu filomatów, drużynowy 18. Pomorskiej Drużyny Harcerskiej im. gen. J. Hallera /rozkaz nr 8 z dnia 2 IX 1932 Komendy Chorągwi Pomorskiej ZHP/, sympatyk ruchu narodowego. W latach 1934- 1937 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Po ukończeniu podchorążówki odbywał praktyki oficerskie w 72 pp w Radomiu. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty, ze starszeństwem 1 X 1937 i przydziałem do 72 pp w Radomiu na stanowisko d-cy plutonu. W szeregach 72 pp bierze udział w kampanii wrześniowej 1939r. jako dowódca plutonu karabinów maszynowych.15 IX 1939r. wyróżnił się męstwem w boju o Miłosną. Wzięty do niewoli niemieckiej ucieka. Początkowo ukrywa się w rodzinnych Piechowicach, a później u siostry Bronisławy w Tczewie przy ul. Chłodnej 16. Od początku 1940r. działa w konspiracji ZWZ-AK. Organizator i pierwszy k-dt Obwodu ZWZ Tczew. Od 1941 k-dt Inspektoratu Rejonowego ZWZ-AK Tczew. Wiele zawdzięczał swojej współpracownicy i łączniczce C. Ernst. Dekonspiracja podczas fali aresztowań w 1943 zmusiła go do tymczasowego zawieszenia działalności konspiracyjnej. Wyznaczony na dowódcę zgrupowania partyzanckiego AK – „Bory”, „Cisy – 100”. Faktyczne dowodzenie przejął w IV 1944.Okazał się dobrym taktykiem i uzdolnionym dowódcą. Dowodził oddziałem w licznych zwycięskich starciach z okupantem, był ogromnie popularny wśród podwładnych i okolicznej ludności polskiej. Współdziałał z sowieckimi grupami rozpoznawczo-dywersyjnymi. W XII 1944 zwolnił partyzantów na kwatery zimowe a sam ukrył się w rejonie Słonego Jeziora. W lutym 1945r. ujawnił się w Bydgoszczy przed sztabem brygady zaporowej 1 Armii WP. Przekazany do placówki NKWD w Tucholi. Zwolniony po przesłuchaniu. Otrzymał przydział służbowy z Departamentu Więziennictwa MBP w Warszawie na k-dta obozu dla „internowanych renegatów i zdrajców” w Zimnych Wodach. Nocą z 29/30 IV 1945 wraz z załogą obozu wrócił „do lasu”. Aresztowany 7 VI 1945 na ul. Jagiellońskiej w Bydgoszczy. W dniu 9 VI 1945 aresztowany przez WPO w Poznaniu. W dniu 21 XII 1945r. został skazany przez WSO Poznań na sesji wyjazdowej w Bydgoszczy , sygnatura akt O 647/45  na karę 10 lat więzienia. Początek wykonania kary 9 VI 1945- upływ kary 9 V 1955. Skazany pod zarzutem wspierania oddziału mjr Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki” w Borach Tucholskich. Więziony we więzieniu wronieckim. 31 VII 1946 wskutek osobistej interwencji B. Bieruta skazany na karę śmierci. Prośbę o ułaskawienie Bierut odrzucił. Zamordowany w CWK Wronki dnia 17 IX 1946. Pochowany na cmentarzu we Wronkach. Symboliczna mogiła znajduje się w Dziemianach. W AK awansowany do stopnia por. potem kpt.
    Był żonaty z Jadwigą Bruską. Miał siostrę Bronisławę i brata Stanisława.
    Odznaczony VM kl.5,KW, SKZ z M.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. Komorowski. Konspiracja Pomorska 1939-1947. Gdańsk 1993; Księga  ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1946.

     
    Bruszewski Zdzisław
    [1905-1940], kpt. sł. st. lot. pilot.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur.14 I 1905 w Rzekuniu pow. Ostrołęka, syn Jana i Stefanii z Dackiewiczów. Uczęszczał do gimnazjum. Jako uczeń zgłosił się ochotniczo w 1920 do WP i brał udział w szeregach 1 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie kontynuuje naukę w gimnazjum. Po zdaniu matury w 1925 odbywa w okresie 1925-1926 służbę wojskową Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. ob. 15 VIII 1928. Jednocześnie nadanemu odznakę obserwatora Nr 559. Przydzielony do dalszej służby w 4 p. lotniczym w Toruniu. Ukończył kurs wyższego pilotażu. W 1933 zdobył miejsce w zawodach lotniczych. W I 1935 przeniesiony z 4 p. lot. do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa, gdzie był wykładowcą w Dziale Wyszkolenia i Broni, potem Nawigacji i Bombardowań. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. W latach 1938-1939 kierownik działu wyszkolenia radiotechnicznego Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w Dęblinie. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-ca 8 kompanii złożonej z lotników w składzie 180 pp rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z 5 X 2007 mjr lot.
    Odznaczony: SKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bryk Kazimierz
    [1912-?],por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1 II 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. w latach 197-1939 d-ca plutonu ppanc. w 54 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 54 pp w składzie 12 DP przydzielonej do Armii „Prusy”. Uczestniczył 8-9 IX 1939 w walkach z Niemcami pod Iłżą, potem w GO gen. S. Skwarczyńskiego uczestniczył w walkach jako d-ca kompanii w składzie resztek 54 na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bryła Stanisław
    [1888-1939],dr praw, działacz społeczny.
    Ur. 17 V 1888 w Krakowie, syn Pawła i Eligii z Chrzanowskich. Uczył się w gimnazjum w Stanisławowie, potem w gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie, gdzie w 1906 zdał maturę. W latach 1906-1910 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, gdzie w 1912 uzyskał stopień doktora praw. W okresie studiów od 1 IX 1910 do 31 III 1911 odbywał praktykę adwokacką we Lwowie, potem od 9 V 1912 do 8 II 1914 odbywał aplikację sądową we Lwowie i Wiedniu, a od 9 II 1914 do 20 VI 1914 adwokacką we Lwowie. Jednocześnie od 1910 do 1914 był członkiem Rady Naczelnej Drużyn Bartoszowych we Lwowie. Od lata 1915 rozwijał działalność we Lwowskim Komitecie Ratunkowym.1 X 1915 mianowany pełnomocnikiem Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego. W Rosji. Od 1 X 1915 do 31 VIII 1918 sprawował opiekę nad ludnością polską ewakuowaną z Królestwa, potem od 1 IX 1918 do 1 I 1919 organizował jej powrót do Polski. Od V 1918 czynny w POW. Po powrocie do kraju od 19 II 1919 pracuje krótko jako komisarz rządowy w Hrubieszowie, potem od 1 III 1919 do II 1923 był starostą w Przasnyszu.23 II 1923 mianowany naczelnikiem wydziału Prezydialnego w Urzędzie Wojewódzkim w Lublinie i jednocześnie od 12 v 1923 do 31 XII 1926 wicewojewodą lubelskim. W okresie od 19 VI 1923 do IV 1926 pełnił obowiązki wojewody lubelskiego. W Xii 1926 zrezygnował z pracy a administracji i przeszedł do pracy w sądownictwie. Od I 1927 do XII 1929 był sędzią pokoju Okręgu III m. Lublin, od XII 1929 do 26 X 1932 sędzią Sądu Okręgowego w Lublinie, potem od 26 x 1932 do 31 XII 1936 wiceprezesem Sądu Okręgowego w Radomiu, a od 1 I 1937 do 23 XII 1939 prezes Sadu Okręgowego w Lublinie. Pełnił wiele funkcji w sądownictwie m. in. prezesa Koła Zrzeszenia Sędziów i Prokuratorów w Lublinie. Był tez radnym miejskim, społecznie w ZHP, prowadził wykłady z prawa administracyjnego w KUL. Związany politycznie z endecją był od 1927 w skaldzie zarządu Wojewódzkiego OWP w Lublinie, od 1929 związał się z Chrześcijańską Demokracją.
    Po wybuchu wojny we IX 1939 wszedł od 14 IX w skład Komitetu Obrony Lublina. Aresztowany 9 XI 1939 w grupie zakładników, był więziony na Zamku Lubelskim. Rozstrzelany przez Niemców 23 XII 1939.
    Odznaczony: KOOOP /1923/,ZKZ 2x,
    Żonaty z Anną Biernacką. Dzieci nie miał.
    Józef  Marczuk. Biogram S. B. /w:/ Słownik biograficzny miasta Lublina;

