<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Lubelszczyzna - 1939 r.

  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " A - B "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " C - F "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " G - J "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " K "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " L - O "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " P - R "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " S - Ś "
  • Lubelszczyzna; nazwiska osób na : " T - Ż "

  • Lubelszczyzna - 1939 r.

    nazwiska osób na literę  P - R 



    Na podstawie indeksu książki pt. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku autorstwa Ludwika Głowackiego opracowuję noty biograficzne uczestników walk na Lubelszczyźnie we Wrześniu 1939. Indeks zawiera głównie nazwiska oficerów – od funkcji d-cy plutonu do funkcji d-cy armii.

    Jednocześnie zwracam się z prośbą o wszelkie uwagi, sprostowania i uzupełnienia.

    Tadeusz Łaszczewski


    Pabich Jan

    [1906-1987], por. sł. st. art.[1934]
    Ur. 12 VI 1906. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Łasku, gdzie zdał w 1928  maturę. W okresie 1928-1929 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Maz., potem w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W latach 1938-1939 d-ca 3 baterii I dywizjonu 6 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dywizjonu, potem dowodził I dywizjonem 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 6 pal. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 08 VII 1987. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Autor książki wspomnieniowej Pt. Z dziejów 6 pal.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2o06; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Pach Edward Jan
    [1891-+?], mjr sł. st. piech.[1927]
    Ur. 2 XI 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w szeregach 20 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo n polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 20 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. adiutanta, d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1927. W latach 1927-01928 dowodził II batalionem 20 pp. Jesienią 1928 przeniesiony z 20 pp do DOK IX w Brześciu nad Bugiem na stanowisko referenta. W 1932 przeniesiony z DOK IX do 82 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy batalionu, potem po 1935 pełnił funkcję  z-cy d-cy pułku oraz jednocześnie kwatermistrza 82 pp.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 182 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Uczestnik walk na
    Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006;J. Wróblewski. SGO ‘Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Pachoński Mieczysław Ludwik
    [1908-1967], por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 01 VII 1908. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom dr-a. Służbę wojskową odbywał od 16 VIII 193o do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 8 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP brał udział w kampanii wrześniowej na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 8 p. uł. od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A w Osterode, potem II C w Woldenbergu.
    Po wojnie w kraju. Sędzia i działacz społeczny. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1967.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 935-1939. Kraków 2003

     
    Paciorek Michał Franciszek
    [1911-1945], por. sł. st. kaw.[1935], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 7 IX 1911 w Tarnowie. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 24 p. uł. w Kraśniku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany z odznaczeniem 1 I 1935. W 24 p. uł. pełnił różne funkcje. W 1939 na kursie aplikacyjnym w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera operacyjnego w sztabie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym brygady od bitwy pod Mokrą 1 IX 1939, potem w walkach odwrotowych w kierunku Warszawy, pod Mińskiem Maz. 13 IX 1939 i na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy dostał się do niewoli sowieckiej, skąd udało mu się zbiec i przedostać do Japonii, potem przez Indie na Bliski Wschód, gdzie służy w WP. Od 1943 w II KP przydzielony do 15 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Bierze udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino i Ankconą. Mianowany mjr sł. st. kaw. i z-cą d-cy 15 p. uł. 3 BSK. Zginął 10 IV 1945 w wypadku samochodowym. Pochowany na cmentarzu w Loreto.
    Odznaczony: VM kl. nr 10224, KW, BKZ
    Księga Pamięci kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

     
    Paciorkowski Tadeusz Maria
    [1900-1973], mjr dypl. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 III 1900. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od XI 1918. Absolwent klasy 18 Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie przebywał w okresie 22 VIII 1919-31 I 1920. Mianowany 1 II 1920 ppor. sł. st. piech. Służył w 55 pp w Lesznie z  odkomenderowaniem do szkoły KM w Ostrowie. Do stopnia por. awansowany z starszeństwem od 1 III 1921. W 55 pp pełnił różne funkcje. W 1926 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie w latach 1926-1929 pełnił różne funkcje m. in. oficer – wychowawca w 3 kompanii szkolnej, d-c plutonu w 5 kompanii szkolnej i oficer 5 kompanii szkolnej. Przeniesiony w 1929 ze Szkoły Podchorążych Piechoty do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie na stanowisko asystenta. Awansowany 1 I 1930 do stopnia kpt. sł. st. piech. W latach 1930-1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. z dniem 1 XI 1932 został przydzielony na stanowisko referenta do Departamentu Piechoty MSWoj. w Warszawie. Awansowany o stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1937. Do VIII 1939 był wykładowcą z przedmiotu taktyki broni połączonych w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu 39 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu.Po wojnie powraca do kraju.
    Zmarł w Cieszynie w 1973.
    Odznaczony; SKZ, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 13 II 1920; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chociasnowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie.

     
    Packiewicz  Lubomir Konrad Józef
    [1901-1968], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 21 III 1901 w Pułtusku, syn Konrada i Karoliny  z d. Dziekońska. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 23 II 1920-20 VI 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie – kurs - klasa 27 kawaleryjska. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VII 1920. Służył m. in. w 10 p. uł. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1922. W 10 p. uł. pełnił różne funkcje. Przeniesiony z dniem 1 VIII 1927 z 10 p. uł. w Białymstoku do szwadronu kawalerii KOP na stanowisko d-cy plutonu, skąd z dniem 1 IV 1932 został przeniesiony do 2 psk w Hrubieszowie. W VI 1934 przeniesiony z 2 psk w Hrubieszowie do 1 p. szwol. w Warszawie. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. W latach 1938-1939 oficer mobilizacyjny w 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu w Warszawskim Pułku Ułanów. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 w oflagach IX C  Molsdorf, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 21 VI 1968 w Warszawie. Pochowany na Powązkach.
    Odznaczony; KW, SKZ
    Żona Natalia- Franciszka z d. Stańska.
    Dz. Pers. Nr Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 18 z 15 VII 1927;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Paczkowski   Alfred
    [1909-1986], por. sł. st. sanit. [1938], w PSZ kpt.  CC w AK mjr/ppłk, ps. „Wania”, „Walenty”, „Pani Zula”, vel Antoni Panko, vel Alfred Walter, vel Włodzimierz Walentynowicz
    Ur. 24 V 1909 w majątku Brukowce pow. Prużana na Polesiu, syn Jana i Antoniny z d. Szadurskiej. Dzieciństwo spędził w Odessie, skąd powrócił do kraju w 1920. Zamieszkał z matką w Brześciu, gdzie uczęszczał do miejscowego gimnazjum, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. Podejmuje pracę jako robotnik kesonowy w firmie „K. Rudzki i Ska”. Jesienią 1928 zapisuje się na Wydział Prawa  USB w Wilnie, ale wkrótce przerywa studia i powraca do pracy w firmie K. Rudzki i Ska”, gdzie pracuje do VI 1929. Od VII 1929 – V 1935 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim UW, gdzie uzyskał dyplom lek. med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1935. Od V 1935 do I 1936 odbywał staż w I Okręgowym Szpitalu w Warszawie, potem praktyki. Po ukończeniu stażu i praktyk w 1937 przydzielony do 3 psp w Bielsku  na stanowisko młodszego lekarza oraz lekarza garnizonowego. W końcu 1937 skierowany do CIWF w Warszawie, gdzie ukończył w II 1938 kurs dla lekarzy sportowych. W III 1938 przeniesiony do 9 p. uł. w Trembowli na stanowisko lekarza sanit. pułku. Awansowany 19 III 19138 do stopnia por. sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 9 p. uł. w składzie Podolskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Poznań”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik obrony Warszawy. Podczas walk zostaje ranny. Po kapitulacji Warszawy w niewoli niemieckiej jako lekarz od 1 X -14 XI 1939 w szpitalu w Błoniu. Po zwolnieniu wyjechał z żoną do Rabki i zatrudnił się tam jako lekarz Kasy Chorych. 17 I 1940 wysłany jako kurier do Budapesztu, gdzie dotarł 25 I 1940.03 II 1940 wyjechał z Budapesztu pociągiem  do miejscowości Barcs potem przez rzekę Drawę  przedostaje się  do  Jugosławii, potem przez Zagrzeb dotarł do Splitu, a stamtąd drogą morską do Marsylii, gdzie dociera 9 III 1940. Od 16 III 194o w PSZ we Francji. Przydzielony do 1 kompanii  medycznej  w Centrum Wyszkoleni Sanitarnego w Combourg, potem d-c 3 kompanii medycznej. Od 12 V 1940 w Oddziale Rozpoznawczym 3 DP w Lokat. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce francuzów 20 VI 1940 ewakuował się drogą morską do Wlk. Brytanii., gdzie zostaje przydzielony do I Oddziału Rozpoznawczego I brygady Strzelców w Szkocji. 20 I 1941 przeniesiony do IV Brygady Strzelców, gdzie w okresie 21 V 1941-10 VII 1941 ukończył kurs łączności . Po zgłoszeniu się do pracy w kraju odbył specjalne przeszkolenie. 2 VII 1941 uległ wypadkowi i  do 11 VIII 1941 przebywał w szpitalu w Perth. 10 X 1941 zaprzysiężony na rotę ZWZ  w Londynie. Mianowany kpt. sł. st. 27 XIII 1941. W nocy z 27/28 XII 1941 na skutek pomyłki nawigatora wykonał skok poza teren placówki odbiorczej w rejonie Sochaczew-Bolimów k. wsi Aleksandrów, gdzie zostaje zatrzymany z grupą  3 skoczków przez patrol Grenzschutzu i odstawieni na strażnicę we wsi Wszeliwy, gdzie w czasie rewizji podejmuje walkę z Niemcami zabijając 4 żołnierzy. Po ucieczce dociera do na punkt kontaktowy  w Domaniewicach, skąd 31 XII 1941 wyjeżdża do Warszawy. Po odbytej aklimatyzacji został przydzielony 20 I 1942 do organizacji dywersyjnej „Wachlarz”, gdzie obejmuje dowództwo III Odcinka. Zajmuje się organizowanie patroli dywersyjnych i bierze udział w akcjach bojowych. Brał udział w wysadzeniu monitora rzecznego na Kanale Królewski, potem w kilkunastu akcjach przeciwko Niemcom. Z względów bezpieczeństwa starał się o odwołanie z funkcji. Podczas jednej z akcji złamał nogę  i ukrywał się w szałasie, ale w czasie obławy prowadzonej 19 XI 1942 przez policję białoruską został ujęty i zawieziony do Stolina, potem do więzienia w Pińsku, gdzie był poddawany ciężkim przesłuchaniom z zastosowaniem tortur przez funkcj. Gestapo. 18 I 1943  został odbity przez oddział por. „Ponurego”. Przywieziony do Warszawy leczył się  w mieszkaniu swej żony Michaliny. Od Połowy II 1943 był wykładowca  w szkole dywersyjnej „Zagajnik”. Brał udział w kilku akcjach likwidacyjnych. W V 1943 mianowany szefem Kedywu Obszaru Białystok. 13 X 1943 w pobliżu przejścia granicznego  do GG k. wsi Ugniewo k. Ostrowi Maz. doszło do wymiany ognia z Niemcami zostaje ranny w ramię. Po miesięcznej kuracji powrócił na teren obszaru i prowadził działania przygotowawcze do akcji „Burza”. W II 1944 po rozwiązaniu Obszaru AK Białystok  powrócił na Polesie, gdzie obejmuje w V 1944 dowództwo odtwarzanego w AK 84 pp w składzie 30 DP AK. Po demobilizacji oddziału kadrowego krypt. „Dawid”  31 V 1944 w Otwocku  wyruszył w kierunku Mińska Maz. i dociera w rejon lasów pod Sokołowem Podlaskim, gdzie ćwiczyła  szkoła podchorążych 9 DP AK  potem w VI 1944 na czele 30 osobowego oddział stoczył ciężka walkę pod Mańczakami z Niemcami. Następnie wycofuje się w rejon koncentracji 30 DP AK k. wsi Mielniki gdzie dotarł 5 VII 1944. 7 VII 1944 wobec niemożliwości prowadzenia dalszych działań wyjechał do Warszawy. Pozostawał w dyspozycji KG AK. Bierze udział w Powstaniu Warszawskim na Mokotowie od VIII – IX 1944 na stanowisku z-cy oficera operacyjnego w oddziale III sztabu komendy Obwodu AK  Warszawa- Mokotów. 15 IX 1944 wyznaczony przez dowództwo Okręgu AK Warszawa-Miasto do nawiązania łączności  z armią sowiecką i  WP. 18 IX 1944 przeprawił się grupie kilkunastu ludzi na wschodni brzeg Wisły. Uczestniczył 20 IX 1944 w rozmowach z szefem oddziału rozpoznawczego 1 Armii WP. Był cały czas pod obserwacją sowieckiego kontrwywiadu. Po odmowie wstąpienia do WP przewieziony na przesłuchania w rejon Rembertowa , potem do Lublina do sztabu marszałka K. Rokossowskiego, gdzie był przesłuchiwany przez oficerów NKWD. 30 IX 1944 przewieziony samolotem do Moskwy  i osadzony na Łubiance. Na początku I 1945 uwięziony w więzieniu Lefortowo, gdzie był konfrontowany z gen. L. Okulickim. Od jesieni 1945 przebywa w łagrze w Riazaniu, potem m. in. był kierownikiem szpitala obozowego  w Diagilewie. Zwolniony z łagru powrócił 14 XI 1947 do kraju. 25 XI 1947 powołany do służby w wojsku  i do 23 V 1950 był kmdtem Wojskowego Szpitala Okręgowego Nr 1 w warszawie przy ul. Nowowiejskiej. Awansowany do stopnia mjr, potem ppłk-a. Od 1 vI 1950 do 30 VI 1956 pracuje w Państwowym Domu Pomocy Społecznej Nr 1 w Górze Kalwarii na stanowisku ordynatora oddziału przeciwgruźliczego. Jednocześnie do 31 XII 1963 kierownik Poradni Przeciwgruźliczej w Piasecznie. Pracował m. in. jako lekarz w zakładzie Lecznictwa Pracowniczego – Oddział Obwodowy Praga –Północ. Od II 1964 do 31 VIII 19734 pracuje jako asystent w Przychodniu Obwodowej w Żyrardowie. Był tez w tym czasie kierownikiem Wydziału Zdrowia administracji miejskiej w Żyrardowie oraz lekarzem kadry żużlowców. Do 9 XI 1977 pracuje jako kierownik Przychodni Rehabilitacyjnej  w Spółdzielni Inwalidów w Żyrardowie. Od 9 XI 1977 na emeryturze. Pracuje na pół etatu  w Miejskim Przedsiębiorstwie Usług Komunalnych m. s. Warszawy jako lekarz zakładowy. Autor książki Lekarz nie przyjmuje.
    Zmarł 11 VI 1986 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZzM,ZKZ i innymi medalami.
    Żonaty z od 1938 z Michaliną z Łaskich/1909-1971/, po raz drugi od 1972 z Zofią Wandą z Romejków/ur. 1947
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. A. Tochman. Słownik Biograficzny Cichociemnych. T. III. Zwierzyniec-Rzeszów 2002; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985; C. Chlebowski. Zagłada IV Odcinka. W-wa 1987: tenże: Odłamki granatu. W-wa 1972

     
    Paczkowski Stanisław Grzegorz
    [1894-+?], kpt. sł. st. piech.[1923]
    Ur. 24 IV 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na  wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 55 pp, skąd został w 1922 odkomenderowany na stanowisko instruktora do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po likwidacji szkoły w 1924 służy w 55 pp w Lesznie. Przeniesiony w 1927 do Korpusu Ochrony Pogranicza. Długoletni oficer KOP, gdzie pełnił różne funkcje.. W latach 1937-1939 służy w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”, gdzie pełni funkcję kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Batalionu Fortecznego KOP „Sarny” w składzie Brygady KOP„Polesie”. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XI B w Braunschweigu, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Pająk Franciszek 
    [1896-1962], mjr  sł. st. piech.[1935]
    Ur. 14 XII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 81 pp, skąd w 1923 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie w latach 1923-1925 był oficerem 1 , potem 2 kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W okresie od 1925-1928 był d-cą 1 , potem 5 kompanii w Oficerskiej Szkole Piechoty. W 1928 powraca do macierzystego 81 pp, skąd zostaje przeniesiony w 1929 do 73 pp w Katowicach na stanowisko d-cy kompanii. W VI 1934 Przeniesiony z 73 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935. Przeniesiony z KOP do 9 pp Leg. na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 przydzielony do OZ 9 pp Leg. , potem od 22 IX 1939 mianowany d-cą II batalionu 180 pp rez., a następnie d-ca tego pułku w składzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Początkowo w oflagu IX A w Spangeburgu , potem w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Przebywał w oflagu w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli służył w PSZ. Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii.
    Zmarł w Londynie 4 XI 1962.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932.R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.
     

    Pająk Józef  II
    [1893-1940], ppłk sł. st. kaw.[1933], pośm. płk [2007]
    Ur. 30 I 1893 we Lwowie, syn Józefa i Zofii ze Świerczewskich. Absolwent gimnazjum we Lwowie. W WP od XI 1918. Awansowany do stopnia ppor. 15 XII 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 8 p. uł. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 p. uł., skąd został przeniesiony w 1921 do 22 p. uł. Odkomenderowany z 22 p. uł. w 1923 na stanowisko szefa sztabu X Brygady Jazdy z 22 p. uł. z  m. p. w Przemyślu. Przeniesiony z 22 p. uł. do Centrum Szkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie ukończył kurs doszkalający dla oficerów kawalerii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 VII 1925. W 1927 pełnił m. in. funkcję z-cy d-cy 22 p. uł. W latach 1927-1929 pełnił funkcję k-dta Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Przeniesiony w 1929 do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko z-cy d-cy, a  w III1930 z 5 p. uł. do 3 p. szwol. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. W latach 1937-1939 był d-cą 27 p. uł. w Nieświeżu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 27 p. u. w składzie Nowogrodzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami i Sowietami na szlaku bojowym pułku. m. in. na Lubelszczyźnie w składzie GO Kaw. gen. W. Andersa. 27 IX 1939 dostał się po walce z Sowietami do niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany płk kaw.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, Medalem  za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. Rocznik Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Pająk Józef  III
    [1897-+?] dr med.  mjr[1936]
    Ur. 17 V 1897. Ukończył szkołę realną. Po zdaniu matury rozpoczął studia medyczne. Od XI 1918 w WP. W latach 1918-1920 bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 IX 1920. Po wojnie w Zakładzie Leczniczym Protez dla inwalidów w Krakowie, potem  służył m. in. w 3 psp. Jednocześnie był odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie w 1925 otrzymał dylom lekarski. Po odbyciu stażu był lekarzem sanit. w 4 psp w Cieszynie, pote. W 2 dak.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1930. Przeniesiony  w 1929 z 2 dak do 35 pp na stanowisko lekarza sanit. pułku. W 1931 przeniesiony z 35 pp do 9 batalionu telegraficznego na stanowisko st. lekarza. Z dniem 1 XI 1931 przeniesiony z 9 batalionu telegraficznego do 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu na stanowisko lekarza sanit. kadry zapasowej. Pracuje w 10 Okręgowym Szpitalu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1936. W latach 1937-1939 był st. ordynatorem oddziału psychiatrycznego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Szpitala Polowego Nr 503 przydzielonego do 23 DP.  Uczestnik działań wojennych na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu Sanitarnego. W-wa  VI 1934; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków2006.

     
    Pająk Mieczysław Roman 
    [1904-?], rtm. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 26 XII 1904. Absolwent gimnazjum. W okresie 20 IX 1926-24 IV-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 8 p. uł. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 8 p. uł. W Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony w 1934 z 8 p. uł. do 4 p. uł. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą 3 szwadronu w 4 p. uł. Latem 1939 przeniesiony do 3 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 3 psk w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Walczył 2-3 X 1939 pod Wolą Gułowską i  Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939./ Warszawa 1989;

     
    Pajdo Antoni
    [1899-1961?], kpt. sł. st. art.[1935],w PSZ mjr/ppłk
    Ur.24 VI 1899. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W okresie od 1 XII 1920 do 18 III 1921 na kursie w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. W stopniu podch. art. przydzielony do 10 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 IX 1921. W 1922 zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 IX 1920. Długoletni oficer 10 pap, skąd został po 1925 przeniesiony do 8 pap/pal w Płocku, gdzie pełni różne funkcje. W 1933 przeniesiony z 8 pal do 10 dak w Jarosławiu. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. Po 1936 przeniesiony do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu łączności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się Francji, gdzie służy WP na stanowisku z-cy d-cy 1 dywizjonu 1 pac 1 DGren., a po klęsce Francji w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. W latach 1941-1943 służył w I Korpusie w Szkocji, skąd został skierowany do II Korpusu Polskiego, gdzie dowodził m. in. dywizjonem, potem, z-cy d-cy 1 pal, a od lata 1944 do I 1945 d-c 1 pal II KP. Uczestnik kampanii włoskiej. Od I 1945 był organizatorem i pierwszym d-cą 8  pal we Włoszech, którym dowodził do 25 III 1945. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Po demobilizacji pozostał na emigracji.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 08894, KW, SKZ
    Wg niepotwierdzonej informacji zmarł w 1961.
    Dz. Pers. Nr 3 z 25 II 1922 Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii. Pruszków 2003 Roczniki oficerskie 1923,1924,1928, 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IVB 1933 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Pakulski Krzysztof 
    [1905-1939], mgr,  ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 4 X 1905. Ukończył gimnazjum potem wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 48 pp w Stanisławowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w II batalionie zmobilizowanego przez 48 pp dla 164 pprez. 36 DPRez. Uczestnik walk z wrogiem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny podczas walk został umieszczony w szpitalu w Zamościu, gdzie zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 29 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Palej Aleksander
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 3 X 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Poległ 20 IX 1939 podczas walk w lesie Dąbrowa na Lubelszczyźnie.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Palenker Marian
    [1898-?], por. rez. art.[1919]
    Ur. o8 VIII 1898. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. art. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 20 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 6 pal w składzie 6 DP. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Palewicz  Jan
    [1888-1954], mjr sł. st. piech. [1923] w st. sp. od 31 XII 1934.
    Ur. 19 XII 1888. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 pełnił funkcję p. o. d-cy III batalionu w 16 pp w Tarnowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 VII 1923. Następnie w od 1924-1926 d-ca II batalionu 16 pp. Przeniesiony po 1926 do 80 pp w Słonimiu na stanowisko kwatermistrza pułku. W 1930 przeniesiony z 80 pp do 37 pp w Kutnie na stanowisko p. o. z-cy d-cy pułku. W okresie 1 – 16 I 1931 pełnił jako p. o. funkcję d-cy 37 pp. W 19232 przeniesiony z 37 pp na praktykę poborową w PKU Jarosław, a następnie po odbyciu praktyki jesienią 1932 mianowany k-dtem PKU Jarosław. Z dniem 31 XII 1934 przeniesiony w stan spoczynku. Po czas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy nadwyżek 72 pp w składzie 93 pp rez. w Grupie „Kielce”. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł w 1954. Hrabstwo Yorkshire-West Riding.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932 Dz. Pers. Nr 55 z 22 V1925;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932 Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Palkiewicz  Fryderyk Roman 
    [1914-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 13 VIII 1914. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 83 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  adiutanta I batalionu w 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Paluch Andrzej
    [1900-1984], kpt. sł. st. piech.[1936], w PSZ mjr
    Ur. 19 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W okresie 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem od X 1923 do VII 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. W X 1931 przeniesiony z 25 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie był m. in. k-dtem klasy i wychowawcą. Z dniem 15 IX 1934 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty do 44 pp w Równem. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. W latach 1936-1939 pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, potem adiutant pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 44 pp w składzie 13 DP Armii „Prusy”, potem brał udział w walkach na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził zorganizowanym batalionem piechoty. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Do 1941 przebywał w łagrach. Od X 1941 służy w Armii Polskiej gen. W. Andersa w Rosji Sowieckiej. Pełnił m. in. funkcje oficera, potem szefa Oddziału III w sztabie 9 DP. Ewakuowany ZSRR z 9 DP przez Iran do Iraku. Od 1943 w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 28 IX 1984 w Manchester w Wlk. Brytanii. Po spopieleniu zwłok 8 X 1984 pochowany na cmentarzu w Manchesterze.
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923; Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Rocznik oficerski 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;

     
    Palus Zdzisław Dominik
    [1908-1939], ppor. rez. piech.
    Ur. 4 VIII 1908. Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 23 DP. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. Z starszeństwem od 1 I 1935. W VIII 1939 ppo mobilizacji przydzielony do Batalionu ON „Sosnowiec”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 201 pp rez. w składzie 55 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 201 pp rez. Ciężko ranny podczas walk na Lubelszczyźnie przebywał w szpitalu w Zamościu, gdzie zmarł 8 X 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Pałka Franciszek Antoni
    [1900-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 5 IX 1900. Absolwent Oficerskiej Szkoły Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 26 pp w Gródku Jagiellońskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Nadal oficer 26 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Dawigródek”. Gdzie do mobilizacji w 1939 był d-cą 2 kompanii granicznej „Futory Merlińskie”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w otworzonym Baonie KOP „Dawigródek” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od V 1942 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I 1945 powrócił do kraju. Po wojnie podobno mieszkał  i pracował we Wrocławiu.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ 2x
    Dz. Pers. Nr 21 15 VIII 1927 Rocznik oficerski 1928,1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa - Pułtusk 2001; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Pałosz Feliks
    [1896-+?], mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur.24 XI 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 54 pp, skąd został w 1924 przeniesiony do 38 pp w Przemyślu, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem, od 15 VIII 1924. Po 1926 przeniesiony z 38 pp do kadry oficerów piechoty z jednoczesnym przydziałem do  Centrum Wyszkolenia Strzeleckiego Piechoty. Przeniesiony następnie w 1929 do 37 pp w Kutnie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 19 III 1937. Przeniesiony do 51 pp na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 d-ca II batalionu 51 pp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II batalionem 51 pp w składzie 12 DP. Walczy m. in.  pod Iłżą.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Fieldorf-L. Zachuta. Generał „Nil”. August Emil Fieldorf. W-wa 1993 L. Zachęta. 51 Pułk Piechoty. Pruszków 1992.

     
    Pałubicki Jan
    [1897-1982], oficer sł. st art. WP, ppłk [1938], w konspiracji ZWZ/AK, ps. „Grad”, „Grom”, „ Janusz”, „Ottokar”, „Piorun” vel Hans Gürke vel Jerzy Grafowski vel Skulimowski vel Jan Borowy
    Kmdt Okręgu AK Pomorze 1943-1944. K-dt Okręgu Morskiego DSZ 1945
    Ur. o2 IV 1987 w Kloni pow. Chojnice w rodzinie kupieckiej Augustyna i Anastazji z d. Jażdżewskiej. Od 1904 do 1910 uczęszczał do 6 letniej szkoły ludowej w Nowych Glinkach. Następnie w latach 1910-1915 był uczniem gimnazjum w Chojnicach, pelplińskiego Collegium Marianum i Gimnazjum Humanistycznego w Brodnicy, które ukończył w 1915. W okresie nauki w gimnazjum należał do patriotycznego Towarzystwa Tomasza Zana oraz tajnego skautingu. 19 IX 1915 wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu walczył w szeregach 79 Pułku Artylerii z Ostródy na froncie niemiecko-rosyjskim, gdzie był dwukrotnie ranny. Odznaczony Krzyżem Żelaznym II klasy. Zdemobilizowany w XII 1918 powraca 8 XII 1918 do domu rodzinnego. Na wieść o Powstaniu Wielkopolskim wyruszył do Poznania drogą okrężną przez Królestwo Kongresowe. Aresztowany na stacji kolejowej w Grudziądzu przez Grenzschutz jako podejrzany o agitację na rzecz polskiej sprawy i uchylanie się od służby wojskowej. Zwolniony z aresztu, dzięki dobrej opinii niemieckiego d-cy pap i wstawiennictwu znajomego oficera niemieckiej marynarki. Uchylając się od służby wojskowej ukrywa się. W VI 1919 wraz z grupą Polaków udało mu się przekroczyć granicę w rejonie Toruń – Aleksandrów Kujawski i przedostać do Polski. Od 19 VI 1919 ogniomistrz 1 baterii 3 pap wojsk wielkopolskich przemianowanego 10 XII 1919 w 14 pap. W X 1919 na podstawie świadectwa z gimnazjum brodnickiego mocą rozporządzenia Komisariatu Naczelnej Rady ludowej z 10 VI 1919 otrzymał świadectwo dojrzałości, wystawione przez naczelnika Wydziału Szkolnictwa Średniego. 15 X 1919 zdał egzamin oficerskiego w DOG Poznań otrzymał nominację na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1919. Od wiosny 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako d-ca 7 baterii 14 pap walczącego na Polesiu, gdzie nocą z 17/18 III 1920 wykazał się zdolnościami taktycznymi i odwagą. W walkach nad Cerezyną 8 IV 1920 zostaje ranny w obie nogi odłamkami granatu. Do końca wojny przebywa w szpitalu. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 VII 1921. Po zakończeniu działań wojennych pozostaje w służbie wojskowej w 14 pap. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 VII 1923. Podczas służby w 14 pap w Poznaniu studiował prawo i ekonomię. W 1928 przeniesiony do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy VI baterii szkolnej. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Od początku 1932 d-ca 1 Dywizjonu Szkolnego. W IV 1934 przeniesiony do 21 pal w Oświęcimiu, gdzie pełnił kolejno funkcje d-cy 1 i 3 dywizjonu. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Z dniem 15 VII 1938 zostaje przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko dyrektora nauk. Funkcję pełni do 1 IX 1939.
    W kampanii wrześniowej 1939 był d-cą Ośrodka Zapasowego Artylerii Konnej nr 3 i k-dtem garnizonu we Włodawie. Dowodzi obroną miasta. Następnie pod Chełmem walczy z wojskami agresora sowieckiego. Bierze potem udział w walkach z Niemcami w rejonie Hrubieszowa, gdzie 23 IX 1939 zostaje ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Jako ciężko ranny umieszczony został w szpitalu w Kielcach, skąd go przewieziono do oflagu IV w Colditz, a od V 1940 w Prenzlau II, skąd we IX 1940 został zwolniony jako inwalida wojenny i powrócił do Torunia. Podjął prace jako robotnik niemieckiej firmy budowlanej „Rathens” z Norymbergii. Pracował potem ze względu na dobrą znajomość języka niemieckiego jako brygadzista i pisarz na terenie Torunia, Brodnicy i Grudziądzu, gdzie nawiązywał kontakty konspiracyjne. W konspiracji ZWZ/AK od 1941. Podejrzany o działalność konspiracyjną, został aresztowany i osadzony w więzieniu toruńskiego gestapo, jednak z braku dowodów po tygodniu go zwolniono. Usunięty z własnego mieszkania przy ul. Grudziądzkiej 95 zamieszkał w domu rodziny Hozakowskich przy ul. św. Jerzego 42. Pod koniec 1941 ukrył się na terenie pow. włocławskiego angażując się w organizację Podokręgu Środkowego, którym kierował. W X 1943 zostaje mianowany   k-dtem Okręgu AK Pomorze. Przeorganizował struktury okręgu oraz rozpoczął scalanie z AK tajnych organizacji konspiracyjnych działających na Pomorzu. Na początku III 1944 zagrożony aresztowaniem wskutek wsypy po aresztowaniu Gustawa Olszewskiego. Ukrywał się przez pewien okres czasu w lasach włocławskich w okolicy Wieńca – Zdroju, skąd zostaje przerzucony na teren Torunia, gdzie ukrywał się na kwaterach konspiracyjnych. Przebywając u rodziny Jasielskich leczył ranę nogi i depresje, spowodowana śmiercią żony. W połowie VI 1944 przebywał krótko Bydgoszczy, skąd w V 1944 przerzucony został do Lasów Tucholskich w bazie oddziału partyzanckiego AK „Jedliny - 2”. Zorganizował łączność i odbudował system dowodzenia. Ze względu na stan zdrowia odwołany w VII 1944 z funkcji. Wobec względnie bezpiecznej sytuacji we IX 1944 powraca do Bydgoszczy. Organizuje odprawy z członkami sztabu, inspektorami. Wobec konfliktu z nowym k-dtem Okręgu AK Pomorze mjr F. Trojanowskim i szefem sztabu mjr/ppłk J. Chylińskim przyjął podstawę wyczekującą. Po rozwiązaniu 19 I 1945 AK pozostaje nadal w konspiracji. Wiosną 1945 mianowano go k-dtem DSZ na Okręg Pomorski. Od 07 V 1945 do 9 VI 1945 poszukiwany przez UB ukrywał się w Bydgoszczy. Podczas odprawy z płk J. Szczurkiem k-dtem Obszaru Zachodniego DSZ otrzymał nominację na stanowisko     k-dta Okręgu Morskiego /Gdańskiego/ DSZ. Mieszkał wówczas w Gdańsku – Oliwie przy ul. Poznańskiej 24. W tym samym budynku mieściła się kancelaria i punkt kontaktowy Okręgu Morskiego DSZ. Chory i wycieńczony wieloletnia konspiracją nie dokończył formowania okręgu. Zatrzymany przez UB 23 VIII 1945 w Gdańsku i uwięziony w więzieniu gdańskim. Nie znaleziono przy nim a także w czasie rewizji w miejscu zamieszkania żadnych materiałów obciążających. W wyniku pierwszego procesu sądowego z 7 VI 1946 WSR Gdańsk na podstawie amnestii z 2 VIII 1945 sprawę umorzono. Jednak na skutek rewizji prokuratora Wiktora Suchockiego i por. Juliusza Mazurkiewicza z Gdańska NSW w Warszawie 6 IX 1946 uchylił wydany wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez WSR w Gdańsku. Wyrokiem WSR Gdańsk z 25 IX 1946 został skazany na podstawie I Dekretu o Ochronie Państwa na karę półtora roku więzienia zaliczeniem tymczasowego aresztowania. Pomimo ponownej rewizji prokuratury NSW w Warszawie 17 I 1947 utrzymał wydany w mocy wyrok. Zwolniony z więzienia zamieszkał u brata Stanisława w Bydgoszczy, bez środków do życia. Odebrano mu podczas pobytu w więzieniu upaństwowiony majątek ziemski w Smętowie nabyty w 1938. Następnie wyjechał do Wałbrzycha, gdzie pracował w Zbiornicy Odpadów. Później wyjechał do Poznania. Korzystał tu z pomocy rodziny Schulzów. Podjął pracę jako księgowy w Spółdzielni Inwalidów „Niewidomy”. Przeniesiony do pracy fizycznej jako portier i dozorca w zakładach i sklepach tejże spółdzielni. Na skutek redukcji zostaje zwolniony. Trudnił się chałupniczo klejeniem torebek, zbijaniem skrzynek i ładowaniem towaru na ciężarówki. Dopiero na początku lat sześćdziesiątych, dzięki staraniom b. harcerzy z TH w Gdyni uzyskał uprawnienia kombatanckie i skromną emeryturę, co poprawiło jego sytuację materialną. Jednak schorowany z powodu ran wojennych i złamany psychicznie więzieniem, a potem inwigilacja i kilkakrotnym aresztowaniom / dla konfrontacji/ przez UB był zmuszony przebywać przez dłuższe okresy w ostatnich latach swego życia w szpitalu i w Zakładzie dla Nerwowo i psychicznie Chorych w Dziekance k/Gniezna.
    Zmarł po amputacji nogi 06 X 1982 w Poznaniu i pochowany 11 X 1982 na cmentarzu junikowskim. 20 III 2000 po ekshumacji jego proch przeniesiono i pochowano na polu AK.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1923/, Medalem za Wojnę 1918-1921 /1921/, Medalem Dziesięciolecia/1928/, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami /1945/.
    Jego nazwisko widnieje na tablicy upamiętniającej tajna siedzibę K. O AK Pomorze w domu przy ul. Warszawskiej 8 w Toruniu /1991/. Od XI 1993 rozkazem nr 72 z 27 XI 1993 k-dta Wyższej Szkoły Oficerskiej im. gen. J. Bema w Toruniu jest patronem 2 baterii podchorążych. Jego imieniem została utworzona w 1994 w Bydgoszczy fundacja Żołnierzy AK. Był dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy od 1928 z Marią Andrzejewską, z którą miał córkę Teresę zam. w Poznaniu; po raz drugi od 1947 z Barbarą Schulz. Miał z nią czterech synów; Janusza /ur.1948/, Andrzeja /ur. 1949/, Jerzego /ur. 1954/zamieszkałego z matką w USA, Joachima /ur. 1957/ zmarłego po urodzeniu i córkę Barbarę /ur. 1951/zamieszkałą w USA.
    Brat Augustyn zginął w KL Oświęcim. Najmłodszy z braci Stanisław był aresztowany przez UB w 1945. Zginął tragicznie w wieku 27 lat podczas służby wojskowej.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976. K. Komorowski. Konspiracja pomorska 1939-1947. Gdańsk 1993; Okręg Pomorze AK w dokumentach 1939-1945. Toruń 1991; Słownik Biograficzny Konspiracji Pomorskiej 1939-1945, cz. 3. Toruń 1996.

     
    Pałucki Stefan 
    [1895-?], mjr sł. st. art.[1938]
    Ur. 19 X 1895. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918..Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 33 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1924 służył nadal w 33 pp w Łomży. Z dniem 12 IV 1926 skierowany na 7 miesięczny kurs dla młodszych oficerów artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu w XI 1926 przeniesiony do 18 pap w Ostrowi Maz. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1928 dowodził m. in. baterią. Przeniesiony w VIII 1931 z 18 pap do 21 DP Gór. na stanowisko oficera sztabu, skąd w VI 1933 został  przeniesiony do 21 pal. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą II dywizjonu 21 pal w Białej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym dywizji. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW2x, ZKZ, SKZ,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 19 z 6 V 1926;Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931: Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933: W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1998

     
    Pamuła Leopold
    [1898-1940], ppłk  sł. st. pilot [1939]
    Ur. 15 XI 1898 w Buczaczu w Małopolsce Wschodniej, syn Jana i Karoliny z d. Kiernik. Uczęszczał do szkoły realnej w Krakowie, gdzie w 1916 zdał egzamin maturalny. 11 V 1916 wcielony do służby w armii austriackiej z przydziałem do 13 pp w Nowym Sączu. Od XI 1916 do II 1917 w szkole oficerów rezerwy piechoty w Opawie. Po ukończeniu szkoły w stopniu chor. piech. powraca do 13 pp, gdzie obejmuje dowodzenie kompanią. Od jesieni 1917 walczy na froncie rosyjskim. W IV 1918 przeniesiony do kompanii technicznej 13 pp na stanowisko d-cy plutonu moździerzy i następnie skierowany na front włoski. Od 5 IX 1918 chory na malarie przebywa w szpitalu w rejonie przyfrontowym, potem odesłany na dalszą kuracje do szpitala w Budziejowicach. W XI 1918 zgłasza się do służby w WP, ale z powodu choroby dopiero 6 II 1919 rozpoczął szkolenie dla oficerów. Po ukończeniu kursu mianowany z dniem 1 IV 1919  ppor. sł. st. piech. 25 IV 1919 skierowany do batalionu zapasowego, a od 21 XI 1919 był uczniem Wyższej Szkoły Techniki Wojsk kolejowych w Krakowie. Następnie instruktor wojsk kolejowych w Zamościu. Od 12 XI  1920 walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w składzie X Bonu Kolejowego na stanowisku d-cy kompanii. Awansowany do stopnia por. sł. st. 28 II 1921. w okresie 1921-1923 służył w wojskach kolejowych na stanowisku d-cy kompanii i oficera technicznego. W 1923 zgłosił się do służby w wojskach lotniczych. Od 23 V 1923 w Niższej Szkole Pilotów w Bydgoszczy. Po ukończeniu kursu skierowany do Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły przydzielony do 2 p. lot. w Krakowie, gdzie był pilotem oraz oficerem technicznym. Od 15 I 1925 do 15 VI 1925 przebywał na kursie dla instruktorów pilotażu w Bydgoszczy  i na kursie myśliwskim w Grudziądzu. Z dniem 27 VI 1925 przydzielony do 11 p. myśliwskiego w Lidzie, gdzie był m. in. instruktorem na kursach aplikacyjnych pilotażu dla oficerów innych broni. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. lot. Od 15 VIII 1926 jest d-cą 113 eskadry myśliwskiej, potem od 23 x 1926 d-cą eskadry treningowej, potem przejściowo oficerem technicznym pułku. W VIII 1928 po rozformowaniu 11 p. myśliwskiego został przeniesiony do 4 p. lot. w Toruniu na stanowisko d-cy 141 eskadry . Od 9 XI 1928 obejmuje funkcje p. o. d-cy II dywizjonu 4 p. lot. W 4 p. lot. służył do 1937. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 1 I 1934. Ukończył  w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie kurs dla dowódców eskadr. W 1937 zdał egzamin do WSLot. W Warszawie. 15 X 1937 przeniesiono go do Warszawy, gdzie objął dowództwo tzw. Zgrupowania Myśliwskiego  1 p. lot. Na tym stanowisku był zaledwie 3 dni. 18 X 1937 odszedł do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na kurs próbny , a od 3 XI 1937 uczeń WSLot. W XI 1938 obejmuje dowództwo Zgrupowania Myśliwskiego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. W IV 1939 po reorganizacji Zgrupowania Myśliwskiego w Brygadę Pościgową został z-cą d-cy brygady. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przebywał w pierwszych dniach września z sztabem w Zielonce k. Warszawy. Uczestniczy w walkach powietrznych z Niemcami. Po uszkodzeniu samolotu ranny uratował się skokiem na spadochronie. Przebywał w szpitalu w Warszawie. Po kilku dniach opuścił szpital i własnym samochodem wyjechał w kierunku południowo-wschodnim. Po drodze otrzymał pomoc lekarska w szpitalu w Lublinie i Łucku. 19 IX 1939 w Kutach przekroczył granice rumuńską. Potem przez Włochy dotarł do Francji, potem 26 XI 1939 do stacji zbornej w Le Bourget k. Paryża. Następnie w Polskim Centrum Wyszkolenia Lotnictwa w Lyon-Bron, gdzie stanął przed komisja lekarską uzyskując zdolność do służby. Wyznaczony d-cą III Dywizjonu Myśliwskiego  PSP w Francji odbywał szkolenie w Lyonie. Jego jednostka nie uzyskała do kapitulacji Francji gotowości bojowej. Na początku VI 1940 przydzielony do sztabu francuskiego dywizjonu myśliwskiego Groupe de Chasse celem nabrania doświadczenia w dowodzeniu frontowym. Organizował ewakuację polskich lotników z Francji  do Wlk. Brytanii. 19 vI 1940 ewakuował się drogą morską z Bordeaux do Plymouth w Wlk. Brytanii. W Wlk. Brytanii skierowany do Blacpool do bazy Polskich Sil Powietrznych. Jednak z powodu przekroczenia wieku /40 lat/nie mógł zgodnie z przepisami RAF latać  nawet jako pilot bombowca. Jednak w drodze wyjątku miał objął dowództwo jednego z dywizjonów myśliwskich. Nie doczekał się tego. Po zbiegu stomatologicznym doznał ogólnego zakażenia krwi. Jego życie próbowano ratować bezskutecznie w szpitalu RAF w Nocton Hall w Nocton.
    Zmarł 09 VIII 1940. Pochowany na cmentarzu Dayton Cementary w Blacpool.
    Odznaczony: MN, ZKZ, SKZ oraz innymi  medalami.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Obrona Warszawy i Modlina w 1939. W-wa 1985; J. Pawlak. Brygada Pościgowa „Alarm”. W-wa 1977.

     
    Panek Stanisław 
    [1896-1970], mjr sł. sł. art. [1937]
    Ur. 12 X 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1921. Długoletni oficer 30 pap/pal w Brześciu nad Bugiem gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930 dowodził m. in. baterią. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony na stanowisko oficera sztabu 9 Grupy Artylerii z m. p. w Brześciu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku oficera sztabu artylerii w GO „Bielsko”, „Boruta”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Katowicach, gdzie zmarł w X 1970.
    Odznaczony: KW, ZKZ, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Paolone Tadeusz
    [1909-1943], oficer sł. st. piech. WP, por. [1938], w konspiracji ZWZ, vel Tadeusz Lisowski
    D-ca placówki ZWZ Tymbark I –III 1940. Obwód ZWZ Limanowa. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 23 VII 1909 w Piekiełku pow. Limanowa, syn Franciszka i Julianny z d. Homa. Pochodził z mieszanego małżeństwa włosko-polskiego. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do II Państwowego Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Nowym Sączu, gdzie w 1931 zdał maturę. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Cieszynie, potem 1932- 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 9 kompanią strzelecką III baonu 4 psp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psp. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli, przebywał w Rabce, gdzie ukrywał się w willi „Zgoda” u inż. Antoniego Grochowolskiego. Nawiązał tu kontakt z kpt. sł. st/mjr sł. piech. Franciszkiem Galicą. Pod koniec X 1939 przeniósł się w rodzinne strony do Tymbarku i przy pomocy Mariana Perkala uzyskał fikcyjny etat gajowego. Mieszał w leśniczówce pod Mogielnicą, 6 I 1940 założył w domu Stanisława Pyrcia pierwszą komórkę ZWZ w Tymbarku i objął jej dowództwo. W III 1940 korzystając z pomocy pracownika Gminy Tymbark M. Macko, uzyskał dokumenty na nazwisko Tadeusz Lisowski. W tym samym miesiącu przekazał dowodzenie Placówką ZWZ Tymbark Zbigniewowi Kozłowskiemu i wyruszył przez granicę słowacką w Czarnym Potoku do armii polskiej we Francji. Ujęty przez słowacką straż graniczną i przekazany do gestapo w Muszynie. Więziony w Nowym Sączu, potem w Tarnowie, skąd trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu i tu zamordowany 11 XI 1943.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;G. Mazur-W. Rojek -M. Zgórniak. Wojna i okupacja na Podkarpaciu i Podhalu. Kraków 1998.

     
    Papiewski Czesław Adam
    [1908-1940], ppor. rez. piech.[1933], pośm. por.[2007]
    Ur. 6 VII 1908 w Warszawie, syn Wiktora i Heleny ze Słabczyńskich. Absolwent Państwowej Szkoły Technicznej w Wilnie oraz Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Służbę wojskową odbywał w okresie 1930-1931 w kompanii podchorążych rezerwy piechoty przy 81 pp w Grodnie. Z zawodu mgr matematyki pracował jako urzędnik w zarządzie Miejskim w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 41 pp, potem do 6 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii II batalionu.6 pp Leg. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Strobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. piech.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Papiz Jan  Józef
    [1898-+?], kpt. sł. st. piech.[1936], żołnierz SZP/ZWZ/AK vel  Papis –
    Papiewski ps. „Antoniewicz”, „Jerzy”, „Wąsacz”
    Ur. 21 XI 1898. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Awansowany kolejno do stopni st. sierż., potem chor. piech.  Mianowany  ppor. sł. st. piech. 1 XII 1927 służył w 60 pp. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 1932 słuzył nadal w 60 pp w Ostrowie Wlkp. Do stopnia kpt. awansowany 1 i 1936. Przeniesiony do 72 pp w Radomiu, gdzie dowodził 2 kompanią w I batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku kwatermistrza 93 pp rez., potem na Lubelszczyźnie dowodzi II batalionem w odtworzonym 43 pp, a w końcowej fazie walk d-ca 1 kompanii z 43 pp w utworzonym Batalionie „Wilk”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i powraca do Radomia. Od jesieni 1939 do 25 V 1940 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Radomia. Od 31 V 1940 do 31 VIII 1940 przebywał w szpitalu na rekonwalescencji, od 1 IX 1940 do 30 IX 1942 z-ca kmdta Obwodu ZWZ Mielec/po „spaleniu” na terenie Mielca wyjechał do Warszawy, gdzie  od 18 IX 1942 oficer Oddziału  Dyspozycyjnego„OSA”, od II 1943 I z-ca d-cy „KOSY” włączonego do Kedywu KG AK. Uczestnik wielu akcji zbrojnych.
    Odznaczony: VM kl. Nr 13362, KN, KW, BKZ
    Po wojnie w kraju. Zmarł.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1929-1944. W-wa 1983

     
    Paprzycki Edward  Jan  
    [1910-?], inż. ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 23 III 1910. Absolwent szkoły średniej. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera.  Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 34 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta batalionu marszowego 34 pp w Grupie Obrony „Brześć” nad Bugiem, później w Grupie płk-a W. Filipkowskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał  w oflagu II B w Arnswalde, potem oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Izdebski. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2001

     
    Paradowski Stefan 
    [1911-?], por. sł. st. sap.[1938]
    Ur. 26 VIII 1911. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany 15 VIII 1935 na stopień ppor. sł. st. st sap. z starszeństwem od 15 VIII 1934. Służył w 5 batalionie saperów. Awansowany do stopnia por. sł. st. sap. 19 III 1938. W latach 1938-1939 był adiutantem 5 batalionu saperów w Krakowie. Latem 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego Nr 3 w Krakowie, z którym został ewakuowany we IX 1939 do Dubna na Wołyniu. W kampanii wrześniowej 1939 walczy na stanowisku z-cy d-cy batalionu „Kraków” w składzie grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Wołyniu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Parafiński  Adam
    [1898-1982], mjr sł. st. łączn.[1934],  ppłk w st. sp.
    Ur. 26 IX 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Mianowany ppor. łącz. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. służył w 2 p. łącz., skąd został w 1924 przeniesiony do pułku radiotelegraficznego w Warszawie, gdzie pełni różne funkcje. W VII 1928 odkomenderowany z pułku radiotelegraficznego do IV Oddziału Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w 1930 do Samodzielnego Wydziału Wojskowego w Ministerstwie Poczt i Telegrafów. Z dniem 1 V 1931 przeniesiony z Samodzielnego Wydziału Wojskowego w Ministerstwie Poczt i Telegrafów do  5 Batalionu Telegraficznego, skąd został w 1933 przeniesiony do Szefostwa Łączności MSWoj. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. łącz. Z dniem 1 XI 1934 przeniesiony do Biura Personalnego MSWoj. Przeniesiony z dniem 1 V 1935 z Biura Personalnego MSWoj. do 28 DP na stanowisko szefa łącz. dywizji. W latach 1937-1939 w Pułku Radiotelegraficznym na stanowisku d-cy II Batalionu Radiotelegraficznego z m. p. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności w Grupie Operacyjnej „Śląsk” w składzie Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Śląsk” od Śląska n Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach X 1939-1945. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia ppłk-a w st. sp.
    Zmarł w V 1982 w Warszawie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931 ;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Dz. Pers. Nr 9 z 18 IV 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Parafjanowicz  Eugeniusz
    [1902-1965],  rtm. sł. sł. kaw.[1934]
    Ur. 15 XII 1902. Absolwent szkoły średniej. W latach 1921-1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. w latach 1922-1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu., Promowany 1 IX 1923 na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 4 p. uł. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1934. W latach 1938-1939  d-ca szwadronu CKM 4 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 4 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie dowodził dyonem 4 p. uł. przydzielonym do 13 p. uł. podporządkowanym Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IX C w Molsdorf, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Ewakuowany w I 1945 w grupie jeńców na Zachód. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na emigracji. Po wojnie mieszkał i pracował w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 1 VIII 1965 w Kenilworth Wlk. Brytania.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932 Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Parczyński Czesław  Juliusz
    [1896-1940], ppłk dypl. sł. st. piech.[ 1938], pośm. płk [2007]
    Ur. 1 VII 1896 w Krakowie, syn Józefa i Marii z Graleckich. Absolwent gimnazjum w Krakowie. Służba w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy, potem walczył na froncie rosyjskim. Podczas walk dostał się do niewoli rosyjskiej, gdzie przebywał w latach 1916-1918. W WP od XI 1918. Służba w Legii oficerskiej w Krakowie, potem w 13 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919 – 1920 w szeregach 13 pp potem 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. Z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie dowodził m. in. kompanią., potem w oficer w sztabie 1 DP Leg., a następnie oficer w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych /GISZ/Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. W okresie XI 1931-X 1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a dypl. sł. st. piech. przydzielony został do Biur Ogólno-Organizacyjnego MSWoj. na stanowisko referenta. Przeniesiony do 1 DP Leg. w Wilnie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W latach 1938-1939 pełnił funkcję szefa sztabu 1 DP Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 1 DP Leg. Ranny 23 IX 1939 pod Woźniczynem. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony: KW3x, ZKZ
    Decyzją MON z 5 x 2007 mianowany pośmiertnie płk piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 25 I 1934 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Pardo Bronisław
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 3 VII 1900. Ukończył gimnazjum. W okresie 5 VIII 1922- 3 VII 19231923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawi, potem w latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 27 pp w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929  z 27 pp do Baonu Podchorążych Rez. Piechoty Nr 9 na stanowisko instruktora a po reorganizacji w 1930 przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 do Dywizyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy. Piechoty przy 3 DP Leg. W 1931 przeniesiony z Dywizyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piech. 3 DP Leg. do 9 pp Leg. w Zamościu. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1934 dowodził m. in. kompanią. W latach 1937-1939 dowodził 6 kompanią w II batalionie 9 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu zmobilizowanego przez 9 pp Leg. w Zamościu dla 94 pp rez. w składzie 39 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ śmiercią żołnierza 19 IX 1939 w rejonie m. Surhów. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Parniewski Mieczysław
    [1898-?], kpt. int. dypl.[1937]
    Ur. 05 XII 1898. Absolwent gimnazjum. W WP od 1919. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Od 15 VIII 1920 do 15 II 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły przydzielony do 2 pap. Mianowany ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 III 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VII 192o. Następnie oficer w Dywizjonie Artylerii Zenitowej, a w 1924 1 part. plot. W 1924 odkomenderowany do Gabinetu MSWoj. Następnie ponownie służy w 1part.plot. Ukończył kurs Wyższej Szkoły Intendentury. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. sł. st. W latach 1937-1939 oficer int. w sztabie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera int. w sztabie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Po zakończeniu kampanii wrześniowej w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Z. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów artylerii/1914-1921/. Pruszków ; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 W. Chocianowicz. w 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Lublin 1969.

     
    Partum Edward
    [1909-1942], kadet, por. sł. st. art.[1934], żołnierz ZWZ/AK
    Ur. 18 VII 1909. Absolwent Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 3 dak w Podebrodziu k. Wilna na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 dowodzi 2 bateria 3 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 3 dak w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do Armii „Prusy”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 dak. Po rozbiciu brygady na przeprawie pod Maciejowicami walczy do X 1939 na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 uniknął niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Warszawy. Aresztowany w 1942 przez gestapo i wywieziony do KL Oświęcim, gdzie zginął 15 VII 1942.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Parzonko Władysław
    [1914-?], ppor. st. st. kaw.[1938]
    Ur. 1 VII 1914 w Mierzynówce pow. Bielsk Podlaski. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem do 7 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 7 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy plutonu w 1 szwadronie 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 7 p. uł. m. in. na Lubelszczyźnie w składzie DO Kawalerii gen. w. Andersa. Po rozbiciu 7 p. uł. przebijał się z d-cą pułku ppłk M. Skrzyneckim i rtm. J. Poziomskim d-cą szwadronu 7 p. uł. w kierunku granicy węgierskiej. Ujęty w ubraniu cywilnym przez sowietów we wsi Kukienice został skazany na karę śmierci. Udało mu się zbiec razem z rtm. J. Poziomskim i dotrzeć do Warszawy. Wg niepotwierdzonych informacji czynny w konspiracji niepodległościowej. Jesienią 1944 przebywał w niewoli niemieckiej. Po wojnie przebywał na terenie Niemiec, gdzie od 22 III 1946 był d-cą plutonu 2 kompanii 408 w Ośrodku Bad Reichenhall.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12214
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Odziemkowski. 7 Pułk Ułanów. Pruszków 1989.

     
    Paschalski Tadeusz
    [1900-+?], mjr dypl. sł. st. art.[1938]
    Ur. 17 I 1900. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918. W okresie od 10 VII 1919-28 II 1920 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent klasy 16. W latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko - bolszewickiej. Mianowany ppor. piech. 1 III 1920. Po wojnie służył w 69 pp w Gnieźnie. Do stopnia por. awansowany 1 X 1921. W 1924 przeniesiony z 69 pp do 17 pap w Gnieźnie. Ukończył kurs dla oficerów artylerii w Toruniu. Długoletni oficer 17 pap, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1931. W okresie od 3 XI 1932-do 31 X 1934 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony z dniem 1 XI 1934 do Departamentu Dowodzenia Ogólnego MSWoj. na stanowisko referenta. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st., art. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 oficer I Oddziału SG, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu służb. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był oficerem oddziału III sztabu armii „Lublin”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Wegry do Francji, gdzie pełnił funkcję oficera sztabu art. w 1 DGren. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii i służy w PSZ. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Pasierbiński  Aleksander Jan 
    [1907-1939], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 10 IV 1907. Absolwent gimnazjum. W latach1928-1929 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu wołyńskim. Po dobyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 10 pal w Łodzi. Ewidencyjnie podlegał PKU Łódź M. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 baterii II dywizjonu 21 pal z bielska w składzie 6 DP Armii „Kraków”.  Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 pal. Poległ w walce 18 IX 1939 w Łososinie. Pochowany na cmentarzu wojennym w lesie k.  Łososina.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Passendorfer Władysław
    [1895-+?], mjr. sł. st. art.[1935], w PSZ ppłk
    Ur. 5 V 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 10918. Bral udział w szeregach 1 pap Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 1 pap Leg., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1927. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu kurs dla dowódców baterii. Z dniem 01 VIII 1929 przeniesiony z 1 pap do Leg. Do Biura Pers. MSWoj. na stanowisko referenta. Z dniem 1 X 1929 przeniesiony z Biura Pers. MSWoj. do Departamentu Artylerii MSWoj. na stanowisko referenta personalnego. Z dniem 2 XI 1933 przeniesiony z Departamentu Art. MSWoj. do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1935. Mianowany w V 1935 d-cą dywizjonu w 6 pal. W latach 1937-1939 I z-ca d-cy 5 dak w Oświęcimiu kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III dywizjonu 32 pal w składzie 33 DPRez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 32 pal. Do 26 IX 1939 walczy na Lubelszczyźnie. Unika niewoli i przedostaje się potem przez Węgry do Francji, gdzie służy w PSZ. Walczy w szeregach 1 pal jako d-ca 2 baterii w kampanii francuskiej. Po klęsce Francji przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w artylerii WP m.in. w Centrum Wyszkolenia Artylerii, potem w 3 Pułku Artylerii Motorowej, a od X 1944 z-ca k-dta Centrum Wyszkolenia Artylerii w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. Zdemobilizowany w 1947 powrócił w X 1947 do kraju.
    Odznaczony: VM kl. 5,  KN ,KW4x, ZKZ , SKZ
    Żonaty. Miał syna Jerzego /1923-2003/ reżysera filmowego.
    Zmarł w Polsce.
    P. Zarzycki. 32 Dywizjon Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pasternak Wiktor
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 28 X 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Praktyki odbywał w 75 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 75 pp awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu  8 kompanii III batalionu 75 pp w składzie  23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie Zwierzyniec-Biały Słup.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „ Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Pasternakiewicz   Jerzy  Wojciech
    [1904-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 10 II 1904.Absolwent gimnazjum. W okresie 25 VII 1927- 3 IV 1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 8 pap w Płocku. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 16 pap w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z 16 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podchorążych Artylerii, gdzie od 01 IX 1937 do 1938 był  d-cą 1 plutonu w 4  baterii szkolnej i z-cą d-cy baterii od 1 IX 1937 do III 1939. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. art. Od 27 III 1939-06 VI 1939 pełnił funkcję adiutanta szkoły. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii w 6 dac zmobilizowanym 24 VIII 1939 przez 5 pac dla 6 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 6 dac, potem d-ca 6 baterii II dywizjonu 5 pac w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 pac.
    Służył w 3 Karpackim pal, potem od 14 VII 1945 w 5 Wileńskim pal.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Puszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 5 pac. Pruszków 1996;

     
    Pastuszko Zygmunt
    [1902-?],  ks. kap.kpt. [1935]
    Ur. 19 XII 1902. Absolwent Seminarium Duchownego. Wyświęcony na kapłana. Mianowany kapelanem rez. 1 VII 1935. Administrator Parafii Częstochowa. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby duszpasterskiej Krakowskiej Brygady Kawalerii. Ciężko ranny 3 IX 1939 pod Sędziszowem dostał się do niewoli  niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /red. W. J. Wysocki/W-wa 2001.

     
    Paszki Kazimierz Jan
    [1899-1969], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 14 I 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od  XI 1918. Absolwent 7 klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Dekretem Nr L. 3008 z 31 V 1921 mianowany  ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od  1 VI 1921 z przydziałem do  44 pp. Długoletni oficer 44 pp. Do stopnia por. awansowany 1 II 1923. Z dniem 1 IX 1928  przeniesiony z 44 pp macierzyście do kadry oficerów piechoty z  przydziałem do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie w latach 1928-1929  pełnił funkcję oficera- instruktora  w 7 komp. szkolnej  II rocznika. W latach 1929-1930 oficer WF, potem od 1930 pełnił  funkcję instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1936. Przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie do 75 pp na stanowisko d-cy kompanii, potem k-dt powiatowy PW –Obwód przy 75 pp orz d-ca 1 kompanii ON „Chorzów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym ON „Chorzów” w składzie GO „Jagmin”. Walczył na szlaku bojowym od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów unika niewoli przedostaje się do Francji i tam służy w PSZ. W kampanii francuskiej d-ca 2 kompanii I batalionu 3 p. gren. śląskich w składzie 1 DGren. W latach 1943-1945 służył w 9 batalionie 3 DSK II Korpusu Polskiego. Po wojnie na Zachodzie. Mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1969. Hrabstwo Staffordshire.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. nr 23 z 11 VI 1921;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1939; Dz. Pers. Nr 11 z 24 VII 1928; R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 ;J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995;

     
    Paszkiewicz Gustaw
    [1893-1955], gen. bryg. [1938], w LWP gen. dyw. [1947]
    Ur. 20 III 1893 w Wasiliszkach  pow. Lidzki, syn Leonarda i Justyny z Felińskich. Uczęszczał do gimnazjum w Mińsku Maz. gdzie otrzymał w 1913 świadectwo dojrzałości. W latach 1913-1914 w Wileńskiej Szkole Wojskowej. W latach 1914-1917 służył w armii rosyjskiej. Walczył na frontach I wojny światowej. Awansowany do stopnia ppor. w 1914, por. 1915, kpt. 1917. Od 08 XII 1917 do V 1918 służył w I Korpusie Polskim w Rosji. W stopniu kpt. był d-cą kompanii w 3 p. strzelców w I KP, potem kmdt załogi Rohaczewa. Awansowany przez gen. J. Dowbora-Muśnickiego mjr-em piech. Od 11 XI 1918 w WP. Ukończył w Dęblinie kurs unifikacyjny dla oficerów z armii zaborczych. Od XII 1918-II 1919 pełnił funkcję oficera do zleceń w Departamencie Technicznego MSWoj. Od 28 II 1919 do X 1923 dowodził baonem 1 p. strz. wlkp., a od 16 III 1919 dowodził 1 p. strz. wlk. Wyróżnił się w walkach z Ukraińcami w walkach o Lwów  raz nad Stryjem. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. dowodził nadal 1 p. strz. wlkp. Przemianowanym 10 XII 1919 na 55 pp. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki odznaczony VM kl. 3, 4 i 5. Był członkiem pierwszej Kapituły Orderu Wojennego VM. W okresie XI 1923-IX 1924 na kursie doszkalającym w WSWoj. W Warszawie. Mianowany 17 XII 1924 płk SG sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od X 1924 do V 1926 był kmdtem Szkoły Podchorążych Piechoty  i Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. W okresie V 1926-X 1926 w dyspozycji szefa Sztabu Generalnego WP. Od X 1926 do X 1935 był d-cą piechoty dywizyjnej 24 DP w Jarosławiu. W okresie XI 1932-VII 1933 ukończył kurs wyższych dowódców wojskowych w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od X 1935 d-IX 1939 d-ca 12 DP w Tarnopolu. Mianowany gen. bryg. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 12 DP wv ramach armii „Karpaty”. Walczył m. in. na kielecczyźnie. Po rozbiciu dywizji przedostał się do Rumunii, potem do Francji. Od XII 1939-VI 1940 był z-cą Kmdta Głównego ZWZ na kraj z siedzibą w Paryżu. Po klęsce Francji   ewakuował się do Wlk. Brytanii i tam od VI-X 1940 oficer w sztabie NW. Od X 1940 d0 V 1942 d-ca 1 Brygady Kadrowej Strzelców I KP w Szkocji, następnie od VI-X 1942 d-ca 4 DStrz. Od X 1942 do VI 1943 d-ca Brygady Czołgów 6 DP w Armii Polskiej na Wschodzie. Po powrocie do Wlk. Brytanii od VII 1943  do III 1945   z-ca d-cy I KP  w Szkocji. Od III 1945 w dyspozycji MON. W VII 1945 powrócił do Polski. Podejmuje służbę w wojsku. Od 22 I 1946 dowodził 18 DP. W 1947 mianowany gen. dyw.  I wyznaczony d-cą OW Warszawa. Był posłem na Sejm. Od 1948 e dyspozycji MON. W 1952 przeniesiony w stan spoczynku.
    Zmarł 27 II 1955 w Warszawie. Pochowany na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl.3,4,5, PR 3 kl., KN, KW4x, ZKZ z M, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;T. Kryska – Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;G. Łukomski. Biogram G. P. /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. II/1914-1921. Koszalin 1991; M. Ney - Krwawicz. Komenda Głowna AK 1939-1945. W-wa 1990

     
    Paszkiewicz Stanisław 
    [1903-1959], kpt. sł. st. art.[1937], po 1945 mjr/ppłk/płka art.
    Ur. 22 VI 1903 w Pawłówce pow. Tomaszów Lub. Uczęszczał do gimnazjum w Tomaszowie Lub. Od VIII 1920 służy jako ochotnik w wojsku. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej nad Narwią, Bugiem, Świsłoczą i nad Niemnem. Po demobilizacji w latach 1921-1925 uczy się w gimnazjum w Tomaszowie Lub., gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 1 IX 1925-1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 30 pap w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 30 pap  do 1 paplot. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Ukończył w okresie 16 IX -16 XI 1935 kurs samochodowy przy 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. Służył nadal w 1 paplot. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. W latach 1937-1939 pełnił funkcję d-cy szkolnej baterii kierowców . W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w I Dywizjonie Samochodowym art. plot. zmobilizowanym przez 1 paplot. W Warszawie. Od 6 VIII 1939 d 2 IX 1939 stacjonował w rejonie Katowic, skąd został skierowany w rejon Dęblina i przydzielony do grupy obrony plot. dla obrony mostów na Wiśle  w Dęblinie i obrony magazynów uzbrojenia w Stawach. W latach wojny w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 powraca do kraju. Powołany do służby w wojsku przydzielony do Szkoły Oficerskiej artylerii w Toruniu. Od 29 VII 1948 do 11 IV 1950 był kmdtem Oficerskiej Szkoły Artylerii Przeciwlotniczej, potem od 12 IV 195o kmdtem garnizonu Toruń. Później pełni m. in. funkcję  kierownika cyklu artylerii Oddziału Wyższej Szkoły Oficerskiej Artylerii w Toruniu.
    Zmarł 03 VI 1959.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański. Centra Wyszkolenia Obrony Przeciwlotniczej /1926-1939/Pruszków 2003.

     
    Paszkiewicz Wilhelm
    [1894-1940], mgr praw, ppłk dypl. sł. st. piech. [1939], pośm. płk [2007]
    Ur. 24 IV 1894 w Wasiliszkach pow. lidzki, syn Leonarda i Justyny z Tabeńskich. Ukończył szkołe średnią z maturą. Wcielony do służby w armii rosyjskiej ukończył kurs szkoły oficerskiej piechoty. Mianowany chor. piech. Walczył na froncie I wojny światowej. Awansowany do stopnia ppor. piech. Od jesieni 1917 żołnierz I korpusu Polskiego w Rosji. W WP od XI 1918. Służył w 33 pp, skąd został w I 1919 przeniesiony do 34 pp w składzie Dywizji Litewsko-Białoruskiej. . Brał udział wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 34 pp, potem szeregach 1 Pułku Strzelców Wlkp., przemianowanym 10 XII 1919 w 55 pp, gdzie  dowodził kompanią CKM. Awansowany w 1920 do stopnia por. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 55 pp w Lesznie, skąd został odkomenderowany na studia na Uniwersytecie Warszawskim. Przeniesiony z dniem 5 X 1924 z 55 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza w pułku KOP w Wilnie. Ukończył Wydział Prawa Uniwersytecie Wileńskim w Wilnie uzyskując dyplom mgr-a prawa. Awansowany na stopień mjr-a sł. st. Piech. 1 I 1928.Ukończył kurs przygotowawczy na studia w WSWoj. w Warszawie, gdzie studiuje w okresie x 1929-IX 1931. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu    mjr-a dypl. sł. st. piech. przeniesiony do 14 pp we Włocławku na stanowisko d-cy batalionu. We IX 1935 przeniesiony z 14 pp do 81 pp na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 kierownik Samodzielnego Referatu Bezpieczeństwa w DOK IX w Brześciu nad Bugiem. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Zgrupowania „Jesiołda” od 14-21 IX 1939. W nieznanych okolicznościach dostał się po 21 IX 1939do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4z, MN, SKZ, Medalem za Wojnę 1918-1921
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 x 2007 mianowany płk piech.
    Rozkaz Nr 307 z 7 I 1919 z Dziennika Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 I 1919; Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Paszkowski Kazimierz 
    [1907-?], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 04 II 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie 15 XI 1929-27 VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 29 pal w Grodnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 był d-cą 6 baterii w II dywizjonie 29 pal. W kampanii wrześniowej 1039 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 29 pal w składzie 29 dP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym II  dywizjonu 29 pal. Walczył m. In. pod Sulejowem, potem w walkach odwrotowych. 14 IX 1939 przeprawił się z baterią przez Wisłę na wschodni brzeg w rejonie m. Podole Nowe k. Wilgi. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 P. Zarzycki. 29 pal. Pruszków 1999.

     
    Paszyński Henryk
    [1911-1939], ppor. rez. piech. [1935]
    Ur. 6 XI 1911. absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 44 pp w składzie 13 DP. Walczł na szlaku bojowym pułku. Po przebiciu się na Lubelszczyznę dowodził plutonem w odtworzonym tam 44 pp w składzie 13 Brygady Piechoty płk-a  W. Szalewicza. Poległ w walce z wrogiem 23 IX 1939 w m. Pohucie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Paszyński Roman Stanisław
    [1913-1939],  por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 28 IV 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu na Dywizyjnym Kursie Dla Podoficerów Nadterminowych 23 DP przy 11 pp. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w kompanii ppanc. 11 pp w składzie 23 DP. Poległ we IX 1939 na Lubelszczyźnie. /inf. nie potwierdzona/
    Odznaczony: KW , wnioskowany przez d-cę 11 pp  o odznaczenie VM kl. 5
    R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Paśniewski Jerzy
    [1913-1940], ppor. rez. kaw. [1938], pośm. por.[2007]
    Ur. 15 VIII 1913 w Łęgu Kasztelańskim pow. płocki, syn Feliksa i Hieronimy z Kotowskich. Uczęszczał do Państwowego gimnazjum im. S. Małachowskiego w Płocku, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 1933-1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez,. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Studiował na Wydziale Prawa UW w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w 4 psk. Walczył na szlaku bojowym 4 psk. Dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 x 2007 pośmiertnie mianowany por. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Patla Ludwik
    [1913-1983], ppor. sł. sł.  piech. [1937], w PSZ kpt.
    Ur. 7 VI 1913 w Krośnie na Podkarpaciu. Po ukończeniu gimnazjum w Krośnie od 1934-1937 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem w Ostowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 7 kompanii III batalionu 8 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierz udział na stanowisku d-cy plutonu w 8 kompanii strzeleckiej III batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. W czasie wojny walczył w szeregach 14 wileńskiego batalionu  piechoty „Żbików” w składzie 5 wileńskiej Dywizji Piechoty w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej. Po wojnie osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia kpt. Mieszkał i pracował w m. Bath, gdzie zmarł 10 IX 1983. Pochowany na cmentarzu Haycombe w Bath.
    Żonaty, miał syna i córkę.
    Odznaczony: KW
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żeleński. Dzieje bojowe 8 pp Leg. w 1939. Lublin 1984;

     
    Pauli Janusz Maria Bronisław 
    [1913-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 14 VIII 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 84 pp na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku dcy 5 kompanii II batalionu w składzie 1854 pp rez. w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk i kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Paulo de Silva Andrzej Roman Tadeusz
    [19o4-1970], kpt. sł. st. art.[1939], w konspiracji AK, ps. „Szczęsny”
    Ur. 09 IX 1904 w Brzeżanach, syn Alojzego i Wandy z Inesów. Absolwent gimnazjum. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 12 dak na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Później służył w 2 baterii 12 dak. Po rozformowaniu 12 dak w 1937 wraz z 2 bateria został przeniesiony do 14 dak w Białymstoku. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy plutonu łączności. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 14 dak w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Warszawy. W VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Pełnił funkcję z-cy d-cy Zgrupowania „Bartkiewicz”. 10 VIII 1944 zostaje ranny. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał MW Niemczech. Mieszkał w Stuttgarcie, gdzie zmarł 05 I 1970. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Dz. Pers. Nr 13 Nr z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pauner Herwin 
    [1918?-1939], kapr. pchor. piech.[1939]
    Ur. w 1918?. Absolwent szkoły średniej. Od 1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 52 pp w składzie 12 DP. Walczył pod Iłżą, gdzie poległ 9 IX 1939. Pochowany w mogile zbiorowej w Iłży – Mauzoleum.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976.

     
    Pawelski Jan Tadeusz
    [1909-1939], por. obs. sł. st. lot. [1936]
    Ur. 23 VI 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie 15 XI 1929- 27 VII 1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 193o-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech 15 VIII 1933 z przydziałem do 57 pp w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1936. Po ukończeniu kursu dla obserwatorów Lotniczych w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa  - 1 w Dęblinie został przydzielony do 1 p. lot. w Warszawie. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów lotnictwa. W latach 1938-1939 pełnił funkcję st. obserwatora w 217 eskadrze bombowej w składzie Zgrupowania Bombowego  1 p. lot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku obserwatora 217 eskadry bombowej. 15 IX 1939 wystartował z lotniska Wielick na samolocie PZL P 37 „Łoś” jako d-ca załogi w celu przeprowadzenia rozpoznania sił wroga. Po starcie samolot został zestrzelony przez własna obronę OPL stacji kolejowej Perespa. Uratował się jednie 1 członek z 3 osobowej załogi.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w m. Peresa k. Hrubieszowa.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pawełczak Tadeusz Walenty 
    [1901-?], kpt. piech.[1936], w LWP płk/gen. bryg. ?
    Ur. 10 II 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany nastopnie ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 75 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VI 1936. W latach 1937-1939 był d-cą 3 kompanii CKM w III batalionie 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii CKM w III batalionie 75pp, a  od 18 IX 1939 dowodzi III baonem 75 pp w skaldzie 23 DP. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945 w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Powołany do służby  w WP. Awansowany do stopnia mjr-a/ppłk-a, potem płk-a. Pełnił m. in. funkcje z-cy d-cy do spraw liniowych 9 DP do IV 1948, potem w latach IV 1948 do 1950  dowodził 9 DP. Później zwolniony z wojska.
    Odznaczony: KW, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej  Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Pawica Władysław Witold
    [1910-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 14 VI 1910. Absolwent szkoły średniej w Inowrocławiu. Służbę wojskową odbywał w okresie 1931 -1932 początkowo w 59 pp, skąd został skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie z przydziałem do 2 kompanii szkolnej. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 9 pp Leg. W Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 6 kompanii II batalionu 9 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 9 pp Leg. Walczył pod Iłżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk 25 IX 1939 zostaje ciężko ranny pod Krasnobrodem. Przebywa w szpitalu w Zamościu, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 6 XI 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pawlak Felicjan
    [1914-2000], ppor. sł. st. piech. [1937], w PSZ por./kpt./mjr
    Ur. 09 V 1914 w Krobi pow. gostyński, syn Jana i Marii z d. Bem. Uczęszczał do Seminarium Nauczycielskiego w Rawiczu, gdzie w 1`933 zdał maturę. W latach 1934-1935 w Batalionie Szkolnym  Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia n kursie unitarnym. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 44 pp w Równem na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 1 kompanii CKM I batalionu 44 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył z Niemcami na Lubelszczyznę, gdzie m. in. pełnił funkcje adiutanta III batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DPRez. SGO „Polesie”. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec i przez Czechy, Słowację, Węgry Turcję dotarł do Syrii 19 VIII 1940 przybył do SBSK w Palestynie. Awansowny 11 XI 1940 do stopnia por. Walczył w obronie Tobruku i pod Gazalą na stanowisku z-cy d-cy 4 kompanii III batalionu SBSK. W latach 1942-1943 przebywał w brytyjskiej wyższej szkole wojskowej Middle East Staff College w Hajfie. Po ukończeniu szkoły przydzielony w 1943 do Oddziału III sztabu 5 KDP. 19 III 1944 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. W VI 1944 mianowany szefem sztabu 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Uczestnik kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino, Ankoną i Filotrano. Od I 1945 do IV 1945 dowodził jako p. o. 17 Lwowskim Batalionem Piechoty. 22 VI 1945 awansowany do stopnia majora sł. st. piech. Po ewakuacji w 1946 do Wlk. Brytanii w Polskim korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia gdzie służył do 1948 na stanowisku szefa opieki nad żołnierzami 5 KDP. Po demobilizacji od 1949 do 1954 pracował jako agent ubezpieczeniowy w Towarzystwie Ubezpieczeniowym Prudential w Londynie, a od 1954 makler w F. Pawlak and Co. Ltd. w Londynie. Od 1984 na emeryturze. Działał aktywnie w ruchu kombatanckim. Był założycielem i prezesem honorowym Klubu Orła Białego.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr10622, KW2x, Krzyżem Monte Cassino, Medalem Wojska, Africa Star. Od 1945 żonaty z Jolantą Łucją Wołk-Łaniewską. Miał synów Witolda /1947/ i Nikodema /1958/
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; T./ Kryska- karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; B. Polak. Biogram F. P. /w:/ Kawalerowie VM 1792-1945 . IV /1939-1945/, cz. I. Koszalin 1995.

     
    Pawlik Tadeusz Tomasz
    [1896-?]ppłk dypl. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 10 II 1896. Absolwent szkoły średnie z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 52 pp, skąd został odkomenderowany w 1922 do Biura Historycznego Sztabu Generalnego w Warszawie. W okresie X 1923- X 1925 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia kpt.  z starszeństwem od 15 VIII 1924. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. SG sł. st. piech. został przydzielony  z dniem 1 X 1925  na stanowisko asystenta w WSWoj. W 1931 przeniesiony z WSWoj. do 32 pp w Modlinie na stanowisko  d-cy kompanii, potem oficer sztabu pułku. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. Od V 1933 d-ca batalionu w 32 pp w Modlinie. Po 1935 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku szefa sztabu GO „Śląsk” , „Jaśmin” pod dowództwem gen. J. Sadowskiego.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Ślask” .
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Ryba – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Pawlikowski Adolf Julian
    [1896-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 18 I 1896. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. piech. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919  i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 5 pp Leg. Powołany w 1925 do służby czynnej w WP w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 II 1925 z przydziałem do 80 pp. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 80 pp do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 na stanowisko instruktora. W VI 1932 przeniesiony do dyspozycji Szefa Departamentu  Piechoty MSWoj. Z dniem  1 VII 1932 przeniesiony z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty  Nr 5 do  4 pp Leg. w Kielcach. Awansowany 1 I 1936 do stopnia kpt. sł. st. piech.  Przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych i mianowany k-dtem powiatowym PW w Jędrzejowie przy 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy III baonu  134 pp rez., potem w grupie złożonej z Baonu KOP „Orany” i resztek III baonu 134 pp w składzie 133 pp rez. w składzie 33 DPRez. Walczył na szlaku bojowym 134 pprez.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski 1923,1924, 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;
    J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998;Dz. Pers. nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;

     
    Pawlikowski Antoni
    [1908-1941], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 18 X 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie o1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 5 pac w Krakowie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w VI 1934 z 5 pac  do 1 dywizjonu pomiarów artylerii,  skąd został w 1937 przeniesiony do 2 Dywizjonu Pomiarów Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu pomiarów dźwiękowych 1 baterii w 2 Dywizjonie Pomiarów Artylerii w Rembertowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu dźwiękowego 8 baterii pomiarów art. przydzielonej do GO „Śląsk”, podporządkowanej potem d-cy 55 DPRez., a w końcu d-cy 95 pal rez. w składzie Grupy Obrony „Stalowa Wola”, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Zmarł 12 X 941 w m. Saraj nad Donem.
    Dz. Pers.  Nr 14 z 15 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 11 z 7 vI 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Artyleria Pomiarowa. Pruszków 1998.

     
    Pawlikowski Stefan
    [1896-1943], płk inż. pilot sł. st. lot.[1939], w PSZ,poś. gen. bryg. [19
    U. 11 X 1896 w Kozłowie, syn Władysława i Józefy z Morawskich. Do szkoły realnej uczęszczał w Wilnie, potem w Moskwie, gdzie w 1915 otrzymał świadectwo dojrzałości. W VIII 1916 powołany do służby w armii rosyjskiej. W okresie od o1 IX 1915-1 II 1917 w Szkole Lotniczej i Pilotów w Moskwie. W III 1917 wysłany do Francji, gdzie uczył się w Wyższej Szkole Pilotów w Pau. W związku z zmienioną sytuacją polityczną w Europie nie powrócił już do Rosji. Od 1 VII 1918 przydzielony do francuskiej 96 eskadry myśliwskiej, która zajmowała się zwalczeniem niemieckich balonów obserwacyjnych. Awansowany do stopnia ppor. W XI 1918 przydzielony w stopniu ppor. do Armii Polskiej we Francji gen. J. Hallera. W V 1919 powraca z armią gen. J. Hallera do Polski jako pilot eskadry Br. 59 latającej na samolotach rozpoznawczych Breguet 14. Po powrocie do kraju służył jako oblatywacz w Centralnych Warsztatach Lotniczych, a od IV 1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Latał bojowo jako pilot 19 Eskadry Myśliwskiej. Walczył na Berezyną, okolicach Borysowa. Wysłany do Włoch, skąd miał sprowadzić egzemplarz wzorcowy myśliwca Ansaldo, ale na skutek niesprawności silnika zawrócił z trasy. W okresie IV-III 1921 oficer 162 Eskadry Myśliwskiej, potem III-X 1921 w Centralnych Zakładach Lotniczych w Warszawie. Od X 1921-III 1922 na urlopie. Latał w tym okresie czasu jako pilot cywilny komunikacyjny na trasie Warszawa-Paryż. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od III-I 1926 był z-cą, potem d-cą eskadry w 1 p. lot. Od I-VI 1926 instruktor w 2 p. lot. W VI 1926 skazany na 2 lata twierdzy za zastrzelenie osoby cywilnej, który go znieważył. Po zwolnieniu w Vi 1928 powraca do służby wojskowej. Od VI 1928 –VII 1929 w 2 p. lot. w Krakowie d-ca dywizjonu liniowego. Ukończył kurs d-ców eskadr w Dęblinie. Od VII 1929 – IV 1934 d-ca eskadry, potem dywizjonu w 3 p. lot. w Poznaniu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 1 I 1932. W 1933 kierował polską ekipą na pokazach lotniczych w Bukareszcie. Od IV 1934-VIII 1939 z-ca d-cy potem od VII 1938  d-ca 1 p. lot. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Do stopnia płk-a awansowany 19 III 1939. Od VIII 1939 d-ca Brygady Pościgowej, którą dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji i tam służy w PSZ. Od XII 1939 do V 1940 kmdt Polskiego Centrum Szkolenia Lotniczego w Lyon –Bron, gdzie organizował polskiej jednostki myśliwskie. Od V-VI 1940 odbywał staż w lotnictwie francuskim. Po klęsce Francji ewakuowany do Wlk. Brytanii, gdzie do XI 1940 był kmdtem Bazy Lotniczej w Blackpool. Od XI 1940 oficer łącznikowy przy brytyjskim dowództwie lot. myśliwskiego. Zginął 15 V 1943 biorąc ochotniczo udział w locie bojowym 315 Dywizjonu Myśliwskiego nad Francją. Pochowany na cmentarzu w Meauvaines w Normandii. 
    Pośmiertnie mianowany gen. bryg. 1 I 1964.
    Odznaczony; VM kl. 5,PR 5 kl., KW 4x, ZKZ
    Dz. Pers. nr 16 z 23 IV 1921;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939 Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.
     

    Pawlina Bolesław
    [1900-1939], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 18 III 1900. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsk0-bolszewickiej w 1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Służbę wojskową odbywał na kursie podchorążych rezerwy piechoty. Do stopnia ppor. rez. Piech. awansowany 1 I 1933 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków M. Po kolejnych ćwiczeniach  awansowany  1 I 1937 do stopnia por. rez. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział w szeregach batalionu marszowego 22 pp z Ośrodka Zapasowego 9 DP. Walczył na Lubelszczyźnie. Poległ 29 IX 1939 w Gródku. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Gródku.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Izdebski. Dzieje 9 Dywizji Piechoty 1918-1939. W-wa 2001.

     
    Pawluć  Stanisław
    [1897-1984], mjr. pilot sł. st. lot.[1932]
    Ur. 21 VI 1897. Ukończył szkolę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Awansowany w 1919 do stopnia ppor. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. i pozostawiony w służbie czynnej. Od 29 VIII 1921 służył w 3 p. lot. jako pilot 1 eskadry w Poznaniu, skąd ostał po 1935 przeniesiony do Centralnej Szkoły Podoficerów Pilotów w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Jednocześnie kadrze oficerów lotnictwa. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. W I 1929 przeniesiony z 3 p. lot. do 5 p. lot. w 1932 odkomenderowany z 5 p. lot. do 53 Eskadry na stanowisko  d-cy eskadry, którą dowodził do 11 XI 1937. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 1 I 1935. W latach 1937-1939  był wykładowcą taktyki lotnictwa w Wyższej Szkole Lotniczej w Warszawie. Podczas kampanii wrześniowej 1939  3-7 IX 1939 był d-cą lotnictwa Armii „Kraków”, a 9 IX 1939 dołączył do sztabu płk-a obs. Stefana Sznuka znajdującego się z 24 eskadrą rozpoznawczą i 3 eskadrą  2 dywizjonu myśliwskiego na obszarze armii „Modlin”. Po zakończeniu działań wojennych jego losy n/n
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1984
    Odznaczony: KW3x, ZKZ, MN, Polowa Odznaka Pilota.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939. W-wa 1975.

     
    Pawluk Andrzej
    [1916 -1984], ppor. sł. st.  kaw.[1939], w ZWZ/AK
    Ur. w 1916. Absolwent Szkoły średniej. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 4 szwadronie 12 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. pod Mokrą 1 IX 1939, potem w walkach odwrotowych, pod Mińskiem Maz., gdzie podczas walk 13 IX 1939 zostaje ranny, potem na Lubelszczyźnie. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK /bliższy przydział nieznany/. Po wojnie  w kraju, powołany do służby wojskowej, skąd zostaje zdemobilizowany w stopniu kpt. Ukończył studia ekonomiczne. Mieszkał i pracował w Gdańsku, gdzie zmarł 7 VII 1984.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991. Przegląd Kawalerii Nr 115. Londyn 1984.

     
    Pawlus Antoni Józef
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1934], w konspiracji AK ps. „Sewer”
    Ur. 10 III 1909 w Zbarażu woj. tarnopolskie. Uczył się w Gimnazjum Humanistycznym  w Zbarażu, gdzie w 1928 zdał maturę. W okresie 17 IX 1928 – 28 VII 1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym, potem w latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Pełnił m. in. funkcję  d-cy  plutonu szkolnego i instruktora na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. W latach 1938-1939 był d-cą kompanii w Chełmskim Batalionie ON oraz jednocześnie kmdt powiatowy PW przy 7 pp Leg. W Chełmie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii w II batalionie 7 pp Leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i ukrywa się na Rzeszowszczyźnie u rodziny. Od 10 V 1943 czynny w konspiracji AK. Pełnił m. in. funkcję oficera wyszkoleniowego w sztabie Obwodu AK Rzeszów dl jego południowej części. 28 VII 1944 na podstawie rozkazu kmdta Inspektoratu AK Rzeszów kpt./mjr-a Ł. Cieplińskiego „Pług” objął dowodzenie Zgrupowania Zachód  z Obwodu AK Rzeszów. Akcje „Burza” kontynuował do 2 VIII 1944. Podczas planowanego zbrojnego ujawnienia we IX 1945 wyznaczony na dowódcę I batalionu 17 pp AK. Czynny w konspiracji WiN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 23 II 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; G. Ostasz-A. Zagórski. Podokręg AK Rzeszów. Rzeszów 199; G. Ostasz-A. Zagórski. Akcja „Burza” w Inspektoracie AK Rzeszów. Kraków 2003; G. Ustasz. Okręg Rzeszowski Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Rzeszów 2006; Z. K. Wójcik. Rzeszów w latach drugiej wojny światowej. Okupacja i konspiracja 1939-1944-1945. Rzeszów-Kraków 1998

     
    Pawłowicz Stefan
    [1916-?],  ppor. sł. st. art.[1938], w PSZ por.
    Ur. 25 XII 1916. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-19368w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. 1 X 1938 z przydziałem do 6pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu w 5 baterii II dywizjonu 6 pal. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 5 baterii II dywizjonu 6 pal. 
    6 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego II dywizjonu 6 pal w składzie 6 DP . Walczył z wrogiem na szlaku bojowym II dyonu 6 pl. Podczas walk ranny 16 IX 1939 pod Aleksandrowem zostaje ranny. Przedostał się na zachód. Służył w 3 pal w składzie 3 DSK. Uczestnik kampanii włoskiej w 1944.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pabich. Niezapomniane Karty. Z dziejow 6 pal. Kraków 1982.

     
    Pawłowicz Wincenty Aleksander
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 II 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 35 pp w Białej Podlaskiej na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta batalionu marszowego 35 pp przydzielonego do załogi Brześć n. Bugiem” .  Uczestnik walk n Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-939.W-wa 2000.

     
    Pawłowicz Zygmunt
    [1894-1944?], ppłk dypl. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 17 V 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. Od XI 1918 w stopniu ppor. służy w WP. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 1 IV 1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 53 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W 1922-1923 k-dt kadry batalionu zapasowego 53 pp. W 1924  dowodzi kompanią w 53 pp. Przeniesiony w 1925 do Biura Personalnego MSWoj. na stanowisko referenta. Etatowo nadal w 53 pp. W X 1927 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1928. W 1930 zakwalifikowany na studia w WSWoj. w Warszawie odbywał staż  w 1 pap w Wilnie i 76 pp w Grodnie. W okresie X 1930-X 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr dypl. sł. st. piech. został z dniem 1 XI 1932 przydzielony do sztabu DOK II w Lublinie. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję szefa sztabu 21 DPGór. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 21 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Służył w PSZ. Zmarł w Egipcie w 1944?.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. stebnik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Pawłowski Alojzy Antoni
    [1897-?], kmdr ppor. sł. st. MW[1938]
    Ur. 11 VI 1897. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny  światowej. W PW od Xi 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 22 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 22 pp w Siedlcach. Po 1925 przeniesiony do Szkoły Specjalistów Morskich. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Po ukończeniu  kursu przydzielony do Flotylli Rzecznej w Pińsku, gdzie pełni różne funkcje m. in. od dnia 19 X 1931 do dnia 15 III od 1932  oraz od 16 X 1932 do 1 III 1933. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów rzeczno-brzegowych. Później 1937-1939 d-ca kadry flotylli. Jednocześnie instruktor wyszkolenia strzeleckiego Flotylli Rzecznej. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kmdra ppor. sł. st. Od V 1939 kierownik wyszkolenie  strzeleckiego Flotylli rzecznej w Pińsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku    d-cy 2 baonu morskiego , potem d-ca odwodów. Uczestniczył w walkach na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony; KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;  D. Nawrot. Korpus oficerski Marynarki wojennej II Rzeczypospolitej. W-wa 2005.

     
    Pawłowski Jan Antoni
    [1896-?], kpt. sł. st. piech.[1930]
    Ur. 02 II 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1929. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 11 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929  z 11 pp na stanowisko instruktora do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6a w Rawie Ruskiej na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1930. Po likwidacji szkoły w dyspozycji szefa Departamentu Piechoty  MSWoj. W 1932 przeniesiony z Baonu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6 a do 82 pp na stanowisko d-cy kompanii. Po 1935 przeniesiony do 9 Okręgowego Urzędu WF i PW w Brześciu na stanowisko referenta, potem kierownika referatu ogólnego.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 182 pprez. 60 DPRez. W składzie SGO „Polesie”. Podczas walk ranny pod Wolą Gułowską. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: SKZ 2x
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Pawłowski Wincenty Henryk
    [1903-?], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 19 VII 1903. Uczęszczał do szkoły średniej. W latach 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 pag na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Po rozformowaniu 1 pag w 1931 przydzielony do utworzonego na bazie 1 pag – 1 pułku art. motorowej  m. p. w Stryju. Z dniem 3 X 1932 skierowany z 1 pam na 5 miesięczny kurs oficerów łączności innych broni w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W 1 pam pełnił różne funkcje., m. in. oficer Łączn. W latach 1938-1939 był d-cą 2 baterii w I dywizjonie 1 pam. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  2 baterii, potem d-cy 16 dyonu art. zmot. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 16 dyonu art. zmot. 19 IX 1939 16 dam przekracza granicę z Węgrami. Podczas II wojny służył w PSZ.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii 1923-1939 w Toruniu. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932. R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Motorowej. Pruszków 1992.

