<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Zb - Zy



    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997






    Zbanuch - od dzbanek.

    Zbanuszek - od dzbanek.

    Zbanyszek - od dzbanek.

    Zbańkowski - od dzbanek.

    Zbański - 1464 0 od nazwy miejscowej Dzbanice (ciechanowskie, gmina Pokrzywnica).

    Zbaraski - 1662 od nazwy miejscowej Zbaraż (KrW).

    Zbawiciel - 1426 od zbawiciel ‘ten, kto wybawia’, zbawić.

    Zbawicki - od zbawiciel ‘ten, kto wybawia’, zbawić.

    Zbawiński - od zbawiciel ‘ten, kto wybawia’, zbawić.

    Zbawiona - od zbawiciel ‘ten, kto wybawia’, zbawić, od zbawiony.

    Zbawiony - od zbawiciel ‘ten, kto wybawia’, zbawić, od zbawiony.

    Zbącki - od nazwy miasta Zbąszyn (zielonogórskie), wsi Zbądz, dziś Dzbądz (ostrołęckie, gmina Różan).

    Zbączyniak - od nazwy miasta Zbąszyn (zielonogórskie), wsi Zbądz, dziś Dzbądz (ostrołęckie, gmina Różan).

    Zbądzki - od nazwy miasta Zbąszyn (zielonogórskie), wsi Zbądz, dziś Dzbądz (ostrołęckie, gmina Różan).

    Zbąski - 1391 od nazwy miasta Zbąszyn (zielonogórskie), wsi Zbądz, dziś Dzbądz (ostrołęckie, gmina Różan).

    Zbąszyniak - od nazwy miasta Zbąszyn (zielonogórskie), wsi Zbądz, dziś Dzbądz (ostrołęckie, gmina Różan).

    Zbel - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbela - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbelicki - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zber - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberalski - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberek - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberowski - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberus - od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberych - 1576 od gwarowego zber ‘wielki ceber’.

    Zberyszek - 1608

    Zbęk - od zbęk ‘człowiek smierdzący’.

    Zbęski - 1591 od nazwy miejscowej Zbęk (nowosądeckie, gmina Gródek nad Dunajcem).

    Zbiciak - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbiciński - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbiczak - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbiczyński - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbieg - 1393 od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiega - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegał - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegała - 1758 od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegałowski - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegiel - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegieł - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegien - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegieni - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegień - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegini, m. - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegła - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegło - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegły - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiegniewicz - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbiegniewski - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbiejcik - od imienia żeńskiego Elżbieta, to od hebrajskiego ělišeba ‘Bóg moją przysięgą’, do łacińskiego przejęte jako Elisabeth, staroczeskiego Elžběta.

    Zbiejczuk - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbiejczyk - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbielut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbien - zapewne od nazwy osobowej Bien, z wtórnym Z.

    Zbieniewski - zapewne od nazwy osobowej Bien, z wtórnym Z.

    Zbień - zapewne od nazwy osobowej Bien, z wtórnym Z.

    Zbieńkowski - zapewne od nazwy osobowej Bien, z wtórnym Z.

    Zbiera - od zbierać.

    Zbieracki - od zbierać.

    Zbieracz - od zbierać; od zbieracz ‘ten, kto zbiera zioła, grzyby itd.’

    Zbieraczyk - 1662 od zbierać; od zbieracz ‘ten, kto zbiera zioła, grzyby itd.’

    Zbierada - od zbierać.

    Zbieraj - od zbierać.

    Zbierajewski - od zbierać.

    Zbierajski - od zbierać.

    Zbierak - od zbierać.

    Zbieralski - od zbierać.

    Zbieranek - od zbierać.

    Zbieranowski - od zbierać.

    Zbierański - od zbierać.

    Zbierczak - od zbierać.

    Zbierek - od zbierać.

    Zbierkowski - od zbierać.

    Zbiernicki - od zbierać.

    Zbieroń - od zbierać.

    Zbierowski - od zbierać.

    Zbierski - od zbierać.

    Zbierun - od zbierać.

    Zbierzak - od zbierać.

    Zbierzchowski - od zbierać.

    Zbierzek - od zbierać.

    Zbierzkowski - od zbierać.

    Zbierzon - od zbierać.

    Zbierzykowski - od zbierać.

    Zbierzyński - od zbierać.

    Zbies - od zbiesić się ‘rozzuchwalic się, wzburzyć’.

    Zbieski - od zbiesić się ‘rozzuchwalic się, wzburzyć’.

    Zbiesz - od zbiesić się ‘rozzuchwalic się, wzburzyć’.

    Zbieszczyk - od zbiesić się ‘rozzuchwalic się, wzburzyć’.

    Zbieś - od zbiesić się ‘rozzuchwalic się, wzburzyć’.

    Zbietka - od imienia żeńskiego Elżbieta, to od hebrajskiego ělišeba ‘Bóg moją przysięgą’, do łacińskiego przejęte jako Elisabeth, staroczeskiego Elžběta.

    Zbieżak - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbieżczuk - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbieżek - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbieżny - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbigniew - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbigniewicz - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbigniewowicz - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbigniewski - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbij - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbijaczyk - 1620 od zbijać ‘tłuc’.

    Zbijakowski - od zbijać ‘tłuc’; od zbijak ‘przyrząd do zbijania’, z gwarowego też ‘włóczęga’.

    Zbijczyk - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbijewski - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbijkowski - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbijowski - od zbijać ‘tłuc’.

    Zbik - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbikiewicz - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbikowski - od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zbilut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbinaj - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbinek - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbiniewicz - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbiniewski - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbiniowski - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbinkowski - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbiń - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbińkowski - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbiński - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbior - od zbierać.

    Zbiorański - od zbierać.

    Zbiorczyk - od zbierać.

    Zbiorkowski - od zbierać.

    Zbioro - od zbierać.

    Zbiorowski - od zbierać.

    Zbiorski - od zbierać.

    Zbiórczyk - od zbierać.

    Zbiórek - od zbierać.

    Zbir - od zbierać lub od zbir ‘oprawca, drań’, dawniej też ‘pachołek miejski ścigający złoczyńców’.

    Zbirada - od zbierać lub od imienia Zbyrad.

    Zbirak - od zbierać.

    Zbiralski - od zbierać.

    Zbiranek - od zbierać.

    Zbirański - od zbierać.

    Zbirek - od zbierać.

    Zbirenda - od zbierać.

    Zbirko - od zbierać.

    Zbirochowicz - od zbierać.

    Zbirochowski - od zbierać.

    Zbiros - od zbierać.

    Zbirosz - od zbierać.

    Zbirow - od zbierać.

    Zbirowski - od zbierać.

    Zbisiński - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbisławski - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbiszczyk - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbiszko - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbita - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Zbitka - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Zbitkowski - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Zbitowicz - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Zbitowski - od zbity ‘pobity; gęsty; wyboisty’, zbić.