     
    Brzosko Tytus Jerzy
    [1901-1952], mjr sł. st. piech.[1939],PSZ ppłk/płk
    Ur. 26 III 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 23 X 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 67 pp w Brodnicy, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. Z dniem 1 VII 1933 przeniesiony z 67 pp do 30 pp w Łodzi na stanowisko d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie, którą dowodził do III 1939. Do stopnia mjr awansowany 19 III 1939. Z dniem 1 IV 1939 przeniesiony na stanowisko d-cy III batalionu 20 pp w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 20 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach w rejonie Jordanowi, potem w walkach odwrotowych w kierunku Aleksandrowa, potem na Lubelszczyźnie w rejonie m. Susiec. Podczas walk 16 IX 1939 zostaje ranny. 1 X 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. 27 X 1939 po udanej ucieczce z obozu zbornego w Szepietówce przedostał się na Węgry, a stamtąd do Syrii. Od VI 1940 służy w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich, gdzie dowodził II batalionem. Uczestnik kampanii libijskiej. Mianowany ppłk sł. st. piech. 3 V 1943. Po reorganizacji od 1943 dowodzi 2 batalionem w 1 Brygadzie Strzelców Karpackich. Brał udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. Podczas walk 12 V 1944 zostaje ranny. Po zakończeniu wojny mieszkał w Wlk. Brytanii. 
    Ciężko chory przebywał w szpitalu polskim w Penley, gdzie zmarł 21 IX 1952. Pochowany na cmentarzu Wrexham Cementary.
    Odznaczony: KW 4x, ZKZ, SKZ,
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy w latach 1919-1939. W-wa 2004; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Brzoza-Brzezina Ottokar
    [1883-1968], płk art. w st. sp. [1920], gen. bryg. [1969]
    Ur. 3 III 1883 w Protivinie /Czechy/, syn Franciszka i Idy z d. Lehman. Od 1893 uczył się kolejno w gimnazjum w Mariashein, w  1894-1897 w szkole realnej w Rakoniku, w  1898 w Budziejowicach, a  w    latach 1898-1903 uczeń korpusu kadetów artylerii w Wiedniu. Następnie służba w armii austriackiej. Mianowany chor. art. 18 VIII 1903, ppor. art. 1 v 1905 służył w 31 p. art. polowej w Stanisławowie. Od XII 1908 oficer 1 p. art. górskiej. Z dniem 1 VIII 1909 przeniesiony do rezerwy. W XI 1909 mianowany por. rez. art. Działa w polskim ruchu niepodległościowym Od 1911 oficer Związku Strzeleckiego. Był k0-dtem ZS w Stanisławowie. W VIII 1914 po wybuchu I wojny światowej wstępuje do Oddziału Józefa Piłsudskiego, potem w LP. Początkowo oficer w sztabie oddziału J.Piłsudskiego, potem 15-18 VIII 1914 oficer operacyjny w grupie M. Trojanowskiego. Po rozwiązaniu grupy wyjechał do Krakowa, gdzie rozpoczął formowanie legionowej artylerii. Położył duże zasługi przy jej tworzeniu. Mianowany 28 IX 1914 kpt. art. dowodził II dyonem art. Przy I Brygadzie LP. Wyróżnił się w bitwie pod Krzywopłotami 16-19 XI 1914, gdzie po zranieniu mjr M. Trojanowskiego 17 XI 1914 dowodził dwubatalionową grupą legionową, a następnie w XII 1914 podczas walk na Podhalu. 15 V 1915 mianowany mjr art. Przeszedł prawie cała kampanię wojenną I Brygady. Od 1 III 1917 ponownie służy w armii austriackiej na stanowisku d-cy baterii, potem dyonu 28 pap. Od 1 v 1918 pełnił funkcję k-dta placu w Nowym Targu, oraz d-cy baterii zapasowej 1 p. art. górskiej. Od 1 XI 1918 został d-cą Okręgu Podhalańskiego WP. 15 XI 1918 awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. przez płk B. Roję. Mianowany jednocześnie funkcję  z-cy d-cy artylerii w DOGen. Kraków. Od 1 IV 1919 szef sekcji amunicyjnej w departamencie Artylerii MSWoj. 1 VI 1920 awansowany do stopnia płk sł. st. art. z starszeństwem od 1 IV 1920 obejmuje funkcję inspektora Armii Rezerwowej. W VII 1920 dowodził 6 DP na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Od 1 VIII 1920 z-ca d-cy artylerii obrony Warszawy. Od I 1921 oficer Inspektoratu Artylerii przy sztabie Generalnym, a od VI 1921 przebywał w rezerwie oficerów sztabowych przy DOGen. /DOK I Warszawa. Zweryfikowany w stopniu płk sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 5 IX 1922 szef artylerii i służby uzbrojenia DOK VIII w Toruniu. Z dniem 1 IX 1925 przeniesiony do kadry oficerów art., a 27 X 1925 zostaje urlopowany, po czym 14 IX 1926 przekazany do dyspozycji d-cy Dok VIII. Z dniem 31 VIII 1927 przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał wówczas w swoim majątku w Zielonce k. Warszawy. Związku malwersacjami finansowymi na stanowisku szefa art. i uzbrojenia został wyrokiem Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 10 XII 1932 i Najwyższego Sądu Wojskowego z dnia 4 VIII 1933 skazany na 6 miesięcy więzienia i degradację. Przed wybuchem wojny przywrócono mu stopień wojskowy. Po wybuchu wojny od 22 IX 1939 tworzył w rejonie Mokrawy-Małoryta zgrupowanie „Brzoza”, które 27 IX 1939 zostaje przeformowane na 50 DP Rez., której objął dowództwo i walczył w ramach SGO „Polesie” do 6 X 1939. Uczestniczył w walkach z rejonie Kocka. Po zakończeniu walk nie poszedł do niewoli. Przedostał się w połowie X 1939 do Zielonki. W XII 1939 nawiązał kontakty z Dowództwem Głównym SZP. W swoim majątku w Zielonce zorganizowano bazę szkoleniową dla podoficerów baonu AK „Dęby”. Aresztowany przez Niemców został osadzony w oflagu II C w Woldenbergu, skąd został uwolniony 30 I 1945. Powraca do Zielonki.
    Zmarł 30 VIII 1968 w Zielonce. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
    Mianowany z dniem 15 II 1969 gen. bryg. przez prezydenta A. Zaleskiego
    Odznaczony: VM kl. 5, i kl. IV, KW4x,
    Żonaty z Wandą Green, miał córki Marię /ur.1910/, Krystynę /ur.1920/i syna Ottokara Stanisława /ur. 1913/
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej.      W-wa 1991; K. W. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. I. W-wa 2005;

     
    Brzoza -Brzezina Ottokar Stanisław
     [1913-?], kadet, por. sł. st. art.[1939],w LWP kpt./mjr/płk art. WP.
    Ur. 11 VIII 1913. Syn Ottokara /gen. bryg./ i Wandy z d. Green. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 5 dak. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla oficerów zwiadowczych artylerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 1 baterii 5 dak, potem na Lubelszczyźnie pełnił funkcję oficera zwiadowczego 1 baterii 5 dak przydzielonej do 8 p. ułanów w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju i tu wstępuje do wojska. Po ukończeniu kursu doskonalenia w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu był tam wykładowcą. W 1998 mieszkał na terenie ówczesnego woj. wałbrzyskiego.
    Dalsze losy n/n
    Księga Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Krowa 2006.