     
    Pazelt Marian Konrad
    [1908-1939], kpt. sł. st. art.[1939]
    Ur. 22 VI 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928-  28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929 -1931 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1931 z przydziałem do 7 pap w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony po 1936 do 27 pp na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty 27 pp w składzie 7 DP. Walczył na szlaku bojowym 27 pp. Po walkach nad Złotym Potokiem 5-6 IX 1939 dołączył z grupą żołnierzy do oddziałów armii „Kraków”. Poległ w m. Irena 10 IX 1939 od wybuchu bomby podczas nalotu niemieckich samolotów. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Dęblinie.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pecha Antoni
    [1897-1969], mjr sł. st. sap. [1935], w LWP płk
    Ur. 12 IX  1897 w Andrychowie. Ukończył w 1914 w Żywcu 7 klasową szkołę realną z maturą. W latach 1914-1916 studiował na politechnice w Wiedniu i we Lwowie. Powołany w 1916 do służby w armii austriackiej Po ukończeniu w 1917 oficerskiej szkoły pionierów w Klosterneuburgu zostaje w stopniu chor. sap. przydzielony do 6 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Walczył na froncie rumuńskim, włoskim i francuskim. Do stopnia ppor. sap. awansowany 1 V 1918. Od XII 1918 w WP. W okresie XII 1918-1919 pełnił funkcję adiutanta Batalionu Strzelców Żywieckich. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie 1920 -1921 d-ca plutonu w 1 kompanii saperów 6 bat. sap. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1920. Następnie d-ca kompanii w 5 batalionie saperów. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sap. 1 VII 1923. W latach 1925-1927 pełni funkcję referenta w szefostwie Saperów i Inż. w DOK V Kraków, potem d-ca kompanii w 5 p. sap. W latach 1929-1931 d-ca kompanii szkolnej w b. sap.  w Przemyślu. W latach 1931-1934 wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1935. W latach 1935-1936 na kursie dla oficerów sztabowych w WSWoj. w Warszawie. Następnie w 1937 kwatermistrz 5 batalionu saperów w Krakowie. W latach 1938-1939 z-ca d-cy 5 batalionu saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 65 zmotoryzowanego b. sap. w Armii „Kraków”. Podczas walk ranny, przebywał w szpitalu w Jarosławiu, skąd uciekł po wkroczeniu Niemców. Podczas okupacji czynny w konspiracji niepodległościowej. /sprawdzić/
    Po wojnie w V 1945 przyjęty do służby w WP/LWP. Awansowany w stopniu ppłk-a sł. st. sap. Służbę rozpoczął jako inżynier budownictwa fortyfikacyjnego w Departamencie Inżynierii i Saperów. W latach 1946-1951 był przez 1 rok starszym pomocnikiem szefa Wydziału Inżynieryjno-Saperskiego DOW V w Krakowie, potem szefem tego wydziału. Wniósł duże zasługi w organizację rozminowania południowo-wschodniej Polski. W opiniach przełożeni w tym okresie pisali pozytywnie. W 1952 zwolniony z wojska z przyczyn politycznych. Mieszkał w Krakowie.
    Zmarł 05 II 1969.
    Odznaczony: OOP 5 kl. , KW,ZKZ, SKZ 2x, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.

     
    Pecka Józef
    [1895-1940], płk sł. st. piech.[1938], pośm. gen. bryg. [2007]/Charków/
    Ur.28 X 1895 w Tarnowie, syn Walentego i Anny, Uczęszczał do I Gimnazjum im. K. Brodzińskiego w Tarnowie, gdzie zdał maturę. W okresie nauki w gimnazjum aktywnie działał w Polskich Drużynach Strzeleckich i ZHP, Od VIII 1914 żołnierz 1 pp Leg. W XII 1914 podczas bitwy pod Łowczówkiem zostaje ranny. Po wyleczeniu ran powraca do macierzystego pułku i uczestniczy w walkach na froncie w składzie I Brygady Legionów. Jesienią 1916 waz z pułkiem wycofany z frontu i skierowany do Baranowicz, potem na teren Królestwa. W 1917 ukończył w Zambrowie szkołę oficerską 1 pp Leg. Po kryzysie przysięgowym w VII 19717 internowany, potem we IX 1917 wcielony do armii austriackiej. Walczył na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Służył w 20 pp w składzie którego bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Przeniesiony z 20 pp do 23 pp w którego szeregach zakończył swój udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 1 III 1919 awansowany do stopnia ppor. sł. st. piech. Podczas walk  w rejonie Turczyńska zostaje ranny. Awansowany do stopnia por. sł. st. z starszeństwem od 1 IV 1920. W Vi 1920 zostaje ranny pod Okuniewem. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 23 pp, gdzie pełnił m. in. funkcję adiutanta, potem p. o. d-cy batalionu. 1 VII 1925 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. W okresie X 1926-X 1928 słuchacz Wyższej Szkoły Wojenne w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. był wykładowcą , potem dyrektorem nauk w Centralnej Szkole Strzelania w Toruniu. 1 I 1930 awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. W 1932 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 67 pp w Brodnicy. W 1937 przeniesiony na stanowisko d-cy 55 pp w Lesznie. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. W latach 1938-1939 był dowódcą pułku KOP „Zdołbunów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy piechoty dywizyjnej 38 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji m. in. pod Janowem Lub., nad Wierszycą i pod Jaśliskami. W czasie przebijania się do Lwowa 20 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli w rejonie Lwowa. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5,KN, Polonia Restituta, KW 4x, ZKZ, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem X Lecia Odzyskanej Niepodległości.
    Pośmiertnie mianowany 5 X 2007 przez prezydenta RP gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;W.Chocianowicz. W 5o lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969;R.Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; W.Bartosz. Biogram J. P/w:/MSUDN 1939-1956, t. 2. Kraków 1998

     
    Peczke Jan Daniel
    [1912-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 12 III 1912. Absolwent szkoły średniej. W okresie 11 VIII 193o- 29 VI 1931 odbywał służbę  wojskową w 6 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st./ art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 był z-cą d-cą pułkowej szkoły podoficerskiej w 5 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii dywizyjnej 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 22 DPGór.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.

     
    Peitler Zygmunt Karol
    [1912-1984], oficer sł. st. art. WP, por.[1939], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [1943], ps. „Zyg”, „Zygmunt” vel Hordywicz
    K-mdt IV Rejonu w Obwodzie Warszawa – Mokotów ZWZ-AK.
    Ur. 13 X 1912 w Leżajsku, syn Stefana i Weroniki. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1931 – 1932 odbywal służbę w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1935 z przydziałem do 1 pan na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W VII 1939 dowodził 4 baterią II dywizjonu 1 pan. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w 12 dywizjonie artylerii najcięższej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 12 dan, który dotarł do Dubna, a potem po sowieckiej agresji d-ca 12 dan mjr A. Toczyski  skierował dyon w kierunku zachodnim. 19 IX 1939 12 dan dołączył do artylerii Grupy „Dubno” . 24 IX 1939  oddziały grupy zostały otoczone przez oddziały niemieckie. D-ca 12 dan nie podporządkował się rozkazowi kapitulacji i wyprowadził swój oddział z kotła. W rejonie m. Grabowiec dywizjon zostaje rozwiązany. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 powraca do Warszawy. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK na terenie V Obwodu ZWZ/AK Warszawa-Mokotów, gdzie pełnił funkcję    k-dta IV Rejonu. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 3 V 1944.Uczestnik Powstania Warszawskiego. Po wojnie w kraju.
    Zmarł  29 XII 1984.
    Odznaczony: KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkołą Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 P. Zarzycki. 1 Pułk artylerii Najcięższej. W-wa 1991; L. Bartelski. Mokotów 1944. W-wa 1986

     
    Peksa Władysław
    [1892-?], kpt. sł. st. sap.[1937]
    Ur. 8 VI 1892. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. sł. st. sap. służył w 3 p. sap. Mianowany por. sł. st. sap. 1 I 1921. Długoletni oficer 3 p. sap. W 1929 przeniesiony z b. 3 p. sap. do 3 batalionu saperów w Wilnie. Odkomenderowany z 3 batalionu sap. do WSR Wilno na stanowisko oficera sądowego. Następnie ponownie w 3 batalionie saperów. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W 1937  przeniesiony z 3 batalionu saperów do Ośrodka Sapersko-Pionierski 29 DP w Sarnach  na stanowisko  adiutanta. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym 1 baonu saperów w składzie 50 DP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze  losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pelc Józef Adolf
    [1898-1939], mjr sł. piech.[1936]
    Ur. 25 I 1898. Ukończył szkolę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył szkolę podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 35 pp, potem był d-cą kompanii w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie.. W latach 1925-1928 w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu. Awansowany  1 I 1927 do stopnia kpt. sł. st. piech. Z dniem 8 X 1928 skierowany z KK Nr 3 na roczny kurs WF  do Centralnej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu /et. w KK Nr 3/. Po ukończeniu kursu z dniem z dniem 1 X 1929 został przeniesiony do 74 pp w Lublińcu. Awanswony do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1936. w latach 1936-1939 dowodził batalionem w 74 pp. W kampanii wrześniowej 1939 berze udział na stanowisku   d-cy I batalionu 74 pp w składzie 7 DP. Poległ w walce z wrogiem 7 IX 1939 pod Ciepielowem.
    Odznaczony: KW3x
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929 ; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Pelczar Jan
    [1895-1940], mjr sł. st. kaw.[1934], pośm. ppłk [2007]/Charków/
    Ur. 04 I 1895 w Aninie, k. Warszawy, syn Pawła i Marii. Absolwent gimnazjum w Krośnie, gdzie otrzymał w 1914 świadectwo dojrzałości. W latach 1914-1918 żołnierz Legionów Polskich i Polskiego Korpusu Posiłkowego. W WP od XI 1918. Od XI 1918 do 1919 pełnił służbę w kompanii etapowej Krosno, potem w szeregach 9 p. uł. uczestniczy  w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-192o. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł.  st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 9 p. uł., gdzie pełni różne funkcje. Odkomenderowany z 9 p. uł. do sztabu 6 Samodzielnej Brygady Kawalerii. 17 XII 1924 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W 1925 powraca do macierzystego 9 p. uł. na stanowisko uł. d-cy szwadronu. Do stopni mjr-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony 9 p. uł. z garnizonu w Trembowla do garnizonu Stanisławów na stanowisko d-cy szwadronu zapasowego 9 p. uł. Przeniesiony po 1936 z 9 p. uł. do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 19 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii od bitwy pod Mokrą 1 IX 1939, potem 8-9 IX 1939 pod Wolą Cyrusową, a następnie 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz. i pod Samborem. Dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk kaw.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW2x, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Pełczyński Tadeusz Walenty
    [-], płk dypl. /AK gen./ Pełczyński Tadeusz Walenty [1892-1985], legionista, oficer dypl. sł. st. piechoty, płk dypl. [1934], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, gen. brygady [1943], ps. „Adam”, „Alois”, „Grzegorz”, „Robak”, „Rolski”, „Wolf” vel Tadeusz Pawłowski.
    Kmdt Okręgu ZWZ Lublin VII 1940 –VIII 1941.
    Ur. 14 II 1892 w Warszawie. Syn Ksawerego /technika/. Uczęszczał do gimnazjum we Włocławku, gdzie w 1911 zdał maturę. Od 1911 studiował medycynę na UJ w Krakowie. Należał do „Zetu” oraz do Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 w Legionach Polskich. Dowodził plutonem, potem kompanią w 6 pp Legionów. Awansowany do stopnia ppor. w XI 1915, a w 1916 do stopnia por. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 internowany w obozie w Beniaminowie. Od XI 1918 w stopniu kpt. sł. st. służy w WP. Początkowo dowodzi kompanią potem baonem 6 pp Leg. W I 1920 skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie na stanowisko d-cy batalionu szkolnego. Zweryfikowany przez MSWoj w stopniu mjr-a sł. st. piechoty z starszeństwem 1 VI 1919. W latach 1921-1923 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie Od jesieni 1923 ponownie w Szkole Podchorążych Piechoty na stanowisku d-cy baonu szkolnego. Od VII 1924 w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, od V 1927 był p. o. szefa od 1929 szefem Oddziału II Sztabu Gł. WP. Do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. awansowany 1 i 1927. W latach 1927-1929 wchodził jednocześnie w skład redakcji „Przeglądu Wojskowego”, którego redaktorem naczelnym był ppłk Stefan Rowecki. Od V 1928 członek RN Związku Seniorów Organizacji Młodzieży Demokratycznej Od III 1932 d-ca 5 pp Leg. w Wilnie. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. 1 I 1934. Od X 1935 ponownie szef Oddziału II Sztabu Gł. WP. Był też członkiem K-dy Naczelnej Związku Legionistów Polskich. Od I 1939 był dowódcą piechoty dywizyjnej 19 DP, którą dowodził w kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu działań wojennych przedostaje się do Warszawy i zamieszkał przy ul. Rozbrat 32. Od X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK wciągnięty przez płk-a dypl. sł. st. S. Roweckiego. Od VII 1940 k-dt Okręgu Lublin ZWZ z siedzibą w Warszawie. Przyjeżdżał do Lublina, gdzie podczas kilkutygodniowych pobytów mieszkał u Macieja i Ludmiły Piaseckich przy ul. Narutowicza. Rozszyfrowany przez gestapo. Już w I 1941 Niemcy znali jego rodowe nazwisko. W IV 1941 przekazał funkcję k-dta okręgu lubelskiego ZWZ płk L. Bittnerowi i powraca do Warszawy i Obejmuje funkcję zastępcy szefa sztabu ZWZ, a od końca VII 1941 szef sztabu KG ZWZ. Rozkazem KG AK z 10 IX 1943 powierzono mu jednocześnie funkcje zastępcy K-dta Głównego AK. Rozkazem NW WP z 24 XI 1941 awansowany generałem brygady z starszeństwem 1 X 1943. w IV 1944 osobiście dowodził akcją „Jula” w ramach której oddziały Kedywu dokonały przerwania linii kolejowych na trasach Przeworski - Rozwadów, Rzeszów – Przeworsk i Jasło – Sanok. W czasie Powstania Warszawskiego przebywał razem z gen. T. Komorowskim i Komendą Główną AK w fabryce mebli Kamlera przy ul. dzielnej, potem na Starówce i w Śródmieściu. Po przejściu kanałami na Żoliborz ochotniczo dowodził w nocy z 21/22 VIII 1944 drugim natarciem w rejonie Dworca Gdańskiego i stawek, mającego na celu doprowadzenie do połączenia Starówki i Żoliborza. 22 VIII 1944 powrócił na Starówkę, a 28 VIII 1944 ponownie udał się na Żoliborz i obserwował kolejną próbę połączenia się ze starówka. Ciężko ranny podczas bombardowania gmachu PKO przy ul. Świętokrzyskiej. Pomimo rany pozostał zastępcą d-cy AK. Funkcję p.o. szefa sztabu AK objął wówczas płk dypl. J. Szostak „Filip”. Od 05 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał kolejno w obozach jenieckich w Langwasser, gdzie poddał się operacji, która uratowała mu życie, a od II 1945 w Colditz. Po odzyskaniu w V 1945 wolności udał się przez Paryż do Londynu. Od VII 1945 szef gabinetu Naczelnego wodza gen. T. Komorowskiego, następnie do XI 1947 przewodniczący komisji historycznej AK przy Sztabie Głównym w Londynie. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Od XII 1945 przewodniczący komitetu Organizacyjnego Koła AK, a od III 1947 nieprzerwanie członek RN i przez wiele lat wiceprzewodniczący RN koła AK. W 1947 współzałożyciel, następnie do 1982 przewodniczący Zarządu, a w latach 1956-1969 był też przewodniczącym Rady Studium Polski Podziemnej w Londynie.
    Zmarł w Londynie 03 I 1985.
    Odznaczony: VM kl. IV i V, KW 2x.
    Żonaty z Wandą z d. Filipkowska /ur. 6 I 1894 + 5 IX 1976 w Londynie/, syn Krzysztof /ur. 1924/ zginął jako żołnierz AK 17 VIII 1944 w Powstaniu Warszawskim.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923, 1924,1928,1932; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987 /tu szersza bibliografia/; M. Ney - Krwawicz. Komenda Główna AK. W-wa 1990; I. Caban. Ludzie lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995.

     
    Penker /Pënker/ Zbigniew Franciszek
    [1907-1939],ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 30 VI 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskowa odbywał w Batalionie Podchorążych  Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem d0 10 pp w Łowiczu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w batalionie marszowym 1o pp przydzielonym do Ośrodka Zapasowego 26 DP. Bral udział w walkach na Lubelszczyźnie w oddziale utworzonym w Oz 26 DP. Poległ 11 IX 1939 w rejonie m. Burzec. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wojcieszkowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse w oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Perczak Teodor
    [1914?-1939], kpr. podch. piech.[1937?]
    Ur. w 1914. Absolwent Gimnazjum im. B. Chrobrego w Gnieźnie , gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Przeniesiony do rezerwy w stopniu kpr. podch, rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w Grupie płk-a L. Koca. Walczył na Polesiu i na Lubelszczyźnie. Ranny podczas walk przebywał w szpitalu polowym w Grabowcu, gdzie zmarł 25 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Grabowcu.
    L. Głowacki. Dziani wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Perdzyński Tadeusz
    [1910-1989], prawnik, oficer sł. st. art. WP, por. [ 1935], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, kpt. [1942], mjr [1944], od X 1944 mjr dypl., ps. „Tarnawa”, „Tomir”.
    Kmdt Obwodu ZWZ Rawa Mazowiecka V 1940 – XI 1941. Okręg Łódź ZWZ. Więzień polityczny PRL.
    Ur. 28 X 1910 w Warszawie. Syn Czesława /lekarza/ i Zofii z d. Kossowskiej. W 1919 zdał wstępny egzamin do gimnazjum im. St. Staszica. Od 1921 mieszkał w Zakopanem, gdzie mata prowadziła pensjonat. Uczęszczał do miejscowego gimnazjum. W 1923 powraca do Warszawy i kontynuuje naukę w prywatnym gimnazjum Wojciecha Górskiego. Wstępuje tu do szkolnego hufca PW. W V 1929 zdał maturę. Od 16 X 1929 do 21 XI 1921 odbywa służbę wojskową w 38 pp w Przemyślu, skąd go skierowano do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Od 27 VII 1930 w stopniu tytularnego kpr.  podch. zostaje przyjęty do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu, potem w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu 2 w baterii. Od 1 x 1933 oficer łączności, potem od 1 V 1934 d-ca plutonu w 6 baterii 22 pal. Awansowany do stopnia por. sł. st. art. 1 I 1935. Od 5 III do 1 VI 1935 odbywa szkolenie na kursie topograficzno-ogniowym. Od 1 VI 1935 d-ca 6 baterii. W końcu 1937 składa podanie o przyjęcie do MSWoj. w Warszawie. Po zdaniu egzaminów w 1938 zostaje przyjęty na studia w MSWoj. Od IX 1938 słuchacz MSWoj. Następnie od XI 1938 odbywał staż w różnych rodzajach wojsk. 5 VII 1939 w ramach praktyki otrzymał przydział na stanowisko oficera informacyjnego sztabu 22 DPGór. w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 oficer informacyjny sztabu 22 DPGór. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. 10 IX 1939 po walkach z przeważającymi siłami wroga pod Rytwianami 22 DPGór. zostaje rozbita. Unika niewoli. Jesienią 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie spotkał kpt. dypl. T. Wojciechowskiego, który działał w konspiracji SZP jako referent wyszkolenia w Oddziale III B DG SZP. Skierowany do mjr-a rez. B. Patlewicza „Nieczuja” oficera sztabu Okręu SZP/ZWZ Warszawa – Województwo. Po zaprzysiężeniu otrzymał zadanie zorganizowania struktur konspiracyjnych SZP/ZWZ na terenie gmin: Wilanów, Jeziorna, Piaseczno, Skolimów – Ośrodek Jeziorna, którego od XII 1939 został k-dtem. Następnie od VIII 1940 k-dt Rejonu I Legionowo. W okresie od I 1941 do IX 1941 k-dt Obwodu ZWZ Rawa Mazowiecka w Okręgu ZWZ Warszawa-województwo ZWZ, skąd zostaje przeniesiony na stanowisko referenta mobilizacyjnego w sztabie okręgu W-wa – Województwo ZWZ. Od jesieni 1941 z-ca szefa Oddziału III sztabu K. O ZWZ W-wa – województwo. Następnie do po rozwiązaniu okręgu do VII 1942 z-ca szefa Oddz. III sztabu Komendy Obszaru Warszawskiego AK. W VII 1942 przeniesiony do Wydziału Art. w Oddziale III KG AK. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 11 XI 1942. Od II 1944 oficer w referacie sytuacyjnym Wydziału Operacyjnego III Oddziału KG AK. Po wybuchu powstania Warszawskiego z dniem 08 VIII 1944 przydzielony do dowództwa Zgrupowania AK „Północ”, którym dowodził płk dypl. Karol Ziemski „Wachanowski”. Pełni funkcję oficera łącznikowego do KG AK. Jednocześnie oficer operacyjny zgrupowania. Awansowany rozkazem KG AK z 24 VIII 1944 do stopnia mjr-a sł. st. art.
    Walczył z wrogiem na Starym Mieście i w Śródmieściu, dokąd w nocy z 1/2 IX 1944 ewakuował się kanałami. Od 04 IX do 05 X 1944 w sztabie gen. A. Chruściela „Montera”. Po upadku powstania wyszedł z miasta wraz z ludnością cywilną i przedostał się do Częstochowy. Do 19 I 1945 oficer Oddziału III KG AK z siedzibą w Częstochowie. Latem 1945 zgłasza się do służby w WP. Od 20 VII 1945 oficer w Oddziale Wyszkolenia Głównego Zarządu Polityczn0-Wychowawczego WP, gdzie pełni funkcję instruktora metodologicznego. Wstąpił do PPS. 04 IX 1945 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy taktyki. 27 X 1945 przyjęty na studia prawnicze na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu im. m. Kopernika w Toruniu.17 XII 1946 awansowany z starszeństwem 1 I 1946 do stopnia ppłk-a sł. st. art. 20 IX 1947 ukończył studia i otrzymał dyplom mgr-a praw. Z dniem 11 X 1947 wyznaczony na stanowisko szefa art. Marynarki Wojennej. W XII 1948 po kongresie zjednoczeniowym PPS i PPR pozostaje bezpartyjny. 1 II 1949 na wniosek d-cy MW przeniesiony do rezerwy. Od 24 II 1949 do 1 VII 1949 pracuje w Centralnym Urzędzie Planowania w Gdańsku, potem kierownik planowania w Przedsiębiorstwie Inż. – Budowlanym w Gdańsku. W tym okresie czasu mieszkał przy ul. Kartuskiej w Gdańsku. 15 V 1950 zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej. Więziony w Gdyni potem w Warszawie. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 08 X 1950 Naczelna Prokuratura Wojskowa w Warszawie, sygnatura akt Sn 2/51. Przeszedł ciężkie śledztwo. W czasie przesłuchań w celu wymuszenia zeznań był torturowany. Rozprawa przed WSR Warszawa odbywała się w dniach 12 IV 1951-20 IV 1951. Skazany wyrokiem WSR Warszawa 20 IV 1951, sygnatura akt Sr. 321/51 na karę 10 lat więzienia z art. 86 § 2 KKWP w związku z art. 7 i 15 MKK. Po procesie więziony w ZK Warszawa I /Mokotów/, skąd go przeniesiono do CWK w Rawiczu i tu osadzono 03 IV 1954 o godz. 7,30. Początek wykonania kary 15 V 1950, upływ kary 1 V 1960. W dniu 02 VIII 1955 wywieziony z CWK Rawicz do OPW Knurów, gdzie był zmuszany do pracy w kopalni. Na podstawie amnestii z 27 IV 1956 został w dniu 11 IV 1956 z OPW Knurów zwolniony. W V 1956 NSW w Warszawie umorzył jego sprawę i uznał karę za odbytą. Jednocześnie zrehabilitowany. Zamieszkał na stałe w Toruniu. Od 1 VI 1956 do 31 XII 1956 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Wiejskiego w Toruniu. Od 1 i 1947 rozpoczął aplikację adwokacką i po zdaniu egzaminu końcowego w 1960 został adwokatem w Zespole Adwokackim nr 1 w Toruniu. Po kilkuletnich staraniach wpisano go na listę obrońców wojskowych. W ZA w Toruniu pracował do czasu przejścia na emeryturę w I 1984. Od VII 1969 był członkiem ZBOWiD. Awansowany przez MON 1 IX 1989 do stopnia płk-a w st. sp. Od 1989 członek Stowarzyszenia Żołnierzy AK w Toruniu.
    Zmarł w Toruniu 27 X 1989. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1945/, KW 3x, SKZ z M.
    Żonaty dwukrotnie. Z pierwszego małżeństwa miał córkę Barbarę / ur. 1940/. Z drugiego małżeństwa z Ireną Celichowską /ur.05 I 1925 + 09 III 1991, żoł. AK/ miał syna Wojciecha /ur.1948/ oficera i lekarza WP i córkę Annę / ur.1957/ lekarza.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; B. Satalecki. Biogram T. P /w:/ MSBUDN 1939-1956, t. 9. Kraków 2003 /tu obszerna bibliografia/; Księga ewidencyjna więźniów CWK Rawicz nr 489/1954.

     
    Perepeczko Jerzy
    [1914-?], ppor. rez.  art.[1937]
    Ur. 01 I 1914. Absolwent gimnazjum. W okresie 23 IX1934- 27 VI1935 odbywał służbę wojskową w 6 baterii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 18 pal.  w Ostrowi Maz. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1937  z przydziałem do 18 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa – Powiat. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego w 4 baterii z 33 pal w składzie artylerii Grupy „Dubno”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Pereświet –Sołtan Kazimierz
    [1898-1965], rtm. sł. st. kaw. [1933]
    Ur. 4 III 1898 w majątku Pereświetów k./ Rzeczycy nad Dnieprem, syn Jana-Romualda i Karoliny z Rodziewiczów. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły oficerskiej jazdy. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1921. Do 1924 służył w Szwadronie Przybocznym Prezydenta RP St. Wojciechowskiego. 16 VII 1924 szwadron włączono do 1 p. szwoleżerów. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1933. Dowodził plutonem w szwadronie CKM, a następnie d-ca szwadronu CKM 1 p. szwol. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 1 p. szwol. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach na przedpolach Warszawy, nad Bugiem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie.
    Zmarł 31 VII 1965 w Warszawie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Peretko Stanisław
    [1907-?], ppor. rez. art.[1934]
    Ur. 07 XII 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII 1930-29 VI 1931  odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 9 dak w Baranowiczach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1934 z przydziałem do 9 dak. Ewidencyjnie podlegał PU Bielsk Podlaski. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 baterii 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Art. Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Perko Stanisław
    [1894-+?], ppłk sł. st. sap.[1937], w LWP płk sap.
    Ur. 29 IV 1894 w Warszawie. Po ukończeniu w 1914 średniej Szkoły Przemysłowo-Technicznej w Warszawie zostaje powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1915 po roku służby w 11 kompanii samochodowej wstępuje do Oficerskiej Szkoły Inżynierii w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły w 1916 mianowany chor. sap., potem ppor. sap. był d-cą plutonu saperów w 39 pułku sap. Brał udział w walkach na froncie zachodnim. Od jesieni 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji., gdzie plutonem w 1 p. inż. Po rozwiązaniu I KP w VI 1918 powraca do kraju. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 na stanowisku kierownika fortyfikacji a Szefostwie Inżynierii i Saperów Frontu Litewsko-Białoruskiego, p.o. d-cy 3 bsap., z-cą szefa Inżynierii i Saperów   II armii, potem d-cą kompanii w 16 bsap. I p. o. d-cy 3 b. sap. Awansowany do stopnia por. sap. w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. W latach 1921-1923 d-ca kompanii w 4 psap., potem w latach 1923-1926 d-ca kompanii w 5 psap. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 VII 1925. w latach 1926-1929 d-ca Szkoły Podchorążych Rezerwy Saperów w batalionie szkolnym saperów w Modlinie  i p. o. d-cy tego batalionu. Przeniesiony z b. Baonu Szkolnego Saperów do Centrum Wyszkolenia Saperów na stanowisko d-cy baonu podchorążych rezerwy saperów. W 1930 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Saperów do 7 batalionu saperów w Poznaniu na stanowisko z-cy d-cy. Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 7 batalionu  saperów do 4 batalionu saperów  w Przemyślu na stanowisko z-cy d-cy. Z dniem 2 XI 1931 skierowany z 4 b. saperów na 6 miesięczny kurs taktyczny dla oficerów sztabowych saperów przy WSWoj. w Warszawie. W 1933 przeniesiony z 4 batalionu saperów do 8 batalionu  saperów w Toruniu  na stanowisko z-cy d-cy, a od 1936 dowodzi tym batalionem. Awansowany 19 III 1937 ppłk sł. st. sap. W latach. 1937-1939 płnił funkcję szefa saperów Grupy Fortecznej „Śląsk”  i kierownik budowy fortyfikacji. Jednocześnie w  rezerwie personalnej. oficerów przy Inspektorze Saperów MSWoj. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa saperów Obszaru Warownego „Katowice” w składzie Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy na kierunku Kraków-Tarnów-Rozwadów potem na przyczółku „Dniestr”. Przedostał się do Francji, gdzie pełnił funkcję szefa saperów w CWSap., a po ewakuacji do Wlk. Brytanii w VI 1940 służy nadal w PSZ . w latach 1940-1941 pełni funkcję szefa saperów 1 DP, później 1941-1944 szef saperów w CWPiech. W Wlk. Brytanii. Od 1944 d-ca saperów 3 DSK. Brał udział w kampanii włoskiej 1944-1945. Walczył pod Monte Cassino. W 1946 był k-dtem obozu repatriacyjnego. Po powrocie do kraju w 1946 został przyjęty do wojska. Był krótko z-cą d-cy 4 p. sap., potem w latach 1946-1948 d-cą 5 psap. W 1949 z przyczyn politycznych na wniosek szefa Wydziału Inżynieryjno-Saperskiego DOW II zwolniony z wojska i przeniesiony do rezerwy.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 6828, KW3x,ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 17 z 22 VI 1922; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001.
    Zdjęcie dostarczył Zbigniew Kowalewski 28.08.2012

     
    Perkowski Hipolit
    [1896-1940],mjr lek. wet.[1939], pośm. ppłk[2007]
    Ur. 22 I 1896 w Gromkach-Brzoskach  woj. białostockie, syn Franciszka i Rozalii z Krajewskich. Absolwent szkoły średniej. Po zdaniu matury podejmuje studia weterynaryjne. Uczestnik I wojny światowej w armii rosyjskiej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w szeregach 8 pap w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wojnie skierowany na studia. Absolwent Akademii Medycyny Weterynaryjnej w 1924. Ukończył w 1926 kurs dla oficerów wet. przy CWKS w Grudziądzu. Od 1927 pełni służbę jako lekarz wet. w 1 dak  Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Po 1935 przeniesiony z 1 dak do Centrum Wyszkolenia i Badań Weterynaryjnych w Warszawie na stanowisko kierownika kuźni szkolnej. Awansowany 19 III 1939 do stopnia mjr-a sł. st. wet. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby weterynaryjnej 41 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie minowany ppłk wet.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000;

     
    Perl Franciszek
    [1897-1957], powstaniec wielkopolski,  mjr sł. st. piech.[1937]
    Ur. 04 X 1897 w Toruniu, syn Juliana i Walerii ze Skowrońskich. Od 1905 mieszkał z rodzicami w Gnieźnie. Uczęszczał do gimnazjum. Działał w tajnej organizacji młodzieżowej Za udział w strajku szkolnym usunięty z szkoły. W 1916 powolny do służby w armii niemieckiej. Po przeszkoleniu skierowany na front zachodni, potem na froncie wschodnim w Rumunii i we Włoszech. Podczas walk był kilkakrotnie ranny. Awansowany do stopnia sierż. piech. W XI 1918 powraca do Gniezna jako rekonwalescent. W XII 1918 włącza się do działań powstańczych prowadzonych w czasie Powstania Wielkopolskiego. Bierze udział w zdobywaniu koszar pruskich w Gnieźnie. Minowany d-cą plutonu w  kompanii gnieźnieńskiej w której składzie walczy m. in. pod Kcynia, Szubinem Żninem  i Rynarzewem. Później kompania weszła od 6 III 1919 w skład 4 p. strz. Wlkp., przemianowanego 10 XII 1919 na  58 pp. W składzie 58 pp bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po zakończeniu wojny wraz z pułkiem powraca    do Poznania. Skierowany na kurs podchorążych piechoty do Centralnej Szkoły Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu w stopniu podchorążego został skierowany do dalszej służby wojskowej w 67 pp w Brodnicy. Mianowany ppor. sł. st. piech. W 1923 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VIII 1920. Długoletni oficer 67 pp w Brodnicy, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1929 dowodził m. in. kompanią. W 1929 ukończył w Centralnej Szkole Strzelań kurs dla oficerów piechoty. Przeniesiony z dniem 1 IV 1931 z 67 pp do 43 pp w Dubnie na stanowisko d-cy kompanii. Po ukończeniu kursu dla dowódców batalionu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie awansowany 19 III 1927 do stopnia mjr-a sł. st. piech. i przeniesiony do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1938-1939 dowodził I batalionem 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 4 psp w skaldzie 21 DPGór. Wałczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ranny dostał się do niewoli niemieckiej, skąd udało mu się zbiec, a następnie wraz z synem przedostał się przez Węgry do Francji i tam służy w PSZ. Przydzielony na stanowisko d-cy III batalionu w 3 p. gren. Śląskich. Podczas kampanii francuskiej dowodzi 3 batalionem 3 p. gren. W składzie 1 DP Gren. Po klęsce Francji w VI 1940 zostaje internowany w Szwajcarii. W 1944 zbiegł z Szwajcarii do Francji i uczestniczył w walkach z Niemcami w szeregach francuskiego ruchu oporu. Do kraju powrócił w XII 1947. Zamieszkał w Białej Podlaskiej, skąd w 1948 wyjechał na Pomorze Zachodnie. Mieszkał w Pyrzycach, gdzie został aresztowany przez funkcj. UB i uwięziony. Skazany pod fałszywymi zarzutami na karę 6 lat więzienia. Po zwolnieniu z więzienia powrócił do Białej Podlaskiej, gdzie zmarł 20 II 1957.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MN, Croix de Guerre, The War Medal.
    Żonaty z Praksedą Ciemnoczołowską miał synów; Zbigniewa, Janusza i córkę Danutę. Po raz drugi żonaty z Jadwigą Reszelewską miał syna Jerzego.
    Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Smoliński. 3 Pułk Grenadierów Śląskich. Pruszków 1995; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Perski Sławomir Henryk
    [1900-?],  kpt. sł. st.  adm. /piech./[1938]
    Ur. 10 V 1900. W WP od 1919. Służył w Batalionie Zapasowym  49 pp. Absolwent Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty-klasa 5 w Bydgoszczy.  Mianowany z dniem 15 II 192o ppor. sł. st. piech. z przydziałem 53 pp. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1922 służył w 53 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony po 1924 do 43 pp w Dubnie. Po 1935 przeniesiony do grupy oficerów administracyjnych. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. adm. 19 III 1939. W latach 1938-1939 oficer w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa Nr 1 w Dęblinie, gdzie pełnił funkcję oficera żywnościowego Szkoły Podchorążych Lotnictw-Grupa Taktyczna . Podczas kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy w obronie mostów w rejonie Maciejowic, gdzie dowodzi kompania w grupie rtm. G. Salomona. 
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 8 z 26 II 1921; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka-k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Perucki Piotr
    [1895-1975], mjr sł. st. piech.[1931], w PSZ ppłk [1941]
    Ur. 4 VII 1895 w Starym Samborze, gdzie uczęszczał do miejscowej szkoły średniej. Czynny w Związku Strzeleckim. W latach 1914-1917 żołnierz I Brygady Legionów Polskich. W latach 1917- 1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy piechoty. Mianowany ppor. w 1918.  W WP od XI 1918 służył w 10 pp w którego szeregach bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1924 z 10 pp do 86 pp i odkomenderowany do  Wydziału Wyszkolenia w sztabie DOK III w Grodnie, skąd powraca w 1925 do 86 pp. W 1928 przeniesiony z 86 pp do 76 pp na stanowisko p.o. kmdta Obwodowego PW w 76 pp. Przeniesiony z 76 pp do 3 Okręgowego Urzędu WF i PW na stanowisko referenta. Z dniem 1 VIII 1930 odkomenderowany  z 3 Okręgowego Urzędu WF i PW w Grodnie na XVI 4 miesięczny kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Awansowany 1 I 1931 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Po ukończeniu kursu powraca do 3 Okręgowego Urzędu PW w Grodnie, skąd zostaje w 1933  przeniesiony do 42 pp na stanowisko d-cy batalionu. W latach 1937-1939 d-ca III batalionu w 32 pp w Modlinie. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 batalionu strzelców zmobilizowanego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie i przydzielonym do Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Zwolniony łagru po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. st. 11 XI 1941. Następnie służy w  Armii Polskiej w Rosji. D-ca obozu wojskowego w Buzułuku., a od 25 I 1942 d-ca 25 pp w składzie 9 DP Ewakuowany 24 III 1942 z ZSRR przez Iran na  Bliski Wschód. Od 1943 d-ca 4 batalionu 3 Dywizji Strzelców Karpackich w składzie II Korpusu Polskiego gen. W. Andersa. Uczestnik kampanii włoskiej. Po demobilizacji w 1946 pozostał na stałe w Wlk. Brytanii. Aktywny działacz kombatancki i społeczny.Współorganizator życia społecznego i kulturalnego emigracji w Cambridge, kierownik chóru parafii Willesden Greek w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, ZKZ, SKZ
    Zmarł 9 X 1975 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Hampstead Cementary w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 12 VI 1930; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; T. Kryska – karski. Piechota Polska 1939-1945. Z. 13 . Londyn IX 1973.

     
    Perzanowski Piotr
    [1911-1940], ppor. rez. piech. [1935], pośm. por. [2007]
    Ur. 26 I 1911 w Korczakach pow. ostrołęcki, syn Jana i Marianny z Wiśniewskich. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Ostrołęce, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1935  z przydziałem do 3 3pp w Łomży. Pracował jako urzędnik skarbowy w Warszawie. Zmobilizowany w 1939 do WP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 8 kompanii w III batalionie /lubelski batalion wartowniczy/ w grupie płk-a M. Ocetkiewicza. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny w walce 23 IX 1939 w Podwodowie. Przebywał w szpitalu polowym wycofanym na wschód. Wzięty do niewoli sowieckiej więziony potem w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany por. piech.
    R. Rybka – K. Stefan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Peszek Walenty
    [1897-1979], ppłk sł. st. piech. [1934], płk [1940], gen. bryg.[1964]
    Ur. 11 II 1897 w Białobrzegach pow. łańcucki woj. lwowskie, syn Józefa i Zofii z d. Trojnar. Uczęszczał do Gimnazjum im. H/. Sienkiewicza w Łańcucie, gdzie  po otrzymaniu urlopu z wojska  w VI 19187 zdał maturę. Wcielony do służby w armii  austriackiej walczył w szeregach 90 pp na froncie rosyjskim . Podczas walk ranny przebywał od VIII 1916 do I 1917 na leczeniu szpitalnym. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Mianowany chor., potem ppor. Piech.  Od XI 1918 w WP. Od XI 1918-VII 1920 brał udział  w szeregach Ochotniczej Kompanii z Łańcuta w walkach w obronie Lwowa oraz  w rejonie Lwowa, potem od III 1919 w 5 pp Leg. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od VII - VIII 1920 był d-cą kompanii w 159 pp, potem od VIII 1920-1921 d-ca kompanii 167 pp. Po przemianowaniu 167 pp w 1921 na 75 pp służy w tym pułku. Dowodził kompanią, potem w 1922 - 1925 p. o.  d-cy I batalionu. Z dniem 1 IX 1927 przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Piechoty/od 1929 Szkoły Podchorążych Piechoty/ w Ostrowi Maz. –Komorowie. W okresie 1927-1928 d–ca kompanii szkolnej. Awansowany do stopnia mjr –a sł. st. piech. 1 I 1928. W latach  1928-1929 d-ca 3 kompanii szkolnej, a 1929-1930 d-ca 1 kompanii, potem 1930-1931 d- baonu. Z dniem 15 I 1931 przeniesiony z Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie do 19 pp we Lwowie na stanowisko d-cy batalionu, którym dowodził do V 1934. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. Z dniem 1 VII 1934 przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowiena stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Ukończył w CWPiech. kurs dla dowódców pułków. W IV 1938 przeniesiony na stanowisko d-cy 86 pp w Mołodecznie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 86 pp w składzie 30 DP. Walczy pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych  i na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji , skąd zostaje skierowany do Syrii, gdzie w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich od IV 1940- IX 19 42 dowodzi pułkiem. Minowany 11 XI 1940 ppłk sł. st. piech.  Brał udział w kampanii libijskiej, potem po reorganizacji  d-ca piechoty w SBSK. Od IX 1942-VI 1944 dowodził 1 Brygadą Strzelców Karpackich w składzie II Korpusu Polskiego. Brał udział w kampanii włoskiej w 1944. Od VI-X 1944 był p. o. d-cy 7 DP we Włoszech. Od X 1944 – 1946 pełnił funkcję kmdta CWPiech. W Szkocji. Po demobilizacji osiadł  w Wlk. Brytanii. Mianowany przez NW  1 I 1964 gen. bryg.
    Zmarł 15 I 1979 w Paignton. Pochowany na cm. Newton Abbot
    Odznaczony: VM kl.5, PR 5 kl., KW4x,ZKZZ
    Dz. Pers. Nr 22 z  22 VII 1922; Dz. Pers. nr  Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległościowej.    W-wa 1991; W. Markert. 86 pułk piechoty. Pruszków 2004.

     
    Peszke Alfred Bartłomiej
    [1899-1966], mjr. obs. sł. st. lot. [1938], w PSZ ppłk
    Ur. 14 XII 1899 w Częstochowie. Syn Aleksandra i Marii z Miecińskich. Ukończył szkołę średnią. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 IX 1922 służył w 74 pp w Lublińcu. Ukończył kursy obserwatorów, potem pilotażu w Bydgoszczy /niższy kurs/, portem w Grudziądzu /wyższy. Przeniesiony do korpusu oficerów aeronautyki. W 1924 służył w Dywizjonie Morskim Lotniczym w Pucku. Po 1925 przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Grudziądzu, potem w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie, gdzie był wykładowcą. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. lot. 1 I 1932. Od XII 1935-XI 1937 dowodził 31 Eskadrą Liniową na Ławicy/Poznań/. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. 19 III 1938. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. W 1939 dowodzi II Dywizjonem Liniowym 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. 31 VIII 1939 dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na VI Dywizjon Bombowy i podporządkowana d-cy Brygady Bombowej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził VI Dywizjonem Bombowym . Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie służył w PSZ, a po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w Polskich Siłach Powietrznych. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii. Zmarł  03 III 1966 w Croydon. Pochowany w Częstochowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Peszko Roman Józef
    [1893-1940], kpt. sł. st. piech. [1919], pośm. mjr  piech.[2007]
    Ur. 01 XI 1893 w Krzemienicy pow. Łańcucki, syn Andrzeja i Marii z Bytnarów. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Krakowie, gdzie zdał egzamin maturalny. Do 1914 pracował jako urzędnik w fabryce cementu „Górka” w Sierszy pow. chrzanowski. Od VI 1913 do VIII 1914 członek Drużyny Strzeleckiej  w Trzebini. Żołnierz Legionów Polskiej 1914-1917, potem 1917-1918 w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy.  Od XI 1918 w WP. Brał udział w szeregach 16 pp udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 16 pp w Tarnowie. Z dniem 26 II 1925 przeniesiony z 16 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Borszczów” na stanowisko d-cy kompanii granicznej. Z dniem 1 VIII 1930 skierowany z KOP  na 4 miesięczny kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W III 1931 przeniesiony z KOP do 39 pp w Jarosławiu, gdzie pełni rożne funkcje. Po 1935 przeniesiony z 39 pp na stanowisko      z-cy kmdta PKU Jarosław, potem kierownik I referatu ewidencji w KRU Jarosław. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II batalionu odtworzonego 86 pp w składzie Piechoty Grupy „Dubno” , potem w składzie 19 Brygady Piechoty. Walczy na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony; KW, SKZ
    Żonaty z Anną z Kozarów, miał dzieci: Adama, Marię, Stanisława i Mcieja
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925;Dz. Pers. Nr 12 z 28 VI 1930; Dz. Personalny Nr 3 z 26 III 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Peszkowski Leopold Konrad
    [ 1896–+?], oficer służby st. kawalerii WP, rtm. [1929], w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK, mjr sł. st. kaw. [1944],ps. „Leopold”, „Lwowiak”, vel Jan Olczak
    Kmdt Obwodu AK Błonie XII 1944-I 1945. Podokręg Zachodni AK. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 15 XI 1896 w Małopolsce. Uczęszczał do gimnazjum realnego. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach armii austriackiej. Od XI 1918 służy w WP. Brał udział w stopniu chorążego w szeregach 11 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo i odwagę na polu walki odznaczony VM kl. 5 i KW 2. Po wojnie służył w 4 psk w Płocku. Po ukończeniu kursu doszkalającego XII 1922- IV 1923 dla chorążych kaw. w Gnieźnie awansowany z dniem 1 IV 1923 do stopnia ppor. sł. st. kaw. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1921. Był wybitnym jeźdźcem. Brał udział w wielu zawodach sportowych. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1928. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla d-ców szwadronów. W 1938 oficer mobilizacyjny 4 psk. Wieloletni d-ca szwadronu w 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 szwadronem 4 psp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Płocka na Lubelszczyznę.
    Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Błonie. Od jesieni 1941 pełnił funkcję k-dta Ośrodka Żyrardów krypt. „Żaba”, „Komar”. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany rozkazem KG AK nr 400/BP z 27 VII 1944 z starszeństwem od 3 V 1944. Latem 1944 dowodził kompanią zorganizowaną z sił ośrodka. Na początku VIII 1944 w porze nocnej zostaje aresztowany przez Niemców na kwaterze przy ul. Wiejskiej w Żyrardowie. W trakcie wyprowadzania z mieszkania na ulicę podjął udaną ucieczkę, w trakcie, której został postrzelony. Mimo odniesionej rany przeleżał na polu i nie został odnaleziony przez Niemców. Powiadomieni przez p. Janiakową jego sublokatorkę żołnierze dywersji AK przetransportowali go do wsi Jaktorów, gdzie był leczony. Po dojściu do zdrowia powraca do czynnej pracy w konspiracji. Na początku XII 1944 zostaje mianowany k-dtem Obwodu AK Błonie. Funkcję pełni do rozwiązania AK 19 I 1945.  Po wojnie był aresztowany przez UB i więziony,. Skazany pod fałszywymi zarzutami na karę 10 lat więzienia.
    Jego dalsze losy po wyjściu z więzienia są nieznane. Nie żyje.
    Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Żyrardowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 5436, KN, KW2x
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Z. Gnat – Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; E. Dębiński. Żyrardowski Ośrodek ZWZ-AK. Żyrardów 1994; L. Dzikiewicz. Konspiracja i walka kompanii „Brzezinka” 1939-1945. W-wa 2000.

     
    Petecki Jan Franciszek 
    [1911-?], kadet,  por. sł. st. br. panc. [1938]
    Ur. 14 VIII 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 19 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938.Przeniesiony z 19 p. uł. do 12 Batalionu Pancernego w Łucku. W latach 1938-1939 na kursie dla oficerów broni pancernych. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie samochodów pancernych w 21 Dywizjonie Pancernym w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. pod Mokrą, potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 12z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Peters Jan Marian
    [1897-1963], mjr broni  panc.[1938]
    Ur. 6 VI 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w IV dywizjonie samochodowym, skąd został  przeniesiony Departamentu VI Wydział Techniczny MSWoj., a w II 1923 do Szkoły Podchorążych Wojsk Samochodowych na stanowisko instruktora. W 1924 ponownie oficer w Departamencie VI  Wojsk Technicznych. W 1925 powraca do 4 dywizjonu samochodowego, gdzie pełni różne funkcje. W 1928 przeniesiony z 4 dywizjonu samochodowego do Centralnych Składów Inżynierii. W XII 1929 przeniesiony z b. Centralnych Składów Inżynierii do Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Inżynierii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sam. 1 I 1931.Przeniesiony z dniem 1 XII 1934 z b. Kierownictwa Zaopatrzenia Technicznego  do Kierownictwa Zaopatrzenia Broni Pancernych. Awansowany do stopni mjr-a sł. st. sam. 19 III 1938. w latach 1937-1939 pełnił funkcje kierownika referatu zakupów w Kierownictwie Zaopatrzenia Broni Pancernych w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer w szefostwa broni pancernej i służby samochodowej Armii „Modlin”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. In. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, potem wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam zamieszkał w Buffalo, gdzie zmarł 18 IV 1963.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 11 z 23 II 1923; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z  22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga- W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1987.

     
    Petrol Tadeusz
    [1907-?], por. sł. st.  piech.[1938]
    Ur. 25 X 1907. absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 34 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. w latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 3 kompanii CKM w III batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Peucker Włodzimierz Bronisław
    [1895-1958], ppłk dypl. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. 14 IX 1895. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W WP od 1919. Służył w 1919- d-ca 2 plutonu w 2 szwadronie 1 p. uł. wielkopolskich /stan na VIII 1919/. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 w szeregach 1 p. uł. przemianowanego w v 1920 n 15 p. uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kw. z starszeństwem od 1 VI 1919. służył nadal w 15 p. uł. w Poznaniu. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Przeniesiony w 1926 z 15 p. uł. do Kadry Oficerów Kawalerii z jednoczesnym przydziałem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. Z Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii zostaje skierowany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie przebywa od X 1930-X 1932. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu rtm. dypl. sł. st. kaw. z dniem 1 XI 1932 przydzielony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko wykładowcy. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z CWKaw. w Grudziądzu do WSWoj. w Warszawie, gdzie był asystentem  w katedrze taktyki kawalerii. Przeniesiony z WSWoj. 15 p. uł. w Poznaniu na stanowisko I z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. 19 III 1939. W końcu III 1939 przydzielony do zawiązku sztabu armii gen. E. Przedrzymirskiego na stanowisko szefa Oddziału II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału II w dowództwie Armii  „Modlin”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie w szeregach 41 DP Rez. gen. W. Piekarskiego.  Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem  VII C  w Laufen, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. W I 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Po odzyskaniu wolności w V 1945 pozostał na emigracji. Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1958.
    Odznaczony: KN, KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; T. Jurga – W. Karbowski. Armii „Modlin” 1939. W-wa 1987.

     
    Pęcherzewski Zygmunt
    [1907-+?], por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 22 IV 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. szwol. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 3 p. szwol. w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w 3 p. szwol. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 3 p. szwol. od Suwałk na Lubelszczyznę. Walczył 5 X 1939 pod Kockiem. Od 6 x 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu II d w Gross-Born. W 1945 ewakuowany w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w V 1945 pozostał na zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd później wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i tam osiadł na stałe.
    Nie żyje.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – k. Stepan. Awanse oficerskie 1 WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Pędziwiatr Anatol Alfred 
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 18 VI 1912. Absolwent gimnazjum. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 21 DP Gór. przy 4 psp w Cieszynie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 3 psp w Bielsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 psp w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce z wrogiem 19 IX 1939 w rejonie m. Narol - Wieś na Lubelszczyźnie.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Pękalski Wiktor Piotr
    [1912-1998],kadet, oficer sł. st. piechoty WP, por. [1938], w konspiracji ZWZ-AK, kpt. [1943], ps. „Wróbel”.
    Kmdt Rejonu Zachód w Obwodzie ZWZ-AK Łowicz. Podokręg Zachodni ZWZ/AK. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 31 V 1912 w Grójcu, syn Aleksandra i Anny z d. Mankiewicz. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdał egzaminy i został przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 15 X 1932 do 15 VIII 1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1934 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piechoty awansowany 19 III 1938. W VI 1938 przeniesiony do Baonu KOP „Czortków” na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 kompanią CKM w I Baonie 163 PP Rez. dowodzonym przez mjr sł. st. piech. S. Ruśkiewicza, w składzie 36 DP Rez. Po mobilizacji wraz z 163 PP Rez. przewieziony na Kielecczyznę. Walczył z wrogiem w rejonie Końskich i 07 IX 1939 pod Kazanowem. Po rozbiciu pułku 10 IX 1939, nocą z 10/11 IX 1939 przedostał się wraz z grupą oficerów i żołnierzy na wschodni brzeg Wisły i następnie 17 IX 1939 dotarł do Złoczowa. Wzięty do niewoli sowieckiej 19 IX 1939 i uwięziony w obozie jenieckim w Złoczowie, skąd udało mu się wkrótce zbiec. W nocy z 22/23 IX 1939 dotarł do Czortkowa, gdzie mieszkał przed wybuchem wojny. Jesienią 1939 w rejonie Rawy Ruskiej przedostał się przez granicę i dotarł na teren okupacji niemieckiej. Zamieszkał w Łowiczu, gdzie od początku 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w POZ, potem w ZWZ-AK na terenie Obwodu ZWZ Łowicz. Organizator i k-dt Rejonu Zachód do I 1945. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piechoty 11 XI 1943. Jednocześnie w okresie od wiosny 1942 do VI 1943 oraz od I 1944 do I 1945 pełnił funkcję z-cy k-dta obwodu AK Łowicz. Od XII 1943 do I 1945 kierował także referatem III sztabu AK Łowicz. W VIII 1944 dowodził oddziałem partyzanckim AK, który miał wyruszyć nocą z 17/18 VIII 1944 na pomoc walczącej Warszawie. Jednak w przed wymarszem 14 VIII 1944 rozkaz wymarszu został odwołany. Po rozwiązaniu AK wiosną 1945 wyjechał do Poznania, gdzie zostaje aresztowany przez funkcj. WUBP Poznań i uwięziony w areszcie WUBP Poznań i ZK Poznań, potem zwolniony. Ponownie aresztowany przez UB był więziony od 12 X 1950 do 29 X 1951 pod fałszywymi zarzutami w więzieniu WUBP w Łodzi potem w Łowiczu. Po umorzeniu sprawy z braku dowodów zostaje zwolniony. Osiedla się na stałe w Cigacicach pow. Sulechów, gdzie pracował do 1976 tj. do czasu przejścia na emeryturę.
    Zmarł 09 I 1998 w szpitalu w Zielonej Górze. Pochowany na cmentarzu Cigacicach.
    Żona Halina z d. Średnicka.
    F. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; Biuletyn Informacyjny nr 22/2005 Związku Kadetów II Rzeczpospolitej. W-wa VIII 2005; J. Gozdawa – Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; USC Zielona Góra. Skrócony akt zgonu nr 45/1998.

     
    Pętkowski Józef Zygmunt
    [1894-1940], oficer dypl. sł. st. kaw. WP, ppłk [1933], pośm. płk [2007]
    Ur. 28 XI 1894. Syn Józefa i Marii. Ukończył gimnazjum. Studiował w latach 1913-1914 na Uniwersytecie w Sandovii /Belgia/. Członek ZS. W latach 1914-1917 w Legionach Polskich. W stopniu kpr. służył w 1 p. kaw. LP dowodzonego przez Belinę-Prażmowskiego. Ukończył oficerską szkołę jazdy.
    Od XI 1918 w WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 16 p. uł. w Bydgoszczy, skąd został skierowany do WSWoj.W okresie XI 1922- X 1924 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Z dniem 1 X 1924 w stopniu rtm. SG sł. st. kaw. przydzielony do Wydziału Ogólnego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu, potem przeniesiony na stanowisko szefa sztabu utworzonej w 1924 - 3 Dywizji Kawalerii. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. kaw. 1 I 1928. Przeniesiony z dniem 15 IV 1929 z stanowiska szefa sztabu rozformowanej 3 Dywizji Kawalerii do utworzonej Brygady Kawalerii Poznań na stanowisko szefa sztabu, skąd zostaje przeniesiony w III 1930 do 7 psk w Poznaniu na stanowisko d-cy szwadronu. Z dniem 1 IV 1931 przeniesiony z 7 psk do GISZ na stanowisko I oficera sztabu Inspektoratu Armii gen. dyw. Berbeckiego. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. 1 I 1933. Po 1936 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy 8 p. ułanów w Krakowie, a w 1938 na stanowisko d-cy 19 p. ułanów w Ostrogu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 19 p. ułanów w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczył w bitwie pod Mokrą 1 IX 1939, pod Ostrowami 2 IX 1939, potem 8-9 IX 1939 pod Cyrusową Wolą i 13 IX 1939 pod Mińskiem Maz., a następnie w rejonie Rejowca i pod Jacnią na Lubelszczyźnie 22-23 IX 1939, gdzie pułk przestał istnieć. W nocy z 23/24 Ix 1939 resztki 19 p. ułanów przekraczają rzekę Wieprz i dołącza do oddziałów Zgrupowania Kawalerii gen. w. Andersa, potem po reorganizacji w sile 2 szwadronów w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Przy przekraczaniu szosy Jaworów-Jarosław nastąpiło rozproszenie oddziałów brygady. Dowodzona przez ppłk dypl. Z. P. część 19 p. uł. zostaje okrążona przez sowieckie oddziały i zmuszona do kapitulacji. Od 2 X 1939 w niewoli sowieckiej. Przewieziony etapami do obozu sowieckiego w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13438; KN,OP5,KW2x,zkz, SKZ
    Syn Józef /ur. 1922/, kadet
    Pośmiertnie mianowany przez MON 5 X 2007 płk kaw.
    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Lista oficerów dyplomowanych/stan na dn. 15 IV 1931/W-wa 1931; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 193o; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976;

     
    Pfeiffer Franciszek Edward
    [ 1895-1964], legionista, oficer sł. st. piechoty WP, ppłk. [1935], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, płk [1944] ps. „Edward”, „Gustaw”, „Radwan”, „Wilhelm” vel Edward Kotecki
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Warszawa – Śródmieście III 1944- X1944. Okręg W-wa – Miasto.
    Ur. 22 I 1895 w Łodzi, syn Józefa i Karoliny z d. Franz. Uczęszczał do gimnazjum Łodzi. Czynny w tajnym skautingu. Od X 1914 służy w 5 pp Legionów Polskich w składzie II Brygady Legionów Polskich. Uczestniczył w walkach na froncie karpackim i na Wołyniu. Po kryzysie legionowym w VII 1917 działa w POW na terenie Łodzi. Od XI 1918 do III 1919 w Baonie Harcerskim w Warszawie. Od III 1919 do X 1921 w 5 pp Legionów w stopniu por. sł. st. dowodzi kompanią. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. W 1921 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem 1 VI 1919.Od X 1921 do XII 1923 kierownik PW i WF w DOK V Kraków. Jednocześnie studiuje na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych UJ w Krakowie. Od XII 1923 do IX 1926 d-ca kompanii w 5 pp w Wilnie. Następnie od IX 1926 do 1929 k-dt obwodowy PW i WF przy 67 pp w Brodnicy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty 1 I 1928. W latach 1929-1932 delegat MSWoj. przy PUF i PW w Warszawie. W latach 1932 -1935 d-ca baonu szkolnego 5 pp w Wilnie. Awansowany 1 I 1935 do stopnia ppłk-a sł. st. Od 1935 do VIII 1939 z-ca d-cy 54 pp w Tarnopolu. W VIII 1939 przeniesiony na stanowisko D-CY Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu działań wojennych uniknął niewoli niemieckiej. Przebywał na terenie Łodzi, gdzie uczestniczył w organizowaniu zrębów konspiracji niepodległościowej, SZP. Po objęciu stanowiska d-cy wojewódzkiego w Łodzi przez ppłk-a dypl. L. Okulickiego przekazał mu w XI 1939 swoje aktywa i wyjechał do Warszawy. Od XI 1939 w Sztabie Dowództwa Głównego SZP w Warszawie, gdzie kierował w Oddziale I DG SZP komórką do spraw scaleniowych. Po utworzeniu ZWZ w II 1940 zrezygnował z pracy konspiracyjnej w ZWZ i utworzył organizację o nazwie Grupa Wojsk Polskich Edwarda, od1942 formalnie podporządkowana AK, którą dowodził do III 1944. Po scaleniu z AK w III 1944 został mianowany k-dtem Obwodu Warszawa Śródmieście AK, którym dowodził do X 1944. Brał udział w powstaniu Warszawskim. D-ca 28 DP AK. Awansowany rozkazem KG AK z 27 IX 1944 do stopnia płk-a sł., st. Po powstaniu znalazł się w niewoli niemieckiej. Po odzyskaniu w V 1945 wolności służy w 7 DP i dowództwie II Korpusu we Włoszech i Wlk. Brytanii. Po demobilizacji osiedlił się w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia gen. brygady 19 III 1964.
    Zmarł w Londynie 13 VI 1964. Pochowany na cmentarzu w Łodzi.
    Odznaczony: VM kl. 4 i V, KN, KW 4x, KZ zł.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; T. Kryska – Żarski, S. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991;J. J. Terej. Na rozstajach dróg. Wrocław 1980; K. Pluta-Czachowski. Organizacja Orła Białego. W-wa 1987; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990.

     
    Pfisterer Sergiusz Julian Feliks  Zachariasz
    [1904-1966], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 06 IX 1904. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 1925-1926 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej  Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 12 pap na stanowisko  d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1931. Służył nadal w 12 pal w Złoczowie. Awanswoany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1938. Przeniesiony z 12 pal do 4 dak w Suwałkach na stanowisko d-cy 3 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii w 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do SGO „Narew”, a po reorganizacji Suwalskiej Brygady Kawalerii  w Brygadzie Kawalerii „Edward”  podporządkowanej SGO „Polesie”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 dak. Wyróżnił się 12 IX 1939 w boju z Niemcami w rejonie wsi Kamień, gdzie jego bateria odpierała ogniem na wprost ataki niemieckich czołgów niszcząc kilka czołgów, potem 2-5 X 1939  pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Od XI 1939 do IX 1945 przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem w oflagu II C w Woldenbergu, skad został w I 1945 ewakuowany w głąb Niemiec i przebywa w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Do 1947 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. Mieszkał i pracował w Londynie. Działacz kombatancki.
    Zmarł w Londynie - Wlk. Brytania 27 III 1966
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pfont Stefan Antoni
    [1891-+?], kpt. sł. st.  piech.  [1919] w st. sp. od 1935.
    Ur. 23 VII 1891. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W okresie od 9 XI 1918-13 XII 1918  na kursie w Szkole Podchorążych Piechoty – klasa „J”. Dekretem NW WP z 14 IV 1919 mianowany ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 III 1919. Służył w 29 pp. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Mianowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 57 pp w Poznaniu, gdzie dowodził m. in. kompanią. Długoletni oficer 57 pp. Z  dniem 1 IX 1929 przeniesiony z 57 pp na stanowisko d-cy kompanii w KK Nr 3. Przeniesiony w 1930 z KK Nr 3 do Korpusu Ochrony Pogranicza, a w 1934 z KOP został przeniesiony do PKU Kołomyja. Z dniem 30 IV 1935 przeniesiony z PKU Kołomyja w stan spoczynku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 8 kompanii II batalionu 179 pp rez. w składzie 50 DPRez. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.Dz. Rozkazów wojskowych Nr 45 z 26 IV 1919.

     
    Piasecki Józef Paweł
    [1897-1940], kpt. sł. st. piech.[1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 24 I 1897 w Floriance pow. biłgorajski, syn Wiktoryna i Marianny z Tańskich. Uczęszczał do szkoły średniej. Czynny w Związku Strzeleckim. Od 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich, potem w 1917-1918 działa w POW. WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickei9j w 1920 w szeregach 80pp.     Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty w Warszawie. Mianowany ppor. piech. w 1921. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1921. Służył nadal w 80 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1927 z 80 pp do 8 pp Leg. w Lublinie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1938 był k-dtem PW i WF na miasto i powiat Lublin przy 8 pp Leg., potem 1938-1939 oficer administracyjno-materiałowy 8 pp Leg. W VIII 1939 przydzielony do Ośrodka Zapasowego 3 DP Leg. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził kompanią w III batalionie 8 pp Leg. w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Po 27 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Mianowany pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mjr  piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Piasecki Witold
    [1897-1940],kpt. sł. st. int. /z piech./[1935], pośm. mjr [2007]
    Ur. 1 I8 X 1896 w Serocku, syn Kazimierza /właściciela gospodarstwa rolnego/ i Leokadii z Kuklińskich. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918 w Legii Akademickiej. W okresie 20 XI 1918-14 VI 1919 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent klasy „H”, potem jako podchorążych piech. przydzielony do 36 pp LA. Mianowany ppor. piech. 1 VII 1919. Brał udział w szeregach 36 pp w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 służył w 38 pp w Przemyślu. Przeniesiony z dniem 8 I 1925 z 38 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu, potem kompanii granicznej. Służył początkowo w 11 Baonie KOP „Ostróg”, potem w 14 Baonie KOP „Barszczów”. W 1930 jako kandydat do WSWoj. odbywał staż w 13 pap oraz w 34 pp. Z dniem 5 I 1931 powołany na kurs 2 letni normalny do WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w Warszawie został z dniem 3 XI 1932 skierowany na 2 letni kurs intendentów w WSInt. na kurs 1932-1934. Z dniem 1 XI 1934 przydzielony w stopniu por. dypl. int. do szefostwa int. DOK VIII w Toruniu na stanowisko referenta. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. int. 1 I 1935. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika referatu budżetowego w szefostwie int. KOP w Warszawie. Przydział mobilizacyjny miał na stanowisko oficera informacyjnego do 4 DP. W kampanii wrzesniowej 1939 walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas walk 5 x 1939 został ranny. Przebywał w szpitalu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub V 1940.
    Odznaczony KW 2x, SKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr int.
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Piasecki  Zygmunt Hieronim
    [1893-1954], legionista „Dublańczyk”, w WP gen. bryg.[1937]
    Ur. 14 XII 1893 w Szafarni pow. Rypin , syn Andrzeja i Heleny z d. Dembińskiej. W 1910 ukończył 7 klas Szkoły Handlowej  we Włocławku i po zdaniu matury studiował od 1910 do 1913 na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki we Lwowie oraz w Szkole Rolniczej w Dublanach. Był członkiem Związku Walki Czynnej, oraz Związku Strzeleckiego we Lwowie. 28 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 1 szwadronu  1 p. ułanów LP. Używał wówczas ps. „Dublańczyk”. Walczy na froncie w szeregach 1 p. uł. Leg. Mianowany ppor. kaw. 1IX 1916, potem por. kaw. 18 X 1918. Od XI 1918 w WP. W okresie XI 1918-VIII 1920  organizator i d-ca 1 szwadronu 7 p. uł.  15 XII 1918 mianowany rtm. kaw. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej 1918-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VIII 1920-II 1921 d-ca IV Brygady Jazdy. Od III 1921- o 1929  p.o. d-cy potem d-ca p. 7 p. uł. Awansowany do stopnia ppłk-a kaw. 1 VII 1923, a do stopnia płk-a kaw. 1 I 1928. Od III 1929-III 1930 d-ca XVII Brygady Kawalerii/odbył XII 1929-IV 1930 kurs dla wyższych dowódców  /CWSW w Warszawie/Od III 1930-20 IX 1939 d-ca V Samodzielnej BK przemianowanej na Krakowską Brygadę Kawalerii. Mianowany gen. bryg. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Krakowską Brygada Kawalerii w składzie Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady od Małopolski na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach X 1939-IV 1945.
    Po wojnie zamieszkał we Francji. Zmarł 26 I 1954 w Nicei.
    Odznaczany: VM kl. 3,4,5 , KN, KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 19039. Kraków 2006; W. feblik. Armia „Kraków” 1939.W-wa 1975;T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991 
     

    Piasek-Piaskowski Józef Walenty
    [1905-1939], ppor. rez. art.[1933]
    Ur. 14 II 1905. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach w latach 1930-1931 w 3 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 pac. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 pac. Ewidencyjnie podlegał PKU Płock. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy plutonu w II dywizjonie 1 pac. Uczestnik walk na szlaku bojowym II dywizjonu 1 pac. Poległ w walce z Niemcami 21 IX 1939 w Woli Gułowskiej. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Woli Gułowskiej.
    J. Łukasiak. Wołyńska szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 200o; Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Piątek Stanisław
    [1913-?], ppor. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 5 X 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937  z przydziałem do 3 psp w Bielsku. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w 1 kompanii CKM w I batalionie 3 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 111 samodzielnej kompanii CKM plot. dla ochrony plot. Grupy Fortecznej Obszaru „Katowice’”. 
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1937;R. Rybka –K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Piątek Stanisław
    [1890-?],dr kpt. rez. aud.[1919]
    Ur. 08 I 1890. Absolwent szkoły średniej z maturą, potem ukończył studia prawnicze. Uczestnik I wojny światowej . W WP od XI 1918 w stopniu por. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Korpusu Oficerów Sądowych. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Pracował w Okręgowym Sądzie w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku sędziego – Oddział Sprawiedliwości Grupy Fortecznej „Katowice” w składzie armii „Kraków”. Po zakończeniu walk dalsze losy.
    Rocznik oficerski 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Piątkiewicz Leopold 
    [1901-1984], kpt. sł. st. łączn.[1934], w konspiracji ZWZ/AK, mjr [1944], ppłk [1945], ps. „Bogdan”, „Bohdan”, „Dach”, „Echo”, „Fakir”, „Leopold”, „Papcio”, „Poldek” vel Józef Wiśniewski
    Ur. 9 XI 1901 w Wieliczce, syn Józefa i Marii z d. Ścigalskiej. Od IX 1911 był kadetem w niższej , a od VIII 1916 wyższej szkole realnej w Łobzowie  XI 1918 przemianowanej na Państwową Wyższą Szkołę Realną Wojskową. Po ukończeniu szkoły w V 1919 zdał maturę. Bezterminowo urlopowany z powodu choroby serca. 1 VI 1919 mianowany ppor. W III 1920 zgłosił się na ochotnika do 5 szkolnej kompanii telegraficznej . Od IV-XII 1920 odbywał przeszkolenie w Szkole Podchorążych Łączności w Zegrzu. Następnie mianowany d-cą plutonu w 1 p. łącz. Brał udział w bitwie warszawskiej. Od IX 1921 dowodzi plutonem, potem kompanią telegraficzną 2 Armii. Od II 1922 pełnił funkcję szefa łącz. 3 DPLeg. 1 III 1922 awansowany do stopnia por. sł. st. łącz. Od X 1922 d-ca plutonu w 2 p. łącz. w Jarosławiu. Od VIII 1923 przebywał na kursie w Obozie Szkolnym Wojsk Łączności w Zegrzu. Od III 1924 dowodzi ponownie plutonem w 2 p. łącz. W VII 1924 przeniesiony do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie. Od IX 1924 do IV 1925 na kursie w Obozie Szkolnym Wojsk Samochodowych w Warszawie. Od IV –IX 1925 d-ca plutonu, potem od IX 1925 oficer samochodowy, a od XII 1925 oficer żywnościowy. Od V 1926 ponownie d-ca plutonu łączności. Od XII 1926 oficer pocztowy, potem od IV 1927 powraca na stanowisko d-cy plutonu. W XII 1928 mianowany oficerem oświatowym batalionu. W XI 1930 przeniesiony na stanowisko d-cy kadry kompanii szkolnej 1 batalionu pułku radiotelegraficznego w Warszawie, we IX 1934 na identyczne stanowisko w 2 batalionie p. radiol. W Krakowie. Awansowany 1 I 1934 do stopnia kpt. sł. st. łącz. W latach 1937-1938 odbył w Centrum Wyszkolenia Piechoty  w Rembertowie kurs dla oficerów łączności w jednostkach piechoty. W latach 1938-1939 był nadal  d-cą kadry kompanii szkolnej 2 bat. radiotelegraficznego w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa łączności radiowej Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Podczas walk na Lubelszczyźnie 22 IX 1939  zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Był jeńcem w obozach przejściowych  Bochni i Krakowie. 28 XII 1939 zbiegł z szpitala. Od XII 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej na stanowisku szefa łączności w Komendzie Obszaru SZP-ZWZ Kraków-Śląsk. Po „wsypie” kwietniowej 1941 przeniesiony do warszawy. W V 1942 mianowany szefem Wydziału V Łączności w sztabie Komendy Okręgu Warszawa-Miasto AK.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz. 03 V 1943. W VI 1942 przeniesiony na stanowisko szefa Wydziału V –O Komendy Obszaru Lwów AK. W VII 1944 w czasie walk we Lwowie prowadzonych w ramach akcji „Burza” dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec. Następnie w dyspozycji KG AK z przeniesieniem do Komendy Okręgu AK Kraków. Ujawnił się w IX 1945 przed Komisją Likwidacyjną d.s b. AK w Krakowie i zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 I 1945 z jednoczesnym przeniesieniem do rezerwy. Podejmuje wówczas pracę zawodowa na stanowisku naczelnika działu transportu  w Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego w Bytomiu, gdzie pracuje od 1 VI 1946 do 1 X 1947. , potem w Towarzystwie Budowy Sieci Elektrycznej w Tarnowie do 10 X 1948.Do 1956 pracuje w różnych krakowskich firmach. Od 1956 na rencie. W 1967 otrzymał uprawnienia do pobierania renty specjalnej. Był tez radiestetą.
    Zmarł w Krakowie 23 XI 1984 . Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ, SKZ z M, Krzyżem AK.
    Żonaty z Martą.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; K. Malinowski. Żołnierze Walczącej Warszawy W-wa 1983; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1929-1944. T. 2. W-wa 1987;G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1945. Słownik biograficzny. Katowice 199.

     
    Piątkiewicz  Stanisław Eugeniusz
    [1896-1940], dr por. rez. piech.[1919]
    Ur. 03 I 1896. Absolwent gimnazjum, potem ukończył wyższe studia uzyskując stopień dr-a. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. Piech. z przydziałem do 83 pp, skąd później został przeniesiony do 51 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Brzeżany. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku –cy plutonu w 51 pp, potem w szeregach Batalionu „Wilk”, „Olek”  utworzonego w Małkini. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach znalazł się w sowieckiej niewoli. Zamordowany przez funkcj. NKWD wiosną 1940 na Ukrainie. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Roczniki oficerskie 1923,1924

     
    Piątkowski Alojzy
    [1910-1993], kadet,  por. sł. st.  sap.[1936], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. w PSZ mjr/ppłk/płk w st. sp. dr inż.
    Ur. 25 V 1910. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie. W latach 1933-1934 na kurie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1934 z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do Batalionu Mostowego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w Baonie Mostowym, skąd został odkomenderowany na kurs dla młodszych oficerów saperów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 15 kompanii mostów ciężkich z Batalionu Mostowego. Walczył z wrogiem m. in. w obronie mostu w Dęblinie”, potem na Lubelszczyźnie. podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Bliższy przydział n/n. Od 1945 służył w 1 DPanc. gen. St. Maczka. Walczył w Holandii i Niemczech. Skierowany po wojnie przez MSWoj. w Londynie na studia do Czechosłowackiej WSWoj, którą ukończył jako oficer dyplomowany. Po demobilizacji studiował na Heidelbergu i Londynie. Ukończył studia z dyplomem inż. Awansowany do stopnia mjr-a/ppłk/płka. Mieszkał i pracował w Londynie.
    Zmarł w Londynie 24 V 1993
    Odznaczony: KW, ZK z M.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. Batalion Mostowy. Pruszków 1996.

     
    Piątkowski Antoni Marian
    [1915-1940], ppor. sł. st. kaw. [1938], pośm. por.[2007]
    Ur. 21 I 1915 w Wielkiej Wsi, pow. iłżecki, syn Antoniego i Zofii z Rumuńskich. Absolwent Państwowego Gimnazjum Humanistycznego w Puławach, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1928 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1938 z przydziałem do 8 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 1 szwadronu 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 8 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV lub V 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie. 
    St. Radomski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Piątkowski Bogdan Juliusz Konrad
    [1910-1943],kadet,  por. art. [1933], w AK kpt. [1942] ps. „Mak”, „Dżul”, „Luka” vel Stanisław Karpiński
    Ur. 11 IV 1910 we Lwowie, syn Mieczysława  inż. płk WP i Wiktorii z d. Olszewskiej. W latach 1923-1928 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie otrzymał w 1928 świadectwo dojrzałości. W okresie 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany 15 VIII 1930 do stopnia ppor. sł. st. art. z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopni por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 2 V 1935 z 7 dak do 1 dak w Warszawie. W 1936 ukończył Wyższą Szkołę  Nauk Politycznych w Warszawie. W latach 1938-1939  pełnił funkcje oficera zwiadowczego 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera mobilizacyjnego w Ośrodku Zapasowym Artylerii Konnej nr 1 w Mińsku Maz. Po rozwiązaniu Ośrodka 27 IX 1939  przekroczył granice z Litwą, gdzie zostaje internowany w obozie jenieckim. Po ucieczce z obozu przez Łotwę  i Szwecję przedostał się do Francji i tam od I 1940 służy w 3 baterii 3 pal w składzie 3 DSP. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie został przydzielony do I Brygady Strzelców na stanowisko oficera ogniowego 1 baterii w I dyonie art. lekkiej. Po zgłoszeniu się do służby w kraju przeszedł przeszkolenie konspiracyjne  w dywersji. Zaprzysiężony 10 XI 1941 w Oddziale VI Sztabu NW. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art., z starszeństwem od 3 III 1942. W nocy z 3/4 III 1942 odbył skok na placówkę odbiorczą „Pole”  w rejonie Wyszkowa. Przydzielony do „Wachlarza”  na Odcinek IV. Dowodził grupą dywersantów, która w V 1942 rozkręcał szyny na trasie Mińsk-Orsza powodując wykolejenie niemieckiego pociągu z amunicja i jej wybuch. Od IX 1942 pełni funkcję kmdta bazy w Mińsku Białoruskim. Współpracuje w tym czasie z placówką ekspozytury wywiadu dalekiego zasięgu AK. 12 XII 1942 aresztowany w Mińsku przez gestapo. 10 I 1943 w czasie próby ucieczki postrzelony ciężko przez białoruskiego strażnika zostaje umieszczony w szpitalu więziennym . Po nieudanej próbie odbicia 6 II 1943  ślad po nim zaginął. W więzieniu w Mińsku przebywał podobno jeszcze w III 1943.
    Odznaczony pośmiertnie VM kl. 5.
    Żonaty  z Danutą z d. Rylska.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. A. Tochman. Słownik Biograficzny Cichociemnych. T. I. Zwierzyniec-Rzeszów 2008; P. Zarzycki. 1 DAK. Pruszków 1999

     
    Piątkowski de Małyszko Bronisław Władysław
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 15 VII 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 5 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 kompanii II batalionu 5 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 5 pp leg. w składzie 1 DP Leg. w GO „Wyszków”. Walczył z Niemcami nad Narwią i Bugiem pod Różanem , Wołyniami, Kałuszynem, potem na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 1 pp Leg.  pod Antoniówką na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13355
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; D. Faszcza. 5 Pułk Piechoty Legionów. Pruszków 1994.

     
    Piątkowski Henryk
    [1907-1991], oficer sł. st. piechoty WP, por. [1934], w konspiracji ZWZ/AK/ROAK/DSZ, kpt. [1943], mjr sl. st.. [1945], działacz WiN, ps. „Kotlina” vel Edward Olejnicki, Henryk Siergel. Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu ROAK/DSZ Puławy III – VIII 1945. Prezes Obwodu WiN Puławy IX 1945 – X 1946.
    Ur. 11 II 1907 w Rykach pow. Puławy, syn Piotra i Aleksandry z d. Makulec. Po ukończeniu szkoły powszechnej, uczęszczał do gimnazjum Humanistycznego w Łukowie, gdzie w 1928 zdaje maturę. Powołany w1928 do odbycia służby wojskowej zostaje skierowany do Baonu Podch. Rez. Piechoty Nr 9 w Berezie Kartuskiej, a potem od IX 1929 do VIII 1931 kształci się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1931 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1934. W 1935 zostaje przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do Batalionu KOP w Derdekałach pow. Krzemieniec woj. wołyńskie na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej, następnie d-ca kompanii. Następnie przeniesiony do 8 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu łączności. W 1938 ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej i przeniesiony do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 8 pp Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku pod Iłżą 8-9 IX 1939 oraz 23 IX 1939 pod Tarnawatką na Lubelszczyźnie. Unika niewoli niemieckiej i w X 1939 powraca do rodzinnych Ryk, gdzie początkowo ukrywa się przed aresztowaniem. W II 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ. Do II 1940 d-ca Placówki ZWZ Ryki potem od II 1941 k-dt Rejonu VIII / Ryki – Ułęż - Sobieszów, / który organizacyjnie do VI 1942 wchodził w skład Obwodu ZWZ/AK Garwolin, a od VI 1942 został przyłączony jako rejon IV w Podobwodzie „A” Obwodu AK Puławy. Po wejściu wojsk sowieckich na teren obwodu pozostaje nadal w konspiracji. Jednocześnie do X 1944 zastępca k-dta Podobwodu „A” kpt./mjr sł. st. piech. Piotra Ignacaka ps. „Sawa”. Od XI 1944 pełni funkcję k-dta Podobwodu „A”. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1943. Po rozwiązaniu w I 1945 Armii Krajowej działa w konspiracji poakowskiej ROAK. Na początku IV 1945 zostaje mianowany k-dtem Obwodu ROAK/DSZ Puławy. Funkcję sprawuje do VIII 1945. Dzięki jego aktywnej i umiejętnej pracy organizacyjnej obwód funkcjonował sprawnie. Był awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Rozkazem Delegata Sił Zbrojnych na Kraj nr 319 z 1 VI 1945 płk – dypl. J. Rzepeckiego „Wojnar” W tym okresie czasu oficjalnie był zatrudniony jako rachmistrz-odbiorca w cukrowni Garbów pow. Puławy. Po utworzeniu we wrześniu 1945 Zrzeszenia WiN działa w strukturach tej organizacji na stanowisku Prezesa /k-dta/ Obwodu WiN Puławy krypt. „Pułtusk II”, który wchodzi w skład Inspektoratu Rejonowego WiN Puławy – Okręg WiN Lublin. W obwodzie prowadzono głównie działalność wywiadowczą, propagandową oraz dywersyjną. Do jesieni 1946 obwód WiN Puławy należał do najlepiej zorganizowanych w okręgu lubelskim. Do jesieni 1946 miał pełna obsadę w rejonach i placówkach terenowych oraz najbardziej rozwiniętą sieć dywersji. W wyniku prowadzonego rozpracowania agenturalnego przez funkcj. PUBP Puławy zostaje zdekonspirowany i 14 X 1946 zatrzymany w Garbowie przez funkcj. PUBP Puławy. Początkowo przetrzymywany i przesłuchiwany w Puławach potem przewieziony do aresztu WUBP w Lublinie, gdzie był przesłuchiwany przez oficera śledczego WUBP Lublin Feliksa Zawadzkiego pod osobistym nadzorem szefa urzędu mjr Jana Tataja. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania zostało wydane z datą 24 II 1947 przez WPR Lublin. Podczas śledztwa w celu wymuszenia zeznań był poddawany torturom i biciu. Wyrokiem WSR Lublin z dnia 16 VI 1947, syg. akt Sr. 624/47 został skazany na karę 12 lat więzienia z art. 86§ 2 KKWP, art. 117 , KKWP oraz art. 191 kk a przy zastosowaniu amnestii na łączną karę 9 lat więzienia oraz kary dodatkowe pozbawienia praw obywatelskich, publicznych i honorowych na lat 5, konfiskatę mienia na rzecz Skarbu Państwa. Po procesie więziony na Zamku Lubelskim, skąd go przewieziono do Centralnego Więzienia Karnego w Rawiczu, gdzie został osadzony 19 II 1948. Początek wykonania kary 14 X 1946 – upływ kary 14 X 1955. Jako działacz niepodległościowy był szykanowany przez personel więzienny. Zaliczony do grupy więźniów antypaństwowych „A” odbywał karę w najgorszych warunkach. W dniu 15 I 1953 zostaje z CWK w Rawiczu wywieziony do więzienia w Strzelcach Opolskich. Następnie przebywał w OPW Bytom i Chorzów. Zwolniony z więzienia 14 X 1955 po odbyciu całej orzeczonej przez WSR Lublin kary 9 lat więzienia. Po powrocie do Ryk i podleczeniu zdrowia nie mógł znaleźć pracy. Początkowo pracuje dorywczo. Dopiero po 1956 udało mu się podjąć pracę zawodową w jednym z zakładów na terenie Ryk.
    Do 1960 był objęty przez SB kontrolą operacyjną. W 1989 należał do inicjatorów i organizatorów Stowarzyszenia Żołnierzy AK. Mieszkał przy ul. Swatowskiej 38 w Rykach. W 1990 na wniosek ŚZŻAK został rozkazem personalnym MON awansowany do stopnia mjr w st. sp. / stopień zweryfikowany z 1 VI 1945/Ciężko chory w 1991 przebywał w jednym z warszawskich szpitali na Ochocie, gdzie zmarł 07 XI 1991. Uroczysty pogrzeb z udziałem pocztów sztandarowych z Puław, Ryk oraz innych odbył się 13 XI 1991 na cmentarzu w Rykach. Pożegnany przez przyjaciół i liczne grono b. żołnierzy konspiracji niepodległościowej.
    Odznaczony; SKZ z M, KAK.
    Od 1937 był żonaty z Natalią z d. Olejnicka z zawodu nauczyciel. Z tego związku miał dwóch synów: Bogdana /1938/ i Janusza /1940/
    Rocznik Oficerski M.S.Woj. z 1932, s. 134,545; USC Warszawa-Ochota, skrócony akt zgonu nr IV/3153/9; Księga ewidencyjna więźniów CWK Rawicz nr 2265/1951;K. Kotliński. Puławscy żołnierze AK. Puławy 1999, s. 27,55; J. Śląski. Żołnierze wyklęci. Warszawa1996,s. 34,36,45; I. Caban - Z. Mańkowski. ZWZ i AK w Okręgu Lubelskim 1939-1944.Lublin 197,t. I, s.213; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995, s.270,271;H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 Pułku Piechoty Legionów w walkach obronnych 1939. Lublin 1984,s. 90; T. Łaszczewski. Nota biograficzna H. Piątkowskiego /w/ Biuletyn 25-1932 ZG WiN „Orzeł Biały”, nr 5 (128) maj 2002,s. 11-13; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976,s. 304. L. Pietrzak. Henryk Piątkowski [w:], Słownik Biograficzny, t. II., s. 401-404, Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Kraków-Warszawa-Wrocław 2004; Rozkaz nr 319 Delegata Sił Zbrojnych na Kraj z 1 VI 1945 /Żyto/. W-wa 2004.

     
    Piątkowski Zenon Aleksy
    [1913-1981], wachm. pchor., ppor. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. w 1913. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Po zdaniu matury studiował. W latach 1937-1939 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 3 p. szw0l. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 3 p. szwol. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 20 IX 1939 w składzie BK „Edward” w SGO „Polesie”. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. Uczestnik walk por Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał głównie od lata 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Czynny w jenieckiej konspiracji wojskowej. Po wojnie w kraju. Początkowo mieszkał w Legnicy, skąd przeniósł się do Gliwic.
    Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inż. Mieszkał i pracował w Gliwicach.
    Zmarł 28 IV 1981 w Gliwicach. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Pichl Leon Józef Marian
    [1893- 1961], płk. sł. st. art.[1939]
    Ur. 30 XII 1893 we Lwowie. Uczęszczał w latach 1904-1908 do Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerów artylerii. W WP w stopniu por. od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pap. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 2 pap, potem od 1924 w 23 pap, gdzie dowodził baterią , potem  I dywizjonem. Awansowany do stopnia mjra sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. W okresie od 16 V 1927 do 15 IX 1927 pełnił funkcję d-cy poligonu w czarnym Dunajcu.W 1928 przeniesiony z 23 pap do 1 Okręgowego Szefostwa Artylerii i uzbrojenia na stanowisko referenta. Przeniesiony w 1929 z b. 1 Okręgowego Szefostwa Artylerii  i Uzbrojenia do dowództwa 1 Grupy Artylerii. W 1930 mianowany z-cą d-cy  1 pap Leg. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. w 1934 przeniesiony z 1 pal do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko szefa artylerii., skąd w 1937 został przeniesiony do 19 pal na stanowisko d-cy pułku,. funkcje objął z dniem 23 VII 1937. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk-a sł. st. art. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 19 pal w składzie 19 DP w składzie Armii „Prusy”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. pod Piotrkowem Tryb., potem w bojach odwrotowych. Po rozbiciu 19 pal walczy na czele spieszonego oddziału artylerzystów z 19 pal w składzie 77 pp odtworzonego na Lubelszczyźnie włączonego do 19 Brygady Piechoty. Walczy 23 IX 1939  w rejonie Tyszowca. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na  Zachód, gdzie służy w PSZ we Francji, potem w Wlk. Brytanii. Oficer w Centrum Wyszkolenia Artylerii, a od 1944 kmdt CWArt. W Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 pozostaje na stałe w Wlk. Brytanii. Zmarł  w 1961 w Hrabstwie Hampshire.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 21 I 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 19 PAL. Pruszków 1996. 

     
    Piech Stanisław Jan
    [1905-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 8 V 1905. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 23 pal w Będzinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu kursu dla oficerów art. w zakresie łączności dowodzi w latach 1938-1939 plutonem łączności 23 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 23 pal od Będzina n Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr  9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zielińśki. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989.

     
    Piechowicz Kazimierz Mikołaj 
    [1915-1965], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 5 I 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 2 psp w Sanoku na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie 2 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 psp. Podczas walk 8 IX 1939 zostaje ranny. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii. Od 1956 żonaty z Cecylią Naglik. Zmarł w 1965 w Coventry –Hrabstwo Warwickshire.
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1939.

     
    Piechowicz Stanisław Wincenty
    [1913-?], ppor. rez. piech. [1937]
    Ur. 30 VI 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w 4 kompanii szkolnej w szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 73 pp w Katowicach. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Zmobilizowany  latem 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939  na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii CKM III Batalionu 8 pp Leg. Walczył na szlaku bojowym 8 pp Leg. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach IX A, potem II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Piechura Jan
    [1894-+? przed 1969], ppłk  dypl. sł. st. int.[1936]
    Ur. 19 XI 1894. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej.. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po woj nie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. adm. Z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w
    Okręgowy Zakład Gospodarczy I, skąd został  odkomenderowany na studia do  Wyższej Szkoły. Intendentury-Dział Gospodarzy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. int. 15 VIII 1924. Po ukończeniu WSInt. Pełnił różne funkcje m. in. rejonowy kierownik  intendentury Lublin, potem w 1932 w szefostwie int. DOK II Lublin. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a  dypl. sł. st. int. w latach 1937-1939 szef Intendentury DOK IX w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa intendentury w SGO „Polesie”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu  zniewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Odznaczony: KN, KW4x, ZKZ 2x,
    Zmarł przed 1969 w Polsce.
    Dz. Pers. nr 131 z 17 XII 1924; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski./ SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Piecuch Stanisław
    [1907-1971], por. sł. st. piech.[1935], kpt.
    Ur. 13 IV 1907 w Krzeszowicach woj. krakowskie, syn Jakuba i Teresy z d. Graca. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Krakowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1929 studiował na Wydziale Prawa UJ w Krakowie. Od 15 XI 1929 do 27 VII 1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, potem 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Następnie pełnił m. in. funkcję d-cy 4 kompanii w II batalionie 75 pp, a od 1939 adiutant pułku i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył na szlaku bojowym, pułku od Chorzowa na Lubelszczyznę. Podczas walk pod Tomaszowem Lub. w nocy z 23/24 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po odzyskaniu wolności 31 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Chorzowie. Pracował w Centrali Zbytu Węgla w Katowicach. Działał w środowisku Woldenberczyków.
    Odznaczony za męstwo okazane na polu walki we IX 1939 VM kl. 5 nr 0948, oraz ZKZ, SKZ i innymi.
    Zmarł 5 XI 1971 w Chorzowie. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Żonaty z Rozyną Lubina. Z tego związku miał syna Tadeusza//1946/ profesora.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Piecuch – B. Polak. Biogram St. P. /w:/Kawalerowie VM 1792-1945. T. III /1939/cz. 1. Koszalin 1997

     
    Pieczka Alfred Ludwik
    [1914-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 24 V 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1936 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 X 1936 z przydziałem do 78 pp na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w 178 pp rez. w składzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. nr 5 z 15 X 1936; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Piekarniak Franciszek
    [1910-1939], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 25 IX 1910, Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 kompanii CKM 133 pprez. w składzie 33 DPRez. Poległ w walce z wrogiem 3 X 1939 pod Kockiem. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Piekarski Kazimierz
    [1902-1939], por. rez. kaw.[1932]
    Ur. 2 III 19o2. Absolwent gimnazjum. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie ukończył kurs podchorążych rezerwy kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. 1 VII 1925. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 2 I 1932 do stopnia por. rez. kaw. z przydziałem do 25 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Radom. Zmobilizowany do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy 4 plutonu w 1 szwadronie  spieszonym z Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk n Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Umieszczony w szpitalu w Zamościu zmarł tam  19 IX 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu w Zamościu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Piekarski Wacław
    [1893-1979], hallerczyk, gen. bryg. WP[ 1939]
    Ur. 5 VI 1894 w Pilicy. Po ukończeniu gimnazjum studiował filozofię i nauki społeczne na Uniwersytecie w Genewie. Był członkiem „Zarzewia”, Drużyn Strzeleckich i Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską piechoty. Przydzielony do Korpusu Ekspedycyjnego walczy w Grecji, skąd przedostał się przez Włochy do Armii gen. J. Hallera w Francji. Od XII 1917 do IV 1919 d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr dowodzi batalionem, potem z-ca d-cy 1 p. strzelców. W IV 1919 przybywa z Armią Gen. Hallera do Polski. Od IV 1919 do XI 1921 z-ca d-cy potem d-ca 1 p. strzelców przemianowanego 1 IX 1919 na 43 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu ppłk sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie IX 1921 – X 1922 z-ca k-dta Doświadczalnego Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W okresie XI 1922 – II 1924 studiuje w francuskiej Wyższej Szkole Wojennej oraz Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Od I 1925 do IX 1926 szef Wydziału Ewidencyjnego Oddziału II SG. Od X 1926 do IV 1927 I oficer sztabu Inspektoratu armii Nr 1. W latach VI 1927 IX 1931 d-ca 54 pp. Awansowany do stopnia płk SG sł. st. piech. 1 I 1928. Przeniesiony do KOP od IX 1931 do X 1935 był    d-cą Brygady KOP „Podole” . Od X 1935 do VIII 1936 d-ca piechoty dywizyjnej 11 DP, potem od VIII 1936 do X 1938 dowodził 29 DP. W okresie X 1938-VIII 1939 był szefem Departamentu Piechoty MSWoj. Mianowany gen. bryg. 19 III 1939. W VIII 1939 mianowany d-cą mobilizowanej 41 DP, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Po kapitulacji na Lubelszczyźnie od 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach, najdłużej przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Francji i tam osiedlił się na stałe.
    Zmarł 14 II 1979 w m. Creteil k. Paryża.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR 4 kl., KW4x, ZKZ.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; T. Kryska – Karski – St. Zurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. Chocianowicz. W 50 – lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990

     
    Piekarz Józef
    [1906-?], ppor. rez. piech. WP [1933]
    Ur. 28 VIII 1906. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 psp w Nowym Sączu. Ewidencyjnie podlegał PKU Kraków. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w Baonie Asystencyjnym 55 DPRez., a od 5 IX w składzie Grupy Fortecznej. Walczy na szlaku bojowym batalionu od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Piekarz  Józef 
    [1916-1992], ppor . piech.[1938]
    Ur. 10 XI 1916 w Dobczycach. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 6 psp w Samborze. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii I batalionu 6 psp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 kompanii III batalionu 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji niemieckiej był żołnierzem Armii Krajowej w Okręgu Radomsko-Kieleckim ZWZ/AK. Podczas akcji „Burza” latem 1944 był żołnierzem 2 pp leg. AK. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Myślenicach, gdzie pracował jako urzędnik w ZUS, potem w Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego i jako wiceprezes Spółdzielni „Pionier”, a następnie w Spółdzielni Mieszkaniowej „Zorza”. Był też działaczem kombatanckim. Pełni funkcję wiceprezesa Koła Związku Kombatantów RP i BWP.
    Zmarł w Myślenicach 13 IX 1992
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Piekło  Stanisław Rudolf 
    [1912-1990], ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 1 III 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 202 pprez. w składzie 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł w I 1990 w Wandsworth –Londyn.
    R. Rybka-K. Stepan. Awanse oficerskie 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy. Kraków 1989.