    Zbizek - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbizień - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiziuk - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zbiżek - od zbieg, zbiegać, ze staropolskiego zbieżeć ‘uciekać’.

    Zblewski - 1619 od nazwy miejscowej Zblewo (gdańskie, gmina Zblewo).

    Zblucki - 1553 od nazwy miejscowej Zbludza (nowosądeckie, gmina Kamienica).

    Zbłocki - od zbłocić ‘ubrudzić błotem’.

    Zbłotny - od zbłocić ‘ubrudzić błotem’.

    Zbłotowicz - od zbłocić ‘ubrudzić błotem’.

    Zboch - zapewne od nazwy osobowej Boch z wtórnych Z-, lub od wyrażenia z Bogiem.

    Zboina - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zboino - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zboiński - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojak - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojczyc - 1424 od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojeński - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojna - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojniecki - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojnikowski - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojno - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojnowicz - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojny - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbojszcz - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbola - od zboleć ‘być przejęty bólem, zaboleć’.

    Zbolalik - od zboleć ‘być przejęty bólem, zaboleć’.

    Zbolała - od zboleć ‘być przejęty bólem, zaboleć’; od zbolały.

    Zbolały - od zboleć ‘być przejęty bólem, zaboleć’; od zbolały.

    Zbolik - od zboleć ‘być przejęty bólem, zaboleć’.

    Zboński - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbor - 1204 od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zboralski - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborała - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborało - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborczyk - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborek - 1492 od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborenko - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborka - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborkula - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborniak - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’; od zborny.

    Zbornik - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’; od zborny.

    Zboroch - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborolski - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zboron - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zboroniec - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zboroń - 1789 od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborowicz - 1792 od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborowiec - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborowski - 1398 od nazwy miejscowej Zborów (kilka wsi).

    Zborus - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzeń - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzeński - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzęcki - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzęski - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzil - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzyl - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzyn XVIII w. - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzyna, m. - 1400 od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zborzyński - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zbos - zapewne od nazwy osobowej Bosz z wtórnym Z-.

    Zboszczyk - zapewne od nazwy osobowej Bosz z wtórnym Z-.

    Zboś - zapewne od nazwy osobowej Bosz z wtórnym Z-.

    Zbozeń - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbozien - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbozień - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zboźniak - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od dawnego zbożny ‘pobożny; szczęśliwy’.

    Zboźny - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od dawnego zbożny ‘pobożny; szczęśliwy’.

    Zboże - 1311 od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbożek - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbożel - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbożen - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbożeń - 1698 od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć.

    Zbożęcki - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zbożil - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zbożna - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od dawnego zbożny ‘pobożny; szczęśliwy’.

    Zbożniak - od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od dawnego zbożny ‘pobożny; szczęśliwy’.

    Zbożnik - 1396 od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od staropolskiego zbożnik ‘czarodziej’.

    Zbożny - 1491 od zboże ‘rośliny uprawiane ze względu na ziarno’ lub od staropolskiego ‘mienie, majątek’, zbożeć, zbożyć; od dawnego zbożny ‘pobożny; szczęśliwy’.

    Zbożyński - od imienia złożonego Zbor; w pochodnych też od zborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Zbój - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbójca - 1472 od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’; od zbójca, zbojca ‘bandyta;,

    Zbójna - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbójniewicz - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbójnik - 1644 od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’; od zbójnik ‘członek bandy trudniącej się rozbojem i kradzieżą’.

    Zbójnikowski - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’; od zbójnik ‘członek bandy trudniącej się rozbojem i kradzieżą’.

    Zbójnowicz - od zbój ‘rozbójnik, opryszek’, zbojać ‘przestraszyć’.

    Zbórg - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbrach - 1489 od imion typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbranek - od nazwy osobowej Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Zbraniak - od nazwy osobowej Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Zbraniec - od nazwy osobowej Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Zbraniecki - od nazwy osobowej Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Zbrański - od nazwy osobowej Bran lub od brany z wtórnym Z-.

    Zbraszczyk - od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbraszek - 1447 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroch - 1437 od imion typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbrodzewski - 1388 od nazwy miejscowej Zbrodzewo, dziś Zbrudzewo (poznańskie, gmina Śrem).

    Zbrog - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbroiński - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbroja - 1383 od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojewicz - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojewski - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojkiewicz - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojkowski - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojna - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’; od zbrojny ‘uzbrojony’.

    Zbrojnowicz - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojny - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’; od zbrojny ‘uzbrojony’.

    Zbrojowski - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbrojski - od zbroja ‘pancerz ochronny osłaniający tułow rycerza’.

    Zbron - 1283 od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbronczyk - od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbronic - od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbroniec - od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbronowic - 1283 od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbroń - od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbroński - od imion złożonych typu Zbrosław lub Bronisław.

    Zbros - od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbrosz - 1395 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszczak - od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszczek - 1446 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszczyk - od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszek - 1398 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszko - 1342 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroszkowic - 1475 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbroś - 1629 od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbrozek - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbroziński - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbrożczyk - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbrożek - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbrożyna, m. - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbrożyński - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zbróg - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbrók - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbrós - od imion złożonych typu Zbrosław, Zbrasław.

    Zbrudzewski - 1404 od nazwy miejscowej Zbrodzewo, dziś Zbrudzewo (poznańskie, gmina Śrem).

    Zbrug - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbruk - zapewne od bróg ‘pomieszczenie na zboże’, dawniej też ‘bezładna sterta’ z wtórnym Z-.

    Zbrześniak - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrześny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzezna - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzezniak - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzezny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeźna - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeźniak - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeźnik - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeźniok - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeźny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeżna - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeżniak - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzeżny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzoźny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzyzna - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbrzyzny - od zbrzeżny ‘leżący na brzegu, nadbrzeżny’.

    Zbucki - od nazwy miejscowej Zbucz (białostockie, gmina Czyże), Zbuczyn (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Zbudzki - od nazwy miejscowej Zbucz (białostockie, gmina Czyże), Zbuczyn (siedleckie, gmina Zbuczyn Poduchowny).

    Zbukiewicz - od staropolskiego gwarowego zbuk, dzbuk ‘jajko wysiedziane, a niewylęgnione’.

    Zbutowicz - od staropolskiego zbutować ‘rozdzielić’.

    Zbych - 1399 od imion typu Zbygniew, Zbysław.

    Zbychalski - od imion typu Zbygniew, Zbysław.

    Zbychorski - od imion typu Zbygniew, Zbysław.

    Zbychota - 1389 od imion typu Zbygniew, Zbysław.

    Zbychowski - od nazwy miejscowej Zbychowo (gdańskie, gmina Wejherowo).

    Zbydniewski - od nazwy miejscowej Zbydniowice (krakowskie, gmina Świątniki Górne), Zbydniów (tarnobrzeskie, gmina Zaleszany; tarnowskie, gmina Łapanów).

    Zbydniowski - od nazwy miejscowej Zbydniowice (krakowskie, gmina Świątniki Górne), Zbydniów (tarnobrzeskie, gmina Zaleszany; tarnowskie, gmina Łapanów).