     
    Brzozowski Bronisław
    [1898-1969], mjr sł. st. piech.[1939], w PSZ ppłk
    Ur. 15 XI 1898 we Lwowie, gdzie uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918 – 1919 i polsko bolszewickiej 1919-1920. Służył w 27 pp. Absolwent 37 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Dekretem L. 3091 z 2 VII 1921 mianowany z daniem 1 IV 1921 ppor. sł. st. piech. służył w 27 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 z 27 pp w Częstochowie do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu na stanowisko instruktora, potem oficer żywnościowy i wychowawca. Awansowany do stopniakpt.1 I1931. Z dniem 1 II 1931 przeniesiony z KK Nr 3 do 27 pp na stanowisko d-cy kompanii. Przeniesiony do KOP w VIII 1938 na stanowisko d-cy 2 kompanii w batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. Do stopnia mjr sł. st. awansowany 19 III 1939. Kampanii wrześniowej 1939 od 9 IX 1939 dowodzi Batalionem Fortecznym KOP „Sarny” składzie pułku KOP „Sarny”. Walczył na Wołyniu i Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służył w sztabie 5 Kresowej Dywizji Piechoty. Awansowany do stopnia ppłk-a piech. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł w Londynie 27 IV1969.Pochowany na cmentarzu Highgate East.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 11805,, SKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 16 VII 1921; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939.Pruszków 1998; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Brzozowski Hipolit
    [1911-?], por. sł. st. kaw.[1938]
    Ur.7 II 1911. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 16 VIII 1931 do 16 VIII 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, potem w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 25 p. ułanów w Prużanie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przebywał na kursie specjalistycznym dla dowódców kompanii działek ppanc. kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 25 p. uł. m. in. w rejonie Lidzbarka Warmińskiego, potem 13 IX1939 pod Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie. Wyróżnił się w bitwie 22-23 IX 1939 w bitwie pod Krasnobrodem, gdzie zaginął.
    Odznaczony: VM kl.5 nr 13512
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 1992; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939.W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan.  Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Brzozowski Leon
    [1909-?], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 11 VIII 1909. Ukończył szkołę średnią. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową baterii szkolnej art. plot. w Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w  3 daplot. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W 1938 przeniesiony z 5 pac do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 psp na Kielecczyźnie, potem od 18 IX 1939 w składzie 29 Rezerwowej Brygadzie Piechoty przydzielonej do 36 DP Rez.  Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. nr 12 z 15 VIII 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Brzóska Eugeniusz
    [1888-?], por. art. w st. sp. [1921]
    Ur. 11 III 1888. Uczestnik I wojny światowej. W WP od 1918. Służył w 15 pap skąd został skierowany do Szkoły Podchorążych Artylerii w Poznaniu, gdzie przebywał kursie zawodowym 15 IV – 20 VII 1920. Pozostaje w szkole na stanowisku instruktora grup szkolnych. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VII 1920. Jesienią 1921 przeniesiony do 15 pap, potem do 17 pap w Gnieźnie. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1921. Po 1929 przeniesiony w stan spoczynku. Przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I – grupa oficerów art. w st. sp. przewidzianych do użycia w czasie wojny. Ewidencyjnie podległą PKU Małkinia. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu 40 pal rez. Grupie „Dubno”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły dla Oficerów Artylerii/1914-1921/Pruszków 2003; Rocznik oficerski 1924,1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.
     
     
    Buba Romuald
    [1895-+?],kpt. sł. st. piech. [1924]
    Ur. 28 I 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. w 1922 z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m.in. w 57 pp w Poznaniu. Do stopnia kpt. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów administracji wojskowej. Z dniem 1 IV 1928 przeniesiony z 57 pp na stanowisko referenta w sztabie DOK VIII w Poznaniu, skąd z dniem 15 IV 1931 zostaje przeniesiony do 80 pp w Słonimiu, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 oficer mobilizacyjny 80 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 179 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. 
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bubień Mieczysław
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 7 VI 1916.Po ukończeniu gimnazjum w okresie od 28 VIII 1935 do 22 XII 1935 odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem od 1 I1936 do 31 V 1936 odbywał wstępne przeszkolenie kawaleryjskie w plutonie podchorążych w 13 p. uł., potem od VI do VII 1936 przeszkolenie w pułku manewrowym w Ostrowi Maz.- Komorowie. Od VII – IX 1936 praktyki w pułku kawalerii. W latach 1936-1938 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 13 p. ułanów w Nowowilejce. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 13 p. uł. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Brał udział w walkach w rejonie Moszczenicy, potem 9-10 IX1939 w rejonie Maciejowic, a po przeprawie przez Wisłę walczy końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dziennik Pers. Nr 3 z 15 X 1938; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Buchalczyk Feliks Wojciech
    [1898-1939], kpt. sł. st. geograf [1935]
    Ur. 23 IV 1898. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach grodzieńskiego pułku piechoty.. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Poznaniu. Mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 XI 1920 służył nadal w grodzieńskim pułku piechoty przemianowanym 12 X 1921 na 81 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 V 1922. Z dniem 3 XI 1924 skierowany z 81 pp na dwuletni kurs topografów do Oficerskiej Szkoły Topografów. Po ukończeniu kursu w XI 1926 przeniesiony do Wojskowego Instytutu Geograficznego. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję referenta administracyjnego w Wojskowym Instytucie Geograficznym. W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczył w walkach z Niemcami na Lubelszczyźnie w składzie 29 Brygady Piechoty. Poległ w walce 19 IX 1939w Horyszowie Polskim. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Horyszowie Polskim.
    Odznaczony: KN,KW,SKZ
    Dz. Pers. Nr 45 z 24 XI 1920; Dz. Pers. Nr 119 z 7 XI 1924; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,.1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Buchta Ernest
    [1897-1944], mjr dypl. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 IX 1897 w Krośnie. Ukończył gimnazjum. Od XI1918 w WP. Służył w 42 pp, którego składzie brał udział w wojnie polsko - bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 42 pp w Białymstoku, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Przeniesiony w 1927 z 42 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty na stanowisko instruktora. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony zostaje do sztabu DOK IV w Łodzi na stanowisko referent, a w VI 1934 przeniesiony z sztabu DOK IV do sztabu 10 DP w Łodzi na stanowisko oficera sztabu. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy III batalionu. Od 26 III 1939 w dowództwie Armii „Modlin”, potem w dowództwie Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Początkowo z-ca szefa, potem szef Oddziału IV sztabu. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie 26 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VI B w Dössel, gdzie zginął 27 IX1944 od wybuchu bomby podczas nalotu samolotów alianckich.
    Pochowany na cmentarzu w Krośnie.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ, OP 5, MN
    Roczniki oficerskie 19224,1928,1932;Dz. Pers. nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934;Dz.Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga - W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie .Londyn 1969.

     
    Buciewicz Stefan Józef
    [1909-1991], por. sł. st. piech. por.[1937] w ZWZ/AK kpt. ps. „Kmita”, mjr w st. sp.
    Ur. 4 VIII 1908.Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 8 kompanii III batalionu 3 psp. III batalion stacjonował w Boguminie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 3 psp w składzie 21 DP Gór. Armii „Kraków”. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 3 psp od Bielska na Lubelszczyznę. Po zakończeniu działań wojennych przedostał się do Krakowa. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Działał na odcinku wywiadu. Od XII1939 do31 XII 1943 działał w Grupie Sabotażowo-Dywersyjnej „Zieleniewski”. Od I 1944 do I 1945 w oddziale partyzanckim AK „Harnasie” w składzie 1 psp AK
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł w Krakowie 26 II 1991. Pochowany 5 III 1991 na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: KW2x,SKZ z M, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem AK i innymi medalami.
    Dz. Pers. nr 9 z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.
     

    Buczek Franciszek
    [1895- 1977], mjr dypl. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 4 VII 1895.Ukończył gimnazjum. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 11 pp. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. W 11 pp pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Po 1925 przeniesiony z 11 pp do 42 pp w Białymstoku. W X 1928 przeniesiony macierzyście do kadry oficerów piechoty i jednocześnie skierowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie był słuchaczem od 2 XI 1928 do 31 X 1930. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. zostaje przydzielony z dniem 1 XI 1930 na stanowisko oficera sztabu 12 DP w Tarnopolu. W XII 1932 przeniesiony w z sztabu 12 DP do Sztabu Głównego WP w Warszawie na stanowisko referenta. Przeniesiony I 1934 z Sztabu Gł. do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko szefa sztabu Brygady KOP „Wilno”, skąd w XI 1934 zostaje przeniesiony do Sztabu Gł. WP. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 1 I 1936. W V 1936 przeniesiony do 23 pp na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału IV sztabu Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w oflagach w latach 1939-1945.
    Po wojnie w kraju.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 16 X 1977.
    Odznaczony: KW,OP 5, MN
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934;  Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin”1939W-wa1987; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003