     
    Piekut Jan
    [1907-?], por. sł. st. łączn.[1934]
    Ur. 22 VI 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 17 IX 1928- 28 VII1929 w  Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-193 1 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie n kierunku łączność. W okresie 1931-1932 na kursie aplikacyjnym. Promowany w 15 VIII 1932 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 batalionu telegraficznego na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony z 1 batalionu telegraficznego do plutonu telegraficznego  Brygady Kawalerii „Białystok” , przemianowanej 1 IV 1937 na Podlaska  Brygadę Kawalerii. W latach 1938-1939 pełnił funkcję d-cy szwadronu łączności Suwalskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady od Białegostoku na Lubelszczyznę. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach w Niemczech. Powojenne losy n/n
    Odznaczony: BKZ
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934.

     
    Pierściński Wieńczysław Wacław
    [1912-?], inż. leśnik, ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 27 IX 1912. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył w 1938 studia wyższe z dyplomem inż. leśnika  W latach 1932-1933 odbywał służbę wojskową w 3 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 pac. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 pac w Chełmie. Ewidencyjnie podlegał PKU Chełm. W 1939 zmobilizowany do 2 pac z przydziałem do mobilizowanego przez 2 pac  dla 3 DP Leg. 3 dac przydzielonym ostatecznie dla wzmocnienia artylerii 39 DP Rez. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 3 dac w składzie 39 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowy 3 dac.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Pierzak Walenty
    [1899 -1976], rtm. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 09 I 1899 w m. Zdania pow. Radomsko, syn Jana i Antoniny. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 11 p. uł. Awansowany do stopnia plut. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1924 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1926. Długoletni oficer 9 psk, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1934. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu mianowany d-cą szwadronu w 9 psk. W latach 1937-1939 d-ca szwadronu CKM 9 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 psk. Uczestniczy w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Po wojnie powraca do kraju. Mieszkał początkowo z rodzina w Grajewie skąd później przeprowadził się do Radomska i tam zamieszkał na stałe.
    Zmarł w Radomsku 28 VIII 1976. Pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Za kampanie wrześniową został odznaczony VM kl. 4.
    Odznaczony: VM kl. 4, 5 , SKZ
    Żonaty. Żona Stefania. Miał syna.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1939. W-w 1989; Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 97 z 25 IX 1924;Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Pieściuk Antoni
    [1897-?], rtm. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 23 VIII 1897. Uczestnik I wojny światowej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służy w WP jako podoficer zawodowy. W okresie 1923-1925 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów Zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VII 1925 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Z dniem 16 IV 1932 skierowany na 4 tygodniowy kurs maskowania w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. W 1934 przeniesiony 9 psk do 25 p. uł. w Prużanie. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1939. W 1939 ukończył kurs dla dowódców szwadronu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 szwadronu 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Podczas walk zostaje ranny.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Błasiński. 25 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1995

     
    Pietrański Tadeusz Zygmunt
    [1901-?] kpt. sł. st. art.[1935]
    Ur. 13 I 1901. Uczęszczał do szkoły realnej. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostaje w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy /klasa artylerii/.Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 31 VIII 1924 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. Długoletni oficer 3 pp/pal. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W latach 1936-1939 d-ca 5 baterii w II dywizjonie 3 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 baterii II dywizjonu 3 pal przydzielonego do 39 DP Rez. Podczas walk pod Cześnikami 21 IX 1939 zostaje ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu.
    Odznaczony: KN, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005

     
    Pietraszko Teofil
    [1913-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 26 VIII 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1932-1935 w szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 77 pp w Lidzie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 dowodził plutonem ppanc. w 77 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii 77 pp w składzie 19 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Piotrkowem Tryb. potem w walkach odwrotowych i na Lubelszczyźnie, gdzie dowodził kompani ppanc. w odtworzonym 77 pp. Poległ w walce z Niemcami 29 IX 1939 pod Janowem Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Janowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 77 Pułk Strzelców Kowieńskich. Pruszków 2002.

     
    Pietraszun Antoni
    [1897-1973], kpt. sł. st. piech.[1936], w AK mjr , ps. „Kotek”
    Ur. 13 VI 1897 w Ambrożyszkach na Wileńszczyźnie, syn Józefa i Anny. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 29 pp.  Po wojnie służył w 85 pp. Zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 85 pp. W 1930 powołany do służby czynnej w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od I 1925. Służył m. in. w 6 pp Leg. w Wilnie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1939 z 6 pp Leg. na stanowisko oficera ordynansowego w Inspektoracie Armii w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego w Dowództwie Grupy Armii gen. S. Dęba-Biernackiego. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Wilna. Podejmuje działalność konspiracyjną. W III 1942 aresztowany z grupą żołnierzy konspiracji. Wykupiony z więzienia. Później pod ps. ps. „Kotek” był oficerem taktycznym w pułku im. B. Chrobrego w Rejonie II  Dzielnicy B Wilno AK.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie przy ul. Grójeckiej.
    Zmarł 8 V 1973 w Łodzi.
    Żonaty z Leokadią Murawską.
    Odznaczony: KW 2x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924; 1932; Dz. Pers. nr 8 z 6 III 1920; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Świetlikowski. Wołało nas Wilno. Poznań 1991; Franciszek. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999

     
    Pietrzak Franciszek
    [1908-?], kpt. sł. st. br. panc./ z art./[1939]
    Ur. 24 VIII 1908. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 25 pal w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony po 1935 do 2 dywizjonu Pociągów Pancernych w Niepołomicach. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą 1 plutonu podoficerskiego w szkolnym pociągu pancernym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szkolnego pociągu pancernego z 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie i rejonie Jarosławia.
    Dz. Pers. N 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;

     
    Pietrzak Jan
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 12 X 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od o1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej szkole Piechoty w Ostroi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 31 pp w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Przeniesiony w 1934 z 31 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Awansowny do stopnia kpt. 19 III 1938 i przeniesiony z KOP do 3 pp Leg. w Jarosławiu na stanowisko d-cy kompanii. W okresie 1938-1939 dowodził  2 kompanią CKM  w II baonie 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w batalionie „M” 155 pp rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 155 pp.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934;

     
    Pietrzak Jan
    [1896-?], mjr sł. st. art. WP [1937]
    Ur. 2 II 1896. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Służył w 6 pp Leg. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po 1924 przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Artylerii. Po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Artylerii przeniesiony do 1 pal w Wilnie, gdzie pełnił różne funkcje.  Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. Po ukończeniu kursu dla d-ców baterii mianowano go d-cą baterii w 1 pal Leg. W XII 1934 przeniesiony z 1 pal Leg. do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr 19 III 1937. Od 1937 d- ca I dywizjonu 1 pal Leg., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939 w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Bugiem i Narwią, potem Kałuszynem oraz na Lubelszczyźnie, gdzie po reorganizacji oddziałów 1 DP Leg. dowodził 1 dac. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: MN. SKZ
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Pietrzkiewicz  Franciszek
    [1896-?], kpt. sł. st. adm. / piech./[1924]
    Ur. 15 III 1896. absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w  30 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 15 VIII 1924. Przeniesiony w XII 1929  z 30 pp do  Centrum Wyższych Studiów Wojskowych na stanowisko kierownika kancelarii. W 1930 jako kandydat do WSWoj. odbywał staż próbny w 24 pap i 5 pp Leg. Przeniesiony z c Centrum Wyższych Studiów Wojskowych do 83 pp, gdzie dowodził m. in. kompania, potem mianowany kmdtem obwodowym PW przy 83 pp w Kobryniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 183 pp w składzie 60 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 193o; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pietrzykowski Mieczysław Jan
    [1902-1939], inż. ppor. rez. sap. [1933]
    Ur. 28 XII 1902. Absolwent gimnazjum. Po zdaniu matury podejmuje studia wyższe uzyskując dyplom inżyniera. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy saperów. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. sap. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 batalionu saperów. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 2 p. sap. Poległ w walce 10 IX 1939.Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Pietsch Tadeusz
    [1895-?], ppłk sł. st. art. [1939]
    Ur. 28 IX 1895. Ukończył gimnazjum realne. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich. Służył jako podoficer w 1 part. LP. Przyjęty w XI 1918 do WP. Dekretem NW WP z 12 IV 1919 mianowany z dniem 1 IV 1919 ppor. sł. st. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 dac, skąd w 1922 został przeniesiony do 2 pac. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923 dowodził m. in. baterią w 2 pac. Przeniesiony w 1927 z 2 pac do 5 pac w Krakowie, a w 1929 przeniesiony z 5 pac do 1 Grupy Artylerii. W 1930 przeniesiony z 1 Grupy Artylerii do 1 pan, potem w 1932 przeniesiony z 1 pan do 1 dak. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. art. Mianowany w 1933 kwatermistrzem 1 dak. Przeniesiony w 1934 z 1 dak do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy dyonu. Później po 1936 przeniesiony z 21 pal do GISZ na stanowisko oficera komisji regulaminowej w Inspektoracie Armii na odcinku „Polesie” – gen. broni K. Sosnkowskiego. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od 17 VI 1939 dowodzi 1 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. W latach wojny 1939-1945 przebywał w niewoli niemieckiej. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, OP5, KW3x,SKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 44 z 24 IV 1919; Dz. Pers. Nr 11 z 6 V 1922; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1927; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999.

     
    Piętka Ludwik
    [1890-+?], kpt. sł. st. piech.[1931]
    Ur. 24 VIII 1890. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 57 pp, skąd w 1924 został przeniesiony do 3 psp w Bielsku, gdzie pełni różne funkcje. Od 7 I 1930 przebywał na 8 - miesięcznym kursie dowódców plutonu artylerii piechoty w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. Po powrocie do pułku był d-cą plutonu artylerii piechoty. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony na okres od 16 XI 1930 do 15 IV 1931  z 3 psp do 21 DPGór. na stanowisko instruktora w w szkole podoficerów artylerii pułków piechoty. Po 1935 przeniesiony na stanowisko k-dta powiatowego PW Biała Małopolska m. p Oświęcim oraz jednocześnie  d-cy 1 kompanii ON Oświęcim. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii ckm w II baonie /b. 52 baon ON Oświęcim/ w składzie 203 pp rez. 55 DP Rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz.Pers. nr 8 z 31 III 1930: Dz. Pers. nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975.

     
    Piętka Tadeusz Feliks
    [1907-?], ppor. rez. kaw.[1930]
    Ur. 31 X 1907. absolwent szkoły średniej. W okresie VII 1926- 24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 4 p. uł. w Wilnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym 5 p. uł. m. in. pod Kockiem 2-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Pigłosiewicz  Karol Stanisław
    [1909- 2010], ppor. rez. piech.[1930]
    Ur. 26 III 1909. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego oraz studiów wyższych. Z zawodu nauczyciel. Służbę wojskowa odbywał w latach 1930-1931 w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty DOK III. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 41 pp w Suwałkach. Ewidencyjnie podlegał PKU Suwałki. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii w 6 Batalionie „Wilk”, „Olek” utworzonym w Małkini dowodzonym przez mjr A. Wilczyńskiego. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939  prawdopodobnie znalazł się w niewoli niemieckiej. Po wojnie w 1945 przebywał w kraju i pracował w swoim zawodzie.
    Zmarł w I 2010.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Piklikiewicz  Stanisław Błażej 
    [1904-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 02 IV 1904. Uczęszczał do szkoły średniej. Służył w WP jako podoficer zawodowy. W stopniu st. ogniomistrza w latach 1930-1931 był instruktorem w Szkole Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim.W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 21 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 był III oficerem w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 200o; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Pikulski Bolesław
    [1906-?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 03 II 1906. Absolwent szkoły średniej z maturą. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty DOK IX Brześć nad Bugiem. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933. Zmobilizowany w 1939 do WP bierze udział na stanowisku II adiutanta 178 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Walczył na Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Pikulski Feliks Franciszek
    [1911-?], oficer sł. st. piechoty WP, ppor.[1934], por.[1938], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. ps. „Przepiórka”, „Sęp”, w LWP mjr
    Kmdt Obwodu ZWZ Przemyśl X 1940-XII 1940. Okręg Kraków ZWZ.
    Ur. 25 XI 1911. Uczęszczał do gimnazjum. Po zdaniu matury w 1931 odbywał do IX 1932 służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie od X 1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1934. Był d-cą plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1938. W 1938 był d-cą plutonu w 1 kompanii szkolnej Batalionu KOP „Czortów”.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako adiutant I baonu KOP „Czortów” dowodzonego przez mjr-a S. Ruśkiewicza w składzie 163 PPRez. „Podole” dowodzonego przez ppłk-a sł. st. P. Nakoniecznikoffa –Klukowskiego. Od 06 IX 1939 walczy z wrogiem w rejonie Końskich, Szydłowca na Kielecczyźnie. Po rozwiązaniu baonu 10 IX 1939 unika niewoli i przedostaje się na Rzeszowszczyznę.
    Podczas okupacji niemieckiej przebywa na terenie Przemyśla. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Należał do grona organizatorów struktur ZWZ na terenie Obwodu ZWZ Przemyśl. Od 10 X 1940do 28 XII 1940 pełnił funkcję k-dta Obwodu ZWZ Przemyśl. Zagrożony aresztowaniem przeniesiony do sztabu Inspektoratu Rejonowego ZWZ/AK Przemyśl na stanowisko oficera mobilizacyjnego. Po wojnie służył w wojsku. W latach 1945 -1949 był m. in. d-cą kompanii podchorążych i wykładowcą taktyki i saperskiego zabezpieczenia walki. W ramach stalinowskich czystek został w stopniu mjr-a zwolniony z wojska w 1949.
    Dalsze jego losy n/n.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków/w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; E. Czerny. Działalność ZWZ-AK na terenie Przemyśla /w:/WPH nr 4/1984; J. Rudak. Jeszcze o działalności przemyskiego obwodu AK /w:/ PPH nr 2/1987.

     
    Pikulski Tadeusz Kazimierz
    [1894-?], mjr. sł. st. uzbr.[1936]
    Ur. 4 III 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 26 pp, skąd w 1924 został przeniesiony do batalionu manewrowego w Rembertowie, potem do 80 pp, gdzie pełni rożne funkcje. Do stopnia mjr-a awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do korpusu Oficerów Uzbrojenia. Pełnił m. in. funkcję zarządcy Składnicy Uzbrojenia Nr 9. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby uzbrojenia w dowództwie SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pikuła Władysław
    [1912+?], por. sł. st. piech.[1936],  PSZ kpt.[1945]
    Ur. 31 VII 1912. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopni por. awansowany 1 I 1936. W latach 1938-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie – promocja 1938-1940. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku pomocnika oficera operacyjnego 6 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym 6 DP. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do II Korpusu Polskiego. Był oficerem w 3 Brygadzie 3 DSK. Awansowany do stopnia kpt.
    Zginął śmiercią samobójczą.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Pilarski Marian
    [1902-1952], chorąży sł. st. WP, w konspiracji ZWZ/AK/ROAK/DSZ, ppor. cz. w., działacz WiN, ps. „Bończa”, „Grom”, „Jar”, „Jastrząb”, „Olgierd”.
    Prezes Obwodu WiN Zamość IX 1946 - IV 1947. Okreg WiN Lublin.
    Ur. 30 VIII 1902 Pisarzowice pow. Biała Krakowska. Syn Franciszka i Marii z d. Mrówczyńska. W okresie międzywojennym ukończył szkołę średnią i oraz Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych w Chełmnie, potem służył w WP jako podoficer zawodowy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako adiutant d-cy II baonu 183 PP Rez. Walczył na Lubelszczyźnie z Sowietami, potem Niemcami pod Kockiem. Unika niewoli. Podczas okupacji mieszkał z rodziną w Tyszowcach pow. Tomaszów Lubelski. Od 1940 czynny w konspiracji ZWZ/AK. Pełni m. in. funkcje zastępcy k-dta placówki ZWZ/AK Tyszowce. Organizator i d-ca konspiracyjnej kompanii AK z Placówki Tyszowce. W 1944 był wykładowcą w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty AK ulokowanej w lasach k/Tomaszowa Lubelskiego. Brał udział w akcji „Burza” VII/VIII 1944.Po zajęciu Lubelszczyzny przez A. Cz. w VIII 1944 pozostaje w konspiracji antykomunistycznej. Działa po rozwiązaniu AK 19 I 1945 w strukturach ROAK/DSZ, potem w WiN. Od VII 1945 do IX 1945 zastępca k-dta Rejonu DSZ Zamość – miasto. Od IX 1945 działa w WiN. w sztabie obwodu WiN Zamość pełnił funkcje oficera wywiadu i kierował komórką legalizacyjną. W III 1946 po wyjeździe z Zamościa dotychczasowego prezesa obwodu kpt. rez. Michała Polaka „Żelazny” pełni jako p. o funkcję prezesa obwodu. Formalnie mianowany prezesem Obwodu WiN Zamość 08 VII 1946. Należał do grona aktywnych konspiratorów. Organizował wiele akcji dywersyjno-zbrojnych przeciwko władzom komunistycznym. Funkcję pełni do IV 1947. w dniu 11 IV 1947 na polecenie kierownictwa WiN Okręgu Lublin ujawnił się przed komisją amnestyjną w Zamościu. Zagrożony aresztowaniem przez UB w 1948 powraca do konspiracji. Zorganizował t.z.w Inspektorat Zamojski AK, który funkcjonuje jako samodzielna jednostka organizacyjna. W skład inspektoratu weszły obwody: Zamość, Biłgoraj, Tomaszów Lubelski, Hrubieszów i Krasnystaw. Inspektoratem kierował do aresztowania przez UB 12 IV 1950. Więziony w Zamościu, potem w Lublinie, gdzie go poddawano brutalnym przesłuchaniom z zastosowaniem tortur. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała z datą 20 IV 1950 WPR Lublin, sygnatura akt Pr II 920/50. W dniu 16 XI 1951 skazany przez WSR Lublin, sygnatura akt Sr 406/51 na karę śmierci. NSW w Warszawie 28 XI 1951 utrzymał wyrok w mocy. B. Bierut 16 II 1952 nie skorzystał z prawa łaski. Zamordowany w więzieniu 04 III 1952.
    Represjonowana była jego rodzina. Więziono pod fałszywymi zarzutami jego córkę Danutę.
    W latach dziewięćdziesiątych został w pełni zrehabilitowany.
    L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939;Lublin 1976; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; W. Hryniewiecki. Nie dla nich zabrzmiały fanfary. Łódź 1993; J. Grygiel. ZWZ-AK w obwodzie zamojskim 1939-1944. W-wa 1985; R. Wnuk. Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od lipca 1945 do 1956 roku. Lublin 1993; tenże; Lubelski Okręg AK-DSZ i WiN 1944-1947. W-wa 2000; Lista straconych w polskich więzieniach 1944-1956. Lublin 1994.

     
    Pilawski Henryk
    [1907-1942], por. br. panc./ z piech./[1937], żołnierz AK ps. ?
    Ur. o2 IV 1907. Absolwent Szkoły średniej. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do  11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony po 1935 do Centrum wyszkolenia Broni Pancernych q Modlinie, gdzie ukończył kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernych Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w szwadronie pancernym 6 batalionu pancernego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 61 samodzielnej kompanii czołgów  rozpoznawczych TKS  w składzie 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowy, kompanii. Po zakończeniu walk unika niewoli. Powraca na Podkarpacie. Czynny w konspiracji niepodległościowej ZWZ. Współorganizator zrębów ZWZ na terenie obwodu ZWZ Brzozów, gdzie pełnił m. in. funkcję adiutanta, późnie adiutant k-dy Inspektoratu Rejonowego ZWZ Jasło-Krosno. Zginął w Orzechówce w walce z Niemcami w II 1942
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego 1939-1944. W-wa 1975; Ł. Grzywacz-Światlski. Z walk n Podkarpaciu. W-w 1971

     
    Pilch Michał II
    [1895- +?], kpt. sł. st. piech.[1924]
    Ur. 14 IX 1895. Uczestnik I wojny światowej. W PW od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 16 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w III 1932  z 16 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy kompanii granicznej w Baonie KOP „Czortków”. W latach 1937-1939  pełnił funkcję kwatermistrza baonu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 163 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pilinkiewicz Włodzimierz
    [1902-1939], rtm. sł. st. [1938]
    Ur. 05 VII 1902. absolwent szkoły średniej. Ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy kawalerii  przy DOK. W latach 1926-1928 w Oficerskiej szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 25 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I  1931. Ukończył  od 2 II 1932 do V 1932 kurs dla instruktorów ćwiczeń ruchowych  w Centralnym Instytucie WF w Warszawie. Długoletni oficer 25 p. uł. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu i adiutantów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta dowódcy 25 p. uł. płk B. Stachlewskiego w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po walkach na Lubelszczyźnie przebijał się w kierunku granicy z Węgrami. We wsi Pnikut wpadł w ręce nacjonalistów ukraińskich razem z swym d-cą i 27 IX 1939 zamordowani.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932.

     
    Pindelski Tadeusz Marian
    [1895-?], por. rez. art..[1919]
    Ur. 6 V 1895. Ukończył szkolę średnią. Uczestnik I wojny światowej  w szeregach armii austriackiej. Ukończył szkołę oficerów art.  Mianowany chor. art., potem ppor. art. Od XI 1918 w WP. Przyjęty do WP w stopniu por. i przydzielony z dniem 15 XII 1918 do 1 Pułku Art. Polowej. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. art. z starszeństwem, od 1 VI 1919  i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 6 pap w Krakowie. Ewidencyjnie w 1934 podlegał PKU Będzin – Korpus Oficerów Artylerii grupa oficerów przewidywanych do użycia w czasie wojny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy baterii w Dywizjonie Artylerii Lekkiej kpt. Mariana Jankowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 w niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Rozkazów wojskowych Nr 1 z 4 I 1919.

     
    Piniecki Bronisław Wiktor
    [1892-1940], ppłk sł. st. art.[1934], płk art. [2007], pośm.
    Ur. 16 IX 1892 w Karczewie pow. śmigielski w Wielkopolsce, syn Bronisława/nauczyciela/ i Bronisławy de Ellmer. Uczył się w gimnazjum w Poznaniu, potem we Wschowie, gdzie w 1914 zdał maturę. Jednocześnie od 1906 działał w Towarzystwie Tomasza Zana. W latach 1912-1914 był prezesem towarzystwa we Wschowie. Po wybuchu I wojny światowej 3 VIII 1914 wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do dyonu zapasowego 5 pac w Poznaniu. Od 20 X 1914 walczył na froncie zachodnim jako celowniczy, potem d-ca plutonu. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Mianowany 24 VIII 1917 ppor. art., potem do 23 I 1918 oficer obserwacyjny 2 dyonu. Od 23 I 1918 służy w dyonie zapasowym. Od 16 X 1918 służył w dyonie zapasowym 23 pap w Poznaniu. Od XI 1918 działa w POW Zaboru Pruskiego. Kierował biurem informacyjnym Służby Straży i Bezpieczeństwa. W końcu XII 1918 przystąpił do organizowania batalionu powstańczego, którym dowodził w walce o Stację Lotniczą Ławica w nocy z 5/6 I 1919. Po wcieleniu baonu do 10 pstrz.Wlkp., gdzie pełnił od 23 I – 14 IV 1919 funkcję adiutanta baonu. 13 IV 1919 awansowany do stopnia por. z starszeństwem od 1 XI 1917. Od 14 IV 1919 służy w II dyonie 1 pac Wlkp. na stanowisku d-cy baterii. Od 26 V 1919 d-ca III batalionu 1 p.  rezerwowego, a od 20 IX 1919 przydzielony do szkoły podoficerskiej  1 p. strz. Wlkp. 16 IV 1920 obejmuje dowództwo baterii w 14 pal Wlkp., potem od 20 VII 1920 dowodzi 5 baterią w 15 pac. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VN kl. 5 . Awansowany 20 X 1920 do stopnia kpt. sł. st. art. Od 1 XII 1920 oficer sztabu 15 DP, potem od 20 II 1921 przydzielony do Domen.  Pomorze. Od 1 VIII 1921  p. o. d-cy 30 dywizjonu art. ciężkiej, a następnie d-ca kadry  zapasowej 7 pac. Z dniem 17 X 1921 przeniesiony do DOK VII w Poznaniu, potem od 2 XII 1921 d-ca kadry zapasowej 7 pac, a od 19 VI 1922 d-ca I dyonu 7 pac , później ponownie d-ca kadry zapasowej 7 pac. Od 24 X 1923 d-ca I dyonu 7 pac. Skierowany z dniem  1 IV 1924 z 7 pac na 4 miesięczny kurs dla dowódców dywizjonu artylerii w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu powraca do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy I dywizjonu, potem przesunięty na stanowisko kwatermistrza 7 pac.  Awansowany do stopnia mjr-a 1 I 1927. Od 1 VIII 1929 d-ca III dywizjonu 7 pac. Z dniem  15 II 1932 przeniesiony z 7 pac do 19 pal na stanowisko d-cy II dywizjonu stacjonującego w Mołodecznie. Awansowany 1 I 1934 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Z dniem 27 IV 1934 przeniesiony z 19 pal do 17 pal w Gnieźnie na stanowisko z-cy d-cy pułku. W 1936 przeniesiony z 17 pal do 10 pac w Przemyślu na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 1938-1939 pełni funkcję I z-cy d-cy 10 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na  stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 36 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 36 DPRez. M. In. na Kielecczyźnie, potem Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 4122, KN, KW, ZKZ
    Żonaty z Marią z Pędzińskich. Miał 2 synów Ryszarda Jana i Jerzego Bronisława
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany płk art.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 31 z 28 III 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; B. Polak. Biogram B. P. /w:/Słownik biograficzny Powstańców Wielkopolskich. Poznań 2002.

     
    Piniński Władysław Leonard 
    [1893-1945], mjr. rez. kaw.[1939]
    Ur. 15 III 1893 w Suszczynie pow. Trembowla,  syn Aleksandra –Augusta Erazma i Ireny – Martyny z Wolańska. Ukończył szkołę realną. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył szkołę oficerską kawalerii. Uczestnik I wojny światowej. Działa w POW-Zachód. Przyjęty z dniem 1 XI 1918 z b. armii austriackiej  do Wojska Polskiego w stopniu por. sł. st. kaw. z przydziałem do 8 p. uł. Ziemi Krakowskiej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1929 w szeregach 8 p. uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm.  i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 8 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Tarnopol. Po wojnie  pracował jak prezes Delegatury Małopolskiego Towarzystw Rolniczego w Tarnopolu. Czynny w Związku Hodowców Koni we Lwowie. Brał udział w ćwiczeniach wojskowych. 19 III 1939 mianowany mjr rez. kaw. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Kwatery Głównej Kresowej Brygady Kawalerii. Podczas okupacji na terenie Krakowskiego. Zginął w 1945 podczas ewakuacji na Zachód w Czechach.
    Odznaczony: KW2x
    Żona  Maria z Traczewskich /1890-27 XII 1963 Londyn/.
    Dz. Roz. Woj. Nr 9 z 28 I 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; r. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2008.

     
    Pinkas Adam  de
    [1886-1942], mjr sł. st.  sap.[1925], w st. sp. od 1931.
    Ur. 24 XII 1886 w m. Siedlec pow. Myślenice. Ukończył szkołę realną. Służył w armii austriackiej. Uczestnik i wojny światowej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy saperów. Przyjęty do WP w XI 1918 w stopniu por. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 3 p. sap. kolejowych, w 1924 w 1 p. sap. kolejowych pełni funkcję p. o. kwatermistrza pułku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. sap. 1 VII 1925. Po 1926 mianowany z-cą delegata Sztabu Generalnego WP przy dyrekcji PKP Gdańsk w Bydgoszczy. W 1930 oddany do dyspozycji d-cy DOK VIII w Toruniu. Przeniesiony z dniem 30 VI 1931 z dyspozycji    d-cy DOK VIII w stan spoczynku z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V Kraków- Grupa oficerów inż. –sap. i łącz. w st. sp. Ewidencyjnie podlegał PKU Nowy Targ. Podczas kampanii wrześniowej 1939 kierował oddziałem saperów kolejowych w rejonie Kowla. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w łagrach. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski zwolniony z łagru wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR. Zmarł 26 III 1942 w m. Wysokoje w Kazachstanie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931.

     
    Piorunkiewicz Edmund Stanisław
    [1903-1989], por. sł. st. pilot[1938]
    Ur. 16 XI 19o3. Absolwent szkoły średniej z maturą. W okresie 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. sł. st. lot. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 p. lot. Przeniesiony w 1934  z 5 p. lot. do 2 p. lot. Awansowany 19 III 1938 do stopnia por. W latach 1938-1939 na stanowisku referenta w Wydziale Wyszkolenia w Dowództwie Wojsk Lotniczych MSWoj. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy eskadry sztabowej, potem 13 eskadry szkolnej  lotnictwa w składzie SGO „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał  oflagu IX C w Molsdorf, potem II C w Woldenbergu.
    Zmarł w 1989.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Piotrowski Andrzej Antoni
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 19 I 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 4 psp w Cieszynie. Ewidencyjnie podlegał      PK U   Kraków M. Zmobilizowany  latem 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 75 pp w składzie 23 DP. Poległ w walce 18 IX 1939 w m. Obrocz. Pochowany na cm. woj. Rotunda w Zamościu.
    Rocznik oficerski 1934

     
    Piotrowski Bronisław I 
    [1891-1939],kpt. br. panc.[1937]
    Ur. 02 I 1891.Absolwent szkoły realnej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu ppor. Bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st.  z starszeństwem od 1 V 1921 służył kolejno w 81 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony po 1925 z 81 pp do 1 p. czołgów, potem po reorganizacji służy w 1 p. panc. W 1934 przeniesiony do 1 batalionu panc. i samochodów panc. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera  administracyjno-materiałowego w 1 batalionie pancernym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera technicznego w 1 Pułku Strzelców Pieszych Zmotoryzowany w składzie Warszawskiej Brygady Panc. – Motorowej. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 18 IX 1939 w Tomaszowie Lub.
    Odznaczony: KW, SKZ, KZWLŚr
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Piotrowski Bronisław IV
    [1900-1987], rtm. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 10 V 1900 w  Sumach. Pod koniec I wojny światowej wstąpił jako ochotnik do pułku Jazdy Tatarskiej. W latach 1919-1921 służył w 3 p. szwoleżerów. Ukończył III kurs szkoły podchorążych kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1922 służył w 3 p. szwol. w Suwałkach. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1924. Po 1924 przeniesiony do 6 p. uł. w Stanisławowie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1935  z 6 p. uł. do 5 psk. W latach 1938-19239 d-ca 4 szwadronu w 5 psk w Dębicy. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 4 szwadronem 5 psk w skaldzie Krakowskiej brygady Kawalerii. Wyróżnił się w walce 2 IX 1939 pod Woźnikami , potem 9-11 IX 1939 pod Baranowem. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 psk od Dębicy na Lubelszczyznę, gdzie walczy pod Tomaszowem Lub. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w Sosnowcu i przez wiele lat pracował jako nauczyciel w Technikum Hutniczym w Sosnowcu. Aktywnie uczestniczył w życiu kombatanckim 5 psk. Brał udział w obchodach święta pułku.
    Zmarł 05 I 1987 w Gliwicach. Pochowany  9 I 1987 na Cmentarzu Powązkowskim  Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 ,KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5 psk 1807-1939. W-wa 2009; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003.

     
    Piotrowski Bronisław V
    [1905-?], por. sł. st.  kaw.[1933]
    Ur. 01 VIII 1905. Uczęszczał do szkoły średniej. W okresie o1 IX 1927- 30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 193o z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 służył w 5 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 szwadronem 5 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr  13 z 15 VIII 1930; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989.

     
    Piotrowski Jan
    [1903-1969], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. dypl. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, mjr dypl. sł. st. kaw. [1942], ps. „Marian”, „Okoń”, „Quebec”, „Tytus”II.
    Kmdt Obwodu ZWZ Radzyń Podlaski VI 1940 – 1941. Okręg Lublin ZWZ.
    Ur. 24 XII 1903 w Warszawie. Do 1914 mieszkał i uczęszczał do szkoły powszechnej w Siedlcach. 1 VIII 1914 zostaje wraz z rodzicami ewakuowany z Siedlec i osiedlony na Krymie, gdzie kontynuował naukę w szkole średniej. Do Siedlec powraca w końcu 1918. Kontynuuje naukę w gimnazjum im. A. Żółkiewskiego w Siedlcach, gdzie uzyskał w 1923 świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1924 studiował na Politechnice Warszawskiej. Od IX 1924 do VIII 1925 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 2 w Ostrołęce. Następnie od X 1925 do VIII 1927 w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kawalerii 15 VIII 1927 z przydziałem do 2 psk w Hrubieszowie na stanowisko d-cy plutonu. Na początku 1928 przeniesiony z 2 psk do 1 p. szwoleżerów w Warszawie na stanowisko d-cu plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 15 VIII 1929. Następnie był adiutantem płk-a Adama Sokołowskiego - szefa kancelarii marszałka Józefa Piłsudskiego. W 1934 ukończył kurs w CWK w Grudziądzu dla d-ców szwadronów. Od 1935 d-ca szwadronu w 1 p. szwoleżerów. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1937. Od X 1937 do VIII 1939 studiował w WSWoj. w Warszawie. W VIII 1939 jako rtm dypl. sł. st. kaw. skierowany na stanowisko oficera operacyjnego w Mazowieckiej Brygadzie Kawalerii. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku oficera operacyjnego w sztabie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na pograniczu z Prusami Wschodnimi w rejonie Chorzel i Przasnysza potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu działań wojennych unika niewoli i przebywał na Lubelszczyźnie. Od jesieni 1939 czynny w konspiracji. Początkowo w organizacji Polski Związek Wolności, a następnie w SZP/ZWZ. Do VI 1940 oficer sztabu K. o ZWZ Lublin. Organizator komórki III Oddziału K. O ZWZ Lublin. Od VI 1940 do VII 1941 k-dt Obwodu ZWZ Radzyń Podlaski. Zagrożony aresztowaniem przez gestapo odwołany z funkcji. Wyjechał do Warszawy, gdzie otrzymał przydział Biura Studiów Wojskowych w Oddziale II KG ZWZ/AK. Pełni funkcję kierownika referatu O De B Frontu Wschodniego. Do stopnia mjr-a awansowany przez KG AK 11 XI 1942. Od II 1944 z-ca szefa Biura Studiów II Oddziału KG AK. Od 01 VIII 1944 bierze udział w Powstaniu Warszawskim. Był m. in.         k-dtem Kwatery Głównej Dowództwa AK. Po kapitulacji 02 X 1944 w niewoli niemieckiej. Wywieziony do obozu jenieckiego w Lammsdorf, skąd go przeniesiono do obozu II C w Woldenbergu.
    Po odzyskaniu wolności w V 1945 powraca do Siedlec. Mieszkał w Domanicach na Podlasiu. Podjął pracę zawodową w budownictwie.
    Zmarł w 1969 w Warszawie.
    Odznaczony KW, ZKZ z M., SKZ
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1928, 1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zarys dziejów Szkół Podchorążych Kawalerii. Londyn. L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK. W-wa 199o; Informacja z USC Siedlce; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Piotrowski Stanisław
    [1895-1940], mjr. dypl. sł. st. kaw., pośm. ppłk [2007]/Charków/
    Ur. 22 XII 1895 w Częstochowie, syn Feliksa i Eleonory z Pawłowskich. Ukończył szkołę średnią. W latach 1914-1917 żołnierz Legionów Polskich, potem w okresie 1917-1918 działa w POW. W WP od XI 1918. Mianowany ppor. kaw. W szeregach 11 p. uł., potem 1 p. szwol., a następnie w 201 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej, potem polsko-bolszewickiej 1918-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Przeniesiony z 1 p. szwol. do 15 p. uł. w Poznaniu. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Ukończył m. in. kurs dla dowódców szwadronu. Przeniesiony w 1926 do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. W 1928 przeniesiony ponownie z Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu do 15 p. uł. W latach 1930-1932 słuchacz WSWoj. w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w XI przydzielony na stanowisko oficer sztabu w Brygadzie Kawalerii „Suwałki”. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. 1 I 1934. Od 1934-1935 szef sztabu Brygady  Kawalerii „Suwałki”. W latach 1936-1937 oficer sztabu DOK II w Lublinie, potem od 1937 oficer sztabu DOK VIII w Toruniu. W latach 1938-1939 I z-ca d-cy/dubler/ 21 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera Oddziału I sztabu Armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym Armii „Kraków”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN,KW2x, Medalem za wojnę 1918-1921.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk kaw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Piotrowski Zygmunt
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 1 I 1905. Uczęszczał do szkoły średniej. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do 52 pp w Złoczowie. W latach 1938-1939 dowodził 2 kompania I batalionu 52 pp. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 52 pp w składzie 12 DP. Walczył m. in. pod Iłżą, gdzie został ranny 9 IX 1939.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Piórkowski Stefan Teodor
    [1913-1982], kadet, oficer sł. st. kaw., ppor. [15 X 1936], w konspiracji ZWZ-AK, por. ps. „Morena”, „Roger”.
    Kmdt II Ośrodka AK Tarczyn VIII 1944 – I 1945. Obwód AK Grójec. Obszar Warszawski AK.
    Ur. 17 I 1913 w Alfredówce pow. Przemyślany woj. lwowskie. Po ukończeniu szkoły powszechnej zdaje egzaminy i zostaje przyjęty do Korpusu Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca plutonu kolarzy 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. W dniach 11-12 IX 1939 uczestniczył w walkach z wrogiem pod Kaluszynem, potem pod Suchowolą na Lubelszczyźnie, gdzie 24 IX 1939 jego oddział zostaje rozbity. Unika niewoli. W XI 1939 przedostał się do Warszawy, gdzie zamieszkał. Czynny w konspiracji ZWZ od początku 1940. Do IX 1940 działa w kontrwywiadzie KG ZWZ na terenie Warszawy. Zagrożony aresztowaniem we IX 1940 zamieszkał w majątku Machnatka pow. Grójec i pracował oficjalnie jako administrator. Kontynuuje działalność konspiracyjną w ZWZ-AK w Obwodzie Grójec ZWZ-AK. Od VII 1943 do 27 III 1944 oficer szkoleniowy w sztabie K.O AK Grójec. Był wykładowcą na kursach konspiracyjnej szkoły podchorążych rezerwy piechoty AK. Osobiście dowodził wieloma akcjami zbrojnymi przeciwko siłom okupanta. Jednocześnie od VIII 1943 do 19 I 1945 k-dt Ośrodka II AK Tarczyn. W III 1944 brał udział w akcji na więzienie gestapo w Grójcu, skąd uwolniono aresztowanych żołnierzy AK. W czasie akcji został ranny. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw.
    Po wojnie mieszkał w Ustce, gdzie pracował przez wiele lat na stanowisku kierownika Domu Kultury.
    Zmarł 19 VII 1982 w Ustce.
    Żonaty z Anną z d. Pszczółkowska.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej/w:/ Londyn; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; H. Świderski. AK w Obwodzie Grójec „Głuszec”. W-wa 1993

     
    Pióro Piotr
    [1906-1939],kpt. lek. wet.[1939]
    Ur. 17 III 1906. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia weterynaryjne uzyskując dyplom lekarza wet. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez.  z starszeństwem od 1 IV 1933. Powołany do służby czynnej w WP. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 I 1935. Służył m. in. w 25 p. uł. na stanowisku lekarza wet. pułku. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza wet. 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 25 p. uł. Poległ w walce z Niemcami 25 IX 1939 w rejonie Rudy Różanieckiej na Lubelszczyźnie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. rybka  K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006


    Pirożek Włodzimierz Daniel
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 25 IX 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor., sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do  do 23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 z 23 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Dawigródek” na stanowisko d-cy plutonu w 2 kompanii granicznej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii Baonu KOP „Dawigródek” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pisański Kazimierz
    [1900-1940],kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 7 Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty  w Bydgoszczy. Dekretem  L. 3008 z 31 V 1921 mianowany ppor. sł. st. piech. z dniem 1 VI 1921 z przydziałem do  75 pp w Królewskiej Hucie/ Chorzowie/., na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 II 1923. Długoletni oficer 75 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1935. W 1936 przeniesiony z 75 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu Odwodowego KOP „Czortów”, gdzie do mobilizacji w 1939 dowodził 2 kompanią CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w II Batalionie KOP „Czortków” w składzie 163 pprez. z 36 DPRez. Walczył z wrogiem m. in. na Lubelszczyźnie.  Wzięty do niewoli sowieckiej został zamordowany wiosną 1940 na Ukrainie. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 23 z 11 VI 1921; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i Granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Pisarczuk Sergiusz
    [1904-1978], kpt. sł. st. piech.[1937], w LWP ppłk
    Ur. 7 IX 1904 w m. Czernelówka, syn Bazylego i Salomei.  Absolwent szkoły średniej. w okresie 1 IX 1925- 1 VII 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 43 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 931. Na początku 1932 przeniesiony z 43 pp w Dubnie do 33 pp w Łomży, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą 3 kompanii Jasienia w Bielskim Batalionie ON. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 202 pp rez. w składzie 21 DPGór. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 202 pp rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie w Grupie „Stalowa Wola”. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945  przebywał w oflagu. Po wojnie powrócił do kraju. Wcielony do służby w wojsku pełnił różne funkcje w  sztabie generalnym. Awansowany do stopnia mjr-a, potem ppłk-a. Zatrzymany przez funkcj. Informacji wojskowej w XII 1952. Aresztowany 8 XII 1953. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW w Warszawie. W śledztwie do 16 II 1953. Więziony w więzieniu informacji, gdzie podczas przesłuchań stosowano wobec niego przymus psychiczny i fizyczny. Rozprawa odbyła się 6 III 1953. NSW w składzie przewodniczący ppłk Zygmunt Krasucki oraz mjr Teofil Karczmarz i por. Marian Mydlak – sędziowie /skazany za działalność w dywersyjno-szpiegowskiej organizacji  i szpiegostwo – skazał go na karę śmierci. Zgromadzenie sędziów NSW odrzuciło prośbę o rewizję wyroku na jego korzyść. Rada Państw skorzystała z prawa łaski i 2o VIII 1953 orzeczoną karę śmierci zmieniła na dożywotnie więzienie. Więziony na Mokotowie i w CWK Wronki. W 1955 ze względu na stan zdrowia zwolniony z więzienia. NSW udzielił mu 1 rocznej przerwy w odbywaniu kary. 4 I 1956 NSW uchylił wyrok i sprawę umorzono.
    Po zwolnieniu z więzienia mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 17 I 1978 w  Warszawie
    Żona Lidia z d. Jaśkiewicz.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; Rocznik oficerski 1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Poksiński. „TUN”. Tatar-Utnik- Nowicki. W-wa 1992; A. Marcinkowski – Z. Palski. Ofiary stalinowskich Represji w Wojsku Polskim. /w:/ WPH Nr 1-2. Warszawa 1990.

     
    Piskor Tadeusz Ludwik
    [1889-1951], gen. dyw. Piskor Tadeusz Ludwik [1889-1951] członek ZWC/ZS, legionista, oficer sł. st. piech. WP, gen. dyw.[1928]
    Ur. 01 II 1889 w Borze – Sadłowiźnie pow. Iłża, syn Władysława /inż. hutnika/ i Julii z Zagórskich. Ukończył w 1907 Gimnazjum Filologiczne im. Gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Od 1908 studiuje na Wydziale Nauk Ścisłych Instytutu Politechnicznego w Liége w Belgii, a od 1910 na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. W Belgii był współzałożycielem w 1909 Związku Walki Czynnej. Podczas studiów we Lwowie nadal działa w ZWC, a od 1912 w Związku Strzeleckim, w którym w 1912 ukończy kurs oficerski uzyskując stopień ppor. Następnie instruktor ZS w okręgu krakowskim. Od 1 XI 1913 był k-dtem szkoły podoficerskiej ZS oraz wykładowcą na różnych kursach ZS.
    26 VIII 1914 wstępuje do Legionów Polskich obejmując funkcję referenta organizacyjnego 1 pp LP. 27 IX 1914 został d-cą 2 kompanii VI baonu, poczym od 22 XII 1914 powraca na poprzednie stanowisko. Mianowany por. piech. 09 X 1914. W czasie bitwy pod Łowczówkiem 24 XII 1914 zostaje ranny. 01 I 1915 mianowany kpt. piech. Od 04 I 1915 dowodzi II baonem 1 pp LP, a następnie od 26 II 1915 do 11 V 1915 był oficerem operacyjnym I Brygady LP, a d0 20 VIII 1915 dowodził II baonem 5 pp LP. Następnie oficer organizacyjny I Brygady, szef sztabu GO, szef sztabu I Brygady, potem od 5 XII 1916 do 8 VII 1917 dowodził z przerwami II baonem 1 pp LP. Od 31 I do 30 III 1917 przebywał na wojennym kursie Sztabu Generalnego w Warszawie. Po kryzysie przysięgowym w LP w VII 1917 internowany 23 VII 1917 w obozie w Beniaminowie, skąd został zwolniony 29 IX 1918. Po zwolnieniu działał krótko w POW, potem od XI w WP. Od 4 XI 1918 do 18 XI 1918 na stanowisku szefa I Oddziału DOG, potem od 18 XI 1918 do 3 I 1919 szef Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Lublin. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 17 XII 1918. Od 3 I 1919 do 20 II 1919 szef sztabu GO „Bug”. Brał udział w walce z Ukraińcami. 28 I 1919 ranny pod Bełżcem. Następnie od 20 II 1919 szef sztabu 2 DP Leg., potem 1 DP Leg. W czasie „wyprawy wileńskiej od 12-25 IV 1919 był szefem sztabu 1 Brygady Jazdy, po czym ponownie szef sztabu 1 DP Leg. Od 12 IX do 16 XI 1919 szef sztabu GO gen. E. Rydza – Śmigłego. Od 16 XI 1919 do 18 IV 1920 był Adiutantem Generalnym Naczelnika Państwa i NW WP. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. piech. w 1919. Następnie od 18 IV – 12 VII 1920 szef sztabu dywizji kawalerii gen. J. Romera. Awansowany 22 V 1922 do stopnia płk SG sł. st. piech. Od 12 VII 1920 do 27 IV 1921 szef III Oddziału Naczelnego Dowództwa. Następnie od 27 IV -13 XII 1921 szef III Oddziału Biura Ścisłej Rady Wojennej, a następnie od 13 XII 1921 do X 1925 szef tego Biura i II z-ca szefa Sztabu Generalnego. Mianowany gen. bryg. 31 III 1924 z starszeństwem od 1 VII 1923. W 1923 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców przy MSWoj. w Warszawie, a w 1924 kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Od X 1925 do 28 VI 1926 był d-cą 28 DP w Warszawie, a od 28 VI 1926 do 3 XII 1931 szefem Sztabu Generalnego. 01 I 1928 mianowany gen. dyw. Od 3 XII 1931 był Inspektorem Armii na odcinku Baranowicze. Pracował społecznie w Związku Legionistów. Od 1937 był k-dtem Koła VI baonu I Brygady. Podczas kampanii wrześniowej 1939 otrzymał zadanie zorganizowania Armii „Lublin”. W nocy z 13/14 IX 1939 podporządkowano mu także Armię „Kraków”. Po bitwie pod Tomaszowem Lub. 20 IX 1939 nakazał kapitulację. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a w Murnau, skąd w I 1940 przeniesiono go do oficerskiego obozu karnego VIII B w Silberg, potem od XI 1940 przebywał w oflagu IV C w Colditz, a od 1943 w obozie specjalnym X C w Lubece, skąd go przeniesiono w VIII 1944 do oflagu VI B w Dössel. W oflagach był starszym obozu. W oflagu w Dössel należał do konspiracji obozowej. Po uwolnieniu 30 IV 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii i tam od 2 VII 1945 pozostawał w dyspozycji szefa sztabu NW. W 1947 zdemobilizowany osiadł na stałe w Londynie. Działał w Komisji Historycznej Sztabu Głównego i przewodniczył Komisji ds. Żołnierzy 1939.
    Zmarł w Londynie 22 III 1951. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s w Kensal Green. W 1990 urnę z jego prochami pochowano na cmentarzu wojennym w Tomaszowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, Polonia Restituta 2,3 i 4 kl., KN, KW4x,ZKZ i innym medalami.
    Żonaty z Marią Ines z Prudnickich, miał córkę Marię Ines /1927-1929/, po śmierci żony w 1940 żonaty po raz drugi z Lucyną Kacperską, z którą miała syna Jerzego /ur. 1946/.
    Jego pamięci jest poświęcona tablica w kaplicy kościoła św. Andrzeja Apostoła przy ul. Chłodnej w Warszawie.
    Roczniki oficerskie: 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny, t. IV. W-wa 2006.

     
    Piskozub Zbigniew Zygmunt Tadeusz 
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 23 VI 1914. absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie 19 IX 1934 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie marszowym 18 p. uł. Walczył na Lubelszczyźnie w składzie Grupy ppłk E. Wani.
    Dalsze losy n/n.
    St. Radomyski. Zarys Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;

     
    Pithart Zygmunt Karol
    [1909-1983], inż., ppor. rez. kaw. [1936]
    Ur. 15 VIII 1909 w Krakowie, syn Karola /oficera armii austriackiej/ i Haliny. Ukończył gimnazjum, potem wyższe studia rolnicze uzyskując dyplom inż. rolnictwa. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki i ćwiczenia odbywał w 8 p. uł. Po dobyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. Przed wojną pracował w swoim zawodzie w majtku Tyszkiewiczów w Trokach k. Wilna. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 szwadronie 8 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 8 p. uł. od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd w wyniku starań rodziny został w 1940 zwolniony. Pracował w fabryce „Emalia”. Po wojnie na emigracji. Zmarł w 1983.
    Od 1938 żonaty z Janiną z Olszewskich.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992 R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Pitlok Lucjan
    [1908-1974], ks. kap. rez.[1939]
    Ur. 13 X 1908 w Strońsku pow. Olesno. Ukończył Seminarium Duchowne. Wyświęcony na kapłana. Kapłan diecezji katowickiej od 1931. W 1931 był wikarym w Parafii w  Pawłowicach Mianowany kapelanem rez. 28 IV 1939 z starszeństwem od 1 I 1939z przydziałem mobilizacyjnym, który otrzymał już 3 IV 1939 od biskupa polowego do 73 pp  w Katowicach. Od 24 VIII20 IX 1939 nominalny kapelan 73 pp. podczas walk ranny 1 IX 1939.  Potem kapelan 203 pp 55 DPRez. Pod Tomaszowem Lub. dostał się do niewoli niemieckiej i do 22 X 1939 przebywał w obozie przejściowym w Bochni, skąd zwolniony zostaje w V 1940. W latach 1940-1946 proboszcz Parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Mysłowicach. Ponownie aresztowany 2 X 1944 w Mysłowicach. Zwolniony 19 XII 1944. Po wojnie pracował w diecezji katowickiej. W latach 1946-1974  proboszcz parafii w Nikiszowcu /Katowice.
    Zmarł 18 VI 1974 w Katowicach-Janowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. /opr. W. J. Wysocki/W-wa 2001

     
    Pituła August Bronisław
    [1908-?], ppor. rez. piech.[1934]
    Ur. 6 X 1908. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Awansowany po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu 2 kompanii I batalionu 163 pp rez. Wzięty do niewoli niemieckiej przebywał w oflagach II B w Arnswalde, potem II c w Woldenbergu. Po uwolnieniu  zniewoli w 1945 powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Krabów 2003

     
    Pitułko Jan Szymon
    [1913-1939],ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 4 II 1913. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany 15 X 1936 do stopnia ppor., sł. st. piech. z przydziałem do 2 psp w Sanoku. Wlatach 1937-1939 był d-cą plutonu w 7 kompanii I batalionu 2 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM w 4 armijnym batalionie CKM w składzie Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym batalionu. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny i umieszczony w szpitalu w Hrubieszowie, gdzie w wyniku odniesionych ran zmarł 23 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 3 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków2006;W.Steblik.Armia „Kraków” 1939.W-wa 1975.

     
    Piwakowski Zygmunt
    [1893-+?],por. rez. piech.[1919]
    Ur. 18 I 1893. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w stopniu ppor. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 81 pp. W 1933 posiadł przydział do 31 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Łódź M II. Zmobilizowany do WP latem 1939 bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 31 pp. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem, w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w I1945 dalsze losy n/n.
    Roczniki oficerskie 1923,1924, Rocznik oficerów rezerwy 1934.

     
    Piwnicki Zygmunt Maria
    [1895-1943], w LP ps.„Orlicz”, ppłk sł. st. piech.[1930],
    Ur. 16 VIII 1895 w Krakowie, syn Witolda i Anny z Skarzyńskich. Uczęszczał do gimnazjum w Krakowie. Członek Związku Strzeleckiego. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Początkowo był podoficerem w 1 kompanii III baonu 1 pp LP. Od 3 XI 1914 do 30 XI 1914 dowodził 1 plutonem w 1 kompanii III baonu 1 pp LP. Walczył m. in. pod Łowczówkiem. Mianowany 1 I 1915 ppor. piech. Następnie służy w I baonie 1 pp LP, gdzie dowodzi m. in. plutonem, potem okresowo kompanią. W okresie od 6 IV-4 VI 1917 kierował Powiatowym Urzędem Zaciągu w Rypnie. Po kryzysie przysięgowym w Legionach służył od VIII 1917 w Polskim Korpusie Posiłkowym do jego likwidacji w II 1918. Od 21 XI 1918 w WP z przydziałem do Baonu Garnizonowego. Z dniem 28 XII 1918- mianowany d-cą 3 kompanii. Następnie oficer I Brygady Piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach Dywizji Ochotniczej. Mianowany w 1920 por. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony do 36 pp LA, gdzie był p. o. d-cy III batalionu, potem d-cą etatowym III batalionu. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w 1925 do 3 psp w Bielsku gdzie dowodził II batalionem. W 1928 przeniesiony z 3 psp na stanowisko Rejonowego k-dta PW przy 21 DPGór. W 1929 przeniesiony z 21 DPGór. do 3 psp na stanowisko z-cy   d-cy pułku. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W 1931 zmienił urzędowo imię z Zygmunt Marian na Zygmunt Maria. Z dniem 10 x 1931 skierowany z 3 psp na dwutygodniowy kurs informacyjno-gazowy do szkoły Gazowej w Warszawie. Wiosną 1932 przeniesiony z 3 psp do DOK VIII w Toruniu na stanowisko kierownika 8 Okręgowego Urzędu WF i PW w Toruniu. W końcu 1933 przeniesiony z DOK VIII w Toruniu do 25 pp w Piotrkowie Tryb. na stanowisko z-cy d-cy pułku. Po 1935 przeniesiony z 25 pp do DOK I w Warszawie na stanowisko kierownika 1 Okręgowego Urzędu WF i PW w Warszawie. Jednocześnie od połowy 1937 do VIII 1939 dowodził jako p. o. Warszawską Brygadą Obrony Narodowej. Z dniem 27 VIII 1939 mianowany d-cą 202 pprez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 202 pp rez. w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył na Podbeskidziu oraz na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów 20 IX 1939 w rejonie Tomaszowa Lub. nie poszedł do niewoli. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Warszawy. Podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach Organizacji Wojskowej „Wilki”, gdzie pod ps. „Żuk” kierował od XII 1939 okręgiem w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 25 XII 1943. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 5, KN, KW3x,ZKZ
    Żonaty Janiną Helbich /26 III 1901- 6 III1971/, miał córkę Krystynę /16 X 1925-28 II 2007 /
    Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich n 12 IV 1917; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006.

     
    Piwoszczuk Michał
    [1894-1974],ppłk br. panc.[1939]
    Ur. 31 VIII 1893 w Ropowcach, syn Teodora i Marii. Uczęszczał do gimnazjum. W latach I wojny światowej wcielony do armii austriackiej ukończył kurs oficerów rezerwy piechoty. Walczył na froncie włoskim, gdzie w stopniu chor. dowodził plutonem. W 1918 w czasie walk dostał się do niewoli włoskiej, potem we Francji w Armii gen. J. Hallera, gdzie w stopniu ppor. został przydzielony do 1 pułku czołgów formowanego w m. Martigny – Les Baines. W V 1919 powraca z armia gen. J. Hallera do Polski. Od VIII 1919 uczestniczy w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Do stopnia por,. awansowany 1 IV 1920. Dekretem L. 2632 z 19 II 1921 zatwierdzony z dniem 1 IV 1920 w stopniu por. sł. st. piech. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 1 p. czołgów, potem w 1923 przejściowo w 55 pp, skąd powraca w 1924 ponownie do 1 p. czołgów w Żurawicy, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1930. Mianowany w 1930 d-cą baonu w 1 p. czołgów. Z dniem 1 VII 1931 przeniesiony z b. 1 p. czołgów do 1 p. pancernego. W 1932 przeniesiony do 58 pp w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje m. in. kwatermistrz, a w IV 1934 mianowany d-cą batalionu w 58 pp w Poznaniu. W latach 1936-1937 pełnił funkcję kwatermistrza 80 pp w Słonimiu. W VI 1937 wyznaczony d-cą 10 batalionu panc. w Zgierzu. Od 3 XI 1938-9 II 1939 na kursie doskonalenia dla oficerów broni panc. w Modlinie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. br. panc. W VIII 1939 d-cą broni panc. i szef służby samochodowej w sztabie Armii „Modlin”, potem w dowództwie armii gen. E. Przedrzymirskiego i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Mieszkał w Zgierzu i przy ul. Al. Kościuszki w Łodzi. Zmarł na nagle na udar mózgu 16 IX 1974 w Łodzi.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ, SKZ
    Żonaty z Anną-Genowefą Kruczkowską.
    Autor wydanej w 1935 książki Zarys Historii Wojennej 1 p. czołgów.
    Dz. Pers. Nr 8 z 26II 1921;Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Piwowarczyk Bogusław
    [1911-1939], ppor. rez. art.[1938]
    Ur. 10 II 1911 w Dąbrowie Górniczej. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie odbywał służbę wojskową w 4 baterii szkolnej 1935-1936. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem o0d 1 I 1938 z przydziałem do 23 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta II dywizjonu 65 pal rez. w składzie 55 DPRez. Walczył na szlaku bojowym II dyonu 65 pp rez. Poległ w walce 20 IX 1939 w rejonie m. Narol.-Wieś. Pochowany na cmentarzu w Dąbrowie Górniczej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Piwowarczyk Stanisław
    [1904-1940], kpt. dypl. piech. [1937], pośm. mjr [2007]
    Ur. 19 II 1904 w Radomsku, syn Stanisława i Kazimiery z Jerków. Absolwent gimnazjum. W latach 1026-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, potem w latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. ppor. 15 VIII 1929 z przydziałem do 27 pp w Częstochowie na stanowisko d-cy plutonu. W XII 1930 przeniesiony z 27 pp do 19 pp we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Z dniem 3 XI 1934 skierowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie był słuchaczem do X 1936. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony w XI 1936 do sztabu 8 DP na stanowisko oficer sztabu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia kpt. dypl. sł. st. piech. Do 1938 I oficer sztabu 8 DP. W latach 1938-1939 wykładowca w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 41 DPRez. w składzie GO „Wyszków”, potem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty. Syn Marek.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 1 z 26 I 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Piwowarski Franciszek
    [1909-1988], ks. kapelan, kpt. [1 I 1939,] mjr [1 I 1945], w ZWZ/AK ps. „Tomasz”
    Ur. 4 X 1909 w Borkowie pow. Kolno, syn Tomasza i Heleny z Nowakowskich. Uczęszczał do Gimnazjum Humanistycznego w Kolnie, potem po ukończeniu 4 klas kształcił się w Niższym Seminarium Nauczycielskim w Nowogródku, przeniesionego później do Pińska. W 1929 zdał maturę.  I wstąpił do Wyższego Seminarium duchownego w Pińsku. Święcenia kapłańskie otrzymał 20 IV 1935. Następnie od 1935 był wikariuszem i prefektem w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Baranowiczach. Pracował w szkołach powszechnych, średnich i zawodowych. 1 IX 1938 zostaje rektorem Kościoła Przemienieni Pańskiego w Nowogródku. Jednocześnie kapelan Zgromadzenia Sióstr Świętej Rodziny z Nazaretu oraz prefektem w Gimnazjum i Liceum im. Adama Mickiewicza. W II 1939 mianowany kapelanem pozostałości 83 pp i administratorem parafii wojskowej w Kobryniu. Mianowany 28 IV 1939 kapelanem rez. z starszeństwem od 1 I 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 organizował obronę Kobrynia. Podczas niemieckiego ataku na Kobryń 17 IX 1939 przez Niemców prowadził do walki polskich żołnierzy. Po utworzeniu 183 pprez. w składzie 60 DPRez. był kapelanem pułku w składzie SGO „Polesie”. Walczył m. in. pod Kockiem. Po kapitulacji wojsk polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozie przejściowym Deblinie, potem w Radomiu, skąd zbiegł z ppłk. W. Sewerynem i płk A. Eklerem. Przez kilka miesięcy przebywał n terenie diecezji kieleckiej. Od 1941  pracował w diecezji krakowskiej. Od 1 IX 1941 był nauczycielem w szkole rzemieślniczej przy ul. Dietla w Krakowie. Podejmuje działalność konspiracyjna w ZWZ/AK. Od 1942 pełnił funkcję kapelana Obwodu AK Kraków Miasto. Zagrożony aresztowaniem 1 I 1944 wyjechał z Krakowa i został wikariuszem w Bodzanowie k. Wieliczki. Jednocześnie obejmuje funkcję kapelana Obwodu AK Kraków-Powiat. Powielał  i wydawał instrukcje i podręczniki  do szkolenia podoficerów AK. . W czasie akcji „Burza” pełnił funkcję kapelana 12 pp AK. 15 I 1945 mianowany majorem. Po wojnie był nadal wikariuszem w Bodzanowie, a od IX 1946 wikariuszem w parafii Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny w Wieluniu w diecezji częstochowskiej. Jednocześnie był prefektem w Państwowym Gimnazjum w Wieluniu oraz kapelanem szpitala. W latach 19471949 był prefektem w szkołach średnich w Będzinie. W Vi 1949 został wikariuszem w parafii Świętej Rodziny w Częstochowie i prefektem w Technikum Włókienniczym. Od 1 VII 1954 był proboszczem w Krępie, potem od 18 III 1957 proboszczem parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Kazimierzu Górniczym. Należał do współorganizatorów spotkań b. żołnierzy AK w Kazimierzu Górniczym. 15 VII 1981 z uwagi na stan zdrowia przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Domu Księży Emerytów w Częstochowie., Zmarł 19 XI 1988 w Częstochowie. Pochowany na cmentarzu Świętego Rocha w Częstochowie.
    Odznaczony: VM kl. 5 / otrzymał w 1972/,KW2x, ZKZ z M przedstawiony do odznaczenia.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w  WP 1935-1939. Kraków 2003; Kapelani wrześniowi. W-wa 2001; B. Szwedo. Zawsze w pierwszej linii. Kapłani odznaczeni VM 914-1921 i 1939-1945. W-wa 2004; tenże: MSUDN 1939-1956. T. 8. Kraków 2001;J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; Inspektorat Armii Krajowej Sosnowiec. Katowice 2001.

     
    Plackowski Józef Tycjan
    [1893-+?], ppłk sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 16 III 1893. Uczęszczał do szkoły średniej. Czynny w Związku Strzeleckim. W latach 1914-1918 był żołnierzem  Legionów  Polskich. Od XI 1918 w WP. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. służył w 1 Brygadzie Kawalerii, potem od 1919 w 1 p. szwol. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony z 1 p. szwol. do 26 p. uł. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia rtm. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Grudziądzu. Dowodził m. in. szwadronem w 26 p. uł. Awanswony do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1932. Przeniesiony w IV 1932 z 26 p. uł. do 17 p. uł. na stanowisko kwatermistrza, skąd został przeniesiony jesienią  do 22 p. uł. na stanowisko kwatermistrza. W 1934 przeniesiony z 22 p. uł. do 6 p. uł. na stanowisko kwatermistrza. Przeniesiony z 6 p. uł. do 10 p. uł. Do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. awansowany 19 III 1939. Od 1938 I z-ca d-cy 10 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I  z-cy d-cy 10 p. uł. Walczył na szlaku bojowym 10 p. uł. od Białegostoku na Lubelszczyznę. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów  Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 131 z 15 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Plater – Zyberk Wiktor Franciszek Maria
    [1904-1985 ], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 1 IX 1904 w Horodziec pow. Szawle, syn Wiktora i Marii hr. Plater-Zyberk. Absolwent gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał  w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 23 p. uł. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany zostaje 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuków. Zmobilizowany latem 1939 do WP bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 p. uł. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie. Wyjechał do Wlk. Brytanii gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł 11 XII 1985 w Horncastle hrabstwo Sussex Wlk. Brytania.
    Rocznik oficerski rezerwy 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Platonoff Antoni Józef
    [1897-1973], mjr sł. st. kaw.[1934] w PSZ 1945-1947 ppłk sł. st. kaw.
    Ur. 05 VII 1897  w Porębie pow. pułtuski, syn Józefa i Jadwigi z Witowskich. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny w szeregach armii rosyjskiej. Od XI 1918 w WP. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 psk. Awansowany do stopnia por. 1 IV 1920 służył nadal w 6 psk. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia rtm. sł. st. kaw,. z starszeństwem od 15 VIII 1924.  Przeniesiony w 1926  z 6 psk do kadry oficerów kawalerii  z równoczesnym przydziałem do Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko d-cy szwadronu obsługi. W latach 1928-1929 był     d-cą III plutonu  w szwadronie szkolnym, potem w latach 1929-1930 d-ca 5 plutonu, a w latach 1930-1931 z-ca d-cy szwadronu. Przeniesiony w 1931 do 6 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. W 1933 mianowany d-cą szwadronu zapasowego 6 p. uł. Awansowany 1 I 1934 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Przeniesiony w 1935  z 6 p. uł. do 2 p. uł. na stanowisko kwatermistrza 2 p. uł. Później kwatermistrz i jednocześnie II z-ca d-cy  2 p uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II z-cy i kwatermistrza 2 p. uł. Walczy wrogiem na szlaku bojowym, 2 p. uł. Od 20 IX- 6 X 1939  dowodzi 2 p. uł. Walczył 3-5 X 1939 pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w obozie jenieckim przejściowym w Radomiu, potem, w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu 29 IV 1945 z niewoli służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w stopniu ppłk-a  w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał i pracował w Manchesterze, gdzie zmarł 17 IV 1973. Pochowany na Southeren Cementary.
    Odznaczony: KN, KW
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924;Dz. Pers. Nr 49 z 17 XI 1926; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 10 z 4 VII 1935; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Platonoff – Rola Stefan Jan Józef
    [1890-1953], oficer sł. st. kaw. WP, ppłk [1938]
    Ur. 29 VIII 1890 w Porębie pow. pułtuski, syn Józefa i Jadwigi z Witowskich. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w armii rosyjskiej, gdzie ukończył szkołę oficerską rezerwy kawalerii. W latach 1915-1917 służył w stopniu ppor. kaw. w armii rosyjskiej. Brał udział w walkach na froncie I wojny światowej. Od jesieni 1917 do 1918 służy w szwadronie kawalerii I Korpusu Polskiego na Wschodzie pod dowództwem gen. J. Dowbora –  Muśnickiego. Po rozwiązaniu I KP w Rosji w VI 1918 wyjechał do Francji, gdzie służył w 1 szwadronie 1 p. szwoleżerów Armii gen. J. Hallera, z którą w IV 1919 powrócił do kraju. Awansowany do stopnia por. w 1919. W VIII 1919 - 1 pułk szwoleżerów zostaje przemianowany na 4 p. dragonów kresowych, potem na 4 pułk strzelców konnych, a w w końcu 1920 n 2 psk. Uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył m.in. na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej. Dekretem L. 2196 z 8 VII 1920 przyjęty do służby w WP z armii gen. J. Hallera i zatwierdzony w stopniu por. sł. st. kaw. Po wojnie zweryfikowany przez MSWojsk. w Warszawie w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 2 psk, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca szwadronu liniowego . Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1928 mianowany  d-cą szwadronu zapasowego 2 psk.  Funkcję pełnił do 1932. Przeniesiony jesienią 1928 do 18 p. uł. . w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza pułku. funkcje pełni do 1932. W III 1932 przeniesiony z 18 p. uł. do 3 psk na stanowisko z-cy d-cy pułku. Pełni funkcję kwatermistrza, potem i z-cy d-cy 3 psk.  Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 19 III 1938. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku z-cy d-cy 3 psk. Walczy 3-5 X 1939 pod Kockiem. Rankiem 6 X 1939 z grupą żołnierzy i oficerów wydostaje się z okrążenia, ale później dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Molsdorf, potem w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał w warszawie. Pracuje w Straży Przemysłowej potem w Przemyśle Chemicznym  i na PKP.
    Zmarł w Warszawie 10 III 1953. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie,.
    Żonaty z Gertrudą  z d. Zgoda /1906-1999/miał córkę Krystynę /1926-2000/
    VM kl. 5 nr 5625 /27 IX 1922/, KN, KW2x,ZKZ
    Dz. Pers. Nr 28 z 28 VII 1920; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 6 z 21 II 1928;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Plewako Wacław
    [1898-1940], mjr sł. st. sap. [1935], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 27 V 1898 w Gojluszach na Litwie, syn Sobiesława i Tekli z d. Pełko-Stradomskiej. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1916 wcielony do armii rosyjskiej i skierowany do Mikołajewskiej Inżynieryjnej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. Mianowany po ukończeniu szkoły chor. sap. służył w 5 batalionie pontonowym. Od jesieni 1917 do VI 1918 w I Korpusie Rosji. W WP od XI 1918 w stopniu ppor. sap. służył początkowo był oficerem sztabu Oddziału Technicznego OW w Białymstoku, potem w Mińskim Pułku Strzeleckim. Jako d-ca saperów tego pułku bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920. Po zakończeniu wojny zweryfikowany w stopniu por. sap. s z starszeństwem od 1 VI 1919 był d-cą kompanii saperów w 19 batalionie saperów, potem w 1 batalionie saperów. W latach 1921-1929 oficer sztabu DOK III w Grodnie, gdzie pełnił funkcję kierownika referatu inżynieryjno-saperskiego, potem ogólnego. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. sap. Przeniesiony w 1929 do 3 batalionu saperów w Wilnie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sap. 1 I 1935 był d-cą baonu. Po ukończeniu w 1936 kursu sztabowego w WSWoj. w Warszawie pełnił funkcję szefa saperów w CWPiech. W Rembertowie, potem d-ca batalionu podchorążych saperów w CWSap. w Modlinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy zbiorczego batalionu saperów zmobilizowanego w CWSap. Walczył z wrogiem m. in. na Lubelszczyźnie. 26 IX 1939 został ranny w rejonie m. Durle i ewakuowany na Wschód. Podczas ewakuacji dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, SKZ, KZWLŚr
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk. sap.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001. Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Plisewicz Franciszek
    [1909-1940],por. sł. st. piech. [1936], pośm. kpt. [2007].
    Ur. 14 IX 1909 w Kuklach pow. suwalski, syn Stefana i Wiktorii z Wojtowiczów. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony w 1937  z 7 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Snów” na stanowisko d-cy plutonu w 2kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutant II batalionu  KOP „Snów” w składzie 1 pułku KOP 1 Brygady KOP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. w nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV lub v 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany kpt. piech.
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Plisowski Kazimierz
    [1896-1962], płk sł. st. kaw.[1936]
    Ur. 11 II 1896 w Nowosiółce na Podolu, syn Karola i Marii z Hołubów. Uczył się rosyjskim Korpusie Kadetów w Sumach, gdzie w 1915 zdał maturę. W okresie VI  1915- I 1916 w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Petersburgu. Awansowany po ukończeniu szkoły do stopnia chor. I 1916. W okresie II 1916-XI 1917  słuzył w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów. Awansowany do stopnia ppor. w 1916, a do stopnia por. w 1917. Od XII 1917 służy w polskim szwadronie jazdy w Odessie. Z szwadronem dotarł pod Bobrujsk, gdzie szwadron zostaje włączony do 3 Pułku Ułanów I Korpusu Polskiego w Rosji gen. J. Dowbór-Muśnickigo. Po rozbrojeniu I KP w VI 1918 przedostał się we IX 1918 do 4 DStrz. Gen. L. Żeligowskiego. W 1919 wraz z dywizją powrócił do kraju. Brał udział w walkach z Ukraińcami w Galicji Wschodniej., potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Dowodził wówczas szwadronem w 14 p, uł. 1 IV 1920 awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. Po wojnie służy nadal w 14p. uł.  i dowodzi szwadronem. W latach XII 1922- VIII 1924 pełni funkcję adiutanta d-cy 14 p. uł. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany15 VIII 1924. Mianowany d-cą szwadronu zapasowego 14 p. uł. którym dowodził w okresie VIII1924- V1925. Od V 1925-24 XII 1928 kmdt Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii i Podoficerów Zawodowych w DOK VI Lwów. W latach 24 XII 1928- 11 VII 1929 kwatermistrz 3 p. szwol. W latach 11 VII 1929- 10 XI 1932 z-ca d-cy 13 p. uł. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. sł. kaw. Jednocześnie w okresie III-V 1931 ukończył kurs dla oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia  Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany z dniem 10 XI 1932 d-cą 10 psk w Łańcucie. Pułkiem dowodzi do 13 III 1937. W okresie od 31 III – 30 vII 1933 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dowódców. Awansowany 1 I 1936 do stopnia płk-a sł. st. kaw. W okresie od 13  III 1937 do IX 1939 dowodzi 2 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 dowodzi do 9 IX 1939 2 p. uł w składzie Suwalskiej Brygady kawalerii. Od 9 IX – 22 IX 1939 dowodzi Suwalską Brygadą Kawalerii, następnie d-ca Brygady „Plis” w składzie Dywizji Kawalerii „Zaza”. Walczył m. in. Pod Kockiem , gdzie 6 X 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau, skąd został uwolniony 29 IV 1945. Po odzyskaniu wolności wyjechał do Wlk. Brytanii i tam osiadł na stałe w Londynie. We IX 1962 powraca do kraju i zamieszkał w Warszawie. Był już w ty okresie czasu bardzo chory. Zmarł  w Warszawie 22 XII 1962. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 kl., KN, OP4, KW4x, ZKZ, SKZ,
    Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924. Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990.

     
    Plisowski Konstanty
    [1890-1940], gen. bryg.[1929], pośm.gen. dyw. [2007],
    Ur. 08 VI 1890 w Nowosiółce na Podolu, syn Karola i Marii z Hołubów. Absolwent Korpusu Kadetów w Odessie, gdzie w 1908 zdał maturę. W latach 1908-191o kształci się w Mikołajewskiej Szkole Jazdy w Petersburgu. Mianowany w 1910 ppor. kaw., a por. kaw. w 1913. W latach 1910-1917 służył w 12 Achtyrskim Pułku Huzarów. W 1916 mianowany sztabsrotmistrzem, a w 1917 rtm. kaw. W stopniu rtm kaw. Bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w walkach na froncie I wojny światowej.  W V 1917 zorganizował w Odessie polski szwadron. W okresie od 23 I do 2 III 1918 na czele szwadronu złożonego z Polaków marsz z Odessy do Bobrujska, gdzie obejmuje dowództwo 4 szwadronu w 3 p. uł. 03 VII 1918 po rozformowaniu pułku z bratem Kazimierzem udał się na Kubań, od 8 IX 1919 Dywizjonu w 1 Dywizji Jazdy przy 4 Dywizji Strz. gen. L. Żeligowskiego. W końcu I 1918 objął dowodzenie Pułku Ułanów 1 Dywizji Jazdy. Na czele tego oddziału przebił się przez Mołdawię do Polski. 11 VII 1919 bierze udział w szarży pod Jazłowcem. 12 VIII 1919 jego oddział zostaje przemianowany na 14 p. uł. Na wniosek gen. L. Żeligowskiego 23 VIII 1919 został mianowany płk kaw. z pominięciem jednego stopnia. Od VI 1920 do  V 1921 dowodził IV potem VI Brygadą Jazdy oraz przejściowo 1 Dywizją Jazdy. Od V-VIII 1921.Od VIII – IX 1921 d-ca VII Brygady Jazdy. Od IX 1921-XII 1927 d-ca XI Brygady Kawalerii. Ukończył w XI 1923 kurs dla wyższych dowódców w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Od 29 XI 1927 do III 1939 dowodził V samodzielną Brygad Kawalerii w Krakowie. Z dniem 31 XII 1930 przeniesiony w san spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy obrony twierdzy brzeskiej. Po opuszczeniu twierdzy w nocy z 16/17 I 1939 poprowadził swój oddział do Zgrupowania gen. F. Kleeberga. Następnie obejmuje funkcję z-cy d-cy GO Kaw. gen. W. Andersa. W dniach 2324 IX 1939 dowodził Nowogródzką Brygadą Kawalerii, która przebijała się na południe walcząc z Niemcami i Sowietami. W czasie walk dostał się 28 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 X 2007 mianowany pośmiertnie gen. dyw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928;T. Kryska-Karski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990;Księga cmentarna. Charków 2003;

     
    Pluta Wojciech
    [1895-+?], ppłk sł. st. art.[1938]
    Ur. 18 III 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w stopniu ppor. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 w szeregach 1 pac, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. art. awansowany 1 VII 1923. Ukończył kurs dla dowódców baterii. Następnie dowodził baterią. Długoletnim oficer pułku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1931. W IV 1931 mianowany d-cą dywizjonu w 1 pac. Przesunięty w XII 1934 z funkcji d-cy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza 1 pac. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. art. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I  z-cy d-cy 21 pal w Białej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 21 pal w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, OP5, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Dalecki. Armia „Karpaty” 1939. W-wa 1979.

     
    Płatowicz – Płachta Jerzy Grzegorz Jan
    [1893-1939], płk dypl. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 10 IV 1893 w Sadkowej Górze pow. mielecki, syn Ludwika i Marii z d. Chlebowskiej. W latach 1905-1908 uczył się w Gimnazjum Państwowym w Podgórzu, a w latach 1908-1912 w Gimnazjum im. Św. Anny w Krakowie, gdzie w 1912 otrzymał świadectwo dojrzałości. Działał od 1912 w Związku Strzeleckim, gdzie był d-cą sekcji, potem plutonu. W latach 1913-1914 studiował prawo na UJ. Jako     k-dt Obwodu ZS przeprowadził mobilizację w Skawinie i przyprowadził na Oleandry grupę 38 strzelców. Od 6 VIII 1914 – 1917   w Legionach Polskich. Ukończył kurs oficerów  piechoty w Zambrowie. Mianowany por. piech. 19 IX 1918. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 ukończył kurs dla dowódców batalionu w Rembertowie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a sł. st. piech. W latach 1923-1924 pełnił funkcję p. o. d-cy I batalionu w 60 pp w Ostrowie Wlk. W okresie XI 1924-X 1926 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a SG sł. st. piech. zostaje przydzielony do sztabu DOK V w Krakowie. W 1927 przeniesiony nn stanowisko szefa sztabu do 23 DP w Katowicach. Nadetatowo nadal w 60 pp. Przeniesiony  w 1929 z 23 DP do DOK VII w Poznaniu na stanowisko szefa oddziału. Przeniesiony w 1930 z DOK VII na stanowisko  do 16 pp w Tarnowie. Od 20 IX 1930 z-ca d-cy 16 pp. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. piech. 1 I 1933. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a dyp. sł. st. piech. W 1936 przeniesiony do KOP, gdzie do 4 III 1937 pełnił funkcję z-cy d-cy,a od 4 III 1937 dca- pułku KOP „Sarny”. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st piech. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 97 pp rez. w skaldzie 38 DP Rez. Poległ w walce z Niemcami w Janowie Lwowskim 18 IX 1939.
    Żonaty/ córka  Bogna  /ur. 2 IX1925/ i syna Jerzego Ferdynanda /ur. 22 II 1930/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP5, KW3x,ZKZ2x,
    Dz. Pers. Nr 42 z 11 X 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj.  w Warszawie. Londyn 1969; w O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa - Pułtusk 2001.

     
    Płodowski Grzegorz
    [1914-1993 ], por. sł. st. kaw.[1938] , po wojnie inż. leśnik
    Ur. 03 II 1914 w Łomży. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 193 z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla adiutantów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Podczas walk na Lubelszczyźnie pełnił funkcję adiutanta pułku w składzie SGO „Polesie”. Po kapitulacji polskich oddziałów na Lubelszczyźnie od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. W oflagach przebywał do 1945. Po wojnie powrócił do kraju. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inż. leśnika. Był także instruktorem jazdy konnej.
    Zmarł w Warszawie 28 II 1993. Pochowany na cmentarzu w Łomży.
    Żonaty z Anną Cielecką. Miał córki: Zofię /23 II 1947/ i Jadwigę /ur. 28 II 1951/
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Płonka Władysław
    [1895-1940], płk dypl. sł. st. kaw.[1939], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 31 I 1895 w Jodłowniku pow. limanowski, syn Wojciecha i Anny z Drożdżów. W Jodłowniku ukończył szkołę ludową. Następnie kształci się w gimnazjum, gdzie zdał maturę. Jako uczeń czynny w Związku Strzeleckim. Od 6 VIII 1914 w Legionach Polskich. Walczył w szeregach 2 p. uł. LP w składzie I Brygady LP. Odbył całą kampanie wojenną. Ukończył kurs szkoły oficerskiej legionów. Od XI 1918 w WP. W szeregach 9 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-ukraińskiej XII 1918-V 1919.Dekretem z 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. kaw. Od V 1919-1920 walczy w szeregach 9 p. uł. na froncie wojny polsko-bolszewickiej. 1 IV 1920 mianowany por. sł. st. kaw. Po wojnie zweryfikowany w stopniu rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 9 p. ul. w którym pełni różne funkcje m. in. d-ca szwadronu liniowego. Awansowany 1 i 1927 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. w okresie 1927-1929 d-ca szwadronu zapasowego 9 p. uł. w okresie XI 1929 - IX 1931 słuchacz WSWoj. w warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu mjr-a dypl. sł. st. kaw. z dniem 1 IX 1931 zostaje przydzielony do sztabu Brygady Kawalerii „Toruń” na stanowisko szefa sztabu. Przeniesiony z dniem 1 X 1932 z sztabu Brygady Kawalerii „Toruń” do Centrum wyszkoleni Kawalerii w Grudziądzu n stanowisko oficera sztabu, potem dyrektor nauk.  Awansowany 1 I 1933 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. kaw. Przeniesiony z Centrum wyszkoleni Kaw. w Grudziądzu w 936 do 9 p. uł. na stanowisko z-cy d-cy pułku. W latach 937-1939 d-ca 22 p. uł. w Brodach. Awansowany 19 III 1939 do stopnia płk-a dypl. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 22 p. uł. w składzie Kresowej brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 22 p. uł. m. in. na pozycjach obronnych nad rzeka Wartą, potem w walkach odwrotowych pod Skierniewicami, gdzie brygada zostaje rozproszona. Z częścią żołnierzy i oficerów przeprawia się przez Wisłę i nadal walczy na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi od 22 IX 1939 Grupa Kawalerii „Chełm”. Od 25-1 IX 1939 walczy z Niemcami Pod Krasnobrodem i Janowem potem z sowietami. Po dotarciu grupy w składzie grupy płk-a dypl. T. Zieleniewskiego w rejon m. Domostwo-Łomoty zostaje ona otoczona przez przeważające sił sowieckie. Po walce wobec braku środków walki grupa kapituluje. 1 IX 1939. Po złożeniu broni 2 X 1939 znalazł się w niewoli sowieckiej. Wywieziony do obozu w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: VMkl. 5, KN, OP 5, KW 3 x, ZKZ
    Postanowieniem Prezydenta RP z 5 x 2007 pośmiertnie mianowany gen. bryg.
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991;9 Pułk Ułanów Małopolskich. Pruszków 2002.

     
    Płosso vel Płosa Jan
    [1904-1976], rtm sł. st. kaw. [1936], w PSZ mjr
    Ur. 19 V 1904. Uczęszczał do gimnazjum. Po zdaniu matury w okresie 1923-1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 4 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1930 wyznaczony w stopniu por. sł. st. kaw. z 4 psk na stanowisko kmdta powiatowego PW w Sierpcu. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony do 8 p. uł. , potem d-ca 5 szwadronu pionierów w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym szwadronu.Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii. Służył w I KP w Szkocji, potem okresowo w Brygadzie Spadochronowej. Po demobilizacji pozostał na emigracji. Osiadł tam na stałe. Po wojnie był m. in. dyrektor Szkoły Rybołówstwa Morskiego w Aberdeen w Szkocji.
    Zmarł 24 III 1976 w Szkocji.
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1926; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka- K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Roczniki oficerskie 1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;

     
    Płotnicki Witold
    [1897-+?], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 18 XI 1897. Ukończył szkołę średnią. Od 1916 służył w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej piech. Od jesieni 1917 służy w I Korpusie wschodnim w Rosji. Od 11 XI 1918 służy w wojsku Polskim, gdzie został przyjęty w stopniu ppor. sł. st. Z dniem 23 XII 1919 przydzielony do Oficerskiej Szkoły Artylerii  w Rembertowie, gdzie odbywał przeszkolenie dla młodszych oficerów artylerii od XII 1918 do II 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 5 dak. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w V /5/Dywizjonie Artylerii Konnej na stanowisku młodszego  oficera  baterii. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 17 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Skierowany z 5 dak na 5 miesięczny kurs dla dowódców baterii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, gdzie przebywał  od 1 IV 193o do 31 VIII 1930. Przeniesiony z dniem 1 IX 1930 z 5 dak do Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii. Od 11 IX 1930 d-ca 1 plutonu w 1 baterii szkolnej, potem instruktor, a od 18 IX 1933-28 VI 1936 d-ca 1 baterii szkolnej. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. art. Przeniesiony z Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 3 dak na stanowisko I z-cy d-cy. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy Ośrodka Zapasowego  Artylerii Konnej  w koszarach 3 pal w Zamościu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 2 i 3 z 1919; Dz. Pers. nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. nr 14 z 20 IX 1930; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański –z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków. 