    Zbygień - 1434 od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbygnek - 1398 od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbygniewic - 1480 od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbygniewowic XIV w. - od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbygniowic - 1479– od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbygno - 1470-80 od imienia Zbigniew, ze staropolskiego Zbygniew.

    Zbyl - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbyla - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylewicz - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylewski - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylicki - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylot - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylski - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbyluciec - 1284 od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbyluta, m. - 1291 od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylutek - 1382 od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylutowic - 1382 od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Zbylutowski - 1399 od nazwy miejscowej Zbylutowo (wieś zagrosowa, Wlkp), Zbylutowice, dziś Zbielutowice (kieleckie, gmina Bejsce).

    Zbynek - 1416 od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbyniewski - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbynko - 1423 od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Zbyr - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyra - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrad - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyradowski - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrasz - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrat - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrek - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyret - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrka - 1440 od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad lub od gwarowego zbyrkać ‘dzwonić, brzęczeć’.

    Zbyrowicz - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrowski - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyrski - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbyryt - od niepoświadczonego imienia złożonego Zbyrad.

    Zbysiak - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbysiński - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyska - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbysław - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbysz - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszek - 1439 od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszeński - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszewski - 1497 od nazwy miejscowej Zbyszewice (pilskie, gmina Margonin).

    Zbyszkiewicz - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszko - 1320-21 od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszkowicz - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszkowski - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszo - 1320 od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszowski - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszycki - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbyszyński - od imion typu Zbysław, Zbygniew.

    Zbytek - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zbytkowski - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zbytniewicz - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zbytniewski - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zbytnik - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’; od dawnego zbytnik ‘psotnik’, też ‘rozpustnik’.

    Zbytniowski - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zbytowski - od zbytek, zbyt ‘to, co zbywa; nadmiar, obfitość; żart, figiel’.

    Zda - od imion złożonych typu Zdamir .

    Zdaj - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdajewski - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdak - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdalski - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdan - 1136 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdancewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanczewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanczuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanecki - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanek - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniak - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniec - 1499 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniecki - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniewski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanik - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanikowski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanio - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniowic - 1495 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanis - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniszewski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdaniukiewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdankiewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdankiewicz-Gryzik - złożenia brak; Zdankiewicz od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać; Gryzik od gryźć, gryzę.

    Zdanko - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdankowicz - 1440 (KrW) od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdankowski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanocki - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanow - 1558 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanowicz - 1460 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanowicz-Muchlado - złożenia brak; Zdanowicz 1460 od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać; Muchlado brak.

    Zdanowiecki - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanowski - 1495 od nazwy miejscowej Zdanowice (kieleckie, gmian Nagłowice-Olsa), Zdanów (tarnobrzeskie, gmina Obrazów).

    Zdanuczyk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdanukiewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdań - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańczuk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańczyk - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańczykowski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańkiewicz - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańko - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdańkowski - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdański - od imion złożonych typu Zdamir lub od zdan to od zdać.

    Zdarek - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarewicz - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarowski - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzalik - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzałek - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzałka - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzewski - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzil - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzukiewicz - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzyk - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzyl - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzył - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzyło - 1466 od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdarzyński - od zdarzyć ‘spowodować; dać; napotkać’.

    Zdas - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdasienia - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdasień - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdasiewicz - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdasiuk - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdaśkiewicz - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdbik - 1265 od żbik, ze staropolskiego zdbik ‘dziki kot’.

    Zdbikowski - 1412 od nazwy miejscowej Żbiki (kaliskie, gmina Czermin).

    Zdeb - 1693 od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdeba - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebek - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebel - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebelak - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebiak - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebic - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebich - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebik - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebko - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdeblik - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebów - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdebski - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdechlik - od zdechły, ze staropolskiego zdech ‘skonanie’.

    Zdechlikiewicz - od zdechły, ze staropolskiego zdech ‘skonanie’.

    Zdechowski - od zdechły, ze staropolskiego zdech ‘skonanie’.

    Zdenek - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdenicki - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdenka - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdenkiewicz - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdenkowski - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdenowicz - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdeń - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdeńkowski - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdeński - od zdenki ‘resztka strawy na dnie garnka’ lub od czeskiej nazwy osobowej Zdenek, ta od imion złozonych na Zde-.

    Zdep - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Zdera - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderek - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderkiewicz - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderko - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderkowski - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdero - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderowski - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zderski - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdęb - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdęba - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdębel - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdębelak - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdębiak - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdębik - od zdębić, zdębieć ‘stać się twardym; osłupieć’.

    Zdiarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Zdiebłowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdiech - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdiechowicz - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdob - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobek - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobiak - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobiech - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobik - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobiński - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobski - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobych - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobycz - od zdobić ‘upiększać’; od zdobycz.

    Zdobylak - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobyłek - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobysława - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdobysz - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdon - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonczyk - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonek - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonik - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonkiewicz - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonowicz - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdonowski - od nazwy miejscowej Zdanowice (kieleckie, gmian Nagłowice-Olsa), Zdanów (tarnobrzeskie, gmina Obrazów).

    Zdoń - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdończuk - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdończyk - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdończykowski - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdończyński - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdońkiewicz - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdoński - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdóbylak - od zdobić ‘upiększać’.

    Zdónek - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdóńczyk - od imion złożonych typu Zdamir.

    Zdrada - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zdradek - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zdradowski - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zdradziński - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zdradzisz - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zdrajewski - od zdrój ‘strumień, źródło’ lub od nazwy miejscowej Zdroje (kilka miejscowości).

    Zdrajkowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrajowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdral - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdralek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdralewicz - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdralik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdralski - 1794 od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrawkow - od zdrowy.

    Zdrawomysław - od zdrowy.

    Zdrawomysłow - od zdrowy.

    Zdrenka - od dawnego zdręczyć ‘zgnębić’, udręka ‘cierpienie’.

    Zdrenko - od dawnego zdręczyć ‘zgnębić’, udręka ‘cierpienie’.

    Zdreńka - od dawnego zdręczyć ‘zgnębić’, udręka ‘cierpienie’.

    Zdręka - od dawnego zdręczyć ‘zgnębić’, udręka ‘cierpienie’.

    Zdroik - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdroikowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdroja - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojek - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojewicz - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojko - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojkowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojowa - od zdrój ‘strumień, źródło’; od przymiotnika zdrojowy.

    Zdrojowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrojowy - od zdrój ‘strumień, źródło’; od przymiotnika zdrojowy.

    Zdrol - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrolik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrowak - od zdrowy.

    Zdrowiak - od zdrowy.

    Zdrowian - od zdrowy.

    Zdrowicki - od zdrowy.

    Zdrowicz - od zdrowy.

    Zdrowiecki - od zdrowy.

    Zdrowiński - od zdrowy.

    Zdrowok - (Śl) od zdrowy.

    Zdrowomysław - od zdrowy.