    Buczek Ludwik
    [1890-1950?],płk sł. st. art. [1931]
    Ur. 1 III 1890.Ukończył szkołę realną. Uczestnik I wojny światowej 1914-1918. W WP od XI1918.Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 uczestniczy w stopniu kpt. na stanowisku d-cy baterii w 6 pap. Zweryfikowany w 1922 w stopniu mjr sł. st. art. starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 192 d o22 pap na stanowisko d-cy dywizjonu. W XI 1923 przeniesiony z 22 pap do 2 pag na stanowisko d-cy II dywizjonu, a w 1924 przesunięty na stanowisko d-cy I dywizjonu w 2 pag. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia ppłk sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W VI 1925 przeniesiony z 2 pag do 22 pap na stanowisko d-cy III dywizjonu, potem 1926-1927 kolejno kwatermistrz i z-ca d-cy 22 pap. W III 1927 przeniesiony z 22 pap do 30 pap w Brześciu na stanowisko d-cy. Awansowany do stopnia płk sł. st. art. 1 I 1931. Pułkiem dowodził do 1937. W okresie 1937-1939 d-ca 9 Grupy Artylerii na terenie DOK IX. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii GO „Bielsko”. Uczestniczy w walkach z Niemcami na szlaku bojowym GO „Bielsko”, Boruta”. Po kapitulacji polskich oddziałów przebywał 1939-1945 w niewoli niemieckiej w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na Zachodzie. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Kanady, gdzie zmarł około 1950.
    Odznaczony: VM kl. 5, PP 4,KW, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 74 z 26 XI 1923; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 68 z 27 VI 1925; Dz. Pers. Nr 7 z 22 III 1929;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. rocznik oficerski 1939;W. Steblik. Armia „Kraków”1939. W-wa 1975.

     
    Buczek Paweł
    [1907-1939],ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 1 I 1907. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbytych ćwiczeniach wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. starszeństwem od 1 I1933 z przydziałem do 23 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Częstochowa, po 1935 przeniesiony do 9 pp w Zamościu, ewidencyjnie podlegał PKU Zamość. Kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku d-cy plutonu w 9 pp Leg. 3 LP Leg. Poległ w nocy z8/9 IX 1939 w walkach pod Iłżą. Pochowany w mogile zbiorowej na cmentarzu wojennym w Iłży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Buczkowski Julian
    [1901-1939],ppor. rez. piech.[1921]
    Ur. 24 VIII 1901. Ukończył gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. 1 I 1921.Przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 65 pp w Grudziądzu. Ewidencyjnie podlegał PKU Toruń. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym 66 pp z Chełmna. W składzie batalionu bierze udział w walkach z Niemcami. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Lubartowie, gdzie zmarł 2 X 1939.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Lubartowie.
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Buczyński Władysław
    [1908-?],ppor. rez. piech.[1933]
    Ur.25 X 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 37 pp w Kutnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Płock. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J.Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Budarkiewicz Włodzimierz
    [1902-2000], rtm sł. st. kaw.[1938], w AK mjr,[1945], ps. „Podkowa”
    Ur. 22 IX 1902. Ukończył gimnazjum. W latach 1924-1925 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. W latach 1925-1927 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 26 p. ułanów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 26 p. uł. w Baranowiczach. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 4 szwadronu 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 26 p. uł. W czasie walk 26 IX 1939 w Broszkach na Lubelszczyźnie zostaje ranny. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji AK na terenie Inspektoratu Rejonowego Nowy Sącz – Okreg AK Kraków, gdzie pełnił m.in. funkcję z-cy         k-dta Inspektoratu Rejonowego AK  Nowy Sącz, a od 1944 do 1945  II z-cy 1 psp AK. W1945 przedostał się na zachód. Osiadł na stałe w Kanadzie, gdzie zmarł 18 II 2000. Pochowany na cmentarzu w Nowym Targu.
    VM kl. 5 nr 12129, KW
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927;Rocznik oficerów kawalerii 1930;Rocznik oficerski 1932; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939/. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Kotlarski – P. Połomski. 1 Pułk Strzelców Podhalańskich AK. Nowy Sącz-Gdańsk 1993;

     
    Budkiewicz Bronisław
    [1902-1944],por. rez. piech.[1936]
    Ur.14 X 1902 w Rossosznem gubernia orłowska w Rosji, syn Bolesława /inżyniera/ i Józefy z d. Karyory. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Od 15 VII 1920 służy ochotniczo w WP. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 8 pap, potem w 30 Dyonie Syberyjskim, potem w 16 pap. Wyróżnił się w bitwie pod Borkowem 14 VIII 1920 i pod Krzywonogą. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1929-1931 był szefem 1 kompanii Legii Akademickiej. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Od 21 VII 1931 w rezerwie. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 IX 1931 z przydziałem mobilizacyjnym d0o 7 pp Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W latach 1931-1934 pracował w Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, potem założyciel i dyrektor do 1944 Spółdzielni Grupa Techniczna. Awansowany do stopnia por. rez. 1 I 1936. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 7 pp Leg. w składzie 29 bryg. piech. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli i powrócił do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną. Współorganizator Związku Obrony Rzeczypospolitej, potem w ZWZ/AK. W konspiracji AK był szefem Wydziału Przemysłu Zbrojeniowego i z-cą szefa komórki Przemysł Wojenny w Komendzie Głównej ZWZ. Delegowany do Krakowa został aresztowany przez gestapo w 25 III 1944 pod konspiracyjnym nazwiskiem Andrzej Koperowski.
    Więziony w Krakowie, a od VIII 1944 w obozie koncentracyjnym. Zginął w KL Gross-Rosen 14 X 1944.
    Odznaczony; VM kl. 5 nr 1374, ZKZ
    Od 1932 żonaty z Wiktorią Skwarczewska, miał syna Jana /ur. 1934/
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kawalerowie VM 1792-194.Słownik biograficzny. T. II /1914-1921/,cz. I. Koszalin 1991.

     
    Budkowski Bohdan
    [1901-1987],mjr sł. st. kaw.[1939],w AK ppłk
    Ur. 13 III 1901.Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1919- 1920. Absolwent 23 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych w Warszawie. Dekretem L. 2443 z dnia 25 XI 1920 mianowany z dniem 1 IX 1920 ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 1 psk w Garwolinie na stanowisko d-cy plutonu. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sl. st. z starszeństwem od 1 IX 1920. Przeniesiony w 1923 z 1psk do 3 psk w Wołkowysku, gdzie pełnił różne funkcje. Od 15 X 1928 do 30 V 1929 przebywał na 7 i pół miesięcznym kursie doskonalenia młodszych oficerów kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca do służby w 3 psk. Z dniem 1 X 1929 przeniesiony z 3 psk do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1929-1931 d- ca 2 plutonu liniowego 1 szwadronu szkolnego w Dywizjonie Szkolnym Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Awansowany 1 I 1931 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W latach 1931-1932 d-ca 3 plutonu, potem w latach 1932-1933 d-ca 1 plutonu, a w okresie 1933-1934 ponownie d-ca 1 plutonu w szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Kawalerii. Następnie kierownik wyszkolenia bojowego na kursach Doskonalenia Oficerów i Podoficerów Zawodowych w CWKaw. Awansowany do stopnia mjr sł. st. kaw. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy nadwyżek 1 psk w składzie grupy ppłk E. Wani. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 czynny w konspiracji AK. Awansowany do stopnia ppłk-a.
    Odznaczony: VM kl.5 KW, MN, SKZ
    Zmarł 16 IV 1987
    Dz. Pers. Nr 47 z 8 XII 1920; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; St. Radomyski. Zarys Historii szkoły Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Budny Antoni Ludwik
    [1905-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 16 II 1905. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 1 I 1932 z przydziałem do 7 pp. Leg. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 7 pp Leg. na stanowisku płatnika pułku. Uczestnik walk pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Budyń Zdzisław Mikołaj
    [1907-1984],ppor. sł. st. kaw.[1936]
    Ur.19 XII1907. Od 1929 służył w WP. Ukończył szkołę podoficerską kawalerii, potem podoficer zawodowy. W latach 1933-1936 przebywał w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy/klasa kawalerii/.Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 x 1936 z przydziałem do 10 p. ul. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem po reorganizacji w Brygadzie Kawalerii „Plis”. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie m. in. pod Serokomlą. Od 6 X 19309 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIIA w Murnau. Po uwolnieniu  z niewoli 29 IV1945 służył w 24 p. ułanów PSZ na Zachodzie. Awansowany do stopnia rtm. kaw. Po demobilizacji osiadł we Francji.
    Zmarł 30 X 1984 w Lailly en Vall we Francji
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11807
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Tajny Dziennik Awansowy Nr 5 z 15 X 1936;J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007