     
    Płuszka Roman
    [1915-1939], ppor. rez. piech.[1939]
    Ur. 10 II 1915. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 75 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. Z przydziałem do 75 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Katowic na Lubelszczyznę na stanowisku      d-cy 3 plutonu 7 kompanii III batalionu 75 pp w składzie 23 DP Armii „Kraków”. Poległ w walce 18 IX 1939 w rejonie m. Biały Słup-Zwierzyniec. Pochowany na cmentarzy w Zwierzyńcu.
    J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989; R. Rybka -K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Płużyczka Jan Zygmunt
    [1916-1939], ppor. rez. kaw. [1938]
    Ur. 12 IX 1916. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 5 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie w I dyonie konnym w kawalerii Grupy „Dubno”. Poległ w walce 14 IX 1939 w Kryłowie.
    St. Radomyski. Szkoła Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939/. Kraków 2003
     
     
    Podczaski Józef
    [1896-1940], kpt. sł. st. art.[1930], pośm. mjr[2007]
    Ur. 23 III 1896 w Koziorogu Leśnym pow. lipnowski na Kujawach, syn Józefa i Jadwigi z Cieślińskich. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1916 członek POW. W WP od XI 1918. W 1919 ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Mianowany ppor. sł. st. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 19191-1920 w szeregach 4 p. uł., potem 14 dak. Po wojnie ukończył kurs młodszych oficerów artylerii. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie od 1922 służył w 5 dak, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1930. W 1932 przeniesiony z 5 dak do 8 p. uł. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów kawalerii. Ukończył kurs dla oficerów kawalerii w CWKaw. w Grudziądzu. Po 1935 przeniesiony z 8 p. uł. do 21 pal , gdzie dowodził m. in. baterią. W latach 1937-1939 d-ca 1 baterii w i dywizjonie 21 pal w Bielsku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 65 pal rez. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 65 pal rez. W nieznanych okolicznościach po 17 IX 1939 dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: MN, SKZ, Medal za Wojnę 1918-1921.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr art.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Podebry Stefan
    [1907-?]. por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 29 VII 1907. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbył przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 75 pp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu łączności w 75 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 75 pp w składzie 23 DP armii „Kraków”.  Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 75 pp od Śląska na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Brunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Wojnę przeżył.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Podgórski Andrzej
    [1905-1945], kadet, kpt. br. panc. [1937]
    Ur. 13 VII 1905 w Stawiszczach pow. taraszczański w Guberni Kijowskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. W 1929 przeniesiony z 2 pac do 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Niepołomicach. Jednocześnie przeniesiony z Korpusu Oficerów Artylerii do Korpusu Oficerów Broni Pancernej. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 był d-cą kompanii drezyn pancernych. W kampanii wrześniowej 10939 bierze udział na stanowisku d-cy pociągu pancernego nr 55., który prowadził od Częstochowy przez Warszawę, Siedlce na Brześć, potem do Kowla i Lwowa. Pociąg wspierał działania oddziałów polskich. We Lwowie ostrzeliwał przez kilka dni Wysoki Zamek zajęty przez Niemców. Po uszkodzeniu przez Niemców parowozu wysadził skład pociągu w powietrze. Unika niewoli i przedostaje się po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 do Warszawy, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK. Bliższy przydział nieznany.
    Aresztowany prze Niemców 10 III 1943 uwięziony na Pawiaku, skąd został wywieziony 13 V 1943 do KL Oświęcim. Obóz przeżył, ale z otwartą gruźlicą. Zmarł w 1945 w Busku, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.
    Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001 

     
    Podhorski Zygmunt
    [1891-1960], inż.  gen. bryg.[1938]
    Ur. 25 V 1891 w m. Popudnia na Ukrainie, syn Piotra i Klementyny z Lipkowskich. Do 1903 uczył się w domu. W latach 1903-1909 uczył się w szkole Edwarda Rontalera, gdzie w 1909 zdał polską maturę, potem w tym samym roku jako ekstern zdał maturę rosyjską która dawała mu prawo do ubiegania się na studia. W okresie 1910-1911 odbywał jednoroczną służbę wojskową w IX Pułku Ułanów Bugskich w Białej Cerkwi. Awansowany w 1911 do stopnia chor. kaw. rez. W latach 1911-1914 uczył się w Studium Rolniczym UJ w Krakowie Pracę dyplomową złożył w 1914. Dyplom inż. rolnika otrzymał dopiero w 1924. W 1914 wyjechał z Krakowa. Podczas I wojny światowej służył w pułku ułanów Czerkasach, potem w IX Pułku Ułanów. W III 1915 mianowany kornetem - ppor. kaw. Brał udział w walkach na froncie. Odznaczył się w bitwie pod Krzywoluką20 X 1915. Podczas walk ranny. Mianowany por. rez. kaw. w 1916. W VII 1917 otrzymał przydział do 1 Pułku Ułanów Polskich, gdzie dowodził szwadronem. W dniach 22-24 VII 1917 brał udział w obronie ludności Stanisławowa przed dezerterami  z armii rosyjskiej. Od IX 1917 1 Pułk Ulanów wszedł w skład I KP na Wschodzie. Dowodził wówczas 2 szwadronem do VI 1918 do rozwiązania I KP. Po demobilizacji z I KP przebywał na Kubaniu, gdzie przejściowo był attache wojskowym przy przedstawicielstwie polskim w Kijowie. Współpracował z L. Lisem-Kulą. Po powrocie do kraju był jednym z głównych organizatorów 1 Pułku Ułanów. 15 XI 1918 awansowany do stopnia rtm. kaw. zostaje mianowany kwatermistrzem dyonu uł. potem do II 1920 p. o. d-ca 1 Pułku Ułanów.  Od IV-XII 1919 walczył w rejonie Przemyśla. Od II –VII 1920 d-ca szwadronu zapasowego. Mianowany w VII mjr. kaw.  z starszeństwem od 1 IV 1920. Od VII -IX 1920 d-ca 203 p. uł. /późniejszego 27 p. uł./Walczył z Sowietami w rejonie Ciechanowa. Od 9 IX 1920 do 29 VII 1927 dowodził 2 Pułkiem Ułanów. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Mianowany 17 XII 1924 płk sł. st. kaw. Od III-IV 1927 na kursie oficerskim we Francji. W okresie VII 1927-1935 pełnił funkcję kmdta Obozu Szkolnego Kawalerii przemianowanego od 1 IV 1928 w CWKaw. w Grudziądzu. Jednocześnie w okresie XII 1929-IV 1930 przebywał na kursie wyższych dowódców wojskowych w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. W latach 1935-1936 był d—cą XIII Brygady Kawalerii w Płocku. Mianowany 19 III 1938 gen. bryg. Od 1938- 20 IX 1939 dowodził Suwalską Brygadą Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi Suwalską Brygadą Kawalerii. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi do 20 IX 1939 Suwalską Brygadą Kawalerii, a od 20 IX 1939 d-ca utworzonej  Dywizji Kawalerii „Zaza” w składzie SGO „Polesie”. Walczył m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Uwolniony z niewoli 29 IV 1945. Od 19 VI 1945 służy w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Od VII 1945 do 1947 pełnił funkcję z-cy d-cy Bazy II Korpusu Polskiego we Włoszech, potem od 1946 w Wlk. Brytanii. Po przejściu PKPR zajmował się krawiectwem. Brał czynny udział w życiu poltycznym i społecznym na emigracji. Współzałożyciel i prezes Koła Kijowian orz wiceprezes Zarządu Związku Ziem Północno-Wschodnich oraz wiceprezes Koła Krechowiaków.Po demobilizacji zamieszkał na stałe w Londynie, gdzie zmarł 12 IX 1960. Pochowany 17 IX 1960 na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, Orderem Polonia Restituta kl. IV, KN, KW, ZKZ z M.
    Żonaty z Marią z Zdziechowskich. Miał dwoje dzieci> syna Piotra /1923-1944/ poległ w Powstaniu Warszawskim i  córkę Marię /1928-2000/ zamężną Bobińska zam. w Wlk. Brytanii.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-w 1989; T. Kryska – Karski –St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989; A. Suchcitz. ”Non omnis moria”. Polacy na londyńskim cmentarzu Brompton. W-wa 1992

     
    Podjazd – Morgenstern Tadeusz Józef Roman
    [1895-1973], kmdr MW [1938], w PSZ kontradmirał w st. sp. [1964]
    Ur. 09 XI 1895 w Czerniowcach, syn Romana i Heleny Ettmayer-Adelsburgowej. Ukończył szkołę średnią, potem w armii austriackiej oficerską marynarki wojennej. Podczas I wojny światowej VIII 1914-1918 służył w stopniu ppor. w marynarce wojennej Austrii. Pływał na torpedowcach, krążowniku „Hegoland”, potem na pancernikach „Bandenburg” i „Habsburg”. Mianowany w 1918 por. mar. woj. Od XI 1918 służba w Wojsku Polskim, gdzie od XI 1918 do VI 1920 był adiutantem szefa i referentem spraw zagranicznych Departamentu Spraw Morskich w MSWoj. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. MW z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII-XI 1920 pełnił funkcję adiutanta 1 pułku morskiego, potem od XII 1920 do XII 1921 z-ca d-cy ORP „Gen. Haller”. Od I 1922 do II 1923 oficer mobilizacyjny Dowództwa Floty. W okresie IV-IX 1923 był d-cą ORP „Jaskółka” i grupy traulerów. W okresie X 1923-V 1925 oficer kursowy Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. Mianowany 1 VII 1925 kmdr ppor. sł. st. MW. Od VI 1925 do II 1926 kierownik Samodzielnej Sekcji Referatu Regulaminów i Wyszkolenia Sztabu Kierownictwa Marynarki Wo9jennej. W okresie II- VII 1926 z-ca d-cy ORP „Wilia”, potem od VII 1926 do IX 1927 kierownik wydziału w sztabie KWM. Od X 1927 do VI 1928 pełnił funkcję dyrektor nauk Oficerskiej Szkoły MW, potem do IX 1928 na stażu we Francji. Od IX 1928 do III 1929 d-ca ORP „Krakowiak”, a od IV 1929 do III 1932 d-ca ORP „Wicher”. Awansowany 1 I 1932 do stopnia kmdr-a por. W latach 1933-1937 był k-dtem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu. Awansowany do stopnia komandora 19 III 1938. W 1938 mianowany d-cą niszczyciela „Błyskawica”, potem d-cą dywizjonu kontrtorpedowców w Gdyni . Na początku 1939 mianowany z-ca d-cy Rejonu Umocnionego Hel. Latem 1939 mianowany  k-dtem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Bydgoszczy, z którą podczas kampanii wrześniowej 1939 został ewakuowany do Horodyszcza. 19 IX 1939 z jego rozkazu szkołą została rozwiązana. 23 IX 1939 przedostał się przez Rumunię do Paryża. W końcu 1939 mianowany attache morskim w Szwecji. W 1941 mianowany z-cą szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej. Na początku 1942 na skutek źle układającej się współpracy z wiceadmirałem J. Świrskim poddał się do dymisji, której gen. W. Sikorski nie przyjął. W końcu 1942 mianowany attache morskim w Stanach Zjednoczonych. W 1945 przeniesiony na stanowisko k-dta Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej. Od 1946 kierował Obozem ORP „Bałtyk” w Okehampton. Po rozwiązaniu PSZ pozostał na emigracji w Wlk. Brytanii. W 1949 wybrany prezesem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej. Jego rysunki i wspomnienia publikowano w „Naszych Sygnałach” i „Przeglądzie Morskim”.
    W 1964 mianowany kontradmirałem w st,. sp.
    Zmarł w Londynie 5 X 1973.Pochowany na cmentarzu Putney Vale w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, OP 5, KW 2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka- K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;

     
    Podkowiński Stanisław
    [1896-1970], ppłk dypl. sł. st. art. [1935]
    Ur. 4 V 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W szeregach 3 pap bierze udział w stopniu por. sł. st. art. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za okazane męstwo na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1922 do 27 pap, gdzie dowodził m. in. baterią. Skierowany z 27 pap na kurs dla dowódców dywizjonu w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu,. Gdzie przebywał od 1 IV 1925 do 30 IX 1925. Po ukończeniu kursu powraca do 27 pap, gdzie dowodzi baterią, potem, p.o. d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1927.  Wiosną 1927 przeniesiony w z 27 pap do kadry oficerów artylerii z jednoczesnym przydziałem do Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów w Bydgoszczy na stanowisko wykładowcy. W 1929 przeniesiony z Oficerskiej Szkoły dla Podoficerów do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, gdzie studiował w okresie XI 1929-X 1931. Po ukończeniu WSWoj. przydzielony do 25 DP na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 06 VI 1933 przeniesiony z sztabu 25 DP do 4 pal w Inowrocławiu na stanowisko d-cy dywizjonu. Do stopnia ppłk-a sł. st. art. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony w 1935 z funkcji d-cy dywizjonu w 4 pal na stanowisko z-cy d-cy 4 pal, a w 1937  przeniesiony na stanowisko d-cy 6 dak w Stanisławowie. 6 dak dowodził do X 1938. W III 1939 przydzielony do zalążku ścisłego sztabu SGO ‘Narew”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu SGO „Narew”., potem oficer sztabu w Dywizji Kawalerii „Zaza”. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 VII 1945 wyjechał do Wlk. Brytanii, potem do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe.
    Zmarł 17 I 1970 w Toronto. Kanada.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x,ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 37 z 29 III 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 31 VIII 1935; P. Zarzycki. 6 dak. Pruszków 1996; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Podlewski Mieczysław
    [1898-1939], ppłk sł. st. art.[1939]
    Ur. 11 IV 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pap. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Przeniesiony w 1922 do 8 pap. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 VII 1923 dowodził baterią w 8 pap, skąd w 1926 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora i wykładowcy. Przeniesiony w 1928 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim do 27 pap. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1932. W 1932  mianowany d-cą dywizjonu w 27 pal. W 1935 przeniesiony z 27 pal do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Przeniesiony w 1938 do 1 pal we Wilnie na stanowisko I z-cy    d-cy pułku. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od 25 VIII 1939 dowodził 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 1 pal. w składzie 1 DP Leg. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Przewieziony do Lwowa i umieszczony w szpitalu, gdzie zmarł w wyniku odniesionych obrażeń 19 XI 1939.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW2x,ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 5 z 21 III 1935; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995.

     
    Podleżański Tadeusz Michał 
    [1912-1964], kadet, por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 28 VIII 1912 we Lwowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-c plutonu w szwadronie CKM.
    W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w szwadronie CKM 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 27 p. uł. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu. Po wojnie powrócił do kraju.
    Zmarł 24 VI 1964 w Suchaczu k. Elbląga.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

    Jest bardzo prawdopodobne, że  wyniku walk w 1939 roku Tadeusz Podleżański dostał się do oflagu, ale między oflagiem, a powrotem do kraju po wojnie, działał w organizującej się armii podziemnej i ponownie złapany, pierwszym transportem do stał się do KL Auschwitz, a potem do KL Gross-Rosen.  
    Faktem jest, że po kampanii wrześniowej 1939 roku znajdował się na południu okupowanej Polski, w czerwcu 1940 roku w Tarnowie, skąd 14 czerwca 1940 roku wraz z innymi 728 polskimi więźniami, aresztowanymi przez Niemców z powodów politycznych, za działalność na rzecz wolnej Polski został przywieziony do KL Auschwitz pierwszym masowym transportem.
    TADEUSZ PODLEŻAŃSKI był więc więźniem w KL Auschwitz -nr 695, a następnie w KL Gross-Rosen-nr 2580, gdzie na podstawie świadectwa jakiegoś współwięźnia zanotowano, że zginął (MGR-A, sygn. 1816/DP), co jest nieprawdą. Tadeusz, po wojnie wrócił do Polski pod fałszywym nazwiskiem STANKIEWICZ i pod tym nazwiskiem założył rodzinę, z lęku o prześladowania z racji bycia przedwojennym oficerem zawodowym … W latach 50-tych XX w. powrócił do własnego nazwiska.
    Ożenił się z Haliną zd. Keferstein, która wraz z najbliższymi krewnymi była żołnierzem armii podziemnej, pod dowództwem słynnego  Generała brygady Bolesława Michała Nieczuja …
    Mieli trzech synów, z których jeden w młodości zginął w wypadku komunikacyjnym, jeden pozostał gdzieś w pobliżu Suchacza (j.w.), a jeden – ADAM PODLEŻAŃSKI, wywędrował do Australii, gdzie założył rodzinę.
    inf. S. Aleksandra Podleżańska SAC 07.01.2015

     
    Podniesiński Marian
    [1899-?], kpt. sł. st. piech.[1933], w LWP mjr/ppłk
    Ur. 24 III 1899. Uczył się w Męskiej Szkole Handlowej w Kielcach. Od 1917 czynny w POW. W WP od XI 1918. W okresie 9 I 1919-2 VIII 1919 ukończył kurs Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie – klasa „K”. Mianowany ppor. piech. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 I 1920 służył m.in. w 10 pp, gdzie pełnił różne funkcje. W 1927 przeniesiony z 10 pp w Łowiczu do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933. W 1933 przeniesiony z KOP do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy kompanii. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta d-cy 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta 4 psp w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczy na szlaku bojowym 4 psp od Cieszyna na Lubelszczyznę. Po kapitulacji oddziałów polskich w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a o VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 31 I 1945 powrócił do kraju. Po wojnie pełnił służbę w wojsku, gdzie m. in. w okresie VI-X 1948 pełnił funkcję dyrektora Nauk w Oficerskiej Szkole Kwatermistrzowskiej w Jelenie Górze. Awansowany do stopnia ppłk-a.
    Odznaczony: KW, MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989.


    Podoski Roman
    [1903-? ], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 30 X 1903. Absolwent szkoły średniej. W okresie 01 IX 1925- 01 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 13 pap w Równem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. W 13 pap/pal pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1938. w latach 1938-1939 był d-c 7 baterii III dywizjonu z 13 pal stacjonującego w Łucku. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 7 baterią III dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. w rejonie Tomaszowa Maz., potem w walkach odwrotowych, a po przeprawie przez Wisłę w rejonie Maciejowic na Lubelszczyźnie. dowodził wówczas kompanią piechoty zorganizowaną z resztek III dyonu 13 pal oraz z rozbitków z 13 DP. Walczył w obronie Lublina, potem wycofał się z oddziałem w rejon Łęcznej i tam dołączył do grupy gen. B. Olbrychta, a następnie do grupy dowodzonej przez płk-a K. Redera d-cy artylerii dywizyjnej 13 DP. Uczestniczy w walkach pod Krasnobrodem. 27 IX 1939 w rejonie m. Szopowe dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w niewoli m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie na Zachodzie. Przebywał w Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkołą Podchorąży Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998 Rocznik oficerski 1932 R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Podrez Leon
    [1904-1939], rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 12 II 1904 w m. Kazimierpole w Rosji. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości.. Jako kadet brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 1 p. szwol. w Warszawie na stanowisko d-cy plutonu, w 1928 do 21 p. uł.  w Równem. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Przeniesiony w 1934 z 21 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 szwadronu 22 p. uł. w Brodach. Latem 1939 przeniesiony z 22 p. uł. do 1 psk zmotoryzowanego w Garwolinie na stanowisko d-cy szwadronu gospodarczego i na tym stanowisku w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Poległ w Walce z Niemcami 7 IX 1939 w Józefowie n. Wisłą. Pochowany na cmentarzu w Lipsku.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989;Rocznik oficerski 1928, 1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Podulka Antoni
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 6 XI 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st., piech. 15 X 1936 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM i batalionu 180 pp rez. w składzie 50 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Następnie w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C  w Molsdorf, potem w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Podziemski Jan Stanisław
    [1897-?], mjr. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 28 III 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Od 28 X 1918 – 9 XI 1918 w Szkole Podchorążych Piechoty- klasa „D” kawalerii. Awansowany 15 XII 1918 do stopnia ppor. kaw. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. sł. st. kaw. awansowany 1 VIII 1923. Był m. in. d-cą szwadronu. W 1928 przeniesiony z 3 p. uł. do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy szwadronu. Odkomenderowany z 4 psk z dniem 15 X 1928 na 7 i pół miesięczny kurs udoskonalający młodszych oficerów kawalerii w CWKaw. w Grudziądzu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 19 III 1938. Przeniesiony na stanowisko d-cy Rejonu Konnego 3 DP w Zamościu. Podczas kampanii wrześniowej 199 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 3 DP Leg. Walczył  pod Iłżą, potem w walkach odwrotowych w kierunku Lublina. W rejonie m. Sieciechów k. Dęblina dostał się 14 IX 1939 do niewoli niemieckiej, gdzie przebywał w latach 1939-1945.
    Dalsze losy n/n.
    Odznaczony KW2x, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929.

     
    Poeplau Artur Alojzy
    [1914-1943], ppor. sł. st.  piech.[1937], żołnierz konspiracji ZWZ/K
    Ur. 26 II 1914 we wsi Rolbiek pow. Chojnice, syn Wojciecha /nauczyciela/ i Klary z d. Makowskiej.  Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu w 34 pp. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III batalionu 34 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 5 kompanii w II batalionie 95 pp rez. w składzie 39 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przebywał na Lubelszczyźnie. Początkowo czynny w organizacji konspiracyjnej „Miecz i Pług”, potem w ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Lubartów. Aresztowany przez gestapo 8 X 1942 i uwięziony. Po ciężkim śledztwie wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie 25 I 1943 został rozstrzelany.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Pogonowski Józef
    [1911-?],  por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 27 VII 1911. absolwent szkoły średniej. W okresie 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. Piech. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził plutonem w 3 kompanii CKM 33 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 33 pp w składzie 18 DP w SGO „Narew”,. Walczył na szlaku bojowym pułku pod Zambrowem potem na Lubelszczyźnie.
    W końcowej fazie dowodził kompania zwiadowczą w 1 DP Leg., późnie d-ca kompanii zwiadu 178 pprez.  w składzie 50 DPRez.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pogorzelski Aleksander
    [1905-?], por. sł. st. piech.[1934]
    Ur. 6 VI 1905. Absolwent szkoły średniej. W latach 1928-1929 w Batalionie Szkolnym Szkoły Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech.15 VIII 1931 z przydziałem do 81 pp w Grodnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 d-ca 1 kompanii I batalionu 28 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 8 kompanii III batalionu 28 pp w składzie 10 DP. Walczył na szlaku bojowym III baonu. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 5 VIII 1931; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Jarno. Strzelcy Kaniowscy 1919-1939. W-wa 2004

     
    Pohosski Gracjan
    [1914-1993], kadet, ppor. sł. st. piech.[1937], por. [1946]
    Ur. 15 XI 1914 w Mińsku Litewskim. Uczył się w Korpusie kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 1 pp leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM z III batalionu 1 pp Leg. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III kompanii CKM III batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył na szlaku bojowym 1 pp leg m. in. nad Narwią, potem na Lubelszczyźnie, Lubelszczyźnie po rozbiciu pułku uczestniczy w walkach na stanowisku d-cy plutonu w zmotoryzowanej kompanii ppanc. w składzie 60 DP Rez. SGO „Polesie”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Po kapitulacji SGO „Polesie” w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Ewakuowany w I 1945 w głąb Niemiec do oflagu w Lubece. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostał na Zachodzie, gdzie początkowo w samodzielnym Zgrupowaniu Polskiego Okręgu Wojskowego w Lubece, skąd wyjechał do Brygady Świętokrzyskiej. Od 18 X 1945 d-ca kompanii liniowej w Ośrodku Zapasowym Brygady, od 30 X 1945 d-ca plutonu w kompanii 4008. 16 II 1946 mianowany por. piech. W 1947 jako d-c kompanii 4019 zwolniony w ramach redukcji. Następnie w obozie DP w Bimber Współpracownik OW 1947-1948. Od 19 I 1948 d-ca kompanii wart. 41 28 w Fürth, potem od XII 1948 do 1949 w Norymberdze. Później wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych, gdzie zmarł 28 VI 1993.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pohoski Henryk
    [1909-1987],kpt. dypl. sł. st. piech. [1939], w ZWZ/AK mjr [1942], ppłk [1944], ps. „Adolf”, „Siwek”, „Stawisz”, „ Walery” vel Jan Jodełko, vel Henryk Lach, vel Józef Modzelewski, vel Kazimierz Stasiu, vel Antoni Wróbel 
    Ur. 22 I 1909 w Beni Suef w Egipcie, syn Bogdana /inżyniera/  i Zofii z d. Karlińskiej. Z wyróżnieniem ukończył elitarną szkołę średnią Lycée Charlemagne w Paryżu. W 1928 powrócił do kraju. W okresie 17 IX 1928 do 28 VII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty-kurs unitarny, potem w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. -Komorowie. Promowany 15 VIII 1931 na stopień ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W stopniu kpt. dypl. przydzielony do sztabu 1 DP Leg. na stanowisko oficera sztabu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera operacyjnego 1 DP Leg. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. 24 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej, skąd 27 IX 1939 udało mu się zbiec. Od X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK. Do 1941 kierownik Biura Studiów  przy Wydziale II Komendy Okręgu Warszawa-miasto. Od IX 1941 do 31 VII 1944 pełnił funkcję szefa Oddziału II Komendy Obszaru Lwów ZWZ/AK. Awansowany 28 VIII 1942 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. Zorganizował i  dowodził akcją odbicia L. Sadowskiego. Był przewodniczącym WSS przy Komendzie Obszaru AK Lwów. W dniach 28-31 VII1944 pełnił funkcję szefa sztabu obszaru. Wnioskowany 3 V 1944 o awans na stopień ppłk-a – zatwierdzony w 1951. 31 VII udał się w składzie delegacji  z płk W. Filipkowskim do Żytomierza  na rozmowy z m. Żymierskim. W nocy z 2/3 VIII 1944 został aresztowany  i przewieziony do siedziby NKGB w Kijowie, potem do siedziby kontrwywiadu 1 Frontu Ukraińskiego w okolicach Lubaczowa i w Trzebusce w okolicach Sokołowa Małop. Przewieziony następnie do Lwowa i uwięziony w  willi przy ul. Kosynierskiej, skąd udało mu się zbiec 12 IX 1944 i 20 IX 1944 dotarł do Jarosławia. Od x 1944 do V 1945 pracuje jako referent handlowy „Spółdzielni” Źródło” w Przemyślu. Potem do III 1946 pracuje w Biurze Odbudowy Portów – Gdańsk, a do VII 1946 pracuje jako urzędnik w Ministerstwie Żeglugi w Warszawie. W 1946 ujawnił się i powrócił do rodowego nazwiska. Od 1946 zatrudniony jako attache handlowy w Egipcie. W latach 1952-1954 pracuje jako kierownik administracji w cukrowni „Pelpin” w Pelpinie, a następnie  pracuje jako naczelnik wydziału w Krajowym Związku Spółdzielni Przemysłu Ludowego. Po 1956 zatrudniony w Centrali Handlu Zagranicznego „Centemor”, potem w innych centralach do 1974 do czasu przejścia n emeryturę.
    Zmarł 27 IV 1987 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ Z M
    Żonaty z Ewą z d. Ubolda-Pohoska. Miał córki Joannę/1936/, Irenę /ur. 1939/. Żonaty po raz drugi z Marii z d. Konarska.
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; G. Mazur – J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997.

     
    Pohoski Wojciech
    [1898-1959], mjr  sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 21 IV 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. w 1920. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 p. uł. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. 1 IX 1920. Długoletni oficer 7 p. uł.  w Mińsku Maz., gdzie pełnił różne funkcje.  Z dniem 18 X 1924 przeniesiony z 7 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza, skąd powraca w 1927 do 7 p. uł.  Ukończył w CWKaw. Kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany 1 I 1929 do stopnia rtm. sł. st. kaw. dowodził m. in. szwadronem. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 1 I 1936. Później dowodził  do lata 1939 szwadronem zapasowym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy    d-cy 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w stalagu XI A, potem w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 służył w PSZ na Zachodzie. Po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Działacz kombatancki. Członek Koła Żołnierzy 7 p. uł.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, MN, SKZ
    Od VI 1950 mieszkaniec Osiedla w Penrhos, gdzie zmarł 16 X 1959.Pochowany na Wrexham Cementary.
    Dz. Pers. nr 75 z 21 VII 1925;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004;

     
    Pokorny Franciszek 
    [1891-1966], ppłk dypl. sł. st. piech. [1932]
    Ur. 15 XI 1891.Absolewent szkoły realnej z maturą. Student. Powołany do służby w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Awansowany do stopnia chor.  Uczestnik I wojny światowej. Awansowany do stopnia ppor., potem por. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. 1 IV 1920 mianowany kpt. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 49 pp, a w 1922-1923 w Oddziale II MSWoj. W okresie XI 1923-X 1925 słuchacz WSWoj. W Warszawie. Z dniem 1 X 1925 w stopniu mjr-a dypl. sł. st. piech. przydzielony do  Oddziału II Sztabu Generalnego z równoczesnym przydzieleniem do kadry Oficerów Piechoty, gdzie pełni różne funkcje m. in. do I 193o szef referatu Radiowywiadu Oddziału II SG. Przeniesiony z dniem 15 I 1930 z Oddziału II Sztabu Generalnego do 66 pp w Chełmnie na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1932. Przesunięty w IV 1932 z funkcji d-cy batalionu w na stanowisko z-cy d-cy 66 pp. W okresie od VII 1937-IX 1939 dowodził 54 pp w Tarnopolu. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 54 pp w składzie 12 DP, potem na Lubelszczyźnie dowodzi pozostałością 54 pp w składzie Grupy „Kowel”. – Grupa płk-a dypl. T. Zieleniewskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł w 1966.
    Odznaczony: OP 5, KW4x,ZKZ, MN
    Dz. Pers. Nr 101 z 7 X 1925; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929;  Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; D. Faszcza. 54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych. Pruszków 2010; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Pokorny Stanisław
    [1913-1985], kadet,  por. sł. st. art.[1939, w PSZ kpt./mjr art.
    Ur. 03 V 1913 w Rymanowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości.  W latach 1933-1935w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939.W latach 1938-1939 dowodził 3 baterią w 2 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do GO  “Piotrków” . Walczył pod Mokrą, potem w bojach odwrotowych I na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. Po zakończeniu walk z grupą żołnierzy 2 dak przebił się przez niemiecki kordon na południe I przez Wegry dociera do Francji. Walczy w kampanii francuskiej w VI 1940, a po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk, Brytanii. Służy później w 2 pułku art. motorowej w składzie 1 DPanc. Gen. St. Maczka. Walczył m. in. w Normandii. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Awansowany do stopnia kpt., potem mjr-a art, Po zakończeniu wojny powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł o1 IX 1985, Pochowany 8 IX 1985 na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Autor pracy pt. Czołgi pod Mokrą wyd. W 1985,
    Odznaczony: VM kl. 5 I 4,
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka -K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pola Stanisław
    [1907-?], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 07 XII 1907. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał  w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. piech. z przydziałem do 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w II batalionie 178 pp rez., potem  d-cy 2 kompanii CKM w II batalionie marszowym 80 pp włączonego jako II baon do 180 pp rez. w składzie  50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Polaczek Jan Adam
    [1907-?], por. sł. st. sap.[1935]
    Ur. 21 X 1907. Absolwent gimnazjum. W  okresie od 15 XI 1929 – 27 VII 1930  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie. W okresie 1932-1933 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st./ sap. 15 VIII 1933 z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do 4 batalionu saperów na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony później po 1935 do 6 batalionu saperów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w 56 batalionie saperów w składzie załogi twierdzy „Brześć”       nad Bugiem, potem w Grupie płk-a W. Filipkowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w oflagach  IX C w Molsdorf , potem w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Polaczek – Kornecki Edward Antoni
    [1907-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 11 II 1911. absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 7 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy plutonu w składzie  szwadronu nadwyżek z 7 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk  zostaje ranny.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992;

     
    Polak Kazimierz
    [1903-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 19 VIII 1903. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości.  W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 4 pac w Łodzi na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 VII 1927. Długoletni oficer 4 pac . Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1936 został mianowany d-cą baterii. W latach 1938-1939 był d-cą 2 baterii ćwiczebnej w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Artylerii  we Włodzimierzu Wołyńskim. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii 39 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-w 2001;J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2003.

     
    Polak Tomasz
    [1907-194], kpt. sł. st. piech.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 14 III 1907 w Siekierkach, syn Stanisława i Józefy. Absolwent gimnazjum. W okresie 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –  Komorowie. Promowany na stopień ppor. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 pp Leg. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Ukończył  Centrum Wyszkoleni Piechoty w Warszawie kurs unifikacyjny. W latach 1937-1939 d-c 1 kompanii w I batalionie 1 pp Leg. awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy 1 kompanii I batalionu 1 pp Leg. w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem nad Narwią i Bugiem, potem pod Wyszkowem i na Lubelszczyźnie. Po walkach n Lubelszczyźnie unika niewoli niemieckiej. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Ostaszkowie. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Kalininie/TWER/. Pochowany na cm. w Miednoje.
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr piech.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; R. Rybka-K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006; Księga cmentarna Miednoje. W-wa 2006;

     
    Polankiewicz Stefan
    [1899-1940], kpt. lek. wet.[1934], pośm. mjr wet. [2007]
    Ur. 25 V 1899 w Pniewie pow. Kutno., syn Józef i Michaliny z Gąsiorowskich. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Przydzielony do szpitala Twierdzy Modlin. W latach 1921-1928 w rezerwie. Studiował weterynarię uzyskując dyplom lekarza wet. Powołany do służby czynnej w 1928 w stopniu ppor. wet. służył w 1 p. szwol., następnie w dyspozycji d-cy DOK I. Mianowany por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1929. W VIII 1929 przeniesiony do KOP na stanowisko lekarza wet. w Szkole Podoficerów Zawodowych KOP w Osowcu, potem w Brygadzie KOP „Wołyń” i szwadronie KOP „Niewirków”. Z dniem 01 VI 1933 przeniesiony z KOP do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko lekarza wet. awansowany 1 I 1934 do stopnia kpt. Przeniesiony później do przeniesiony do 22 p. uł. w Brodach na stanowisko lekarza wet. W szeregach 22 p. uł. w składzie Kresowej brygady Kawalerii brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie w IV 1940.
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Polesiński Władysław
    [1906-1939], kadet, mgr kpt. dypl. sł. st. lot. [1938]
    Ur. 8 IX 1906 w Żelechowie, syn Jana i Pauliny z Dębińskich. Po ukończeniu szkoły powszechnej uczył się początkowo w gimnazjum w Żelechowie, potem w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1925 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1925-1926 n kursie unitarnym w Batalionie szkolnym Piechoty. Potem w okresie 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Lotnictw w Dęblinie. Promowany na stopień ppor. obs. sł. st. lot. 15 VIII 1928 z przydziałem do 2 p. lotniczego w Krakowie. W 1930 ukończył kurs pilotażu i otrzymał odznakę pilota. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. Jednocześnie studiował na Wydziale Prawa UJ uzyskując w 1934 dyplom mgr-a prawa. Założyciel i przywódca związku Rycerskiego Zakonu Krzyża i Miecza, działającego wśród młodszych oficerów służby stałej, szerzącego ideologię radykalnie narodową. W okresie XI 1935-X 1937 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu MSWoj. Z dniem 1 I 1937 przydzielony na stanowisko kierownika w Wydziale Studiów w Dowództwie Lotnictwa MSWoj. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. lot. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 16 eskadry towarzyszącej w VI dywizjonie towarzyszącym. Był zaangażowany w działalność społeczną i polityczną. Publikował w prasie artykuły, głosił pogadanki w Polskim Radiu oraz wygłaszał prelekcje. W V 1939 władze wojskowe zakazały zakonowi prowadzenia dalszej działalności. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo oficer sztabu lotnictwa Armii „Modlin”, potem przebywał w Warszawie. Był bliskim współpracownikiem szefa propagandy Dowództwa Obrony Warszawy ppłk W. Lipińskiego. Zyskał dużą popularność dzięki nadawanym codziennie w Polskim Radiu reportażom i pogadankom poświęconym działaniom wojennym. Był współautorem zatwierdzonego przez DOW planu tworzenia ochotniczych oddziałów dywersyjnych, wspierających oddziały wojskowe w walce z Niemcami. W dniu 16 IX 1939 wykonując lot łącznikowy do naczelnego Dowództwa WP w Brześciu nad Bugiem został zestrzelony w rejonie Warszawy i poległ śmiercią lotnika.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. Warszawie. Londyn 1969.

     
    Poletyłło Kazimierz
    [1901-1994], kpt. br. panc.[1938], w PSZ
    Ur. 28 IX 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 9 psk w Grajewie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1935 z 9 psk do 5 batalionu czołgów i samochodów pancernych w Krakowie. Jednocześnie pełnił funkcję oficera oświatowego 5 batalionu panc. Awansowany do stopnia kpt. br. panc. 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 1 kompanią czołgów TK w 5 Batalionie Pancernym w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 51 kompanii czołgów rozpoznawczych TK. Początkowo kompania wspierała działania GO „Śląsk”, potem w walkach odwrotowych ubezpieczała sztab GO „Boruta”, a 7 IX 1939 resztki kompanii dołączyły do 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej płk St. Maczka. Następnie pełni funkcję pomocnika kwatermistrza brygady. Wraz z brygadą 19 IX 1939 przekracza granicę z Węgrami. Podczas II wojny światowej służył w PSZ na Zachodzie. Po wojnie w kraju. Zmarł 24 I 1994.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii. Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Dz. Pers. Nr 1o z 4 VII 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Poloczek Alfred Ludwik
    [1912-1939], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 24 V 1914. Absolwent gimnazjum. W latach 1933-1936  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 75 pp w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-y 4 kompanii II batalionu 75 pp. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 75 pp w składzie 23 DP od Katowic na Lubelszczyznę. Poległ w walce z Niemcami 25 IX 1939  pod Tomaszowem Lub. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Tomaszowie Lub.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 206; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Polz Stefan
    [1895-?], mjr sł. st. łączn.[1936]
    Ur. 04 III 1895. Absolwent szkoły średniej. Wcielony do służby w armii austriackiej gdzie ukończył szkolę oficerów rezerwy. Mianowany chor. Uczestnik I wojny światowej. Awansowany do stopnia ppor. rez. 1 VIII 1918. Przyjęty do WP od 1  XI 1918 w stopniu ppor. sł. st. piech. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany por. sł. st. iech. 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 10 pp, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony z 10 pp w 1927 do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim na stanowisko  instruktora. W I 1931 przeniesiony z  przeniesiony z Korpusu Oficerów Piechoty do Korpusu Oficerów Łączności z jednoczesnym przeniesieniem z Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim do kadry 2 batalionu telegraficznego w Krasnymstawie, potem do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia mjr-a sł. st. łącz. awansowany 1 i 1936. Przeniesiony do Centrum wyszkolenia Łączności w Zegrzu, gdie pełnił funkcję wykładowcy przedmiotu taktyki łączności. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy łączności 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 23 z 1 III 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

    Chciałbym uzupełnić notke o moim dziadku Stefanie Polz, który zmarł w 1986r. w Warszawie(Rembertów, zam. do smierci przy ul.Plutonowych 16(!). dziadek w 1918 słuzył w łowiczu w komendzie placu. W 1928r. słuzył w Gródku jagiellońskim, gdyz wówczas urodził sie mój ojciec Janusz Polz.Awans na majora dostał po 10 latach w 1935r.(co miało zwiazek z tym, że w trakcie Przewrotu Majowego w 1926r. opowiedział się po stronie legalnego rzadu. Służył wówczas w 16 DP w Grudziadzu, gdzie mój Tata chodził do szkoły podstawowej. Od 1936r. wykładał w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W Zegrzu kończył kursy łacznosci, ale nie pracował.W bitwie pod Tomaszowem Lubelskim wziety do niewoli przez Niemców i uwięziony w oflagu Murnau. W 1945r. wrócił do domu i otrzymał przeszeregowanie na ppłk.Podobno pracował 2-3 lata na stanowisku dowódczym w Pomorskim Okręgu Wojskowym, a nastepnie pod koniec lat 40-tych został zwolniony z wojska bez prawa do emerytury i pracy. Dopiero w latach 60-tych dostał pracę magazyniera w Browarach Warszawskich. Był Prezesem Zwiazku Inwalidów Wojennych w Rembertowie.Kilka lat temu dostałem w Archiwum wojskowym w Rembertowie do wgladu jego teczke personalną, ale nie wszystko zapamietałem.z poważaniem, inf. Piotr Polz 03.04.2014

     
    Pomazański Henryk
    [1889-1978], legionista, płk dypl. sł. st. piech.[1924]
    Ur. 22 IV 1889 w Krakowie. Ukończył gimnazjum realne. Służył w armii austriackiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej piechoty mianowany 18 VIII 1909 chor. piech., a 1 XI 1912 ppor. piech. Po wybuchu I wojny światowej  1 VIII 1914 bierze udział w działaniach na froncie. Awansowany  por. piech.1 XI 1915  został z armii austriackiej przydzielony do Legionów Polskich. Od I 1915 do 27 II 1927 dowodził 5 kompanią oraz w zastępstwie II baonem 2 pp LP. Od 27 II 1915 dowodzi 8 kompanią 2 pp LP, potem od 27 VII 1915  do 7 IX 1915 dowodził III baonem 6 pp LP. Następnie adiutant Komendy grupy LP, a od wiosny 1917 oficer Komendy Legionów. Po kryzysie przysięgowym w Legionach w VII 1917 przeszedł do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Awansowany 1 IX 1917 na stopień kpt. piech. był I oficerem sztabu. W czasie przejścia II Brygady przez front pod Rarańczą 15/16 II 1918 wykazał się z solidarnością z d-cą PKP gen. Z. Zielińskim. Aresztowany przez legionistów został odbity przez wojska austriackie. Po rozwiązaniu PKP powrócił do służby w armii austriackiej. Od 31 XI 1918 w WP. Początkowo kierownik adiutantury Sztabu Generalnego, skąd został przeniesiony 9 XI 1918 do Brygady Lokalnej w Piotrkowie Tryb. 12 XI 1918 objął funkcję szefa jej sztabu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Od 9 III 1919 kierownik sekcji „A” Departamentu Personalnego MSWoj. Od 6 XI 1920 pełni funkcję szefa sztabu OGen. Pomorze. Po wojnie polsko-bolszewickiej został zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 3 pp Leg. Od 1 XI 1921 do 15 X 1922 przebywał na I kursie doszkalającym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu przydzielony do 42 pp, którego od 16 XI 1922 był d-cą. Przeniesiony w X 1923 na stanowisko szefa Wydziału Administracyjnego, potem ogólnego w Szefostwie Administracji Armii. 17 XII 1924 awansowany na stopień płk-a SG. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od VII 1925 był szefem Wydziału I Piechoty w Departamencie Piechoty MSWoj.  Z dniem 31 X 1926 przeniesiony z dyspozycji szefa Sztabu Gen. WP do dowództwa Okręgu wojskowego nr X w Przemyślu na stanowisko szefa sztabu. Następnie od VII 1927 był d-cą piechoty dyw. 15 DP i z-cą d-cy dywizji. Przeniesiony w XII 1934 na stanowisko pomocnika d-cy DOK I w Warszawie. Do spraw uzupełnień. 25 VIII 1939 mianowany d-cą etapów Armii „Lublin” i na tym stanowisku brał udział w kampanii wrześniowej 1939. 12 IX 1939 ewakuowany do Lubomia na Wołyniu, potem do Lwowa.
    Dalsze los n/n
    Po wojnie w kraju.
    Zmarł 14 XI 1978 w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, PR 4 kl, ZKZ 2x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006.

     
    Ponikowski Zygmunt  Józef
    [1907-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 15 I 19o7. absolwent szkoły średniej. W okresie od o1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 51 pp w Brzeżnach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Do stopnia kpt. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca   2 kompanii I batalionu 51 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I batalionie 51 pp w składzie 12 DP. Walczył  z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in.  w rejonie Skarżyska. 
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerski 1932; L. Zachęta. 51 pp. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Popek Walenty
    [1893-?], ppłk  dr  med.[1939]
    Ur. 06 I 1893. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie studiował medycynę. W WP  w stopniu ppor. od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany w 1920 do stopnia por. Zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 84 pp, potem przydzielony do 9 Batalionu Sanitarnego z jednoczesnym odkomenderowaniem na studia na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie, gdzie w 1925 uzyskał dyplom lekarski. Służył na stanowisku lekarza snit. w 2 p. lot. w Krakowie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1929. Przeniesiony w 1929 z 2 p. lot. do 6 pal w Krakowie na stanowisko starszego lekarza sanit. pułku, potem w 1930 do 5 Okręgowego Szpitala w Krakowie, skąd zostaje przeniesiony w 1931 do 72 pp w Radomiu na stanowisko st. lekarza. W 1933 przeniesiony z 72 pp do 5 Szpitala Okręgowego na specjalizację  w chorobach uszno-gardłowych. Później pełnił funkcję ordynator Oddziału Uszno-Gardłowego w 5 Szpitalu Okręgowym. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Szpitala Polowego Nr 561 w składzie Armii „Kraków”. Kampanię wrześniową 1939 zakończył na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934.

     
    Popiel Ludwik Maria Ignacy
    [1911-1992], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 21 VII 1911 Ściborzyce w Małopolsce w rodzinie ziemiańskiej, syn Ludwika i Kazimiery hr. Romer z Chyszewa. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii skład wyemigrował do Kanady. Zmarł 19 V 1992 w Durham – Ouebec. Kanada.
    Brat Macieja Marii Antoniego
    St.. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 2009; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; E. Juśko –M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009.

     
    Popiel Maciej Maria Antoni  
    [1909-1965], ppor. rez. kaw.[1935]
    Ur. 18 IV 1909 Ściborzyce w Małopolsce w rodzinie ziemiańskiej, syn Ludwika i Kazimiery hr. Romer z Chyszewa. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową  w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 psk od Dębicy na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A w Osterode, potem w II C w Woldenbergu. 25 I 1945 ewakuowany w grupie jeńców w głab Niemiec i osadzony w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 pozostał na Zachodzie. Początkowo w Wlk. Brytanii potem wyemigrował do Kanady. Zmarł 08 IV 1965 w Dunham – Quebec w Kanadzie.
    Brat Ludwika Marii Ignacego.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Krakó 2003; E. Juśko – M. Małozięć. Historia 5. Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009.

     
    Poplatek Bronisław
    [1893-+?], ppłk sł. st. piech. [1939], PSZ
    Ur. 1 V 1893. Absolwent szkoły realnej z maturą. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy piechoty. Brał udział w I wojnie światowej. Mianowany ppor. piech. 1 II 1917.  W WP od XI 1918. Powołany do służby czynnej w WP na czas wojny w stopniu ppor. Piech. z starszeństwem od 1 II 1917. Awansowany 1 IV 19120 do stopnia por. piech.  Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. służył w 2 psp, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca kompanii. Awansowany do stopnia mjr sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony w V 1927 z 2 psp w Sanoku do 50 pp w Kowlu na stanowisko d-cy I batalionu. W X 1927 przeniesiono go z 50 pp do 53 pp w Stryju na stanowisko d-cy III batalionu. W IV 1928 przesunięty ze stanowiska zlikwidowanego III baonu 53 pp na stanowisko d-cy I baonu 53 pp. W III 1931 przeniesiony z 53 pp do 51 pp w Brzeżanach na stanowisko kwatermistrza pułku, potem po 1935 d-ca I batalionu w tym pułku, którym dowodził do 1939. Latem 1939 przeniesiony z 51 pp do 86 pp w Mołodecznie na stanowisko d-cy III batalionu stacjonującego w Kraśnem nad Uszą. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy III batalionu 86 pp w składzie 19 DP. Walczył z Niemcami m. in. pod Tomaszowem Maz., potem pod 5 IX 1939 pod Piotrkowem Tryb., gdzie 86 pp zostaje rozbity, a następnie w walkach odwrotowych dowodzi pozostałością 86 pp. Po przeprawie przez Wisłę przebywał na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód. Skierowany do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich w Syrii, gdzie obejmuje dowództwo batalionu marszowego. W składzie brygady walczył pod Tobrukiem i Gazalą. Po reorganizacji brygady bierze udział w walkach z Niemcami w kampanii włoskiej. Dowodził wówczas batalionem wartowniczym II Korpusu Polskiego. Po wojnie na Zachodzie. Mieszkał m. in. w Wlk. Brytanii.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 41 z 12 IV 1919;Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;Roczniki oficerskie 1924,1928,1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie 1939 roku. Lublin 1976; W. Markert. 86 Pułk Piechoty. Pruszków 200; T. Kryska – Karski. Piechota Polska 1939-1945; P. Żaroń. Armia Polska w ZSRR, na Bliskim i środkowym Wschodzie. W-wa 1981

     
    Popławski  Antoni Seweryn 
    [1892-1940], mjr br. panc.[1936], posm. ppłk [2007]
    Ur. 13 VI 1892 Warszawie, syn Antoniego I Cecylii z d. Gruszczyńskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, potem w Krakowie, gdzie zdał maturę. Studiował na Politechnice w Wiedniu. W 1914 zmobilizowany do armii rosyjskiej. Służył w konnym oddziale  Brygady Ussuryjskiej, potem odbywał przeszkolenie samochodowe. Następnie służył w dywizjonie samochodów pancernych. Od 1917 czynny w Związku Wojskowych Polaków w Rosji. Od 1918 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej /POW/. w Żytomierzu. Służył w 1918 w III Korpusie Polskim w Rosji. Przebywał potem w Ofierskich obozach jenieckich w Białej Podlaskiej i Brześciu Litewskim. W WP od XI 1918. Organizował jednostki samochodów pancernych na północnym froncie wojny polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się w walkach o Hrubieszów  i Kowel. Za okazane męstwo na polu walki przedstawiony do odznaczenia VM kl. 5, ale Kapituła wniosku nie zatwierdziła. Po wojnie w II 1921 awansowany do stopnia por. sł. st. Pozostał w służbie wojskowej. W 1 p. czołgów Służył kolejno w 1 i  3 potem w 4 dywizjonie samochodów pancernych. Zweryfikowany w 1923 w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Następnie referent w Dowództwie Okręgu Generalnego Łódź, potem oficer zakupów  w Centralnych Zakładach Samochodowych, d-cą kolumny szkolnej samochodów pancernych w 3 dywizjonie samochodowym. W XI 1925 przeniesiony na stanowisko d-cy 3 szwadronu samochodów pancernych 15 p. uł. później oficer mobilizacyjny 15 p. uł. w 1932 przeniesiony do 2 dywizjonu samochodów pancernych i skierowany na sześciomiesięczny kurs oficerów broni technicznych  w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. W 1933 przeniesiony go do korpusu Oficerów Wojsk samochodowych. Nadal służy w 2 dywizjonie samochodów panc., późnie w 2 p. panc. w Żurawicy, skąd zostaje przeniesiony do Wojskowego Instytutu Badań Inżynierii przekształconego potem na Biuro Badań Technicznych Broni Pancernych , gdzie kierował referatem prób i doświadczeń sprzętu broni pancernej. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. W I 1937 przeniesiony na stanowisko kierownika działu warunków technicznych. Mieszkał w Warszawie. Wiosną 1939 przydzielony na stanowisko oficera technicznego do Warszawskiej brygady Panc. – Motorowej. Walczył na Lubelszczyźnie. Po 17 IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Jego nazwisko znajduje się na liście wywozowej 015/2 z 5 IV 1940. Wywieziony z obozu 7 IV 1940. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie katyńskim w IV 1940.
    Odznaczony; ZKZ
    Żonaty z Julią Bielińską.
    Decyzją MON z 5 XI 2007 mianowany ppłk sł. samoch.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Popławski Ignacy Franciszek
    [1909-1939], ppor. rez. kaw.[1937]
    Ur. 17 X 1909. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX  1933 do 15 VII 1934 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 p. uł. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kw. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w szwadronie CKM 27 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 27 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce pod Morańcami 27 IX 1939.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk Ułanów. W-wa 1992.

     
    Popławski Leonard
    [1913-?], por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 28 II 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 192-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W okresie 1933-1935 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera w plutonie  łączności 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze  udział na stanowisku oficera łączności II dywizjonu 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pal. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Popławski Olgierd Stanisław
    [1906–1956?], oficer sł. st. WP, ppor. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, por. sł. st. kaw., ps. „Głuchowski”.
    Kmdt Obwodu Bielsk Podlaski AK VI 1942 – VI 1943. Okręg Białystok AK.
    Ur. 19 I 1906 na Podlasiu. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w WP. Następnie służy w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył Szkołę Podoficerską dla Podoficerów Zawodowych w Grudziądzu. Do 1935 służy w 5 psk w Dębicy. Po uzupełnieniu wykształcenia zostaje skierowany do Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, gdzie przebywa od 15 IX 1935 do VIII 1937. Następnie odbywa praktyki oficerskie. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do szwadronu kawalerii dywizyjnej 21 DPGór. na stanowisko d-cy plutonu.  W kampanii wrześniowej ł w 1939 dowodzi plutonem szwadronu kawalerii dywizyjnej 21 DP Gór. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu. Kampanię wrześniową zakończył na Lubelszczyźnie. Podczas okupacji przebywał na terenie pow. Bielsk Podlaski. Czynny w konspiracji ZWZ/AK od 1940. Od 1 VI 1942 do 1 VII 1943 pełnił funkcję k-dta Obwodu AK Bielsk Podlaski. Jednocześnie dowódca OP AK. Od VIII 1943 do VI 1944 zastępca k-dta Inspektoratu Podlaskiego AK – kpt. sł. st. S. Żukowskiego „Maciek”. Awansowany w AK do stopnia por. sł. st. kaw. Po wkroczeniu A. Cz. w VIII 1944 na teren obwodu zagrożony aresztowaniem wstępuje do II Armii WP. Aresztowany przez NKWD w XI 1944 i uwięziony.
    Po wojnie w kraju. Mieszkał w Łukowie gdzie zmarł w 1956.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zarys dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK 1923-1939. Londyn; L. Głowacki. Dzialania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976;Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. 1. Białystok 1993; tenże: Okręg AK Białystok /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. W-wa 1997; Informacja z USC Łuków.

     
    Popławski Zygmunt
    [1913-?], ppor. rez. łączn.[1938]
    Ur. 03 I 1913. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Łączności  w Zegrzu. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. łącz. z starszeństwem od 1 I 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności z dywizyjnej kompanii łączności 39 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym dywizji. Uczestnik walk pod Cześnikami.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Porębny Józef Tomasz
    [1893-??], mjr. sł. st. art.[1936]
    Ur. 19 III 1893. Uczestnik I wojny światowej. Przyjęty do WP w XI 1918 w stopniu ppor. art. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1920 mianowany por. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 4 pap. Awansowany 1 XII 1924  do stopnia kpt. sł. st. art.. z starszeństem od  15 VIII 1924. Służył w 1924 d-ca baterii w 10 pac. W 1928 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora, potem  w okresie 19 XI 1932-1935 d-ca V baterii szkolnej potem w latach1935-1936 d-ca IX baterii szkolnej  w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we  Włodzimierzu Wołyńskim. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. art. W 1936 przeniesiony do 2 pal Leg. w Kielcach na stanowisko d-cy dywizjonu, potem w 1938 przesunięty na stanowisko kwatermistrza i jednocześnie II z0-cy d-cy 2 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kombinowanego dyonu art. z 55 DPRez. W Kielcach. Na czele oddziału wyruszył z Kielc 4 IX 1939 w kierunku Kraśnika. Walczył na Lubelszczyźnie., gdzie dostał sie do niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w Polsce. Żył w 1973.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.

     
    Porębski Henryk Piotr
    [1911-?], por. sł. st. art.[1936]
    Ur. 28 XII 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 odbywał służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 21 pal w Białej. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. w latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera zwiadowczego 21 pal.  Kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku oficera łączności 21 pal w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Porębski Jan Kazimierz
    [1900-?], kpt. sł. st. int.[1939]
    Ur. 13 VIII 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Brał łudził w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych gospodarczych. W stopniu ppor. rez. pozostawiony w służbie wojskowej. Mianowany 1 VI 1921 do stopnia por. sł. st. int. służył w kierownictwie Rejonu int. Katowice, potem w OZG Nr 2. w 1924 przydzielony do 9 Szefostwie Int. w  Brześciu, gdzie pełni różne funkcje. Po 1930 w szefostwie int. DOK IX , późnie w kmdt Kadry Zapasowej Służby Intendentury Nr 4 w Łodzi. Awansowany do stopni kpt. 19 III 1939. W 1939  oficer w Składnicy Materiałów Intendenckich Nr 8. W kampanii wrześniowej 1939 znalazł się na Lubelszczyźnie, gdzie bierze udział w walkach z wrogiem na stanowisku d-cy 3 kompanii w 6 Batalionie „Wilk” zorganizownym w Małkini i dowodzonego przez mjr-a A. Wilczyńskiego.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Porwit Marian
    [1895-1988], płk dypl. sł. st. piech. [1937]
    Ur. 25 IX 1895 w Gorlicach, syn Marcin i Pauliny z Kamińskich.  Od 1901 uczył się w szkole ludowej w Gorlicach, a w latach 1902-1905 uczy się w Szkole Ludowej w Krakowie. W 1905 powraca do Gorlic  i uczy się w szkole wydziałowej, a następnie uczęszczał do  C. K. Gimnazjum w Gorlicach, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 1913 czynny w Sokolej Drużynie Polowej przy kole Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Gorlicach, potem w sokolej Drużynie w Pilźnie. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Służył w 14 kompanii 2 pp LP. Od IX 1914 w Szkole Podchorążych Legionów w Krakowie, skad w X 1914 zostaje odwołany i skierowany do 11 kompanii 3 pp LP. Awansowany do stopnia sierż. Od VI 1915 dc-a plutonu w 8 kompanii 3 pp LP. Bierze udział w walkach II Brygady LP w Karpatach, Bukowinie, Besarabii i na Wołyniu. Od 1 III – 1 V 1916 jako aspirant był słuchaczem Szkoły Chorążych LP. W czasie kryzysu przysięgowego w Legionach pozostaje w dalszej służbie w Polskiej sile Zbrojnej. Mianowany 12 IV 1917 ppor. Piech. z starszeństwem od 1 VII 1916 . Zostaje adiutantem  M. Kukiela kmdta Szkoł Podchorążych, jednocześnie pełni obowiązki   d-cy plutonu w klasie „A”. W okresie od 10 II 1918-XI 1918 był był d-cą klasy „D”. Mianowany w XI 1918 por. Piech. z starszeństwem od 12 IV 1917. Od XI 1918 w Oddziale VII  Naukowym SG WP , następnie w sekcji 4 Historyczno-Naukowej Departamentu V Naukowo-Szkolnego. Awansowany 1 VII 1919 do stopnia kpt. piech.  W VIII 1919 przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Piechoty. Od 02 I 1920-IV 1920 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej SG w Warszawie. Od IV 1920 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Przydzielony w celu odbycia praktyki sztabowej do sztabu 4 DP i wyznaczony na stanowisko adiutanta sztabowego  w VII  Brygadzie Piechoty. Od X 1920 przydzielony do Sztabu Gen. WP, gdzie redaguje musztrę piechoty. Od I 1921 – IX 1921  ponownie słuchacz  Wyższej  Szkoły Wojennej. Zweryfikowany w 1921 w stopniu mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od IX 1921 do X 1924 pełni funkcję referenta potem kierownika Wydziału regulaminów i Wyszkolenia w SG. Od X 1923 dyrektor nauk w Szkole Podchorążych Piechoty, a od 1924 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Podczas przewrotu majowego w V 1926 uczestniczy po stronie legalnego rządu, co mało duży wpływ na jego dalszą karierę wojskową. Od IX 1926 przeniesiony za „karę”  do Wojskowego Instytutu Naukowo-Technicznego, gdzie pełni funkcję szefa Wydziału I Naukowego, a od II 1927  p.o. szefa Instytutu. W X 1928 mianowano go d-cą Batalionu szkolnego KOP W Osowcu. Awansowany 1 I 1929 do stopnia ppłk-a  SG  sł. st. piech. Od 23 I 1930 obejmuje funkcję dyrektora nauk Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1931 odbywał staż w francuskim CWPiech. w Wersalu. Od jesieni 1931 do I 1932  przebywał na leczeniu po wypadku komunikacyjnym. Od I 1932 ponownie w służbie w CWPiech. Przeniesiony latem 1932 na stanowisko z-cy d-cy 1 psp w Nowym Sączu. Zajmował się głównie szkoleniem kadry oficerskiej i pododdziałów. W 1933 pełni  w zastępstwie funkcję p. o. d-cy 1 psp. Kierował w tym okresie czasu akcją przeciwpowodziową w powiecie nowosądeckim. Od XII 1934 pełni funkcję d-cy 44 pp w Równem. Od X 1936 pełni funkcję kierownika I rocznika WSWoj. i pełni funkcję do wiosny 1939. Awansowany 19 III 1937 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Jednocześnie był redaktorem „Przeglądu Piechoty”. Od VI-VIII 1939 kierował ekipą projektującą fortyfikacje stałe na odcinku od Turbacza na wschód. Jako jedyny oficer WSWoj. nie otrzymał przydziału mobilizacyjnego. Podczas kampanii wrześniowej zgłosił się 1 IX 1939 do Sztabu Naczelnego Wodza lecz przydziału nie otrzymał. W nocy z 2/3 IX 1939 zostaje oficerem do zleceń naczelnego Wodza. 4 IX 19039 otrzymał zadanie zawiezieni rozkazów do Armii „Modlin” z  przydziałem do dyspozycji jej d-cy. 6 IX 1939 powraca do Warszawy. Od 7-8 IX 1939 był oficerem dyspozycyjnym gen. W. Czumy, potem od 9 IX 1939 mianowany dowódcą Odcinka Zachodniego Obrony Warszawy i na tym stanowisku pozostaje do 27 IX 1939. W dniach 27-3 X 1939 stojąc na czele Sektora „Warszawa-Północ”  kierował ewakuacją wojska z stolicy. Po zakończeniu ewakuacji w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu X A w Osterode, potem od XI 1939 –V 1940 w oflagu IV A B w Königstein, następnie od V 1940 w oflagu VII A w Murnau, potem oflagu VI B w Dössel. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał w 1945 do Wlk. Brytanii, gdzie mianowano go z-cą szefa Służby Opieki nad Żołnierzami PSZ na zachodzie, potem członek Komisji Historycznej Kampanii Wrześniowej i Polskich Sił Zbrojnych. Badał dokumenty operacyjne Sztabu NW sporządzone we IX 1939. Po zgłoszeniu deklaracji powrotu do kraju skierowany do obozu przejściowego W XI 1946 powrócił drogą morską do kraju. Zostaje formalnie przeniesiony do rezerwy. Podejmuje pracę zawodową w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” 1947-1950, potem w Państwowym Wydawnictwie Technicznym 1950-1967. Po przejściu na emeryturę rozpoczął prace nad „Komentarzami do historii polskich działań obronnych w 1939”, które zostały wydane w latach 1969 t. I, w 1973 cz. II, a w 10978 cz. III. Autor pracy Pt. „Spojrzenia poprzez moje życie” wyd. w 1986.
    Zmarł w Warszawie 26 IV 1988. Pochowany na cmentarzu n Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5 , VM kl. 4, KW 4x,ZKZ, i innymi medalami.
    Żonaty od 18 VI 1921 z Zofią  z Friedów /+ 1985/. Syn Krzysztof
    Lista starszeństwa oficerów LP. W-wa 12 IV 1917W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1927. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Possart Bogdan
    [1900-?], rtm. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 03 X 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W  WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920.Ukończył kurs szkoły podchorążych w Warszawie. Dekretem L.3479 NW WP mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 XII 1921.Zweryfikowany w tym stopniu z starszeństwem od 1 VIII 1921. Służył w 3 p. uł., potem w 2 p. szwol. Do stopnia por. sł. st. kaw. Awansowany 1 VIII 1923 do stopnia por. sł. st. kaw. Z  dniem 25 II 1925  przeniesiony z 2 p, szwol. do KOP. Z dniem 14 IV 1925 przeniesiony z KOP do 2 p. Szwol., gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w VI 1934 z 2 p. szwol. do 6 psk w Żółkwi. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W 1937 przeniesiony na stanowisko II oficera  w sztabie Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera materiałowego w sztabie wołyńskiej Brygady kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 1 z 26 I 1922;Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Postuła  Stanisław  Marian 
    [1907-?], por. sł. st. sanit. lek. med.[1939]
    Ur. 15 IX 1907. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w latach 1929-1935 w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1935 dyplom lekarski. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 IV 1935. Staż odbywał szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Przeniesiony do 2 dak w Dubnie na stanowisko lekarza sanitarnego 2 dak. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Poterejko Jarosław Bohdan
    [1906-?], kpt. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 21 VIII 1906. absolwent szkoły średniej. W okresie od 01 IX 1925 do -1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do  23 pp we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko   d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w 1933 z 23 pp do 56 pp w Krotoszynie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 dowodził 5 kompanią II batalionu 56 pp. W 1939 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sienkiewicze” na stanowisko d-cy 3 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w Baonie KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP „Polesie”. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933;R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Potocki Karol Anatol Marian
    [1900-1977], por. rez. kaw.[1935]
    Ur. 5 II 1900. Syn Władysława i Elizy. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera leśnika. Służbę wojskową odbywał w na kursie szkoły podchorążych rezerwy kawalerii przy 5 Samodzielnej Brygadzie Kawalerii w Krakowie. Awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 VII 1925. Służył w 3 p. uł. Ewidencyjnie podległą PKU Częstochowa. Po kolejnych ćwiczeniach wojskowych awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. kaw. Zajmował się prowadzeniem majątku w Parzymiechach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 szwadronie 25 p. ul. W składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady, m. in. na Lubelszczyźnie, potem w trakcie przebijania się pułku w kierunku granicy z Węgrami walczy z Sowietami. Dostaje się do niewoli sowieckiej, skąd udało mu się zbiec. Powraca na teren okupacji niemieckiej. Ujęty przez Niemców w Krzepicach był więziony przez lata wojny w obozach koncentracyjnych. Po wojnie przebywał w Wlk. Brytanii, skąd powraca w 1947 do kraju. Szykanowany przez władze komunistyczne. Miał trudności z uzyskanie pracy. Mieszkał w Parzymiechach.
    Zmarł w kraju w 1977.
    Żonaty z Krystyną z Krasińskich /1910-1983/
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; J. Błasiński. 25 Pułk Ułanów wielkopolskich. Pruszków 1995.

     
    Potocki Paweł Edward 
    [1914-?], ppor. rez. piech. [1937]
    Ur. 12 IX 1914. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskowa odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 62 pp w Bydgoszczy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 61 pp w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym z 61 pp. Walczy na Lubelszczyźnie, gdzie dotarł z oddziałem w składzie 2 pułku rezerwowego  ppłk St. Gumowskiego. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam służy w WP.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Potocki Stanisław Józef
    [1897-1939], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 06 V 1897. Uczęszczał do szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie służył w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VII 1925 z przydziałem do 29 pap . Do stopnia por. awansowany 15 VII 1927. Długoletni oficer 29 pap/pal w Grodnie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca 3 baterii w I dywizjonie stacjonującym w Suwałkach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii I dyonu 29 pal w składzie 29 DP. Walczy na szlaku bojowym I dyonu. Poległ 11 IX 1939  w m. Ryczywół. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Puławach.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Potworowski Gustaw
    [1912-1970], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 06 XII 1912 w Zbrudzewie, syn Edwarda –Bronisława i Tekli Dzierżykraj-Morawskich. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał  w  okresie 11 VIII 1931- 29 VI 1932 w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk w 13 dak przeniesiony we IX 1932 do rezerwy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 13 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Jarocin. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego  2 baterii w 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 5 dak od Małopolski na Lubelszczyznę, gdzie dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach  XI A w Osterode, potem II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Łodzi, gdzie zmarł 01 VII 1970.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza wołyńskiego. Pruszków 1996.

     
    Potworowski Tadeusz Piotr
    [1898-1962], ppor. rez. kaw. [1919], artysta malarz, scenograf , pedagog
    Ur. 14 VI 1898 w Warszawie, syn  Gustawa - Seweryna i Jadwigi z Wyganowskich. Absolwent szkoły średniej. W VII 1917 służył w 1 p. uł. Walczył 24 VII 1917 z Niemcami pod Krechowcami. Po powrocie do warszawy rozpoczął studia architektury na Politechnice w Warszawie. W 192019 zmobilizowany do WP bierze w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Walczył w szeregach 1 p. uł. Podczas walk ranny pod Zamościem. Ukończył kurs podchorążych kawalerii. Po wojnie w 1921 zdemobilizowany w stopniu ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 vI 1919 z przydziałem do 1 p. uł. W 1934 w Oficerskiej Kadrze Okręgowa Nr 1. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Od 1921 uczy się w warszawskiej szkole Konrada Krzyżanowskiego pod kierunkiem Adama Rychtarskiego, w 1922 przenosi się do akademii sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie studiuje pod kierunkiem Józef Pieńkowskiego. Związał się wówczas z „Komitetem Paryskim”. W 1924 wyjechał do Paryża wraz z innymi członkami „Komitetu’. Kształci się w pracowni Fernanda Legera. Sporo podróżował. W latach 1928-1929 przebywał w Wlk. Brytanii. W 1929 ożenił się w Paryżu z Magdaleną Mańkowską –studentką antropologii. W 1930  powrócił do kraju i zamieszkał w majątku żony Rudki k. Szamotuł. Utrzymywał kontakt z przyjaciółmi odwiedzających często go w Rudkach. Organizowano tez wystawy jego prac w Warszawie,  Poznaniu. Otrzymał w 1932 nagrodę za swą pracę.  Od 1935 przenosi się do majątku Grębanin k. Kępna. Przed wojną miał dwie duże wystawy w Warszawie i Lwowie. W 1939 zmobilizowany do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 1 pułku KOP ppłk-a F. Kopcia w skaldzie Grupy Kawalerii „Chełm”. Walczył na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie ukrywał się na wsi nad Bugiem, potem  przedostał się  do Kowna, a stamtąd  do Szwecji, gdzie mieszkał w pobliżu Sztokholmu. W VI 1941 udało mu się sprowadzić do Szwecji żonę i dwójkę dzieci.  W 1943 wyjechał do Wlk. Brytanii, gdzie  pełnił przez pewien okres czasu funkcję prezesa Stowarzyszenia Polskich Artystów. Zajmował się malarstwem oraz wiele publikował  w miesięczniku „Nowa Polska”. W 1946 odbyła się jego duża wystawa w Redfern Galery w Londynie. Od 1949 był profesorem Bath Akadem of Art. w Corsham. Był członkiem postępowej London Group oraz prestiżowej Rogal Westo f England Academy. W latach pięćdziesiątych dużo podróżował. W 1958 powrócił do kraju. Miał wystawy w Poznaniu, Krakowie, Sopocie i Warszawie. Bardzo dobre przyjęcie twórczości artysty w kraju miło wpływ na jego decyzję pozostania na stałe w kraju. Był profesorem malarstwa w PWSP w Poznaniu i Gdańsku. Laureat nagrody na XXX Biennale Sztuki Współczesnej w Wenecji. W I 1962 odbyła się w Muzeum Narodowym w Poznaniu wystawa indywidualna prac artysty., a w III 1962 miał wystawę w Galeri Lacloche w Paryżu.
    Zmarł 24 IV 1962 w Warszawie.
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924., Rocznik oficerów rezerw 1934; Encyklopedia PWN.

     
    Pourbaix Kamil Kazimierz Józef de
    [1913-1939], ppor. rez. art.[1936]
    Ur. 17 XII 1913 w m. Horodec, syn Kamila i Marii z Miączyńskich de Pourbaix. Ukończył XI Gimnazjum we Lwowie, gdzie zdał maturę w 1931. Następnie studiował we Lwowie. W okresie 18 IX 1933- 29 VI 1934 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Ćwiczenia wojskowe odbywał w 9 dak w Baranowiczach. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1936. Ewidencyjnie podlegał PKU Sarny. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu III baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Poległ w bitwie z Niemcami pod Mokrą 1 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Miedznie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14185, KW
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska,. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Pourbaix de Zdzisław
     [1918-1943], plut. pchor. rez. art. [1937]
    Ur. 29 I 1918 we Włodzimiercu, syn Kamila i Mrii de Pourbaix. Ukończył szkolę powszechną w Antonówce, a następnie uczęszczał do XI  Gimnazjum we Lwowie, gdzie w 1936 zdał maturę. W okresie od 21 IX 1936 do 29 VI 1936 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 dak. Przeniesiony do rezerwy we IX 1937 w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. z przydziałem do 2 dak  w Dubnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 3 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. w bitwie pod Mokrą 1 IX 1939, gdzie śmiercią bohatera poległ jego brat Kamil. Walczy na szlaku bojowym 2 dak. Unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie działa w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Ujęty przez Niemców w X 1943 podczas łapanki i rozstrzelany 13 x 1943 przy ul. Pięknej w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 14337
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996.

     
    Powierza Władysław Paweł
    [1891-1975], płk dypl. sł. st. piech. [1932]. gen. bryg.[1964]
    Ur. 11 VIII 1891 w majątku Wilkowo k. Wysokiego Mazowieckiego, syn Pawła i Jadwigi z Politowskich. Po ukończeniu szkoły średniej i zdaniu matury podejmuje studia rolnicze w Warszawie. Służbę wojskową odbywał w armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej. Walczył na froncie I wojny światowej. Od XI 1917 w I Korpusie Polskim na Wschodzie. Od XI 1918 w WP. Od XI 1918 oficer sztabu w Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od IV – XII 1919 na kursie wojennym Sztabu Generalnego WP. Od XII 1919  do IV 192o w Oddziale IV SG w sekcji „Wschód”. Od  IV 1920-VI 1920 oficer łącznikowy w sztabie NW.  Mianowany mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VI 1920 VIII 1920 szef sztabu 1 DP Litewsko-Białoruskiej, potem od X 1920 do III 1921 p. o. szefa sztabu , a następnie szefa Oddziału IV SG i p. o. kwatermistrza I Korpusu Wojsk Litwy Środkowej. Od III-V 1921 szef sztabu 2 DP Lit.-Biał. Od V 1921 do X 1922 szef sztabu 29 DP, potem od X 1922 d-ca batalionu 81 pp. W latach 1922-1923 na kursie doszkalającym w WSWoj. Warszawie. Po ukończeniu kursu w WSWoj. w X 1923 przydzielony na stanowisko szefa sztabu Komendy Obszaru Warownego Wilno. Do stopnia ppłk-a SG sł. st. piech. awansowany 15 VIII 1924. Przeniesiony w IX 1926 na stanowisko I oficera sztabu Inspektoratu Armii Wilno. Funkcję pełni do X 1927. W okresie XI 1927 do 1930 pełni funkcję z-cy d-cy 85 pp. W okresie 1930-X 1936 był d-cą 62 pp w Bydgoszczy. Awansowany 1 I 1932 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Od X 1936-IX 1939 pełnił funkcję d-cy piechoty dywizyjnej 23 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 23 DP w składzie Armii „Kraków”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał od XI 1939 do IV 1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służy w II Korpusie Polskim. W okresie VII 1945 – 1947 pełnił funkcję II z-cy d-cy 3 Dywizji Strzelców Karpackich. W 1946 wraz z oddziałami 3 DSK ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii. Od I 1950 mieszkaniec Osiedla Penrhos w Walii. Mianowany 1 I 1964 gen. bryg. przez NW WP.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4; OP5,KW4x,  ZKZ, KZWLŚr.
    Zmarł 17 XII 1975. w Penrhros. Pochowany na cmentarzu w Phllhelli/Walia/
    Żonaty z Józefą Kazimierą z d. Salmonowicz/16 III 1896 w m. Petesza k. Wilna, ślub w 1919 r,  zmarła 8 IX 1967/
    Roczniki oficerskie 1923,194,1928,1932;R. Rybka - K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; T. Kryska-Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991;Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004
    inf. dodatkowe - Witold Salmonowicz
     
    Poziemski  Włodzimierz
    [1909-1939?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 22 III 1909 w Moskwie, syn Alfreda i Lidii z Łobanosów. W 1918 zamieszkał z rodzicami w Nowowilejce. Absolwent  gimnazjum w Nowowilejce z 1931. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 85 pp w Nowowilejce na stanowisko d-cy plutonu. Ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dla oficerów kawalerii. Przeniesiony do 19 p. uł., gdzie dowodził plutonem  w 4 szwadronie 19 p. uł. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w III kombinowanym dyonie kaw. w Grupie „Dubno”. Brał udział w walkach z wrogiem na szlaku bojowym Grupy „Dubno”.  Prawdopodobnie poległ podczas przebijania się na Węgry.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Poziomski Janusz Witold
    [1906-1944], por. sł. st.  kaw.[1934], w ZWZ/AK ps. „Habdank”
    Ur. 18 III 1906 w Bodzentynie. ukończył szkolę średnią. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 1 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Przeniesiony do 3 batalionu strzelców w Rembertowie na stanowisko d-cy plutonu zwiadu konnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2szwadronu 7 p. uł. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas przebijania się w kierunku granicy węgierskiej we wsi Krukienice ostrzelany przez oddział sowieckiej kawalerii i ujęty razem z d-cą pułku ppłk. M. Skrzyneckim i ppor. W. Parzonko Ciężko ranny ppłk M. Skrzynecki zmarł 3 X 1939 w szpitalu w Mościskach. Natomiast obydwom oficerom udało mu się zbiec i przedostać do Warszawy. Czynny w  konspiracji ZWZ/AK. Był m. in. d-cą 2 szwadronu, potem oficerem do zleceń d-cy pułku AK „Jeleń”. Zginął 1 VIII 1944  w pierwszym dniu Powstania Warszawskiego w Warszawie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Odziemkowski. 7 Pułk Ułanow Lubelskich. W-w 1989; „Jeleniowcy”. Wspomnienia żołnierzy Pułku „Jeleń”. W-wa 1989.

     
    Poznański Erwin
    [1883-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 16 IV 1883. Uczestnik I wojny światowej . W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 25 pp. Przeniesiony po wojnie do rezerwy z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Tryb. W 1934 ewidencyjnie przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IV Łódź – PKU Piotrków Tryb. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 12 pp w skaldzie 6 DP Armii „Kraków”. Poległ w walce z wrogiem 13 IX 1939 w rejonie Parczewa.  Pochowany na cmentarzu. parafialnym w Parczewie
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski  rezerw1934.

     
    Prager Alfred
    [1899-1956], mjr sł. st. art.[1938], w PSZ ppłk/ płk
    Ur. 5 VI 1899. Uczył się w szkole realnej. W latach 1915-1917 żołnierz Legionów Polskich. Służył m. in. w 1  part. LP w składzie I Brygady LP. W latach 1917-1918 czynny w POW. W WP od XI 1918. Od XII 1918 służył jako podoficer  w 1 pac w którego szeregach walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany z dniem 1 I 1921 ppor. sł. st. art. W 1921 przeniesiony do 3 pac. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 3 pac. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1930. W okresie od 1 IV 1930 przebywał na 5 miesięcznym kursie dla dowódców baterii w CWArt. W Toruniu. W 1931 przeniesiony z 3 pac w Wilnie do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko instruktora w 2 baterii szkolnej, potem 8 baterii, a następnie w okresie 1935-1936 d-ca 6 baterii szkolnej. Przeniesiony w 1936 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 5 pac w Krakowie na stanowisko d-cy baterii. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr-a sł. st. art. W okresie 1938-1939 d-ca II dywizjonu 5 pac. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy II dywizjonu 5 pac w składzie 6 DP Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 5 pac. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie unika niewoli i po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Węgry przedostaje się do Francji, gdzie służył w na stanowisku d-cy III dywizjonu 4 PAL. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie był z-cą d-cy 3 pal  motorowej, potem z-ca d-cy 15 pal /od 1945/, Po wojnie zdemobilizowany w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii Był sekretarzem Zarządu Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Aktywny działacz kombatancki w kołach artylerii.
    Zmarł 11 XI 1956 w Londynie. Polacy na londyński cmentarzu Brompton w Londynie. W
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. nr 16 z 23 I V 1921;Roczniki oficerskie 1923,19224,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930;Dz. Pers. Nr 1 28 I 1931; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006. A. Suchcitz. Polskie groby na londyńskim cmentarzu Brompton. W-wa 1992?

     
    Prauss Tadeusz
    [1896-1940], płk sł. st. lot., pilot[1937]
    Ur. 21 XII 1896 w Warszawie, syn Tadeusza /architekta/ i Janiny z Gąsiorowskich. Uczył się w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie, potem od 1912 w Wyższej Szkole Realnej w Krakowie, gdzie w 1914 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1915 powołany do służby w armii austriackiej i wcielony do batalionu zapasowego 13 pp, skąd został skierowany do szkoły oficerów rezerwy w Opawie. Do VI 1916 walczył w szeregach 13 pp na froncie w Bukowinie i Małopolsce Wschodniej. W VI 1916 skierowany do szkoły obserwatorów lotniczych w Wierner Neustadt. Po ukończeniu szkoły w stopniu chor. lot. latał jako obserwator na samolotach rozpoznawczych w eskadrze „Flik 13” na froncie włoskim. Od VI-IX 1918 odbył kurs pilotażu w Krakowie, potem na kursie wyższego pilotażu w Neumarkt. W 1918 mianowany ppor. lot. 11 XI 918 wstępuje ochotniczo do nowo formującego się w Krakowie lotnictwa polskiego. Przeniesiony do Warszawy od I 1919 służy w 3 Eskadrze Wywiadowczej. Od II 1919 walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej, m. in. w rejonie Kowla, potem od IV-VI 1920 w rejonie Kijów- Berdyczów. Latał na rozpoznanie oraz bombardowanie pozycji wroga. Awansowany w 1920 do stopnia por. 19 V 1920 podczas nalotu eskadry na stację Delirki jego samolot został zestrzelony, zaś 4 VI 1920 został ranny w rejonie Kijowa. Odbył 41 lotów bojowych. Po wojnie 25 X 1921 zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VI 1921 był d-cą 10 Eskadry Wywiadowczej w 2 Pułku Lotniczym, potem od IX 1921 d-ca 16 Eskadry Wywiadowczej. W VIII 1922 mianowany z-cą d-cy Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu. Awansowany 31 III 1924 do stopnia mjr-a sł. st. lot. z starszeństwem od 1 VII 1923. Od I 1925 d-ca dywizjonu bojowego 4 p. lot. w Toruniu, a od VI 1925 d-ca Niższej Szkoły Pilotów Bydgoszczy. Od IV1927 był z-cą d-cy 4 p. lot. w Toruniu. W 1928 mianowany k-dtem Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Awansowany 1 I 1930 do stopnia ppłk-a sł. st. lot. Przeniesiony w 1934 z Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa do 6 p. lot. n stanowisko d-cy pułku. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. lot. 19 VIII 1937. Od 24 VIII 1939 i podczas kampanii wrześniowej 1939 d-ca lotnictwa i OPL Armii „Modlin.  Funkcję pełnił do 12 IX 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Lwowa i brał udział w jego obronie. Po kapitulacji Lwowa w niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w Charkowie przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940.
    Odznaczony: VM kl. 5, SKZ
    Decyzja MON Nr 439 z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie płk lot. – ignorancja  czy wtórny analfabetyzm urzędników odpowiedzialnych za sporządzenie wykazów awansowych. Płk został mianowany 19 III 1937 więc powinien zostać mianowany gen. bryg.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Karbowski – T. Jurga. Armia „Modlin. W-wa 1987 Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; W. Bartosz. Biogram t. P/w:/MSBUDN 1939-1956. T. 4. Kraków 1999.

     
    Prauziński Hieronim
    [1902-?], mgr , ppor. rez. kaw. [1932]
    Ur. 28 VIII 1902 w Ostrowie Wlk.. Absolwent gimnazjum  z maturą. Studiował na Wydziale Prawno-Ekonomicznym UP W Poznaniu uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Następnie odbywał praktyki w 1 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 3 szwadronu 3 p. uł., później  w szwadronie kawalerii dywizyjnej. Walczył na szlaku bojowym szwadronu.
    Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Prądzyński- Aubracht   Andrzej 
    [1914- 2009], inż., ppor.  rez. kaw.[1938]
    Ur. 18 II 1914 w majątku Skarpa pow. Sępólno,  syn Lucjana. Absolwent szkoły średniej. W  okresie 15VIII 1932-30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 16 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. 1 I 1938 z przydziałem do 16 p. uł. Studiował we Lwowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie zapasowym 16 p. uł. z którego szeregach walczył jako d-ca plutonu  na Lubelszczyźnie w Grupie ppłk-a kaw. E. Wani. Podczas walk 27 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej w rejonie Zamościa.  Przebywał  oflagach m. in. II D Gross – Born, potem w 1945 po ewakuacji w rejonie Lubeki, gdzie został  2 V 1945 uwolniony. Po wojnie na terenie Niemiec zorganizował organizacje o nazwie Polskie Staniny w Niemczech, która zajmowała się rewindykacją koni z polskich stadnych wywiezionych przez Niemców w 1939 . W efekcie jego działalności do kraju powróciło około 1,5 koni. Do krju powrócił w 1947. Przez wiele lat pracował na kierowniczych stanowiskach w Ministerstwie Rolnictwa w Warszawie. Był hodowcą i właścicielem  koni.
    Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 12 VIII 2009.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 2006;

     
    Preizner Józef Eugeniusz 
    [1911-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 15 IX 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932- 1933 w Batalionie Szkolnym Podchorążych  Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. 1935. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 X 1935 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w d-ca plutonu 4 kompanii IV batalionu 11 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. piech. 19 III 1939 . W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 4 kompanii CKM w IV Batalionie Fortecznym 11 pp w składzie Grypy Fortecznej „Katowice”. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym grupy. Poległ w walce na Lubelszczyźnie 18 IX 1939 w m. Maziły.
    Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; tenże: Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Preizner Jan Władysław
    [1908-1939], ppor. rez. piech.
    Ur. 13 XI 1908. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 39 pp w składzie 24 DP. Poległ w walce z Niemcami 23 IX 1939 w m. Łabunie. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Łabuniach.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Prewysz – Kwinto Romuald 
    [1896-1990], inż. , mjr br. panc. [1935], ppłk br. panc.
    Ur. 15 X 1896. Ukończył szkołę średni z maturą. Uczestnik I wojny światowej Służył w armii rosyjskiej, potem w I KP na Wschodzie. Przyjęty do WP z dniem 8 XII 1918. W stopniu por. w Szkole Artylerii w Rembertowie. do artylerii-Rembertów . w latach 1919-1920 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej
    w szeregach 8 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył m. in. w 13 pap, skąd został odkomenderowany w 1924 do szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie , gdzie do 1926 był instruktorem artylerii. W 1926 skierowany na studia techniczne na Politechnikę Warszawską, które ukończył uzyskując dyplom inżyniera. Z dniem 1 IV 1933 przeniesiony z Zbrojowni Nr 2 do Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Przeniesiony z b. Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej do 1 dywizjonu pociągów pancernych na stanowisko z-cy d-cy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1935 w korpusie oficerów samochodowych. W latach 1937-1939 był z-cą k-dta Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Jednocześnie dyrektor nauk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy broni pancernej Armii „Modlin”, potem Grupy gen. E. Przedrzymirskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Po wojnie zamieszkał na stałe we Francji.
    Zmarł 12 XI 1990 we Francji.
    Odznaczony: KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;1932; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Prociuk  Aleksander I 
    [1903-1985],  kpt. sł. st. piech.[1938], w PSZ mjr.
    Ur. 27 X 1903. Ukończył szkołę średnią. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 65 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. W 1934 przeniesiony z 65 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938.Przeniesiony w 1938 przeniesiony z KOP do 6 psp w Samborze, gdzie dowodził 2 kompanią CKM w II batalionie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM, a od 9 IX 1939 dowodził II batalionem 6 psp w składzie 22 DPGór. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służył w I KP w Szkocji. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeszkolony w dywersji jako cichociemny. Zaprzysiężony gotowy do przerzutu do kraju. Ale nie został zrzucony do kraju. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji wyemigrował do Australii. Mieszkał w m. Kisma, gdzie zmarł 25 V 1984.
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;Drogi Cichociemnych.      W-wa 1993.

     
    Procner Józef Wincenty
    [1896-1940?], mjr dypl. sł. st. int.[1937]
    Ur. 25 IV 1896. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu ppor. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr 6. W latach 1922-1924 słuchacz WSInt. W Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. 1 VII 1923. Po ukończeniu WSInt. z dniem  1 XI 1924 przydzielony zostaje na stanowisko z-cy kierownika Rejonu intendentury Tarnopol. Macierzyście OZG Nr VI. Przeniesiony  po 1925 do KOP na stanowisko oficera int. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. int. W latach 1937-1939 pełnił funkcję kierownika Referatu Zaopatrzenia w wydziale Żywnościowym w Departamencie Int. MSWoj. w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer int. w szefostwie służby int. SGO „Polesie”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zginął na terenie Rosji w 1940.
    Odznaczony: KW, MN SKZ
    Dz. Pers. Nr 116 z 31 X 1924;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Procner Tadeusz
    [1891-1940], płk dypl. sł. st. art. [1938], pośm. gen. bryg. [2007]
    Ur. 11 X 1891 w Wilnie, syn Józefa. Ukończył szkole średnią z maturą. Czynny w związku Strzeleckim. Od VIII 1914 żołnierz Legionów Polskich. Przydzielony do  2 baterii 1 part. LP walczył w kampanii karpackiej. Mianowany 14 III 1915 chor. art. Następnie od lata 1915 do wiosny 1916 był oficerem baterii górskiej  działek 37 mm. 1 V 1916 mianowany ppor. art. Wiosną 1916 skierowany do służby werbunkowej i kierował biurem werbunkowym w Zamościu, potem od 6 IV – 4 VI 1917 był  kierownikiem Powiatowego Urzędu Zaciągu w Grodzisku Maz. Podczas kryzysu w LP czynny w POW. Od XI 1918 w WP. W X 1918 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1917. Był oficerem w DOGen. w Lublinie. Od 30 XI 1918 przeniesiony z  DOGen. Lubelskiego do Krajowego Inspektoratu Zaciągu. Mianowany 1 III 1919 kpt. art. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 pac, skąd został przeniesiony do sztabu DOK VIII w Toruniu na stanowisko szefa I Oddziału Sztabu. W XI 1923 przeniesiony z DOK VIII w Toruniu do 27 DP na stanowisko szefa sztabu. W 1924 powraca do 16 pap na stanowisko d-cy dywizjonu. W okresie X 1924-X 1925 przebywał na kursie doszkalającym w  WSWoj. w Warszawie. Z dniem 15 X 1925 przydzielony DOK X w Przemyślu na stanowisko referenta. Jednocześnie w XI 1925  przydzielony do Kadry Oficerów  Korpusu Artylerii przy Departamencie III MSWoj. z pozostawieniem na obecnie zajmowanym stanowisku. Etatowo nadal oficer 16 pap. Przeniesiony w 1927 do GISZ, potem oficer art. w kadrze Inspektoratu Armii w Toruniu przydzielony do DOK VIII, skąd zostaje przeniesiony z dniem 26 X 1928 do Inspektoratu armii gen. dyw. L. Berbeckiego. W Warszawie. Awansowany do stopnia ppłk SG sł. st. art.1 I 1929. W XII 1929 przeniesiony z Inspektoratu Armii gen. L. Berbeckiego do 2 pac na stanowisko d-cy dywizjonu. Skierowany z dniem 1 IV 1930 skierowany z 2 pac na 5 miesięczny kurs dla dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu w CWArt. z dniem 1 X 1930 przeniesiony z 2 pac do 4 pap na stanowisko z-cy d-cy pułku. W XII 932 przeniesiony z 4 pal na stanowisko szefa artylerii w Dowództwie Obszaru Warownego Wilno. Przeniesiony w XI 1934 z funkcji  szefa artylerii Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno”  do 5 pal we Lwowie na stanowisko d-cy. Pułkiem dowodził od 6 XI 1934 do VI 1939. W VI 1939  przeniesiony do sztabu Armii „Prusy” na stanowisko kwatermistrza. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Armii „Prusy”. Po rozbiciu Armii „Prusy” 11 IX 1939 mianowany kwatermistrzem Dowództwie Frontu Północnego. Awansowany 19 III 1938 do stopnia płk-a dypl. sł. st. art. Funkcję pełni do 23 IX 1939. Po rozwiązaniu sztabu przedzierał się na Węgry, ale ujęty przez Sowietów i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie/Derkaczach/ przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją Prezydenta RP mianowany 5 X 2007 gen. bryg.
    Odznaczony: KN, KW 2 x,
    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923;Dz. Pers. Nr 105 z 14 X 1925; Dz. Pers. Nr 119 z 12 XI 1925;Dz. Pers. nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. W Warszawie. Londyn 1969; Charków Księga cmentarna. W-wa 2003; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. V. W-wa 2006.

     
    Procyk Tadeusz  
    [1906-1985], por. rez. piech.[1936], w PSZ kpt. rez. piech.
    Ur. 13 III 1906 w m. Podbuże k. Borysławia. Absolwent szkoły średniej. Absolwent wydziału Prawa UJ w Krakowie. W okresie 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do6 psp.  Ewidencyjnie podlegał PKU  Drohobycz. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. rez. piech. 1 I 1936. Pracował jako asesor  notarialny. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w I batalionie 6 psp w składzie 22 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 psp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Był d-cą kompanii kadetów w Barbarze. Awansowany do stopnia kpt. rez. piech. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł w 09 III 1985 w Islington –Londyn. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    Żonaty z Kazimierą Procyk /15 II 1909-17 II 1989/
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie  w WP 1935-1939. Kraków 2003; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Prosiński Ignacy
    [1900-1964], oficer sł. st. art. WP, kpt.[1934], mjr, ppłk
    Ur. 31 VIII 1900. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył w okresie 1 X 1919-1 VI 1920 – klasa 20 kurs Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po wojnie służył w 33 pp. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 XII 1921. Przeniesiony do Korpusu Oficerów Artylerii służył w 9 dak w Baranowiczach, a następnie  w 1 pal w Wilnie. Od 15 V 1930 przebywał na 3 miesięcznym kursie oficerów plot. przy Centrum Wyszkolenia Art. Plot w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1934. Do 1939 dowodził pełnił funkcję m. in. d-cy baterii, oficera zwiadowczego w 5 baterii II dywizjonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził II dywizjonem 1 pal. Uczestnik walk na szlaku bojowym 1 pal w składzie 1 DP Leg. Walczył z Niemcami nad Narwią, pod Kałuszynem, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu, potem w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie. Po zakończeniu wojny w 1945 służył w PSZ, gdzie  m. in. od 24 III –VI 1947 dowodził 2 pułkiem art. motorowej. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Minneapolis, gdzie zmarł 30 V 1964.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12223, KW.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1995; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976. Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930

     
    Proszek Roman Józef
    [1911-1985], por. br. panc.[1936], w PSZ kpt./mjr
    Ur. 23 I 1911 w Stróżach Wyżnych pow. Nowy Sącz. Uczęszczał do gimnazjum w Grybowie, gdzie otrzymał w 1929 świadectwo dojrzałości. Następnie studiował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym UJ w Krakowie. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art., 15 III 1933 z przydziałem do 22 pal w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po 1934 ukończył kurs taktyczno-techniczny dla oficerów broni pancernej w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Modlinie. Po ukończeniu kursu służył w 5 batalionie pancernym w Krakowie. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w szwadronie pancernym 5 batalionu panc. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu techniczno-gospodarczego 51 dywizjonu panc. zmobilizowanego przez 5 bat. panc. przydzielonego dla 12 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym dywizjonu. 20 IX 1939 przekracza granicę z Wegrami. Następnie po krótkim pobycie na Węgrzech przedostał się do Francji, gdzie od 20 XI 1939 jest oficerem w Zgrupowaniu Pancernym w obozie Coetquidan. Bierze udział w szeregach 1 p. czołgów 10 Brygady Kaw. Panc. w kampanii francuskiej w VI 1940. Po klęsce Francji ewakuował się do Wlk. Brytanii. Od VI 1940 w Szkocji przydzielony do organizowanego 65 batalionu czołgów. Od 1942   d-ca 3 szwadronu 1 p. czołgów 10 Brygady Panc. Awansowany 1 V 1943 do stopnia kpt. W VIII 1944 bierze udział w walkach w Normandii. Bił się pod Falaise, Chambois, potem w Belgii, Holandii i Niemczech. Od XI 1944 pełnił funkcję I z-cy d-cy pułku. Awansowany do stopnia mjr-a 2 I 1945. Po wojnie stacjonuje w Niemczech. Ewakuowany w v 1947 do Wlk. Brytanii. Następnie do 1948 w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszenia w Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1948 wyjechał do Kanady, gdzie osiadł na stałe.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1939; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;

     
    Prośba Jakub Kazimierz
    [1897-?], kpt. sł. st. piech.[1932]
    Ur. 18 IX 1897. Uczestnik I wojny światowej  w WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 39 pp, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony z 39 pp do KOP. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1932. Przeniesiony z dniem 23 XI  1932 z KOP do 39 pp. Po 1935 przeniesiony z 39 pp do 3 pp Leg. w Jarosławiu n stanowisko d-cy kompanii. W latach 1937-1939 d-ca 4 kompanii w II batalionie 3 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta płk-a J. Wójcika d-cy oddziału  zorganizowanego w Ośrodku Zapasowym 3 pp Leg. Walczył z wrogiem w rejonie Jarosławia. Dalsze losy n/n
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;

     
    Protasewicz Maurycy Ignacy 
    [1913-1940], ppor. rez. art.[1935]
    Ur. 03 I 1913. Absolwent szkoły średniej. W okresie 1 VIII 1932- 23 VI 1933 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 11 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany 1 I 1935 do stopnia ppor. rez. art. z przydziałem do 11 dak. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa II. Zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera obserwacyjnego w 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 9 dak. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Zamordowany przez funkcj. NKWD na Ukrainie. Jego nazwisko znajduje się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Prus Stanisław Maksymilian
    [1905-1944], oficer sł. st. piechoty WP, kpt. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, mjr sł. st. [1944], ps. „Adam”, „Jan”, „Józef”, „Kmita”, „Łada”, „Maria”, „Piotr”, „Płomieńczyk”, „Stefan” vel Piotr Kmita vel Jan Łada
    Kmdt Obwodu ZWZ-AK Zamość VIII 1940 – II 1943. Kmdt Inspektoratu Rejonowego AK Zamość VII –XI 1944. Okręg ZWZ/AK Lublin.
    Ur. 18 II 1905 w Siennicy Różanej pow. Krasnystaw. Uczył się w gimnazjum w Zamościu, potem w Krasnymstawie, gdzie w 1926 uzyskał świadectwo dojrzałości. W okresie 1 X 1926-  15 VII 1927 odbywa przeszkolenie unitarne w szkole Podchorążych Piechoty, a następnie 1927-1929 w  Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Awansowany 15 VIII 1929 do stopnia ppor. sł. st. piechoty z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Ukończył kurs narciarski w Szkole Wysokogórskiej w Zakopanem. Po awansie 1 I 1932 do stopnia por. sł. st. piechoty mianowany dowódcą kompanii. W latach 1933 –1935 służy w Korpusie Ochrony Pogranicza. Skierowany na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej, potem d-ca 2 kompanii w Batalionu KOP „Łużki”, która stacjonuje w miejscowości Ćwiecino pow. dziśnieński woj. wileńskie. W 1936 skierowany na kurs dla dowódców kompani w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Następnie przeniesiony do 6 psp w Samborze na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1937. Od 1938 adiutant 6. psp. W szeregach 6. psp w składzie 22 DPGór. bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 na stanowisku adiutanta 6. psp. Uczestniczy w walkach z wrogiem na szlaku pułku od Trzebini przez Olkusz. Uczestniczy w ciężkich bojach z wrogiem 9 IX 1939 pod Broniną k/Buska, potem 10 IX 1939 pod Rytwianami. W grupie żołnierzy rozbitego 6. psp przeprawia się przez Wisłę pod Baranowem. Bierze udział w walkach na Zamojszczyźnie. W dniu 23 IX 1939 w boju pod Łabuniami dowodzi batalionem. W trakcie zaciętych walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Następnie przebywa w przejściowym obozie jenieckim w Dąbiu k/Krakowa. W wyniku starań żony za pośrednictwem dyrektora Banku Spółek Zarobkowych w Krakowie Rudolfa Jędrzejewskiego został zwolniony z obozu. Wyjechał do Zamościa potem powraca do swej rodzinnej wsi, gdzie zamieszkał u swych rodziców. Od XI 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ/AK. Od XII 1939 do VIII 1940 zastępca k-dta Obwodu ZWZ Krasnystaw. Następnie od VIII 1940 do II 1943 k-dt obwodu ZWZ/AK Zamość. Od II 1943 do V 1943 zastępca k-dta Inspektoratu AK Zamość. Następnie od III 1943 do VIII 1943 d-ca Oddziałów Dywersji Bojowej i OL AK Inspektoratu Rejonowego AK Zamość. Następnie od VIII 1943 d-ca Zgrupowania OP 9. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty 03 V 1944. W okresie odtwarzania sił zbrojnych d-ca odtwarzanego w AK 9 pp Leg.  Od VII – XI 1944 k-dt Inspektoratu Rejonowego AK Zamość. Duża wagę przykładał dla działalności BIP. Był m. in. Redaktorem pisma OP 9 „Echa Leśne”. Z jego inicjatywy ukazał się zbiorek „Pieśni oddziałów partyzanckich Zamojszczyzny”. Był w niezbyt dobrze maskowanym konflikcie z inspektorem zamojskim mjr E. Markiewiczem „Kalina”, wobec którego okazywał przejawy niesubordynacji, co wynikało ze względów ambicjonalnych. W VII 1944 mianowany po śmierci „Kaliny” inspektorem zamojskim. Po wkroczeniu A.Cz. na teren Zamojszczyzny pozostaje w konspiracji na dotychczas zajmowanym stanowisku. Poszukiwany przez NKWD przeniósł się do Lublina, gdzie się ukrywa i kieruje podległą strukturą. W połowie XI 1944 aresztowany przez NKWD w kotle założonym przy ul. Czeskiej i uwięziony. Okoliczności jego aresztowania i śmierci pozostają niewyjaśnione. Wg jednej wersji został zamordowany w XII 1944 w więzieniu na Zamku Lubelskim a wg innej wersji zginął podczas próby ucieczki wiosną 1945 z aresztu NKWD przy ul. Chopina w Lublinie. Niewątpliwie należał do wybitnych postaci konspiracji zamojskiej AK.
    Odznaczony: VM kl. 5 , KW.                        
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków1989;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; I. Caban-Z. Makowski. ZWZ-AK w Okręgu Lublin 1939-1944. Lublin 1971; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; J. Grygiel. ZWZ-AK w obwodzie zamojskim 1939-1944. W-wa 1985; R. Wnuk. Konspiracja akowska i poakowska na Zamojszczyźnie od VII 1944 do 1956 roku. Lublin1992; tenże: Lubelski Okręg AK-DSZ i WiN 1944-1947. W-wa 2000.