    Zdrowomysłow - od zdrowy.

    Zdrowowicz - od zdrowy.

    Zdrowski - od zdrowy lub od nazwy miejscowej Zdrowa (częstochowskie, gmina Kłomnice).

    Zdrowy - 1630 od zdrowy.

    Zdroźna - od zdrożny ‘naganny’, dawniej też ‘nie będący po drodze’.

    Zdroźny - od zdrożny ‘naganny’, dawniej też ‘nie będący po drodze’.

    Zdrożewski - od zdrożny ‘naganny’, dawniej też ‘nie będący po drodze’.

    Zdrożna - od zdrożny ‘naganny’, dawniej też ‘nie będący po drodze’.

    Zdrożny - od zdrożny ‘naganny’, dawniej też ‘nie będący po drodze’.

    Zdrój - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrójewski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrójkowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdruj - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrujkowski - od zdrój ‘strumień, źródło’.

    Zdrzal - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzalek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzalka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzał - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzała - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrzelik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrżałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdrżałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdun - 1405 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunak - 1480 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunczak - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunczuk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunczyk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunek - 1415 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunek-Kamiński - złożenia brak; Zdunek 1415 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’; Kamiński 1398 od nazw miejscowych typu Kamień, Kamienna, Kamieńsko (częste).

    Zdunek-Rybak - złożenia brak; Zdunek 1415 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’; Rybak 1494 od rybak ‘człowiek łowiący ryby’.

    Zduniak - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunicz - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunicz-Skośkiewicz - złożenia brak; Zdunicz od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’; Skośkiewicz od gwarowego skoszać lub od skosić.

    Zduniecki - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduniek - 1465 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduniewicz - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduniewski - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunik - 1665 od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunikowski - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduniuk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunkiewicz - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunko - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunkowski - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunok - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunowicz - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zdunowski - 1399 od nazw miejscowych typu Zdunowo, Zdunowice, Zduny.

    Zdunuk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduń - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńczak - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńczuk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńczyk - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńczykowski - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńko - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduńkowski - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Zduński - 1390 od nazwy miasta Zduny (kaliskie).

    Zdyb - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybak - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybal - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybaliński - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybalski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybał - 1758 od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybała XVI w. - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybczak - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybek - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybel - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybelski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybicki - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybieński - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybiewski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybik - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybiowski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybkiewicz - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybnicki - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybniewski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybocz - (Śl) od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybowicz - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybowski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybski - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdybul - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdych - od zdychać ‘umierać, padać’.

    Zdychała - 1652 od zdychać ‘umierać, padać’.

    Zdychiewicz - od zdychać ‘umierać, padać’.

    Zdychowski - 1645 od zdychać ‘umierać, padać’.

    Zdyl - zapewne od nazwy osobowej Dyl, z wtórnym Z-.

    Zdylak - zapewne od nazwy osobowej Dyl, z wtórnym Z-.

    Zdyn - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdynek - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyniak - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyniecki - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdynik - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdynowski - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyń - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyńczuk - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyńczyk - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdyp - od zdybać ‘przyłapać na złym uczynku’.

    Zdyr - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdyra - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdyrka - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdyrko - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdyrski - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Zdzalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdzałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdzałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdzarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Zdzebło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzechowski - od nazw miejscowych Zdziechów, Zdziechowice (kilka wsi).

    Zdziabek - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziach - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzialik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdziarecki - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Zdziarek - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Zdziarkowski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Zdziarowski - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Zdziarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Zdziarstek - od żar ‘rozżarzone węgle; wysoka temperatura; upał’.

    Zdziąbek - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdzibło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzibłowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzich - 1265 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzichiewicz - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzichnic - 1438 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzicho - 1405 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzichowicz - 1393 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzichowski - 1388 od nazw miejscowych Zdziechów, Zdziechowice (kilka wsi).

    Zdzieba - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebczak - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebczok - (Śl) od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebczyk - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebczyński - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebel - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebełko - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebko - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdziebkowski - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdzieblan - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieblecki - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieblik - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebliński - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieblo - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieblok - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieblowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebłko - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebłkowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebłoński - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdziebłowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Zdzieborowski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdzieborski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdziebrowski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdziech - 1204 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziecha - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziechiewicz - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziechno - 1397 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziechowiak - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziechowicz - 1398 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziechowiecki - od nazw miejscowych Zdziechów, Zdziechowice (kilka wsi).

    Zdziechowski - 1395 od nazw miejscowych Zdziechów, Zdziechowice (kilka wsi).

    Zdziemborowski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdziemborski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdziembrowski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdzienicki - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Zdzieniecki - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Zdziennicki - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Zdzienniecki - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Zdzieński - od nazwy miejscowej Zdzienice, dziś Żdżenice (konińskie, gmina Malanów).

    Zdzier - od zdzierać.

    Zdziera - od zdzierać.

    Zdzieraj - od zdzierać.

    Zdzierak - od zdzierać.

    Zdzierala - od zdzierać.

    Zdzierek - od zdzierać.

    Zdzierela - od zdzierać.

    Zdzierella - od zdzierać.

    Zdzierko - od zdzierać.

    Zdzierla - od zdzierać.

    Zdzierła - od zdzierać.

    Zdzierski - od zdzierać.

    Zdzierzyński - od zdzierać.

    Zdzierżyński - od zdzierać.

    Zdziesiński - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziesław - 1228 od imion złożonych Zdziesław, Zdzisław.

    Zdziesławski - 1444 od nazwy miejscowej Zdziesławice (krakowskie, gmina Michałowice).

    Zdzieszek - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzieszyński - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziębko - od z + dziobać lub od dziabać ‘rąbać’.

    Zdzięborski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdzięch - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziłowicz - od nazwy miejscowej Zdziłowice (tarnobrzeskie, gmina Godziszów).

    Zdziłowiecki - od nazwy miejscowej Zdziłowice (tarnobrzeskie, gmina Godziszów).

    Zdziłowski - od nazwy miejscowej Zdziłowice (tarnobrzeskie, gmina Godziszów).

    Zdzimira - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Zdzinek - 1358 od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinia - 1467 od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdziniak - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinicki - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdziniecki - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinkiewicz - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinko - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinkowski - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinnicki - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzinowski - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzińczyk - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzińkowski - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdziński - od imion typu Zdzisław, Zdziwuj.

    Zdzioborski - od nazwy miejscowej Zdziebórz (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Zdzioch - 1795 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdziochowski - 1768 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzior - od zdzierać.

    Zdziorski - od zdzierać.

    Zdzioszek - 1758 od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzir - od zdzierać.

    Zdzirek - od zdzierać.

    Zdzirkowski - od zdzierać.

    Zdzirski - od zdzierać.

    Zdzisław - 1198 od imion złożonych Zdziesław, Zdzisław.