     
    Budzyński Zygmunt
    [1912-?], kadet, por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 12 I 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 16 pal. w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer artylerii na ORP „Horodyszcze” w Flotylli Pińskiej, potem oficer w dowództwie artylerii Flotylli Pińskiej. W VIII 1939 przeniesiony do Morskiego Dywizjonu Artylerii Lekkiej w Gdyni. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii Morskiego dywizjonu Artylerii Lekkiej. Walczy w obronie Oksywia. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał do 1945. Po uwolnieniu z niewoli pozostał na zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Bujalski Aleksander
    [1909-1986], por. sł. st. lot. nawig., w PSZ kpt./mjr
    Ur. 16 XI 1909.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 24 pp w Łucku na stanowisko d0-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów lotnictwa. Ukończył kurs nawigatorów w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Dęblinie. W latach 1937-1939 służył w 2 p. lotniczym w Krakowie, gdzie był oficerem taktycznym w 24 eskadrze liniowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczy w składzie 24 eskadry rozpoznawczej przydzielonej od 3 IX 1939do lotnictwa Armii „Kraków”. Od 14 IX 1939 d-ca eskadry, która wykonuje zadania na rzecz sztabu Naczelnego d-cy Lotnictwa, potem d-cy Armii „Lublin”. Po agresji sowieckiej na Polskę 17 IX 1939 z rozkazu dowództwa eskadra wylądowała na lotnisku w Czerniowcach w Rumunii, skąd przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie od VII1940 do III 1941 latał w 300 dywizjonie Bombowym „Ziemi mazowieckiej”. Następnie przeniesiony na stanowisko instruktora nawigacyjnego w brytyjskiej 18 Jednostce Treningu Bojowego Załóg. Od II 1942 na przeszkoleniu w Oddziale Specjalnym Dowództwa Polskich Sił Powietrznych. Następnie służba w polskich jednostkach lotniczych. Awansowany do stopnia kpt., potem mjr-a. Po wojnie w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 27 XII 1986.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Król. Polskie Dywizjony Lotnicze w Wielkiej Brytanii 1940-1945. W-wa 1976;


    Bujalski Jerzy Sylwin
    [1899-1940], rtm. sł. st. kaw.[1933], pośm. mjr kaw. [2007]
    Ur. 17 II 1899 w Mieniu, pow. bielsko-podlaski, syn Stanisława i Marii z Trzcińskich. W 1918 ukończył szkołę realną w Moskwie. Pd 1920 służy w WP jako ochotnik. W szeregach 16 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Od VIII 1921 do VIII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. Od VIII 1921 do XII 1921 odbywał przeszkolenie w 10 p. uł. Następnie w Oficerskiej Szkole Jazdy w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku, na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. w X 1928 przeniesiony z 10 p. uł. do 8 p. uł. w Krakowie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw.1 I 1933. Po ukończeniu kursu dla młodszych oficerów kaw. mianowany d-cą szwadronu 8 p. uł. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu CKM w 8 p. uł. Szwadronem dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939,. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”, od Krakowa na Lubelszczyznę. W końcowej fazie walk pełnił funkcję z-cy d-cy resztek 8 p. uł. i walczył w składzie kombinowanej Grupie Kawalerii płk A. Zakrzewskiego. W nieznanych okolicznościach dostał się 2 x1939 do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV1940 w Charkowie.
    Odznaczony; SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP mjr kaw. /X 2007/
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 61 z 18 IX 1923; Dz. Pers. Nr 62 z 25 IX 1923; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928. Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Bujwid Jan
    [1899-?], inż., kpt. rez. piech.[1932]
    Ur. 25 VIII 1899. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-III 1919 potem V 1919-1920 polsko-bolszewickiej. Służył w szeregach 5 pp Leg. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy. Ukończył studia wyższe uzyskując dyplom inż. Po odbyciu ćwiczeń awansowany do stopnia kpt. rez. 1 I 1932 z przydziałem do 20 pp w Krakowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Przed wojną był trenerem wioślarskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM III batalionu 20 pp w składzie 7 DP Armii Kraków.
    Po wojnie w Kraju. Mieszkał w Krakowie, potem od 1948 we Wrocławiu, gdzie pracował w Wyższej szkole wychowania Fizycznego. Jednocześnie trener wioślarski. Był wybitnym szkoleniowcem i sędzią sportowym. W 1951 usunięty ze względów politycznych z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Bukowiecki Ludwik
    [1895- 1984?], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 7 V 1895. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 2 p. ułanów. Absolwent 23 klasy kawaleryjskiej Szkoły Podchorążych Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 IX1920. Służył w 2p.uł. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 XI 1920. Przeniesiony w 1923 z 2 p. uł. do 7 psk w Biedrusku, a w III 1932 z 7 psk do 26 p. uł. w Baranowiczach, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1937 . W latach 1938-1939 d-ca szwadronu zapasowego 26 p. uł. stacjonującego w Łukowie. Kampanii wrześniowej 1939 oficer Ośrodka Zapasowego Kawalerii Nowogródzkiej BK „Łuków”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Podobno zmarł 15 II1984.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 8z 26 II 1921; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Bukowski Jan
    [1915-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 9 XI 1915. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935 -1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 2 plutonu w szkole podoficerskiej 5 pac w Krakowie. W VIII 1939 przydzielony do mobilizowanego przez 5 pac 95 dac na stanowisko d-cy 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 3 bateria haubic 155 mm 95 dac przydzielonego do 23 DP. Brał udział w walkach w obronie Mikołowa, potem w walkach odwrotowych przez Krzeszowice ,Nowy Korczyn, potem nad Nidą oddziałami niemieckiej 8DP. Dalszy szlak prowadził przez Osiek, gdzie dywizjon stoczył kolejną walkę 11 IX 1939, a 13 IX 1939 dociera w rejon m. Dąbrownica k. Janowa Podlaskiego. W nocy z 13/14 IX 1939 dywizjon wyruszył w kierunku Biłgoraja. Uczestniczy w walkach 18 IX 1939 pod Łosińcem i Maziłami. Po kapitulacji 20 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 1995.

     
    Bukowski Józef
    [1911-1939],por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 III 1911. Ukończył gimnazjum. W latach 1931-1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 42 pp w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1938. Przeniesiony z 42 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza przydziałem do batalionu KOP „Barszczów”, gdzie dowodził 1 plutonem 1 kompanii odwodowej. Po mobilizacji d-ca 1plutonu 9 kompanii III batalionu /Baon KOP Barszczów/163 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Uczestniczył w walkach w rejonie Końskich. Poległ 7 IX 1939 w m. Kazanów. k. Końskich. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Kazaniowie.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;J. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998

     
    Bukowski Konrad Kazimierz
    [1913-?], por. sł. st. piech. [1939]/AK Wilno/, kpt.
    Ur. 24 II 1913. Ukończył gimnazjum. Po zdaniu matury w latach 1932- 1933 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, Podchorążych, a następnie w latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. 15 X 1935 z przydziałem d0 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W okresie 1938-1939 d-ca 1 plutonu 1 kompanii I batalionu 1 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I bat. 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Bugiem i Narwią, Wyszkowem pod Tarnawatką na Lubelszczyźnie. Oficer 1 pp Leg. Po kapitulacji polskich oddziałów przedostaje się na Litwę, gdzie zostaje internowany w obozie. Po udanej ucieczce z obozu ukrywa się w majątkach rolnych. Od lata 1941 przebywał w majątku Zalesie gm. Soły. Podejmuje działalność konspiracyjną w AK, gdzie działa pod ps. „Gustaw”. Pełnił różne funkcje. Był m. in. z-cą k-dta Obwodu AK „Oset” Oszmiana w Inspektoracie „F”. Od Vi 1943 z-ca potem oficer operacyjny w sztabie obwodu Oszmiana. Bierze udział w szkoleniu poborowych żołnierzy AK. Z rozkazu „Jaremy” Cz. Dębickiego k-dta inspektoratu „F” w pierwszych dniach VII 1944 organizuje potem dowodzi 10 Brygadą AK w rejonie Murowanej Oszmianki./ Karwieliszki/. 18 VII 1944 wyjechał do Wilna unikając aresztowania i osadzenia w obozie w Miednikach. W III 1945 w ramach repatriacji wyjechał do Lublina, gdzie zgłasza się do służby w WP. W 1945 d-ca kompanii strzeleckiej II batalionu w Oficerskiej Szkole Piechoty Nr II w Lublinie Od IV 1945 w stopniu kpt. oficer dowództwa szkoły.
    Dalsze losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 1 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 2006; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999