     
    Prus – Jóźwik  Adam  /właściwie Jóźwik Adam Pius/
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1939]
    Ur. 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w  latach 1933-1934 w 5  kompanii  szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Ćwiczenia odbywał w 8 pp Leg. Zmobilizowany w 1939 do 8 pp Leg. i mianowany jednocześnie ppor. rez. piech. Walczył na stanowisku d-cy 1 plutonu 9 kompanii III batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 21 IX 1939 pod Barchaczowem
    Pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Unickiej w Lublinie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Prusakiewicz  Ignacy
    [1913-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 24 II 1913. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od .......w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do  stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1 I 1938. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie gospodarczym Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Poległ 26 IX 1939 w Broszkowie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 1992;R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Pruski Antoni
    [1910-?], ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 11 VI 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę  wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych w 4 psk  awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936  z przydziałem do 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 4 psk. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003;

     
    Pruski Stanisław
    [1896-?], kpt. sł. st. art./adm./[1930]
    Ur. 13 IV 1896. Uczestnik I wojny  światowej. W PW od XI 1918. Walczył w stopniu ogniomistrza na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od o1 III -1 XII 1921 w Szkole Podchorążych Artylerii w Poznaniu. Jako podch. art. służył w 26 pap. Po zdaniu egzaminów  mianowany Dekretem NW z dnia  12 II 1923 O. V. L. 1525/P. A. ppor. sł. st. art. z starszeństwem od 1 I 1923. Służył w 26 pap. Zweryfikowany w 1923 w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 26 pap w Skierniewicach, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1930. Z dniem 02 IV 1932 skierowany z 26 pal do Szkoły Strzelania Artylerii w Toruniu na 5 miesięczny kurs dla oficerów artylerii  Przeniesiony z  dniem 1 X 1932 z 26 pap do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy baterii. W latach 1937-1939 był d-cą szkoły podoficerskiej w 7 pal oraz jednocześnie d-ca 1 baterii w I dywizjonie 7 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii I dywizjonu 7 pal w składzie 7 DP, później w składzie  165 pp rez.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr 11 z  23 II 1923; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 IX 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Pruszanowski Leon
    [1896-1940],  mjr dypl. sł. st. [1935], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 28 IV 1896 w majątku Rynia, syn Wacława i Józefy z Erdmanów. Uczęszczał do gimnazjum w Rydze, potem w Kijowie W latach 1914-1915 studiował w Instytucie Szlachty w Niżnym Nowogorodzie, potem w latach 1915-1916 na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Petersburgu. Od 1 X 1916 służy w armii rosyjskiej. Skierowany do Mikołajewskiej Szkoły Jazdy w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły w 1917 mianowany chor. kaw. i przydzielony do  szwadronu 11 p. huzarów, potem w dywizjonie szwoleżerów w III Korpusie Kawalerii. Brał udział w walkach na froncie do 23 III 1918. Od III 1918 w 2 p. uł. I Korpusu Polskiego w Rosji, gdzie służy do rozwiązania korpusu w VI 1918. Od XI 1918 służy w WP. Początkowo przydzielony do Departamentu I MSWoj. Jako członek Komisji ds. Jeńców Państw Sprzymierzonych. Od 14 I 1919 przydzielony do 2 p. uł. Walczył na froncie czeskim na Śląsku Cieszyńskim. Od 23 III 1919 walczy na froncie ukraińskim, potem na kursie dla adiutantów w Warszawie, a po ukończeniu kursu w szwadronie zapasowym 2 p. uł. Od 3 IV 1920 walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Dowodził wówczas 4 szwadronem 2 p. uł. w składzie 8 Brygady Jazdy. Podczas walk wyróżnił się męstwem i odwagą na polu walki. Mianowany por. kaw. 30 VIII 1920. Podczas walk 17 IX 1920 zostaje ranny. Przebywał następnie na leczeniu szpitalnym. Po wyleczeniu ran powraca do 2 p. uł. i służy w nim do 15 IV 1921. Przeniesiony do 21 p. uł. dowodził szwadronem zapasowym. Z dniem 2 X 1921 przeniesiony z 21 p. uł. do 15 p. uł., gdzie dowodzi szwadronem. Z dniem 30 XII1923 skierowany na 10 miesięczny kurs doskonalenia dla młodszych oficerów kawalerii do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu kursu powraca we IX 1924 do 15 p. uł. w Poznaniu. Od 25 II 1925 był instruktorem jazdy konnej dla oficerów rezerwy PKU Poznań-Miasto. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia rtm. sł. s t. kaw. Od X 1927 był instruktorem w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1931-1933 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. Przydzielony z dniem 1 X 1933 do sztabu Brygady Kawalerii „Suwałki” na stanowisko oficera sztabu. W 1934 odbywał miesięczną praktykę w DOK III w Grodnie. Następnie z dniem 22 XII 1934 przesunięty na stanowisko szefa sztabu Brygady Kawalerii „Suwałki”. Awansowany 28 VI 1935 do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Z dniem 21 II 1938 mianowany III oficerem w sztabie Inspektoratu Armii w Wilnie. W 1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy/dublera/  p. uł. w Wilnie. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku ofciera oddziału III sztabu w dowództwie Grupy Armii gen. St. Dęba – Biernackiego. WWalczył m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV 1040 w Lesie Katyńskim.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany ppłk kaw.
    Żonaty z Zofią Marią z Żółtowskich. Miał syna Olgierda.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939.Pruszków 1992; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; WPH Nr 2.W-wa 1992;Dz. Pers. Nr 2 z 26 I 1934; Dz. Pers. nr 14 z 22 XII 193.

     
    Pruszyński Andrzej
    [1900-1987], rtm. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 30 XI 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od 1919. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent III Kursu szkoły Podchorążych Kawalerii w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1922 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1924. Przeniesiony w IV  1930  2 p. uł. do 3 p. szwol. w Suwałkach, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 11 szwadronu kolarzy Suwalskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 11 szwadronu kolarzy w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”.  Walczył  Niemcami i po 17 IX 1939 z bolszewikami. Po 20 IX 1939 przekracza z oddziałem granicę z Litwą Przebywał w obozie jenieckim n Litwie,  po zajęciu Litwy przez wojska sowieckie od VI 1940 więziony w łagrze. Po podpisaniu umowy Sikorski – Majski w VIII 1941 zostaje zwolniony z łagru. Od IX 1941 służy w Armii Polskiej w ZSRR formowanej przez gen. w. Andersa. Od jesieni 1941 oficer w sztabie 5 DP, a od XII 1941 szef oddziału i w sztabie 5 DP. W 1942 ewakuowany z 5 DP na Bliski wchód. Od 1943 w II KP gen. W. Andersa. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Od 1946 w Wlk. Brytanii., gdzie po demobilizacji w 1947 osiadł na stałe. Działacz kombatancki.
    Zmarł  w XII 1987 w Preston. Hrabstwo Lancshire.
    Dz. Pers. Nr 40 z 21 x 1922; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Ryba - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.
     
    Pruszyński Jan Henryk
    [1911-1997], por. sł. st. sanit.  lek.[1939], po 1945 płk prof. dr med.
    Ur. 20 II 1911 w Jarosławiu. Absolwent gimnazjum z maturą. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiował na wydziale Lekarskim UW w Warszawie uzyskując w 1936 dyplom lekarza med. Promowany na stopień ppor. sł. st. sanit. 1 XII 1936. Staż odbywał w Szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. Awansowany 19 III 1939 do stopnia por. sł. st. sanit. Służył w latach 1937-1938 w 1 pp Leg. w Wilnie, potem w okresie 1938-1939  w 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisku lekarza sanit. pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 19 p. uł. w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas niemieckiej okupacji w Warszawie. Pracował w Szpitalu Ujazdowskim, potem w Stacji Epidemiologicznej, wolontariusz  Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Dzieciątka Jezus w Warszawie 1941-1942, potem 1943-1945 wolontariusz  asystent Oddziału Chirurgii Szpitala Zakaźnego. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII-X 1944. Od 1945 asystent 10 Polowego Szpitala Chirurgicznego 2 Armii WP. Uczestniczył w bitwie łużyckiej w 1945. Po wojnie 1945- 1948 asystent Oddziału Chirurgicznego I Szpitala Okręgowego w Warszawie, potem 1948-1955 wolontariusz, st. asystent , adiunkt Oddziału Chirurgicznego Instytutu Gruźlicy w Warszawie, potem w Centralnym Wojskowym  Szpitalu Klinicznym w Łodzi. Od 1955 docent, a od 1963 prof. nadzwyczajny. Organizator Oddziału Torakokardiochirurgii, potem w pracowni diagnostyki wad serca 1958, następnie  kierownik II Kliniki Chirurgicznej.  W latach 1965-1969 naczelny chirurg WP. Członek wielu rad naukowych, członek Komisji  Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych  przy Prezesie rady Ministrów., także członek wielu towarzystw naukowych i autor wielu prac naukowych.
    Laureat wielu nagród za osiągnięcia naukowe.
    Mieszkał w Łodzi. Zmarł w 1997.
    R. Rybka- K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Pruszyński  Mieczysław Edward
    [1910-2005], kadet,  ppor. rez. piech. [1937], dr prawa, w PSZ mjr nawigator.
    Ur. o1 X 1910.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał świadectwo dojrzałości w 1929. Ukończył studia prawnicze na UJ w Krakowie uzyskując dyplom mgr-a praw. Służbę wojskową odbywał n dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 6 DP przy 20 pp w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu , potem kompanii w 180 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył m. in. pod Kockiem. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji i tam służy w WP.  Służył w Brygadzie Strzelców Podhalańskich. Walczył pod Narwikiem. W XII 1941 przedostaje się do Bejrutu i służy w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich w Libii. Walczy na stanowisku d-cy baterii w dywizjonie ppanc. pod Tobrukiem. Podczas walk pod  Gazalą zostaje ciężko ranny. Po wyleczeniu ran w 1943 jako oficer art. ppanc. ochotniczo zgłosił się do Polskich Sił Powietrznych . Po ukończeniu kursu w Kanadzie i Wlk. Brytanii od IX 1944 latał jako nawigator  samolotu „Mosquito” w 305 Dywizjonie Bombowym „Ziemi Wielkopolskiej” Wykonał 47 lotów bojowych głównie nad Niemcy.  Po wojnie został i sekretarzem ambasady w Rzymie. Od 1948 w kraju. Pracował w departamencie Eksportu PPH, później w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. W 1973 przeszedł na rentę i przeniósł się do Szwajcarii. Później powrócił do kraju. Autor kilku książek wspomnieniowych i historycznych.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, Croix de Guerre
    Zmarł 13 IV  2005 w Hamm /Niemcy/. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2006.

     
    Pruś Stanisław 
    [1912-?], ppor. rez. kaw. [1935]
    Ur. 05 V 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał od 15 VIII 1932 do 30 IV 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 d-c plutonu w 1 szwadronie dyonu kombinowanego w składzie Grupy Kawalerii „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII C  w Spittal potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Przedrzymirski – Krukowicz Emil Karol
    [1886-1957], gen . bryg.[1932], W PSZ gen. dyw. [1946]
    Ur. 25 I 1886 w Niemirowie pow. Rawa Ruska, woj., lwowskie, syn Karol -Jakuba farmaceuty i właściciela apteki/i Wandy-Marii z d. Smirzitz. Uczęszczał do 7 klasowej szkoły wojskowej w Koszycach, potem w Hranicach, gdzie w 1903 zdał maturę. W latach 1903-1906 studiował na wydziale Artylerii w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. Po ukończeniu szkoły mianowany 18 VIII 1906 ppor. art. Od 1 X 1907 do 30 IV 1908 kształci się w wiedeńskiej Szkole Jazdy Konnej. Z dniem 18 VIII 1908 przydzielony do 32 pap, potem w 30 pap we Lwowie. 1 XI 1911 mianowany por. art. Uczestniczy w walakch na froncie I wojny światowej. Początkowo dowodzi baterią w 30 pap. Ranny 26 VIII 1914 przebywał na leczeniu. W latach 1915-1926 był d-cą kompanii w Wojskowej Akademii Artylerii w Traiskirchen. Awansowany 1 VIII 1915 do stopnia kpt. art. Od 1916 walczy w szeregach 30 pap. Pełni funkcję m. in. adiutanta, potem d-cy dywizjonu i II oficera sztabu. W armii austriackiej służy do X 1918. Od  XI 1918 w WP. W okresie XI 1918-III 1919 delegat wojskowej misji w Jugosławii i na Węgrzech. Od IV-V 1919 d-ca dyonu i p. o d-cy 6 pap. Mianowany w 1919 mjr sł. st. art. W okresie V 1919-IV 1920 szef Sekcji Art. Oddziału I Sztabu Naczelnego Dowództwa. Od V 1920-X 1922 d-ca 16 pap. i d-ca południowego odcinka obrony Grudziądza. Mianowany w 1921 ppłk sł. st. art. W 1922 zweryfikowany w stopniu płk-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. W okresie X 1922-Z 1923 na kursie doszkalającym w WSWoj. w Warszawie. W okresie X 1923-VII 1924 szef sztabu DOK V Kraków, potem VII 1924-IX 1926 I oficer Inspektoratu Armii IV w Lodzi. Od IX 1926 do IV 1927 szef Samodzielnego Wydziału  Art. MSWoj., a następnie IV 1927 –XI 1929 szef Deport. Art. MSWoj. Przeniesiony na stanowisko d-cy piechoty dywizyjnej 7 DP w Częstochowie. Funkcję pełnił w okresie XII 1929-X 1931. Od X 1931-X 1937  dowodził  30 DP. Mianowany 1 I 1932 gen. bryg. Od X 1937-III 1939 szef Deport. Art. MSWoj., potem III-IX 1939 gen. do prac GISZ. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi do 10 IX 1939 armią „Modlin”, potem zgrupowaniem własnego imienia. Walczył na Lubelszczyźnie m. in. pod Tomaszowem Lub.. Po kapitulacji polskich oddziałów 26 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Od X 1939 – IV 1945 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Francji i zamieszkał w  Paryżu, potem w Nicei. W latach 1947-1949 przebywał w Wlk. Brytanii. W 1949 z rodzina wyjechał do Kanady. Początkowo mieszkał w  Montrealu , potem przeniósł się do Toronto. Założył przedsiębiorstwo  importowo-eksportowe, które przynosiło mu spore dochody. Był założycielem funduszu pomocy dla inwalidów wojennych, który po śmierci generała nazwano jego imieniem .
    Mianowany 1 I 1946 gen. dyw. O tej nominacji dowiedział się dopiero w 1955.
    Zmarł 29 V 1957 w Toronto. Pochowany na cmentarzu St. Cross
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta kl. IV, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 199o; T. Kryska-Karski. St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga – W. Karbowski. Armia „Modlin” 1939. W-wa 1989.

     
    Przewłocki Marian Marian
    [1888-1966], gen. bryg. WP [1933]
    Ur. 27 II 1888 w Kamieńcu Podolskim, syn Mieczysława /ziemianina/ i Pauliny Trzeciakówny. Ukończył w 1908 szkołę oficerską kawalerii. Od 1908 w stopniu ppor. kaw. służy w armii rosyjskiej. W czasie I wojny światowej walczy na froncie niemieckim. Awansował do stopnia rtm. kaw. Od XI 1917 do VII 1918 służy na stanowisku oficera sztabu w I Korpusie Polskim w Rosji dowodzonym przez gen. J. Dowbór-Muśnickiego, potem szef sztabu dywizji jazdy. Awansowany do stopnia mjr-a kaw. W WP od XI 1918. Od XII 1918 do I 1919 szef sztabu DOG Łódź, a od I- III 1919 szef sztabu Inspektora Jazdy, potem od III-V 1919 szef sztabu Dowództwa Frontu Wołyńskiego, od V-VII 1919 szef sztabu GO gen. Kórnickiego. Awansowany na stopień ppłk sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VII 1919 do VI 1920 szef sztabu 2 Armii i Frontu Ukraińskiego, potem od VII –VIII 1920 szef sztabu GO Jazdy gen. Rawickiego. Następnie od IX do XII 1920 z-ca ł. Inspektora Jazdy i kierownik kursów dla wyższych oficerów. Od I –XI 1921 d-ca Jazdy Wojsk Środkowej Litwy. Od IX 1921 do XI 1923 szef sztabu DOGen./ DOK I Warszawa. W okresie od XI 1923 do VIII 1924 dyrektor nauk Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1924-1925 słuchacz kursu doszkalającego MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia płk sł. st. kaw. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od XII 1925 do V 1927 d-ca 14 p. ułanów we Lwowie, potem od V 1927 do V 1935 d-ca III Samodzielnej Brygady Kawalerii. Mianowany gen. bryg. Z starszeństwem od 1 I 1933. Od V 1935 do VIII 1939 d-ca Kresowej Brygady Kawalerii. We IX 1939 d-ca GOKaw. Armii „Modlin”, potem armii „Lublin”. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli sowieckiej, z której udało mu się zbiec i przedostać na Bliski wschód. Od III 1941 do VI 1943 w Ośrodku zapasowym Brygady Strzelców Karpackich w Palestynie, potem od VI 1943 do VI 1944 szef Sztabu Armii polskiej na Wschodzie, a następnie od VI 1944 do III 1947 d-ca Bazy II Korpusu we Włoszech. Po ewakuacji II KP do Wlk. Brytanii zostaje zdemobilizowany w 1947. Osiadł na stałe w Londynie. Działał w środowiskach kombatanckich.
    Zmarł 20 XII 1966 w Penley w Wlk. Brytanii. Pochowany na cmentarzu Elmers End Crystal Palace w Londynie.
    Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; St. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne /1906-1939/. W-wa 1988; T. Kryska-Karski-St. Żurakowski. Generałowie Polski niepodległej. W-wa 1991.

     
    Przybojewski Emilian Józef
    [1901-?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 12 VII 1901. Uczęszczał do szkoły średniej. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie od  o5 VIII 1922 - 03 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem od 01 IX 1923 do 1925 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 33 pp w Łomży na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Długoletni oficer 33 pp, gdzie pełni różne funkcje. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1935. W latach 1936-1939 dowodził 6 kompanią w II batalionie 33 pp. Latem 1939 przeniesiony z 33 pp do IV batalionu fortecznego 75 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta IV batalionu 75 pp przydzielonego do Grupy Fortecznej Obszaru Warownego „Katowice”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym Grupy Fortecznej „Katowice” od Śląska na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 70 z 1925; Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Przyboś Jan
    [1894-+?],  kpt. rez. piech.[1939]
    Ur. 01 II 1896. Uczestnik i wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 63 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 63 pp, a w 1924 przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie. W 1934 ewidencyjnie podlegał PKU Rzeszów. 19 III 1939 awansowany do stopnia kpt. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 102 kompanii CKM plot. typ B w Grupie obrony „Stalowa Wola”., potem w improwizowanej Grupie „Sandomierz”. Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Przybylski Adam
    [1896-1945],  ppłk dypl. sł. st. piech. [1939]
    Ur. 22 VI 1896 w Janowie Lub. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny świtowej. W WP od XI 1918. Brał ł udział w stopniu ppor. piech. udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 6 pp Leg. W latach X 1922-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 X 1924 przydzielony w stopniu por. SG sł. st.  piech. do Oddziału V Sztabu Głównego. 17 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. służył w III oddziale SG, potem w Wojskowym Biurze Historycznym. Przeniesiony z dniem 2 I 1929  z  WBH do 75 pp, gdzie dowodził kompania, potem p. o. d-cy batalionu. W IV1930 przeniesiony z 75 pp do Wojskowego Biura Historycznego. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. piech. 1 I 1932. Przeniesiony w XII 1932 z Wojskowego Biura Historycznego do Sztabu Głównego. Przeniesiony z dniem 1 I 1935 z SG WP  na stanowisko attache wojskowego w Tokio. W 1939 przeniesiony do 6 pp Leg. na stanowisko d-cy III batalionu. Awansowany19 III 1939  do stopnia ppłk  dypl. sł. st. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze jako oficer sztabu Oddziału III NW.  Przedostał się do Francji, potem do Wlk. Brytanii, gdzie służył w WP. Przebywał w Edynburgu, gdzie zmarł 05 I 1945. Pochowany na Hill Cementary w Edynburgu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, ZKZ, SKZ
    Dz. Pers. Nr 103 z 2 X 1924; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Dz. Pres. Nr8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932: Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Przybylski Józef
    [1909-?], por. sł. st. piech.[1937], w PSZ kpt.[1942]
    Ur. 6 I 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1933  z przydziałem do 39 pp w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony w 1937 do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Barszczów” na stanowisko d-cy plutonu w kompanii CKM. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. w  163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w łagrach. Zwolniony we IX 1941 po podpisaniu układu Majski-Sikorski wstępuje do Armii Polskiej w ZSRR. Przydzielony do 23 pp  w składzie 7 DP, gdzie początkowo był d-cą kompanii, potem dowodził III batalionem. Ewakuowany z ZSRR na Bliski Wschód. Walczył w szeregach II KP w kampanii włoskiej 1944-1945. W 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Przybylski Marian Emil
    [1884-1970?], płk dypl. inż., st. sp.[1919]
    Ur. 15 VII 1884 w Nowym Sączu. W 1902 ukończył w Krakowie wyższą szkołę realną. Następnie studiował  Budowę Maszyn na Wydziale Inżynierii Politechniki Lwowskiej. Ukończył 7 semestrów. Organizator wojskowej organizacji studenckiej, był członkiem tajnej organizacji studenckiej oraz „Sokoła”. W 1905 powołany do służby wojskowej w armii  austriackiej. Ukończył studia uzyskując dyplom inż. W latach 1908-1909 w rocznej szkole oficerskiej  w pułku kolejowo-telegraficznym  w Korneuburgu, zdał egzamin oficerski. Zwolniony do rezerwy w stopniu ppor. Pracuje jako prezes Aeroklubu w Krakowie. Po wybuchu I wojny światowej 1 VIII 1914 powołany do służby w armii austriackiej służył do 1915 w twierdzy Przemyśl. Awansowany do stopnia por./kpt. Po poddaniu twierdzy w 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał do 1918 w Turkiestanie. W 1918 udało mu się zbiec z niewoli i przedostać na front włoski. Do WP w XI 1918 przyjęty w stopniu mjr-a. Jako zawodowy inżynier kolejowy zorganizował Dowództwo Okręgu Linii Kolejowych w radomiu i zabezpieczył  przerzut wojsk dla obrony Lwowa. W IV 1919 powołany  do Naczelnego Dowództwa WP na stanowisko szefa sekcji operacyjno-transportowej i odbudowy linii kolejowych. Awansowany 1 vI 1919 do stopnia ppłk-a. 14 IX 1919 przeniesiony do Dowództw Frontu Litewsko-Białoruskiego, gdzie organizował transport kolejowy. W końcu 1919 przeniesiony do Naczelnego  Dowództwa  WP na stanowisko z-cy szefa Kolei Polskich i szefa sekcji  operacyjno-transportowej. Po wojnie kierował komórką organizacyjno-techniczną Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w stopniu płk-a sł. st. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 2 p. sap. kol. W latach 1922-1923 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 15 X 1923 został przydzielony do DOK I w Warszawie na stanowisko szefa sztabu. W 1925 przeniesiony na stanowisko szefa Departamentu V Inżynierii i Saperów MSWoj. Ze względu na stan zdrowia przeniesiony z dniem 11 I 1929 w stan nieczynny na okres 12 miesięcy. Rozkazem personalnym  nr 19/29 zwolniony z stanowiska  szefa departamentu i z dniem 30 VI 1929 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Świętochłowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa kolejnictwa w sztabie Dowództwa Armii „Kraków”.
    Odznaczony: VM kl. 5, Orderem Polonia Restituta IV kl., i innymi odznaczeniami.
    Zmarł w Krakowie 22 VI 1970 ?
    Dz. Pers. Nr 63 z 27 IX 1923;Dz. Pers. Nr 3 z 29 I 1929; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928; Z. Barszczewski. Sylwetki saperów. W-wa 2001

     
    Przybyłek Eugeniusz Anastazy 
    [1910-?], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 19 III 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał  w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku II adiutanta 11 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 pp od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę. Ciężko ranny podczas walk w Biłgoraju 16 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Przemsza-Zielińśki. Wrześniowa Księga Chwały Pułków Śląskich. T. 1 . Katowice 1989.

     
    Przybyłowicz Edward Jan
    [1914-2001], kadet, oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1936], w ZWZ/AK, por./kpt., ps. „Bem”.
    Kmdt Podobwodu Płn-Zach./ Placówki AK Jodłowa 1944w Obwodzie AK Jasło
    Ur. 14 III 1914 we Lwowie, syn Jana i Karoliny. W 1934 ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie otrzymał w VI 1934 świadectwo dojrzałości. Od X 1934 do VIII 1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Do X 1934 odbywał praktyki w 38 pp w Przemyślu. Promowany 15 X 1936 na stopień ppor. sł. st. piech. z przydziałem do 38 pp na stanowisko dowódcy plutonu w 2 kompanii I baonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowódca 1 kompanii I baonu 164 pp rez. w składzie 36 DP Rez. Armii „Prusy”, później w Grupie „Sandomierz”. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji uniknął niewoli niemieckiej. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu ZWZ/AK Jasło w Okręgu ZWZ/AK Kraków. Należał do grona organizatorów zrębów konspiracji ZWZ na terenie Placówki Jodłowa. Prowadził szkolenie żołnierzy konspiracji. Awansowany 11 XI 1942 do stopnia por. sł. st. piech. D ca 1 kompanii, potem Zgrupowania Part. AK /I baon/-5 psk AK. Organizator i wykonawca wielu akcji bojowych. Wyróżniał się aktywnością w akcji „Burza”. Dowodzony przez niego oddział AK rozbił w zasadzce pod Gilową Górą zmotoryzowaną kolumnę niemiecką. W X 1944 po rozwiązaniu sił AK przeszedł ponownie do konspiracji. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 11 XI 1944.Pełnił w tym czasie funkcję kmdta Placówki AK Jodłowa. Czynny w konspiracji do 1945. W V 1945 zostaje wcielony do służby w WP. Służy kolejno w 29 pp, potem 27 pp, a od IV 1947 do VII 1947 47 był szefem sztabu 10 kombinowanego pp uczestniczącego w akcji „Wisła”. W V 1948 ukończył Wyższy Kurs Kwatermistrzowski poczym zostaje skierowany do Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego. W stopniu mjr sł. st. przeniesiony w III 1950 do rezerwy za przynależność do AK. W II 1958 zostaje ponownie powołany do służby wojskowej. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. Pełnił służbę w Zarządzie Zabezpieczenia Lotniczo-Technicznego Wojsk Lotniczych i Obrony powietrznej Kraju w Warszawie. W stopniu płk zostaje z dniem 15 V 1975 przeniesiony w stan spoczynku. Przez 7 lat był wiceprzewodniczącym ZG ZK II RP.
    Zmarł 18 X 2001 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Księga Pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej. W-wa 2001; J. Modrzejewski. Akowcy na Podkarpaciu. Brzozów 1990; Ł. Grzywacz – Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego 1939-1944. W-wa 1975; A. Zagórski. Inspektorat Rejonowy ZWZ-AK Jasło /Krosno//w:/ Kurierskim szlakiem. Brzozów 1989.

     
    Przydatek Adam
    [1893-1940], kpt. sł. st. int.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 16 XII 1893 w Siennej pow. iłżecki, syn Augusta i Rozalii z Michałowskich. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. Od 1919 w WP. W 1921 w dowództwie batalionu mostowego. Mianowany 1 XII 1922 por. sł. st. Od 1924 był kierownikiem kancelarii w dowództwie 11 DP, skąd został przeniesiony potem w 11 pp, skąd został przeniesiony w X 1931 do 11 pp w Tarnowskich Górach na stanowisko płatnika. Po 1935 przeniesiony z 11 pp do 3 p. uł. na stanowisko płatnika, potem oficera gospodarczego. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. int. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy szwadronu gospodarczego w 3 p. uł. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 w Lesie Katyńskim przez funkcj. NKWD.
    Żonaty z Heleną z Gromnickich, miał córki: Olgę, Annę i syna Kazimierza.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr int.
    Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Rocznik oficerski 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939.Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Przyłuski Bronisław
    [1905-1980], kpt. sł. st. art.[1937]
    Ur. 9 II 1905 w Poznaniu. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 7 dak na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 7 dak pełni różne funkcje. Przeniesiony z dniem 15 X 1932 z 7 dak do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu przydziałem do Szkoły Podchorążych artylerii na stanowisko instruktora w 2 baterii szkolnej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 19 III 1937. Przeniesiony z CWArt. w Toruniu do 14 dak w Ostrołęce, gdzie w latach 1937-1939 był d-cą szkoły podoficerskiej przy 14 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii 14 dak w skaldzie Podlaskiej Brygady Kawalerii przydzielonej do SGO „Narew”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 14 dak m. in. w ciężkich bojach pod Briańskiem, potem w składzie SGO „Polesie” walczył pod Kockiem 3-5 X 1939. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. W latach 1939-1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym jeńców. Działa w obozowym teatrze. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i tam wstąpił do 12 p. uł. w składzie II Korpusu Polskiego. Po ewakuacji w 1946 do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji pozostał w Wlk. Brytanii na stałe. Był aktorem, poetą dramatopisarzem i malarzem. W okresie 1958-1970 pracował w rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa w Monachium.
    Zmarł 11 IV 1980 w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12220; SKZ
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 98 z 2 X 1925; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995; P. Zarzycki. 14 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 2001.

     
    Przyrembel Zygmunt Walerian
    [1908-1974], mgr, por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 16 XII 1908. Absolwent gimnazjum, potem ukończył studia wyższe uzyskując dyplom mgr-a. służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1927 do 25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 10 p. uł. w Białymstoku. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych zostaje awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem do 10 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym brygady. Walczył na Lubelszczyźnie. W latach wojny przebywał w niewoli niemieckiej.
    Po wojnie w kraju. Zmarł 30 I 1974
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka –K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Pszczółkowski Władysław
    [1910-1944?], ppor. rez. br. panc.[1936]
    Ur. 14 VIII 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową  odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. z starszeństwem od 1 I 
    1936. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń batalionie pancernym został przydzielony do broni pancernej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy III plutonu TKS, potem d-ca tego plutonu w składzie 1 Pułku Strzelców Pieszych Zmotoryzowanych w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. w czasie walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VIB w Dössel, skąd uciekł i przedostał się do Belgii, gdzie działała w belgijskim oddziale partyzanckim. Poległ w czasie wojny w 1944..
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Pszenny Józef
    [1910-1993], por. sł. st. sap.[1939], w ZWZ/AK kpt.  ps. „Apollo”, „Chwacki”, „Józef”
    Ur. 17 III 1910 w Pruszynie. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. z starszeństwem od 15 X 1935 z przydziałem do 1 batalionu saperów. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W latach 1938-1939     d-ca plutonu specjalnego w Ośrodku Sapersko-Pionierskim 7 DP w Częstochowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii saperów z 76 baonu saperów 7 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Częstochowy, potem przedostał się do Kielc wraz z d-cą 74 pp ppłk W. Wilniewczycem organizuje obronę od strony drogi z Częstochowy. W czasie walk 5 IX 1939 zostaje ranny. Unika pójścia do niewoli. W X 1939 przybył do Warszawy, gdzie rozpoczął organizacje grupy bojowej w oparciu o członów klubu wioślarskiego „Wisłą”. W XI 1939 wraz z grupą wszedł w skład SZP/ZWZ. W 1940 w ramach ZWZ dowodzi   praskim  batalionem  saperów . W 1942 dowodził grupą dywersyjną, z której patrole brały udział w akcji „Wieniec I ”. Dowodził w ramach Kedywu oddziałem dyspozycyjnym zorganizowanym z batalionu praskiego saperów . 11 XI 1943 mianowany kpt. sł. st. sap. Po aresztowaniu przez Niemców mjr-a J. Lewińskiego od XI 1943 pełnił funkcje szefa referatu saperów w sztabie Okręgu Warszawa-Miasto AK. Uczestnik Powstania Warszawskiego VIII-X 1944. Po wojnie w kraju. Zmarł 03 II 1993.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Strzembosz. Oddziały szturmowe konspiracyjnej Warszawy 1939-1944. W-wa 1983;

     
    Ptak Jan Mieczysław
    [1902-1943?], rtm. sł. st. kaw.[1936], w ZWZ/AK ps. „Janek”
    Ur. 14 X 1902. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 04 VIII 1921 do 07 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty – klas 44 - w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1922-1923 w Szkole Oficerskiej Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 20 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. Długoletni oficer 20 p. uł. w Rzeszowie, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1936. W latach 1937-1939 dowodził 3 szwadronem 20 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  3 szwadronu 20 p. uł. w składzie Kresowej brygady Kawalerii. Walczył na liniach obronnych nad rzeka Wartą, potem w bojach odwrotowych pod Skierniewicami i w rejonie Garwolina, a następnie z resztkami szwadronu walczył na Lubelszczyźnie w Grupie Kawalerii „Chełm” pod dowództwem  płka W. Płonki. Po zakończeniu działań kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Oficer wywiadu KG ZWZ/AK. W 1943 kierownik ekspozytury Oddziału II KG AK na Podkarpacie z siedzibą  w Krośnie.  Aresztowany  na terenie Krosna  VI 1943 ,więziony w Jaśle , potem w Rzeszowie, a po przewiezieniu do Jasła był więziony w siedzibie gestapo w Jaśle. Przeszedł ciężkie gestapowskie śledztwo z zastosowaniem tortur. W nocy z 05/o6 VIII 1943 przeprowadzono w celu jego odbicia akcję na więzienie w Jaśle w wyniku której uwolniono kilkadziesiąt więźniów, ale J. P.  nie był już w więzieniu. Prawdopodobnie rozstrzelany w VIII 1943 w Lesie Wawrzyckim po przeprowadzeniu akcji na więzienie.
    Żona Maria – żołnierz AK.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. Daszkiewicz. Ruch oporu w regionie Beskidu Niskiego 1939-1944. W-wa 1975; Ł. Grzywacz – Świtalski. Z walk na Podkarpaciu. W-wa 1971; G. Ustasz. Podziemna Armia. Podokręg AK Rzeszów.Rzeszów 2010

     
    Ptaszyński Zygmunt
    [1893-?], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 05 II 1893. Ukończył gimnazjum i wyższe studia uzyskując stopień doktora. Uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Awansowany do stopnia ppor. rez. piech. 2 I 1932 z przydziałem do 9 pp Leg.. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin. Działacz samorządowy, starosta grodzki w Lublinie. Od 14 IX 1939 wszedł w skład Komitetu Obrony Lublina.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Z. Mańkowski. Między Wisłą a Bugiem 1939-1944. Lublin 1982

     
    Pudykiewicz Bohdan Gabriel 
    [1902-+?], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 18 III 1902. Uczęszczał do szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie w WP jako podoficer zawodowy. Ukończył w Grudziądzu kurs dla Podchorążych Piechoty. Mianowany ppor. sł. st. piech. 1 I 1923 z przydziałem do 32 pp w Modlinie, skąd został przeniesiony w 1924 do 21 pp Warszawie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1925. Po 1926 przeniesiony do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie na stanowisko instruktora, później przeniesiony do Baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7 a na stanowisko instruktora. Przekazany do dyspozycji szefa Departamentu Piechoty MSWoj., potem przeniesiony z dniem 1 IX1932 z baonu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 7a do 28 pp. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z 28 pp do 73 pp, gdzie był d-cą 6 kompanii w IV baonie fortecznym. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 kompanią CKM Grupie Fortecznej „Katowice”. Walczył na szlaku bojowym grupy. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 8 XII 1932; Rocznik oficerski 1923,1924,.1928, 1932; R. Rybka – k. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Puka Czesław Julian
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 15 X 1905. Syn Michała. Absolwent szkoły średniej. W latach 1927-1928 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 2 pp Leg. w Sandomierzu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z 2 pp Leg. do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie był m. in. d-cą plutonu w kompanii granicznej. W 938 przeniesiony z KOP do 16 pp w Tarnowie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W latach 1938-1939 d-ca 3 kompanii strzeleckiej w I batalionie 16 pp. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 16 pp. Brał udział w walkach z Niemcami na szlaku bojowym 16 pp. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 3 I 1945 powrócił do kraju. W 1945 służył w 37 pp 7 DP II Armii WP na stanowisku kwatermistrza.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 10939. Kraków 2006; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. W-wa-Kraków 1984; J. Rostkowski. Rozkaz-Zapomnieć. Tarnów 2008.

     
    Puppel Witold Stefan  Jan
    [1907-1940], por. sł. st. piech.[1933], pośm. Kpt.[2007]
    Ur. 14 IV 1907 w Chojnicach, syn Jana i Zofii ze Świtalskich. Absolwent gimnazjum. W latach 1927-1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 69 pp w Gnieźnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1935 przeniesiony z 69 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem doi Batalionu KOP „Snów”, gdzie do mobilizacji w 1939  pełnił służbę na stanowisku d-cy plutonu łączności w Baonie Odwodowym KOP „Snów”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 1 pp KOP w składzie 1 BPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 pp KOP. Dostał się po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie kpt. piech.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Puzyna Edmund
    [1909-1939], por. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 12 VII 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty  w Ostrowi Maz. - Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. Przeniesiony  z83 pp do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii CKM w IV batalionie fortecznym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 5 kompanii CKM IV batalionu fortecznego 75 pp w składzie Grupy Fortecznej „Katowice”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w walce z Niemcami 19 IX 1939 w rejonie m. Bełżec. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza – Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich, T. I. Katowice 989.
     
     
    Pyszora Bolesław Walenty 
    [1895-1987], ppłk dypl. sł. st. art. [1934]
    Ur. 19 II 1895 w m. Gruta pow. Grudziądz, syn Kazimierza i Baleriny. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny w szeregach armii niemieckiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy art. Do WP przyjęty w stopniu ppor. art. w XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920/. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. art. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 17 pap w Gnieźnie, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii, potem w 1923 p. o. d- cy, a następnie d-ca   III dywizjonu 17 pap. Przeniesiony w IV 1924 z 17 pap do 7 pac w Poznaniu na stanowisko d-cy I dywizjonu. Awansowany 17 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Odkomenderowany wiosną 1925 z 7 pac do sztabu DOK VII Poznań. W latach 1925-1927 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. z dniem 28 X 1927 otrzymał przydział do Oddziału III Sztuby Głównego WP na stanowisko referenta, potem kierownika referatu. Etatowo  nadal w 7 pac. W V 1931 przeniesiony z Oddziału III SG – a etatowo z  7 pac  do 10 pal na stanowisko d-cy III dywizjonu, którym dowodził od 1 V 1931 do 22 III 1932. Przeniesiony z dniem 23 III 1932  z 10 pal do 23 pal na stanowisko z-cy d-cy pułku. awansowany do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. art. 1 I 1934. W V 1934 przeniesiony z 23 DP do  Sztabu Głównego WP. Przeniesiony z Sztabu Głównego do 2 pac w Chełmie na stanowisko d-cy pułku, którym dowodzi od 21 XII 1938. Po  napadzie Niemców na Polskę 1 IX 1939 wraz z pułkiem zostaje przydzielony, bez I dyonu do Armii „Prusy”. Po nalotach samolotów niemieckich na Chełm sytuacja ulega zmianie.  Wyruszył  6 IX 1939 z swym sztabem z Chełma transportem kolejowym i dotarł do stacji Mordy 7 IX 1939, skąd  marszem konnym dotarł przez Włodawę 12 IX 1939 powraca do Chełma 13 IX 1939, gdzie zorganizował dywizjon pieszy, którym dowodzi w walkach na Lubelszczyźnie w składzie Zgrupowania 3 DP płk-a St. Tatara. Po zakończeniu walk znalazł się w niewoli. Wojnę przeżył. Mieszkał w kraju. Zmarł 24 IV  1987 w Grudziądzu na zawał mięśnia sercowego. Pochowany na cmentarzu przykościelnym w m. Gruta pow. Grudziądz. Odznaczony:OP5, KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 25 z 14 III 1924; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 25 z 31 X 1927;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;P. Zarzycki. 2 pac. Pruszków 1999; r. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
     
     
    Pytel Adam
    [1915?-1939], plut. pchor. art.[1938]
    Ur. w 1915. Absolwent gimnazjum. W latach 1936-1937 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 5 dak. W 1938 odbywał ćwiczenia wojskowe. Mianowany plut. podch. rez. art. z przydziałem do 5 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach w szeregach 2 baterii 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 5 dak. Od Oświęcimia na Lubelszczyznę. Poległ w walce z Niemcami 22 IX 1939 w Majdanie Wielkim. Pochowany na cmentarzu wojennym w Zamościu.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000

     
    Pytlakowski Tadeusz Władysław
    [1911-1968], por. sł. piech.[1938], w AK kpt.[1 I 1945], ps. „Tarnina”
    Ur. 10 V 1911. Ukończył szkołę średnią. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu strzeleckiego na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. W Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 8 pp Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unik niewoli. Podejmuje w 1940 działalność konspiracyjną w ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ/AK Radom – Kielce. Był k-dtem Podobwodu II krypt. „Czeremcha” /Placówki Klimontów, Jurkowie i Lipnik – w Obwodzie ZWZ/AK Sandomierz. Awansowany 11 XI 1943 do stopnia kpt. W okresie akcji „Burzy ” VII-IX 1944 był d-cą II batalionu 2 pp Leg. AK. Po rozwiązaniu AK w I 1945 przebywał w kraju. Mieszkał i pracował w Poznaniu gdzie zmarł  w III 1968. Pochowany 26 III 1968 na cmentarzu Junikowo w Poznaniu
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988


     



     
     
    Rabenda Lucjan Marian
    [1906-?], kpt.  sł. st. mar.[1938]
    Ur. 12 II 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1926-1929  w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej. W okresie 1929-1930 na kursie aplikacyjnym. . Promowany na stopień ppor. sł. st. MW 15 VIII 1929 z równoczesnym wcieleniem do kadry oficerów marynarki wojennej. W 1930 oficer Floty. Awansowany do stopnia por. 1 I 1932. Później pełnił różne funkcje. Przeniesiony do Flotylli Pińskiej był  m. in. d-cą ORP „Rybitwy” w Dywizjonie Minowców. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii w  batalionie zorganizowanym we Włodawie z marynarzy Flotylli Pińskiej  ,który jako III batalion wszedł w skład 182 pprez. 60 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W czasie wojny służył w Polskiej Marynarce Wojennej na Zachodzie. Mianowany 1 X 1946 kmdr ppor. MW.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11739
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Rachwalski Józef
    [1911-1980],ppor. rez. piech.[1936], scenograf
    Ur. 07 V 1911. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 3 DP Leg. przy 9 pp Leg. w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 7 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 7 pp Leg. m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał 1939-1945 w oflagu VII A w Murnau. W 1946 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie. Pracował w swoim zawodzie.
    Zmarł 09 II 1980 w Warszawie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Raczkowski Czesław
    [1889-1940],dr med. mjr sł. st. sanit.[1938], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 17 XI 1889 w m. Matiany na Litwie. Syn Ignacego. Po ukończeniu szkoły średniej z maturą studiował na Wydziale Lekarskim UJ w Krakowie oraz Uniwersytetu w Wilnie w 1920 i 1925. lekarski W WP od 1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Przydzielony do szpitala chirurgicznego. Po wojnie mianowany por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 I 1921. Przydzielony do IX Baonu sanitarnego w Brześciu nad Bugiem. Pracował jako podlekarz w Szpitalu Rejonowym Baranowicze, potem w 27 p. uł. w Nieświeżu. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów na wydziale Lekarskim Uniwersytetu W Wilnie. Dyplom otrzymał w 1926. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego w 1926 przeniesiony do Kadry Oficerów Sanitarnych z jednoczesnym przydziałem do 77 pp na stanowisko lekarza sanit. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. sanit. 1 I 1931. Przeniesiony w 1931 z 77 pp w Lidzie do 28 pap/pal w Zajezierzu k. Dęblina na stanowisko st. lekarza pułku. Przeniesiony z dniem 1 I 1932 z 28 pal na stanowisko lekarza do 9 p. uł. Przeniesiony po 1935 z 9 p. uł. do 1 pp Leg., w Wilnie na stanowisko st. lekarza sanit. pułku.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 19 III 1938. Od lata 1939 pełnił funkcje szefa służby zdrowia 1 DP Leg. i na tym stanowisku bierze udział w kampanii wrześniowej 1939. Walczy na szlaku bojowym 1 DP Leg. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli i uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 x 2007 mianowany ppłk sł. st. sanit.
    Roczniki oficerskie 1923,1924, 1928, 1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003

     
    Raczkowski Janusz Antoni
    [1913-1940], por. sł. st. kaw. [1939], pośm. rtm. [2007]
    Ur. 06 IV 1913 w Krerowie pow. średzki, syn Tadeusza i Marii z Krajeńskich. Uczęszczał do Gimnazjum w Bydgoszczy, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 16 p. uł. w Bydgoszczy. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 16 p. uł. w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w 1937 do 2 p. uł. W latach 1938-1939 d-a plutonu ppanc. w 2 p. uł. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu ppanc. 2 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Plis” SGO „Polesie”. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany rtm. kaw.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; tenże: Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Raczkowski Stanisław Stefan  Bronisław
    [1912-1944], ppor. sł. st. kaw.[1936], w PSZ por.
    W AK ps. „Bułany”, „Lanca”, „ Bułanek”.
    Ur. 29 I 1912 w Łodzi, syn Jana i Leokadii Liczoszewskiej. Uczęszczał do szkoły średniej w Łodzi, gdzie w 1933 uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1934-1936 w szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw.  1 X 1936 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca 1 plutonu w 2 szwadronie 5 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  plutonu w 2 szwadronie 5 psk w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Wyróżnił się w walkach z wrogiem pod Woźnikami, Szczekocinami, potem pod Tomaszowem Klub. Od 19 IX 1939 po śmierci    d-cy szwadronu dowodzi tym szwadronem. Po kapitulacji pułku 20 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Po udanej ucieczce z obozu przejściowego w Przeworsku przedostaje się do Dębicy, potem do Tarnowa, gdzie podejmuje działalności konspiracyjną w strukturach SZP/ZWZ. Zagrożony aresztowaniem w XII 1939 przez Słowację przedostaje się na Węgry, potem do Francji i tam służył w 10 Brygadzie Kawalerii gen. St. Maczka. Walczy w kampanii francuskiej  VI 1940. Po klęsce Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii. Przydzielony do batalionu ciężkich karabinów maszynowych. Awansowany do stopnia por. sł. st. z starszeństwem od 20 III 1941. Po zgłoszeniu się do służby w kraju w 1942 odbył przeszkolenie n specjalnym kursie dywersyjnym. Zaprzysiężony 16 I 1943 w Oddziale VI NW WP w Londynie.  Przeniesiony do Włoch był instruktorem  dywersji Oddziału VI Sztabu NW na kursach w Ostuni. Awansowany do stopnia rtm. z starszeństwem od 1 III 1944. W nocy z 8/9 IV 1944 odbył skok na placówkę odbiorczą „Mirt I” położoną na południowy wschód od Kielc k. wsi Cisów. Wyznaczony na stanowisko oficera Oddziału II Sztabu Okręgu AK Radom – Kielce „Jodła”. W VII 1944 miał objąć dowodzenie II batalionem 3 pp Leg. AK w składzie 2 DP Leg. AK.  Zginął 29 VII 1944 w Suchedniowie w czasie walki z Niemcami w drodze do batalionu. Pochowany na cmentarzu w Suchedniowie.
    Odznaczony: VM kl. 5
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5  15 X 1936; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;E. Jęśko – M. Małozięć. Historia 5 Pułku Strzelców Konnych 1807-1939. W-wa 2009; K. A. Tochman. Słownik Biograficzny Cichociemnych. T. II. Rzeszów 1996; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1986; W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988.

     
    Raczyński Adam Karol
    [1908-1939], por. rez. art.[1938]
    Ur. 12 XI 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie 17 VIII 1929- 21VI 1930 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 4 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 1 dak w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. art. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Podczas walk odwrotowych jego bateria przebijała się na Lubelszczyznę w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Podczas walk 24 IX 1939 pod Suchowolą na Lubelszczyźnie zostaje ciężko ranny. Po zakończeniu kampanii wrześniowej przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł 20 XII 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1999; Z. Gnat – Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996

     
    Raczyński Kazimierz
    [1900-?], por. rez. art.[1936]
    Ur. 29 XII 19o6. Po ukończeniu gimnazjum w latach 1926-1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu praktyk przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. art. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1931 z przydziałem mobilizacyjnym do 27 pap. Ewidencyjnie podlegał PKU Równe. Po kolejnych ćwiczeniach awansowany do stopnia por. rez. art. 1 I 1936. Zmobilizowany w VIII 1939 do 13 pal w Równem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 baterii II dywizjonu 13 pal w składzie 13 DP. Walczył pod Tomaszowem Maz., potem w walkach odwrotowych. 17 IX 1939 przeprawił się przez Wisłę pod Świerżem Górnym. Brał udział w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Rocznik oficerski rezerw 1934; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Radke Ryszard Leopold
    [1908-1939], por. sł. st.  łączn.[1937]
    Ur. 21 III 1908. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany 15 VIII 1934 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1933 z przydziałem do 7 batalionu telegraficznego w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. w latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Wojsk Łączności w Zegrzu, gdzie był instruktorem w 2 kompanii szkolnej . W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w GO „Jagmin” w składzie armii „Kraków”. Walczył na szlaku bojowym GO „Jagmin” . Poległ 17 IX 1939 we wsi Hucisko Małe od wybuchu bomby.
    Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka –K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Radomiński Czesław Kazimierz 
    [1909-1994], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 20 VII 1909. Absolwent  gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 III 1933 z przydziałem do 55 pp w Lesznie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Po ukończeniu w 1938 kursu dla d-ców kompanii został przeniesiony do 57 pp w Poznaniu, gdzie obejmuje dowództwo 9 kompanii w III batalionie. Latm 1939 przeniesiony do 1 pułku strzelców pieszych na stanowisko adiutanta pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 1 pułku strzelców pieszych w składzie Warszawskiej brygady Panc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w latach 1939-1945 w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie służy w II Korpusie Polskim. Po demobilizacji  w 1946 powrócił do kraju. Mieszkał w Poznaniu. Pracował m. in. na stanowisku dyrektora Okręgowego Zarządu Kin w Poznaniu, potem w latach 1956-1975  jako dziennikarz w Ośrodku TV Poznań. Mieszkał w Poznaniu, gdzie zmarł 20 VII 1994. Pochowany na cmentarzu Junikowo w Poznaniu.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka - K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988; S. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne/1906-1939/. W-wa 1988.

     
    Radomski Tadeusz Roch
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 16 VIII 1912. absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w szkolnej kompanii pionierów Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie.W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową w kompanii szkolnej pionierów w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 45 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy II batalionu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Radomski Zenon Leon
    [1909-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 20 X 1909. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w okresie 19029-1930 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 8 pp Leg.  Lublinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lublin M. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń zostaje awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział nas stanowisku d-cy 6 kompanii w II batalionie 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą, potem n Lubelszczyźnie, gdzie  był adiutantem d-cy I batalionu 8 pp Leg. w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji działał w konspiracji. Po wojnie mieszkał w Lublinie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984

     
    Radomyski  Stanisław
    [1919-1995], plut. pchor. rez. kaw.[1938] w ZWZ/AK por.  ps. „Jur”
    Ur. w 1919 . Absolwent gimnazjum z maturą z 1937. W okresie od 21 IX 1937- 15 VII 1938 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 16 p. uł. W stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. przeniesiony do rezerwy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 16 p. uł. na stanowisku d-cy 3 plutonu w szwadronie zorganizowanym z nadwyżek 16 p. uł. dowodzonym przez rtm. Cz. Dmochowskiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie szwadron od 22 IX 1939 wchodził w skład Grupy Kawalerii ppłk-a E. Wani. Dowodzony przez niego pluton 8 IX 1939 został skierowany do Oddziału Wydzielonego „Brzumin” utworzonego dla obrony mostu na Wiśle. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Siedlce w Podokręgu Wschodnim AK „Białowieża”. był m. in. d-ca 4 plutonu AK. Awansowany w konspiracji do stopnia ppor., potem por. rez. kaw. Po wojnie w kraju. Autor i współautor cennych publikacji wydanych przez Oficynę wydawniczą „Ajaks” w Pruszkowie m. in. zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii oraz wydane w warszawie w 1989 Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939 i Zarysu Historii Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy –klasa kawalerii. Był aktywnym działaczem społecznym. Awansowany do stopnia rtm. kaw.
    Zmarł  18 V 1995.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; J. St. Wojciechowski. 1 Pułk Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Pruszków 1995; H. Piskunowicz. ZWZ-AK w powiecie Siedleckim 1939-1945. Siedlce 1992.

     
    Radoniewicz Zbigniew
    [1913-1994], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 12 III 1913. Absolwent gimnazjum. W latach 1931-1934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do  54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. piech. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca plutonu na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 12 DP przy 54 pp w Tarnopolu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 52 pp w składzie 12 DP. Walczył pod Iłżą. Później służył w II Korpusie Polskim we Włoszech w szeregach 9 batalionu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Po demobilizacji w 1947 pozostaje w Wlk. Brytanii. Od 1948 żonaty z Stanisławą Ogrodzińska. W 1957 wyemigrował z rodziną do stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Chicago, gdzie zmarł 30 X 1994.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Radwański Karol
    [1912-?], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur.27 I 1912. ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936  z przydziałem do 4 psp w Cieszynie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 9 kompanii III batalionu 4 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku d-cy  55 kompanii kolarzy w składzie 21 DPGór. Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 DPGór.
    Dalsze  losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006; .

     
    Radwański Tadeusz Feliks
    [1909-1939], por. rez. piech.[1938]
    Ur. 18 V 1909. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 odbywał służbę wojskową w 4 kompanii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 48 pp w Stanisławowie. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. w 1935 z starszeństwem od 1 I 1934. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych 1 I 1938 awansowany do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 1 batalionu 164 pprez. w składzie 36 DP rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 23 IX 1939  w rejonie koloni  Tymin. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerw Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Radzikowski Ryszard
    [1905-1939], kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 24 XII 1905. Absolwent gimnazjum. W okresie od 1 X 1926- 15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1929 z przydziałem do 12 dak w na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. awansowany 1 I 1932. W 1934 przeniesiony z 12 dak do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na kurs dla dowódców baterii. Po 1935 przeniesiony do 1 dak. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 baterii w 1 dak. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 26 IX 1939 w rejonie m. Górecko Kościelne.
     Pochowany na cmentarzu parafialnym w Górecku Kościelnym.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Per. Nr 14 z 22 XII 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 DAK. Pruszków 1999.

     
    Radzikowski Stefan Alfons 
    [1917-1980], ppor. sł. st. art.[1938], w PSZ por.
    Ur. 2 VIII 1917 w Siedlcach. Absolwent gimnazjum z maturą z 1935. W latach 1935-1936 w Batalionie  Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 2 dak w Dubnie na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego 2 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 dak. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli w rejonie Medyki. Podczas transportu uciekł z obozu przejściowego  w Krakowie. Następnie przedostaje się do Francji, gdzie służy w WP. Brał  udział w kampanii francuskiej w VI 1940. Po upadku Francji w VI 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie służy w 1  bierze udział w szeregach 1 DPanc. Gen. St. Maczka.  Bierze udział w kampanii francuskiej w 1944. podczas walk ciężko ranny. Po wojnie pozostał na emigracji. Osiadł na stałe na Tasmanii w Australii.
    Zmarł na Tasmanii 12 VI 1980
    Odznaczony: VM kl. 5 , KW
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991

     
    Radzimirski Michał
    [1896-+?], rtm. sł. st. kw. [1931] /grup adm./
    Ur. 21 VI 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po woj nie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kw. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w 2 psk. Długoletni oficer 2 psk w Hrubieszowie. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1931. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza Grupy Kawalerii ppłk-a K. Halickiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym grupy.
    Odznaczony: KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Piotrowski. W żołnierskim siodle. W-wa 1982

     
    Radziszewski Antoni
    [1906-?], inż. por. rez. kaw.[1937]
    Ur. 16 V 1906. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. W okresie od 16 VIII 1930-30 VI 1931 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 25 p. uł.  Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III, potem PKU Inowrocław. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. kaw. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie CKM 25 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 25 p. uł.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w  WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Radziszewski Tadeusz Ignacy Zenon
    [1898-1940], kpt. sł. st. piech.[1930], pośm. mjr[2007]
    Ur. 12 VIII 1898 w Nawojowej k. Nowego Sącza, syn Kazimierza /leśniczego/. Uczył się w gimnazjum w Nowym Sączu i Jaśle, gdzie w 1916 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1916 powołany do służby w armii austriackiej.  Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy piechoty w Opawie. Przydzielony w stopniu chor. do batalionu marszowego 20 pp z którym został skierowany 1 III 1917 na Węgry. Dowodził wówczas plutonem. Od 15 VI 1917 walczy na froncie włoskim. Walczy m. in. nad rzeką Pianą. Podczas walk 10 III 1918 zostaje ranny. Do końca VII 1917 przebywa na leczeniu w szpitalu. Po wyjściu z szpitala urlopowany z wojska. 01 XI 1918 zgłosił się ochotniczo do polskich oddziałów. Wyznaczony do pełnienia służby n dworcu w Jaśle z zadaniem rozbrajania transportów austriackich. 4 XII 1918 przeniesiony do 1 psp w Nowym Sączu, gdzie dowodzi plutonem. Brał udział w walkach z Czechami na Spiszu i Orawie. 15 I 1919 skierowany na front wojny polsko-ukraińskiej, potem na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się podczas walk w VII 1920 w bojach pod Brześciem na Bugiem. Z dniem 1 XII 1919 mianowany ppor. piech. Po wojnie w 1921 zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 przeniesiony do 3 psp w Bielsku służył przez dłuższy okres czasu. Dowodził plutonem, potem kompanii. 1 I 1930 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony w VI  1934 z 3 psp. do 34 pp w Białej Podlaskiej, gdzie dowodzi kompania CKM. W latach 1937-1939   d-ca kompanii CKM w III batalionie 34 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marszowego 34 pp. Walczył w obronie Twierdzy „Brześć” , potem od 16 IX 1939 w skaldzie grupy  płk- W. Filipkowskiego. Brał udział w bitwie pod Janowem Lub. 29 IX 1939  z sowietami. Wzięty do niewoli więziony w obozie w Kozielsku, skąd zostaje wywieziony do Lasy Katyńskiego i tam w IV 1940 zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 pośmiertnie mianowany mjr piech.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Radziukinas  Tadeusz
    [1904-1977],rtm. dypl. sł. st. kaw. [1934], w PSZ mjr [1946]
    Ur. 18 XII 1904. Absolwent gimnazjum z maturą. W okresie od 12 IX 1923 do 01 VII 1924 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym.  W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 Pułku ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 15 VIII 1928. Przeniesiony w X 1930 z 2 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie był m. in. instruktorem, potem d-cą plutonu w szwadronie szkolnym. Ukończył jednocześnie kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1934. w latach 1934-1935 był d-ca szwadronu szkolnego w Szkole Podchorążych Kawalerii. W 1935 przeniesiony do 2 p. uł., gdzie pełni m. in. funkcje adiutanta pułku. w latach 1937-1939 słuchacz WSWoj. w Warszawie. W stopniu rtm. dypl. sł. st. w VII 1939 otrzymał przydział do sztabu Suwalskiej Brygady Kawalerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza suwalskiej Brygady Kawalerii w składzie SGO „Narew”, potem po reorganizacji od 20 IX 1939 w skaldzie utworzonej brygady Kawalerii „Plis” na stanowisku szefa sztabu brygady. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod Kockiem na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu  z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch i od 11 VII 1945 służy w II Korpusie Polskim we Włoszech. Od 1946 służył w 14 wielkopolskiej Brygadzie Kawalerii . Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. Ewakuowany w 1946  do Wlk. Brytanii., gdzie po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe. Zmarł 21 XI 1977 w Londynie. Pochowany na cmentarzu w Pwllheli.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969 / tu podana data śmierci 23 VI 1968/; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach północnej Walii. Kraków 2004.

     
    Radziwiłł Antoni Jerzy
    [1912-1967], ordynat nieświeski,  ppor. rez. kaw.[1935], w PSZ por./rtm. kaw.
    Ur. 08 X 1912 w Nieświeżu. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. w Nieświeżu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. W kampanii wrześniowej 1939  bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii.  Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie. Podczas walk 27-29 IX 1939 w rejonie m. Balice z Sowietami dostał się do niewoli. Od X 1939 więziony w obozie. W XII 1939  po dyplomatycznej interwencji królowej Włoch został zwolniony obozu. Od I 1940 przebywał we Francji, i służył Tm w PSZ., a następnie po upadku Francji przedostał się do Wlk. Brytanii. Służył m. in. 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej, potem w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Awansowany do stopnia por., potem rtm. kaw. Po wojnie mieszkał w Wlk. Brytanii Pracował jako barman, potem przedstawiciel firmy United Steel.
    Zmarł w Londynie 06 III 1967. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;  K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995

     
    Radziwiłł Konstanty
    [1902-1944], ppor. rez. kaw.[1933], w ZWZ/AK por.[1944], ps. „Korab”
    Ur. 10 VII 1902 w majątku Sichów k. Staszowa, syn Macieja  - Mikołaja i Marii z Potockich. Dzieciństwo spędził w Jadwisinie  k. Serocka. Ukończył szkołę średnią. W 1924 ukończył Akademię Handlową w Antwerpii. Służbę wojskową odbywał w 1925-1926 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 1 w Suwałkach przy 2 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933. z przydziałem do 4 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Pułtusk. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. zmobilizowany do WP w VIII 1939 zostaje przydzielony do 13 eskadry szkolnej lotnictwa. Bierze udział w kampanii wrześniowej 1939 w szeregach 13 eskadry szkolnej lotnictwa w skaldzie SGO „Polesie”. Po rozwiązaniu swej jednostki powraca do miejsca zamieszkania w Jadwisinie. Aresztowany przez Niemców był od 6 X  1939 do 19 III 1940 był więziony w Pułtusku. Zmuszony przez Niemców do opuszczenia swego domu zamieszkał w leśniczówce w Arcichowie. Od IX 1941 czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie  I Rejonu Legionowo w Obwodzie Warszawa – Powiat ZWZ-AK. Jednocześnie działa w organizacji ziemian „Uprawa”. 3 V 1944 mianowany por. rez. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych. Późnie d-ca 9 kompanii III batalionu w I Rejonie. Poszukiwany przez Niemców ukrywał się. Aresztowany 19 VIII 1944 i uwięziony. Zamordowany przez Niemców 14 IX 1944 na terenie koszar  Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Podczas prac budowlanych znaleziono szczątki /szkielet / ludzki. Na podstawie badań  szczątków i rzeczy znalezionych ustalono, że był to szczątki Konstantego Radziwiłła.
    Pochowany na cmentarzu w Serocku.
    Od 1927 żonaty z Marią Żółtowską. Miał trzech synów.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 1990; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Radziwiłłowicz Romuald
    [1908-1979], por. sł. st. kaw.[1936], w ZWZ/AK rtm./mjr ps. „Zaremba”
    Ur. 16 VII 1908 w Bielsku Podlaskim. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1931-33 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do  2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1936. Przeniesiony po 1935  z 2 p. uł. do 24 p. uł. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu w 3 szwadronie 24 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy 1 plutonu w 3 szwadronie 24 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. m . in. na Lubelszczyźnie. W czasie walk w rejonie Radymna został ciężko ranny i wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w szpitalu, skąd zbiegł. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, gdzie działał w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Był współpracownikiem mjr-a  M. Bigoszewskiego „Grocha”, który zgłosił  2 VIII 1944 jego kandydaturę na dowódcę Zgrupowania „Zaremba”. Walczył w Powstaniu Warszawskim. 28 VIII 1944 po utracie ręki przekazał dowodzenie kpt. Malikowi. Po wojnie w kraju. Podczas okupacji awansowany  do stopnia rtm. potem po wojnie mjr-a. Brak bliższych informacji o awansach.
    Zmarł w Warszawie 12 II 1979. Pochowany na Cmentarzu wojskowym na Powązkach.
    Odznaczony: VM kl. 5  nr  11 503 za kampanie wrześniową 1939.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Z. Sawicki. VII Obwód Okręgu Warszawskiego AK „Obroża”. W-wa 199o

     
    Radzymiński Władysław Michał
    [1912-?], por. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. 17 I 1912.  Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie nw 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1935 z przydziałem do 10 p. uł. w Białymstoku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I plutonu w 4 szwadronie 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji w składzie Brygady Kawalerii „Plis”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych R. Rybka–K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rafacz Franciszek 
    [1894-?], mjr sł. st. art.[1933]
    Ur. 29 VIII 1894. Uczestnik  I wojny światowej. W PW od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 6 pap. Wieloletni oficer 6 pap/pal w Krakowie, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Ukończył w CWArt. w Toruniu kurs dla oficerów art.  Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1933.Przeniesiony w IV 1933 z 6 pal do 1 pam w Stryju na stanowisko kwatermistrza. Po 1935 przesunięty na stanowisko d-cy 1 dywizjonu w 1 pam. W kampanii wrześniowej 1939 wraz z dywizjonem artylerii motorowej z 1 pam został przydzielony do Warszawskiej brygady Panc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowy brygady. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN. KW 2x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Raganowicz Marian Stanisław
    [1892-1940, legionista, oficer sł. st. piech. WP, płk [1934]], pośm. gen. bryg. X 2007
    Ur. 12 VIII 1892 w Sieniawie pow. Jarosław, syn Franciszka i Walerii z Kuczmieńskich. Po ukończeniu szkoły ludowej w Sieniawie uczęszczał do gimnazjum w Sieniawie, potem w Jarosławiu, gdzie zdał maturę. W okresie nauki w gimnazjum był członkiem Polowych Drużyn „Sokoła” i PDS. Od VIII 1914 służy w 3 kompanii 2 pp LP. W stopniu sierż. dowodził następnie plutonem 15 kompanii. Do stopnia chorążego piech. awansowany 05 XI 1914, a 27 I 1915 do stopnia ppor. piech. dowodzi 15 kompanią. Po reorganizacji oddziałów d-ca 8 kompanii. Podczas walk pod Nowymi Mamajowcami 13 V 1915 i rozbiciu baonu dostał się do niewoli rosyjskiej. Więziony w obozie jenieckim na terenie Rosji, skąd w 1917 udało mu się zbiec, a po powrocie służy w Polskim Korpusie Posiłkowym. W nocy z 15/16 II 1918 uczestniczył w przejściu II Brygady Legionów przez front pod Rarańczą. Następnie w II Korpusie Wschodnim. Bierze udział 11 V 1918 w bitwie z Niemcami pod Kaniowem. Po rozbiciu polskich oddziałów przez Niemców unika niewoli i przedostaje się na Kubań, gdzie wstępuje do 4 Dywizji  Strzelców dowodzonej przez gen. L. Żeligowskiego. Bierze udział w walkach z bolszewikami w rejonie Odessy, potem w walkach z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Przyjęty w stopniu por. sł. st. piech. do WP z dniem 24 XII 1918 z b. LP i PKP i zatwierdzony  w tym stopniu 1 I 1919. Od VI 1919 uczestniczy w walkach na froncie litewsko-białoruskim wojny polsko-bolszewickiej. Na przełomie VII/VIII 1920 dowodził baonem zapasowym 33 pp, który przez kilka dni bronił Łomży przed nacierającymi oddziałami bolszewickimi. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1923 dowodził baonem sztabowym 33 pp, potem w 1925 d-ca III baonu 33 pp. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. piech. 1 I 1928 pełni od 1928 funkcję z-cy d-cy, a od I 1930 do VI 1938 d-ca 33 pp. Do stopnia płk sł. st. piech. awansowany 1 I 1934. Następnie do X 1938 d-ca piechoty dywizyjnej 18 DP. Od X 1938 do VIII 1939 k-dt Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Od 31VIII 1939 d-ca piechoty dywizyjnej 41 DP Rez. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi piechotą dywizyjną 41 DP Rez. Uczestniczy w walkach z wrogiem na północno-wschodnim Mazowszu, Podlasiu i Lubelszczyźnie. W końcu IX 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany wiosną 1940 przez funkcj. NKWD w Charkowie i pochowany w zbiorowej mogile ofiar egzekucji.
    Żonaty od 1922 z Heleną Wandą Jakubowską.
    Jest patronem I Łomżyńskiego Baonu Remontowego, na terenie koszar znajduje się poświęcona jego pamięci tablica pamiątkowa.
    Na wniosek MON postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 5 X 2007 awansowany pośmiertnie do stopnia gen. bryg. /MP z 16 XI 2007/
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, OP-4, KW 2x,ZKZ
    Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 8 z 25 I 1919; Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; A. L. Szcześniak. Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków , Starobielsk.W-wa 1989; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Raginia Alfred
    [1916-1940], ppor. sł. st. piech.[1938], pośm. por. [2007]
    Ur. 19 XII 1916. Syn Antoniego. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1938  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 3 kompanii CKM III baonu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako oficer sztabu 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą , potem na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. piech.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Rago Jan
    [1901-1973], ppor. rez.  kaw. [1925]
    Ur. 08 III 1901. Absolwent szkoły średniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Po ukończeniu kursu dla podchorążych rezerwy kawalerii awansowany 1 VII 1925 do stopnia ppor. rez. kaw. z przydziałem do 7 p. uł. w Mińsku Maz. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy pluton w 1 szwadronie pieszym na podwodach pod dowództwem rtm. H. Liszko w składzie Kawalerii Grupy „Dubno” Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 24 XI 1973. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie”. W-wa 1989.

     
    Rajner Henryk Antoni
    [1908-?], kadet, por. sł. st. art. [1934]
    Ur. 19 I 1908 w Krakowie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Chełmnie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 7 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu artylerii piechoty. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu art. piechoty 54 pp w składzie 12 DP Armii „Prusy” Po rozbiciu 12 DP walczy w składzie grupy „Sandomierz”, potem na Lubelszczyźnie w składzie zgrupowania 3 psp.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rakoczy Mieczysław Józef
    [1907-1976], oficer sł. st. kawalerii WP, por. [1936], w konspiracji SZP/ZWZ/AK ps. „Miecz”, „Soplica”, rtm.[1942], mjr [1945], DSZ ,działacz WiN, ps. „Mak”,
    Kmdt III Odcinka Obwód AK Kraków-Miasto AK VIII 1944 – I 1945.Okręg Kraków AK.
    Ur. 14 X 1907 w Krakowie. Syn Józefa i Stefanii z d. Steiner. Ukończył gimnazjum w Krakowie, gdzie zdał maturę. Na początku VIII 1929 zostaje powołany do odbycia służby wojskowej w WP i wcielony do 2 Pułku Szwoleżerów w Stargardzie Gdańskim. Skierowany do Szkoły podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, gdzie przebywa od 15 VIII 1929 do 28 VI 1930. Po odbyciu praktyk w 5 psk w Dębicy zostaje przeniesiony w stopniu plut. podch. rez. kaw. do rezerwy. Powraca do Krakowa. Następnie od X 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 psk w Dębicy na stanowisko d-cy plutonu w 4 szwadronie. Do stopnia por. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937. Ukończył w 1939 w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie specjalistyczny kurs pionierski. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział jako d-ca plutonu technicznego Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym brygady. W toku walk odwrotowych znalazł się na Lubelszczyźnie potem na przedpolach Warszawy. Brał udział w obronie stolicy, gdzie dowodził zmotoryzowanym plutonem minerskim na odcinku obrony przy ul. Puławskiej 39 na Mokotowie. W czasie ostrzeliwania z CKM-u pozycji wroga został ranny odłamkiem bomby w przedramię. Pomimo ran nie opuszczał pozycji. Dojeżdżał na opatrunki do szpitala Ujazdowskiego. Po kapitulacji Warszawy dostał się do niewoli. Zostaje przez Niemców zabrany do przejściowego obozu jenieckiego we Włochach k/Warszawy, skąd udało mu się zbiec. Przedostaje się w X 1939 do Krakowa, gdzie podejmuje działalność konspiracyjną w SZP/ZWZ. Początkowo był kurierem k-dt Okręgu ZWZ Kraków, potem adiutantem k-dta okręgu, referentem kwaterunkowym, a następnie do VI 1942 szefem Oddziału V K. O ZWZ/AK Kraków. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1942. Aresztowany 29 VI 1942 w Krakowie na punkcie kontaktowym i uwięziony. Wg jego relacji podczas pobytu w więzieniu gestapo w Krakowie podjął ryzykowny plan ucieczki. W czasie przesłuchania zeznał gestapowcom, że zna miejsce magazynu broni usytuowanego w rejonie Skał Twardowskiego. Po przywiezieniu na miejsce rzekomego magazynu. Gdy dół był wykopany dość głęboko znajdując się na powierzchni uderzył pilnującego go Niemca, który wpadł do wykopanego dołu i mimo pościgu udało mu się zbiec. Ukrywał się na terenie Krakowa. O powyższym wydarzeniu zameldował k-dtowi okręgu. Podjęte przez kontrwywiad dochodzenie w celu wyjaśnienia tej sprawy nie wykazałoby ucieczka była sfingowana. W tym okresie czasu był urlopowany i przebywał na tzw. kwarantannie. Po wyjaśnieniu jego sprawy w 1943 jako spalony na terenie Krakowa przeniesiony do dyspozycji KG AK, skąd otrzymał przydział do sztabu Komendy Okręgu AK Białystok, gdzie miał pracować w wywiadzie. Przebywając wiosną 1943 w Warszawie, gdzie oczekiwał na przerzut na Białostocczyznę, spotkał znanego mu z działalności konspiracyjnej w Krakowie ppłk-a sł. st. piechoty Kazimierza Tumidajskiego „Marcin” – k-dta Okręgu AK Lublin, który zaproponował mu stanowisko   k-dta Inspektoratu Rejonowego AK Zamość, nadmieniając, że w tym inspektoracie istnieje konflikt pomiędzy inspektorem „Kaliną” /mjr E. Markiewicz/ a jego zastępcą kpt/mjr „Adamem” /St. Prusem/, który był jednocześnie d-cą ODB. Przyjął propozycję „Marcina” pod warunkiem, że zapozna się panującymi stosunkami między tymi oficerami. Po załatwieniu w KG AK w Warszawie zmiany przeniesienia wyjechał na teren Lubelszczyzny. Po kilkutygodniowym pobycie na Zamojszczyźnie powrócił do Lublina i zameldował, że nie widzi żadnej konieczności odwołania mjr-a „Kaliny” z zajmowanego stanowiska. Natomiast uważał, że „Adam” jako oficer niesubordynowany powinien być odwołany z funkcji d-cy ODB, ponieważ nie chce podporządkować się „Kalinie”. W V 1943 powraca na teren inspektoratu z nominacją na funkcję z-cy k-dta inspektoratu AK Zamość i zatrzymał się w szkole u nauczycielki Marii Bujakowej w Rozłopach k/Szczebrzeszyna. W VI 1943 przenosi się do Zwierzyńca, gdzie zamieszkał na kwaterze u Franciszki Adamowicz „Frania”. Mieszkał w małym pokoiku na poddaszu nad urzędem pracy /filia Arbeitsamtu/razem z ppor. Antonim Radzikiem – oficerem wywiadu i adiutantem „Kaliny”. Później przenosi się do mieszkania Pożerskich blisko pałacu Jana Zamojskiego, gdzie przebywała jego żona Elżbieta. W tym okresie czasu posługiwał się ps. „Miecz”. W VI 1944 po śmierci „Kaliny” dowodził zgrupowaniem partyzanckim AK w bitwach w Puszczy Solskiej – pod Osuchami. W tym okresie pełnił krótko funkcje k-dta Inspektoratu AK Zamość. Po zakończeniu walk ukrył mundur i bron w leśniczówce Floriana i z ppor. rez. Stefanem Suchodolskim „Dniestrem” udał się do Zwierzyńca, a następnie do Zamościa, gdzie zatrzymał się w domu A. Poźniaka przy ul. Lwowskiej. Po kilkudniowym wypoczynku wyjechał do Lublina, gdzie złożył k-dtowi okręgu „Marcinowi” meldunek o akcji pod Osuchami. Otrzymał wówczas dwutygodniowy urlop. Z Lublina wraz z ppor. Z. Kozankiewiczem wyjechał motocyklem do Puław. W tym czasie już nie mógł powrócić do Lublina z powodu zbliżania się frontu. Następnie podejmuje decyzje o wyjeździe do Kraków, gdzie dociera w VII 1944. Po nawiązaniu kontaktów konspiracyjnych w Krakowie zostaje mianowany przez ppłk-a dypl. W. Waydę „Odwet”    k-dtem III Odcinka w Obwodzie Kraków – miasto. W dniu 31 VII 1944 dotychczasowy k-dt III Odcinka kpt. S. Wantach „Wacław” przekazuje mu dowodzenie III Odcinkiem przekształconym w VIII 1944 w Obwód - „Północ”, którym dowodził do rozwiązania AK 19 I 1945. Jednocześnie d-ca sił AK na podległym terenie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1945. Mieszkał w Krakowie przy ul. Pierackiego 2/6. 1 VIII 1945 ujawnił się w krakowskiej Rejonowej Komendzie Uzupełnień z działalności w AK. Wiosną 1945 nawiązuje z nim kontakt ppłk dypl. B. Zieliński „Tytus”, który go znał z działalności konspiracyjnej 194-1941 w ZWZ w Krakowie. Podejmuje wówczas działalność konspiracyjną w DSZ, W V 1945 został w DSZ zastępcą ppłk-a W. Tumanowicza „Jagodzińskiego, szefa akcji „Ż” na terenie Obszaru Południowego DSZ, a od IX 1945 w WiN. Utrzymywał kontakty między szefem ogólnopolskiej akcji „Ż”, ppłk dypl. B. Zielińskim i płk F. Niepokulczyckim prezesem II ZG WiN. Jesienią 1945 zawiązał współpracę z mjr S. Markiem „Fala”, szefem komórki „Ż” we Wrocławiu. Na przełomie 1945/1946 wyjechał do Jeleniej Góry i po odnalezieniu kpt. S. Wantucha „Wacława” przekazał mu „pocztę” oraz pieniądze na działalność konspiracyjną. W I 1946 wstąpił w Krakowie do PPS. Wiosną 1946 wyjechał z Krakowa do Katowic, gdzie zamieszkał przy ul. Warszawskiej 26/23. Podejmuje pracę jako terenowy inspektor Miejskiej Opieki Społecznej. 20 X 1946 zatrzymany w Katowicach przez funkcj. Wydziału III WUBP z Krakowa i przewieziony do więzienia WUBP w Krakowie. Podczas rewizji skonfiskowano mu wpięte w klapę marynarki miniatury VM i KW. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania sygnowane przez mjr-a Oskara Karlinera wydała z datą 24 X 1946 WPR Kraków. W czasie śledztwa był przesłuchiwany przez ppor. Stefana Alaborskiego i ppor. Stanisława Sendeka z specjalnej grupy śledczej MBP przybyłej do Krakowa w celu rozpracowania siatki akcji „Ż”. Włączony do sprawy mjr-a J. Herzoga, K. Ptaszka, mjr S. Chudyby i innych. 22 II 1947 akta sprawy przekazano do WPR Kraków. Osadzono go wówczas w więzieniu Montelupich. 19 IX 1947 WSR Kraków pod przewodnictwem mjr S. Hollitschera umorzył postępowanie wobec niego. Po zakończeniu procesu zwolniony z więzienia. Mieszkał w Krakowie przy ul. Pirackiego 2/6. Nazwę ulicy zmieniono potem na ul. Świerczewskiego. Podejmuje pracę w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego w Krakowie. Wstępuje także do Związku Uczestników Walki Zbrojnej o Wolność i Demokracje. W latach późniejszych był wzywany często na przesłuchania. W dniu 24 XII 1953 w wyniku zastosowania szantażu zostaje zwerbowany do współpracy z UB w charakterze informatora i otrzymał ps. „Krzyżanowski”. Zwerbowany przez st. referenta sekcji III Wydziału III WUBP w Krakowie por. Józefa Tusznickiego. Zadaniem M. R. miało być rozpracowywanie krakowskich środowisk AK i WiN. Jednak w ocenie funkcj. WUBP w Krakowie z zadania tego wywiązywał się niedostatecznie. W wydanej 2 VIII 1955 przez naczelnika Wydziału III WU d/s BP kpt. A. Chrząstka charakterystyce tenże pisze, że jest niezdyscyplinowanym informatorem i deklaruje się, że chce pracować, ale nie ma czasu. W V 1957 kategorycznie odmówił dawania informacji z wymienieniem danych personalnych, zrywając tym samym współpracę.
    Na początku lat siedemdziesiątych przeszedł na emeryturę.
    Zmarł 06 VI 1976 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW.
    Żonaty z Elżbietą z d. Pilch, żoł. AK, ps. „Rawska”.
    S. Radomyski. Zarys Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939 Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Zarys Dziejów Szkół Kawalerii Polskiej. Roczniki SPK. Londyn; Z. Gnat-Wieteska. 5 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; J. Grygiel. ZWZ-AK w obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985; S. Piwowarski. Okrę Krakowski SZP- ZWZ-AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w dokumentach, t. VI, cz. 3. Wrocław 2000; Z. Zblewski. Akcja „Ż” na terenie Obszaru Południowego DSZ i WiN w latach 1945-1946 /w:/ ZH WiN nr 18. Kraków 2002; tenże: Okręg Krakowski Zrzeszenia WiN 1945-1948. Kraków 2005;T Balbus. Drugie uzupełnienie „Listy aresztowanych działaczy Zrzeszenia WiN” /w:/ Studia Rzeszowski nr 6. Rzeszów 1999; /tu bibliografia/; T. Łaszczewski. Biogram M. R/w:/ Biuletyn WiN „Orzeł Biały” nr 6. Kraków 2000; USC Kraków. Skrócony akt zgonu nr 951/76/K.

     
    Rakowski Czesław Szymon
    [1906-?], ekonomista,  ppor. rez. piech.[1934], pośm. por. [2007],
    Ur. 18 VII 1906 w Warszawie, syn Jana i Walerii z Malessów. Absolwent gimnazjum oraz Wyższej Szkoły Handlowej w Warszawie z 1932. Służbę wojskową odbywał w latach 1931-1932 w 1 kompanii szkolnej CKM w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 34 pp. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1934  z przydziałem do 34 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III.  Przeniesiony później do 1 psp w Garwolinie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 2 kompanii 1 Pułku Strzelców Pieszych Zmot. W składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym 1 p. strz. p. zmot. M. n. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostaje się do sowieckiej niewoli. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj.. NKWD w Lesie Katyńskim. Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. piech.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków  2003; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Rakowski Walenty
    [1902-?], kpt. sł. st. art.[1936]
    Ur. 06 II 1902. W WP od 1919. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w WP jako podoficer zawodowy. W latach 1922-1924 w Oficerskiej Szkole Dla Podoficerów w Bydgoszczy- klasa artylerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. 31 VIII 1924 z przydziałem do 25 pap przemianowanego w 1931 na 25 pal na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 31 VIII 1926. W 1933 przeniesiony z 25 pal w Kaliszu do 12 dak w Ostrołęce, a  w 1937 po rozformowaniu 12 dak przeniesiony do 1 dak w Warszawie. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Pełnił m. in. funkcje d-cu baterii, a w 1 dak d-ca szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 15 baterii art. konnej. Walczył pod Mińskiem Maz., potem pod Tomaszowem Lub. Ranny w boju pod Jacnią 23 IX 1939.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 87 z 29 VIII 1924; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; Roczniki oficerskie 1924; 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;P. Zarzycki. 1 Dywizjon artylerii Konnej. Pruszków 1999.

     
    Raniewicz vel Szram  Jan
    [1906-?], por. sł. st. art.[1935], po wojnie  mjr.
    Ur. 14 IX 1906. Absolwent szkoły średniej. W latach 1929-1930 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1932 z przydziałem do  4 pac w Łodzi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. Przeniesiony z 4 pac do 1 pplot. W Warszawie. W okresie 15 II -31 V 1938 ukończył kurs specjalizujący dla oficerów zawodowych artylerii przeciwlotniczej w Warszawie. Przeniesiony w 1938  do 9 Dywizjonu Art. Plot. W okresie 1938-1939  d-ca 3 baterii w 9 Dywizjonie Artylerii Przeciwlotniczej w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy 9 Samodzielnej Baterii Art. Plot. przydzielonej do specjalnej grupy obrony przeciwlotniczej  pod dowództwem ppłk-a I. Kobielskiego dla obrony mostów na Wiśle w Dęblinie i składnicy uzbrojenia w Stawach. Podczas walk dostał się do niewoli. Po wojnie w 1945 powrócił do kraju. Powołany do służby wojskowej w WP pełnił różne funkcję. Awansowany do stopnia mjr-a. Zwolniony z wojska z powodów politycznych.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2006; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rankowicz  Wojciech
    [1905-1985], kadet, kpt. sł. st.  art.[1935]
    Ur. 28 IV 1905 w Sosnowcu. W 1920 jako piętnastolatek zgłosił się ochotniczo do 11 pp Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1923 otrzymał świadectwo dojrzałości.. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany 1 VII 1925 na stopień  ppor. sł. st. art. z przydziałem do 10 dak w Jarosławiu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. z dniem 01 VIII 1931 przeniesiony z 10 dak do Szkoły Podchorążych rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie pełnił m. in. funkcje instruktor. W latach 1933-1936 oficer w I baterii konnej- szkolnej. Awansowany 1 I 1935 do stopnia kpt. sł. st. art. W okresie 1936-1937 d-ca 1 plutonu art. konnej. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w stopniu kpt. dypl. sł. st. art. na stanowisku oficera informacyjnego w Sztabie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady od Mokrej na Lubelszczyznę. Jesienią 1939 podczas próby przedostania się przez granicę do Rumunii ujęty przez funkcj. NKWD pod przybranym nazwiskiem Rębowicz. Więziony w łagrach w rejonie Archangielska. Po podpisaniu umowy Majski-Sikorski w VIII 1941 został zwolniony z łagru i we IX 1941 wstępuje do Armii Polskiej w Rosji gen. W. Andersa. Po ewakuacji polskich oddziałów na Bliski Wschód od 1943 w II KP n stanowisku z-cy szefa II oddziału. Brał udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. Awansowany do stopnia mjr-a dypl. sł. st. art.  Od IX 1944 oficer sztabu Wielkopolskiej Brygady Pancernej Egipcie. Ewakuowany do Wlk. Brytanii. Po demobilizacji w 1947 przebywał w Wlk. Brytanii, skąd wyemigrował do Argentyny potem do Kanady. Mieszkał i pracował w Toronto, gdzie zmarł 04 V 1985.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 10122, KW
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 98 z 02 X 1925; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Rasiewicz Mieczysław
    [1904-1939], rtm. sł. st. [1934[
    Ur. 16 X 1904 w Warszawie, gdzie ucz oszczał do gimnazjum. W WP od 1920. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie od 04 VIII 1921- 07 VII 1922  w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie unitarne. Następnie na praktykach w pułku kawalerii. W okresie X 1922-VIII 1923 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 IX 1923 z przydziałem do 12 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 IX 1925. W 1926 przeniesiony do 24 p. uł., potem w 1927 do szwadronu pionierów 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii przy 21 p. uł. w Równem. W 1930 młodszy oficer w 8 szwadronie pionierów. W IV 1931 przeniesiony z 8 szwadronu pionierów do 12 p. uł. W VI 1933 przeniesiony z 12 p. uł. Do 1 p. szwol. W  Warszawie. Ukończył kurs dla dowódców szwadronu w CWKaw. W  Grudziądzu. Awansowany 1 I 1934 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W VI 1934 przeniesiony z 1 p. szwol. do 4 psk w Płocku na stanowisko d-cy szwadronu. W latach 1937-1939 d-ca 2 szwadronu w 4 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu w 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym  psk. Ciężko ranny w walce z wrogiem 13 IX 1939 w rejonie Otwocka. Umieszczony w szpitalu w Otwocku zmarł 13 IX 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu w Otwocku, potem szczątki pochowano na Cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Pośmiertnie odznaczony VM kl. 5.
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931;z. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Gnat – Wieteska. 4 psk. Pruszków 1995.

     
    Rasp Henryk Wiktor 
    [1912-1941], ppor. rez. art. [1936]
    Ur. 26 X 1912. Ukończył gimnazjum. Absolwent prawa na UJ w Krakowie. Służbę wojskową odbywał w okresie 18 IX 1933 – 29 VI 1934 w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 baterii I dywizjonu 21 pal w skaldzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 21 pal. Podczas walk pod Osiekiem 11 IX 1939 zostaje ranny. Po kapitulacji pod bitwie pod Tomaszowem lub. unika niewoli. Podejmuje próbę przedostania się przez granice na Zachód. Ujęty przez funkcj. NKWD i uwięziony w wiezieniu w Stryju. Po wkroczeniu wojsk niemieckich na tern Rosji Sowieckiej 21 VI 1941 został zamordowany w stryjskich więzieniu przez funkcj. NKWD.
    Wg L. Głowackiego poległ 11 IX 199 pod Osiekiem.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii . Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Raszeja Leon Ignacy
    [1901-1939], ppor. rez. piech.[1932]
    Ur. 26 VI 1901 w Chełmnie, gdzie uczył się w gimnazjum klasycznym. W 1920 ochotniczo wstępuje do WP i bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Po wojnie zdał maturę i studiował n UJ w Krakowie, potem n Uniwersytecie Poznańskim w Poznaniu. Uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał na kursie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem, od 1 I 1932 z przydziałem do 64 pp w Grudziądzu. Ewidencyjnie podległa PKU Grudziądz. Po przeprowadzony 10 VI 1936 wyborach Rada Miejska Torunia powierzyła mu stanowisko prezydenta miasta. Kontynuował i rozwijał  modernizacje i rozbudowę Torunia Był rzecznikiem idei utworzenia wielkiego Pomorza  i praw Torunia do zachowania stolicy., w czasie rozpatrywania wówczas projektów granic niektórych województw. Po napaści Niemców n Polskę 1 IX 1939 ewakuował ważne agendy miejskie do Lublina. Po załatwieniu spraw służbowych odwołany formalnie z stanowiska i zaciągnął się do wojska. Podczas załatwiania spraw służbowych w ratuszu w Lublinie 9 IX 1939 zginał podczas niemieckiego nalotu. Pochowany na cmentarzu wojskowo-komunalnym przy ul. Lipowej w Lublinie. Po wojnie jego szczątki ekshumowano i pochowano na cmentarzu Junikowo w  Poznaniu.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Raszewski Kazimierz
    [1864-1941], gen. broni [1925]
    Ur. 29 II 1864 w Jasieniu k. Kościana, syn Ignacego i Józefy z Kaczorowskich. Od 1872 uczęszczał w Poznaniu do gimnazjum realnego, potem do Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Z powodu szykan przeniósł się do Pedagogium we Wleniu pow. Lwówek nad Bobrem, a maturę zdaje w gimnazjum w Bolesławcu w 1884. W 1885 wstępuje do armii pruskiej z przydziałem do 6 pułku Huzarów w Nowym Mieście k. Prudnika., potem skierowany do szkoły oficerskiej. Po ukończeniu szkoły wojskowej w Nysie mianowany 27 IX 1887 ppor. Powraca do 6 p. Huzarów, gdzie dowodzi plutonem , potem przejściowo szwadronem. 03 IX 1895 mianowany por. W 1896 przeniesiony do 4 Pułku Huzarów  Oławie. W 1901mianowany rtm. dowodzi szwadronem. 27 I 1913 mianowany mjr. Jesienią  1913 przeniesiony do sztabu 16 Pułku Huzarów w Szlezwiku. Po wybuchu I wś bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 16 Pułku Huzarów. Walczy na froncie w Belgii, gdzie zostaje 25 VIII 1914 ranny. Od 24 XII 1914 d-ca 16 Pułku Huzarów. Jesienią 1917 dowodził spieszoną brygadą strzelców konnych pod Dźwińskiem na froncie wschodnim, 27 I 1918 mianowany płk powraca na front zachodni, gdzie pełni funkcje z-cy d-cy pułku piechoty, potem dowodzi samodzielną brygadą piechoty. Po zakończeniu wojny przebywa w Lotaryngii. Po doprowadzeniu powierzonych oddziałów do Badenii przybył do likwidowanego garnizonu w  Szlezwiku i poddaje się do dymisji. W połowie i 1919 przybył do Poznania, gdzie zameldował się do dyspozycji głównodowodzącego sił zbrojnych  w b. zaborze pruskim. Gen. J. Dowbór-Muśnickiego. Przyjęty w stopniu płk-a otrzymuje polecenie zorganizowania 3 Pułku ułanów W w Gnieźnie, a następnie objęcia dowództwa.  Od 15 I-20 III 1919 dowodził 3 p. uł.  Wlkp. /późniejszy 17 p. uł./ Od 20 III 10 IX 1919 pełnił funkcję szefa Wydziału Wojskowego Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu oraz funkcję gen. do zleceń przy Dowództwie Wojsk Wielkopolskich. Minowany gen. bryg., potem zweryfikowany w stopniu gen. dyw. z starszeństwem od 1 VI 1919. O 10-19 IX 1919 d-ca GO „Pomorze”, a od 19 IX 1919 do 02 VI 1920 dowodził 6 DP, potem do VII 1920 Grupą Operacyjną złożonej z 6 i 17 DP. W okresie VII- VIII  1920 dowodzi 2 armią, potem GO „Pomorze”  i linii obronnej na Wiśle. Od VIII 1920 d-ca OGen., a od IX 1921 -d-ca DOK VII Poznań, który dowodził do 04 IV 1925. Mianowany 25 V 1925 gen. broni. Od 31 V 1925 w st. sp. Mieszkał w Poznaniu. Brał aktywny udział w życiu społecznym. Był prezesem różnych stowarzyszeń społecznych, politycznych i innych. Był m .in. Prezesem oddziału poznańskiego Stowarzyszenia Oficerów w stanie spoczynku, potem przesem Zarządu Głównego powstańców wielkopolskich. W 1938 usunięty na skutek ostrych protestów prasy kombatanckiej i środowiska powstańców z Związku Powstańców Wielkopolskich po napisaniu i wydaniu własnych wspomnień do końca 1920. Po wejściu Niemców był aresztowany przez gestapo i uwięziony. Po zwolnieniu w Poznaniu. Zmarł w I 1941. Pochowany 17 I 1941 na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu.
    Odznaczony: VM kl, 5, PR 3 kl., KW2x
    Słownik Biograficzny Powstańców wielkopolskich. Poznań 2002; Roczniki oficerskie 1923,1924;T. Kryska – Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991.