    Zdzisławek - od imion złożonych Zdziesław, Zdzisław.

    Zdzisławski - od nazwy miejscowej Zdziesławice (krakowskie, gmina Michałowice).

    Zdzisłowicz - od imion złożonych Zdziesław, Zdzisław.

    Zdziubana - od zdziobać.

    Zdziubany - od zdziobać.

    Zdziuch - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzoch - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzuj - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Zdzych - od imion typu Zdzisław, Zdziesław.

    Zdzymiera - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Zdzymira - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Zdzynira - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Zdżalak - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdżalik - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdżała - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdżałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zdżarski - od nazw miejscowych Żary, Żdżary (kilka miejscowości).

    Zdżuj - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Zdżymiera - od imienia złożonego Zdzimir, notowanego od XIII wieku.

    Zebedej - 1470-890 od imienia Zebedeusz, ze staropolskiego Zebedej, pochodzenia hebrajskiego, od Zebadejahu ‘dar Jahwe’.

    Zebra - 1580 od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebracki - od nazwy miejscowej Żebraczka (kilka miejscowości).

    Zebrak - od żebrać ‘prosić o jałmużnę’, żebrak.

    Zebrala - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebralla - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebrała XVI w. - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebran - 1458 od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’; od zebrany.

    Zebranka - 1436 od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebranowicz - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebranowski - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebrański - od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Zebro - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebroń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebroński - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebrowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebrowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebruń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebrzoń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zebrzyd - 1421 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zebrzydowic - 1438 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zebrzydowita - 1637 od nazwy miejscowej Zebrzydowice (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Zebrzydowski - 1448 od nazwy miejscowej Zebrzydowice (bielskie, gmina Kalwaria Zebrzydowska).

    Zebura - od gwarowego żeburzyć, zeburzyć ‘żebrać’.

    Zeburski - od gwarowego żeburzyć, zeburzyć ‘żebrać’.

    Zebzda - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych może też od imienia Zebedeusz, też od zebździć, zebździeć ‘nasmrodzić, pierdnąć’.

    Zebżda - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych może też od imienia Zebedeusz, też od zebździć, zebździeć ‘nasmrodzić, pierdnąć’.

    Zecer - od zecer ‘pracownik drukarni, składacz’.

    Zech - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zecha - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechalik - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechaluk - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechałko - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechar - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zecharek - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zecharski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zechciał - od zechciec ‘zapragnąć’, zachcieć ‘nabrać ochoty’.

    Zechlikiewicz - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechosz - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechowicz - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zechowski - od imion złożonych typu Zesław, Żelisław.

    Zedel - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zedelo - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zedelski - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zedlarzowicz - 1608 od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zedler - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zedlewski - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zefirian - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Zefirjan - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Zefiryan - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Zefiryn - od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Zefryn - 1391 od imienia Zefiryn, to od łacińskiego Zephyrinus, z greckiego Dzéphyros.

    Zefryt - 1277 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, sigifrith.

    Zefryt - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, sigifrith.

    Zega - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegac - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegaczewski - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegal - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegalski - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegała - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegałko - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegan - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zeganek - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegań - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegański - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegar - 1524 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarczuk - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegardło - od żegardło ‘pręcik żelazny przechodzący przez środek szpuli kołowrotka’.

    Zegardowicz - od żegardło ‘pręcik żelazny przechodzący przez środek szpuli kołowrotka’.

    Zegarek - 1498 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarkowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarlicki - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarlik - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarliński - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarło - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarłowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarłowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarmistrz - 1589 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger; od zegarmistrz ‘rzemieślnik zajmujący się naprawą zegarów).

    Zegarnik - 1457 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger; od staropolskiego zegarnik ‘opiekun zegara na wieży’.

    Zegarow - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarów - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegart - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zegartowicz - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zegartowski - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zegarys - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarz - 1391 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegarzewski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zeger - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegermann - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegiel - od żagiel.

    Zegier - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegierski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zegiert - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zegilewicz - od żagiel.

    Zeglara - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Zeglarek - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Zeglarski - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Zegler - od żeglarz dawniej ‘członek załogi statku’.

    Zegnałek - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Zegon - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegoń - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegoński - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegota - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zegza - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Zegzuła - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Zegżuła - od żegnać ‘dać wyraz uczuciom w chwili rozstania’, też ‘kreślić ręka znak krzyża’.

    Zeid - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zeidel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zeidler - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zeidlewicz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zeidlitz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zeifert - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zeiffert - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zeifrit - 1445 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zejber - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub od Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiber ‘gracz w kręgle’.

    Zejberger - od niemieckiej nazwy osobowej Schauber, ta od apelatywu Schaub ‘wiązka słomy’ lub od Scheiber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiber ‘gracz w kręgle’.

    Zejda - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zejdan - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zejdel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zejdler - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zejdlewicz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Zejdowski - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zejfer - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zejferd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zejfert - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zejfrat - 1497 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zejma - od dawnego zajmać, zaimać ‘chwytać, łapać; zająć; objąć’.

    Zejman - od dawnego zajmać, zaimać ‘chwytać, łapać; zająć; objąć’.

    Zejmo - od dawnego zajmać, zaimać ‘chwytać, łapać; zająć; objąć’.

    Zejmow - od dawnego zajmać, zaimać ‘chwytać, łapać; zająć; objąć’.

    Zejmowicz - od dawnego zajmać, zaimać ‘chwytać, łapać; zająć; objąć’.

    Zel - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zela - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelak - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelakiewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelakowski - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelancewicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelanowicz - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelant - od imion złożonych typu Żelisław, Żelimir.

    Zelaska - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaskiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelasko - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelasny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaszek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaszkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaś - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaśkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelaziński - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazko - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazkowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Zelazna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazo - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelazowski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażnicka - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelażo - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelechowski - od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Zelen - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelena - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeleniak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeleniuk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelenka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelenkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelenko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelent-Kupiec - złożenia brak; Zelent brak; Kupiec 1382 od kupiec.

    Zelent-Lipiński - złożenia brak; Zelent brak; Lipiński 1400 od nazw miejscowych typu Lipno, Lipiny.

    Zelent-Mocna - złożenia brak; Zelent brak; Mocna 1444 od moc ‘siła’, mocny.

    Zelent-Mocny - złożenia brak; Zelent brak; Mocny 1444 od moc ‘siła’, mocny.

    Zelent-Sas - złożenia brak; Zelent brak; Sas 1252 od Sas ‘mieszkaniec Saksonii’, też od nazwy herbu Sas, znanego od XV wieku.

    Zeleny - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeleń - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeles - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleska - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelesławski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelesny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleszczak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleszczek - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleszczyk - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleszkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zeleśkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zelewski - od nazwy miejscowej Zelewo (gdańskie, gmina Luzino).