     
    Bukowski Tadeusz Antoni
    [1911-1940],por. sł. st. kaw. [1939], pośm. rtm. [2007]
    Ur. 27 VIII 1911 w Miłobędzynie pow. sierpecki, syn Antoniego i Natalii z Chabowskich. Absolwent Gimnazjum Humanistycznego w Sierpcu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p.s zwol. w Suwałkach. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szwadronie CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc.4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. Po walkach na Lubelszczyźnie wycofywał się na wschód. Po walkach w rejonie Sambora, gdzie oddział zostaje otoczony przez sowiecko wojsko dostał się do niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie mianowany 5 X 2007 postanowieniem prezydenta RP rtm. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 2000; St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Krajewski. Płock w okresie okupacji 1939-1945. Płock-Włocławek 2001; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bulka Antoni
    [1898-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 I 1898. w WP od XI 1918. Uczestnik wojny posko-bolszewickiej1919-1920. Absolwent 37 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Mianowany podch. piech. z dniem 21 VI 1921, a do stopnia ppor. mianowany 1 Ix 1921.Służył w 7 pp Leg. Zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IX 1920. W X 1927 przeniesiony z 7 pp Leg. do KOP. W vI1934 przeniesiony z KOP do 11 pp w Tarnowskich Górach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. Następnie d-ca kompanii w 11 pp, potem w latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii Sosnowiec w Sosnowieckim Batalionie ON. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 201 pp rez. w składzie 55 DP Rez. przydzielonej do Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 201 pp. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Zmarł w oflagu
    Dz. Pers. Nr 31 z 6 VIII 1921; Dz. Pers. nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 11 z7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Bulka Oswald Wojciech
    [1908-1939],ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 6 VIII 1908.Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskowa odbywał Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. W VIII 1939 zmobilizowany do WP. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d0-cy plutonu w I batalionie 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp. 20 IX 1939 wzięty do niewoli został rozstrzelany przez Niemców w Ulowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. Katowice 1989

     
    Buławski Jan
    [1915-+?],ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 5 VIII 1915.Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 7 p. uł. Podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Zmarł w czasie wojny w oflagu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Bunikiewicz Kazimierz Antoni
    [1889-1939], por. rez. art. inż.[1919]
    Ur. 3 XI 1889. Ukończył studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Uczestnik wojny polsk0-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 pac. Dekretem L. 2019 z 25 II 1920 mianowany ppor. art. z dniem 1 XII 1919. Po wojnie zweryfikowany stopniu por. art. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 1 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Płońsk. Zmobilizowany w 1939 do WP. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku plutonu w 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady kawalerii. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 9 dak. Poległ 24 IX 1939 w rejonie m. Hutków. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Dz. Pers. Nr 8 z 6 III 1920; Rocznik oficerski 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Buraczewski Olgierd Marian
    [1909-1992], dr med. kpt. sł. st. sanit.[1938],ppłk w st. sp., w Konspiracji ZWZ/AK ps. „Hołomnicki”
    Ur.5 I 1909 w Krakowie, syn Józefa i Stanisławy. Ukończył gimnazjum, a następnie w latach 1927-1933 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1933 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 VI 1933 i skierowany na staż w Szpitalu Szkolnym do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego Warszawie, gdzie przebywał do 1934. Z dniem 14 VIII 1934 przeniesiony na stanowisko lekarza sanit. do 3 psp. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie w latach 1935-1939 kierownik laboratorium w Dziale Badań Lekarskich i Ratunkowych w Wojskowym Instytucie Przeciwgazowym w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W 1939 przeniesiony na stanowisko naczelnego lekarza 3 psp w Bielsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku naczelnego lekarza sanit. 3 psp w składzie 21 DPGór. „Armii „Kraków”. Uczestniczył w walkach na szlaku bojowym 3 psp. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej. Zwolniony z oflagu w 1941. W latach 1941-1944 pracował jako asystent w Szpitalu Wolskim w Warszawie. Czynny jednocześnie w konspiracji AK. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po upadku powstania przebywał od XI 19344 w oflagu X B w Sandbostel. Po uwolnieniu z niewoli powraca do kraju. W latach 1945-1946 lekarz Sanatorium Przeciwgruźliczego w Korczakowie i Kamiennej Górze, a w latach 1946-1948 dyrektor sanatorium w Kamiennej Górze, potem do 1949 ordynator w Oficerskim Sanatorium MON. W latach 1949-1952 naczelnik Wydziału Walki z Gruźlicą Departamentu Medyczno-Społecznego w Ministerstwie Zdrowia, potem w latach 1952- 1968 był kierownikiem Działu Metodyczno-Organizacyjnego i Epidemiologiczno-Gruźliczego w Instytucie Gruźlicy w Warszawie. W latach 1968-1979 docent i kierownik Zakładu Opieki Rehabilitacji Społecznej w Centrum Med. Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. Od 1979 na emeryturze. W 1979 był członkiem Odwoławczej Komisji Kontroli Zawodowej przy Ministrze Zdrowia.
    Odznaczony: Krzyżem kawalerskim OOP, ZKZ,SKZ z M, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
    Mieszkał w Warszawie. Zmarł 08 III 1992.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Kto jest kim w polskiej medycynie. Informator biograficzny. W-wa 1987.
     
    Burakowski Eugeniusz Mikołaj
    [1899-?], kpt. sł. st. uzb.[1937]
    Ur. 3 XII 1899. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych artylerii. Mianowany ppor. sł. st. art.  w 1921, Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do kadry oficerów artylerii przydziałem do grupy oficerów uzbrojenia. Służył w Okręgowym Zakładzie Uzbrojenia nr 6, potem po 1925 w Zakładach Amunicyjnych Nr 2,skad został przeniesiony w X1928 do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 2, a w VI 1930 zostaje przeniesiony z Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 2 do Głównej Składnicy Uzbrojenia Nr 3, potem w III 1931 przeniesiony do Pomorskiej składnicy Uzbrojenia Nr 10. W VI 1934 przeniesiony z Pomorskiej Składnicy Nr 10 do Szkoły Zbrojmistrzów w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. uzb. 19 III 1937. W latach 1937-1939 był kierownikiem warsztatu rusznikarskiego w Szkole Uzbrojenia w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Bugiem i Narwią, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    Odznaczony; SKZ
    Rocznik oficerski 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Burbo Bohdan Eugeniusz
    [1912-1996], kadet, por. sł. st. art.[1939], w PSZ kpt./mjr dypl.
    Ur. 26 XI 1912 w Żytomierzu. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 29 pal w Grodnie. W 1938 był mistrzem WP w pięcioboju nowoczesnym. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 9 baterii III dywizjonu 29 pal. Walczył na szlaku bojowym III dywizjonu 29 pal w składzie 29 DP Armii „Prusy”. Z częścią III dywizjonu po rozbiciu 29 pal przeprawił się przez Wisłę i brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk uniknął niewoli i przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył jajko oficer I dywizjonu w 1 Wileńskim pal 1 DGren. Walczy w kampanii francuskiej. W VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie wstępuje do lotnictwa. Ukończył kurs obserwatorów lot. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Po ukończeniu kursu przygotowawczego od 21 I 1946 do 6 VII 1946 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej. Awansowany do stopnia mjr dypl. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii skąd wyjechał do Australii  i osiedlił się na Tasmanii.
    Zmarł w VII 1996 na Tasmanii
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 29 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1999; W. Chocianowicz. W 50 –lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Burdyn Józef Piotr
    [1910-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 1 V 1910. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał w okresie 1932-1933 służbę wojskową Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 32 dal w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1939 ukończył kurs dla d-ców baterii. Po mobilizacji 32 dal został przekształcony w 32 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii I dywizjonu 32 pal przydzielonym do 33 DP Rez. Brał udział w walkach na szlaku bojowym I dywizjonu 32 pal od Łomży przez Borowe, Długosidło, Wyszków, Sokołów na Lubelszczyznę, gdzie walczy do 26 IX 1939. Po kapitulacji w rejonie Zwierzyńca od 27 IX 1939 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie przebywał Zachodzie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Burgielski Kazimierz Marian
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur.2 II 1907. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 16 pp w Tarnowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1936 przeniesiony do szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był d-cą plutonu w 1 kompanii w I batalionie szkolnym. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. Po mobilizacji w VIII 1939 mianowany d-cą 3 kompanii I batalionu 114 pp rez. przydzielonego do 41 DPRez. Walczył z Niemcami nad Narwią, potem 10 IX 1939 w rejonie Miednik, gdzie został ranny, potem pod Aleksandrowem.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski. Piechota 1939-1945. Z. Nr 13 z IX1973.