     
    Raszewski Mieczysław
    [1905-?], por. rez. piech.[1937]
    Ur. 01 VI 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awanso9wny do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 73 pp w Katowicach. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowano go 1 I 1937  por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca 2 plutonu 6 kompanii CKM w Grupie Fortecznej „Śląsk”. Ranny 19 IX 1939 w m. Bełżec dostał się do niewoli niemieckiej.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Raszka Kurcjusz Franciszek Wilhelm
    [1915-1939], ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 10 XI 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 2 kompanii szkolnej  Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 73 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 201 pp rez. w składzie 55 DPRz. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 201 pp rez. Poległ w walce z wrogiem 19 IX 1939 pod Ulowem. Pochowany na cmentarzu wojennym Rotunda w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Ratyński Romuald Marian
    [1893-1939], por. rez. piech.[1919]
    Ur. 30 I 1893, Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 71 pp. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 71 pp, potem do 77 pp. W 1934 miał przydział do 77 pp w Lidzie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 51 batalionu wartowniczego. Poległ w walce z wrogiem 17 IX 1939  w m. Giełczew. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Bychawie.
    Roczniki oficerskie 1923,1924: Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Rau Ludwik
    [1891-1940], mjr. sł. st. piech. [ 1927], pośm. ppłk piech.[2007]
    Ur. 25 X 1891 w Turowie pow. szamotulski, syn Władysława i Franciszki z Nowaków. W 1906 ukończył szkołę ludową w Brodach i wstąpił do szkoły przygotowawczej dla podoficerów w Wołowie. Służbę w armii niemieckiej rozpoczął od 1 X 1909. Służył jako podoficer. Uczestnik I wojny światowej. Walczył na froncie zachodnim i wschodnim. Od I 1919 bierze udział w Powstaniu Wielkopolskim. Od III 1919 służy w 10 p. st. Wlkp. przemianowanym w 10 XII 1919 na 68 pp. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 68 pp, gdzie dowodził  kompanią. Zweryfikowany w 1921 w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył kurs d-ców batalionu w 1921  w DOGen. Poznań. Następnie w 58 pp. w 1923 p. o. d-cy III batalionu w 58 pp. Od 1924 w komendzie Obszaru Warownego Poznań, potem ponownie w 58 pp, potem w 68 pp. Awansowany 1 I 1927 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony w IV 1927 z 68 pp  do 72 pp na stanowisko d-cy III batalionu, a w 1928 dowodził I batalionem 72 pp.  W 1931 przeniesiony z 72 pp do 78 pp na stanowisko  kwatermistrza. W latach 1936-1939 pełnił funkcję kwatermistrz i jednocześnie II z-cy d-cy 78 pp w  Baranowiczach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 początkowo w Ośrodku Zapasowym 78 pp, a od 15 IX 1939 z-cy d-cy Zgrupowania „Jesiołda”. Uczestnik walk z wrogiem na Lubelszczyźnie i Polesiu. Wzięty po 17 IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 19340 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie ppłk piech.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Żonaty z Zofią Idziorkówną.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000; Dz. Pers. Nr 13 z 20 IV 1927; Dz. Pers. Nr 15 z 23 V 1927;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931.

     
    Rausz Stanisław
    [1896-1940?], ppłk łącz. sł. st. [1936]
    Ur. 4 VIII 1896. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany do stopnia por. łącz., 1 IV 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. łącz. z starszeństwem od 1 vI 1919. Służył w 2 p. łącz. w latach 1923-1925 pełnił funkcję szef Szefostwa Łączności w sztabie DOK V w Krakowie. 1 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. łącz.   z starszeństwem od 15 VIII 1924. W latach 1927-1929 d-ca II batalionu w 2 p. łącz., później w 3 grupie łącz. Jako kandydat do WSWoj. odbywał w 1930 staż w 23 pap  i 58 pp. Nie został zakwalifikowany do WSWoj. służył nadal w 3 grupie łączności, skąd zostaje przeniesiony w III 1932  do dyspozycji d-cy DOK X w Przemyślu z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego. W XII 1932 przeniesiony z dyspozycji d-cy DOK X Przemyśl do sztabu 1 DP Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy łączności dywizji. Awansowany 1 I 1936 do stopnia ppłk-a sł. st. łącz. Przeniesiony z 1 DP Leg. na stanowisko d-cy 1 Batalionu Telegraficznego w Zegrzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział      na stanowisku d-cy łączności w Armii „Prusy”, potem w dowództwie Grupy Armii gen. S. Dęba- Biernackiego. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Zmordowany przez funkcj. NKWD w 1940. Tzw. Ukraińska Lista Katyńska.
    Odznaczony KN,KW3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków  2006

     
    Rautt Józef
    [1907-1939], por. sł. st. łączn.[1935]
    Ur. 1 IV 1907. Absolwent gimnazjum. W latach 1929-1930 w szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1932-1933 n kursie aplikacyjnym. Promowany 15 VIII 1933 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od 15 VIII 1932 z przydziałem do kompanii telegraficznej 20 DP. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937 -1939 d-ca plutonu telefonicznego  20 DP w Baranowiczach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w 1 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 DP Leg. m. in. nad Narwią , potem Lubelszczyźnie. Poległ w walce z wrogiem 24 IX 1939 w m. Nielepów. Pochowany na cmentarzu w m. Nielepów.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rawicz –Dembiński  Stanisław Wojciech
    [1913-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 22 IV 1913. Ukończył szkołę średnią. W latach 1933-1934 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 22 DPGór. przy 5 psp w Przemyślu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 psp w Sanoku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 6 kompanii 2 psp. Poległ w walkach nad Nidą 8 IX 1939.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Rawicz – Twaróg  Zbigniew
    [1907-1940],  por. sł. st. art.[1933], w organizacji „Plan”, ps. „Jacek”
    Ur. 04 VII 1907 w Krakowie, syn Feliksa i Ireny  Prawdzic-Gołyńskiej. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1927-1930 w Oficerskiej szkole artylerii w Toruniu. Promowany 15 VIII 19309 na stopień ppor. sł. st. art. z przydziałem do 26 pal w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Od I 1935 pełnił funkcję oficera żywnościowego 26 pal. W okresie XI 1935-VII 1936 na kursie instruktorów jazdy konnej  i zaprzęgami w Centrum Wyszkolenia artylerii w Toruniu. Do 1938 d-ca baterii w 26 pal. Przeniesiony w 1938 na stanowisko d-cy plutonu w 32 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii 32 pal  w składzie 33 DPRez. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik w Gazowni Miejskiej. Od połowy XI 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej w organizacji „Plan”, gdzie pełnił m. in. funkcje szefa sztabu.  Aresztowany przez gestapo 18 I 1940 i uwięziony na Pawiaku. 02 IV 1940 został rozstrzelany przez Niemców w Palmirach.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944. T. 2. W-wa 1987.

     
    Rawski Tadeusz 
    [1895-+?], płk sł. st.  art.[1938]
    Ur. 28 VIII 1895. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. W stopniu por. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szerach 4 pap. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 dowodził baterią. W 1923 p. o. d-cy II dywizjonu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. z starszeństwem od 1 VII 1923. W 1924  był d-cą III dywizjonu. Przesunięty po 1925 na stanowisko kwatermistrza 4 pap. Przeniesiony w 1929 do 30 pal na stanowisko d-cy dywizjonu. Do stopnia ppłk-a sł. st. art. awansowany 1 I 1931. Przeniesiony w III 1932  z 30 pal do 7 pac na stanowisko    z-cy d-cy pułku, a w okresie od 18 IV – XI 1935 był p. o. d-cą 7 pac. W okresie od 20 XI 1935 do 27 VIII 1939 dowodził 12 pal. Do stopnia płk-a sł. st. art. awansowany 19 III 1938. Od 28 VIII 1939 był d-cą artylerii dywizyjnej 12 DP i na tym stanowisku walczy podczas kampanii wrześniowej 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostaje się przez Węgry do Francji, gdzie służy w PSZ, a po upadku Francji w Vi 1940 przedostał się do Wlk. Brytanii. Był m. in. d-cą 7 Dywizjonu Artylerii Lekkiej w składzie 7 Kadrowej Brygady Piechoty, potem w Centrum Wyszkolenia Artylerii.
    Powojenne losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;P. Zarzycki. 7 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 2008. P. Zarzycki. 12 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Reda Władysław
    [1904-1979], kpt. sł. st. piech.[1936], mjr ZWZ/ AK ps. „Jeliński” vel Jeliński Edward vel Świderski
    Ur. o5 VI 1904. Syn Wojciecha. Uczęszczał do szkoły średniej. Od o1 IX 1925- o1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty  w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do 65 pp w Grudziądzu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Ukończył kurs dla oficerów w zakresie broni maszynowej. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936 i przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora broni maszynowej w i batalionie szkolnym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii ppanc. 114 pp rez. w składzie 41 DPRez. Walczył w rejonie Różana, potem na Lubelszczyźnie. Unik niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK, gdzie pełnił m. in. w l. 1942-1943 funkcję kmdt Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty AK  23 V 1944- VII 1943 szef referatu III w sztabie Obwodu AK Radzymin  i jednocześnie z-cy kmdta Obwodu. Od VIII 1944 I oficer operacyjny w sztabie GO  AK „Wschód”.  Aresztowany w VIII 1944  przez NKWD i więziony na Majdanku, skąd został wywieziony do obozu Nr 43, potem 178, odesłany o6 VII 1947 z obozu 454 do obozu 158 , potem odesłany 02 X 1947 do obozu 150, potem do obozu 437, a następnie odesłany 05 X 1947 do obozu 284 w Brześciu nad Bugiem. Repatriowany 03 XI 1947. Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w 1979 w Warszawie.
    Dz. Pers. Nr  13 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; St. Grzybowski. Nadzieja z tamtych lat. W-wa 1990;

     
    Reder Klaudiusz Władysław 
    [1895-1979], ppłk sł. st. art. WP [1933]w PSZ płk
    Ur. 24 X 1895 we Lwowie. W WP od XI 1918. Uczestnik obrony Lwowa XII 1918-1919. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu por. dowodził baterią artylerii 5 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 5 pap, skąd został przeniesiony do 13 dak. Awansowany do stopnia mjr sł. st. art. 1 I 1927. Przeniesiony z dniem 1 III 1927 z 13 dak do kadry Oficerów Artylerii z przydziałem do 6 Okręgowego Szefostwa Artylerii we Lwowie na stanowisko referenta. Przeniesiony z dniem 1 IV 1929 z 6 Okręgowego Szefostwa Artylerii do 12 pal na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk sł. st. art. 1 I 1933. W IV 1933 przeniesiony z 12 pal na stanowisko z-cy d-cy 9 pal w Białej Podlaskiej. Następnie z-ca, potem od 19 VI 1938 do 14 VI 1939 dowodził 13 pal w Równem. Od VI 1939 d-ca artylerii dywizyjnej 13 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 13 DP. Walczy pod Tomaszowem Maz., gdzie przejściowo dowodzi 45 pp o sile batalionu, potem w bojach odwrotowych i na Lubelszczyźnie, gdzie dowodzi odtworzonym 45 pp w ramach 13 Brygady Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się przez Węgry do Francji i tam wstępuje do tworzonego WP. Do VI 1940 dowodził 2 pal, potem 4 pal. Po klęsce Francji w VI 1940 ewakuował się do Wlk. Brytanii, gdzie dowodził 14 pal w składzie I Korpusu Polskiego w Szkocji. Był K-dtem Centrum Wyszkolenia Artylerii, potem   d-ca art. I KP w Szkocji Awansowany do stopnia płk sł. st. art. Po demobilizacji przebywał w Wlk. Brytanii.
    Zmarł 16 VII 1979 w Londynie. Pochowany na cmentarzu /Columbarium/ przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
    Żona Zofia Adolfina Rederowa z d. Teliczek/Ur. 1904 Lwow-19 II 1984/
    Odznaczony: VM kl. 5 nr o9002, ZKZ, Croix de Guerre
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991; P. Zarzycki. 13 Kresowy Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933

     
    Regulski Bronisław
    [1886-1961], inż. gen. bryg.[1936], w PSZ gen. dyw. [1945]
    Ur. 10 III 1886 w Warszawie, syn Juliusza /urzędnika kolejowego/ I Kunegundy z Chodakowskich. W latach 195-1904 uczył się w gimnazjum realnym w Łowiczu, gdzie zdał maturę. Od 1904 studiował w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. Od 1905 w Belgii, gdzie studiuje na uniwersytecie i politechnice w Liegie. Studia ukończył w 1913. W okresie od 02 XII 1911 do 23 XII 1912 odbywał obowiązkową służbę wojskową w armii rosyjskiej. Mianowany w 1912 chor. Do Polski powraca przed wybuchem I wojny światowej. Od 1914 służy w sztabie 1 Dywizji Kawalerii w Kobryniu. Mianowany w 1916 ppor. piech. Od 15 XII 1917 do 7 VI 1918 służy w I Korpusie Polskim w Rosji na stanowisku st. adiutanta w sztabie korpusu i oficera do zleceń. Mianowany w 1918 por. Piech.  Od X 1918 w PSZ. Od 01 XI 1918 w WP. Przydzielony do Komisji Wojskowej Rady Regencyjnej na stanowisko referenta. Od 2I -IV 1920 słuchacz kursu Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Od IV 1920 oficer do zleceń w sztabie Naczelnego Dowództwa WP. Mianowany 1 IV 1920 kpt., potem w X 1920 mjr sł. st. W XII 1920 pełnił funkcję oficera łącznikowego w Komisariacie Ligi Narodów w Gdańsku. Od I - IX 1921 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Od X 1921 oficer Oddziału IV, gdzie pełni funkcję z-cy szefa, potem p. o. szef Wydziału. 03 V 1922 zweryfikowany w stopniu ppłk-a SG sł. st. Z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 01 VII 1923 p, o. szefa Oddziału IV Sztabu Generalnego. 1 XII 1924 awansowany do stopnia płk-a SG sł. st. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 21 II 1928 do  23 II 1929 dowodził 25 pp w Piotrkowie Tryb. Od 24 II 1929 do X 1934 był d-cą piechoty dywizyjnej 13 DP z m. p. W Równem. W okresie od 10 XI 1932-I 1933 pełnił obowiązki d-cy 13 DP. Od 19 X 1934 do IX 1939 pełni funkcję z-cy I wiceministra spraw Wojskowych. Mianowany gen. bryg. 1 I 1936.We IX 1939 ewakuował się do Rumunii, a następnie do Francji, gdzie dowodził zgrupowaniem wojsk pancernych w Awinionie. Po klęsce Francji w VI 1940 przedostaje się do Wlk. Brytanii, gdzie został mianowany d-cą polskiego Centrum Wyszkolenia Armii, a w latach 1940-1945 pełnił funkcję attachè wojskowego w Londynie. 1 VI 1945 mianowany gen. dyw. Po wojnie od VII 1945do 1947 był oficerem łącznikowym rozwiązujących się PSZ przy brytyjskim War Office. Po demobilizacji w 1947 podejmuje pracę zarobkową w jednej z polskich firm emigracyjnych- Biuro Podróży „Tazub”.Był z gen. W. Andersem jednym z założycieli londyńskiego „Ogniska Polskiego”.
    Zginął 24 IX 1961 w wypadku samochodowym w Londynie.
    Pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KKOOP, KOOOP, ZKZ z M i innymi medalami.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski- St. Żurakowki. Generałowie Polski Niepodległej. W-w 1991;A. Suchcitz. Cmentarz Brompton w Londynie. W-wa

     
    Reimann Rudolf
    [1905-?], ppor. sł. st. art.[1937]
    Ur. 21 XI 1905. Uczęszczał do szkoły średniej. Od 1927 w WP służy jako podoficer zawodowy art. W latach 1934-1937 w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1937 z przydziałem do 21 pal w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu  w 7 baterii III dyonu  oraz d-ca plutonu w szkole podoficerskie pułku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w III dywizjonie 21 pal. W składzie 21 DPGór. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rejman Jan
    [1896-+?], mgr  mjr sł. st. aud.[1936]
    Ur. 23 VI 1896. Absolwent szkoły średniej oraz wyższych studiów prawniczych z dyplomem mgr-a prawa. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 199-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 75 pp, gdzie pełnił różne funkcje m. in. d-ca kompanii, adiutanta. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928. Przeniesiony w XII 1929 z 75 pp WSO Nr I do Prokuratury przy WSO Nr I na stanowisko asystenta. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów sądowych. Mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przesunięciem na stanowisko podprokuratora przy WSO I w Warszawie. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. 1 I 1936. w latach 1937-1939 był sędzią orzekającym w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr I w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 41 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym dywizji m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KN, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 5 z 3 VIII 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rekman Remigiusz Marian
    [1908-1995], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 24 IX 19o8. Absolwent gimnazjum. W latach 1930-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 2 pap w Kielcach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany19 III 1937. W latach 1937-1939 był d-cą plutonu w baterii szkolnej w Dywizjonie Artylerii KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego w szeregach 36 dal. Po bitwie pod Łukową dowodził 3 baterii w 36 dal. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, a od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 w kraju. Zamieszkał i pracował w Szczecinie, gdzie zmarł 10 XI 1995. Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. W-wa 1998.

     
    Rekucki Franciszek
    [-], mjr. kaw.[płk AK Topór ] Rekucki Franciszek [1895-1972], legionista, oficer sł. st. kaw. WP, mjr [1930], w konspiracji ZWZ/AK, ppłk[1941], płk[1945], czynny w DSZ na Kraj, działacz WiN, ps. „Bak” , „Podgórski”,„Prezes”,„Roch”,„Róg”,„Topór”,„1000”.Więzień polityczny PRL.
    Kmdt Obwodu ZWZ/AK Kraków –Miasto III 1941-V 1945. K-dt Okręgu Lwów AK VII-IX 1944. Kierownik Okręgu WiN Jelenia Góra IX-XI 1945.
    Ur. 06 VI 1895 Volosca /Słowenia/. Syn Stanisława i Marii z d. Kern. W latach 1906 -1908 uczęszczał do gimnazjum w Krakowie, potem od 1908 – 1914 do VII gimnazjum we Lwie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości 25 V 1914. Od 1912 był członkiem polskich Drużyn Strzeleckich we Lwowie. 16 IX 1914 zgłasza się ochotniczo do Legionów Polskich. Przydzielony do 13 kompanii IV baonu 3 ppLeg. Brał udział w walkach na froncie w w Besarabii, Bukowinie i na Wołyniu. Następnie do 17 II 1918 służy w 6 szwadronie 2 p. ułanów II Brygady Legionów. 18 II 1918 internowany przez austriaków. W III 1918 wcielony do armii austriackiej i przydzielony do 2 p. dragonów, potem służył w 1 p. ułanów. Do IX 1918 walczył na froncie włoskim. W X 1918 powraca do Krakowa. W XII 1918 wstępuje w Warszawie do WP i wcielony do oddziału Legii Akademickiej, przekształconego w 36 pp. Awansowany do stopnia ppor sł. st. 1 III 1919. Potem kolejno d-ca plutonu, oficer kompanii i adiutant pułku. Bierze udział w walkach z Ukraińcami od XII 1918 do III 1919. Następnie uczestniczy w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, gdzie dowodzi kompanią do 12 x 1920. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 IV 1920. Do III 1921 wraz z pułkiem zabezpiecza granicę wschodnia. W IV 1921 przeniesiony do 22 p. ułanów w Radymnie, potem w Brodach. 26 V 1923 zweryfikowany przez MSWoj. w stopniu rtm sł. st. kaw. z starszeństwem 1 VI 1919 do IV 1924 adiutant 22 p. ułanów. Od IV 1924 przebywał na kursie dla d-ców szwadronów w Centrum wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, skąd powraca do 22 p. ułanów na stanowisko d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. kaw. 1 I 1930. Do III 1932 pełni funkcje kwatermistrza 22 p. ułanów. Z dniem 9 III 1932 przeniesiony z 22 p. ułanów do 18 p. ułanów w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. Z dniem 02 IV 1937 przeniesiony z 18 p. ułanów do 5 psk w Dębicy na stanowisko z-cy d-cy 5 psk. Bierze udział w kampanii wrześniowej1939.Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 5 psk od Woźnik Śląskich do Tomaszowa Lubelskiego, gdzie 18 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Więziony w obozie jenieckim zorganizowanym przejściowo na terenie koszar 20 pp. w Krakowie, skąd 25 IX 1939 uciekł. Od I 1940 czynny w konspiracji ZWZ na terenie Krakowa. Od III 19340 do III 1941 k-dt IV Odcinka w Obwodzie ZWZ Kraków-miasto. Następnie od III 1941 do 31 V 1943 k-dt Obwodu ZWZ/AK Kraków – miasto. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. kaw. 11 XI 1941.
    31 V 1943 podczas spotkania konspiracyjnego na Plantach w Krakowie w pobliżu ul. Szewskiej – Dunajewskiego zostaje aresztowany przez Niemców. Podjął ucieczkę, ale podczas pościgu zostaje postrzelony. Ranny zostaje ujęty ponownie. Więziony w areszcie gestapo przy ul. Pomorskiej, potem w więzieniu przy ul. Montelupich. Zwolniony z więzienia 20 IX 1943 po podjęciu się roli łącznika między Niemcami a AK. Ukrywał się w Pcimiu, potem w Warszawie. Po sprawdzeniu przez kontrwywiad KG AK jego sprawy powraca do pracy konspiracyjnej. W VI 1944 skierowany przez KG AK do Lwowa, gdzie objął funkcję z-cy k-dta Okręgu AK Lwów. 15 VII 1944 wyznaczony d-cą Zgrupowania AK „Wschód”. W czasie akcji „Burza” nawiązał kontakty Sowietami w celu nawiązania współpracy i prowadzenia dalszych walk z Niemcami. Zatrzymany przez NKWD i uwięziony. Na interwencje k-dta Obszaru AK Lwów płk-a sł. st. W. Filipkowskiego zostaje zwolniony. Od VII 1944 obejmuje funkcje k-dta Okręgu AK Lwów. We IX 1944 wyjechał z Lwowa do Jarosławia, gdzie dotarł 02 X 1944. Następnie organizator i d-ca Oddziałów Leśnych /OL/ AK Obszaru Lwowskiego „Warta” na Rzeszowszczyźnie. 31 I 1945 wyjechał do Krakowa by porozumieć się z k. o. AK Kraków w sprawie „Warty”, skąd powraca w II 1945.Wiosną 1945 przenosi się na stałe do Krakowa. Sprawuje nadal funkcje d-cy „Warty”. Od V 1945 przygotowuje oddziały „Warty’ do rozwiązania, co nastąpiło 1 VII 1945. Podpisał wnioski awansowe i odznaczeniowe dla żołnierzy i oficerów „Warty”. W końcu VII 1945 wyjechał z Kakowa do Sopotu i podjął tam pracę. W tym czasie utrzymywał kontakty z swoim zastępcą mjr/ppłk dypl. B. Tomaszewskim. We IX 1945 przyjechał do Jeleniej Góry i objął funkcję prezesa organizowanego tam Okręgu WiN Lwów z siedzibą w Jeleniej Górze. Na początku X 1945 zaprzestał pracy konspiracyjnej w WiN i po przekazaniu dowództwa organizacji B. Tomaszewskiemu wyjechał do Krakowa gdzie zamieszkał na stałe. Zgłosił się w RKU Kraków w celu uregulowania spraw wojskowych. Zweryfikowany w 1946 przez MON w stopni płk-a z starszeństwem 1 I 1945. Do 1950 w rezerwie. W 1950 został formalnie przeniesiony w stan spoczynku.
    W latach 1946 – 1948 zatrudniony w firmie „Stopmetal”, potem 1948-1949 kierownik cegielni. Od 1949 do 1950 pracował w Spółdzielni Budownictwa Wiejskiego, potem od 1950 w Przedsiębiorstwach Budowlanych jako zaopatrzeniowiec i starszy ekonomista. Po 1956 /po tzw. odwilży październikowej/ był radnym DRN w Krakowie- Podgórzu.
    Zmarł 20 III 1972 w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowieckim.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN /1932/, KW 3x, SKZ.
    Żonaty dwukrotnie. Pierwszy raz żonaty od1923 z Marią Ireną Kantecką, a od 1940 z Marią Steczką. Miał z tego związku syna Zbigniewa Jana /ur. 1945/ i córkę Janinę zamężną Bugajska.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1924,1928,1932; G. Mazur, J. Węgierski. Konspiracja Lwowska 1939-1944. Słownik biograficzny. Katowice 1997; J. węgierski. Obsada osobowa Lwowskiego Obszaru SZP/ZWZ/AK/NIE w latach 1939-1945. Kraków 2000; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP/ZWZ/AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996; T. Balbus. O Polskę Wolną i Niezawisłą /1945-1948/. Wrocław2004; tenże: Konspiracja i opór społeczny w Polsce 1944-1956. Słownik biograficzny. T. II. Kraków –Warszawa-Wrocław 2004.

     
    Reliszko Alfred
    [1893- +?], rtm . rez. kaw.[1924]
    Ur. 23 IV 1893. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej, potem od XI 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Przyjęty do służby w WP w I 1919 w stopniu ppor. kaw. z starszeństwem od 2 I 1919 z przydziałem do 10 p. uł. Walczył w szeregach 10 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. 1 IV 1920 w dywizji Litewsko-Białoruskiej. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia por. kaw. Po wojnie przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 10 p. uł.  Zweryfikowany w stopniu rtm. rez. kaw.  z starszeństwem od 1 X 1924/1 VI 1919?/ z przydziałem Oficerskiej Kadry Okręgowej nr IX  w Brześciu nad Bugiem – Korpus Oficerów Kawalerii.  Ewidencyjnie podlegał PKU Baranowicze. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera transportowego Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk n szlaku bojowym brygady.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Dz. Rozkazów wojskowych Nr 37 z 3 IV 1919.

     
    Reliszko Zygmunt
    [1899-1956], mjr sł. st. piech.[1937]  ppłk ZWZ/AK /NSZ, s. „Bogusław”, „Zygmunt”, „Z”, vel  „Bolesław Kołodziejski”,
    Ur. 01 V 1899 w Warszawie. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP  od XI 1918. Od 1919 w  Szkole Podchorążych Piechoty w Rembertowie. Brał udział jako podchorąży w wojnie polsko - bolszewickiej 1919-1920. Walczył w załodze Pociągu Pancernego Nr 4 „Groźny”. Wyróżnił się w walce na froncie. Mianowany ppor. sł. st. piech. w 1920. Po wojnie przeniesiony do 76 pp w Grodnie. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. długoletni oficer 76 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopni kpt. sł. st. piech. 1 i 1930. Z dniem 01 VIII 1930 przeniesiony  z 76 pp do  3 Okręgowego Urzędu WF i PW - DOK III w Grodnie  na stanowisko referenta. Przeniesiony w VI 1934  z DOK III Grodno do 67 pp w Brodnicy na stanowisko d-cy  Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty  4 DP  przy 67 pp. W 1937 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Przeniesiony na stanowisko d-cy 4 kompanii w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”, a w VI 1939 przeniesiony na stanowisko z-cy d-cy Samodzielnego Batalionu Fortecznego „Mikołów” w składzie Grupy Operacyjnej “Śląsk”, który bronił odcinek frontu w rejonie wsi Mokra, potem na Lubelszczyźnie, potem w Lasach Augustowskich. Unika niewoli. Po przedostaniu się do Warszawy w 1940 podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/AK organizator Placówki Wywiadowczej krypt. “Zygmunt”. Po VI 1941 przeniesiony do Organizacji Dywersyjnej „Wachlarz” i skierowany na stanowisko z-cy d-cy IV Odcinka płk-a W. Komierowskiego a w V 1942 obejmuje dowodzenie tym odcinkiem. Wobec nieprawidłowości w działaniach 28 IX 1942 zostaje wezwany do sztabu „Wachlarza” w Warszawie, gdzie zarzucono mu zatajenie matactw poprzedniego d-cy i pozbawiono dowództwa. W tej sytuacji wstępuje do NSZ. W II 1943 mianowany kmdtem Kwatery Głównej KG NSZ, a w III 1944 objął dowodzenie Brygady Dyspozycyjno-Zmotoryzowanej „Koło”. Jako d-ca Brygady “Koło” NSZ walczy w Powstaniu Warszawskim. Walczył na Starym Mieście i w Śródmieściu. Po upadku Powstania Warszawskiego mianowano go inspektorem Obszaru Zachodniego NSZ. Po utworzeniu NZW obejmuje dowództwo Okręgu Częstochowa NZW. Aresztowany przez UB. Zwolniony po interwencji Żydów , którzy zostali uwolnieni przez jego oddział w Czasie Powstania Warszawskiego z tzw „Gęsiówki”. Po zwolnieniu ukrywał się potem uciekł z Polski do Szwecji, gdzie w 1946 był kierownikiem placó1)ki wywiadowcze. Później wyemigrował do Kanady. Mieszkał w Montrealu, gdzie zmarł w II 1956. Pochowany na cmentarzu  weteranów “Field of Honour” w Pointe Claire”.
    Odznaczony: KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski  1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932 ;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;A. Zagórski. Zrzeszenie WiN w Dokumentach. T. VI, cz. 3. Wrocław 2000; C. Chlebowski. Wachlarz. W-wa 1985

     
    Rembacz Józef
    [1912-?], ppor. lek.[1938]
    Ur. 4 VII 1912. Absolwent gimnazjum z maturą. Następnie w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie. Jednocześnie studiuje na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując w 1938 dyplom lekarza med. Promowany 1 XI 1938 ppor. sł. st. sanit. Staż  odbywał w szpitalu CWSanit. W Warszawie. W 1938-1939 odbywał praktykę w szpitalu Centrum Wyszkolenia sanitarnego w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  lekarza sanitarnego III batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Reppel Witold Marian Felicjan
    [1916-1939], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 10 V 1916. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał  w okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1935 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 26 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 26 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu w 4 szwadronie 26 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. m. in. na Lubelszczyźnie. Poległ 27 IX 1939 w walce z Sowietami w rejonie m. Władypol k. Sambora
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.1926-1939; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Rerutko Jan Kanty Włodzimierz Andrzej
    [1918-1943], ppor. piech.[1938], w konspiracji ZWZ/AK por.[1942]ps. „Drzazga”
    Ur. 24 XI 1918 w Krakowie, syn Piotra i Antoniny –Aleksandry  z d. Bocheńskiej. Uczył się w Szkole Powszechnej w Krakowie. Od 1932 kształci się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Rawiczu, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.- Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 I 1938 z przydziałem do 80 pp w Słonimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 80 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 180 pp rez. w składzie SGO „Polesie” . Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Po kapitulacji polskich oddziałów od 5 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przewożony do  oflagu w   Niemczech,  zbiegł z transportu i w XI 1930 powraca do domu w Krakowie. Czynny w konspiracji ZWZ od końca 1939 na terenie Krakowa, skąd zostaje skierowany do Sanoka z zadaniem zorganizowania siatki przerzutów granicznych. W 1940 pełnił funkcję rezydenta w kierowanej przez Aleksandra Rybickiego „Jacek” służbie łączności zagranicznej w Bieszczadach. Oficjalnie pracował jako gajowy w Kalnicy . Kilkakrotnie był w Budapeszcie  i Krakowie. W III 1940 zorganizował sztafetę kurierska z Baligrodu do Budapesztu przez Żebracze i Użgorod. W VII 1940 mianowany został z-cą kierownika odcinka łączności „Bronisława”. W VIII 1940 zorganizował przy pomocy kolejarzy węgierskich bezpośredni szlak przerzutowy dla poczty konspiracyjnej z Budapesztu do Berna. Latem 1941 zatrzymany przez słowacką straż graniczną. Wykupił się wówczas z aresztu. We IX 1941 zatrzymany ponownie przez słowacką straż graniczną w czasie obławy podczas polowania zorganizowanego dla dygnitarzy słowackich. Przekazany do Placówki Grenzschutzu w Cisnej, skąd udało mu się zbiec. Brał udział wykradzeniu z sanockiego szpitala aresztowanej wraz z nim łączniczki Marii Szerockiej „Mucha”. Zagrożony aresztowaniem został przerzucony do Nowego Targu. Zostaje kurierem  na trasie z Nowego Targu na Węgry.24 II 1942 ponownie zatrzymany przez słowacką straż graniczna, zwolniony w tym samym dniu z aresztu po interwencji Antoniny Małasińskiej z Dursztyna u miejscowego naczelnika straży granicznej. W IV 1943 zostaje przeniesiony do Okręgu AK Wołyń. Przebywał w Łucku, gdzie ukrywał się u Ireny Mickiewiczowej. Awansowany do stopnia por. piech. Mianowano go oficerem dyspozycyjnym w sztabie Inspektoratu AK Łuck. Dowodził dyspozycyjnym oddziałem part. Inspektoratu krypt. „Łuna”. Brał udział w obronie polskich wsi Antonówka, Rafałówka, Wola Kotowska, oraz w bitwie obronnej o Przeobraże. Nawiązał wówczas współpracę z sowieckim oddziałem płk Prokopiuka. Otrzymał propozycję podporządkowania się z całym oddziałem dowództwu sowieckiemu. Po zdecydowanej odmowie 6 XI 1943 w towarzystwie tłumacza i woźnicy pojechał po raz kolejny do kwatery płk Prokopiuka  w Hermanówce. Po przeprowadzeniu rozmów opuszcza sowiecka kwaterę, ale po drodze zostaje zastrzelony przez sowieckich partyzantów.
    Pochowany na cmentarzu w Przeobrażu.
    Odznaczony: ZKZ z M.
    Tajny Dz. Pers. Nr z 15 X 1938; R, Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.

     
    Respondek Jerzy
    [1915-?], ppor. sł. st. kaw.[1939]
    Ur. w 1915. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1936-1937 odbywał przeszkolenie w Szkole Podchorążych Piechoty oraz praktyki w pułku kawalerii. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Absolwent tzw. promocji wojennej. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy  plutonu w 4 szwadronie 3 p. uł. w skaldzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę, gdzie dostał się pod Tomaszowem Lub. do niewoli niemieckiej. W okresie IX 1939 - wiosna1945 przebywał w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 pozostaje na emigracji. Początkowo przebywał w Wlk. Brytanii, skad wyemigrował do Stanów zjednoczonych i tam osiadł na stałe. Działa aktywnie jako wiceprezes Związku Kadetów  Lwowskich w USA i kmdt Placówki nr 1 Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w USA.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 989.

     
    Reszke Kazimierz
    [1900- +?],  rtm. sł. st. kaw. [1936]
    Ur. 04 III 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W PW od XI 1918. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Pozostaje w wojsku jako podoficer. Od 14 II 1921 – 21 VI 1921 w Szkole Podchorążych w Warszawie- klasa „38”, a od VIII 1921 do VIII 1922  na III Kursie w  Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1922 z przydziałem do
    7 psk na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany po weryfikacji z starszeństwem od 1 VII 1923. Długoletni oficer 7 psk w Poznaniu, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1936. W latach 1937-1939 pełnił funkcje oficera mobilizacyjnego 7 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939  przydzielony został do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej brygady Kawalerii w Kraśniku, gdzie zostaje wyznaczony d-cą szwadronu zapasowego 7 psk. Od 23 IX 1939 dowodzi 4 szwadronem z organizowany w OZ WBKaw. W Kraśniku w składzie Kawalerii Grupy „Dubno”. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: KN, KW, 3x,
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów Kawalerii 1930.;Dz. Pers. Nr 40 z 21 X 1922; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. S. Tym. 7 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999.

     
    Rettinger Stefan
    [1894-1940], kpt. lek. sł. st. sanit.[1938], pośm. mjr [2007]
    Ur. 06 I 1894 w Rudkach, syn Zygmunta i Jadwigi z Chądzyńskich. Absolwent gimnazjum z maturą. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w pociągu pancernym „Wilk”. W latach 1921-1927 w rezerwie. Do służby czynnej powołany w 1928. Mianowany ppor. sł. st.  1 VII 1928. Przeniesiony z 5 psp do 6 Szpitala Okręgowego  na okres od 5 VIII 1928 do 15 XII 1928, gdzie służył jako podlekarz. Następnie przedłużono mu służbę w 6 Szpitalu Okręgowym do 31 XII 1929. Przeniesiony w 1931 z 6 Szpitala Okręgowego do 6 Batalionu Sanitarnego na stanowisko z-cy oficera materiałowego. Przeniesiony w 1931 z 6 Batalionu Sanitarnego  do 40 pp we Lwowie na stanowisko podlekarza, jednocześnie studiuje na Wydziału Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego uzyskując w 1933 dyplom lekarza med. Awansowany 1 I 1934 do stopnia por. sł. st. sanit. Z dniem 01 VII 1934 przeniesiony z 40 pp do 6 Okręgowego szpitale we Lwowie w celu odbycia stażu szpitalnego. Po odbyciu stażu przeniesiony do 40 pp, potem po 1936 do 12 p. uł. Awansowany 19 III 1939 do stopnia kpt. sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku lekarza sanit. 12 p. uł.  w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Uczestnik walk na szlaku bojowym pułku. Od 25 IX 1939 w grupie płk-a dypl. T. Zieleniewskiego, potem w Grupie Kawalerii „Chełm” płk-a W. Płonki, wchodzącej w skład Grupy „Dubno”. Po zakończeniu działań prawdopodobnie powrócił do Lwowa i tam aresztowany przez NKWD został uwięziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany w IV 1940 w Charkowie przez funkcj. NKWD.
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie  mjr -em
    Dz. Pers. Nr 14  z 5 XI 1928;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11  18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik 1939. Kraków 2006; J. S. Wojciechowski. 12 Pułk Ułanów. Pruszków 2003; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

     
    Reutt Mieczysław
    [1891-1945], kmdr ppor.[1938]
    Ur. 24 IV 1891. Uczestnik I wojny światowej. W stopniu por. art. przyjęty we XI 1918 do WP. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył  w VIII DAK, gdzie dowodził baterią. W 1924 służy w 7 dak na stanowisku p. o.  kwatermistrza. Przeniesiony po 1926 do  7 Okręgowego Szefostwa Artylerii w Poznaniu. W 1929 przeniesiony do 7 pac., a w IV 1930  przeniesiony z 7 pac do Flotylli Pińskiej na stanowisko oficer taktycznego z jednoczesnym przeniesieniem z Korpusu Oficerów Artylerii do Korpusu Oficerów Rzeczno-Brzegowych. Do stopnia kmdr-a ppor. sł. st. mar. awansowany 19 III 1938. Pełnił funkcję oficera inspekcyjnego  Portu Wojennego w Pińsku. Uczestnik  kampanii wrześniowej 1939. Po wojnie w Wlk. Brytanii. Zmarł 5 IX 1945 w Royal Navy Hospital w Plumouth. Pochowany na Weston Mill Cementary w Devenport.
    Odznaczony: KW, ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rewieński Władysław
    [1907-?], kpt. sł. st. łączn.[ 1938]
    Ur. 27 VI 1907. Absolwent szkoły średniej z maturą. W okresie 1 X 1926-15 VII 1927 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1927-1929 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie na kierunku łączność z równoczesnym wcieleniem do kadry Oficerów Łączności. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. w 1930 z starszeństwem od 15 VIII 1929 z przydziałem do kadry 3 batalionu telegraficznego., a następnie w 3 baonie telegraficznym. W 1932 przeniesiony z 3 batalionu łączności  do kadry 3 batalionu łączności. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony po 1935 do 23 DP w Katowicach na stanowisko d-cy plutonu w kompanii łączności. Awansowany 19 III 1938. W okresie 1938-1939 d-ca kompanii łączności 23 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 23 kompanii łączności w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem nas szlaku bojowym 23 DP.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 12496
    Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 14 z 26 IX 1930; Rocznik oficerski 1932;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932;
    Uzupełniam.
    Witam, to mój dziadek ur. w 1907, zm. 1986 w Szczecinie rok po przyjeździe z emigracji z Argentyny , Buenos Aires. Wyjechał tam z Londynu ok. 1945. Był wcześniej w oflagu (którym?) i uciekł. Uczestnik walk pod Monte Casino. Żona i
    większa część rodziny z Mikulicz, koło Grodna wywieziona na Syberię w 1939, parę osób wróciło , dzięki temu jestem....
    inf. Wojciech Rewieński 04.02.13
     
    Rękawek Jan Stanisław
    [1903-?], por. rez. kaw.[1936]
    Ur. 10 V 1903. Ukończył szkołę średnią. W okresie od 20 IX 1926-24 IV 1927 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929 z przydziałem do 1 psk w Garwolinie. Ewidencyjnie podlegał PKU Puławy. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowano go 1 I 1936 do stopnia por. rez. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w szwadronie rozpoznawczym 1 Pułku Strzelców Konnych Zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej. Walczył na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX C w Rotenburgu, potem w II C w Woldenbergu. Po wojnie w kraju.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków2003; W. Zaleski. W Warszawskiej brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Riczka Bronisław 
    [1892-1939], rtm. sł. st. kaw.[1932]
    Ur. 29 VI 1892. uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Absolwent 38 klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie, gdzie przebywał od 14 II 1921-21 VI 1921. W stopniu podch. kaw. przydzielony do 26 p. uł. Z dniem 1 XI 1921 mianowany ppor. sł. st. kaw. Służy nadal w 26 p. uł., gdzie dowodzi plutonem. Zweryfikowany w 1922 w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1921. Długoletni oficer 26 p. uł gdzie pełni różne funkcje. Z dniem 01 IX 1929 przeniesiony z 26 p. uł. do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, gdzie w latach 1929-1931 był dowódcą i plutonu w szwadronie szkolnym Szkoły Podchorążych Kawalerii., potem instruktor. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 1 I 1932. w 1936 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy szwadronu KOP „Czortków”. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi szwadronem kawalerii dywizyjnej 36 DP Rez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie 23 IX 1939 poległ w walce z wrogiem w bitwie pod Jacnią. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Krasnobrodzie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ 2x,
    Dz. Pers. Nr 9 z 14 IV 1922; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa - Pułtusk 2001; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Rieger Jan Edward
    [1909-1976], kadet, por. sł. st. kaw.[1935]
    Ur. 14 X 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 19381939 był z-ca oficera mobilizacyjnego w 11 p. uł. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego 11 p. uł. w skaldzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 11 p. uł. od Ciechanowa na Lubelszczyznę, gdzie po kapitulacji SGO „Polesie” dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu II A w Prenzlau, potem od 1940 przebywał w oflagu II C w Woldenbergu. Podczas ewakuacji jeńców z oflagu II C znalazł się w m. Deetz /Dziedzice/, gdzie 30 I 1945 doszło o walki konwojentów niemieckich z czołówką sowieckich czołgów. W wyniku eksplozji pocisku czołgowego w stodole, gdzie znajdowali się jeńcy zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu, potem powraca do Ciechanowa, gdzie zamieszkał na stałe. Zmarł 26 X 1976 w Ciechanowie. Pochowany na cmentarzu Bródno w Warszawie.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rieger Zygmunt
    [1902-?], inż., ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 13 VI 1902. Absolwent gimnazjum potem wyższych studiów z dyplomem inż. Służbę wojskową odbywał  w okresie od  20 IX 1926-24 IV 1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 12 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 12 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Czortków. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego d-cy 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 3 p. uł. od Tarnowskich Gór na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Riesser Alfred Wilhelm
    [1889-1957], dr ppłk  sł. st.  żand.[1931]
    Ur. 4 VII 1889. Absolwent szkoły średniej z maturą, a następnie wyższe studia prawnicze. Uzyskując tytuł dr-a. Służbę wojskową odbywał w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs oficerów rezerwy.  Czynny w POW. Przyjęty do służby w WP w XI 1918 w stopniu por. żand. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w II dyonie żandarmerii, gdzie pełnił funkcję p. o. z-cy d-cy dyonu. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia mjr-a sł. st. Następnie  w 1924 z-cy d-cy 2 dyonu. W okresie IV 1927-2 III 1932 dowodzi 4 dywizjonem żandarmerii w Łodzi. Awansowany 1 I 1931 do stopnia ppłk-a sł. st. żand. Od 02 III 1932-21 XI 1934 d-ca 8 dywizjonu żandarmerii w Toruniu. Od 22 XI 1934 do VIII 1939 dowodzi 5 dywizjonem żandarmerii w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy żandarmerii Armii „Kraków”. Uczestnik walk na szlaku bojowym Armii „Kraków”. Przebywał w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju.
    Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł w 1957.
    Odznaczony: ZKZ 2x, MN
    Roczniki oficerskie 923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Ritzka Egon Roland
    [1912-1939], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 13 III 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 23 DP przy 73 pp w Katowicach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych  awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1937 z przydziałem do 73 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu kolarzy w 73 pp w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 73 pp. Poległ w walce z Niemcami w m. Pacanów.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse Ofierskie w WP 1935-1939. Kraków  2003; J. Przemsza-Zielińśki. Księga  Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989.

     
    Robak Władysław
    [1898-1963], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 28 XII 1898. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. W latach 1921-1922 w stopniu kpr. był instruktorem kompanii w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Absolwent III Kursu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 I 1923. Służył w 25 p. uł. Awansowany do stopnia por. 1 VIII 1924. Po 1926 został przeniesiony z 25 p. uł. do 9 psk w Grajewie. Długoletni oficer 9 psk, gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 1 szwadronu 9 psk. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii, potem na Lubelszczyźnie w SGO „Polesie”. Po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. W okresie X 1939-IV 1945 przebywał w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji Osiadł na stałe w Wlk. Brytanii. Mieszkał w Londynie.
    Zmarł 4 II 1963 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury w Londynie.
    Odznaczony VM kl. 4 i 5, KW
    Dz. Pers. Nr 11 z 23 II 1923;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Z. Gnat – Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych, Pruszków 1999; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Robakiewicz Edward Aleksander 
    [1889-+?], płk sł. st. art.[1933]
    Ur. 20 X 1889 w Płocku, syn Władysława i Marii z d. Jasieńskiej. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii rosyjskiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej artylerii. Od XI 1917 w I KP w Rosji. Był oficerem 1 dak. Od 18 IV –o1 VI 1918 w stopniu podkapitana Szkole Oficerów Artylerii 1 KP w Bobrujsku Do WP przyjęty w XI 1918 w stopniu kpt. art. Z dniem 31 XII 1918  przydzielony do Szkoły Artylerii w Rembertowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył  w 1 DAK, potem długoletni d-ca 2 DAK w Dubnie. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 VII 1923. 2 DAK dowodził do 1928. Przeniesiony do  Rejonowego Inspektoratu Koni Stargard. W  XI 1929 przeniesiony z Rejonowego Inspektoratu Koni Stargard do 8 pap w Płocku na stanowisko d-cy pułku. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. art. 1 I 1933. W 1938 przeniesiony na stanowisko  d-cy artylerii dywizyjnej 19 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku d-cy artylerii dywizyjnej 19 DP, potem na Lubelszczyźnie pełni funkcję z-cy d-cy 19 Brygady Piechoty.
    Odznaczony: OP4,ZKZ, MN
    Dalsze losy n/n
    Dz. Rozkazów wojskowych Nr 18 z  18 II 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,932;Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Zb. Moszumański – Z. Kozak. Wojenne Szkoły Dla Oficerów Artylerii /1914-1921/. Pruszków 2003.

     
    Roczniak Józef
    [1895-1941], oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1937], w konspiracji SZP/ZWZ, ps. „Lis”
    Kmdt prowincji „Pole” ZWZ XII 1939 - III 1940. Okręg Wilno ZWZ.
    Ur. 18 XII 1895. Ukończył gimnazjum. Od XI 1918 służył w WP. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. piechoty w 1919. W latach 1919-1920 bierze udział szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej. Za wykazane męstwo na polu bitwy odznaczono go VM kl. i KW 2. Dowodzi plutonem, kompanią. Po wojnie nadal w 5 pp Leg. Awansowany do stopnia por. sł. st. 1 IX 1920. W 1925 był d-cą kadrowego plutonu ćwiczebnego CKM w Baonie Szkolnym Podchorążych Nr III. Następnie nadal w 5 pp Leg., gdzie do 1931 dowodzi kompanią. Do stopnia kpt. sł. st. piechoty awansowany 1 I 1929. W latach 1932 – 1934 był dowódcą Dywizyjnego Kursu Podchorążych Piechoty 1 DP Leg. w Wilnie. W po ukończeniu kursu dla dowódców baonów w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie zostaje w 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy baonu KOP. Do stopnia mjr-a sł. st. piechoty awansowany 1 I 1936. W 1937 przeniesiony do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy III baonu, którym dowodził w czasie kampanii wrześniowej 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Od 15 IX 1939 po reorganizacji w 1 DP Leg. pełni funkcję z-cy d-cy 1 pp Leg. Unika niewoli i po zakończeniu działań wojennych przedostaje się do Wilna, gdzie mieszkał przed wojną.
    Od jesieni 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ na terenie Wilna. Jednocześnie przewodzi konspiracyjnemu kołu pułkowemu 5 pp Leg. Od XII 1939 z ramienia SZP zostaje k-dtem terenu „Pola” SZP/ZWZ w utworzonym okręgu wileńskim SZP/ZWZ. Na początku III 1940 zostaje przeniesiony na teren Nowogródczyzny z zadaniem zorganizowania struktur ZWZ na tym terenie, gdzie wyjechał razem z ppłk A. Obtułowiczem. Aresztowany przez NKWD w IV 1941 i umieszczony w więzieniu w Mińsku. Po napadzie Niemców na Związek Sowiecki 21 VI 1941 z więzienia w Mińsku zostaje ewakuowany na Wschód. W czasie marszu zostaje 24 VI 1941 zamordowany przez strażników z NKWD.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4 , KW 4, KN, KZ srebrnym, Medalem za Wojnę 1918-1921.
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939; H. Piskunowicz. AK na Wileńszczyźnie /w:/ AK – rozwój organizacyjny. W-wa 1996; L. Tomaszewski. Kronika Wileńska 1939-1941. W-wa 1989; J. Wołkonowski. Okręg Wileński ZWZ-AK 1939-1945. W-wa 1996.

     
    Roczniok Otton
    [1914-1999], ppor. sł. st. piech.[1936], w WP/LWP gen. bryg. [1960]
    Ur. 26 VI 1914 w Zabrzu. Ukończył szkołę średnia. W latach 1933-1934 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 75 pp w Chorzowie na stanowisko d-cy plutonu. W okresie 1938-1939 d-ca plutonu w 2 kompanii I batalionu z 75 pp stacjonującego w Rybniku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 75 pp w składzie 23 DP. Walczy z Niemcami na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu działań w niewoli niemieckiej. Początkowo przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Działał w jenieckiej konspiracji obozowej. Po uwolnieniu z niewoli w II 1945 powraca do kraju. Powołany do służby wojskowej w WP, potem LWP. Awansowany do stopnia mjr-a brał udział w walkach z oddziałami UPA w Bieszczadach podczas akcji „Wisła” w składzie 7 DP. W 1950 w stopniu ppłk-a był szefem sztabu 11 DP. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Awansowany do stopnia  ppłk-a  dowodził 23 Dywizja Desantową. Do stopnia gen. bryg. awansowany w 1960. Przez wiele lat pełnił funkcję szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Katowicach. Od 1970 w st. sp.
    Zmarł w 1999.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. 1. Katowice 1989; J. Olesik. Oflag II C Woldenberg. W-wa 1988.

     
    Rodziewicz Franciszek
    [1894- +?], mjr. sł. st. piech.[1927]
    Ur. 6  II 1894 w Żupanach pow. Oszmiana. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na w szeregach 19 pp froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Dowodził kompanią i przejściowo I batalionem 19 pp. Zweryfikowany po wojnie w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył nadal w 19 pp, gdzie pełni różne funkcje. Po 1925 przeniesiony z 19 pp do 61 pp w Bydgoszczy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1927 zostaje mianowany w IV 1927 d-cą  III batalionu w 61 pp. W 199 przeniesiony na stanowisko d-cy baonu do Korpusu Ochrony Pogranicza. Przeniesiony z KOP w VI 1933 do 79 pp  w Słonimiu na stanowisko d-cy batalionu. Po 1935 przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Bydgoszczy. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Kwatery Głównej 39 DPRez. Uczestnik walk na szlaku bojowym 39 DPRez.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933.

     
    Rodziewicz Grzegorz
    [1904-?], kpt. br. panc.[1936]
    Ur. 02 IX 1904 w Łozowatej na Ukrainie. Uczęszczał do szkoły średniej. W okresie od 04 VIII 1921 – do 07 VII 1922 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, potem w IX 1922- VII 1923 w Oficerskiej Szkole Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1923 z przydziałem do 78 pp w na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1925. Przeniesiony w 1927 z 78 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9  w Berezie Kartuskiej, potem od 1928-1929 w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 9 w Berezie Kartuskiej, potem przeniesiony w 193o do Dywizyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty 24 DP przy 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu i instruktora. Przeniesiony z dniem 01 IV 1932 z Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy Piechoty 24 DP przy 17 pp na 6 miesięczny kurs unitarny broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie. Po ukończeniu kursu przydzielony do 3 p. panc. W 1934 przeniesiony z b. 3 p. panc. do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych na stanowisko instruktora. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1936. W latach 1937-1939 d-ca kompanii szkolnej w 4 Batalionie Pancernym. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii czołgów 91 dywizjonie pancernym zmobilizowanym przez 4 batalion panc.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 44 z 3 VII 1923Dz. Pers. Nr 52 z 29 VII 1923; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932;Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rodziewicz Mikołaj I
    [1897-+?], mjr sł. st. art.[1936]
    Ur. 16 v 1897 w Druskiennikach. Syn Eugeniusza/ generała WP/ i Wilhelminy z Tilzmanów. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w IV Dywizjonie Artylerii Konnej. Awansowany 1 vII 1923 do stopnia kpt. sł. st. art. W 1923 służył w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu z przydziałem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Artylerii na stanowisko instruktora. W 1924 przeniesiony do 11 dak służy odkomenderowany nadal do Obozu szkolnego artylerii jako instruktor w Szkole Strzelania Artylerii w Toruniu. W 1925 ponownie w 11 dak., skąd został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie z równoczesnym przeniesieniem do Kadry Oficerów Artylerii. Z dniem 1 IX 1929 przeniesiony z WSWoj. na stanowisko oficera sztabu 20 DP w Baranowiczach. W X 1931  przeniesiony z sztabu 20 DP do 20 pal w Prużanie z przydziałem do I dywizjonu stacjonującego w Baranowiczach.  W IV 1933 przeniesiony z 20 pal do 9 dak w Baranowiczach na stanowisko d-cy baterii. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1936. Przesunięty w 1936 na stanowisko z-cy d-cy 9 dak. w latach 1938-1939 pełnił funkcję I z-cy d-cy 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera sztabu artylerii 41 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym dywizji m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 5 11 IV 1933;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rodziewicz Rajmund
    [1915?-?], ppor. sł. st. kaw. [1939]
    Ur. w 1915?.Absolwent gimnazjum. W latach 1936-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym oraz praktyki w pułku kawalerii. W latach 1937-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Absolwent tzw. wojennej promocji. Rozkazem NW WP z 13 IX 1939 mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VIII 1939  służył w 23 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 23 p. uł. na stanowisku oficera ordynansowego pułku, potem na Lubelszczyźnie walczy na stanowisku adiutanta d-cy pułku „Bohdan”  mjr- B. Dobrzyńskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli. Po wojnie podobno mieszkał w Wlk. Brytanii.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Biuletyn Przegląd Kawalerii Nr 127 z 1987. Londyn 1987.

     
    Rogalski Albin Edward
    [1897-1952], ppłk sł. st. piech.[1938], od 1945-1947  II KP PSZ
    Ur. 16 I 1897 w Winnikach k. Lwowa, syn Jana i Katarzyny  z Kaczanowiczów. Absolwent VI Gimnazjum we Lwowie, gdzie  otrzymał świadectwo dojrzałości. W VIII 1915 wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Służył kolejno w 30 pp, potem 92 pp. Walczył na froncie włoskim, gdzie dostał  się  27 X 1918 do  niewoli angielskiej. Od 20 XII 1918 w stopniu ppor. Piech. wstępuje do formowanych w obozie La Mandria di Chivasso polskich oddziałów. Bierze udział w tworzeniu 4 pp. w okresie od 18 II  -17 IV 1919 służył w francuskim 221 pp, potem w 8 p. strzelców Armii Polskiej gen. J. Hallera we Francji. W V 1919 wraz z pułkiem powraca do kraju. Walczy na froncie ukraińskim  jako d-ca 10 kompanii w 8 p. strz. przemianowanym 1 IX 1919 na  50 pp. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Do XII 1919 przebywał na leczeniu szpitalnym. W XII 1919 powraca do służby frontowej. Walczy na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Ranny 11 VIII 1920. Awansowany 29 XII 1920  do stopnia por. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Po wojnie służył nadal w 5o pp w Kowlu, gdzie jest m. in. d-cą szkoły podoficerskiej. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VII 1923. W okresie 7 I – 6 VI 1925 ukończył 5 miesięczny kurs udoskonalający dla młodszych oficerów w piechoty w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Chełmnie.. W latach 1926-1927 pełnił funkcję adiutanta d-cy pułku. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1931. Przeniesiony w III  1931 z 50 pp do 1 psp w Nowym Sączu  na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. Piech. 19 III 1938. w okresie 1938-1939 pełni funkcje I z-cy d-cy 75 pp w Katowicach. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 203 pp rez. w składzie 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku w rejonie Tarnowskie Góry-Kobiór, później 7-8 IX 1939 pod Proszowicami i w ciężkich walkach 9-11 IX 1939 pod Osiekiem, a następnie 18-19 IX 1939 pod Tomaszowem Lub. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu walk podejmuje nieudaną próbę przedostania się na Wegry. Ujęty przez Niemców 21 IX 1939 dostaje się do niewoli. Przebył w oflagu VII A w Murnau, gdzie sporządził relację z działań 203 pp rez. Po uwolnieniu z niewoli 29 IV 1945 wyjechał do Włoch, gdzie wstępuje do II Korpusu Polskiego.  Od jesieni 1946 w Wlk. Brytanii. Nie brał udziału w ruchu kombatanckim.
    Zmarł 25 X 1952 w Londynie. Pochowany na cmentarzu Fulham Cementary /Sheen/
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923, 1924,19238,1932; Dz. Pers. Nr 26 z 4 III 1925; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975

     
    Rogalski Eugeniusz
    [1913-1939], ppor. rez. piech. [1938]
    Ur. 3 XI 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 odbywał służbę wojskową na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty 3 DP przy 9 pp w Zamościu. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z Niemcami w szeregach 9 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył m. in. pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Hrubieszowie, gdzie zmarł 01 XI 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Hrubieszowie.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Rogalski Julian 
    [1894-?], mgr praw,  mjr. aud. [1936], pośm. ppłk [2007]
    Ur. o9 I 1894 w Strusowie woj. tarnopolskie, syn Jana i Anny z Zastawnych. Absolwent gimnazjum  w stryju, które ukończył z wyróżnieniem. W latach 1912-1914 członek organizacji  wojskowej PDS w Stryju. Ochotniczo 3 XI 1914 wstępuje do Legionów Polskich z przydziałem do 2 pp Legionów Polskich, skąd zostaje zwolniony w I 1915  z powodu choroby. W II 1915 powołany do służby w armii austriackiej. Ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Mianowany chor. piech. 1 VIII 1915. Walczył na froncie rosyjskim. Do stopnia ppor. piech. awansowany 1 VIII 1916. Podczas walk w XI 1916 dostaje się do niewoli rosyjskiej w której przebywa do VIII 1918. Po powrocie służył nadal w armii austriackiej. Mianowany por. piech. 1 XI 1918. Do służby w WP zgłasza się 23 XI 1918. Wcielony do 40 pp, gdzie początkowo był d-cą kompanii, potem referentem. Zweryfikowany w 1921 w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VI 1919.W 1922 ukończył Kurs Oficerów Registratorów przy Dowództwie Okręgu Korpusu X w Brześciu nad Bugiem. Służył nadal w 40 pp we Lwowie. W 1924 oficer kancelarii sztabu DOK VI we Lwowie. 1 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. adm. /kanc. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Jednoczenie studiował na wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując 15 I 1925 tytuł mgr-a prawa. Później przeniesiony do PKU Warszawa M IV. Przeniesiony w 1931 z korpusu oficerów administracyjnych – dział kanc. do korpusu oficerów sądowych i przydzielony jednocześnie do WSO VIII w Grudziądzu z przydziałem do Prokuratury przy WSO VIII na stanowisko asystenta. W 1932 mianowany sędzią śledczym   w wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przeniesieniem do WSO VIII na stanowisko sędziego  śledczego. W 1933 mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych  z równoczesnym przeniesieniem  do Prokuratury  przy WSO VIII na stanowisko podprokuratora. Awansowany 1 I 1936 do stopnia mjr-a sł. st. sąd. Z dniem 28 V 1937 obejmuje stanowisko wiceprokuratora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej Nr III w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 1 DP Leg. walczył z wrogiem na szlaku bojowym 1 DP Leg. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 prawdopodobnie powrócił do Wilna. Aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim. Żonaty z Ludmiłą z Millerów, miał córkę Jadwigę i syna Czesława
    Odznaczony: ZKZ, Medalem za Wojnę 1918-01921, Medalem 10- Lecia Odzyskanej Niepodległości.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany ppłk
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000;WPH Nr 1 z 1991. W-wa 1991.

     
    Rogalski Wacław
    [1900-1939], kpt. sł. st.  art.[1931]
    Ur. 28 IX 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W PW od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu ppor. piech. służy w  12 pp. Do stopnia por. sł. st. Piech. awansowany 1 VII 1920. W 1923 odkomenderowany na stanowisko oficera kasowego do Ekspozytury Nr VI Oddziału II Sztabu Generalnego WP. W 1924 służy ponownie w 12 pp. Po 1925 skierowany na kurs dla oficerów artylerii w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu kursu przydzielony do 3 pac w Wilnie. Jednocześnie przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1931. Długoletni oficer 3 pac, gdzie dowodził baterią, potem d-ca pułkowej szkoły podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 baterii z I dywizjonu  3 pac Bateria wspierała działania oddziałów 13 DP. Walczył z Niemcami w rejonie Głowaczowa, gdzie poległ 11 IX 1939. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Magnuszowie.
    Odznaczony: KW, MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Ciężkiej. Pruszków 19093.

     
    Rogatko Kazimierz
    [1899-?],  por. sł. st. kaw.[1934]
    Ur. 22 III 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W PW od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie pozostał w służbie zawodowej. Ukończył szkołę podoficerską kawalerii. W latach 1928-1931 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów zawodowych w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1931 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. Awanswony 1 I 1934. W latach 1938-1939  d-ca 1 szwadronu 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 2 psk w składzie Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 2 psk. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  zniewoli 30 I 1945 powraca do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy 1922-1938. Klasa kawalerii. W-wa 1989; st. Piotrowski. W żołnierskim siodle. W-wa 1982;J. S. Wojciechowski. 2 psk. Pruszków 1998.

     
    Rogawski Zbigniew
    [1905-po 1971], oficer sł. st. piechoty WP/KOP, kpt. [1937], w konspiracji ZWZ/AK/DSZ, mjr [1945], działacz WiN, ps. „Baca”, „Młot”, „Tomasz”, „Oborski vel Tomasz Oborski vel Tadeusz Czarnecki vel Zygmunt Woźniak
    Kmdt Obwodu AK Dąbrowa Tarnowska IV 1943-15 XII 1944. Kierownik I Rejonu Wschodniego WiN. Okręg Kraków WiN.
    Ur. 22 VI 1905 w Chabówce. Syn Leona. Uczęszczał do gimnazjum w Nowym Targu, gdzie w 1926 zdał maturę. W latach 1926-1927 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie odbywał kurs unitarny, potem praktyki. Następnie od X 1927 do VIII 1929 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1929 z przydziałem do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1932. Do 1935 służy w 17 pp na stanowisku m.in. d-cy kompanii. Jako wyróżniający się w służbie oficer zostaje w 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem na stanowisko d-cy kompanii granicznej w Baonie KOP „Sienkiewicze”, potem adiutant Baonu KOP „Sienkiewicze”. Po mobilizacji w III 1939   d-ca 2 kompanii granicznej „Grabów” stacjonującej w miejscowości Grabów pow. Łuniniec na Polesiu, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Od 17 IX 1939 walczył z wojskami agresora sowieckiego Podczas zaciętych walk nad rzeką Słucz, gdzie wojska sowieckie zaatakowały pozycje obronne zajmowane przez jego kompanię zostaje ranny i wzięty do sowieckiej niewoli, skąd udało mu się po kilku dniach uciec. Podczas okupacji niemieckiej przebywał na terenie Dąbrowy Tarnowskiej. Czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Okręgu ZWZ/AK Kraków. Od III 1940 do X 1941 pełnił funkcje z-cy k-dta Obwodu ZWZ Dąbrowa Tarnowska. Oficjalnie zatrudniony w Spółdzielni „Rolnik” w Dąbrowie Tarnowskiej. Następnie od IV 1943 k-dt Obwodu Dąbrowa Tarnowska. Uczestniczył w 1944 w operacji „Most”. W okresie „Burzy” d-ca III Baonu 16 pp AK, którym dowodził w działaniach zbrojnych prowadzonych przeciwko okupantowi niemieckiemu. Odwołany z funkcji k-dta Obwodu AK Dąbrowa Tarnowska. Rozkazem K. O. AK Kraków z dniem 15 XII 1944 zostaje przeniesiony do sztabu K. O. AK Kraków na stanowisko oficera operacyjnego w Oddziale III K. O. Na początku I 1945 zgłosił się w Krakowie do dyspozycji K. O. AK Kraków. Jednak funkcji nie objął z powodu rozwiązania 19 I 1945 AK. Awansowany rozkazem KG AK z 23 I 1945 do stopnia mjr-a sł. st. piechoty z starszeństwem 1 I 1945. Po rozwiązaniu AK nadal czynny w konspiracji poakowskiej. Powraca na teren inspektoratu AK Tarnów, gdzie kieruje Obwodem AK Dąbrowa Tarnowska w likwidacji, oraz strukturami inspektoratu tarnowskiego AK/DSZ w likwidacji, a od sierpnia 1945 Okręgu Krakowsko- rzeszowskiego DSZ. Od jesieni czynny w strukturach Zrzeszenia WiN. Nadal kieruje obwodem WiN Dąbrowa Tarnowska, a po utworzeniu Rejonu Wschód WiN w skład, którego wchodziły: Tarnów, Brzesko, Dąbrowa Tarnowska i od II 1946 Bochnia. Kierował całokształtem pracy konspiracyjnej na tym terenie. Wiosną 1946 zagrożony aresztowaniem zwraca się do kierownictwa Okręgu Kraków WiN z prośbą o przeniesienie na inny teren. Po przekazaniu funkcji wyjechał na Górny Śląsk i zamieszkał w Zabrzu przy ul. Fredry 8/2. Kontynuuje działalność konspiracyjną w WiN na terenie Okręgu WiN Katowice, gdzie pełni m. in. funkcję z-cy kierownika Okręgu WiN Katowice ppłk Stefana Musiałka. Jesienią 1946 podczas aresztowań wśród działaczy WiN okręgu wyjechał z Zabrza na Wybrzeże, gdzie osiedlił się w Gdańsku na stałe. Mieszkał tam w 1971.
    Mieszkał tam z żoną Kazimierą, żołnierzem AK/WiN ps. „Kama”, „Katarzyna”.
    Rocznik oficerski MSWoj. 1932; R. Rybka -K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. W-wa – Pułtusk 2001; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; J. Wróblewski. Samodzielna Grupa operacyjna „Polesie” 1939.     W-wa 1989; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; A. Pietrzykowa. Region tarnowski w okresie okupacji hitlerowskiej. W-wa – Kraków 1984; Z. Zblewski. Okręg Krakowski Zrzeszenia WiN 1945-1948. Kraków 2005; S. Głąb. Charakterystyka nr 200. IPN Kraków. Kwestionariusz osobowy; T. Biedroń. Okręg Krakowski WiN 1945-1947/w:/ ZHWiN nr 5. Kraków 1994.

     
    Rogoś Wojciech 
    [1907-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 24 IX 1907. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z  przydziałem do 65 pp. Ewidencyjnie podlegał PKU Gdyni. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w batalionie marszowym 65 pp w składzie 16 DP. W składzie batalionu walczył w rejonie Iłży, gdzie poległ w  walce z Niemcami 09 IX 1939. pochowany na cmentarzu w Iłży.
    Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Rogowski Michał  Jan
    [1911-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. o1 IX 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Batalionie Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 1933-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. st. piech. 15 X 1935 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany do stopnia por. 19 III 1939. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 20 pp. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii sztabowej Kwatery Głównej 6 DP w składzie armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 6 DP. Poległ w walce z wrogiem 15 IX 1939  w rejonie m. Łukowa-Podsośniny. Pochowany na cmentarzu parafialnym  w Łukowej.
    d-ca kompanii sztabowej Kwatery Głównej 6 DP
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rogowski Stefan
    [1917-1939], kpr. podch. rez.  br. panc. [1939]
    Ur. 17 VI 1917. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał w okresie od 30 IX 1938 do 15 VII 1939 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 1 psk. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu czołgów TKS w szwadronie rozpoznawczym 1 psk zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu. Poległ 18 IX 1939 w m. Zielone. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej. W-wa 1988.

     
    Rogoziński Roman 
    [1905-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 14 II 1905. absolwent szkoły średniej. W okresie od 01 IX 1925 do -1 VII 1926 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym.  Absolwent klasy 56. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928  z przydziałem do 35 pp w Brześciu nad Bugiem na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Pełnił służbę w 35 pp, gdzie pełnił różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936 dowodził kompanią. W 1937 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Sienkiewicze” . do mobilizacji w 1939 dowodził 3 kompanią  graniczną „Lenin”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii  w Baonie KOP „Sienkiewicze” w składzie Brygady KOP” „Polesie”. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1934. W-wa – Pułtusk 2001.

     
    Rohoziński Tadeusz Erazm
    [1894-1949], ppłk sł. st. art.[1938]
    Ur. o2 VI 1894. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Przyjęty do służby w WP w stopniu por. art. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. art. z starszeństwem od 1 VII 1919. Pozostawiony jako oficer rezerwy w służbie czynnej. Służył w 1 Pułku Artylerii najcięższej, gdzie dowodził m. in. baterią. Po 1925 przeniesiony do 12 dak w Ostrołęce, gdzie dowodził baterią. Do stopnia mjr-a sł. st. art. awansowany 1 I 1931. W III 1931 mianowany kwatermistrzem 12 dak, potem d-cą dywizjonu. W IV 1933 przeniesiony z 12 dak do 7 pal w Częstochowie na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 19 III 1938. W okresie 1938-IX 1939 d-ca 9 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 9 dak w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii do rozwiązania dywizjonu 27 IX 1939. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przez Wegry przedostał się  do Francji, gdzie służył w PSZ. W kampanii francuskiej w VI 1940 dowodził I dywizjonem 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej w składzie 1 DGren. Po upadku Francji przedostał się do Wlk. Brytanii, gdzie służył w PSZ. Oficer w Centrum Wyszkolenia Artylerii. W II 1945 mianowany d-cą formowanego 4 Pułku Artylerii Przeciwpancernej w składzie 4 DP.  Po demobilizacji w 1947 powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 26 XI 1949. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, MN, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;A. Kostrzewski. 9 Dywizjon Artylerii Konnej. Pruszków 1996.

     
    Rojkiewicz Ludwik
    [1897-1943], rtm. sł. st. kaw. [1933]
    Ur. 21 I 1897. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany w 1921 ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1921 służył w 17 p. uł. w Lesznie Wlk. Z dniem 25 II 1925 przeniesiony do KOP z przydziałem do szwadronu kawalerii KOP. Na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony w III 1930 z KOP do 25 p. uł. w Prużanie.  W okresie od 22 IX 1930 przebywał na 3 miesięcznym kursie w CSS w Toruniu. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1933. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego w 25 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu w oddziale kawalerii z Ośrodka Zapasowego Kawalerii Nowogródzkiej Brygady Kawalerii „Łuków”. Po zakończeniu działań unika niewoli. Podczas okupacji przebywa w Warszawie, gdzie dział w konspiracji niepodległościowej ZWZ/AK. Aresztowany przez gestapo w 1943 i uwięziony na Pawiaku. Rozstrzelany w publicznej egzekucji 23 XII 1943 przy ul. Górczewskiej , róg Płockiej.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 75 z 21 VII 1925; Dz. Pers. nr 8 z 31 III 1930; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;

     
    Rokossowski Zdzisław Stanisław
    [1903-1978], kpt. sł. st.br. panc.[1937]
    Ur. 26 III 1903. Absolwent gimnazjum. W okresie od 12 IX 1923 do 1 VII 1924 w Szkole  Podchorążych Piechoty w Warszawie-klasa 54. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1926 z przydziałem do 2 pac na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Przeniesiony w z 2 pac do 5 pac  w Krakowie. Skierowany z 5 pac z dniem 03 I 1931 na 6 miesięczny kurs unitarny oficerów broni panc. W Centrum Wyszkolenia Bronii Panc. w Warszawie. Po ukończeniu kursu powraca do 5 pac, a następnie zostaje przeniesiony do 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych w Niepołomicach. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. br. panc. 19 III 1937. W latach 1938-1939 pełnił funkcję adiutanta 2 Dywizjonu Pociągów Pancernych. W kampanii wrześniowej 1939 od 2 IX 1939  bierze udział na stanowisku d-cy 51 pociągu pancernego  w składzie Armii „Kraków“. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie, gdzie dostał sie do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem w oflagu II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu  z niewoli powraca w II 1945 do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 22 VII 1978
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 193o;Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931;Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków „ 1939.      W-wa 1975.

     
    Rolender Stanisław
    [1912-?], ppor. rez. kaw. [1937]
    Ur. 21 V 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 19 IX 1934 do 15 VII 1935. Praktyki odbywał w 4 p. uł. w Wilnie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu w 1 szwadronie 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 9 psk od Grajewa na Lubelszczyznę. Podczas walk n Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939.Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 9 Pułk Strzelców Konnych. Pruszków 1999

     
    Rolski Tadeusz Henryk
    [1906-1991], kpt. pilot sł. st. [1939], PSZ ppłk [1942]
    Ur. 18 IX 1906 w Przeworsku, syn Stanisława i /rolnika/ i Heleny z d. Sucheckiej W Przeworsku ukończył szkołę powszechną i rozpoczął naukę w prywatnym gimnazjum.  Z powodów materialnych przeniósł się do  Państwowego Gimnazjum  im. A. Witkowskiego w Jarosławiu, gdzie w VI 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości.  W okresie o1 IX 1927-30 VI 1928 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenia na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Promowany 15 VIII 1928 na stopień ppor. sł. st. lot.-obserwatora z przydziałem do 5 p. lot. w Lidzie, gdzie w 54 eskadrze pełnił funkcję oficera technicznego, potem oficer mobilizacyjny, obserwatora lotniczego.  W 1932 ukończył podstawowy kurs pilotażu w Dęblinie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Ukończył w 1933 kurs wyższego pilotażu w Grudziądzu przy szkole bombardowania i strzelania. Po ukończeniu kursu przeniesiony do 4 p. lot. W Toruniu. W 1936 ukończył wyższy kurs pilotażu myśliwskiego w Grudziądzu. Po ukończeniu kuru obejmuje dowodzenie 141 eskadrą myśliwską, którą dowodzi do IX 1939. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy dywizjonu myśliwskiego w składzie lotnictwa Armii „Pomorze”. W czasie walk osobiście zestrzelił 2 samoloty niemieckie. 17 IX 1939 na czele dywizjonu przekroczył granicę z Rumunią. Następnie przez Syrię, Liban przedostaje się do Francji, gdzie wstępuje do WP. Od XI 1939 był instruktorem w grupie myśliwskiej. W V 1940 otrzymał rozkaz przeszkolenia na samolotach francuskich 16 pilotów. Po upadku Francji w VI 1940 przedostał się drogą powietrzną do Oranu w Algierii, skąd zagrożony internowaniem zbiegł i przedostał się do Wlk. Brytanii. W VIII 1940 organizował 306 Dywizjon Myśliwski. Po przeszkoleniu na samolotach brytyjskich dowodzi 306 dywizjonem przeznaczonym do obrony okręgu przemysłowego Liverpool-Manchester. 06 VII 1941 awansowany do stopnia mjr-a sł. st. lot. Mianowany jednocześnie d-cą 1 Polskiego Skrzydła Myśliwskiego. 1 IX 1942 awansowany do stopnia ppłłk-a sł. st. lot. W II 1943 zgłosił się ochotniczo do służby w Polskiej Eskadrze Afrykańskiej, brał udział w walkach powietrznych nad Pustynią Libijską. W X 1943 po zakończeniu kampanii afrykańskiej powraca do Wlk. Brytanii. Mianowany d-cą 18 sektora myśliwskiego wchodzącego w skład lotnictwa taktycznego, wspierającego siły przeznaczone do inwazji na kontynent. Po reorganizacji w lotnictwie w 1944 przeniesiony zostaje do Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie na stanowisko z-cy szefa sztabu d/s lotnictwa. W II 1945 na własną prośbę powraca do służby liniowej na stanowisko d-cy 133 skrzydła. Latał w osłonie bombowców nad Niemcy. Po zakończeniu wojny w V 1945 pozostaje w Wlk. Brytanii. Od V 1945 był kmdtem Stacji Myśliwskiej. W III 1946 odwołany ze stanowiska i przeniesiony do Bazy Lotniczej. Po zgłoszeniu chęci powrotu do kraju w II 1947 przeniesiony do obozu repatriantów w Szkocji. W VII 1948 powrócił do kraju. Mieszka w Warszawie i pracuje w polskich h Liniach Lotniczych LOT na stanowisku kierownika Referatu Ogólnego Wydziału Nawigacji. W 1949 z przyczyn politycznych zwolniony z pracy. W V 1951 podejmuje pracę w Przedsiębiorstwie Robót Zmechanizowanych Budownictwa Miejskiego w Warszawie. W 1959 zostaje zatrudniony w Ministerstwie Komunikacji, organizował międzynarodowy ruch lotniczy. Jako przedstawiciel polski uczestniczył w międzynarodowych konferencjach dotyczących lotnictwa odbywających się w Montrealu, Paryżu i Moskwie. W 1972 przeszedł na emeryturę. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 27 IX 1991.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3x, i innymi medalami zagranicznymi.
    Żonaty od 1950 z Zofia Frońską, miał syna Daniela/ur. 1954/
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1928; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Bartosz. Biogram T. H. R./w;/MSBUDN 1939-1956. T. 3. Kraków 1998; B. Polak. Biogram T. H. R/w:/ kawalerowie VM 1792-1945. T. IV /1939-1945/, cz. 1. Koszalin 1995.

     
    Rolski  Władysław
    [1903-1940], kpt. sł. st.  piech.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 18 II 1903 w Bołszowcach pow. rohatyński, syn Alojzego i Bronisławy z Klementowskich. W WP od XI 1918.  Uczestnik obrony Lwowa w XII 1918. Walczył na froncie wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. W końcu 1919 zwolniony z wojska. W 1923 powołany ponownie do wojska jako podoficer zawodowy. Służył w 45 pp, a od 1924 w Baonie KOP „Nowe Święciany”. Awansowany do stopnia chor. Piech. w latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty dla Podoficerów Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 VIII 1930 z przydziałem n stanowisko d-cy plutonu w 81 pp w Grodnie. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W VI 1934 przeniesiony z 81 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy plutonu w kompanii granicznej. W 1938 przeniesiony z KOP do 27 pp w Częstochowie. W latach 1938-1939 d-ca 4 kompanii w II batalionie 27 pp. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy 3 pprez. ppłk-a A. Stracha w składzie 29 Rezerwowej brygadzie Piechoty przydzielonej od 18 IX 1939 do 39 DP. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach wraz z swym d-cą ppłk A. strachem dostał się do niewoli sowieckiej. Wieziony w obozie w Starobielsku. Zmordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.,
    Odznaczony: KN, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921; Medalem 10 lecia
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie mjr piech.
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Roman Jan Henryk
    [1909-1993], kadet, por. sł. st. art.[1937]
    Ur. o5 II 1909. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1931-1933 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł.. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 d-ca 6 baterii w II dywizjonie 6 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze n stanowisku d-cy 6 baterii w II dywizjonie 6 pal w składzie 6 DP Armii „Kraków”.  Walczył na szlaku bojowym dyonu od Pszczyny do rzeki Tanew na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Wojnę spędził w oflagach. Po wojnie w kraju. Mieszkał Krakowie, gdzie zmarł 24 VI 1993.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;Dz. Pers. Nr 9  z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pabich. Niezapomniane karty. Z dziejów 6 pal. Kraków 1982.

     
    Roman Ryszard
    [1906-+?], kpt. sł. st. piech. [1939], od 945 w  WP mjr.
    Ur. 30 III 1906. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie od 01 IX 1927-30 VI 1928 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przydziałem do  10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Z dniem 10 IX 1934 przeniesiony z 10 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostroi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora i d-cy plutonu. W 1937 przeniesiony do Ośrodka Wyszkolenia Rezerw w Różanie na stanowisko Instruktora w 1 kompanii Baonu Manewrowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 4 kompanii II batalionu 115 pprez. w składzie 41 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, pułku m. in. pod Różanem , potem na Lubelszczyźnie, gdzie 26 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B, potem w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 i 1945 powraca do kraju. W 1945 powołany do służby w wojsku. Awansowany do stopnia mjr-a piech.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. nr 13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Z.  nr 13 Londyn 1973

     
    Roman Władysław
    [1917-2005], oficer sł. st. art. WP, ppor. [1938], w ZWZ/AK/DSZ ps. „Krzesław”,„Janiszewski”, kpt. [1944], w LWP mjr/płk w st. sp.
    Ur. 04 I 1917 w Stężycy pow. Krasnystaw, syn Franciszka /urzędnika/ i Katarzyny z d. Kowalczyk. Uczęszczał do gimnazjum w Kowlu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od 19 IX 1935 do  VI 1936 odbywa służbę wojskową w 9 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Od 2 VI 1935 do VII 1935 na przeszkoleniu unitarnym w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie od IX 1936 do VII 1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Do IX 1938 odbywa praktyki w 2 pal w Zamościu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 X 1938 z przydziałem do 3 pal w Zamościu na stanowisko d-cy plutonu w 1 baterii I dywizjonu, a od IV 1939 d-ca plutonu topograficzno-ogniowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego, potem od 14 I X 1939 adiutanta III dywizjonu 3 pal w składzie 3 DP Leg. Brał udział w walkach pod Iłżą, Zamościem i Tomaszowem Lub. Po rozwiązaniu 3 DP Leg. 26 IX 1939 uniknął niewoli. Od jesieni 1939 działa w grupie konspiracyjnej płk St. Tatara na terenie pow. Zamość, a od 1941 w ZWZ/AK w Warszawie. Do 1942 oficer III Oddziału KG ZWZ/AK, potem od 1942 w Wydziale Artylerii KG AK . W Powstaniu Warszawskim od 1 VIII 1944 pełnił funkcję adiutanta d-cy zgrupowania ppłk „Sławbora” /Jan Szczurek-Cergowski/, a następnie dowództwa Podobwodu Śródmieście-Południe. Awansowany w konspiracji do stopnia por. w 1942, a we IX 1944 do stopnia kpt. sl. st. art. Po upadku powstania w niewoli niemieckiej. 5 X 1944 uciekł w Ożarowie z kolumny jenieckiej. Ukrywał się w Milanówku. Od jesieni 1944 kontynuuje działalność konspiracyjną w AK. Przydzielony na stanowisko szefa Oddziału IV w odtworzonej przez ppłk J. Szczurka-Cergowskiego „Sławbora” Komendzie Obszaru Zachodniego AK, potem do VIII 1945 w Delegaturze Sił Zbrojnych Okręgu Poznańskiego. Ujawnił się 21 IX 1945 przed Komisją Likwidacyjną ds. b. AK Warszawie, a 22 IX1945 zgłosił w RKU Warszawa- Praga. Zarejestrowany przez Wojskową Komisję Poborowo-Rejestracyjną  RKU w stopniu kpt. sł. st. art. Od 5 X 1945 służy w WP z przydziałem do Oddziału Historycznego Sztabu Generalnego, a od 1947 w Biurze Historycznym WP. Do stopnia mjr-a awansowany w 1946. Zatrzymany przez agentów Informacji Wojskowej 19 XI 1949 w Warszawie i uwięziony w więzieniu Informacji Wojskowej przy ul. Chałubińskiego. Postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania wydała NPW 22 XI 1949. Przeszedł ciężkie śledztwo. Maltretowany fizycznie i psychicznie podczas przesłuchań. Złamany w śledztwie występował w procesach jako świadek oskarżenia. Wyrokiem NSW w Warszawie w składzie ppłk Waląg Roman –przewodniczący oraz ppłk Bójko Roman i mjr Karczmarz Teofil – sędziowie, syg. akt Sn 6/51 zostaje skazany 13 VIII 1951 na łączną karę 12 lat więzienia z art. 86§2 KKWP, utratę praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres 5 lat oraz przepadek całego mienia na rzecz Skarbu Państwa. Więziony w więzieniu Informacji Wojskowej do XI 1954. W XI 1954 przeniesiony do więzienia przy ul. Ratuszowej, skąd został na początku 1955 przeniesiony do więzienia Warszawa I – Mokotów. Wiosną 1955 przetransportowany z ZK Mokotów do CWK we Wronkach. W VIII 1955 z CWK Wronki wywieziony do OPW w Strzelcach Opolskich. Pracował w kamieniołomach.  Postanowieniem Naczelnej Prokuratury Wojskowej syg. akt Pn 41/56/11 z dnia 25 IV 1956 postępowanie karne prowadzone przeciwko niemu zostało umorzone. Jednocześnie zarządzono jego zwolnienie z więzienia. Zwolniony 26 IV 1956. Po opuszczeniu więzienia mieszkał w Warszawie. Od 1956 do 1985 pracował jako kierownik redakcji w Państwowym Wydawnictwie Naukowym. Od 1985 na emeryturze. Działacz kombatancki. Awansowany do stopnia płk w st. sp.
    Żonaty z Krystyną Olicką, miał dwie córki: Barbarę  i Katarzynę.
    Zmarł w Warszawie 2 IX 2005
    Odznaczony; VM kl. 5 / Rozkaz KG AK nr 424/BP z 19 IX 1944, KW2x, SKZzM, KAK
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. W-wa 1990; J. Grygiel. ZWZ-AK w Obwodzie Zamojskim 1939-1944. W-wa 1985; K. Leski. Życie niewłaściwie urozmaicone. Wspomnienia oficera wywiadu i kontrwywiadu AK. W-wa 1989; Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988; J. Poksiński. Tatar-Utnik-Nowicki „TUN”. W-wa 1992; M. Bombicki. Zbrodnie prawa. Wyroki sądów wojskowych w latach 1944-1954. Poznań 1993; Księga Główna ewidencyjna więźniów CWK Wronki z 1955; J. Roman. Moja działalność w AK. Szczecin 1997; J. Roman. Wspomnienia. Szczecin 1998; Kawalerowie VM 1792-1945. T. V 1939-1945, cz. 1. Koszalin 1999

     
    Romaniec Bronisław Józef
    [1913-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 05 VII 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 15 X 1935 z przydziałem do  5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. w latach 1938-1939 d-cą pułkowego oddziału zwiadu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii zwiadowczej 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym pułku. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. W Szczucinie znieważony przez przesłuchującego go oficera niemieckiego zastrzelił go z pistoletu leżącego na stole przy którym był przesłuchiwany. Zastrzelony przez wartowników niemieckich.
    R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996

     
    Romanowicz Edward
    [1903-?], inż. por. rez. art.[1935]
    Ur. o7 VIII 1903. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera. W latach 1927-1928 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 23 pap/pal w Będzinie. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1935 do stopnia por. rez. art. Ewidencyjnie podlegał PKU Sosnowiec. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny amunicyjnej 23 pal w składzie 23 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 23 pal od Będzina na Lubelszczyznę. Po kapitulacji polskich oddziałów w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu  XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie powrócił do kraju.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.

     
    Romanowski Wsiewołod Ryszard
    [1915-?], ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 XII 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934 -1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937  z przydziałem do 20 pp na stanowisko d-cy plutonu w 4 kompanii II batalionu. W kampanii
    wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii I batalionu 20 pp. Walczył na szlaku bojowym 20 pp od Krakowa na Lubelszczyznę.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 5 z 15 X 937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Romanów Włodzimierz Sergiusz
    [1902-1939], ppor. rez. art. [1932]
    Ur. 9 VIII 1902. Ukończył gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Podchorążych Artylerii DOK VI we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem mobilizacyjnym do 10 dak w Jarosławiu, przeniesionego w 1933 do Rzeszowa, a od 1937 przeniesiony do 2 dak w Dubnie. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 2 baterii 2 dak w składzie Wołyńskiej brygady Kawalerii. Brał udział w bitwie pod Mokrą i Wolą Cyrusową, gdzie poległ w walce z Niemcami 8 IX 1939.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; M. Bielski. GO „Piotrków” 1939. W-wa 1991.

     
    Romańczukiewicz Wincenty
    [1913-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 16 I 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1930-1931 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1933 z przydziałem do 6 psp na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą 9 kompanii w III batalionie 6 psp. Po wyruszeniu pułku w miejsce koncentracji w 1939 pozostał w koszarach pułku.  Przydzielony wówczas do baonu marszowego. Po wkroczeniu wojsk sowieckich dostał się do niewoli. Więziony w łagrach. Od jesieni 1941 w Armii Polskiej w Rosji,  którą w 1942 ewakuowany zostaje na Bliksi Wschód. Następnie po reorganizacji po  reorganizacji od 1943 w II Korpusie Polskim. Brał udział w kampanii włoskiej. we Włoszech.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; R. Osiński. 6 psp.

     
    Romański Leszek Franciszek
    [1910-1940], por. br. panc.[1934], pośm. kpt. [2007]
    Ur. 10 IV 1910 w Tarnopolu, syn Stanisława i Urszuli z Mężyńskich. Absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Tarnopolu, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości.  W okresie od 17 IX 1928- 28 VII 1929 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Rózanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitanym. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 49 pp w Kołomyi na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awanswany 1 I 1934. Po 1935 ukończył w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych kurs aplikacyjny dla oficerów broni pancernych. W 1937 ukończył Centralny Instytut Wychowania Fizycznego w Warszawie. W latach 1937-1939 pełnił funkcję młodszego oficera, potem  instruktora w szwadronie pancernym 4 Batalionu Pancernego w Brześciu nad Bugiem. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 91 szwadronie samochodów pancernych 91 dyonu panc. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. W nieznanych okolicznościach po 27 IX 1939 dostał sie do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Dz. Pers. Nr z 15 VIII 1931; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003; R. Szubański. 4 Batalion Pancerny. Pruszków 1996.

     
    Romer Wilhelm Aleksander Filip 
    [1903-?], ppor. rez. kaw.[1933]
    Ur. 11 XII 1903. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929. Praktyki odbywał w 10 psk. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany  do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 10 psk w Łańcucie. Ewidencyjnie podlegał PKU Jasło. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutant d-cy dywizjonu marszowego Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu. 
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w  Grudziądzu 1926-1939; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Ronka Tadeusz
    [1915-1989], ppor. sł. st.  art. [1938]
    Ur. 1 II 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, potem w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 x 1938 z przydziałem do 3 pal w Zamościu. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 7 baterii III dywizjonu 3 pal  Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera ogniowego w III dywizjonie 3 pal Leg. w składzie 3 DPLeg. Walczył pod Iłżą, potem na Lubelszczyźnie w składzie 39 DPRez.
    Dalsze losy n/n
    Po wojnie w kraju. Zmarł w 1989.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3  z 15 X 1938; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 3 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 2005.

     
    Rontz Michał Walenty
    [1909-1991], por. sł. st. art.[1935]
    Ur. 16 VIII 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie 17 VIII 1929- 21 VI 1930 odbywał służbę wojskową w 5 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 14 pal. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 XI 1932 – promocja opóźniona z przydziałem do 9 pac  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. w latach 1937-1939 oficer zwiadowczy w 3 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 baterii 3 dak w składzie Woleńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 3 dak. Po rozbiciu wileńskiej Brygady Kawalerii w rejonie Maciejowic 8-9 IX 1939 przebił się z baterią na wschodni brzeg z oddziałami 13 DP. Od 11 IX 19239 walczy w rejonie Maciejowice-Sobolew w grupie rtm. G. Salomona , potem 19 IX 1939 pod Falenicą. Dostał się do niewoli niemieckiej. W latach wojny w oflagu. Po wojnie w kraju. Zmarł 04 II 1991.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Ropek Jerzy
    [1908-?], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 26 XII 1908. Uczęszczał do szkoły średniej. Podczas odbywania służby wojskowej od 1929  ukończył kurs pułkowej szkoły podoficerskiej. W okresie 1930-1933 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł., st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 15 pal w Bydgoszczy na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-ca plutonu w plutonie artylerii  3 kompanii w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny”. Latem 1939 przeniesiony do Batalionu Fortecznego „Mikołów” na Śląsku, gdzie dowodzi I plutonem  fortecznym i na tym stanowisku  bierze  udział w kampanii wrześniowej. Walczył na szlaku bojowym Batalionu  „Mikołów” przydzielonym do GO „Śląsk”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym GO „Śląsk”
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.