    Zelez - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelezik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleziński - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelezna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelezniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleznicki - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleznow - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelezny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleźna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleźniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleźnik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleźny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleżik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleżna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleżniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleżnik - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeleżny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelga - od zelga ‘ulga, odpoczynek’.

    Zelichowski - od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Zelig - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zeliga - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zeliger - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zeligier - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zeligman - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zeligowski - od zelga ‘ulga, odpoczynek’; od niemieckiego selig ‘szczęśliwy’.

    Zelis - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelisko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zeliskowicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zelisławski - od nazwy miejscowej Żelisławki (gdańskie, gmina Pszczółki).

    Zelizniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zellma - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zellman - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zellmann - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zellnow - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelmachowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zelmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zelmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zelmański - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zelna - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelner - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelnik - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelniker - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelno - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelnoch - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelny - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelonczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelonek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeloniec - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelonka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelończyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelosko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeluch - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeluk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelunkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelunowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zeluński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zelwach - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwak - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwan - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwański - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwer - od niemieckich nazw osobowych Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Zelwerowicz - od niemieckich nazw osobowych Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Zelwert - od niemieckich nazw osobowych Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Zelwor - od niemieckich nazw osobowych Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Zelwowicz - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwowiec - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zelwowski - od staropolskiego zełw, żełw ‘synowa, szwagierka’.

    Zema - od ziemia.

    Zemach - od ziemia.

    Zemała - od ziemia.

    Zemałka - od ziemia.

    Zeman - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemanek - 1616 od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemann - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemań - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemański - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zemarlik - od zamarły ‘zmarły; zastygły; zakrzepły’, dawniej zamarty.

    Zemba - od ząb.

    Zembacki - od ząb.

    Zembaczyński - od ząb.

    Zembak - od ząb.

    Zembal - od ząb.

    Zembala - od ząb.

    Zembalowski - od ząb.

    Zembalski - od ząb.

    Zembała - od ząb.

    Zembata - od ząb.

    Zembaty - od ząb.

    Zembek - od ząb.

    Zembel - od ząb.

    Zembela - od ząb.

    Zembełka - od ząb.

    Zemberski - od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od staro wysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert, też od imion słowiańskich typu Sambor, Siębor.

    Zembik - od ząb.

    Zembko - od ząb.

    Zembla - od ząb.

    Zemblewski - od ząb.

    Zemblik - od ząb.

    Zembła - od ząb.

    Zembło - od ząb.

    Zembłowski - od ząb.

    Zembok - (Śl) od ząb.

    Zembol - od ząb.

    Zemboł - od ząb.

    Zembowicz - od ząb.

    Zembowski - 1662 od nazw miejscowych Zębowo, Zębów (kilka wsi).

    Zembrała - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembron - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembroń - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembroński - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembrowicz - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembrowski - od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Zembrów - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembrzowski - od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Zembrzucki - od nazwy miejscowej Zambrzus (ciechanowskie, gmina Czernice Borowe).

    Zembrzuski - od nazwy miejscowej Zambrzus (ciechanowskie, gmina Czernice Borowe).

    Zembrzyc - 1683 od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zembrzycki - 1569 od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Zembrzyński - od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Zembski - od nazwy miejscowej Zambski (ostrołęckie, gmina Obryte).

    Zembura - od ząb.

    Zemczak - od ziemia.

    Zemczuk - od ziemia.

    Zemczyk - od ziemia.

    Zemczykowski - od ziemia.

    Zemel - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemela - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemelak - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemelka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemelke - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemella - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemelman - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semmel.

    Zemeła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemełka - 1525 od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemełko - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemilak - od ziemia.

    Zemilik - od ziemia.

    Zemka - od ziemia.

    Zemke - od ziemia.

    Zemko - od ziemia.

    Zemla - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlak - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlan - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlewicz - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlich - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlik - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemlok - (Śl) od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemłak - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemło - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemola - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemolka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemoła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zemoła - od ziemia.

    Zemołka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla.’

    Zemon - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zemonek - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zemrzuski - od nazwy miejscowej Zambrzus (ciechanowskie, gmina Czernice Borowe).

    Zemrzycki - od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Zemrzyński - od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Zemski - od nazwy miejscowej Zambski (ostrołęckie, gmina Obryte).

    Zen - 1580 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zena - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenczak - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenczkiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenczyk - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenczykiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenczykowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zendak - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zendalewicz - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zendek - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zender - 1479 od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zenderewski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zenderowski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zenderski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zendra - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zendran - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zendrowski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zengota - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zeniak - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenik - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenio - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenisz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zeniuk - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenka - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenke - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenkiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenko - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenkow - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenkowicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenkowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenków - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenon - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenonek - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenonowicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenoń - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenowicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenowicz-Olpiński - złożenia brak; od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wi Olpiński eku. Obocznie występowała forma Zeno; Olpiński brak,

    Zenowiew - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenowjew - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zens - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zenta - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentak - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zental - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentala - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentalczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentalski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentała - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentar - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentarra - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentarski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentek - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentel - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zenter - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentkiewicz - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentkowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentlik - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zentner - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentor - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zentowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego Sindhari.

    Zeń - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zeńca - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńczak - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńczakowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńczewski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńczuk - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńczykowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńka - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńko - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńkow - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeńków - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zeński - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno; od dawnego żeńca ‘zniwiarz’.

    Zep - od rzepa.

    Zepałowicz - od rzepa.

    Zepchała - od zepchnąć, zepchać ‘isinąć, przesunąć pchając’.

    Zepchła - od zepchnąć, zepchać ‘isinąć, przesunąć pchając’.

    Zepchło - od zepchnąć, zepchać ‘isinąć, przesunąć pchając’.

    Zepke - od rzepa.

    Zepkowicz - od rzepa.

    Zepowicz - od rzepa.

    Zepp - od rzepa.

    Zepski - od rzepa.

    Zer - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zera - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zeran - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerański - od nazwy miejscowej Żerań (część Warszawy).

    Zerba - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerban - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerbe - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerbecki - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerbin - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerbini - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerbok - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Serbe, ta od Serbe, Sorbe ‘Łużyczanin’.

    Zerda - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zerdecki - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zerdka - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zerdzinski - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zerdziski - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zerebecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebiec - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebiecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebiło - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebjatiew - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebna - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerebni - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’ (z fonetyką ukraińską).

    Zerek - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerka - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerko - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerkowski - od nazwy miejscowej Żerków, dawniej Żyrków (kilka wsi).

    Zern - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zernek - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zerner - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zerniak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zernicki - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zernik - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zernow - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zero - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zeromiński - od nazwy miejscowej Żeromin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Zeromski - od nazwy miejscowej Żeromin (piotrkowskie, gmina Tuszyn).

    Zeron - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerowski - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zerr - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zert - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zertka - od żerdź ‘cienku długi drąg drewniany’, żerdka.

    Zeruch - od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Zerucha - od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Zerzucha - od rzerzucha, rzeżucha, ze staropolskiego żerzucha ‘roślina jadalna’.