     
    Burhardt Stanisław
    [1905-?],kpt. dypl. sł. st. art. [1938]
    Ur.6 IX 1905.Ukończył gimnazjum. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 dak w Podbrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W VI1934 przeniesiony z 3 dak do 10 dak w Rzeszowie. W latach 1936-1938 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938.Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony do sztabu Podlaskiej Brygady Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady w końcowej fazie walk na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał od X 1939 do IV1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 przebywałw Wlk. Brytanii, skąd później wyjechał do Płd. Ameryki. Mieszkał w Argentynie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 193; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986;

     
    Burjan Lucjan Henryk
    [1900-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 28 XI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od 1 XII1920 do 18 III1921 przebywał na kursie w Szkole Podchorążych Artylerii Poznaniu. Szkołę ukończył w stopniu podch. ogniomistrza z przydziałem do 17 pap. Po zdaniu egzaminów i odbyciu praktyk mianowany ppor. sł. st. art.  z starszeństwem od 1 VII 1927 z przydziałem do 27 pap. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1929.Przeniesiony w VI 1934 z 27 pal do 8 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu artylerii piech. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Następnie przeniesiony w 1938 do 26 pal w Skierniewicach, gdzie w latach 1938-1939 pełnił funkcję z-cy oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii w I dywizjonie 54 pal rez. z 44 DP rez. Z częścią I dywizjonu po przeprawieniu się przez Wisłę znalazł się zczęścia10 pal na Lubelszczyźnie, gdzie walczył do kapitulacji. Następnie w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony: ZKZ-
    Dz. Pers. Nr 16 z 11VI1927; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 11z 7 VI 1934;Roczniki oficerskie 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Burnatowicz Aleksander Jan
     [1901-+?],por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 29 XI 1901 w Sanoku. Uczęszczał do gimnazjum w Sanoku, gdzie w 1921 zdał maturę. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 2 kompanii CKM II batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy 2 kompanii II batalionu 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. W czasie okupcji przebywał w Sanoku, gdzie działał konspiracji. Aresztowany przez Niemców wywieziony do Oświęcimia, gdzie został zamordowany.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; L.Grzywacz-Świtalski. Z walk na Podkarpaciu.W-wa 1971.

     
    Bursa Leonard
    [1897-1940], mjr sł. st. art.[1937],pośm. ppłk [2007]
    Ur. 11 VIII 1897 w Brzostku pow. Dębica, syn Józefa i Heleny ze Stojanów. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie nauki gimnazjum czynny w Związku Strzeleckim. Od VIII 1914 do 1917 w Legionach Polskich, potem w armii austriackiej,. Od XI 1918 w WP. Początkowo służy w 3 psk., potem 13 pap. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919 – 1920 w szeregach 13 pap. Ukończył kurs szkoły artylerii we Lwowie. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1923 z 13 pap do 2 pag. W 1927 2 pag zostaje przemianowany na 1 pag i przeniesiony do Stryja. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Po kolejnej reorganizacji w 1931 rozformowano 1 pag, a na bazie kadry 1 pag w VIII 1931 utworzono 1 pułk artylerii motorowej. Przeniesiony w VI 1933 z 1 pam do 3 daplot. w Wilnie z pozostawieniem na kursie dla dowódców baterii art. plot. w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Po powrocie do 3 daplot. dowodził baterią. Przeniesiony IV 1935 z 3 daplot. do 30 pal w Brześciu nad Bugiem, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 19 III 1937. W 1937-1938 był d-cą dywizjonu, a w latach 1938-1939 pełnił funkcję kwatermistrza 30 pal. Od VIII 1939 w Ośrodku Zapasowym Artylerii w Kobryniu, skąd odszedł 13 IX 1939 do Pińska. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: KN, KW,ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921
    Rocznik oficerski 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 10939. Kraków 2006; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Bursiewicz Paweł
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur.15 I 1908. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. Zmobilizowany w 1939 do WP. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 202 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Armii „Kraków”. Uczestnik walk z Niemcami na szlaku bojowym 202 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Burzawa Józef
    [1911-?], por. sł. st. łącz.[1938]
    Ur. 12 III 1912. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w okresie 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii. W okresie 1934-1935 odbywał przeszkolenie na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. starszeństwem od 15 VIII 1934. Służył w szwadronie łączności Krakowskiej Brygady Kawalerii na stanowisku d-cy plutonu radio. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w szwadronie łączności Krakowskiej Brygady Kawalerii w składzie Armii „Kraków”. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym, Krakowskiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Burzyński Adolf Jan
    [1912-1939],ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 22 XII 1912. Ukończył szkołę średnią. W latach 1934-1935 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 X 1937 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 4 pp Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu 2 kompanii CKM II batalionu 4 pp Leg. w składzie 2 DP Leg. Walczy na szlaku bojowym pułku m. in. pod Piotrkowem Tryb. Podczas walk odwrotowych na przedpolach Warszawy zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Dęblinie, gdzie w wyniku odniesionych obrażeń zmarł 20 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Dęblinie.
    Tajny Dziennik Personalny Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Busina Rudolf  Franciszek
    [1899 -1952?], kpt. int./adm./[1939]
    Ur.7 IX 1899. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs dla oficerów gospodarczych. Mianowany ppor. 1 XII 1920. Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. W 1924 służył w Departamencie I Piechoty MSWoj. w Warszawie na stanowisku oficera kanc. Przeniesiony po 1926 do PKU Kowel, skąd został odkomenderowany w XI 1932 na 4 miesięczną praktykę płatnika do 50 pp w Kowlu. Po ukończeniu praktyk zostaje przeniesiony z PKU Kowel do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko płatnika pułku, później oficer gospodarczy pułku. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział po reorganizacji 14 IX 1939 na Lubelszczyźnie 8 pp Leg. na stanowisku d-cy 2 kompanii II batalionu 8 pp Leg. w Zgrupowaniu 3 DP Leg. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Odznaczony: SKZ
    Zmarł ok. 1952.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w walkach obronnych 1939. Lublin 1984

     
    Busler Kazimierz Karol
    [1894-1945], legionista ps. Karol Magoski, ppłk sł. st. kaw.[1933]
    Ur. 24 I 1894 w Częstochowie, syn Antoniego i Agnieszki z d. Pietrzykowska. Ukończył w Częstochowie gimnazjum. Działał w tajnym skautingu. Od VIII 1914 służy w 1 plutonie 1 Kompanii Kadrowej, potem przeniesiony do szwadronu kawalerii później przemianowanego na 1 p. uł. LP. Odbył w szeregach 1 p. uł. LP całą kampanię wojenną. Awansowany do stopnia wachmistrza kaw. W 1917 ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. Od XI1918 w WP. Szeregach 1 p. szwol. blezerze udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej. Awansowany do stopnia por. w 1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VMkl.5. Po wojnie służy nadal w 1 p. szwol. Zweryfikowany w 1922 w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1 p. szwol. pełnił różne funkcje m.in. d-ca szwadronu, potem szwadronu zapasowego. Awansowany do stopnia mjr-a sł.st.kaw.1 I 1928. W I 1929 przeniesiony macierzyście do kadry oficerów kawalerii jednoczesnym przeniesieniem do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych na stanowisko adiutanta przybocznego ministra Spraw Woj. marsz. J. Piłsudskiego. Awansowany do stopnia ppłk 1 I 1933. W XII 1933 przeniesiony z Gabinetu MSWoj. do Generalnego inspektoratu Sił Zbrojnych /GISZ/na stanowisko kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego. W latach 1936-1938 z-ca d-cy 5 p. ułanów w Ostrołęce, a od 18 II 1938 d-ca 10 p. ułanów w Białymstoku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do SGO „Narew”. Uczestniczył w walkach nad Narwią i Bugiem, potem w walkach odwrotowych w kierunku Białowieży, gdzie po reorganizacji 20 IX 1939 pułk wchodzi w skład utworzonej Brygady Kawalerii „Plis”. Uczestniczy na czele 10 p. uł. w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie brygada zostaje podporządkowany d-cy SGO „Polesie”. Walczy 1 X 1939 pod Serokomlą, potem 5 X 1939 pod Gułowem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, gdzie zmarł 25 IV 1945.
    Odznaczony: VM kl.5, KN, OP5,KW3x, SKZ. Zarządzeniem z 15 VIII 1948 odznaczony został VM kl. 4 nr 00168.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 3 z29 I 1929; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J.S.Wojciechowski.10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007.