    Rosen- Zawadzki Kazimierz
    [1897-1990], kpt. br. panc.[1930], w PSZ,  płk  dr.
    Ur. 02 I 1897 w Warszawie, syn Pawła. W WP od XI 1918. Brał udział w woj nie polsko-bolszewickiej w 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Dekretem z dn. 10 II Oddz. V. L. 87297. P.A. 1922 mianowany z dniem 1 XII 1921 ppor. sł. st. kaw. z przydziałem do 8 psk. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 III 1921. Przeniesiony potem do  2 psk. Długoletni oficer 2 psk. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1930. Z dniem 3 I 1931 przeniesiony z 2 psk na 6 miesięczny kurs unitarny oficerów broni pancernej  w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Warszawie. Po ukończeniu kursu zostaje przeniesiony z dniem 1 VII 1931  z 2 psk do 3 pułku panc. Z dniem 1 VI 1935 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych na 6 miesięczną  praktykę do Ministerstw Skarbu. W 1935 przeniesiony z Sztabu Głównego do Centrum Wyszkolenia Czołgów i Samochodów Pancernych, skąd zostaje przeniesiony do 3 batalionu pancernego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kolumny samochodowej 3 batalionu panc. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Dostał się do sowieckiej niewoli, Przebywał  w obozie w Griazowcu. Zwolniony z więzienia  w IX 1941 służy w Armii Polskiej w ZSSR.  Od 15 I 1942 pełnił funkcję z-cy d-cy Ośrodka Organizacyjnego w Rosji, a po ewakuacji w III 1942 na Bliski Wschód nadal pełnił funkcję z-cy d-cy ośrodka. Od początku 1943 w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej 1944-1945. Awansowany do stopnia mjr-a br. panc. Ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii w 1946.Po demobilizacji w 1947 powraca do kraju. Autor licznych prac historycznych i wspomnieniowych. Wykładowca historii. Posiadał tytuł dr historii. Awansowany do stopnia płk-a w st. sp. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 24 I 1990.
    Odznaczony: KW2x, SKZ
    Dz. Pers. Nr 2 z 18 II 1922; Dz. Pers. Nr 1 z 28 I 1931; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 21 III 1935; Dz. Pers. Nr 8 z 1 VI 1935;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rosik Stefan
    [1905-1939], por. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 24 VIII 1905. W WP od 1926, potem w służbie zawodowej. W latach 1929-1932 w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1932 z przydziałem do 74 pp w Lublińcu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 19355. Przeniesiony w 1937 z 74 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Batalionu KOP „Snów” na stanowisko d-cy plutonu w 2 kampanii strzeleckiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii  w I batalionie KOP „Snów I w składzie 1 Brygady Górskiej. Poległ w walce 20 IX 1939. Pochowany na cmentarzu w Łosińcu gmina Susiec.
    Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Rosiński Aleksander
    [1914-1939], kadet,  ppor. sł. st.  sap.[1936]
    Ur. 2 VIII 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych inżynierii w Warszawie, potem w okresie 1936-1937 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 X 1937 z starszeństwem od 1 x 1936 z przydziałem na stanowisko plutonu do 2 batalionu saperów w Puławach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu transportowego w 3 kompanii zmotoryzowanej 81 batalionu armijnego saperów składzie Armii „Prusy”, a po przebiciu się na Lubelszczyznę w składzie Armii „Lublin”. Poległ w walce z wrogiem 18 IX 1939 w lasach k. Suśca. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suścu.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rosnowski Michał
    [1897-1940], dr med., ppłk sł. st. sanit. [1935], pośm. płk [2007]
    Ur. 20 IX 1897 w Arczyńsku na Syberii , syn Michała i Zofii z Downarów. Ukończył gimnazjum, a następnie studiował medycynę. Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom lekarski w 1922. Brał udział w 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku lekarza sanit. 23 p. uł.. Zweryfikowany po wojnie w stopniu por. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1922 w CWSanit. W Warszawie, potem od 1923 w I Baonie Sanitarnym z przydziałem do Szpitala Okręgowego nr I w Warszawie. Awansowany 1 VII 1923 do stopnia kpt. sł. st. sanit. W 1924 służba w I Baonie Sanitarnym. Przeniesiony do Szkoły Podchorążych Sanitarnych w Warszawie na stanowisko wykładowcy. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1930.  W 1932 nadal służba w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego. awansowany 1 I 1935 do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. W 1936 habilitował się na UW, a w 1939 otrzymał nominację na profesora. W latach 1938-1939 był kierownikiem naukowym oddziału wewnętrznego w Szpitalu Szkolnym w CWSanit. W Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby zdrowia w 50 DPRez.. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku.  Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Bogusławą Jankowską miał syna Andrzeja.
    Odznaczony MN, ZKZ
    Decyzją MON z 5 X 2007 mianowany pośmiertnie pułkownikiem.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lista starszeństwa oficerów zawodowych Korpusu sanitarnego. VI 1934. Warszawa; Katyń. Księga cmentarna.       W-wa 2000

     
    Rosołowski Witold Stanisław
    [1896-1943], ppłk. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 10 IV 1896. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie  wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 4 pp Leg. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 19 pp. W 1923 odkomenderowany do PKU Gródek Jagielloński n stanowisko instruktora. W 1924 służy w 19 pp, skąd w 1926  zostaje skierowany do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu na 3 miesięczny kurs normalny dla oficerów piechoty. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1927. Przeniesiony w V 1927 z 19 pp do 20 pp w Krakowie na stanowisko oficera PW. W latach 1927-1932 kmdt obwodowy PW przy 20 pp w Krakowie. Przeniesiony w IV 1932 z 20 pp na stanowisko kierownika referatu PW w sztabie DOK V w Krakowie. W IX 1933 przeniesiony z DOK V do 1 pp Leg. w Wilnie na stanowisko d-cy batalionu. W IV 1935 przesunięty w 1 pp Leg. ze stanowiska d-cy batalionu na stanowisko kwatermistrza pułku. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. piech. W latach 1938-1939  Kmdt Okręgowego Związku strzeleckiego Nr 1 w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kmdta Kwatery Głównej Armii „Modlin”. Podczas okupacji niemieckiej czynny w organizacji niepodległościowej w „Organizacji Orla Białego”. Zajmował się sprawami wojskowymi w Zarządzie Okręgu Stołecznego OOB -  kmdt Okręgu Stołecznego OOB. Nie podporządkował się decyzji o włączeniu OOB do ZWZ. Stanął n czele samodzielnej organizacji Związek Strzelecki. Działał też w piłsudczykowskim Obozie Polski Walczącej. Zginął w nieznanych okolicznościach w 1943 w Warszawie.
    Odznaczony; VM kl. 5, KN, OP kl. ,KW4x,ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Dz. Pers. Nr 15 z 27 III 1926; Dz. Pers. Nr 15 z 23 v 1927; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; Dz. Pers. Nr 6 z 18 IV 1935; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rossowski Alfred Andrzej
    [1906+?], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 24 XI 1906. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał w Baonie Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty 2 DP Leg. przy 4 pp Leg. w Kielcach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 4 pp Leg. Zmobilizowany do WP w VIII 1939 i przydzielony do mobilizowanego przez 4 pp Leg. III batalionu dla 164 pp rez. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w walkach z wrogiem na stanowisku adiutanta III batalionu 164 pp w Grupie „Sandomierz”. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu, gdzie zmarł. Brak bliższych danych.
    Rocznik oficerski rezerw 1934

     
    Rossowski Jerzy
    [1896-1939], kpt. sł. st. piech.[1933]
    Ur. 27 IX 1896. Uczestnik I wojny światowej. W PW od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Mianowany ppor. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 XII 1920 z przydziałem do 26 pp . Do stopnia por. awansowany 1 XII 1922. Długoletni oficer 26 pp, gdzie pełni różne funkcje. W XII 1932 przeniesiony z 26 pp w Gródku Jagiellońskim do 85 pp w Alenowie k. Mołodeczna.  Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 1 I 1933 dowodził m. in. kompanią. W latach 1937-1939  był d-cą Dywizyjnego Kursu Dla Podoficerów Nadterminowych 19 DP w Nowej Wilejce. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku I adiutanta 85 pp w składzie 19 DP. Walczył pod Piotrkowem Tryb. I Tomaszowem Maz. Podczas walk zostaje ciężko ranny, przebywał w szpitalu z którym zostaje ewakuowany do Lublina, gdzie zmarł we  wrześniu 1939 w wyniku odniesionych obrażeń. Pochowany na cmentarzu przy ul. Unickiej w Lublinie.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 13 z 9 XII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Markert. 86 Pułk Piechoty . Pruszków 2003.

     
    Rostocki Bolesław
    [1907-?], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 04 II 1907. W WP od 1929. Służył jako podoficer zawodowy kawalerii. W latach 1934-1937  w Szkole Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy –klasa kawalerii. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 10 p. uł. W latach 19370-1939 dowodził plutonem w 1 szwadronie 10 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie 10 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Uczestniczy w walkach z Niemcami na Pograniczu z Prusami Wschodnimi, potem pod  Ostrowią Maz. i Zambrowem, potem przebija się z pułkiem w rejon Białowieży, a po reorganizacji walczy na Lubelszczyźnie w składzie SGO „Polesie”. Podczas walk 13 IX 1939 zostaje ranny. Walczył pod  Kockiem, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11971
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Dla Podoficerów w Bydgoszczy. Klasa kawalerii 1922-1938. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4z 15 X 1937; J. S. Wojciechowski. 10 Pułk Ułanów Litewskich. Pruszków 2007; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Rostowski Bronisław
    [1898-+?], mjr. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 18 IX 1898. Ukończył szkołę średnią. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 8 p. uł. Do stopnia rtm. awansowany 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Ukończył kurs dla dowódców szwadronów w Grudziądzu i dowodził szwadronem w 8 p. uł. Przeniesiony w III 1930 z 8 p. uł. do DOK V w Krakowie na stanowisko referenta. Przeniesiony w III 1932 z DOK V w Krakowie do 6 p. uł. w Stanisławowie na stanowisko d-cy szwadronu. Do stopnia mjr-a sł. st. kaw. awansowany 19 III 1937.  Przeniesiony po 1936 z 6 p. uł. do sztabu 23 DP w Katowicach. W latach 1937-1939 kmdt PW Rejonu Konnego 23 DP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu kawalerii dywizyjnej 23 DP w składzie armii „Kraków”. walczył z wrogiem na szlaku bojowym 23 DP od Śląska na Lubelszczyznę. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5.Po wojnie w kraju.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13783, KN,  KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 8 z 31 III 1931; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rostworowski  Henryk
    [1912-1984], ppor. rez. kaw.[1936], pisarz, tłumacz, aktor, piosenkarz
    Ur. 27 I 1912 w m. Rybczewice pow. Krasnystaw, syn Wojciecha-Hilarego /ziemianina/ i Elżbiety hr  z Plaer-Zyberk. Uczęszczał do gimnazjum, które ukończył w 1933 z maturą. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. uł.  Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 p. uł. w Suwałkach. Ukończył wydział Prawa na UW w Warszawie oraz Wyższą Szkołę Handlową w Grenoble w Francji. Zmobilizowany do WP w VIII 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział n stanowisku oficera ordynansowego d-cy Suwalskiej Brygady Kawalerii, a od 20 IX 1939 po reorganizacji oficer ordynansowy d-cy Brygady Kawalerii „Zaza”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. pod wola Gułowska i Kockiem na Lubelszczyźnie. Od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX B w Weilburgu, potem II c w Woldenbergu, gdzie organizował m. in. tzw. podwieczorki sobotnie. Był współtwórcą, autorem, aktorem  i kierownikiem literackim teatru obozowego. Pisał też teksty piosenek. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Od V 1945 pracuje w Teatrze  Domu Żołnierza  w Łodzi jako konferansjer i piosenkarz. W VII 1945 debiutował w rozgłośni  Łódzkiej Polskiego Radia. Prowadził wówczas stałą audycje „Mozaiki Łódzkie”. Od 1948 pracuje w Polskim Radiu  Warszawa. Do 1950 występował stale na antenie radiowej jako piosenkarz i  autor. Nagrał około 30 płyt. Od 1950 poświęca się głównie pracy pisarskiej i tłumaczeniem głównie literatury francuskiej i rosyjskiej. Występuje sporadycznie w „Kabarecie Literackim” w Warszawie.  Przekładał także na język polski  Teksty światowych przebojów. Pisał piosenki do filmów rysunkowych. Wydał m. in. śpiewnik „Chanson de Pologne” z piosenkami polskimi tłumaczonymi na język francuski.
    Zmarł w Warszawie 31 VIII 1984.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Wróblewski. SGO ”Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Roszkiewicz Mieczysław Antoni
    [1900-1939], kpt. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 27 X 1900. Uczęszczał do gimnazjum. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 199-1920. Po wojnie pozostał w wojsku. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie ukończył roczny kurs unifikacyjny, potem w latach 1923-1925 w Oficerskiej szkole Piechoty w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 VII 1925 z przydziałem do 18 pp w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. W 18 pp pełni różne funkcje. Przeniesiony w 1932 z 18 pp do 37 pp w Kutnie. Ukończył kurs dowódców kompanii w CWPiech. w Rembertowie. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1935. W latach 1937-1939 dowodził 9 kompania strzelecką III batalionu 37 pp. Latem 1939 przeniesiony z 37 pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do baonu KOP „Snów”. We IX 1939 dowodził pozostałością Batalionu „Snów”  w m. Snów. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy oddziału KOP „Snów”- pozostałości zorganizowanego z pozostałości baonów Snów I i II. Poległ w walce z Sowietami  w obronie m. Snów 19 IX 1939.
    Odznaczony: MN
    Dz. Pers. Nr 79 z 30 VII 1925; Roczniki oficerskie 1928,1932; R.Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 20906; J. Pomorski. KOP w Obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; Dz. Pers. Nr 6 z  23 III 1932.

     
    Roszkowski Jan
    [1905-?],  por. rez. piech.[1937]
    Ur. 11 XII 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Baonie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932 z przydziałem do 83 pp w Kobryniu. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowano go 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie 183 pp rez. w składzie 60 DP Rez. Walczył z wrogiem na Polesiu i Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski  rezerw 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989

     
    Roszkowski Jerzy Jan
    [1906-?], kadet, por. sł. st. kaw.[1933], w PSZ rtm./mjr
    Ur. 6 V 1906 w Łomży. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1928 z przydziałem do 19 p. uł. w Ostrogu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. W 1934 przeniesiony z 19 p. uł. do 5 p. uł. w Ostrołęce. Po ukończeniu kursu dla dowódców szwadronu w latach 1937-1939 dowodził 1 szwadronem 5 p. uł. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 szwadronu 5 p. uł. w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”. Brał udział wypadzie na teren Prus Wschodnich, potem w walkach odwrotowych. Po przebiciu się z okrążenia walczy w składzie Brygady Kawalerii „Plis” w SGO „Polesie”. Po kapitulacji 6 X 1939 pod Kockiem unika niewoli niemieckiej, przedostał się na Litwę, gdzie został internowany. Po zajęciu Litwy w 1940 przez wojska sowieckie znalazł się w niewoli sowieckiej. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski w 1941 zostaje w wyniku amnestii zwolniony z łagru. Od jesieni 1941 służy w WP w ZSRR. W okresie 1941-1942 był d-ca szwadronu w 6 dyonie kawalerii, przemianowanym od 15 II 1942 w 1 p. uł., gdzie nadal dowodził 1 szwadronem. Po ewakuacji Armii gen. W. Andersa z ZSRR znalazł się w Iranie, potem Iraku. Od 143 w II Korpusie Polskim gen. W. Andersa. Awansowany do stopnia rtm. kaw. Uczestnik kampanii włoskiej. Od I 1945 d-ca 1 szwadronu w organizowanym 10 p. huzarów, który wszedł w skład 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Lance do boju/opr. B. Polak/Poznań 1986.

     
    Roszkowski Józef
    [1910-1939], mgr, ppor. rez. art. [1935]
    Ur.  27 II 1910. Absolwent gimnazjum. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom mgr-a. Służbę wojskową odbywał w okresie 1932-1933 w 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 14 dak. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany na stopień ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 30 pal. Ewidencyjnie podlegał PKU Łomża. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 baterii I dywizjonu 30 pal. Wraz z baterią przydzielony do obrony Brześcia nad Bugiem. Poległ w walce z wrogiem 14 IX 1939 w Brześciu nad Bugiem.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Roszkowski Władysław
    [ 1908- 1987], oficer sł. st. art. WP, por. [1937], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1944], ps. „Biały”. Więzień sowieckich łagrów.
    Kmdt Dzielnicy „A” VIII–XII 1944 - Garnizon AK Wilno. Okręg Wilno AK.
    Ur. 23 I 1908. Pochodził z Wileńszczyzny. Syn Juliana i Jadwigi. Uczęszczał do gimnazjum i w 1929 zdał maturę. Od VIII 1929 odbywał służbę wojskową w 1 pal w Wilnie, skąd skierowano go we IX 1929 do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim z przydziałem do 8 baterii szkolnej. Po odbytych praktykach w 1 pal przeniesiony w stopniu plut. podch. rez. art. do rezerwy. Od X 1933 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany po ukończeniu szkoły do stopnia ppor. sł. st. art. 15 VIII 1935 z przydziałem do 1 pal w Wilnie na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. Był m. in. z-cą d-cy szkoły podoficerskiej.
    W kampanii wrześniowej 1939 uczestniczy na stanowisku oficera łączności 1 pal. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Unika niewoli i po zakończeniu działań wojennych przedostaje się do Wilna.
    Od 1940 działa w konspiracji ZWZ/AK na terenie Wilna. Pełnił funkcję d-cy I Rejonu w Dzielnicy „A”, potem jednocześnie zastępca k-dta Dzielnicy „A”. W dniach 07 – 15 VII 1944 uczestniczył w walkach o Wilno. Dowodził wówczas 3 kompanią w Zgrupowaniu sił AK. Dzielnicy „A”. Podczas walk wykazał się osobistym męstwem i odwagą oraz zdolnościami dowódczymi. Po wejściu do Wilna wojsk sowieckich pozostaje w konspiracji. Od VIII –XII 1944 był k-dtem Dzielnicy „A” Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1944. W dniu o3 XII 1944 aresztowany przez NKWD w Wilnie i uwięziony.
    W dniu 18 VIII 1945 skazany w Wilnie przez TW Wojsk NKWD ZSRR z art. 58-1a i 58-11 KK RFSRR na karę 15 lat robót katorżniczych i 5 lat pozbawiony praw obywatelskich.
    Z więzienia NKWD w Wilnie wywieziony do łagru w Workujcie gdzie przybył 31 X 1945. Zmuszany do niewolniczej pracy w kopalniach węgla. 31 X 1948 jako niebezpieczny przestępca polityczny zostaje przeniesiony do Rieczłagu – łagru o zaostrzonym rygorze. Zwolniony z łagru17 V 1955 i skierowany na zesłanie do Workuty. Repatriowany do Polski 13 V 1956.
    Po powrocie do Polski osiadł na stałe w Sopocie, gdzie mieszkał przy ul. Puławskiego 30/3.
    Zmarł 30 VI 1987 w Sopocie i tu pochowany na miejscowym cmentarzu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Pruszków 2001; tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu w latach 1923-1939. Pruszków 2000; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów. Pruszków 1995;L.Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945. W-wa 1999; P. Świetlikowski. Wołało nas Wilno. Poznań 1991; P. Niwiński. Okręg Wileński AK 1944-1948. W-wa 1999; tenże Garnizon Konspiracyjny miasta Wilna. Toruń 1999; Więźniowie łagrów w rejonie Workuty. T. II. W-wa 2001 informacja z USC Sopot.

     
    Rościszewski Jerzy Adam
    [1903-?], kadet, rtm. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 8 IX 1903 w Warszawie. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, potem w Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. W 1920 brał ochotniczo udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W latach 1924-1926 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1926 z przydziałem do 3p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1928. Długoletni oficer 3 p. uł., gdzie pełnił różne funkcje. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego 3 p. uł. w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Śląska na Lubelszczyznę.
    Odznaczony: KW, SKZ
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Dz. Pers. Nr 32 z 15 VIII 1926; Roczniki oficerskie 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rościszewski Stanisław
    [1898-?], mjr sł. st. łącz.[1939]
    Ur. 05 X 1898. Absolwent szkoły średniej. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych łączności. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. łącz. 1 z 1920. Służył w 1 p. łącz., a od 1924 w Pułku Radiotelegraficznym, gdzie pełni różne funkcje., potem w 2 p. łącz. W 1928 służy na stanowisku p.o. d-cy 10 kompanii łączności. Przeniesiony w 1929 z 2 p. łącz. do Pułku Radiotelegraficznego na stanowisko d-cy kadry kompanii szkolnej w 3 batalionie telegraficznym w Przemyślu.  Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1932.Nadal d-ca  kadry kompanii szkolnej 3 bat. radiotelegraficznym. Przeniesiony później do 6 DP na stanowisko oficera łączności. W latach 1937-1939  d-ca łaczności 6 DP w Krakowie. Promowany na stopień mjr-a sł. st. łącz,. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy łączności 6 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 6 DP.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 20 z 23 XII 1929;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rościszewski Zdzisław Julian
    [1910-?], ppor. rez. kaw. [1936]
    Ur.  31 XII 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 19 IX 1933 do 15 VII 1934 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w  4 psk w Płocku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 4 psk w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Przedostał sie na Zachód. W 1944-1945 służył w 7 p. uł. w składzie 3 Dywizji Strzelców Karpackich.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Z. Gnat-Wieteska. 4 Pułk Strzelców Konnych Ziemi Łęczyckiej. Pruszków 1995.

     
    Roth Eugeniusz Władysław
    [1891-1954], kpt. sł. st. piech./adm./[1938]
    Ur. 3 VIII 1891. Syn Augusta.Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej. WP od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. Piech. z starszeństwem od 1 VII 1919. Służył w 16 pp, skąd w 1924 został odkomenderowany do Batalionu Szkolnego Piechoty DOK V w Krakowie n stanowisko kwatermistrza, później w Batalionie Szkoły Podchorążych Rezerwy Nr 5 w Krakowie na stanowisku kwatermistrza. Przeniesiony z dniem 1 IX 1929 do 50 pp w Kowlu. Przeniesiony w 1933 z 50 pp do PKU Białystok celem odbycia praktyki w służbie uzupełnień. Po zakończeniu praktyki przydzielony do PKU Białystok na stanowisko referenta. Awansowany 19 III 1938 do stopnia kpt. W latach 1938-1939 był kierownikiem II referatu uzupełnień w KRU Białystok. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu w 51 pp w składzie 12 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 51 pp. Po rozbiciu pułku przebijał się do Brzeżan. Aresztowany przez funkcj. NKWD i uwięziony w łagrach. Od X 1941 w Armii Polskiej gen. W. Andersa naw Rosji. Po ewakuacji na Bliski Wschód  służył od 1943 w II Korpusie Polskim. Uczestnik kampanii włoskiej. Ewakuowany w 1946 do Wlk. Brytanii, gdzie zamieszkał na stałe. Zmarł 25 X 1954 w Londynie. Pochowany na cmentarzu St. Mary’s Roman Catholic.
    Odznaczony: SKZ
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 111 z 24 X 1925;Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 8 z 28 VI 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 1995.

     
    Rotter Marian Alfred
    [1917-?], ppor. sł. st. kaw. [1938]
    Ur. 02 II 1917. Absolwent szkoły średniej. W latach 1935-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 x 1938 z przydziałem do 20 p. uł. w Rzeszowie. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w 4 szwadronie 20 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 3 szwadronie 20 p. uł. w składzie Kresowej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 20 p. uł. W walkach na Lubelszczyźnie walczy w pozostałości 3 szwadronu w składzie Grupy Kawalerii „Chełm”.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rotter Zygmunt
    [1895-?],  dr med. mjr sł. st. sanit. [1935]
    Ur. 12 XII 1895. Absolwent gimnazjum realnego z maturą, Studiował medycynę. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył jako podlekarz w IX Batalionie Sanitarnym – Szpital Rejonowy w Kobryniu. Odkomenderowany w celu dokończenia studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1924 na Uniwersytecie we Lwowie, gdzie w 1925 otrzymał dyplom lekarski. Awansowany 1 VII 1925 do stopnia kpt. sł. st. sanit. Po odbyciu stażu w Szpitalu w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego służył w 10 batalionie administracyjnym, skąd zostaje przeniesiony w VIII 1929 na stanowisko st. lekarza do 1 p. uł. w Augustowie. W XII 1929 przeniesiony z 1 p. uł. do 10 dak w Przemyślu na stanowisko st. lekarza. Przeniesiony  w X 1931 z 10 dak w Oświęcimiu  do 5 psp  w Przemyślu na stanowisko  st. lekarza. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1935. Do IX 19329 pełnił funkcję st. lekarza 5 psp w Przemyślu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sanitarnej 22 DP Gór. Walczył na szlaku bojowym 22 DPGór.
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: ZKZ
    Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. nr 20 z 23 XII 1929; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,10932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Roycewicz- Leliwa Henryk
    [1898-1990], rtm. sł. st. kaw. [ 1936], w konspiracji ZWZ/AK ppłk AK, ps. „Leliwa”
    Ur. 30 VII 1898 w Janopolu na Litwie, syn Roberta i Eugenii z Letkiewiczów. Ukończył 7 klasową Szkołę Handlową w Kownie. Działa w POW. 5 XII 1918 wstępuje ochotniczo do Wileńskiego Pułku Ułanów. Walczył na froncie północnym wojny polsko-bolszewickiej w 1919. Odkomenderowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie – 30 klasa kawaleryjska, gdzie przebywał w okresie 25 V 1920-18 VIII 1920. Mianowany ppor. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 IX 1920 z przydziałem do 25 p. uł. Uprawiał jeździectwo . Do stopnia por. awansowany 1 IX 1922. W 1924 ukończył kurs instruktorów jazdy konnej, a w 1926 ukończył specjalny kurs jeździecki w Centralnej Szkole kawalerii w Grudziądzu dla oficerów wyjeżdżających na zagraniczne zawody.  Przeniesiony z dniem 1 III 1927 z 25 p. uł. do kadry oficerów kaw. z przydziałem do Oficerskiej Szkoły Inżynierii  i Saperów w Warszawie na stanowisko instruktora jazdy  konnej. W 1927 i 1928 startował w międzynarodowych zawodach hippicznych w Warszawie, w 1929 w Rzymie, Budapeszcie i Warszawie. Przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. We IX 1930 przeniesiony z CWKaw. do 25 p. uł. W 1930 w Rzymie i Warszawie, w 1931 w Rydze, Tallinie. Awansowany 1 I 1926 do stopnia rtm. sł. st. kaw. W VIII 1936 wziął udział w Olimpiadzie w Berlinie. Srebrny medal w konkursie drużynowym WKKW i drużynowym. Był mistrzem Polski i armii. Od 1937-do lata 1939 trener w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 szwadronu 25 p. uł. W składzie Nowogródzkiej Brygady X 1939 pod Mińskiem Maz. i na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. 23 IX 1939 pod Krasnobrodem. 27 IX 1939 cofa się  z pułkiem ku granicy węgierskiej. Podczas walk pułk zostaje rozbity. Podczas walk ciężko ranny w nogę.. Leczył się do IV 1941 w szpitalu w Stryju i w Krakowie. Następnie od 1941 w Warszawie. Mieszkał przy ul. Żelaznej. W 1941  wstępuje do ZWZ/AK. Od II 1942 pełni funkcję oficera broni w IV Rejonie Obwodu AK Warszawa-Śródmieście. W X 1943 obejmuje dowodzenie Batalionem AK „Kiliński”, na którego czele walczy w Powstaniu Warszawskim. Batalion „Kiliński: zdobył po ciężkich bojach gmach „Pasty”. W czasie walk był 2 krotnie ranny. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. Po wojnie w kraju. W V 1945 ujawniał się i rozpoczął pracę w Urzędzie Ziemskim  Warszawie jako inspektor hodowli koni, potem naczelnik Wydziału Administracyjnego tego urzędu. Aresztowany w 1949 przez funkcj. UB i uwięziony w Warszawie skazany na wieloletnie więzienie. Zwolniony w 1954 po odsiedzeniu 7 lat kary, a w 1957 zrehabilitowany. W XII 1956 rozpoczął pracę n torze wyścigowym w Warszawie. W latach 1968-1978 trenował sportowców Sekcji Wszechstronnego Konkursu Konia Wierzchowego.  W klubie „Legia” związany z zawodnikami do i pracownikami sekcji do końca życia
    w 1990 mianowany płk w st. sp.
    Odznaczony: KW3x, VM kl. 5 za kampanię wrześniową i kl. 4 za Powstanie Warszawskie.
    Pochowany na cmentarzu komunalnym dawnym wojskowym w Warszawie 22 VI 1990.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,.1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.Dz. Pers. Nr 9 z 17 III 1927; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930;H. Leliwa-Roycewicz. Batalion AK „Kiliński” w Powstaniu Warszawskim. Londyn 1979.

     
    Rowecki Stefan Paweł
    [1895-1944], płk dypl. sł. st. piech. [1932], w konspiracji SZP/ZWZ/AK gen. bryg. [1932], dyw. [1 I 1944]
    ps. „Grabica”, „Grot”, „Rakoń”, „Kalina”
    Ur. 25 XII 1895 w Piotrkowie Tryb., syn Stefana – Augusta- Leona  i Zofii- Michaliny  z Chrzanowskich. Uczęszczał od 1906 do gimnazjum polskiego w Piotrkowie Tryb. Od wiosny 1911 był współorganizatorem, potem stał na czele pierwszego tajnego zastępu skautowego w Piotrkowie Tryb. Od jesieni 1911 kształci się w Szkole Mechaniczno-Technicznej  H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie. Od 1913 działa w Polskich Drużynach Strzeleckich. W I 1914 ukończył w Rabce kurs podoficerski. Dowodził drugim zastępem w IV plutonie w kompanii warszawskiej PDS. W VII 1914 przebywał na kursie oficerskim w Nowym Sączu. Od VIII 191 w Legionach Polskich na stanowisku d-cy plutonu w 1 pp LP, potem adiutant I baonu 5 pp LP. 12 VII 1915 mianowany ppor. piech., a 1 VI 1916 do stopnia por. piech. Podczas walk na froncie był trzykrotnie ranny. Za męstwo okazane na polu walki odznaczono go VM kl. 5. podczas kryzysu w LP w VII 1917 został internowany w obozie w Beniaminowie. Od II do III 1919 d-ca kompanii i wykładowca w Szkole Podchorążych PSZ, potem w Od XI 1918 w WP. W X?I 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Od IV-VII 1919  w szeregach 34 pp bierze udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej. Od VII-XII 1919 na wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego. Awansowany 9 XII 1919 do stopnia kpt. Zostaje przydzielony do Oddziału I Naczelnego Dowództwa WP na stanowisko szefa sekcji wyszkolenia. Od VI 1920 do IX 1920 kierował Oddziałem II Frontu Południowo-Wschodniego, potem Frontu Środkowego, Grupy Uderzeniowej gen. E. Rydza-Śmigłego. Do stopnia mjr-a awansowany 1 VII 1920 z starszeństwem od 1 VI 1920. Od IX-XI 1920 pełnił funkcję szefa Oddziału III Dowództwa 4 Armii. Od XI 1920 do II 1921 szef Oddziału II w Dowództwie 4 Armii. Od II 1921pełni funkcję z-cy szefa Oddziału III Naczelnego Dowództwa, potem szef sekcji planów w Oddziale III  Biura Ścisłej Rady Wojennej. W okresie XI 1921-X 1922 na kursie doszkalania oficerów Sztabu Generalnego, potem na praktyce w 41 pp. Od 1923 kierownik Wydziału Naukowo-Wydawniczego. Awansowany do stopnia ppłk-a SG 1 XII 1924. Przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych, od IX 1926 I oficer w sztabie inspektora Armii gen. J. Rybaka. Od II 1930 do XI 1935 był d-cą 55 pp w Lesznie Wlkp. Awansowany 1 I 1932 do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Od XI 1935 do VII 1938 dowodził Brygadą KOP „Podole” z  m. p. w Czortkowie. Od VII 1938 do VI 1939 dowodzi piechotą dywizyjną 2 DP Leg. w Kielcach. 10 VI 1939 mianowany d-cą Warszawskiej Brygady Pancerno- Motorowej, którą dowodził podczas kampanii wrześniowej 1939. Walczył na czele brygady m. in. na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. 18-20 X 1939. po kapitulacji nie poszedł do niewoli. Początkowo miał zamiar przedostać się do Francji i tam kontynuować walkę. Po pierwszej nieudanej próbie przedostania się przez granice na Zachód przybył do Warszawy. Na początku X 1939 nawiązał kontakty z gen. M. Tokarzewskim -Karaszewiczem d-ca gł. utworzonej organizacji niepodległościowej Służby Zwycięstwa Polski. Podejmuje działalność konspiracyjną. Od X-XII 1939 pełni funkcję szefa sztabu i z-cy d-cy gł. SZP. Następnie do V 1940 kmdt Obszaru Nr 1 ZWZ. Mianowany 3 V 1940 gen. bryg. Od VI 1940 do 30 VI 1943 kmdt Główny ZWZ/AK. Aresztowany 30 VI 1943 w Warszawie przez gestapo i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Sachsenhusen, gdzie został zamordowany w VIII 1944 po wybuchu Powstania Warszawskiego.
    Odznaczony: VM kl. 5 i 4, KN, PR 4 kl.,KW 8x,ZKZ
    Żonaty z Sabiną -Janiną Paszkowską, po raz drugi żonaty z Eugenią z Federowiczów. Miał córkę Irenę. Jego imię noszą liczne drużyny harcerskie . Szkoły i ulice.
    T. Kryska -Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej; Stefan Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne /1906-1939/.W-wa 1988;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945.W-wa 1990.

     
    Rowiński Mieczysław
    [1910-1939], ppor. rez. kaw.[1934]
    Ur. 17 IX 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 16 VIII 1931 do 30 VI 1932 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 9 psk w Grajewie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany w 1935 do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1934. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności w 9 psk w składzie Podlaskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Poległ w walce 5 X 1939 w m. Wróblina Stara.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Rozwadowski Marian Mieczysław
    [1906-1940],kadet, por. dypl. sł. st. kaw.[1934], pośm. rtm.[2007]
    Ur. 10 XII 1906 w Dębicy, syn Stanisława i Anieli. Uczył się w korpusie Kadetów Nr 1, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1929 z przydziałem do 3 p. uł. w Tarnowskich Górach na stanowisko d-cy plutonu. W 1930 ukończył Centralny Instytut WF w Warszawie, potem służył w 2 p. szwol. Odkomenderowany. Odkomenderowany  na studia politechniczne. Do stopnia por. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. W stopniu por. dypl. sł. st. kaw. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  oficera sztabu Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady m. in. n Lubelszczyźnie. W nieznanych okolicznościach dostaje się do niewoli sowieckiej Więziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 20067 mianowany rtm kaw.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006 W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969;Katyń. Księga Cmentarna. W-wa 200o; M. Porwit. Spojrzenie poprzez moje życie. W-wa 1986.

     
    Rożałowski Stefan Antoni
    [1911-1939], por. sł. st. art.[1938]
    Ur. 13 VI 1911 w Iwanowcach, syn Leona i Reginy z d. Thomas. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w okresie od 11 VIII 1931- 29 VI 1932 w 3 baterii szkolnej. Praktyki odbywał w 8 pal w Płocku. W latach 1932-194 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 7 dak w Poznaniu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 w 4 dak – odkomenderowany na kurs. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficer ogniowego 2 baterii 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii. Poległ w walce z Niemcami toczonej od 13 IX 1939 wieczorem do 14 IX 1939. Za męstwo i odwagę okazane na polu walki został odznaczony VM kl. 5 nr 11973.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rożański/Różański/ Adam II
    [1896-1939], kpt. sł. st. piech./adm./[1919]
    Ur. 10 VIII 1896. Uczestnik I wojny światowej. Do WP przyjęty XI 1918 w stopniu por. piech. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920.Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w 66 pp w Chełmnie, gdzie pełni różne funkcje. Przeniesiony w VII 1925 z 66 pp do Batalionu Ciężkich Karabinów Maszynowych Typu B, potem w 1926 do 1 Batalionu Strzelców w Chojnicach, gdzie pełni funkcję kmdta obwodowego PW i WF przy 1 Bat. Strzel. Zwolniony  z dniem 1 VII 1930 z funkcji kmdta PW i WF, potem pełni inne funkcje.  Przeniesiony w III 1932  z 1 Batalionu Strzelców do 84 pp w Brześciu nad Bugiem. W latach 1937-1939 pełnił funkcję oficera mobilizacyjnego 84 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku I adiutanta d-cy 184 pp rez. w skaldzie 60 DP Rez. Uczestnik walk n Lubelszczyźnie. Poległ w walce z sowietami 29 IX 1939 na Wołyniu.
    Odznaczony: SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 102 z 8 X 1925; Dz. Pers. Nr 11 z 18 VI 1930; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rożecki Aleksander Bronisław
    [1912-1976], ppor. rez. kaw.[1933], w PSZ por.
    Ur. 30 X 1912. Absolwent gimnazjum.  Służbę wojskową odbywał w okresie od 16 VIII 1930 do 30 VI 1931 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. uł. w Suwałkach. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 6 Pułku Strzelców Konnych. Ewidencyjnie podlegał PKU  Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 1 szwadronie zmotoryzowanym 1 Pułku Strzelców Konnych Zmot. w składzie Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułk. m. in. na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Zachód, gdzie służył w PSZ. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 31 XII 1976. Pochowany na cmentarzu wojskowym n Powązkach.
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; Rocznik oficerski rezerw 1934; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc.-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Rożek Zdzisław Kazimierz
    [1911-?], kadet, por. kaw.[1935]
    Ur. 01 I 1911. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1930 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1930-1932 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1932 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1935. W latach 1937-1939 d-ca plutonu ppanc. w 11 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu działek ppanc. 11 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 11 p. uł. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK. Poległ w czasie wojny.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11974 za kampanię wrześniową.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rómmel Juliusz Karol Wilhelm Józef
    [1881-1967], gen. dyw.[1928]
    Ur. 03 VI 1881 w Grodnie, syn Alfonsa /generała rosyjskiego/ i Marii z Marcinkiewiczów. W 1900 ukończył Korpus Kadetów w Pskowie. W latach 1900 – 1903 uczył się w Konstantynowskiej Szkole Wojskowej w Petersburgu. Mianowany w 1903 ppor. art. Służył od 1903-1916 w 1 Brygadzie Artylerii Gwardii, gdzie pełni różne funkcje. Mianowany por. art. W 1909 był d-cą baterii. W 1915 mianowany kpt. art. Walczył na froncie  wojny światowej mianowany płk. art. W 1916. Następnie dowodzi 1 Brygadą Art. na froncie austriackim. Od IX 1917 służy w I Korpusie Polskim w Rosji. W okresie I-II 1918 był d-cą oddziału polskiego w Kijowie, a od II-VI 1918 d-ca dywizjonu artylerii konnej, potem d-ca Lekkiej brygady III KP. Internowany przez Austriaków. Od Xi 1918 w WP. Do XII 1918 był   d-cą Obozu Artylerii w Rembertowie. 17 XII 1918 wyznaczony d-cą 8 pap, a od II 1919     do VI 1920 d-ca II Brygady Art. Legionów, przemianowaną w V 1919 na 1 Brygadę Art. Leg. W 1920 mianowany gen. bryg. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od VI-VII 1920 d-ca 1 DP Leg. , potem VII 1920-VI 1921 d-ca 1 D. Jazdy, a od IX-XI 1920 d-ca Korpusu Jazdy. Od VI 1921-IV 1924 Inspektor Jazdy 1 Armii w Wilnie. Od IV 1924-IX 1926 d-ca 1 D. Jazdy. W okresie IX 1926 - VI 1929gen. Do prac przy GISZ. Mianowany 1 I 1928 gen. dyw. Od VI 1929-IX 1939 Inspektor Armii. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi od 1 IX-27 IX 1939 armią „Łódź”, potem grupy armii „Warszawa”. Po kapitulacji warszawy w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu VII a w Murnau. W V 1945 przebywał w Paryżu, skąd powraca do kraju.
    Zmarł 8 IX 1967 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 2, 4 i 5, Pr 2 i 3 kl., KW 5x, ZKZ
    autor pracy pt. Za honor i Ojczyznę. W-wa 1958.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska-Karski- St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1990

     
    Rómmel  Witold Wiktor
    [1908-1970], kadet, por. sł. st. kaw.[1933], rtm.
    Ur. 13 V 1908 w Petersburgu. Syn Juliusza i Marii – Sofii Gobert. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1928 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1930 z przydziałem do 13 dak w Kamionce Strumiłowej na stanowisko d-cy plutonu. Przeniesiony do korpusu Oficerów Kawalerii. Do stopnia por.  sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. W latach 1937-1939 służył w 1 p. szwol., gdzie  dowodził jako p. o.  1 szwadronem. W kampanii  wrześniowej  1939  bierze udział na stanowisku oficera ordynansowego w sztabie dowództwa Armii „Modlin” gen. E. Krokowicza –Przedrzymirskiego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym  Armii gen. E. Przedrzymirskiego. Po kapitulacji polskich oddziałów dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI A, skąd został 1 VIII 1940 wywieziony do oflagu II C w Woldenbergu. Po wojnie w 1945 powraca do kraju. Mieszkał w Gdańsku, gdzie zmarł 09 X 1968. Pochowany 12 X 1968 na cmentarzu Srebrzysto w Gdańsku.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Przegląd Kawalerii. Nr 52. Londyn 1968.

     
    Rószkiewicz Tadeusz
    [1911-1987], por. sł. st. kaw.[1939], rtm. rez.
    Ur.13 XII 1911 w Elżbietowie pow. Sokołów Podlaski, syn Stefana i Zofii z Łopacińskich. Absolwent gimnazjum z maturą z 1931. W okresie od X 1931-I 1932 w Batalionie Szkolnym Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. Od I - IX 1932 odbywał przeszkolenie w pułku kawalerii, potem praktyki w plutonie szkolnym kawalerii. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. Kaw. 15 VIII 1934 z przydziałem do 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. Do stopnia por. Awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 peł n funkcję adiutanta 2 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta 2 p. uł. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po reorganizacji brygad kawalerii suwalskiej i Podlaskiej od 20 IX 1939 pełni funkcję adiutanta d-cy Brygady Kawalerii „Plis” w składzie SGO „Polesie”. Uczestnik walk pod Wolą Gułowską i Kockiem. Za męstwo i odwagę okazaną na polu walki odznaczono go VM kl. 5. po kapitulacji SGO „Polesie” od 6 X 1939 w niewoli niemieckiej. Od x 1939 do 1945 przebywał w oflagach. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powrócił do kraju. Od IV 1946 mieszkał na Dolny Śląsku, potem przenosi się do Warszawy, gdzie zmarł 20 VI 1987. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Był czynny w środowisku kombatanckim. Awansowany do stopnia rtm. kaw. Autor książki wspomnieniowej pt. Szable w dłoń.
    Żonaty z Zofią z d. Aleksandrowicz.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ
    Dz. Pers. Nr.12 z  15 VIII 1934; st. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 2006; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; 2 Pułk Ułanów Grochowskich. Pruszków

     
    Różański Józef
    [1893-1939], kpt. sł. st. piech.[1924]
    Ur. 10 III 1893. Uczestnik I wojny światowej. Żołnierz 1 pp Legionów Polskich.  W WP od XI 1918.  Brał udział w szeregach 1 pp Leg. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany ppor. piech. 1 IV 1920. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM kl. 5. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por.  sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919  służył w 75 pp, skąd w 1924 został przeniesiony do 48 pp w Stanisławowie. 1 XII 1924 awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony w 1931 z 48 pp do 4 pp w Kielcach, gdzie pełni różne funkcje. W latach 1937-1939 d-ca 8 kompanii w III batalionie 4 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w 8 pp Leg. Walczył na Lubelszczyźnie, gdzie po rozbiciu pułku dowodził kompanią w III batalionie 6 pp Leg. Poległ 22 IX 1939 pod Tarnawatką. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Odznaczony : VM kl. 5, KN, KW
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. Nr 3 z 26 III 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.

     
    Różański Józef Grzegorz
    [1906-1981], kpt. sł. st. piech.[1939], w PSZ mjr/ppłk
    Ur. 12 III 1906 w Kołomyi. Absolwent Seminarium Nauczycielskiego z maturą z 1927. w latach 1927-1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 6  w Zaleszczykach. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1930 z przyddziłem do 54 pp w Tarnopolu na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 1 I 1933. Po ukończeniu rocznego kursu w Centralnym Instytucie WF w Warszawie został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie  na stanowisko instruktora WF. Przeniesiony z dniem 01 VIII 1938 do 5 psp w Przemyślu na stanowisko d-cy 1 kompanii CKM w I batalionie. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1939. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy kompanii ppanc. 5 psp w składzie 22 DPGór. Walczył na szlaku bojowym 5 psp. Unika niewoli i 18 XI 1939 przez Węgry przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Otrzymał przydział do 4 pp na stanowisko d-cy kompanii broni towarzyszącej. W 1940 przeniesiony do formowanej w Syrii Karpackiej Brygady Strzelców, gdzie dowodził m. in. 2 baterią w Samodzielnym dyonie Art. Przeciwpancernej. Wraz z Samodzielna Brygadą Strzelców Karpackich walczył w Egipcie, Tobruku. Po reorganizacji  i utworzeniu w 1943 roku 3 Dywizji Strzelców Karpackich dowodził 3 baterią art. ppanc., potem d-ca 3 dyonu ppanc. W 1944 bierze udział w kampanii włoskiej. Walczył pod Monte Cassino. 1 IX 1944 mianowany mjr sł. st. 22 X 1944 skierowany na kurs dowódców  baonu. Po ukończeniu kursu w XII 1944 z-ca d-cy 6 baonu, potem jego d-ca. Po zakończeniu działań wojennych był kmdtem obozu w Rivenhal. 1 VIII 1946 ewakuowany z Włoch do Wlk. Brytanii. Mianowany ppłk sł. st.  Po demobilizacji w 1947 zamieszkał na stałe w Wlk. Brytanii z żoną i synem. Działacz kombatancki. Wieloletni skarbnik Koła SPP.
    Zmarł w Londynie 26 XII 1981. Pochowany na cmentarzu Streatham  Park w Londynie.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW3xZKZ, Krzyżem Monte Cassino.
    Dz. Pers. Nr 13  z 15 VIII 1930 Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Moś. 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Pruszków 1996; t. Kryska-Karski. Piechota Polska 1939-1945. Londyn; K. Grodziska. Polskie groby na cmentarzach Londynu. Kraków 2001; Biuletyn „Rzeczpospolita Podchorążacka. Nr 17. Londyn 1981.

     
    Różański Władysław Jan
    [1898-1960], kpt. dypl. int./adm. wojsk. [1932]
    Ur. 26 VI 1898. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył m. in. w 23 pap na stanowisku oficera kasowego, potem w Komisji Gospodarczej w Okręgowym Zakładzie Gospodarczym Nr  X. Po 1925 przeniesiony do 3 pp Leg. na stanowisko płatnika. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1932. W okresie XI 1932-XI1934  słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury. Po ukończeniu WSInt. w stopniu kpt. dypl. sł. st. int. zostaje przydzielony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1934 urzędowo zmienił imię z Władysław II na Władysław Jan . Przeniesiony po 1936 do sztabu 6 DP w Krakowie na stanowisko oficera int. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa int. 6 DP. Walczył na szlaku bojowym 6 DP. W latach wojny IX 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju.
    Zmarł w Krakowie 01 XII 1960. Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: KN, KW4x,SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934;  R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Różecki Jan
    [1912-1939], por. sł. st.  art.[1938]
    Ur. 24 VIII 1912. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-1932 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 27 pal we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. art. 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję I oficera plutonu  artylerii w 1 kompanii Batalionu Fortecznego KOP „Małyńsk”. W VI 1939 przeniesiony z Batalionu Fortecznego „Małyńsk” do Batalionu Fortecznego „Mikołów”. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 plutonu 3 kompanii  Batalionu Fortecznego „Mikołów”.  Poległ  w walce z wrogiemo2 IX 1939 pod Mikołowem.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Różniakowski Tadeusz
    [1915-1939],ppor. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 16 III 1915. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową w 1 kompanii szkolnej CKM w Zambrowie. Praktyki odbywał w 19 pp w e Lwowie. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w  Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 1 Pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 dowodził plutonem w 3 kompanii CKM 1 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku  d-cy plutonu w I batalionie zmobilizowanym przez 1 psp dla  156 pprez. w składzie 21 DPGór. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 156 pp rez. Poległ 21 IX 1939 w rejonie m. Maziły. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Różycki Roman Jan Paweł
    [1899-?], mjr. dypl. sł. st. piech. [1938]
    Ur. 15 X 1899. Absolwent szkoły średniej z maturą. W WP od XI 1918. Ukończył kurs szkoły podchorążych piechoty. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. sł. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w 16 pp. Od 1923 w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, a od 1926-1928 w Chełmnie. Był instruktorem WF oraz wykładowcą języka polskiego. Przeniesiony w V 1928 z KK Nr 2 w Chełmnie do 22 pp w Siedlcach. Awansowany 1 I 1932 do stopnia kpt. sł. st. piech. dowodził m. in. kompanią. W okresie XI 1930-XI 1932 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. w stopniu kpt. dypl. sł. st. piech. zostaje z dniem 1 XI 1934 przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko wykładowcy. Awansowany 19 III 1938 do stopnia mjr- dypl. sł. st. piech. w latach 1938-1939 był d-cą III batalionu w 9 pp Leg. w Zamościu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku kwatermistrza 55 DP Rez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Po zakończeniu walk w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powraca do kraju.
    Odznaczony: MN
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 9 z 26 IV 1928;Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Różycki Władysław
    [1891-?], mjr aud. sł. st. [1923]
    Ur. 08 X 1891. Absolwent szkoły średniej z maturą, a następnie ukończył studia prawnicze. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Brał udział w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Zweryfikowany w stopniu kpt. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VIII w Toruniu,. Do stopnia mjr-a awansowany 1 VII 1923 pełni funkcje sędziego śledczego, potem w 1928 w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Katowicach, a w 1932 sędzia w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr V w Krakowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sprawiedliwości 55 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym dywizji. Po wojnie mieszkał podobno w Krakowie.
    Odznaczony: ZKZ, MN
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932

     
    Różycki Władysław Jerzy
    [1903-?], por. rez. piech. inż.[1936]
    Ur. 27 VII 1903. Absolwent gimnazjum z maturą. Ukończył wyższe studia uzyskując dyplom inżyniera.  Służbę wojskową odbywał w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. . z starszeństwem od 1 I 1930 z przydziałem do 36 pp w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany do stopnia por. rez. z starszeństwem od 1 I 1936. Powołany do służby czynnej z przydziałem do batalionu mostowego. Ukończył kurs dla oficerów art. plot. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku 30 baterii art. plot. 40 mm Walczył w obronie mostów na Wiśle m . in. w Brzuminie.
    Dalsze losy n/n
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Różycki – Kołodziejczyk Tadeusz
    [1887-1953], płk dypl. sł. st. piech. [1933]
    Ur. 22 VIII 1887 we wsi Kwaśno k. Sierpca, syn Walentego i Stanisławy z Główczyńskich. Do 1905 uczył się w  wyższej szkole realnej w Warszawie, maturę zdał we Lwowie w 1906. W latach 1907- 1911 studiował biologię na uniwersytetach w Monachium, Lipsku i Berlinie. Po ukończeniu studiów w Monachium w latach 1911-1914 był asystentem botaniki na Uniwersytecie Lwowskim oraz w Akademii Rolniczej w Dublanach. Członek Polskich Drużyn Strzeleckich. Od VIII 1914  Oddziale J. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich, gdzie od 17 VIII 1914 był starszym ordynansem w I baonie 1 pp LP, a od IX 1914 adiutant baonu. 9 X 1914 mianowany ppor. piech. Od 20 X 1914 d-ca plutonu w 3 kompanii i baonu 1 pp LP. 23 X 1914 ranny w bitwie pod Laskami. Leczył się w szpitalach w Bielsku i Teplicach. Po powrocie do I Brygady LP przydzielony do oddziału karabinów maszynowych, Od 21 III 1915 -1 IV 1915 na kursie karabinów maszynowych w Bełku. Następnie dowodził kompanią CKM w 1 pp LP. Przeszedł cały szlak bojowy 1 pp LP. Mianowany 1 XI 1916 por. piech. Od 1 I 1917-31 III 1917 pełnił funkcję adiutanta I Brygady LP. Od 1 IV 1917-15 V 1917 pracował  w sekcji regulaminów Komendy Legionów. Od 16 V 1917przebywał na kursie wyszkoleniowym. Podczas kryzysu w LP 16 VII 1916 zwolniony z Legionów. Internowany przez Niemców 1 VIII 1917 w obozie w Beniaminowie, gdzie przebywał  do 01 IV 1918. Po zwolnieniu z obozu podejmuje pracę jako asystent prof. Botaniki Z. Wójcickiego na UW w Warszawie. Jednocześnie działa w POW, po rozbrojeniu Niemców od XI 1918 w WP. Mianowany szefem Oddziału V /personalnego/ DOGen. Warszawa. Mianowany kpt. sł. st. Piech. 02 XII 1918. Od 15 i 1919 szef Wydziału Wydawnictw w Oddziale VII /naukowym/ Sztabu Generalnego WP. , potem Departamentu V Naukowo-Szkolnego w MSWoj. Był współredaktorem „Bellony”. Mianowany z dniem 1 IV 1920 mjr sł. st. Piech. 15 VII 192o mianowany szefem Oddziału IV w 2 Armii, potem od 15 -31 VIII 1920 szef Oddziału I w 5 Armii, a następnie od 01 IX -1 XI 1920 szef Oddziału III w sztabie 3 Armii. Po zakończeniu działań wojennych od 1 XI 1920 mianowany zostaje szefem sekcji historyczn0-operacyjnej Sztabu Generalnego. Zweryfikowany w sopniu mjr-a sł. st./ z starszeństwem od 1` vI 1919. W okresie od 15 X 1921 do 15 IX 1922 był słuchaczem w Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. Następnie w stopniu mjr-a SG od 15 IX 1922-30 XI 1924 był asystentem, a od 1 XII 1924 do 31 X 1927  wykładowcą historii wojennej w WSWoj. 1 XII 1924 awansowany do stopnia ppłk-a SG sł. st. Piech. Z starszeństwem od 15 VIII 1924.W okresie od 31 X 1927 do 17 VII 1928 pełnił funkcję z-cy szefa Wojskowego Biura Historycznego. Od 18 VII 1928-VI1933 dowodził 73 pp w Katowicach. Awansowany 1 i 1933 do stopnia płk-a dypl. sł. st. Piech. Następnie do XI 1935 szef Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. Później delegat MSWoj. Do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Jednocześnie wykładowca w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. Do VIII 1939 w dyspozycji MSWoj. W VIII 1939 mianowany d-cą Brygady KOP „Polesie”. Współpracował z „Encyklopedią Wojskową”, a w latach 1928-1929 wykładał jako prof. kontraktowy w Akademii Sztabu Generalnego w Bukareszcie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy brygady KOP. Od 17 IX -1 X 1939 walczył z Sowietami  m. in. pod Szackiem. Po rozwiązaniu podległych oddziałów unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK.  Z ramienia Delegatury Rządu na Kraj redagował konspiracyjne pismo „Fałsze propagandy niemieckiej o Polsce”. W 1944 był więziony krótko na Pawiaku.   W latach wojny studiował na tajnych kompletach UW historie i geografię. Dyplom mgr uzyskał w XI 1945.  po wojnie w kraju. W latach 1945-1947 pracował w Ministerstwie Oświaty na stanowisku radcy. W 1946 doktoryzował się z historii na UJ w Krakowie. Był wykładowcą historii wojskowości i dyplomacji nowoczesnej na Uniwersytecie Warszawskim 1947-1949. Od 1949 współpracował ze stacją ornitologiczną  Państwowego Muzeum Zoologicznego w Warszawie.
    Zmarł 04 III 1953 w Podkowie Leśnej i tu pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, Orderem Polonia Restituta kl. 4, KW4x
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 Lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; W. K. Cygan. Oficerowie Legionów Polskich 1914-1917. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006

     
    Różyński Zygmunt
    [1909-1985], kadet, por.  st. łącz.[1938]
    Ur. 3 XII 1909.Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie, gdzie w 1931 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie. W okresie 1934-1935 na kursie aplikacyjnym. Promowany w 1935 na stopień ppor. sł. st. łącz. z starszeństwem od  15 VIII 1934 z przydziałem do kompanii łączności 13 DP. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności w dowództwie Batalionu KOP „Osowiec”. Brał udział w bitwie pod Kockiem. Od 6 IX 1939 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem od 1941 w oflagu II C w Woldenbergu. Organizator i kierownik biblioteki obozowej. Po uwolnieniu z niewoli 30 I 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 28 VII 1985.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Ruciński Aleksander  Ludwik
    [1902-?], kpt. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 11 XII 1902. Absolwent gimnazjum. W okresie od o1 IX 1924 – 01 VIII 1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie i w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1927 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1929. Długoletni oficer 8 pp Leg., gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1936. Dowodził do IX 1939 7 kompanią III batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy oficera informacyjnego oraz oficera łącznikowego  w sztabie 3 DP Leg. Uczestnik walk pod Iłżą, Starachowicami, potem na Lubelszczyźnie d-ca kompanii podchorążych w II batalionie 8 pp Leg. w składzie Zgrupowania 3 DP Leg. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał  m. in. w oflagu VII A w Murnau.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1986

     
    Ruciński Zygmunt Stanisław
    [1901-1940], kpt. sł. st. art. pośm. mjr [2007]
    Ur. 21 IV 1901 w Warszawie, syn Adama i Marianny z Wąsowskich. Ukończył szkołę średnią. Od 1919  służy w WP jako ochotnik. W szeregach 12 p. uł. bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W latach 1922-1923 w Szkole Podchorążych w Warszawie, potem w okresie 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 12 pap na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Przeniesiony w 1930 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. Był też instruktorem w Szkole Podchorążych Artylerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 1 I 1934.Uczestnik polskiej reprezentacji jeździeckiej na międzynarodowych zawodach konnych. Po 1934 przeniesiony do 12 pal, gdzie pełnił różne funkcje, m. in. d-ca baterii, d-ca szkoły podoficerskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku k-dta Kwatery Głównej 13 DP. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 13 DP. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Charkowie.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany mjr art.
    Rocznik oficerski 1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Rückeman – Orlik Wilhelm
    [1894-1986], gen. bryg.[1933]
    Ur. 01 VIII 1894 we Lwowie, syn Edmunda i Józefy z Stalkiewiczów. W latach 1904-1912 uczęszczał do I  lwowskiej Wyższej Szkoły Realnej. Po zdaniu matury  w 1912 wstępuje na Wydział Budowy Dróg i Mostów  Politechniki Lwowskiej, gdzie zaliczył 4 semestry. Był działaczem „Zarzewia” oraz członkiem młodzieżowej organizacji Zakon zbawienia Polski. Od 01 x 1912 był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. o3 VIII 1914 wstępuje do Oddziału j. Piłsudskiego, potem w Legionach Polskich. Był         d-cą plutonu w 1 kompanii I baonu. Podczas walk pod Laskami 26 X 1914 został ranny w rękę. Przebywał do 3 VII 1915 na leczeniu szpitalnym w Krakowie, Teplicach i w szpitalu rezerwowym Nr 1 we Wiedniu. Po wyleczeniu rany przydzielony do baonu uzupełniającego nr 3  na stanowisko d-cy 5 kompanii. W VII 1915 baon zostaje przydzielony do formowanego 6 pp LP. Obejmuje funkcję d-cy 1o kompanii. 9 VIII 1915 mianowany ppor. piech., a 11 XI 1915 por. piech. Mianowany 11 XI 1915 d-cą  I baonu 6 pp Leg., którym dowodził do 27 XII 1915. Następnie d-ca 12 kompanii. Od 15 III do 5 IV 1916 w zastępstwie dowodzi III baonem, potem do 31 I 1917 dowodzi kompanią. Od 31 i – 30 III 1917 przebywał na wojennym kursie Sztabu Generalnego. Po powrocie z kursu nadal d-ca kompanii w 6 pp LP. Podczas kryzysu przysięgowego odmawia złożenia przysięgi na wierność cesarzowi. 1 IX 1917 zostaje wcielony do armii austriackiej. Początkowo służy w batalionie zapasowym 19 pstrz. Od 18 XI 1917 do 13 II 1918 przebywał w szkole oficerów rezerwy piechoty w m. Krnow. Mianowany 1 V 1918 chor. piech. służy do 14 X 1918 w 19 p. strz. na terenie Ukrainy. Był d-cą plutonu i oficerem instruktorem w 19 p. strz. Od 1 V 1918 działa w POW . był członkiem Głównej Komendy Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej w Kijowie.  Po rozpadzie Austro-Węgier obejmuje dowodzenie nad oddziałami różnej narodowości w Bałcie i przyprowadził złożoną z nich kompanię polską do Płoskirowa. Od 04 XI-29 XI 1918 był szefem sztabu grupy płk Cz. Rybińskiego. Po bitwie pod Mikulińcami 29 XI 1918 dostał się do niewoli ukraińskiej z której zbiegł 02 VI 1919 w Buczaczu. Po powrocie do służby w WP od 2 VI 1919-1 X 1919 pełni w stopniu kpt.  funkcję z-cy d-cy batalionu zapasowego 6 pp, potem od 1 X 1919 do 1 I 1920  pełni funkcję adiutanta sztabu dowództwa 3 BPiech. Od 6 I 1920 d0wódca II baonu 6 pp Leg. 11 VI 1920 zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. piech. z starszeństwem od 1 IV 1920. potem w zastępstwie od 28 VI 1920 dowodzi 6 pp Leg. Od 22 VII 1920 dowodzi 132 pp rez., potem od 16 VIII 1920 1 p. czołgów. Ukończył w Warszawie 2 miesięczny kurs informacyjny dla wyższych dowódców w Warszawie. 10 IX 1921 mianowany zostaje inspektorem broni czołgowej w departamencie Piechoty MSWoj. Zweryfikowany w stopniu ppłk-a sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1919. Od 1 III-25 XI 1922 przebywał na kursie czołgów w Wersaites i ponownie obejmuje dowodzenie 1 p. czołgów, który dowodzi od 26 XI 1922 do 30 IV 1927. Awansowany do stopnia płk-a sł. st. 1 XII 1924 z starszeństwem od 15 VIII 1924. Od 1 v 1927 do 25 I 1928 był szefem Wydziału Broni Pancernej Departamentu V Inżynieryjnego MSWoj. Następnie od 26 I 1928 do 9 XII 1929  pełni funkcję  II d-cy piechoty dywizyjnej 23 DP w Katowicach. Do VII 1930 pełni obowiązki d-cy 23 DP.  W okresie od 6 XI 1930-10 VIII 1931 ukończył kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. Po ukończeniu kursu od 11 VIII 1931 do 27 II 1932  d-ca piechoty dywizyjnej 23 DP. Od 23 III 1932 do 24 XI 1938 dowodził 9 DP w Siedlcach. Awansowany z dniem 1 I 1933 gen. bryg. W XII 1938 mianowany z-cą d-cy Korpusu Ochrony Pogranicza, a od 08 VIII 1939 został d-cą KOP. Podczas kampanii wrześniowej 1939 od 17 IX -1 x 1939 na czele zgrupowania KOP walczył z wojskami sowieckiego agresor m. in. po Szackiem 28-29 IX 1939 i Wytycznem pow. Włodawa 1 x 1939. Po wyczerpaniu wszystkich możliwości walki rozwiązał podległe zgrupowanie. Przedostał się do Warszawy, współtworzył organizację Komenda Obrońców Polski. W I  1940 przez Litwę przedostał się do Szwecji, potem do Wlk. Brytanii. Do końca wojny pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza. Od VIII 1945 do IV 1947 pracował w Generalnym Inspektoracie Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji w 1947 mieszkał w Beckenham w Kencie. W 1972 wyjechał do Kanady. Mieszkał w Ottawie. Był przewodniczącym Skarbu Narodowego . Zmarł 8 XI 1986 w Ottawie. Pochowany 12 XI 1986 na miejscowym cmentarzu Notce Dame.
    Odznaczony: VM kl. 5, KN, KW4x, Orderem Polonia Restituta kl. III,  ZKZ
    Żonaty od 20 V 1925 z Róża Wandą z Fajansów. Miał syna Kazimierza Jerzego /ur. 1925/
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; T. Jurga. Obrona Polski 1939. W-wa 1990; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917. Słownik biograficzny. T. IV. W-wa 2006; Biuletyn „Polska Podchorążacka”. Nr 33 . Londyn IV 1987.

     
    Rudecki Bolesław Kazimierz
    [1909-+?], kpt. dypl. sł. st. piech. [1939]
    Rodowe nazwisko Rudaś Bolesław Kazimierz
    Ur. 7 IV 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie od  17 IX 1928-28 VII 1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym.. W latach 1929-1931 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1931 z przydziałem do 10 pp w Łowiczu na stanowisko d-cy plutonu. Zarządzeniem z 29 XI 1932 nr A.A. I-II-55 wojewoda warszawski zezwolił  mu na zmianę rodowego nazwiska Rudaś Bolesław Kazimierz na Rudecki Bolesław Kazimierz.  Do stopnia  por. awansowany 1 I 1934. Po 1935 przeniesiony z 10 pp do Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie na stanowisko instruktora. Po zdaniu egzaminów został w 1938 przyjety na studia do WSWoj. W Warszawie. Słuchacz XIX promocji 1938-1940. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 19 III 1939. W kampnii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera informacyjnego w sztabie 4 DP Rez. Uczestnik walk z wrogiem na szlaku bojowym 41 DP rez. m. in. na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 6  z 15 VIII 1931; Dz. Pers. Nr 5 z 11 IV 1933;Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969

     
    Rudkowski Tadeusz Franciszek Kazimierz
    [1914-1995],por. sł. st. art.[1939]
    Ur. 11 IV 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1932-1933 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie, gdzie odbywał przeszkolenie n kursie unitarnym. W latach 19033-1935 w  Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 6 pal w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu, potem przeniesiony do 5 pal we Lwowie. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 przebywał na kursie dla oficerów artylerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii III dywizjonu 5 pal w składzie 10 pal 10 DP na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu z niewoli w 1945 powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie, gdzie zmarł 05 I 1995. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rudnicki Antoni
    [1905-1939], ppor. rez. piech.[1933]
    Ur. 10 X 1905. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1933 z przydziałem do 11 pp w Tarnowskich Górach. Ewidencyjnie podlegał PKU Będzin. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 182 pp rez. w składzie 60 DPRez. Poległ w walce z Niemcami 5 X 1930 w m. Wola Gułowska. Pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; J. Wróblewski. SGO „Polesie” 1939. W-wa 1989.

     
    Rudnicki Jan Alojzy
    [1901-?], mjr dypl. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 29 III 1901. Absolwent gimnazjum z maturą. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych. Mianowany ppor. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. z starszeństwem od 1 VIII 1920 służył w 9 dyonie taborów. Po 1925 przeniesiony do 9 psk w Grajewie. Do stopnia rtm. awansowany 1 I 1931 dowodził m. in. szwadronem. W latach 1933-1935 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. W stopniu rtm. dypl. przydzielony do sztabu Krakowskiej Brygady Kawalerii. Do stopnia mjr-a dypl. sł. st. kaw. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 na studiach w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu. Do kraju powrócił latem 1939. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziłu III w sztabie GO gen. S. Skwarczyńskiego. Podczas walk dostał sie do niewoli niemieckiej. Przebywał m. in. w oflagu VII A w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji. Początkowo w Wlk. Brytanii, skąd wyjechał do Kanady i tam osiadł na stałe.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1939; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969.

     
    Rudnicki Karol Stefan 
    [1898-1940], mjr sł. st. kaw.[1934], pośm. ppłk [2007]
    Ur. 13 X 1898 w Żydaczowie, syn Zygmunta i Stefanii z Marynowskich. Po ukończeniu gimnazjum w 1916  zostaje wcielony do armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rezerwy. Walczył n froncie włoskim. Po rozpadzie monarchii w końcu 1918 powraca do kraju. Od 1919 służy w WP. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 6 p. uł. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1925 przeniesiony do Szkoły Podchorążych Kawalerii we Lwowie, potem do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii w Jaworowie, później w Grudziądzu. Awansowany 1 I 19267 do stopnia rtm. sł. st. kaw. Przeniesiony z dniem 1 IX 1930 z Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii do 12 p. uł. na stanowisko d-cy szwadronu. Do stopnia mjr- sł. st. kaw. awansowany 1 I 1934. Mianowany w V 1934 kwatermistrzem 12 p. uł.  Przeniesiony w 1939  z 12 p. uł. do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko  kwatermistrza i jednocześnie II z-cy d-cy 27 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku z-cy d-cy 27 p. uł. w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie z Niemcmi i Sowietami. Dostał się w końcu IX 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany  przez funkcj. NKWD w IV 1940 w Charkowie.
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Pośmiertnie decyzja MON z 5 X 2007 mianowany ppłk kaw.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932;Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 20 IX 1930; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;Z. Gnat-Wieteska. 27 Pułk ułanów. W-wa 1992; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003a

     
    Rudnicki Stanisław
    [1914-?], kadet ppor. sł. st. art.[1937], po 1945 w WP mjr
    Ur. 15 VIII 1914. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1935 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art.  1 X 1937 z przydziałem do 5 dak w Oświęcimiu na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-ca plutonu w szkole podoficerskiej przy 5 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 5 dak w składzie Krakowskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym, 5 dak od Oświęcimia na Lubelszczyznę. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XVIII A w Lienz, potem od 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. Uwolniony z niewoli 30 I 1945 powraca do kraju. Latem 1945 powołany do służby wojskowej. Awansowany do stopnia mjr-a art.
    Dalsze losy n/n
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Rudnicki Tadeusz  II
    [1896-1977], ppłk dypl. sł. st. [1937], płk dypl. ps. „Chan”
    Ur. 20 VI 1896. Absolwent szkoły średniej z maturą. Uczestnik I wojny światowej. W PW od XI 1918. Przyjęty do WP w stopniu por. piech. Walczył w szeregach 25 pp na froncie wojny polsko-bolszewickiej.
    Uczestnik walk na Wileńszczyźnie. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919 służy w 25 pp, potem odkomenderowany do Biura Historycznego Sztabu Gen. W latach 1923-1924 słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 X 1923 przydzielony w stopniu kpt. SG sł. st. piech. do Gabinetu Wojskowego  Ministra Spraw Wojskowych . 1 XII 1924 awansowany do stopnia mjr-a SG sł. st. piech. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Następnie od 1925 służy w 30 pp w Warszawie. Podczas przewrotu majowego był przejściowo aresztowany i uwięziony na rozkaz nowego d-cy pułku sympatyka J. Piłsudskiego. Po 1926 przeniesiony z 30 pp do  sztabu 2 DP Leg. w Kielcach, gdzie pełni różne funkcje z jednoczesnym przydziałem do kadry oficerów piechoty. Z dniem 15 IX 1929  przeniesiony z sztabu 2 DP Leg. w Kielcach do sztabu DOK IV w Łodzi. Początkowo z-ca a ow okresie I  1930-I 1932 pełnił funkcję szefa wydziału Wyszkolenia i Mobilizacyjnego i Uzupełnień, a od I 1932-VIII 1932  szef Wydziału Ogólnego sztabu DOK IV. W VIII 1932 przeniesiony na stanowisko d-cy batalionu w 59 pp w Inowrocławiu. W 1932 urzędowo zmienił datę ur. z 7 VI 1895 na 20 VI 1896. Przeniesiony w 1932 z sztabu DOK IV do 59 pp w Inowrocławiu na stanowisko d-cy batalionu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia ppłk-a dypl. sł. st. piech. i przeniesiony na stanowisko szef sztabu 19 DP w Wilnie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu 19 DP, potem podczas walk n Lubelszczyźnie szef sztabu 19 Brygady Piechoty. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli i przedostaje się do Francji, gdzie służy w PSZ. Po upadku Francji ewakuuje się do Wlk. Brytanii, gdzie nadal służy w PSZ. Oficer sztabu NW w Londynie. Od 15 XII 1941 do 27 III 1942 pełnił funkcję szefa Oddziału sztabu NW w Londynie, używał wówczas ps. „Chan”. Awansowany do stopnia płk-a dypl. sł. st. piech. Następnie w PSZ pełnił różne funkcje sztabowe. Po wojnie w WLk,. Brytanii, a po demobilizacji w 1947 wyjechał do Francji i tam zamieszkał na stałe.
    Zmarł 7 X 1977 w Paryżu.
    Odznaczony: OP 5, KW2x, ZKZ, /Mn, KZWLŚr.
    Dz. Pers. Nr 110 z 15 X 1924; Dz. Pers. Nr 15 z 23 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 13 z  9 XII 1932;Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; J. Tucholski. Cichociemni. W-wa 1985

     
    Rudnik Wojciech
    [1899-1939], kpt. sł. st. piech.[1937]
    Ur. 18 X 1899 w Wojkowicach pow. tarnowski. Uczęszczał do gimnazjum. W okresie 1925-1926 w Baonie  Podchorążych Piechoty DOK V, potem w latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1928 z przydziałem do  3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Awansowany do stopnia kpt. 19 III 1937. w latach 1937-1939  w Batalionie Fortecznym KOP  „Sarny”, gdzie był d-cą plutonu w 1 kompanii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii CKM w Batalionie Fortecznym KOP „Osowiec” w składzie utworzonego przez ppłk-a w st. sp. E. Czernego oddziału w GO „Grodno”. Walczył z sowietami 28 IX 1939 pod Szackiem, gdzie zostaje ranny, wzięty do sowieckiej niewoli zostaje 29 IX 1939 zamordowany przez sowieckich żołnierzy w m. Grabowa pow. Lubomirski.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928;Rocznik oficerski 1932;R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Rudowski Michał
    [1913- 1993], ppor. rez. kaw.[1935], w AK ps. „Prus”
    Ur. 10 X 1913 w Klonówce pow. starogardzki na Pomorzu, syn Wacława i Janiny-Eugenii Stryjewskiej h. Tarnawa. Początkowo nauki pobierał w domu u dworskiej guwernantki. Następnie uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie, gdzie w 1932 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 2 p. szwol. w Starogardzie. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego plut. podch. rez. kaw. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935. Od 1933-1939 studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy plutonu w szwadronie pieszym z 18 p. uł. Walczył na Lubelszczyźnie. W VIII 1939 zmobilizowany do WP z przydziałem do Ośrodka Zapasowego Kawalerii w Garwolinie. Walczy w szwadronie CKM zorganizowanym w OZK w Garwolinie w składzie Kombinowanej Brygady Kawalerii płk A. Zakrzewskiego, a po rozbiciu brygady walczy z pozostałością szwadronu w składzie 11 p. uł. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej skąd po kilku dniach udało mu się zbiec i przedostać się do Klonówki, gdzie dotarł 12 X 1939. Jego rodzina wyrzucona przez Niemców z własnego domu mieszkała na plebanii. W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, potem w okolicach Warszawy i na Lubelszczyźnie m. in. i w  Opolu Lub. I Józefowie. Od 1943 czynny w konspiracji niepodległościowej AK na terenie Annopola. W 1944 mieszkał w Milanówku. Uczestnik Powstania Warszawskiego. Walczył m. in. w Śródmieściu. Po upadku powstania wyszedł z Warszawy razem  z żoną z ludnością cywilną, skąd ucieka do Częstochowy, gdzie przebywa do końca wojny. Wiosną 1945 wyjechał z żoną i córką do Gdyni. Pracował m. in. Jako dyrektor Państwowych Gospodarstw Rolnych. Poświęcił się także hodowli koni. Pełnił funkcję rejonowego inspektor hodowli koni, sprawując nadzór nad stadninami  koni w tym nad 8 stadninami pełnej krwi angielskiej. Był też aktywnym organizatorem i działaczem sportu jeździeckiego, organizował zawody i był sędzią międzynarodowym.
    Zmarł 21 VIII 1993 w Gdyni.
    Żonaty od 1943 z Iloną Łodzińska. Z tego związku miał córkę i syna Huberta /ur. 1948/
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Marszalec. Gazeta Kociewska nr 61 z 09 IX 1994.

     
    Rudziakiewicz /wg. indeksu - faktycznie Nadziakiewicz  Mirosław  Tomasz
    [1912-?], ppor. rez. piech. [1936]
    Ur. 23 IX 1912. Ukończył gimnazjum z matur. Służbę wojskową odbywał w latach 1933-1934 w kompanii szkolnej pionierów w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 2 psp w Sanoku. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany na stopień ppor. rez.  z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 2 psp. Ewidencyjnie podlegał PKU Sanok. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu pionierów 2 psp w składzie 22 DPGór. walczył na szlaku bojowym pułku.
    Dalsze losy n/n
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Pruszków 2003; W. B.  Moś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w  WP 1935-1939. Kraków2003.

     
    Rudziński Karol Grzegorz
    [1913-?], ppor. piech.[1936]
    Ur. 25 V 1913. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie,. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 73 pp na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939  d-ca plutonu w 1 kompanii I batalionu 73 pp w Katowicach. W kompanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii I batalionu 73 pp w składzie 23 DP. Walczył na szlaku bojowym pułku od Katowic na Lubelszczyznę, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, a od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Przemsza-Zieliński. Księga Wrześniowej Chwały Pułków Śląskich. T. I. Katowice 1989

     
    Rudziński Stanisław Jerzy
    [1895-1940], rtm. sł. st. kaw. [1927] od 1934 w  st. sp., pośm. mjr [2007]
    Ur. 25 IV 1895 w Wąchocku, syn Witolda i Florentyny z Kolbiczów. Uczył się w gimnazjum w Warszawie. Z powodów materialnych przerwał naukę i wyjechał do Zagłębia Dąbrowskiego, podjął pracę  w kopani Niwka.  Jako praktykant. Po wybuchu I wojny światowej wstępuje jako ochotnik do 3 szwadronu Karpackiego Dywizjonu Kawalerii Legionów. Walczył na froncie w Karpatach, Besarabii i na Wołyniu. W 1915 walczy w 2 p. uł. LP, gdzie ukończył kurs oficerski. W 1917 był słuchaczem kursu Wyszkolenia Kawalerii PSZ. Następnie w przydzielony do I szwadronu Jazdy Ziemi Lwowskiej „Wilki”. z którym walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po przeniesieniu szwadronu do Tarnowa i reorganizacji służy w utworzonym 5 psk., gdzie pełni różne funkcję. Awansowany do stopnia ppor. sł. st. kaw. w 1921, a w 1922 do stopnia por. sł. st. kaw. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 VI 1919. Ukończył w Grudziądzu kurs dla dowódców szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. z starszeństwem od 1 I 1927. Był oficerem materiałowym, dowodził szwadronem. Przeniesiony w 1934 do dyspozycji d-cy DOK V, a z dniem 31 VIII 1934 przeniesiony w stan spoczynku z przydziałem do Kadry Okręgowej V- Grupa oficerów kawalerii w st. sp. Osiadł na wileńszczyźnie, gdzie gospodarował na folwarku. Po mobilizacji przydzielony do 5 psk na stanowisko d-cy szwadronu marszowego, lecz nie zdołał dotrzeć z Wileńszczyzny do Dębicy. Do pułku dołączył na Lubelszczyźnie. Ranny 23 IX 1939 w m. Podhucie dostał się do sowieckiej niewoli. Uwięziony w obozie w Kozielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim po 20 IXV 1940.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007  mianowany mjr kaw.
    Odznaczony: KN, KW4x, SKZ
    Żonaty  z Zofią z  Dunin-Borkowskich
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000.

     
    Rudziński Zbigniew
    [1911-1939], por. sł. st. piech.[1939]
    Ur. 09 I 1911. Absolwent gimnazjum. W latach 1932-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. 0 Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15  x 1935 z przydziałem do 15 pp w Dęblinie n stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu strzeleckiego na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 28 PD przy 15 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta dywizjonu przeciwpancernego w składzie Warszawskiej brygady Pancerno-motorowej. Walczył na szlaku bojowym dywizjonu. Poległ w walce z wrogiem 18 IX 1939 w m. Ciotusza. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 19355-1939. Kraków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; W. zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Pancerno-Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Rukściński  Tadeusz Jerzy
    [1911-1939], ppor. sł. st. piech.[1936]
    Ur. 24 XI 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1933-1936 w Szkole Podchorążych  Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936  z przydziałem do 29 pp w Kaliszu na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 6 kompanii II batalionu 29 pp.  W końcu VIII 1939 przydzielony do batalionu marszowego 29 pp, który został skierowany do Kielc.W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy kompanii w podgrupie „Kielce”. Podczas Wlk w nocy z 5/6 IX 1939 w rejonie Kielc zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł w wyniku odniesionych ran 7 XI 1939.
    Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rumel Józef 
    [1907-?], por. rez. art.[1938]
    Ur. 11 I 1907. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 11 VIII 1930 do 29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 1 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 1 dak. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. art. z starszeństwem od 1 I 1933 i przydziałem do 1 dak w Warszawie. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Po odbyciu kolejnych ćwiczeń wojskowych awansowany 1 I 1938 do stopnia por. rez. art. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 4 baterii 1 dak w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami na szlaku bojowym 1 dak.
    Po wojnie w Wlk. Brytanii.
    Z. Gnat-Wieteska. Podchorążowie Artylerii Konnej i Weterynarii z Włodzimierza Wołyńskiego. Pruszków 1996; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerski rezerw 1934.

     
    Russocki Wacław Piotr Marian Kazimierz 
    [1904-1940], mgr prawa, ppor. rez. kaw.[1935], pośm. por. kaw.[2007]
    Ur. 19 V 1904 w Stryju, syn Włodzimierza i Heleny de Varnie Gnoińskiej. W okresie 1915-1920 uczęszczał do prywatnego Gimnazjum im. A. Mickiewicza we Lwowie, gdzie ukończył 6 klas. Maturę zdał 22 VI 1922 w Gimnazjum im. H. Jordana we Lwowie. a następnie Wydziału Prawa i nauk Politycznych Uniwersytetu Poznańskiego w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom mgr-a prawa. Służbę wojskową odbywał w okresie od 25 VII 1927-25 IV 1928 w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 6 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 6 p. uł. W VIII 1938 przeniesiony do 26 p. uł., a w II 1939 do oficerskiej kadry okręgowej nr I. Pracował zawodowo od 1928-1930 w ambasadzie RP w Rzymie, potem w okresie 1930-1933 w Komisariacie Generalnym RP w Gdańsku, potem w latach 1933-1938 w Centrali MSZ w Warszawie. Od 1 III 1938 w Konsulacie RP w Szczecinie. Zmobilizowany w VIII 1939 do WP z przydziałem do 1 Pułku Kawalerii KOP  „Rokitno”. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi II plutonem w 3 szwadronie kaw. KOP „Hancewicze”. Na Lubelszczyźnie walczy  w składzie Grupy Kawalerii „Chełm” , która 28 IX 1939 pod Dzwolą zostaje rozbita . Po walce w rejonie lasów Momoty- Domostwa z Sowietami dostał się 2 x 1939 do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Kozielsku, skąd zostaje wywieziony w IV 1940 do Lasu Katyńskiego i tam zamordowany przez funkcj. NKWD.
    Pośmiertnie decyzją MON z 5 X 2007 mianowany por. kaw.
    S. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Katyń. Księga cmentarna.       W-wa 2000; Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4. W-wa 1994

     
    Ruszczak Bolesław
    [1909-1999], por. sł. st. art.[1937]
    Ur. 05 IV 1909. Absolwent szkoły średniej. W okresie os 11 VIII 1930-29 VI 1931 odbywał służbę wojskową w 8 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1931-1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do  12 pal w Złoczowie na stanowisko d-cy plutonu. do stopnia por. awansowany 19 III 1937. w latach 18937-1939 był d-cą  4 plutonu w pułkowej szkole podoficerskiej. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera łączności 12 pal w składzie 12 DP. Walczył m. in. pod Iłżą, Starachowicami. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po wojnie w kraju. Zmarł 08 I 1999.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków  2000;Dz. Pers. Nr 9 z 15 VIII 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 12 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1998.

     
    Ruszczyc Leopold
    [1893-1939], mjr dypl. sł. st. piech. [1927], od 1934 w st. sp.
    Ur. 18 XI 1893. Ukończył gimnazjum. W WP od XI 1918. Bierze udział w szeregach 5 pp Leg. w wojnie polsko- ukraińskiej 1918-1919. Dekretem z dnia 18 III 1919 mianowany z dniem 1 III 1919 ppor. sł. st. piech. z 5 pp Leg. przeniesiony do 4 pp Leg. Później ponownie w 5 pp Leg. Zatwierdzony w stopniu por. sł. st. piech. z dniem 1 V 1920.Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pp Leg. Za męstwo okazane na polu walki odznaczony VM. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. W 1921 przeniesiony do 86 pp, gdzie w 1922 pełnił jako p. o. funkcję d-cy batalionu. W okresie od XI 1923-X 1925 słuchacz Wyższej szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu WSWoj. Z dniem 1 X 1925 w stopniu kpt. SG sł. st. piech. przydzielony zostaje do Oddziału V Sztabu Generalnego na stanowisko referenta. W V 1926 przeniesiony na stanowisko I oficera sztabu 1 Brygady KOP. Awansowany do stopnia mjr SG sł. st. piech. 1 I 1927. Z dniem 1 IV 1929 przeniesiony do Komendy Głównej Straży Granicznej na stanowisko szefa sztabu. W 1932 przeniesiony do dyspozycji szefa Sztabu Głównego WP. Następnie oficer Sztabu Głównego. Z dniem 1 VI 1933 przeniesiony do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy batalionu detaszowego. Następnie w dyspozycji d-cy DOK V w Krakowie. Przeniesiony z dniem 30 IX 1934 w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa sztabu grupy bojowej płk M. Ocetkiewicza. Walczył z wrogiem na Lubelszczyźnie. Ciężko ranny 23 IX 1939 w Podwodowie. Umieszczony w szpitalu w Zamościu, gdzie zmarł 5 X 1939 w wyniku odniesionych ran. Pochowany na Cmentarzu Parafialnym w Zamościu.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW4x, ZKZ
    Dz. Rozkazów Wojskowych Nr 36 z 1 IV 1919;Dz. Pers. Nr 34 z 8 IX 1920;Dz. Pers. Nr 22 z 22 VII 1922;Dz. Pers. Nr 20 z 8 V 1926; Dz. Pers. Nr 9 z 27 IV 1929; Dz. Pers. Nr 8 z 28 VI 1933; Roczniki oficerskie 1924,1928,1932; W. Chocianowicz. W 50-lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976.

     
    Ruszczyński Janusz 
    [1904-1965], rtm. sł. st.[1937]
    Ur. 28 IV 1904. Absolwent szkoły średniej. W latach 1924-1925 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach 1925-1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sl. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 27 p. uł. w Nieświeżu na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 15 VIII 1930. W 1934 przeniesiony z 27 p. uł. do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do szwadronu kawalerii. Awansowany do stopnia rtm. 19 III 1937. W latach 1938-1939 dowodził szwadronem CKM 7 p. uł. w Mińsku Maz.  Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu CKM 7 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku, m. In. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XI B w Braunschweigu, potem od VI 1940 w oflagu II C w Woldenbergu. 
    Po wojnie w kraju. Mieszkał we Wrocławiu, gdzie zmarł 13 VII 1965.
    Odznaczony: SKZ
    Dz. Pers. Nr 21 z 15 VIII 1927; Rocznik oficerski 1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934.