    Zesłaniec - od zesłany ‘przysłany; wywieziony na zesłanie’; od zesłaniec ‘człowiek skazany na zesłanie’, dawniej ‘wysłannik’.

    Zesłany - 1783 od zesłany ‘przysłany; wywieziony na zesłanie’.

    Zesławski - od nazwy miejscowej Zesławice (część Nowej Huty, Kraków).

    Zesot - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszot - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszota - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszotarski - od nazwy miejscowej Rzeszotary (krakowskie, gmina Świątniki Górne; płockie, gmina Rościszewo), Rzeszotarzewo, dziś Rostarzewo (poznańskie, gmina Rakoniewice).

    Zeszotko - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszut - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszuta - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszutek - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zeszutko - od rzeszoto ‘rodzaj sita z dużymi otworami; miara zboża’.

    Zetel - od niemieckich nazw osobowych Schättel, Setel, te od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Zetelman - od niemieckich nazw osobowych Schättel, Setel, te od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Zetler - od niemieckich nazw osobowych Schettler, Settler, te od śrenio-dolno-niemieckiego setel ‘siedziba, miejsce zamieszkania’.

    Zetlerowicz - od niemieckich nazw osobowych Schettler, Settler, te od śrenio-dolno-niemieckiego setel ‘siedziba, miejsce zamieszkania’.

    Zettel - od niemieckich nazw osobowych Schättel, Setel, te od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Zettelman - od niemieckich nazw osobowych Schättel, Setel, te od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Zettelmann - od niemieckich nazw osobowych Schättel, Setel, te od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Zettler - od niemieckich nazw osobowych Schettler, Settler, te od śrenio-dolno-niemieckiego setel ‘siedziba, miejsce zamieszkania’.

    Zew - od zew ‘wezwanie, hasło’.

    Zewak - od zew ‘wezwanie, hasło’.

    Zewczak - od zew ‘wezwanie, hasło’.

    Zewek - od zew ‘wezwanie, hasło’.

    Zewłoka - 1400 od staropolskiego zawłoka ‘powłoka’, też ‘włóczęga’; od staropolskiego zawłoka ‘zdarta skóra; łup’.

    Zewora - 1788 od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zewrzyd - 1391 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zewski - od zew ‘wezwanie, hasło’.

    Zew-Surdacki - złożenia brak; Zew od zew ‘wezwanie, hasło’. Surdacki od dawnego sur dać, szurdać ‘dąsać się’ lub od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Zeyda - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zeydler - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidler.

    Zeydler-Zborowski - złożenia brak; Zeydler od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidler; Zborowski 139– od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidler. 8 od nazwy miejscowej Zborów (kilka wsi).

    Zeydlewicz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidler.

    Zeydowski - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zez - 1442 od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezik - 1402 od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezkiewicz - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezno - 1625 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zezon - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezoń - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezowski - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezul - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezulak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezulicz - 1560 od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezuliński - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezulka - 1400 od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezuluk - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezuła - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zezun - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezuniak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezuń - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zezyk - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’ lub od zezyk ‘mały zez’.

    Zeź - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zeźkiewicz - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zeżak - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zeżała - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zeżuła - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zęba - od ząb.

    Zębacki - od ząb.

    Zębacz - 1320-29 od ząb.

    Zębak - 1396 od ząb.

    Zębal - 1462 od ząb.

    Zębala - 1388 od ząb.

    Zębalczyk - 1566 od ząb.

    Zębalicz - 1525 od ząb.

    Zębalka - 1524 od ząb.

    Zębalów - od ząb.

    Zębalski - od ząb.

    Zębała - od ząb.

    Zębata - od ząb.

    Zębaty - od ząb.

    Zębczak - 1793 od ząb.

    Zębecki - 1788 od nazwy miejscowej Ząbki (wieś, skierniewickie, gmina Domosin; miasto, warszawskie, gmina Zabki).

    Zębek - od ząb.

    Zębiec - 1599 od ząb.

    Zębik - od ząb.

    Zębiński - od ząb.

    Zębko - od ząb.

    Zębkowski - od nazw miejscowych typu Ząbki, Ząbków, Ząbkowice.

    Zębny - od ząb.

    Zębol - od ząb.

    Zęborka - 1469 od ząb.

    Zębota - 1333 od ząb.

    Zębowicz - od ząb.

    Zębowski - 1406 od nazw miejscowych Zębowo, Zębów (kilka wsi).

    Zębrek - 1542 od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zębrowicz - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zębrowski - od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Zębrzuski - od nazwy miejscowej Zembrzus (ciechanowskie, gmina Czernice Borowe).

    Zębrzych - 1605 od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zębrzycki - 1571 od nazw miejscowych Zembrzyce, Zambrzyce (Maz), Ząbrzyca.

    Zębski - od nazwy miejscowej Zambski (ostrołęckie, gmina Obryte).

    Zęcin - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zędek - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zędel - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zędeł - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zęderowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zędrowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zędzian - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zędzianowski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zęmbrowski - 1528 od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Zętak - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zętała - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zętar - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zętara - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zętek - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zętkowski - od żąć ‘ścinać zboże’, żęć ‘skoszone zboże’, żęty.

    Zgadza - od zgadzać (się) ‘doprowadzić do porozumienia; dać przyzwolenie’, dawniej ‘nająć kogoś do pracy’.

    Zgadzaj - od zgadzać (się) ‘doprowadzić do porozumienia; dać przyzwolenie’, dawniej ‘nająć kogoś do pracy’.

    Zgadzajski - od zgadzać (się) ‘doprowadzić do porozumienia; dać przyzwolenie’, dawniej ‘nająć kogoś do pracy’.

    Zgadziejski - od zgadzać (się) ‘doprowadzić do porozumienia; dać przyzwolenie’, dawniej ‘nająć kogoś do pracy’.

    Zgaga - 1387 od zgaga ‘pieczenie w przełyku’.

    Zgagacz - od zgaga ‘pieczenie w przełyku’.

    Zgagowski - od zgaga ‘pieczenie w przełyku’.

    Zgaiński - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zgaj - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zgajewski - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zgała - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zgałat - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zganiacz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’; od zganiacz ‘ten, co zgania’.

    Zganicz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Zganiewicz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Zganisz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Zganowicz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Zgański - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Zgarda - od zgardzać ‘wzgardzać’.

    Zgardowski - od zgardzać ‘wzgardzać’.

    Zgardziński - od zgardzać ‘wzgardzać’.

    Zgas - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Zgaska - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Zgaslik - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Zgasło - 1628 od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’; od zgasły ‘zgaszony; umarły’.

    Zgaślik - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Zgier - zapewne od Gier z przedrostkiem Z-.

    Zgiera - zapewne od Gier z przedrostkiem Z-.

    Zgierski - od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Zgierun - zapewne od Gier z przedrostkiem Z-.

    Zgieruń - zapewne od Gier z przedrostkiem Z-.