     
    Buszczyński Bolesław
    [1904-1940], ppor. rez. kaw. [1932]
    Ur. 09 XI 1904 w Niewierszy /Rosja/. Syn Konstantego i Jadwigi. Absolwent IV Gimnazjum M. Mazanowskiego w Krakowie, gdzie w 1923 zdał maturę, a następnie studiował. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Praktyki odbywał w 8 p. ułanów w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. s z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 2 p. szwoleżerów w Stargardzie Gdańskim. Ewidencyjnie podlegał PKU Inowrocław. Po 1936 przeniesiony do 8 p. ułanów w Krakowie, gdzie odbywał w 1938 ćwiczenia rezerwy dla d-ców plutonów CKM.
     W VIII 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II plutonu CKM szwadronie CKM 8 p. ułanów w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP do stopnia por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga Cmentarna. W-wa 2003.

     
    Buszko Tadeusz Gustaw
    [1911-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 14 IX 1911. Ukończył szkołę średnia. W latach 1929-1930 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 193o-1932 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 7 pac w Poznaniu. Przeniesiony w VI 1934 z 7 pac do 30 pal w Brześciu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcje adiutanta II dywizjonu 30 pal – stacjonującego w Pińsku. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 30 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi baterią haubic zorganizowaną w OZ 30 pal i przydzielonej do artylerii dywizji „Kobryń”. W dniach 14-16 IX 1939 walczył z Niemcami w rejonie Puszczy Rudzkiej-Horodcem potem w walkach lasów Rudnia, a następnie w składzie 60 DP Rez. pod Kockiem, gdzie bateria wspierała działania 60 GP Rez. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;St. Jaskulski. 30 Poleski Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Buszta Jan Antoni
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 23 I 1915. Ukończył w 1935 szkołę średnią. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 6 psp w Samborze na stanowisko d -cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu 7 kompanii III batalionu 6 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 komp. III batalionu 6 psp w składzie 22 DP Gór. w składzie armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 psp w rejonie Trzebini, Olkusza nad Nidą i 9 IX 1939 w ciężkich walkach pod Broniną, gdzie zaginął bez wieści.
    Tajny Dziennik Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R.Osiński.6 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989

     
    Buyko Zygmunt
    [1904-1998], por. rez. art.[1939],prawnik
    Ur. 7 VI 1904 w Wilnie. Syn Jana. Ukończył gimnazjum, następnie Wydział Prawa na Uniwersytecie S. Batorego w Wilnie uzyskując dyplom mgr praw. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową Szkole Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 19 pap w Nowowilejce. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 1 pal w Wilnie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. 19 III 1939. Ewidencyjnie podlegał PKU Wilno M. Do wybuchu wojny był w adwokatem w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d- cy 4 baterii II dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył nad Narwią i Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK w Inspektoracie ZWZ/AK Częstochowa w Okręgu Radom-Kielce. W szeregach 27 pp AK brał udział jako oficer art. w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza” w 1944. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Katowicach, gdzie pracował jako radca prawny.
    Zmarł w 1998.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988.

     
    Bychowiec Jerzy
    [1907-1940], kpt. sł. st. piech.[1939], pośm. mjr [2oo7]
    Ur. 29 V 1907. Syn Michała. Ukończył gimnazjum. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne, potem w okresie 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W 1938 ukończył kurs unifikacyjny dla kapitanów. Awansowany do stopnia kpt.19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 4 kompanii w II batalionie 85 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 85 pp w składzie 19 DP przydzielonej do Armii „Prusy”. Walczył w walkach obronnych 04 IX1939 w rejonie Piotrkowa Tryb., potem nad Pilicą i bojach odwrotowych. Po rozbiciu pułku z częścią rozbitków I batalionu przedostał się 10 IX1939 przez most w Maciejowicach na wschodnia stronę Wisły dotarło Garwolina, gdzie zostaje d-cą kompanii w odtworzonym batalionie 85 pp, który wszedł w skład XIX Brygady Piechoty. Po objęciu dowództwa przez ppłk g. Nowosielskiego zmieniono nazwę oddziału na odtworzony 77 pp, gdzie obejmuje dowództwo 3 kompanii. Uczestniczy w walkach z Niemcami 18 IX1939 pod Dohoruskiem, 22 IX1939 pod Tomaszowem Lub., potem 25 IX 1939 pod Krasnobrodem. 28 IX 1939 dostał się w rejonie Lubaczowa do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie mianowany postanowieniem prezydenta RP z x 2007 mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931;Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; W. Markert. 85 Pułk Piechoty. Pruszków2003;W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Bydliński Władysław Franciszek
    [1898-1957], mjr dypl. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 26 IX 1898. Ukończył gimnazjum. Od XI1918 w WP. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Uczestnik wojny 1919-1920 polsko-bolszewickiej w szeregach 12 pp., potem w batalionie zapasowym 12 pp skąd został przeniesiony we IX1920 do pociągów pancernych przy baonie zapasowym 2 pułku wojsko kolejowych. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie służy w 59 pp w Inowrocławiu, gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 10 VI 1925 przeniesiony z 59 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełnił m.in. funkcję      d-cy plutonu, potem kompanii. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1927. W III 1931 przeniesiony z KOP do 70 pp w Pleszewie na stanowisko d-cy kompanii. Z dniem 3 XI 1933 powołany na kurs normalny 1933-1935 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. przydzielony do sztabu 6 DP w Krakowie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech.1 I 1936. w 1939 w dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWoj. Wiosną 1939 przydzielony do sztabu Armii „Kraków” na stanowisko oficera Oddziału III sztabu i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczyła szlaku bojowym Armii „Kraków”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV1945 służył w PSZ. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł 22 III 1957 w Londynie.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Pers. nr 34 z 8 IX1920; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz.W50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków”1939.  W-wa 1975.

     
    Bydłoń Antoni
    [1910-1991],por. sł. st. piech.[1936], kpt. w st. sp.
    Ur. 14 I 1910.Ukończył gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Ukończył kurs dla oficerów pionierów. W latach 1937-1939 d-ca plutonu pionierów 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 4 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 4 psp. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu III A w Luckenwalde. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Cieszynie, gdzie zmarł 10 VII 1991. Pochowany na cmentarzu komunalnym w Cieszynie.
    Odznaczony: KW
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Bylina Piotr
    [1903-?], kpt. lek. wet.[1938]
    Ur. 10 IV 1903. Ukończył gimnazjum, potem studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza weterynarii. W okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. uł. w Białokrynicy k. Krzemieńca. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 I 1934. Powołany do służby czynnej w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko lekarza wet. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako lekarz wet. 1 p. szwol. Brał udział w walkach na szlaku bojowym 1 p. szwol.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995.

     
    Bylina Tadeusz
    [1905-?], por. sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 14XII 1905. W WP od 1927. Służył jako podoficer zawodowy. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy/klasa kawalerii/.Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 p. ułanów w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu gospodarczego i jednocześnie adiutant pułku. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 jego losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989;

     
    Byrczek Stanisław
    [1912-?],por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 23 IV 1912.Po ukończeniu gimnazjum odbywał w latach 1932-1933 służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w okresie 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 84 pp w Pińsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.W latach 1938-1939    d-ca plutonu ppanc. 84 pp. Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM I batalionu 184 pp rez. w składzie 60 DP Rez. SGO „Polesie”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Służył w 1946 w stopniu kpt. w WP.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
     
     
     

     


    28 marzec 2009 - 13 luty 2011 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005