     
    Ruszczyński Ludwik
    [1914-?], ppor. rez. kaw.[1938]
    Ur. 17 VIII 1914. Absolwent gimnazjum. W okresie od 20 IX 1935 do 15 VII 1936 odbywał służbę wojskowa w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 27 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 11 p. uł. w Ciechanowie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział  na stanowisku     d-cy plutonu w 2 szwadronie 11 p. uł.,  potem w od 13 IX 1939 w składzie Warszawskiego Pułku Ułanów.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;

     
    Ruszkowski Józef  Jan
    [1911-?], por. sł. st.  art.[1938]
    Ur. 27 VIII 1911. Absolwent gimnazjum z maturą. W latach 1931-1932 w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, a w latach 1932-1934 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1934 z przydziałem do 4 dak w Suwałkach na stanowisko młodszego oficera baterii. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 pełnił funkcję oficera administracyjno-materiałowego 4 dak. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 4 dak w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii, a po reorganizacji od 20 IX 1939 w składzie Brygady Kawalerii „Edward”. Uczestnik walk na szlaku bojowym 4 dak od Suwałk na Lubelszczyznę. Walczył m. in. pod Kockiem. Od 6 X 1939  w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu IX A w Rotenburgu, potem II C w Woldenbergu.
    Dalsze losy n/n
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Ruśkiewicz Stanisław
    [1895-1942], mjr piech. Ruśkiewicz Stanisław [1895-1942], członek POW, oficer sł. st. piechoty WP, mjr [1934], w konspiracji ZWZ, mjr, ps. „Florian” vel Florian Gałęzowski.
    Kmdt Inspektoratu Rejonowego ZWZ Rzeszów IV 1940-III 1941. Okręg Kraków ZWZ-AK.
    Ur. 08 V 1895 w Warszawie, syn Jana / urzędnik fabryczny/i Michaliny z d. Weiss. Uczęszczał do szkoły powszechnej, potem do prywatnej szkoły realnej M. Rychłowskiego w Warszawie. W 1913 po ukończeniu 6 klasy z powodu trudnej sytuacji materialnej musiał przerwać naukę i podjąć pracę. Pracuje jako urzędnik w fabryce chemicznej „Kijowski, Scholtze i Ska” w Targówku k/Warszawy. Od IX 1914 członek konspiracyjnej POW. Brał udział w stopniu szeregowca w konspiracyjnych ćwiczeniach wojskowych w Raszynie k/Warszawy. Uczestniczy w akcjach wywiadowczych i dywersyjnych przeciwko wojskom rosyjskim w rejonie Warszawy. Wiosną 1915 próbował się przedostać na teren Małopolski w zaborze austriackim. Chciał uniknąć poboru do armii rosyjskiej i zamierzał wstąpić do Legionów Polskich. 28 V 1915 ujęty przez żandarmerie rosyjska i wcielony do wojska rosyjskiego. W stopniu szeregowca wcielony do 56 pp, potem od 14 VIII 1915 w baonie zapasowym 251 pp w Moskwie, gdzie przeszedł przeszkolenie rekruckie. Z polecenia POW prowadził agitację wśród Polaków służących w armii rosyjskiej. Od 01 I 1916 słuchacz Aleksiejewskiej Oficerskiej Szkoły Piechoty w Moskwie. Awansowany 1 VI 1916 do stopnia chorążego. Następnie po ukończeniu szkoły służył do 01 II 1917 w 12 zapasowym pułku Strzelców Syberyjskich w Irkucku. Początkowo d-ca plutonu w 8 kompanii oraz instruktor w Szkole Podoficerskiej. Od 01 II 1917 służy w batalionie kolejowym w Zaamurskiej Brygadzie Wojsk Kolejowych w Harbinie. Od 01 III 1917 instruktor i d-ca plutonu w 2 rezerwowym pułku karabinów maszynowych w Oranienbaumie k/Piotrogrodu. Awansowany do stopnia ppor. 10 III 1917 z starszeństwem 1 I 1916. 18 V 1917 ukończył kurs d-ców kompanii km. Od 05 X 1917 walczy w szeregach 74 pułku strzelców stawropolskim na froncie austriackim w rejonie Kamieńca Podolskiego, gdzie dowodzi plutonem CKM. W dniu 28 XII 1917 zostaje zdemobilizowany. Po starciach z bolszewikami dotarł do Bobrujska. Od 01 IV 1918 służy w stopniu ppor. w I Polskim Korpusie Wschodnim gen. J. Dowbora – Muśnickiego. Dowodził sekcją w 3 kompanii Legii Oficerskiej w Bobrujsku. Od 14 IV 1918 dowodzi 2 oddziałem km. Po demobilizacji I korpusu w VI 1918 powraca do kraju. Od 01 XI 1918 służy jako ochotnik w WP. Skierowany na kurs oficerski w Dęblinie dla oficerów z armii zaborczych. 05 XI 1918 złożył przysięgę wojskową Warszawie. Od 23 XII 1918 instruktor polskiej musztry w batalionie zapasowym 17 pp. jednocześnie d-ca kompanii. Od 26 VIII 1919 bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 20 pp w składzie 6 DP. Dowodzi kompanią szturmową. Wyróżnił się 08 VII 1920 podczas walk z bolszewikami w rejonie wsi Kustynia, gdzie jego oddział zadał duże straty wrogowi i zmusił tym samym do odwrotu oddział bolszewickiej kawalerii, czym też ułatwił przebicie się przez Równe oddziałów II Armii gen. Antoniego Listowskiego. Podczas marszu oddziałów 6 DP na Brody nadal dowodzi kompania szturmową 20 pp. Pod Klekotowem k/ Brodów powstrzymuje silny atak kawalerii bolszewickiej na flankę 20 pp. W czasie walk zostaje ciężko ranny w lewą nogę odłamkiem pocisku artyleryjskiego. Następnie przebywa do 20 IV 1921 na leczeniu w szpitalu w Wadowicach, potem w Krakowie. Za męstwo okazane w boju pod Brodami został odznaczony Krzyżem VM kl. 5. Awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty 20 II 1921. Po wyleczeniu ran przeniesiony do 17 pp w Rzeszowie na stanowisko d-cy kompanii. Od 01 VIII 1921 do 01 XI 1921 przebywał na kursie ł w 6 doszkalającym dla oficerów młodszych w Głównym Centrum Wyszkolenia przy DOGen. Domen w Krakowie. Od 25 IV 1922 d-ca 8 kompanii w III baonie 17 pp, potem od 12 X 1922 instruktor i d-ca 2 kompanii w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty nr 2 w Grudziądzu, potem od II 1923 d-ca 6 kompanii. W dniu 14 V 1923 złożył egzamin z języka polskiego przed Komisją Egzaminacyjną przy DOK VIII w Toruniu. Z dniem 02 X 1923 przeniesiony ponownie do 17 pp w Rzeszowie. Po powrocie młodszy oficer 2 kompanii, potem w 8 kompanii. Od 06 XI1923 d-ca 8 kompanii III baonu 17 pp. Od 14 II 1924 d-ca Szkoły Podoficerskiej 17 pp, potem od 30 V 1924 d-ca 2 kompanii CKM w II baonie 17 pp. Od 01 VI 1924 do 14 IX 1924 przebywa na kursie wywiadowczym w II Oddziale SG WP w Warszawie. Po powrocie do 17 pp od 15 IX 1924 młodszy oficer 6 kompanii, potem od 27 X 1924 d-ca 4 kompanii, następnie d-ca 3 kompanii CKM, 4 kompanii i 8 kompanii. W międzyczasie ukończył w 20 p. ułanów w Rzeszowie kurs jazdy konnej dla oficerów. Od 15 IX 1925 do 31 XII 1925 przebywał na kursie w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu. Następnie kolejno d-ca 4, 7 i 8 kompanii 17 pp. Od 28 V 1926 d-ca Szkoły Podoficerskiej 17 pp. Awansowany na stopień kpt. sł. st. piechoty 25 III 1927 z starszeństwem 01 I 1927. Od I 1927 do IX 1927 d-ca 2 kompanii CKM. Od 15 IX 1927 instruktor w 4 kompanii szkolnej Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie, przemianowanej później na Szkołę Podchorążych Piechoty. W 1933 ukończył w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piechoty 1 I 1934. Z dniem 01 I 1934 przeniesiony do 83 pp w Kobryniu na stanowisko d-cy batalionu. Następnie od IX 1937 kwatermistrz i II zastępca d-cy 83 pp. Z dniem 27 I 1939 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko d-cy Baonu KOP „Czortków”. W kampanii wrześniowej 1939 od 01 IX – 18 IX 1939 d-ca d-ca I baonu 163 pp rez. w składzie 36 DPRez. Bierze udział w walkach pod Szydłowcem, Końskimi, Kazanowem, gdzie wyróżnił się prowadząc kontratak na pozycje niemieckie odbił z rąk wroga Kaczanów. W końcu IX 1939 na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej, skąd na początku X 1939 uciekł. Następnie powraca do Rzeszowa. Podejmuje działalność konspiracyjną w SZP/ZWZ we współpracy z mjr S. Musiałkiem – Łowickim ps. „Mucha”. Organizator siatki konspiracyjnej SZP/ZWZ na terenie Rzeszowa. Po aresztowaniu przez gestapo w IV 1940 mjr-a dypl. rez.W. Bartosika ps. „Broda” nawiązał kontakty organizacyjne z Komendą Okręgu ZWZ Kraków. Wyznaczony w IV 1940 przez k-dta Okręgu ZWZ Kraków płk dypl. kaw. j. Filipowicza „Róg” k-dtem Inspektoratu Rejonowego ZWZ Rzeszów. Prowadził aktywna działalność konspiracyjną. Odbudował sieć konspiracyjną n podległym terenie rozbitą aresztowaniami wiosna 1940.
    Utrzymywał regularne kontakty z K. O. ZWZ w Krakowie, gdzie dostarczał raporty oraz materiały wywiadowcze. W wyniku zdrady został 25 III 1941 ujęty przez gestapo na Plantach w Krakowie. Podczas ciężkiego śledztwa z zastosowaniem tortur przyznał się do rzekomych kontaktów z wywiadem A. Cz. w związku z tym przewieziony do Berlina, gdzie był przesłuchiwany przez oficerów gestapo z RSHA i SD. Więziony w berlińskim więzieniu Charlottenburg. W dniu 14 I 1942 skazany przez hitlerowski Sąd Wojenny Rzeszy na karę śmierci. Przed egzekucja pozwolono mu na napisanie listu do żony przebywającej w Wieliczce. Stracony w dniu 04 IV 1942. W dniu 11 IV 1942 Wojenna Prokuratura Rzeszy powiadomiła żonę o wykonaniu wyroku. Wg innej wersji miał być stracony 09 V 1941 w więzieniu w Katowicach.
    Od 1924 był żonaty z Bronisławą Pawłowską. Miał z tego związku troje dzieci. Syna Bronisława /ur.1925/, 2 córki: ur. w 1928 i 1931.
    Odznaczony: VM kl. 5 /1920/, KW 3x /1920/, KN, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Wojska, Medalem Niepodległości / za POW 1933/.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1923,1924,1928,1932; Zbiorowe: Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. W-wa -Pułtusk 2001; J. Pomorski. Korpus Ochrony Pogranicza w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; J. Wróblewski. Armia „Prusy” 1939. W-wa 1986; MSBUDN 1939-1956, t. 6. Kraków 2000 / tu obszerna bibliografia/; S. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK. Kraków 1994; A. Zagórski. Okręg AK Kraków /w:/ AK-rozwój organizacyjny. W-wa 1996;

     
    Rutka Roman
    [1911-?], por. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 28 VI 1911. Absolwent szkoły średniej. W latach 1931-934 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1934 z przydziałem do 20 pp w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 był d-cą plutonu CKM na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Piechoty 6 DP przy 20 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu p/gaz. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku.
    Dz. Pers. Nr 12 z 15 VIII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rutkowski Mieczysław
    [1910-+?],  ppor. rez. kaw.[1936]
    Ur. 22 V 1910. Absolwent szkoły średniej. W okresie od 15 VIII 1932 do 30 VI 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 4 psk. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1936. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 2 szwadronie 4 psk  w składzie Nowogródzkiej Brygady Kawalerii. Walczył na szlaku bojowym 4 psk.
    Zginął w czasie wojny w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu.
    St. Radomyski. Zarys Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w PW 1935-1939. Kraków 2003

     
    Rutkowski Teodor Jakub 
    [1912-?], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 19 VI 1912. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. Piech. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 6 kompanii II batalionu 163 pprez. /z KOP „Czortków”/. Walczył m. in. na Kielecczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Ruttie Tadeusz Martynin Joachim  
    [1904-1968],kadet, ppor. rez. kaw.[1930], w PSZ por/kpt.
    Ur. 02 VII 1904 we Włocławku. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Modlinie, gdzie w 1924 otrzymał świadectwo dojrzałości. Jako kadet brał udział w szeregach 1 p. uł. w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920, potem w VI 1921 udział w III Powstaniu Śląskim. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Awansowany na stopień ppor. rez. kaw. 1 I 1930 z przydziałem do 7 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Warszawa M III. Ćwiczenia odbywał w 1932, 1934,1936.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie marszowym 7 p. uł. wraz z którym przebijał się w kierunku przedmościa rumuńskiego. Następnie przedostaje się do Francji  i w 1940 przebywał w Ośrodku Oficerów Kawalerii we Francji, a po klęsce Francji od VI 1940 w Wlk. Brytanii. Służył w Dowództwie Dywizjonów Pociągów  Panc. w Wlk. Brytanii. Awansowany do stopnia por., potem kpt.
    Po wojnie pozostał na emigracji. Mieszkał w Wlk. Brytanii, gdzie zmarł 26 V 1968.
    Odznaczony: KW
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001.

     
    Rutyna Kazimierz  Jacek
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1935]
    Ur. 11 VII 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1935 z przydziałem do 78 pp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w 7 kompanii III batalionu 178 pp rez. w składzie 50 DPRez. Uczestnik walk na Lubelszczyźnie. Poległ w walce 3 X 1939 w rejonie Kocka. Pochowany na cmentarzu wojennym w Kocku.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP od 1935-1939. Kraków 2003;
    W latach 1933 - 1936 studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, który ukończył w 1936 r.inf. Przemysław Ryszard Szwed 10.04.2015
     
    Rutyński Bogusław
    [1900-1939], kpt. sł. st. art.[1931]
    Ur. 29 IX 1900. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Mianowany 1 IX 1920 por. sł. st. art. Później służył w 6 pac. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1931. Po 1935 przeniesiony z 6 pac do Flotylli Rzecznej w Pińsku na stanowisko oficera artylerii. W latach 1938-1939 oficer artylerii II dywizjonu bojowego. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy batalionu marynarzy z Flotylli Pińskiej. Walczył po 17 IX 1939 z sowietami. W nocy z 25/26 IX 1939 dostaje się do niewoli sowieckiej. 26 IX 1939 zmordowany przez żołnierzy sowieckich w Mokranch.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Ryba Piotr Teodor
    [1897-1963], mjr sł. st. piech.[1937], w konspiracji BCH, vel Jan Grzywacz
    Ur. 8 IX 1897 w Łapanowie. Po ukończeniu szkoły średniej w 1916 wcielony do służby w armii austriackiej. Ukończył w Opawie kurs szkoły oficerów rezerwy piechoty. Mianowany chor. Piech. walczył na froncie włoskim, gdzie dowodził plutonem, potem kompanią. Od XI 1918 w WP. W stopniu ppor. bierze udział w szeregach 20 pp w  walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany 1 IV 1920 por. piech. Po wojnie  pozostał w wojsku. Służył nadal w 20 pp, gdzie dowodził m. in. kompanią CKM. Awansowany 1 VII 1925  do stopnia kpt. sł. st. piech. Przeniesiony z 20 pp do 16 pp w Tarnowie na stanowisko d-cy kompanii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. Ukończył w CWPiech. W Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany 19 III 1937 do stopnia mjr-a sł. st. piech. Mianowany d-cą I batalionu. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I batalionu 16 pp w składzie 6 DP Armii „Kraków” . Od 1-3 IX 1939 walczy na czele batalionu w rejonie Ćwiklic i Pszczyny. Okrążony przez przeważające sił wroga po ciężkich walkach wydostaje się z grupą żołnierzy z kotła. 4 IX 1939 w rejonie dworu w Gajdzicy trafia na sztab niemieckiej 5 DPanc. Po nocnej walce okrążony nad Sołą dostał się do niewoli niemieckiej. W trakcie konwoju do obozu jeńców w Krakowie udało mu się zbiec. Początkowo ukrywał się w Krakowie pod przybranym nazwiskiem Jan Grzywacz. Później przenosi się z Krakowa na teren pow. Mielec, gdzie od 1942 dział w lokalnej konspiracji BCh. Początkowo był instruktorem szkoleniowym, potem referentem w dowództwie lokalnym BCh. We IX 1944 po wkroczeniu wojsk sowieckich zgłosił się do służby w wojsku. Przydzielony do 2 zapasowego pp 2 Armii WP w Rzeszowie, gdzie został d-cą batalionu. 1 XII 1945 mianowany ppłk piech. pełnił funkcję  z-cy szefa Wydziału Operacyjnego , potem kierownik sekcji wyszkolenia bojowego pułku. W VI 1946 zwolniony z wojska zamieszkał w Katowicach. Podejmuje pracę zawodową na stanowisku urzędnik w Przedsiębiorstwie Miejskiej Komunikacji Samochodowej.
    Odznaczony: VM kl. 5, ZKZ, Medalem zwycięstwa i Wolności.
    Żona Wanda.
    Zmarł w Katowicach 23 IX 1963. Pochowany na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932. R. Rybka – K. Stefan. Rocznik oficerski1939. Kraków 2006; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975. W. Bartosz. Biogram /w:/MSBUDN 939-1956. T. 11. Kraków 2005

     
    Rybicki Józef
    [1911-?],ppor. rez. piech.[1938]
    Ur. 24 XII 1911. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w  latach 1933-1934 w szkolnej kompanii pionierów w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1938 z przydziałem do 83 pp. Ewidencyjnie podległą PKU Warszawa M II. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 6 kompanii  II batalionu w 183 pprez. w składzie 60 DPRez.
    J. Łukasiak. Szkoła  Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie 1933-1934. Pruszków 2003; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003.

     
    Rybicki Tadeusz
    [1902-?], rtm. sł. st. kaw.[1938]
    Ur. 26 XI 1902. Absolwent szkoły średniej. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Ukończył kurs szkoły podchorążych kawalerii. Mianowany ppor. sł. st. kaw. 1 VIII 1921. Po wojnie służył w 4 p. uł. w Wilnie n stanowisku d- cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VIII 1923. Po 1925 przeniesiony do 8 psk w Chełmnie, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia rtm. awansowany 19 III 1938. Przeniesiony z 8 psk do DOK III w Grodnie. Od 1939 w dyspozycji d-cy DOK III. Z dniem 31 VII 1939przeniesiony w stan spoczynku. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku   d-cy 1 szwadronu w I dyonie Konnym utworzonym 12 IX 1939 w Ośrodku Zapasowym Wołyńskiej Brygady Kawalerii w Hrubieszowie w skaldzie Grupy Kawalerii ppłk-a K. Halickiego. Walczył na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Rocznik oficerów kawalerii 1930; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rybiński Bronisław Adrian
    [1905-1940], kadet, kpt. sł. st. łączn.[1939], pośm. mjr [2007]
    Ur. 25 VIII 1905 w Petersburgu. Brał udział ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 1 we Lwowie, gdzie w 1926 otrzymał świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Promowany na stopień ppor. sł. st. łącz. 15 VIII 1929 z przydziałem do 1 batalionu telegraficznego. Do stopnia por. awansowany 1 I 1932. po 1934 służył m. in. w 9 batalionie telegraficznym, potem w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu, potem w kompanii telegraficznej 14 DP, a w 1939 d-ca szwadronu łączności Mazowieckiej brygady kawalerii. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. łącz. 19 III 1939. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu. Po walkach na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w obozie w Starobielsku. Zamordowany przez funkcj. NKWD w IV lub V 1940 w Charkowie.
    Odznaczony MN
    Pośmiertnie decyzją MON  z 5 X 2007 mianowany mjr łącz.
    Księga Kadetów II RP. W-wa 2001; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; Charków. Księga cmentarna. W-wa 2003.

     
    Rybnik Aleksander
    [1906-1946], oficer sł. st. piechoty WP/KOP, kpt. [1939], w konspiracji ZWZ/AK/AKO-DSZ/WiN, mjr sł. st.[1944], ps. „Aleksy”,„Chmura”, „Dziki”, „Jerzy”, „Maciej Kropidło”, „Maciej Rózga”, „Rózga”, „Zając”, „Zawoja” vel Antoni Kuryłowicz.
    Kmdt Garnizonu ZWZ Wilno III-IV 1941, Kmdt Obwodu AK Słonim III-XI 1942 /Okręg AK Nowogródek/, kmdt Obwodu AK/AKO Białystok-powiat XII 1943- IV 1945. Kmdt Inspektoratu Białystok AK. Przewodnik Rejonu AKO Białystok II-VIII 1945, prezes Inspektoratu WiN Białostocko-suwalskiego.
    Ur. 13 XII 1906 w Starosielcach pow. Białystok. Syn Michała /pracownika kolei/ i Pauliny z d. Buszewicz. Od 1913 uczęszcza do szkoły powszechnej w Starosielcach. Po wybuchu 1 VIII 1914 I wojny światowej ewakuowany z rodzicami do Kaługi w Rosji, gdzie kontynuuje naukę w szkole powszechnej. Podczas pobytu w Kałudze zmarła matka. W V 1919 powraca z ojcem i bratem Eugeniuszem do Polski i zamieszkał w Starosielcach, w 1921 ukończył szkołę powszechną. W 1921 wstępuje do Seminarium Duchownego w Wilnie, gdzie uczy się do 1924. Następnie przenosi się do Janowa Podlaskiego, gdzie od 1924-1925 uczy się w miejscowym Seminarium Duchownym. W 1925 przerywa naukę w seminarium i przenosi się do Warszawy, gdzie uczęszczał do gimnazjum Nawrockiego uzyskując w 1927 maturę. Powołany do służby wojskowej, którą odbywa w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Różanie, gdzie przebywa od VIII 1927 do VIII 1928. Następnie od X 1928 do VIII 1930 w Szkole podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piechoty 15 VIII 1930 z przydziałem do 78 pp w Baranowiczach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. sł. st. awansowany 1 I 1933. z dniem 1 V 1935 przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do Baonu KOP „Wołożyn” na stanowisko d-cy plutonu, potem d-cy kompanii granicznej. Do stopnia kpt. sl. st. piechoty awansowany 19 III 1939. W III 1939 wraz z Baonem KOP „Wołożyn” przeniesiony nad granicę z Czechami w rejon Rabka -Żywiec-Sucha Beskidzka, gdzie baon został włączony do 1 Brygady Strzelców Górskich. W kampanii wrześniowej 1939 d-ca kompanii. Walczy z wrogiem w rejonie m. Pcim, potem Gdowa i Bochni. Podczas walk odwrotowych dotarł na Lubelszczyznę, gdzie zostaje d-cą improwizowanego baonu „Olek” w składzie Grupy Wilhelma Orlika – Rückemanna. W walkach z bolszewikami pod Wytycznem zostaje ranny. Unika niewoli i w przebraniu cywilnym przedostaje się w x 1939 do Warszawy. W połowie XI 1939 przedostaje się do Wilna. Od XII 1939 dział w strukturach konspiracji wileńskiej SZP/ZWZ. Zwerbowany przez nauczyciela gimnazjum Józefa Bujnowskiego ps. „Alf”, „Walter”. Czynny początkowo w „Kole Pułkowym 6 pp Leg” jako d-ca plutonu, a od IX 1940 d-ca batalionu, potem od XII 1940 d-ca „Koła Pułkowego” 6 pp Leg. Od III do IV 1941 pełni funkcję z-cy k-dta Garnizonu Wilno ZWZ „Dwór”, a po aresztowaniu 03 IV 1941 przez NKWD k-dta „Dworu” kpt. sł. st. Karola Zielińskiego „Brzoza”, „Czerw”, „Tomczyk” zostaje mianowany w jego miejsce k-dtem Garnizonu ZWZ Wilno „Dwór”. Używał wówczas ps. „Aleksy”, „Chmura”, „Zawoja”. Funkcję pełni przez krótki okres czasu, bo już 13 IV 1941 zostaje aresztowany przez NKWD i uwięziony. Po napaści Niemców na sowiecką Rosję odzyskuje wolność 23 VI 1941 po zajęciu Wilna przez wojska niemieckie. Na początku 1942 ze względu na zagrożenie aresztowaniem ze strony nowego okupanta z polecenia mjr./ppłk-a „Smętka” /Aleksander Krzyżanowski/ opuścił Wilno i wyjechał w III 1942 na teren Nowogródczyzny, gdzie działa w konspiracji AK. Skierowany przez k-dta Okręgu Nowogródek AK mjr-a „Prawdzica” /Janusz Szulc vel Szlaski/na stanowisko k-dta Obwodu AK Słonim krypt. „Piaski”. Używał ps. „Zając”. Organizował struktury AK na tym terenie od podstaw w oparciu o miejscowa siatkę konspiracyjną. Jesienią 1942 w wyniku „wsypy” okupanci przeprowadzili wśród członków konspiracji AK i miejscowego elementu polskiego masowe aresztowania w wyniku, czego zostaje rozbita siatka konspiracyjna obwodu. Zagrożony aresztowaniem w XI 1942 w trybie alarmowym wyjechał z Słonimia. Początkowo ukrywał się na terenie pow. Wołkowysk, potem na terenie Puszczy Knyszyńskiej pod Białymstokiem. Na początku VI 1943 nawiązał kontakty z oddziałem Uderzeniowych Batalionów Kadrowych, gdzie od połowy VI 1943 pod ps. „Popławski” pełni funkcję oficera do zleceń sztabie oddziału UBK, potem d-cy patrolu. We XI 1943 nawiązał kontakt z siatką AK w Obwodzie AK Białystok - powiat. Przez k-dta obwodu por. S. Grygę „Szary’ zostaje wprowadzony ponownie do działalności konspiracyjnej w AK. Rozkazem k-dta KOB AK ppłk-a sł. st. W. Liniarskiego „ Mścisław” z 10 XII 1943 zostaje z dniem 15 XII 1943 mianowany k-dtem Obwodu AK Białystok-powiat. Prowadzi aktywną działalność konspiracyjną na podległym terenie. Przygotowywał podległe struktury do udziału w akcji „Burza”. W okresie „Burzy był przewidywany na d-cę odtwarzanego w AK 42 pp AK. Podczas działań w ramach akcji „Burza” w VII-VIII 1944 kierował siłami AK n podległym terenie. Po wejściu na teren Białegostoku w VIII 1944 A. Cz. pozostaje w konspiracji AK na zajmowanym dotychczas stanowisku. Awansowany do stopnia mjr sł. st. 11 XI 1944. Z dniem 20 IX 1944 mianowany z-cą kmdta Inspektoratu AK Białystok. Nadal jednocześnie dowodzi także Obwodem AK Białystok – Powiat. Od xX1945 pełni funkcje kmdta Inspektoratu Rejonowego AK Białystok. Jednocześnie nadal do IV 1945 jest kmdtem Obwodu AK/AKO Białystok – Powiat. W 1945 dowodził Zgrupowaniem Partyzanckim AKO krypt. „Piotrków”  w Puszczy Knyszyńskiej. Walczył na czele zgrupowania z  oddziałami NKWD i UB. W VIII 1945 zgrupowanie zostaje rozwiązane. W X 1945 mianowany z-ca prezesa Okręgu win Białystok. Do Iv 1946 dowodzi jednocześnie Inspektoratem Białostocko-suwalskim WiN. Ujęty 19 IV 1946 przez Grupę WP pozorującą oddział NZW. W dniach 13-18 VII 1946 sądzony przez WSR Białystok. Rozpraw była pokazowa i odbywała się w sali kina „Ton” w Białymstoku. Wyrokiem WSR Białystok syg. Akt R 614/46 z 20 VII 1946 został skazany na kar śmierci. Sądzony przez WSR Białystok w skaldzie mjr Włodzimierz Ostapowicz/jeden z największych sądowych oprawców żołnierzy podziemia niepodległościowego/- przewodniczący, por. Zbigniew Furtak / także z grupy największych oprawców sądowych żołnierzy podziemia niepodległościowego/, ppor. Wacław Kosmatka- ławnik oraz mjr Adama Maasa podprokuratora z NWP w warszawie i por. Witolda Grodzińskiego  podprokuratora z WPR Białystok. Więziony w więzieniu w Białymstoku, gdzie został zamordowany 11 IX 1946.
    Sąd Wojewódzki III Wydział Karny w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 VI 1992, syg. akt III Ko. 279/92 uznał za nieważny wyrok wydany przez WSR Białystok 20 VIII 1946 jako wydany za czyny popełnione w związku z walką o niepodległy byt Państwa Polskiego.
    Żonaty od jesieni 1945  z Marią z d. Bucin. Miał syna  Jerzego. Z pierwszego małżeństwa miał córkę Łucję.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW, SKZ
    Dz. Pers. Nr  13 z 15 VIII 1930; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Tomaszewski. Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939-1945.W-wa 1999; K. Krajewski. Na Ziemi Nowogródzkiej. Nowogródzki Okręg K. w-wa 1997;Z Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK. T. I organizacja. Białystok 1993;K. Krajewski-T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. W-wa 1997; A. Zagórski. Zrzeszenie :Wolność i Niezawisłość” w dokumentach. T. VI, cz. Cz. 3. Wrocław 2000

     
    Rycembel  Tadeusz
    [1900-1970], kpt. sł. st. uzbr.[1937]
    Ur. 10 X 1900. Absolwent gimnazjum. W okresie 5 VIII 1922- 3 VII 1923 w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywał przeszkolenie na rocznym kursie unitarnym. W latach 1923-1925 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 1 VII 1925 z przydziałem do 26 pap w Skierniewicach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 VII 1927. Służy nadal w 26 pal w Skierniewicach, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1937. W latach 1938-1939 słuchacz w  Szkole Uzbrojenia w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa uzbrojenia 41 DP Rez. Walczył na szlaku bojowym dywizji. M. in. na Lubelszczyźnie. W latach 1939-1945 w niewoli niemieckiej. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie, gdzie zmarł 8 VII 1970
    J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Roczniki oficerskie 1928,1932; R. rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; E. Włodarczyk. Z Dziejów 26 DP w Skierniewicach. Wud. Bdw.

     
    Rychlik Zdzisław
    [1897-1939], inż. kpt. rez. sap.[1932]
    Ur. 8 VII 1897. Absolwent szkoły średniej z maturą. Ukończył wyższe studia techniczne uzyskując dyplom inżyniera. Służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów rez. Mianowany chor. Przyjęty do WP z dniem 1 XI 1918 w stopniu chor. Mianowany 19 II 1919 ppor. rez. sap. Służył m. in. w Wojskowym Kierownictwie Budowlanym w Nowym Sączu, potem w batalionie maszynowym. Walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. sap. z starszeństwem od 1 VI 1919  i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do Batalionu Maszynowego przekształconego w 1925 na Batalion Elektrotechniczny. Ewidencyjnie podlegał PKU Katowice. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych awansowano go 2 I 1932 do stopnia kpt. rez. sap. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach Batalionu elektrotechnicznego. Poległ 19 IX 1939 w Majdanie Sitanieckim. Pochowany na cmentarzu  parafialnym  w Starym Zamościu.
    Dz. Rozkazów Wojskowych 25 z 6 III 1919; Roczniki oficerskie 1923,1924; Rocznik oficerski rezerw 1934;

     
    Rychłowski Antoni Józef
    [1900-1976], por. rez. kaw.[1935], w ZWZ/AK ps., „Antek”
    Ur. 19 VI 1900 w Racewie na Smoleńszczyźnie. Ukończył szkołę średnią. W WP od 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 1 p. uł., potem 7 p. uł. Po wojnie ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy kawalerii. Mianowany ppor. rez. kaw. 1 VII 1925 z przydziałem do 7 p. uł. Po kolejnych ćwiczeniach mianowany 1 I 1935 por. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Mińsk Maz. Zmobilizowany latem 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy szwadronu gospodarczego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 unika niewoli. Podczas okupacji niemieckiej czynny w konspiracji ZWZ/AK na terenie Obwodu Mińsk Maz. Od 1942 organizował i dowodził szwadronem gospodarczym w pułku AK „Jeleń”. Brał udział w działaniach zbrojnych prowadzonych w ramach akcji „Burza”. Po wojnie w kraju.  W latach 50-tych brał udział w poszukiwaniach sztandaru pułkowego 7 p. uł. Zmarł w Warszawie 25 X 1976
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; „Jeleniowcy” Wspomnienia żołnierzy AK Pułku AK „Jeleń”. W-wa 1989; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990.

     
    Rychłowski Zenon
    [1914-1942], oficer sł. st. piech. WP, ppor. [1937], w ZWZ, ps. „Halny”
    Kmdt Rejonu II Sędziejowice  1940 -1941. Obwód ZWZ Łask. Okręg Łódź ZWZ.
    Ur. 26 XI 1914 we wsi Żagliny. Od 1921 -1927 uczęszczał do szkoły powszechnej w Sędziejowicach, a następnie po jej ukończeniu kształci się w Seminarium Nauczycielskim w Zduńskiej Woli, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości oraz dyplom nauczyciela szkoły powszechnej. Od X 1934 do VIII 1935  w Batalionie Podchorążych Piechoty w Różnie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem X 1935 do VIII 1937 uczy się w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Następnie od VIII 1937 do IX 1937 odbywa praktyki oficerskie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1937 z przydziałem do 3 psp w Bielsku na stanowisko d-cy plutonu 9 kompanii w III baonie stacjonującym w Boguminie. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 9 kompanią III baonu 3 psp. Baonem dowodził ppłk Wacław Iwaszkiewicz. Brał udział w walce z wrogiem na szlaku bojowym 3 psp. Po zakończeniu walk na Lubelszczyźnie uniknął niewoli i powrócił do rodzinnej wsi Żagliny gm. Sędziejowice pow. Łask. Na przełomie X/XI 1939 nawiązuje kontakty z znanymi mu oficerami rez. i żołnierzami WP, którzy powrócili z wojny. Organizuje grupę konspiracyjną na terenie gm. Sędziejowice. Na początku 1940 po nawiązaniu kontaktów z ppor. Longinem Plutą ps. „Waligóra” z-cą k-dta Obwodu ZWZ Łask dowodzona przez niego grupa wchodzi w skład ZWZ. Mianowano go wtedy k-dtem gm. Sędziejowice ZWZ. Po zorganizowaniu rejonów konspiracyjnych od końca 1940 do IX 1941 pełni funkcję k-dta Rejonu Sędziejowice ZWZ wchodzącym w skład Obwodu ZWZ Łask. Aktywny konspirator. Rozbudował siatkę konspiracyjną ZWZ na podległym terenie.W dniu 16 IX 1941 aresztowany kolporter prasy konspiracyjnej Jerzy Sobociński w czasie przesłuchania nie wytrzymał tortur i wskazał miejsce pobierania prasy. Żandarmi udali się pod wskazany adres i otoczyli dom. W tym czasie przebywał tam ppor. Z. R. Podejmuje ucieczkę, lecz zostaje zatrzymany i przewieziony do katowni gestapo przy ul. Sterlinga gdzie przechodzi ciężkie śledztwo. Pomimo stosowania tortur nie załamał się i nikogo nie wydał. Zamordowany przez Niemców w grupie 100 ujętych członków konspiracji podczas publicznej egzekucji w Zgierzu 20 III 1942.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. B. Muś. Strzelcy Podhalańscy 1918-1939. Kraków 1989;L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939 roku. Lublin 1976; R. Peska. Zapamiętaj, co mówię do Ciebie. ZWZ-AK w „Kraju Warty” Sędziejowiece-Pruszków-Wygiełzów 1939-1945. Pabianice 1995.

     
    Rychter Stefan
    [1906-1943], ps. „Brożyna”, „Dan”, „Las”, „Tumry”, przybrane nazwiska Stepan  Boruszko,  Szczepan  Boruszewski.
    Ur. 19 XII 1906 w Słupi Nowej w kieleckim. Syn Bolesława /gajowego/ i Marianny z d. Kozłowskiej. W 1925 ukończył w Ostrowcu Świętokrzyskim Państwowe Gimnazjum im. Joachima Chreptowicza i tam otrzymał w VI 1925 świadectwo dojrzałości. W latach 1925-27 studiuje na Wydziale Prawa UW. W latach 1927-1928 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Art. we Włodzimierzu Wołyńskim na II kursie SPRAPlot. którą ukończył z 19 lokatą w stopniu plut. podch. rez. art. z przydziałem do 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie. W latach 1928-1930 w Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie., potem w okresie 1930-1931 na kursie aplikacyjnym. Promowany na stopień ppor. sł. st. sap. 15 VIII 1931 z starszeństwem 15 VIII 1930 z przydziałem do 4 baonu saperów Leg. w Modlinie na stanowisko dowódcy plutonu, potem krótko adiutant batalionu i ponownie dowódca plutonu. Awansowany do stopnia por. sł. st. saperów ze starszeństwem 1 I 1935. W latach 1937-1939 studiuje w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, którą ukończył tytułem oficera dypl. W kampanii wrześniowej 1939 oficer operacyjny 3 DP, potem od 9 września 1939 szef sztabu zgrupowania 3 DP Leg. W dniu 19 IX 1939 dostał się do niewoli niemieckiej skąd po kilku dniach ucieka. Następnie przebywa w swej rodzinnej miejscowości. Czynny w konspiracji SZP od października 1939. Pełnomocnik Dowódcy Głównego SZP, gen. M. Karaszewicza -Tokarzewskiego z zadaniem scalenia grup i organizacji na Kielecczyźnie. W listopadzie 1939r. przekazał mjr H. Dobrzańskiemu, ps. „Hubal” rozkaz podporządkowania się SZP. Do lata 1940 pełni obowiązki zastępcy k-dta Okręgu ZWZ Kielce-Radom, jednocześnie szef sztabu. Potem szef Związku Odwetu. Od sierpnia 1941 do marca 1942 szef ZO w Krakowie. W końcu marca 1942 przeniesiony do Warszawy gdzie objął funkcję szefa sztabu w „Wachlarzu”. Awansowany do stopnia kpt. dypl. sł. st. saperów rozkazem KG AK nr L. 41/BP z 30 IV 1942. W dniu 19.I.1943 wyjechał do Mińska w celu zorganizowania tam uwolnienia z więzienia kilkunastu więzionych tam żołnierzy „Wachlarza” aresztowanych w XII1942 w tym dowódcy IV odcinka. W wyniku zdrady w dniu 6.II1943 zginął w walce razem z por. Stefanem Derfetem ps. „Stefan“. W walce  zabili 5 Niemców.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; Dz. Pers. Nr 6 z 15 VIII 1931 Rocznik oficerski 1932; W. Chocianowicz. W 50 lecie powstania WSWoj. w Warszawie. Londyn 1969; C. Chlebowski. Wachlarz.W-wa 1985;W. Borzobohaty. Jodła. W-wa 1988; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej. T. 2. W-wa 1987

     
    Rychter Tadeusz Ignacy /zmiana nazwiska na Sztumberk-Rychter/
    [1907-1972], oficer sł. st. art. WP, por. [1936], w konspiracji ZWZ/AK, kpt. [1941], mjr [1944], ppłk w st. sp. [1968], ps. „Miłosz”, „Tadeusz”, „Żegota”, vel Sergiusz Bojarski, vel Tadeusz Klimkowski.
    Szef Oddziału II sztabu komendy Okręgu Warszawa- województwo ZWZ, Oddziału II sztabu komendy Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK VIII 1940 – III 1942. Szef sztabu Okręgu AK Wołyń II 1944-VII 1944.
    Ur. 19 VIII 1907 w Koluszkach, syn Witolda /urzędnika kolejowego/ i Stefanii z d. Klimkowskiej. Wychowywał się w Skierniewicach i Piotrkowie Tryb. gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Po wybuchu i wojny światowej 1 VIII 1914 ewakuowany z rodzicami do Rosji, od 1917 uczył się w Polskiej Macierzy Szkolnej w Moskwie. Po powrocie do kraju w 1918 zamieszkał we Włocławku, gdzie kontynuował naukę w Szkole RGO /późniejsze gimnazjum im. Kulwiecia/ w Warszawie, potem w Państwowym Gimnazjum Ziemi Kujawskiej we Włocławku, Włocławku od V 1925 w Gimnazjum Męskim im. ks. Jana Długosza we Włocławku, gdzie w VI 1927 otrzymał świadectwo dojrzałości. Od X 1927 student Wydziału Prawa UW. Zmuszony jednocześnie pracować zarobkowo wobec wczesnej śmierci rodziców. Od 1927 był redaktorem odpowiedzialnym i redaktorem kroniki miejskiej w piśmie „Słowo Katolickie” organie Kurii Diecezjalnej, Diecezjalnej od 1928 organie chadecji. W V 1929 przerwał studia ze względów materialnych. Od VIII 1929 do VIII 1930 odbywa służbę wojskową w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, praktyki odbywał w 4 pal w Inowrocławiu. Od X 1930 do 1931 studiował na Uniwersytecie Lubelskim. Następnie od IX 1931 do VIII 1933 w Szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 5 DAK w Krakowie na stanowisko d-cy plutonu. Awansowany 1 I 1936 do stopnia por. sł. st. art. Od 1935 pełni kolejno funkcje: adiutanta dywizjonu, d-cy plutonu łączności. Po przeniesieniu w V 1939 5 DAK z Krakowa do Oświęcimia pełni jednocześnie funkcję oficera placu w Oświęcimiu. Wiosną 1939 będąc d-cą baterii zdał egzaminy do MSWoj. w Warszawie, ale wybuch wojny 1 IX 1939 uniemożliwił mu podjęcie studiów. W VIII 1939 oficer zwiadowczy 5 DAK. W kampanii wrześniowej 1939 II oficer sztabu artylerii dywizyjnej 6 DP Armii „Kraków”. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym 6 DP. 20 IX 1939 podczas walk na Lubelszczyźnie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przejściowym obozie jenieckim w Bochni, skąd na początku X 1939 zbiegł w przebraniu kobiecym. Zamieszkał przy ul. Litewskiej 4 w Krakowie. Czynny w konspiracji od XI 1939 jako oficer do zleceń płk Tadeusza Komorowskiego k-dta Organizacji Wojskowej Krakowa, a od I 1940 k-dta Obszaru Kraków-Śląsk ZWZ. Od II 1940 oficer ewidencji Wydziału II Komendy Obszaru Kraków-Śląsk ZWZ. Formalnie był wówczas wspólnikiem Bohdana Millera prowadzącego kancelarię adwokacką przy ul. Długiej w Krakowie. Zagrożony aresztowaniem 31 VIII 1940 wyjechał do Warszawy. Mieszkał kolejno przy ul. Raszynskiej58, Nobla 7 i Słonecznej. Od IX 1940 formalnie zatrudniony jako kierownik magazynu, potem kierownik biura w firmie  ”Holzhandlung und Abfuhrunternehmen Ing. Ing. Schmidt, Biłgoraj, Abteilung Warschau” przy ul. Słonecznej w Warszawie. Od IX 1940 szef Wydz. II sztabu Komendy Okręgu ZWZ Warszawa-województwo. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. rozkazem KG WZ nr L.12/BP z 22 I 1941. Po reorganizacji okręgu od I 1942 – III 1942 szef Oddziału II Sztabu komendy Obszaru Warszawskiego ZWZ/AK. Od IV 1942 z-ca szefa Oddziału II sztabu Komendy Obszaru Warszawskiego AK – ppłk Czesława Czajkowskiego „Szeremety” do spraw wywiadu ofensywnego. Od jesieni 1942 z-ca szefa Wydziału Techniczno-Legalizacyjnego kpt. Juliana Kozłowskiego w Oddziale I /organizacyjnym/ KG AK. W 1943 w Warszawie zorganizował oddział partyzancki AK na czele, którego wyruszył na Zamojszczyznę, gdzie oddział występował od VII 1943 pod nazwą „Kompanii Warszawskiej”, potem „Kompanii Południe”. Od VI 1943 był jednocześnie z-cą kpt./mjr sł. st. J. Prusa „Adama”, d-cy Oddziałów Dywersji Bojowej Inspektoratu AK Zamość., a od 30 XI 1943 d-ca OP 9 AK. We IX 1943 kierował akcją uwolnienia 72 więźniów z więzienia w Biłgoraju. W XII 1943 przeniesiony na teren Wołynia, gdzie jest szefem sztabu Okręgu AK Wołyń, potem od 28 II 1944 szefem sztabu 27 WDP AK. Awansowany 11 IV 1944 do stopnia mjr sł. st. Od 18 IV 1944 do 15 VII 1944 pełnił obowiązki d-cy 27 WDPAK. art. prowadzącej ciężkie walki na Polesiu Wołyńskim. Po przejściu dywizji na Lubelszczyznę i objęciu dowództwa dywizji przez płk A. Kotowskiego ponownie szef sztabu 27 WDP AK do 25 VII 1944. 06 VIII 1944 podczas przedzierania się do walczącej Warszawy został w Józefowie aresztowany przez NKWD i uwięziony w Lublinie, skąd został wywieziony 14 IX 1944 samolotem do obozu w Charkowie, skąd 04 I 1946 przybył do obozu nr 178 - 454 w Riazaniu – Diagilewie, skąd 06 VII 1947 wywieziony do obozu nr 158 w Czerepowcu. 18 VII 1947 odesłany do obozu nr 150 w Griazowcu, skąd zbiegł 11 VIII 1947. Zatrzymany w XII 1947 przez MGB ZSRR i odesłany do obozu nr 44 w obwodzie kaliningradzkim, skąd odesłano go 30 I 1948 do obozu przejściowego nr 284 w Brześciu n/Bugiem. Repatriowany do Polski 12 IV 1948 przez obóz PUR w Białej Podlaskiej. Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie. Od VI 1948 pracował jako urzędnik w Centrali zbytu Węglowego w Katowicach – Oddział w Warszawie, ostatnio na stanowisku kierownika wydz. administracyjno-gospodarczego. Od II 1951 starszy inspektor wydz. administracyjno-gospodarczego w Centralnym Zarządzie Uzdrowisk Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. Od IV 1952 zatrudniony w „INCO” jako pracownik fizyczny, a od III 1953 umysłowy. Był kolejno od XI 1953 kierownikiem administracyjno-gospodarczym Oddziału „Bitum” w Warszawie, potem od II 1954 Oddziału w Zakopanem, a od VI 1954 Oddziału przy ul. Białostockiej w Warszawie, a od XII 1957 kierownik tego Oddziału. Od XII 1961 z-ca dyr. ds. administracyjno-finansowych Zakładu na Żeraniu. Od I 1970 zatrudniony w Biurze Nadzoru Gospodarczego Zarządu Przemysłu i Handlu ZZG: był tam wicedyrektorem, od II 1971 doradca dyrektora, z powodu złego stanu zdrowia jedynie na 1/6 etatu, a od 1 III 1972 ponownie wicedyrektor.
    Działał w Stowarzyszeniu PAX. Członek Komisji Rewizyjnej, przewodniczący koła LOK przy redakcji tygodnika WTK. Czynny także w ZBOWiD. Członek zarządu Okręgu w Warszawie.
    W 1968 zweryfikowany w stopniu ppłk-a.
    Zmarł 14 III 1972 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu Powązki w Warszawie.
    Odznaczony: VM kl. 5 /19 II 1944/, KW 4x, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1938/, pośmiertnie KKOOP.
    Opublikował swe wspomnienia pt. „Artylerzysta Piechurem” oraz wiele artykułów poświęconych działalności w ZWZ/AK.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; J. Gozdawa-Gołębiowski. Obszar Warszawski AK. Lublin 1992; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 2. W-wa 1987; I. Caban. Ludzie Lubelskiego Okręgu AK. Lublin 1995; M. Ney-Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; Uwięzieni w Staszkowie i Riazaniu. W-wa 2002.

     
    Rydzewski Józef
    [1902-1965],  kpt. sł. st. art.[1938]
    Ur. 9 II 1902. Absolwent szkoły średniej. Służbę wojskową odbywał w Dywizjonie Szkolnym Artylerii DOK III.  W latach 1926-1928 w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1928 z przydziałem do 1 pap w Wilnie na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 1 I 1931. Długoletni oficer 1 pap/pal w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Ukończył kurs   d-ców baterii. Do stopnia kpt., awansowany 19 III 1938. w latach 1938-1939  d-ca 7 baterii w III dywizjonie 1 pal. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 7 baterii, potem n Lubelszczyźnie po reorganizacji dowodzi 2 baterią. Podczas walk dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu. Po wojnie przebywał początkowo w Wlk. Brytanii, a później wyjechał do stanów Zjednoczonych. Mieszkał w m. Birmingham w Stanach Zjednoczonych, gdzie zmarł 07 VI 1965.
    Odznaczony: MN, SKZ
    Dz. Pers. Nr 13 z 15 VIII 1928; J. Łukasiak. Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; Rocznik oficerski 1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rykiert Edward
    [1896-1964], mjr sł. st. art.[1935]
    Ur. 10 VIII 1896. Ukończył wyższą szkołę realną. Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerów art. Walczył na froncie włoskim, gdzie dostał się do niewoli. Następnie od  końca 1918 służy w Armii gen. J. Hallera we Francji z która powrócił w V 1919 do kraju. Bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 13 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919.  długoletni oficer 13 pap, gdzie pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. awansowany 1 I 1928 dowodził baterią. Przeniesiony w X 1931  z 13 pap do 1 p. art. motorowej w Stryju na stanowisko d-cy baterii.  Z dniem 02 IV 1932 zostaje skierowany  z 1 pam na 5 miesięczny kurs udoskonalający dla oficerów artylerii w Szkle Strzelania Artylerii w Toruniu. Po ukończeniu w CWArt. w Toruniu kursu dla dowódców dywizjonu awansowany do stopnia mjr-a sł. st. art. 1 I 1935. Dowodził dywizjonem w 1 pam, skąd zostaje przeniesiony na stanowisko d-cy I dywizjonu 5 pac w Krakowie. Dyonem dowodził w latach 1937-1939. W kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 23  dac  zmobilizowanym przez 5 pac dla 23 DP. Dywizjon wspierał działania bojowe 23 DP, potem 55 DP rez. Walczył na Lubelszczyźnie pod Tomaszowem Lub. 20 IX 1939 wydaje rozkaz zniszczenia dział i rozwiązał oddział. W latach wojny przebywał w oflagach niemieckich. Po uwolnieniu  zniewoli w 1945 powrócił do kraju. Mieszkał i pracował w Krakowie, gdzie zmarł 29 IV 1964. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
    Odznaczony: KW3x,MN, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 7 z 23 X 1931; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rylski Lucjan
    [1903-1991], kpt. sł. st. piech. [1938], w PSZmjr [1945]
    Ur. 14 XII 1903. Absolwent gimnazjum. o1 X 1926-15 VII 1927 w  Batalionie Szkolnym Podchorążych  Piechoty w Różanie, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym. W latach IX 1927- VIII 1929  w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 15 VIII 1929 z przydziałem do 25 pp w Piotrkowie Trybunalskim  na stanowisko d-cy plutonu. Do stopni por. awansowany 1 I 1932. Przeniesiony w 1934 z 25 pp do 5 psp w Przemyślu. Do stopnia kpt. awansowany 19 III 1938. W latach 1938-1939 d-ca 2 kompanii CKM w II batalionie 5 psp. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 2 kompanii CKM II batalion 5 psp w składzie Armii „Kraków”. Podczas walk ranny i wzięty do niewoli. Przebywał w oflagu VII a w Murnau. Po uwolnieniu  z niewoli w pozostaje na Zachodzie.  Służba w kompaniach wartowniczych , potem w PSZ w strefie brytyjskiej. Później wyjechał do Australii. Działacz społeczny
    Zmarł w Sydney 4 VI 1991 i tu pochowany
    Rocznik oficerski 1932; Dz. Pers. Nr 14 z 15 VIII 1929; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006

     
    Ryłko Józef
    [1907- 1983], nauczyciel, por rez. piech. [1937], w ZWZ/AK ps. „Ankwicz”, „Żubr”
    Ur. 09 III 1907 W Andrychowie, syn Antoniego i Franciszki z d. Pietraszek. Po ukończeniu w 1921 szkoły powszechnej w Andrychowie uczył się w latach 1921-1926 w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Białej Krakowskiej k. Bielska, gdzie otrzymał dyplom nauczyciela szkół powszechnych. Od 1 IX 1926 pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Bolęcinie, a od 1 IX 1927 pracuje w szkole powszechnej w Jęzorze k. Jaworzna. W latach 1928-1929 odbywał służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Krakowie. Po odbyciu praktyk w stopniu sierż. podch. rez. piech. został przeniesiony do rezerwy. Od IX 1929 pracuje jako nauczyciel w szkole powszechnej w Borku k/Oświęcimia. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1932, a po odbyciu kolejnych ćwiczeń awansowany 1 I 1937 do stopnia por. rez. piech. Od 1 VII 1932 pracuje na stanowisku kierownika szkoły w Czernej Dodatkowo pracował jako nauczyciel kontraktowy w Szkole Dokształcającej w Krzeszowicach. Dział w harcerstwie. Prowadził Hufiec  Przysposobienia Wojskowego . Zmobilizowany 24 VIII 1939 do WP i wcielony do 12 pp w Wadowicach na stanowisko d-cy 1 kompanii w I batalionie. WW kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 kompanii w I batalionie 12 pp w składzie 6 DP. Walczył z wrogiem na szlku bojowym pułku pod suchą , Myślenicami, Bochnią, potem w walkach odwrotowych pod Radłowem Tarnowskim. Walczy na czele swej kompanii na linii obronnej na Dunajcu, potem pod Niskiem, Janowem Lubelskim i Rozwadowem. Podczas walk pod Narolem zostaje ranny. Po kapitulacji 6 DP zostaje umieszczony w szpitalu w Jarosławiu. 19 X 1939 jako inwalida zostaje zwolniony z niewoli i powraca do swego miejsca zamieszkania. Podejmuje działalność konspiracyjną w ZWZ/K. Od 1940 pracuje w szkole powszechnej w Raciborsku w gminie Koźmice Wielkie, potem od 1 x 1940 w Paczółtowicach k. Czernej, a następnie powraca do Czernej. Pełnił funkcje kmdta Podobwodu AK Krzeszowice . Przeprowadził akcję scaleniową z BCh i NOW. Brał udział w akcjach zbrojnych. Prowadził tajne nauczanie. Zagrożony aresztowaniem ukrywał się. Awansowany do stopnia kpt.  Po wojnie od 1 III 1945 pracował w Spółdzielni Spożywców w Krakowie. Po przeprowadzeniu się do Katowic od 1 V 1945 pracuje w Spółdzielni Samopomoc  Nauczycielskiej. Ujawnił się 1 x 1945 przed Komisją Likwidacyjną ds. AK w Krakowie. Zweryfikowany w stopniu mjr-a Piech. z starszeństwem od 17 I 1945. Oddelegowany 1 III 1947 do pracy w Kuratorium Śląskim w Katowicach na stanowisko sekretarz. 1 IV 1949 zostaje starszym inspektorem Kuratorium. 1 II 1950 przeniesiony do szkoły Podstawowej dla Pracujących nr 1 w Chorzowie. Był członkiem ZNP.
    Zmarł 11 I 1963.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003;T. Gaweł –K. Klocek. Biogram J. R. /w:/ Słownik biograficzny Uczestników Działań Niepodległościowych 1939-1956. T. 8. Kraków 2001; St. Piwowarski. Okręg Krakowski SZP-ZWZ-AK 1939-1945. Kraków 1994

     
    Ryłko Kazimierz Stanisław
    [1899-?], kpt. sł. st. art.[1933]
    Ur. 9 II 1899. Uczęszczał do szkoły średniej. W WP od XI 1918. ukończył kurs szkoły podchorążych. Brał udział w stopniu ppor. art. w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. rez. art. i przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 24 pap w Jarosławiu. W 1924 powołany do służby czynnej w stopniu por. sł. st. z starszeństwem od 1 VI 1924 z przydziałem do 18 pap. Przeniesiony z 18 pap do kadry oficerów artylerii z przydziałem do dyonu szkolnego art. DOK I na stanowisko młodszego oficera baterii szkolnej, a od XI 1926-1933 w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, gdzie był m. in. d-cą kompanii obsługi, potem pełni różne funkcje. Do stopnia kpt. sł. st. art. awansowany 1 I 1933. Przeniesiony z dniem 01 IX 1933 z Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii do 21 pal w Białej na stanowisko d-y baterii. W latach 1937-1939 d-ca 2 baterii w I dywizjonie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy I dywizjonu 65 pal rez. w składzie 55 DPRez. Podczas walk zostaje ciężko ranny. Przebywał w szpitalu. Zwolniony z szpitala jako inwalida. 
    Dalsze losy n/n
    Odznaczony: MN, SKZ
    Rocznik oficerski 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 41 z 30 IX 1926; Dz. Pers. Nr 11 z 28 IX 1933; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000.

     
    Ryłko  Władysław Paweł
    [1895-1976], ppłk sł. st. art.[1939]
    Ur. 23 II 1895. Ukończył  wyższą szkołę realną. Uczestnik I wojny światowej. Ukończył kurs szkoły oficerów rez. art. w WP od XI 1918. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920 w szeregach 7 pap. Po wojnie zweryfikowany w stopniu por. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 7 pap, gdzie pełni różne funkcje m. in. d-ca baterii. Do stopnia kpt. awansowany 1 VII 1923. Przeniesiony z dniem 1 X 1928 z 7 pap w Częstochowie do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W latach 1928-1933 był instruktorem i d-cą plutonu w 1 baterii szkolnej, a latach 1933-1934 d-ca 1 baterii szkolnej w Szkole Podchorążych Artylerii. Awansowany 1 I 1933 do stopnia mjr-a sł. st. art. Z dniem 01 IX 1934 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu do 14 pal w Poznaniu na stanowisko d-cy dywizjonu. Z 14 pal zostaje przeniesiony w 1938 do 23 pal w Będzinie na stanowisko   I z-cy d-cy pułku. Awansowany 19 III 1939 do stopnia ppłk-a sł. st. art. Od 23 VIII 1939 do 22 IX 1939 dowodzi 23 pal. Podczas kampanii wrześniowej 1939 dowodzi 23 pal w skaldzie 23 DP. Walczy z wrogiem na szlaku bojowym pułku od Będzina na Lubelszczyznę., gdzie po kapitulacji polskich oddziałów dostaje się 23 IX 1939 do niewoli niemieckiej. Przebywa w oflagu. Po wojnie w 19345 powrócił do kraju. Mieszkał w Krakowie, gdzie zmarł 03 XII 1976. Pochowany na cmentarzu Rakowickim.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 11978, KN, KW, SKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 14 z 5 XI 1928; Dz. Pers. Nr 14 z 22 XII 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; L. Szostek. 23 Pułk Artylerii Lekkiej. Pruszków 1997.

     
    Rymaszewski Henryk  Józef
    [1908-1986],kadet, por. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 11 VII 1908. Uczył się  w latach 1925-1930 w Korpusie Kadetów Nr  3 w Rawiczu, gdzie otrzymał w 1930 świadectwo dojrzałości. Absolwent Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany ma stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1933 z przydziałem do  23 p. uł. w Postawach na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1937. W latach 1937-1939 d-c plutonu w 3 szwadronie 23 p. uł.  W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu łączności 13 p. uł. w składzie Wileńskiej Brygady Kawalerii. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Podczas walk na Lubelszczyźnie zostaje ranny i wzięty  do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II D w Gross Born. W 1945 ewakuowany z grupą jeńców w głąb Niemiec. Po uwolnieniu z niewoli w V 19345 pozostał na emigracji. Mieszkał w Niemczech.
    Zmarł 25 V 1986 w m. Idar Oberstein pow. Birkenfeld Nadrenia – Palatynat w Niemczech.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001;Dz. Pers. Nr 9  z 15 VIII 1933; St. Radomyski. Zarys historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006.

     
    Rymaszewski Zbigniew Antoni
    [1916-?], ppor. sł. st. kaw.[1937]
    Ur. 13 VI 1916. Syn Władysława. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 w Szkole Podchorążych Piechoty, gdzie odbywał przeszkolenie na kursie unitarnym, potem praktyki w pułku kawalerii. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1937 z przydziałem do 1 p. uł. na stanowisko d-cy plutonu. w latach 1938-1939 d-ca plutonu w 1 szwadronie 1 p. uł. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 1 plutonu w 1 szwadronie 1 p. uł. w składzie Suwalskiej Brygady Kawalerii w SGO „Narew”, potem po reorgniacji w Brygadzie Kawalerii „Edward”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku m. in. na Lubelszczyźnie.
    Odznaczony: VM kl. 5 nr 13458
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu 1922-1939. W-wa 1989; Tajny Dz. Pers. Nr 4 z 15 X 1937; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006;

     
    Rymut Józef
     [1894-1947], płk sł. st. art.[1939]
    Ur. 26 II 1894. Uczestnik I wojny światowej. W WP od XI 1918. Zatwierdzony w stopniu por. art. Początkowo d-ca baterii zapasowej w Ośrodku Zapasowym w Stanisławowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919- 1920. Dowodził  7 baterią  II dyonu 22 pap. Walczył m . in. pod Radzyminem w VIII 1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. art. z starszeństwem od 1 VI 1919 służył nadal w 22 pap na stanowisku kmdta Kadry Baterii Zapasowej. Mianowany w 1924 d-ca III dywizjonu 22 pap. Awansowany 1 XII 1924 do stopnia mjr-a sł. st. art. z starszeństwem od 15 VIII 1924. Przeniesiony  z 22 pap w 1927 do Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy. Jednocześnie w kadrze oficerów artylerii. Z dniem 01 XI 1929 przeniesiony z Centrum Wyszkolenia Artylerii do 1 pag w Stryju na stanowisko d-cy dywizjonu. Awansowany do stopnia ppłk-a sł. st. art. 1 I 1931. Od 01 VI 1932 do  V 1936 z-ca d-cy 1 pam. Od 2 V 1936 dowodzi 1 pan w Górze Kalwarii. . Do stopnia płk-a sł. st. art. awansowany 19 III 1939. Podczas kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą Ośrodka Zapasowego Artylerii Motorowej w Górze Kalwarii. W nocy z ¾ IX 1939 ewakuował Ośrodek   Artylerii z Góry Kalwarii przez most w Brzuminie w rejon Sobień Jezior , potem podejmuje decyzję o dalszej ewakuacji w kierunku wschodnim. Wraz z grupą z Ośrodka Zapasowego Art. Motorowej dociera w rejon Dubna. Po uzyskaniu informacji o wkroczeniu na teren Polski wojsk sowieckich przekracza 19 IX 1939 granicę z Rumunią, potem  na Węgry, gdzie organizował przerzuty oficerów i żołnierzy polskich. Później aresztowany przez Niemców przebywał w obozie. Wojnę przeżył.
    Zmarł w 1947
    Odznaczony: KW, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 131 z 17 XII 1924; Dz. Pers. nr 15 z 23 VIII 1929; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; P. Zarzycki. 1 Pułk Artylerii Najcięższej. W-wa 1991.
     
    Sprostowanie odnośnie Józef Rymut (to brat mojego dziadka):po wojnie VII 1945 powołany do Wojska Polskiego przez RKU Jarosław
    22VII 1945 - 1III 1946 Dowódca Brygady Artylerii Wojska Polskiego Szef Sztabu Toruń
    III 1946 Dowódca artylerii 10 sudeckiej dywizji Piechoty - Jelenia Góra
    Zginął na poligonie podczas manewrów wojskowych 7IX 1946, gdzie towarzyszyło mu dwóch radzieckich generałów. Oficjalnie od przypadkowej kuli. W rzeczywistości trudno mu było pogodzić sie z nowym porządkiem w Wojsku Polskim Pochowany na Cmentarzu Rakowicki Wojskowy Kw. 8WOJ rząd wsch. m. 13
    Urodził sie w Zawadzie koło Dębicy. W 1911r ukonczył C.K.Gimnazjum w Dębicy. 
    inf. Anna Mika 17.10.2011

     
    Rynkiewicz Witold
    [1915-1939], ppor. sł. st. piech.[1938]
    Ur. 28 III 1915. Ukończył szkołę średnią. W latach 1935-1938 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. –Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. piech. 1 X 1938 z przydziałem do 3 psp na stanowisko d-cy plutonu w 1 kompanii CKM w I batalionie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku oficera zwiadowczego 6 baterii  mobilizowanej przez 2 pal Leg. w Kielcach dla 55 pal rez. przydzielonej do Grupy Bojowej „Sandomierz”. Bierze udział w walkach z wrogiem n liniach obronnych na Wiśle, potem na Lubelszczyźnie.  Poległ 17 IX 1939  w m. Grabowicze. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Suścu.
    Tajny Dz. Pers. Nr 3 z 15 X 1938; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939., Kraków 2006.

     
    Ryś-Trojanowski Mieczysław
    [1881-1945], członek ZS, legionista, gen. bryg. WP[1924]
    Ur. 21 X 1881 w Krośniewicach, pow. Kutno, syn Leona i Leonii ze Szlampków. W 1902 ukończył 7 klasową szkołę realną w Warszawie. w okresie nauki związał się z ruchem niepodległościowym. Od 1904 członek OB. PPS. Aresztowany przez policję carską i uwięziony w Cytadeli Warszawskiej. Od 1908 działa na terenie Galicji Wschodniej. Od 1910 członek ZWC i ZS. Ukończył kurs oficerski. Był k-dtem okręgu lwowskiego ZS. Jesienią 1912 organizował koła ZS w Warszawie, Wilnie i Kijowie. W 1913 obejmuje funkcję k-dta okręgu krakowskiego ZS. Dowodził 1 kompanią krakowskiego ZS. W 1913 był instruktorem na letniej szkole ZS w Stróży. Po ogłoszeniu mobilizacji strzeleckiej kierował mobilizacją ZS w Krakowie. Od 7 -15 VIII dowodził baonem w oddziale J. Piłsudskiego. Od 16 VIII 1914 w sztabie oddziału J. Piłsudskiego, potem w 1 pp LP. Mianowany mjr piech. 9 X 1914. W X 1914 zorganizował i dowodził batalionem uzupełniającym. Od 8 XI 1914 stał na czele grupy w skaldzie dwóch baonów i dyonu artylerii. 17 XI 1914 podczas bitwy pod Krzywopłotami zostaje ciężko ranny. Przebywa na leczeniu szpitalnym w m. Darka. Po wyleczeniu ran powraca do I Brygady LP. Od 10 V-21 X 1915 dowodził 7 pp LP. brał udział w walkach na Lubelszczyźnie i Wołyniu. Następnie do V 1916 uczestniczy w pracach na tyłach. Od V 1916 służył ponownie w dowództwie I Brygady LP. Od XI 1916 do I 1917 dowodził 5 pp LP. Następnie nadal służy w 5 pp LP jako z-ca d-cy. W wyniku kryzysu w LP 16 VII 1917 zwolniony z Legionów. Internowany przez Niemców 22 VII 1917 i osadzony w obozie w Beniaminowie, skąd został wywieziony 18 X 1917 do obozu w Rastadt, a 25 XI 1917 do obozu w Holzmünden, potem do Werl. W końcu X 1918 zwolniony powraca do kraju. Od 1 XI 1918 w WP. Był d-cą Okręgu Wojskowego Chełm oraz organizatorem i od XI 1918 do V 1920 d-ca 35 pp. W okresie od 1 I 1920 do 18 III 1920 dowodził także XVII Brygadą Piechoty w składzie 9 DP. Awansowany 1 IV 1920 do stopnia płk-a sł. st. piech. Od V 1920 do VIII 1920 d-ca 22 pp. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej XII 1918-V 1919, potem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Od 31 VIII 1920 – do 1921 d-ca 9 DP, potem w latach 1921-1924 d-ca piechoty dywizyjnej 9 DP.W 1921 ukończył kurs informacyjny dla wyższych dowódców. Od 30 IX 1922 do 9 VII 1926 ponownie d-ca 9 DP. Mianowany gen. bryg. 15 VIII 1924. Od 31 VII 1926 do 1935  d-ca DOK IX Brześć, potem od 1935 do IX 1939 d-ca DOK I Warszawa. We IX 1939 miał dowodzić obroną linii Wisły od Modlina do Dęblina, ale z powodu szybkiej ofensywy wojsk niemieckich zadania nie zdołał wykonać. Po 17 IX 1917 przedostał się na Węgry, gdzie został internowany w obozie. W III 1941 przekazany przez Węgrów Niemcom. Osadzony w obozie koncentracyjnym w Mauthausen, gdzie zmarł z wycieńczenia 4 IV 1945.
    Odznaczony: VM kl. 5, KW 4x,Polonia Restituta kl. 3, KN, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; T. Kryska – Karski – St. Żurakowski. Generałowie Polski Niepodległej. W-wa 1991; W. K. Cygan. Oficerowie LP 1914-1917, t. V. W-wa 2007; J. Izdebski. Dzieje 9 DP 1918-1939. W-wa 2000;J. Kirszak. 35 Pułk Piechoty. Pruszków 2000.

     
    Rytel Zygmunt
    [1910-1981], ppor. rez. piech.[1937]
    Ur. 25 V 1910. Absolwent gimnazjum. Służbę wojskową odbywał na Dywizyjnym Kursie Podchorążych rezerwy Piechoty. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia  ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1937. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 plutonu  w szwadronie kawalerii dywizyjnej 60 DP rez. Wojenne losy n/n. Po wojnie w kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł w Warszawie 05 X 1981
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Rytter Kazimierz Walenty 
    [1889- +?], ppłk dr med.[1938]
    Ur. 14 II 1889. Ukończył szkołę średnią z maturą, potem studiował medycyne uzyskując w 1915 dyplom lekarski. Uczestnik i wojny światowej.  W WP  w stopniu por. od XI 1918. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po wojnie zweryfikowany w stopniu kpt. sł. st. sanit. z starszeństwem od 1 VI 1919. Służył w I batalionie Sanitarnym z  odkomenderowaniem do 13 pp na stanowisko młodszego lekarza pułku. Po 1925 przeniesiony do Kadry Oficerów Służby zdrowia z jednoczesnym przydziłem do  Szwadronu Szkolnego Żandarmerii w Grudziadzu na stanowisko lekarza. Awansowany do stopnia    mjr-a sł. st. sanit. 1 I 1928. Przeniesiony w 1932  z Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu do 64 pp w Grudziądzu na stanowisko st. lekrza pułku. W 1934 przeniesiony z 64 pp do Filii 8 Szpitala Okręgowego w Grudziądzu. Przeniesiony do 1936 do 9 pp Leg. w Zamościu na stanowisko st. lekarza pułku. Awansowany 19 III 1938 do stopnia ppłk-a sł. st. sanit. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa służby sanitarnej 3 DP Leg. Walczył pod Ilżą potem na Lubelszczyźnie.
    Dalsze losy n/n
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; Dz. Pers. Nr 6 z 23 III 1932; Dz. Pers. Nr 11 z 7 VI 1934; Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego. W-wa VI 1934; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006
    ppłk dr. med. Kazimierz Walenty Rytter .
    Urodzony 14.02.1889 w Warszawie , syn Jana Józefa Ryttera i Józefy Zofii z Orłowskich , zm. 5 stycznia 1974 w Łodzi ,ukończył 8 klasowe gimnazjum filologiczne w 1909 r.w latach 1910-1914 studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim,dyplom lekarski 1915 rok.Zmobilizowany do armii rosyjskiej w 1914 roku w stopniu oficerskim (równoważnym kapitanowi) w czerwcu 1917 roku -służy jako Ordynator 178 Ogólnego Szpitala Ewakuacyjnego .odznaczony Orderem Św Stanisława III stopnia.Od 30.IV 1921 do 30.VII 1921 r.kurs wyszkolenia dla lekarzy wojskowych w myśl rozk.M.S.Wojsk. Dep.San.L 1178/31 I Org..5.XI.1919-28.XI 1919 porucznik lekarz -przydział do rez.pers.Szp.Ujazd. w Warszawie.28.XI 1919 do12.IV 1921 Przydział do Szp.Wojsk.w Zamościu -rozkaz MSW Dep.San. L 869/Tjn.Tymczasowe przeniesienie do B.Zap 9 p.p.leg.w Zamościu ,rozkaz DOGen Lublin /Szef San.L1918/San.Pers.
    inf. Barbara Poniatowska

     
    Rządkiewicz  Stanisław
    [1911-1939], ppor. piech.[1937]
    Ur. 30 III 1914. Absolwent szkoły średniej. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskowa w 3 kompanii szkolnej CKM w  Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Praktyki odbywał w 14 pp w e Włocławku. W latach 1935-1937 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz. – Komorowie. Promowany na stopień ppor. sł. st. Piech. 1 X 1937 z przydziałem do 23 pp na stanowisko d-cy plutonu w 5 kompanii II batalionu. Przeniesiony w VII 1939  z 23 pp do Warszawskiej Brygady Panc.-Motorowej na stanowisko d-cy samodzielnego plutonu przeciwpancernego. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym brygady. Poległ w walce z wrogiem 18 IX 1939 w rejonie koloni Rogoźno. Pochowany na cmentarzu wojennym „Rotunda” w Zamościu.
    J. Łukasiak. Szkołą Podchorążych Rezerwy Piechoty. Pruszków 2003; W. Zaleski. W Warszawskiej Brygadzie Panc. – Motorowej 1939. W-wa 1988.

     
    Rzepecki Jan
    [1899-1983], legionista, oficer dypl. sł. st. piech. WP, ppłk dypl. [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK/NIE/DSZ/WiN, płk dypl. [194o], ps. „Białynia”, „Burmistrz”, „ Górski”, „Kasa”, „Kosa”, „Krawczyk”, „Ożóg”, „Prezes”, „Rejent”, „Sędzia”, „Ślusarczyk”, „Wojnar”, „Wolski” vel Wacław Rychliński
    Szef Sztabu Okręgu ZWZ Warszawa – Miasto I 1940 – X 1941. Szef Odziału VI BIP KG ZWZ/AK X 1940 – X 1944. P.o. k-dt NIE III-IV 1945. Delegat DSZ na Kraj IV – VIII 1945. Prezes I ZG WiN IX – XI 1945.
    Ur. 29 IX 1899 w Warszawie. Syn Kazimierza/dziennikarza/i Izabeli z d. Moszczeńskiej / działaczki oświatowej i społecznej/. Uczył się w Gimnazjum im. A. Kreczmara. Od 1912 czynny w tajnym skautingu, od V 1914 członek Związku Strzeleckiego, a od VIII 1914 służył w 1 pp Leg., awansując na    d-cę sekcji. Po kryzysie przysięgowym w VII 1917 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i po ukończeniu kursu wyszkolenia w Zambrowie w VIII 1917 został kadetem klasy „A” Szkoły Aspirantów Oficerskich utworzonej we IX 1917 w Ostrowi Maz. – Komorowie, przekształconej później w Szkołę Podchorążych Piechoty. W I 1918 po ukończeniu kursu awansowany do stopnia ppor., był tam instruktorem, a od VI 1918 d-ca plutonu, potem zastępcą Stefana Roweckiego , d-cy klasy „F”. Od XI 1918 w WP, był nadal instruktorem, d-cą plutonu i z-cą d-cy klasy w Szkole Podchorążych Piechoty. Od V do XII 1919 d-ca kompanii III batalionu 3 pp Leg. na froncie wojny polsko-bolszewickiej, następnie do XI 1922 wykładowca i d-ca klasy w Szkole podchorążych Piechoty . W tym czasie od XI 1920 do IV 1921 ukończył kurs dowódców kompanii w Rembertowie, a od VI do VIII 1921 kurs dowódców kompanii i batalionu we Francji. Awansowany do stopnia por. sł. st. piechoty 01 VII 1921. W latach 1922-1924 studiuje w MSWoj. w Warszawie. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. piech. 01 VII 1923. Od X 1924 wykładowca taktyki i historii wojen, a od VIII 1925 d-ca batalionu w Oficerskiej Szkole Piechoty w Warszawie. Jednocześnie w 1920 otrzymał świadectwo dojrzałości i w okresie 1921-1922 studiował na Wydziale Prawa UW i Szkole Nauk politycznych w Warszawie /1923-1924/. W czasie zamachu majowego razem z całą Oficerską Szkołą Piechoty walczył po stronie wojsk rządowych. Był m.in. w ochronie Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego podczas jego rozmowy z Józefem Piłsudskim na moście Poniatowskiego. Usunięty z Oficerskiej Szkoły Piechoty, był od VI 1926 referentem w sztabie DOK II Lublin, a od XI 1926 szefem sztabu 4 Brygady KOP w Czortkowie. Następnie od V 1928 wykładowca w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia/Centrum Wyszkolenia Piechoty/ w Rembertowie. Jednocześnie w 1929 wchodził w skład komisji redakcyjnej Instrukcji walki z kawalerią, a w 1931 był redaktorem Projektu instrukcji zaopatrywania w amunicję w ramach pułku piechoty. Wg opinii k-dta CWP gen. Brunona Olbrychta był oficerem o wielkich zaletach umysłu i charakteru. Stanowczy i energiczny, pracuje szybko i bez zarzutów. Posiada wielką inteligencję i jako wykładowca wzorowy. Jeden z najlepszych wykładowców CWP w Rembertowie. Nadaje się na każde stanowisko w linii i sztabie. Awansowany do stopnia mjr dypl. sł. st. piech. 01 I 1932. Od XI 1932 d-ca II batalionu 2 pp Leg. Od IV do VIII 1934 p.o. d-cy 2 pp Leg. Od X 1934 był wykładowcą taktyki ogólnej w MSWoj. w Warszawie. W latach 1935-36 był z-cą, a 1936-137 członkiem ZG Towarzystwa Wiedzy Wojskowej, oraz członkiem komitetu redakcyjnego i współpracownikiem Encyklopedii Wojskowej wydawanej od 1931. Awansowany do stopnia ppłk dypl. sł. st. piech. 19 III 1938. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku szefa Oddziału III sztabu Armii „Kraków”. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym od Krakowa na Lubelszczyznę. Po kapitulacji pod Tomaszowem Lubelskim nie poszedł do niewoli niemieckiej i przedostał się do Warszawy, gdzie od X 1939 podejmuje działalność konspiracyjną w szeregach SZP/ZWZ/AK. Od XI 1939 szef sztabu Okręgu Warszawskiego SZP, a od I 1940 Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ. Rozkazem KG ZWZ nr L.1 z 01 VII 1940 mianowany płk dypl. sł. st. piech. Aparatem propagandowym i informacyjnym KG ZWZ-AK kierował aż do upadku Powstania Warszawskiego , przyczyniając się w poważnym stopniu do jego rozbudowy i osiągnięcia wysokiej sprawności organizacyjnej. Po kapitulacji Powstania Warszawskiego od 02 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu Lamsdorf /Łambinowice/, potem w Woldenbergu /Dobiegniew/. Po uwolnieniu przez A. Cz. powrócił w II 1945 do Warszawy. Nawiązał kontakt i podejmuje pracę w konspiracji NIE. W III 1945 I z-ca gen. L. Okulickiego, a po jego aresztowaniu przez NKWD p.o. k-dta NIE. Następnie stał od IV 1945 na czele utworzonej Delegatury Sił Zbrojnych/formalnie mianowany Delegatem DSZ na Kraj 13 V 1945/, którą kierował do rozwiązania 08 VIII 1945. we IX 1945 zostaje prezesem Głównego Komitetu wykonawczego Zrzeszenia WiN, powołanego we IX 1945. Używał wówczas ps. „Ożóg”, „Ślusarczyk”.
    Aresztowany przez UB 05 XI 1945. W procesie kierownictwa WiN, sygnatura akt R 947/46 , toczącego się przed WSR Warszawa, od 04 I 1947 do 03 II 1947 został skazany na łączną karę8 lat więzienia z zaliczeniem aresztu śledczego. Skazany z art..6 MKK. Ułaskawiony przez B. Bieruta 05 II 1947. Od 23 III 1947 wicedyrektor Wojskowego Instytutu Naukowego, potem pracownik Wydziału Studiów Akademii Sztabu Generalnego. 16 I 1949 ponownie aresztowany przez UB i bez sądu i wyroku więziony do 24 XII 1954. Po zwolnieniu z więzienia został zrehabilitowany. Mieszkał w Warszawie i był pracownikiem naukowym Instytutu Historii PAN, w którym uzyskał stopień doktora. Od XII 1956 do 1959 był członkiem Zarządu Głównego i Rady Naczelnej ZBOWiD. W pracach ZG nie brał udziału i w 1958 z niego usunięty, natomiast członkiem RN ZBOWiD był do 1959. Od tego roku wchodził w skład komitetu redakcyjnego „Najnowsze Dzieje Polski”.
    Autor wielu publikacji o charakterze wspomnieniowym i historyczno-naukowym.
    Zmarł 28 IV 1983 w Warszawie.
    Żonaty. Nie miał potomstwa.
    Odznaczony: VM kl. 5/1923/, KN /1932/, KW 3x,
    Roczniki oficerskie MSWoj. 1923,1924,1928,1932; R. Rybka - K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; W. Steblik. Armia „Kraków” 1939. W-wa 1975; S. Rowecki. Wspomnienia i notatki autobiograficzne /1906-1939/. W-wa 1988; M. Porwit. Spojrzenia poprzez moje życie. W-wa 1986; A. Sanojca. Zarys struktury organizacyjnej Okręgu Warszawa SZP/ZWZ/AK od IX 1939 – VII 1944 /w:/ Warszawa lat wojny i okupacji 1939-1944,z. 3. W-wa 1973; M. Ney - Krwawicz. Komenda Główna AK 1939-1945. W-wa 1990; G. Mazur. Biuro Informacji i Propagandy SZP/ZWZ/AK 1939-1945. W-wa 1987; A. K. Kunert. Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1944, t. 1. W-wa 1987; A. Zagórski. Zrzeszenie „Wolność i Niepodległość” w dokumentach, t. VI, cz. III. Wrocław 2000.

     
    Rzepecki Józef
    [1913-1982], por. sł. art.[1939]
    Ur.24 III 1913. Absolwent gimnazjum. W okresie od 11 VIII 1932- do 23 VI 1933 odbywał służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. W latach 1933-1935 w szkole Podchorążych artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 X 1935 z przydziałem do 2 pal na stanowisko d-cy plutonu. Do stopnia por. awansowany 19 III 1939. W latach 1938-1939 służył w Batalionie Fortecznym KOP „Sarny” na stanowisku II  oficera w plutonie artylerii. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu artylerii w Batalionie Fortecznym KOP „Osowiec”. Walczy z wrogiem w rejonie Osowca. Podczas walk dostaje się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II b w Arnswalde, potem w II C w Woldenbergu. Po uwolnieniu z niewoli powraca do kraju. Mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie zmarł 01 II 1982. Pochowany na cmentarzu Północnym w Warszawie.
    J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii. Pruszków 2000; tenże: Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998.

     
    Rzepka Kazimierz
    [1915-1943], kadet, ppor. sł. st. piech.[1936], por. CC [1943], w AK ps. „Ognik”
    Ur. 1 III 1915 w m. Biadoliny pow. Brzesko, syn Szczepana i Honoraty z d. Solak. Uczył się w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, gdzie w 1934 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1934-1936 w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Maz.-Komorowie. Promowany nas stopień ppor. sł. st. piech. 15 X 1936 z przydziałem do 8 pp Leg. w Lublinie na stanowisko d-cy plutonu. W latach 1938-1939 d-c plutonu w 1 kompanii CKM I batalionu 8 pp Leg. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy 3 kompanii w I batalionie 8 pp Leg. w składzie 3 DP Leg. Walczył pod Ilżą 8-9 IX 1939, potem na Lubelszczyźnie. Po zakończeniu kampanii wrześniowej 1939 przedostał się na Wegry, potem do Francji. Uczestnik kampanii francuskiej w VI 1940 w szerach 1 ppgren. W sklądzie 3 dgren. Podczas walk ranny, dostał się do niewoli niemieckiej. W VI 1941 zbiegł z niewoli i przez Hiszpanię próbował przedostać się do Gibraltaru. Ujęty przez Hiszpanów i uwięziony przez ponad pół roku w obozie Miranda de Ebro, skąd uciekł i przez Gibraltar  drogą morska w V 1942 dotarł do Wlk. Brytanii. Przeszkolony w dywersji. Zaprzysiężony 26 XI 1943. Skok w nocy z 20/21 II 1943 / przydział do Kedywu Okręgu AK Lwów jako d-ca ośrodka dywersyjnego „Wschód”. Zmarł na udar serca 26 XI 1943 w Krzywczycach k. Lwowa w czasie odskoku po akcji dywersyjnej na linii kolejowej  Lwów-Krasne.
    Odznaczony: KW 4x.
    Księga Pamięci Kadetów II RP. W-wa 2001; Tajny Dz. Awansowy Nr 5 z 15 X 1936; R. Rybka- K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; H. Żelewski. Dzieje bojowe 8 pp Leg. Lublin 1984.J. Tucholski. Cichociemni.      W-wa 1985: tenże: Spadochroniarze. W-wa 1991; J. Węgierski. Komendy Lwowskiego Obszaru i Okręgu AK 1941-1944. Kraków 1997

     
    Rzepka Stefan  [Józef]
    [1911-1939], ppor. rez. piech.[1936]
    Ur. 18 X 1911. Ukończył szkołę średnią. Służbę wojskową odbywał na dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy Piechoty 15 DP przy 62  pp w Bydgoszczy. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. piech. z starszeństwem od 1 I 1936 z przydziałem do 61 pp. zmobilizowany w 1939 do WP. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w Batalionie Marszowym 61 pp. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie poległ w nocy z 19/20 IX 1939 w Zamościu. Pochowny na cmentarzu parafialnym w Zamościu.
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerski Ew WP 1935-1939. Kraków 2003

     
    Rzepniewski Bolesław
    [1907-?], oficer sł. st. art. WP, por. [1937], w konspiracji ZWZ-AK-AKO/DSZ- WiN, kpt. [1943], ps. „Syty”, „Zajęty”.
    Kmdt Obwodu ZWZ-AK Bielsk Podlaski VI 1941-20 IV 1942. Okręg Białystok ZWZ-AK.
    Ur. 23 X 1907 na Podlasiu. Po ukończeniu gimnazjum w 1929 odbywa od VIII 1929 do VII 1930 służbę wojskową w 6 baterii szkolnej W Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał od VII – IX 1930 w 30 pal w Brześciu n/Bugiem. Przeniesiony do rezerwy w stopniu tytularnego kpr. podch. rez. art. we IX 1930. W okresie od IX 1930 do IX 1931 pracował w instytucji cywilnej. Od X 1931 do VIII 1933 uczy się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Promowany na stopień ppor. sł. st. art. 15 VIII 1933 z przydziałem do 9 pac we Włodawie na stanowisko młodszego oficera baterii. W latach 1934-1935 wykładowca w Pułkowej Szkole Podoficerskiej. Do stopnia por. sł. st. awansowany 19 III 1937. W 1938 oficer żywnościowy 9 pac.  Następnie d-ca II baterii w II dyonie 9 pac. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 6 baterią 9 pac. Brał udział w walkach z wrogiem na Lubelszczyźnie, gdzie po 23 IX 1939 zakończył udział w kampanii wojennej. Unika niewoli i ukrywa się na terenie pow. Bielsk Podlaski. Od XI 1939 czynny w konspiracji niepodległościowej SZP/ZWZ. W okresie od XI 1939 do 1941 należał do grona organizatorów siatki konspiracyjnej SZP/ZWZ n terenie Obwodu Bielsk Podlaski. Współpracował z por. sł. st. broni panc. J. Tabortowskim „Kusy”, „Sikora”, który pełnił funkcję k-dta obwodu ZWZ Bielsk Podlaski. Do VII 1941 pełni funkcję z-cy k-dta obwodu. Po napaści Niemców na ZSRR w VI 1941 por. „Kusy”, „Sikora” zostaje przeniesiony na inny teren. Od VII 1941 k-dt Obwodu ZWZ/AK Bielsk Podlaski. Rozbudowywał sieć terenową obwodu oraz zorganizował sztab obwodu. Zdekonspirowany i zagrożony aresztowaniem przez gestapo w V 1942 zostaje przeniesiony do sztabu Komendy Okręgu AK Białystok na stanowisko szefa referatu artylerii w Oddziale III KOB AK. Awansowany do stopnia kpt. sł. st. art. 11 XI 1943.
    Po rozwiązaniu AK 19 I 1945 nadal czynny w konspiracji. Od II 1945 szef referatu art. w sztabie Komendy Okręgu Białystok AKO. Na początku 1945 przeniesiony do sztabu Rejonu Podlaskiego AKO z powierzeniem mu w przyszłości funkcji d-cy tego przewodnika obwodu AKO Bielsk Podlaski. Jednak w V 1945 niezadowolony z jego pracy w terenie przewodnik Rejonu Podlaskiego AKO mjr-a sł. st. piech. S. Żukowski „Maciek”, „Zawisza” przekazał go do dyspozycji KOB AKO.
    Nadal czynny w konspiracji.
    Dalsze losy n/n
    R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; J. Łukasiak. Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Art. Pruszków 2000; tenże Szkoła Podchorążych Artylerii w Toruniu 1923-1939. Pruszków 2000; L. Głowacki. Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939. Lublin 1976; A. Szczepański. 9 pac. Pruszków 1998; W. Żarski – Zajdler. Ruch oporu na Białostocczyźnie 1939-1944. Referat materiałowy, cz. 1-4. Warszawa 1967; Z. Gwozdek. Białostocki Okręg ZWZ-AK 1939-1945, t. 1. Białystok 1993; K. Krajewski – T. Łabuszewski. Białostocki Okręg AK-AKO VII 1944-VIII 1945. W-wa 1997.

     
    Rzeppa Klemens Karol Maria
    [1898-1939], mjr. sł. st. piech.[1935]
    Ur. 30 X 1898 w Wapienicy pow. Bielsko. Absolwent gimnazjum im. A. Mickiewicza w Wilnie. W latach 1915-1918 służył w armii austriackiej, gdzie ukończył kurs szkoły oficerskiej rezerwy. Brał udział w walkach na froncie włoskim. Od XI 1918 w WP. Służył w 6 pp Leg. w składzie którego bierze udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. W 1922 ukończył kurs doszkalający dla młodszych ofierów. Zweryfikowany w stopniu por. sł. st. piech. z starszeństwem od 1 VI 1919. Długoletni oficer 6 pp Leg. w Wilnie, gdzie pełni różne funkcje. Przez trzy lata dowodził plutonem, potem przez 7 lat dowodził kompanią. Awansowany do stopnia kpt. 1 I 1928. Ukończył w 1928 kurs dla oficerów w CSS w Toruniu.  Przeniesiony z 6 W 1934 ukończył z wyróżnieniem w CWPiech. w Rembertowie kurs dla dowódców batalionu. Awansowany do stopnia mjr-a sł. st. piech. 1 I 1935 został przeniesiony do 71 pp w Zambrowie na stanowisko d-cy batalionu. Przeniesiony z 71pp do Korpusu Ochrony Pogranicza z przydziałem do batalionu KOP „Rokitno”, gdzie od 1937 do II 1939 był z-cą d-cy batalionu, a od 15 II 1939 d-ca Baonu KOP „Rokitno”. Od VIII 1939 dowodzi II batalionem 97 pp rez. w składzie 38 DPRez. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym 97 pp rez. Poległ w walce 16 IX 1939 pod Bratkowicami pow. Gródek Jagielloński.
    Żonaty.
    Odznaczony: KW 3x, ZKZ
    Roczniki oficerskie 1923,1924,1928,1932; R. Rybka – K. Stepan. Rocznik oficerski 1939. Kraków 2006; J. Pomorski. KOP w Obronie Rzeczypospolitej 1924-1939. Pruszków 1998; O Niepodległą i granice. KOP 1924-1939. W-wa – Pułtusk. 2001

     
    Rzeszotarski Adam
    [1903-1971], oficer sł. st. kaw. WP, rtm. [1938], w konspiracji SZP/ZWZ/AK, mjr [1944], ps. „Junosza”, „Sum” , „Żmija”.
    Kmdt Rejonu II Marymont. Obwód II ZWZ/AK Warszawa Żoliborz. Okręg Warszawa-miasto ZWZ/AK.
    Ur. 06 II 1903 w Ratajach k/Kutna w rodzinie ziemianina Bronisława i Melanii z Żeromskich. Do gimnazjum uczęszczał w Petersburgu. Wiosną 1918 powraca z rodzicami i trzema siostrami do Warszawy. Kontynuuje naukę w gimnazjum Konopczyńskiego. Działa aktywnie w harcerstwie. W XI 1918 bierze udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. W związku z objęciem przez ojca zarządu majątku w pow. mławskim rodzina przenosi się do Ciechanowa, gdzie uczęszcza do miejscowego gimnazjum im. Zygmunta Krasińskiego i tam w 1924 zdaje egzamin maturalny. Od X 1924 do VII 1925 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, gdzie odbywa kurs unifikacyjny, a następnie odbywa staż w 11 p. ułanów w Ciechanowie. Od IX 1925 do VIII 1927 w Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 VIII 1927 z przydziałem do 11 p. ułanów w Ciechanowie na stanowisko d-cy plutonu CKM. Awansowany do stopnia por. sł. st. kaw. 15 VIII 1929. Ukończył w Centrum Wyszkolenia łączności w Zegrzu kurs dla oficerów łączności, kurs dla adiutantów oraz kurs dla d-ców szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Pełnił następnie funkcję d-cy plutonu łączności, oficera mobilizacyjnego, zastępcy d-cy szwadronu. Awansowany do stopnia rtm. sł. st. kaw. 19 III 1938, dowodzi szwadronem, potem adiutant 11 p. ułanów Przed wybuchem wojny został wytypowany na studia do MSWoj. w Warszawie. Latem 1939 przeniesiony do Adiutantury Naczelnego wodza w Warszawie. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział w szeregach 11 p. ułanów w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył z Niemcami nad granicą z Prusami Wschodnimi, broniąc linii Narwi w rejonie Pułtuska, Serocka, a następnie linii Bugu. Po szarży pod Kałuszynem pułk wycofuje się na Lubelszczyznę i po zaciętych walkach zostaje 23 IX 1939 rozbity pod Suchowolą. Ciężko ranny pod Szczukami umieszczony w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. Od X 1939 czynny w konspiracji SZP/ZWZ w Warszawie. Działa na terenie Obwodu Warszawa – Żoliborz SZP/ZWZ/AK. Od 1 VI 1941 k-dt Rejonu II Marymont ZWZ/AK w Obwodzie ZWZ/AK Warszawa-Żoliborz. Od końca 1941 dodatkowo powierzono mu funkcję k-dta oddziału Konspiracyjnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty ZWZ/AK, gdzie działa z pełnym poświęceniem i ofiarnością. Z jego klasy wyszło około 100 podchorążych wywodzących się głównie z Żoliborza. Należał do grona wybitnych wychowawców. Za położone zasługi zostaje rozkazem KG AK awansowany 03 V 1944 do stopnia mjr-a sł. st. kaw. Podczas Powstania Warszawskiego od 1 VIII 1944 był d-cą Zgrupowania AK „Żmija”. Uczestniczy w walkach z Niemcami na terenie Żoliborza. Po osobistej tragedii, gdy Niemcy po zdobyciu Marymontu zamordowali jego żonę, syna i teściową zrzekła się dowództwa zgrupowania i został przeniesiony do d-twa obwodu. We IX 1944 ponownie obejmuje dowództwo zgrupowania. Po upadku powstania od 2 X 1944 w niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach jenieckich Altengrabow/Stalag nr XI A/, potem w oflagu nr I w Lubece. Po oswobodzeniu obozu przez wojska gen. S. Maczka zostaje wcielony do 6 pułku pancernego „Dzieci Lwowskich” w II Korpusie. Przeszedł przeszkolenie w Centrum Wyszkolenia Wojsk Pancernych w Gallipoli, a w I 1946 zweryfikowano mu stopień mjr-a. Po rozwiązaniu PSZ na Zachodzie w 1947 powrócił do Polski. Mimo wcześniejszych obietnic nie został przyjęty do wojska. Podejmuje pracę w przedsiębiorstwie państwowym w Ciechanowie jako pracownik umysłowy. Był wielokrotnie przesłuchiwany i szykanowany przez UB. W 1961 przeszedł na rentę inwalidzką. Ciężko chory przebywał na leczeniu w szpitalu w Warszawie, gdzie zmarł 13 IV 1971. Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach w Warszawie wśród swoich żołnierzy.
    Był żonaty z Zofią Waliszewską, z którą miał syna Jana /ur. 1931/oboje zamordowani w VIII 1944 przez Niemców w Warszawie. Po raz drugi żonaty z Lucyną z Kamieńskich, z którą miał dwóch synów i córkę.
    Odznaczony: ZKZ z M /1944/, Srebrnym Krzyżem Zasługi /1938/, Krzyżem AK /1964/.
    Roczniki oficerskie MSWojsk. 1928, 1932; R. Rybka – K. Stepan. Awanse oficerskie w WP 1935-1939. Kraków 2003; Rocznik oficerów kawalerii 1930; L. Głowacki Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Lublin 1976; J. Miłobędzki, A. Myślicki. Zgrupowanie „Żmija” Żoliborskiego Obwodu AK w Powstaniu Warszawskim 1944./w:/ PPH nr 3/1987. W-wa 1987; Zbiorowe: Oddziały Powstania Warszawskiego. W-wa 1988.

     
    Rześniowiecki Władysław Mieczysław
    [1899-1940], ppor. rez. kaw.[1925], pośm. por.[2007]
    Ur. 18 X 1899 w Starej Sieniawie na Podolu, syn Teofila i Karoliny z Woińskich. Absolwent Szkoły Handlowej w Winnicy. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. W stopniu wachmistrza przeniesiony do rezerwy. Był osadnikiem wojskowym. Członek Związku Osadników pow. sareńskiegpo. Mianowany 1 VII 1925 ppor. rez. kaw. Ewidencyjnie podlegał PKU Łuck z przydziałem do 21 p. uł. Przed wojną pracował w Komunalnej Kasie Oszczędności w Sarnach. Podczas kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku adiutanta d-cy kombinowanego III dyonu kawalerii w składzie zgrupowania kawalerii Grupy „Dubno”. Walczył z wrogiem na Wołyniu, potem na lubelszczyźnie. w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Więziony w Kozielsku. Zamordowany w IV 1940 przez funkcj. NKWD w Lesie Katyńskim.
    Żonaty z Filipiną z Hermanów. Potomstwa nie miał.
    Odznaczony: KW, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
    Rocznik oficerski rezerw 1934; Katyń. Księga cmentarna. W-wa 2000

     
    Rzewuski  Janusz Napoleon
    [1909-?], ppor. rez. kaw.[1932]
    Ur. 09 VI 1909. Syn Kazimierza właściciela majątku Ewusin. Absolwent gimnazjum. W okresie od 25 VII 1928 do 23 IV 1929 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Praktyki odbywał w 14 p. uł. we Lwowie. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1932. z przydziałem do 14 p. uł. Ewidencyjnie podlegał PKU Lwów M. w kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-cy plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 3 DP Leg. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym szwadronu. Po wojnie w kraju. Żył w 1958.
    Dalsze losy n/n
    St. Radomyski. Zarys Historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków 1992; K. Satora. Opowieści wrześniowych sztandarów. W-wa 1990

     
    Rzewuski Kazimierz
    [1902-1978], ppor. rez. kaw.[1929]
    Ur. o4 II 1902. Absolwent szkoły średniej. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-920 w szeregach  1 p. ul. Potem 5 p. uł.  Służbę wojskową odbywał w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 2 w Ostrołęce przy 5 p. uł. Po odbyciu ćwiczeń aplikacyjnych awansowany do stopnia ppor. rez. kaw. z starszeństwem od 1 I 1929  z przydziałem do 5 p. uł. w Ostrołęce. Ewidencyjnie podlegał PKU  Warszawa M III. W kampanii wrześniowej 1939 bierze udział na stanowisku d-ca 3 plutonu 3 szwadronu  w 5 p. uł. w składzie Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Walczył m. in. na Lubelszczyźnie, gdzie dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu II B w Arnswalde, potem II d w Gross-Born. Po wojnie powrócił do kraju. Mieszkał w Warszawie.
    Zmarł 5 X 1976 w Warszawie. Pochowany na cmentarzu w Wólce Węglowej.
    Rocznik oficerski rezerw 1934;
     
     
     
     
     
     
     

     


    5 wrzesień 2010 r. - 10 kwiecień 2015 r.
    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005