    Zgiliński - 1440 od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgirski - od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Zglenicki - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgleniecki - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgleński - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zglinicka - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgliniec - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgliniecki - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zglinnicki - od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgliński - 1440 od nazwy miejscowej Zgliniec (leszczyńskie, gmina Krzywiń).

    Zgliszczyński - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Zgliszewski - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Zgliszyńska - od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’; od żoga, zoga ‘’miejsce wypalone’.

    Zgłobica - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgłobicki - 1497 od nazwy miejscowej Zgłobice ( tarnowskie, gmina Tarnów).

    Zgłobień - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgłobik - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgłobis - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgłobisz - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgłobiś - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgnilec - od zgniły ‘przesycony zapachem zgnilizny’, zgnić ‘ulec rozkładowi, zepsuciu’; od zgnilec ‘zakaźna choroba pszczół’.

    Zgnilecki - od zgniły ‘przesycony zapachem zgnilizny’, zgnić ‘ulec rozkładowi, zepsuciu’.

    Zgnilicki - od zgniły ‘przesycony zapachem zgnilizny’, zgnić ‘ulec rozkładowi, zepsuciu’.

    Zgniłek - od zgniły ‘przesycony zapachem zgnilizny’, zgnić ‘ulec rozkładowi, zepsuciu’; od zgniłek ‘człowiek bezwartościowy’; dawniej też ‘’leń’, także ‘zepsuty owoc’.

    Zgniły - 1536 od zgniły ‘przesycony zapachem zgnilizny’, zgnić ‘ulec rozkładowi, zepsuciu’.

    Zgoba - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgobicki - od nazwy miejscowej Zgłobice ( tarnowskie, gmina Tarnów).

    Zgobik - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgobisz - od staropolskiego zgłoba, zgoba ‘niegodziwość, występek; przeszkoda’; zgłobić ‘czynić zło’.

    Zgoda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodaj - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodal - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodka - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodowski - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodzaj - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgodziński - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgol - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgola - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgolak - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgoli - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgolik - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgoliński - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgoll - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgoł - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgoła - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgołaszewski - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgołka - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgonek - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Zgoniacz - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Zgonina - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Zgonka - 1444 od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Zgorek - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorka - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorkiewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorlakiewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorski - od nazw miejscowych Zgórze, Zgórsko (kilka miejscowości).

    Zgorz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzak - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzal - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzala - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzalak - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzalewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzali - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzalski - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzała - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzałek - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzało - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzały - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzelak - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzelec - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzelewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzelski - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzyk - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgorzyński - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgódka - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgódko - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgół - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgółka - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Zgóra - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgóralski - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórek - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórka - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórkiewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórniak - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórniakiewicz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórnik - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórowski - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórski - 1391 od nazw miejscowych Zgórze, Zgórsko (kilka miejscowości).

    Zgórz - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórzak - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórzec - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgórzyński - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgótka - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgótko - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgrabczyński - od zgrabić ‘zebrać grabiami’.

    Zgrabik - od zgrabić ‘zebrać grabiami’.

    Zgrabka - od zgrabić ‘zebrać grabiami’.

    Zgraj - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgraja - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrajczuk - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrajek - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrajewicz - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrajewski - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrajka - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgroja - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Zgrych - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgrys - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryska - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryszka - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryz - 1480 od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryza - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryzek - 1444 od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryzewicz - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryziewicz - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryziński - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryzka - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryzniak - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryźniak - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgryżniak - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Zgrzeba - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzebelak - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzebiak - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzebicki - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzeblak - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzebna - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebniak - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebnicki - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebnik - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebniok - (Śl) od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebniowski - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebny - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’; od zgrzebny ‘parciany’.

    Zgrzebski - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzedek - od zgrzęda, zrzęda ‘osoba gderliwa’, zrzędzić ‘narzekać’, dawniej też ‘rządzić; gospodarować’.

    Zgrzelec - od zgrzały ‘zgrzany, spalony’.

    Zgrzelik - od zgrzały ‘zgrzany, spalony’.

    Zgrzelnik - od zgrzały ‘zgrzany, spalony’.

    Zgrzelski - od zgrzały ‘zgrzany, spalony’.

    Zgrzendek - od zgrzęda, zrzęda ‘osoba gderliwa’, zrzędzić ‘narzekać’, dawniej też ‘rządzić; gospodarować’.

    Zgrzębski - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzędek - od zgrzęda, zrzęda ‘osoba gderliwa’, zrzędzić ‘narzekać’, dawniej też ‘rządzić; gospodarować’.

    Zgrzępski - od zgrzebać ‘zebrać, zgarnąć’, może też od zgrzebie ‘krótkie włókna lnu, pakuły’.

    Zgrzywa - od zgrzywać ‘zgrzewać, zgrzać’.

    Zgrzywna - od zgrzywać ‘zgrzewać, zgrzać’.

    Zguba - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubielat - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubienski - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubień - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubieński - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubilat - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubiński - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubisz - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgubowski - od zguba ‘rzecz zgubiona; zagłada, stracenie’, dawniej ‘stracenie; śmierć’, zgubić.

    Zgud - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zguda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgudczyński - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgudka - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgudko - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgudziak - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgurecki - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgurski - od nazw miejscowych Zgórze, Zgórsko (kilka miejscowości).

    Zgurzec - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgurzyński - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Zgut - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgutczyński - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgutewicz - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgutka - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgutko - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgutowicz - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Zgzendek - od zgrzęda, zrzęda ‘osoba gderliwa’, zrzędzić ‘narzekać’, dawniej też ‘rządzić; gospodarować’.

    Ziaber - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziabicki - od nazwy miejscowej Żabice, dziś Żabiczki (łódzkie, gmina Konstantynów Łódzki).

    Ziabiński - od nazwy miejscowej Żabno (poznańskie, gmina Brodnica; miasto, tarnowskie; tarnobrzeskie, gmina Radomyśl).

    Ziabka - od żaba ‘pospolitry płaz’.

    Ziabro - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziabrow - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziach - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Ziachowicz - od imion na Za-, typu Zachariasz, Zacheusz, Zabor, Zasław.

    Ziaj - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziaja - 1230 od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajka - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajkiewicz - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajkiw - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajko - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajkowicz - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajkowski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajków - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajła - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajło - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajłowski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajłyk - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajor - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajowski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziajski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziak - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Ziakin - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Ziakowski - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Zialewski - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Zialiński - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Ziała - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Ziałacki - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Ziałka - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Ziałkowski - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Ziamek - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziamianek - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Zian - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziandalski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Ziandarski - od żandar, żandarm ‘policjant’.

    Zianek - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zianiewicz - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zianin - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zianio - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zianiuk - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziankiewicz - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziankowicz - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziankowski - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziano - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zianowicz - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziańko - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziański - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Ziarczyński - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od gwarowego zierko.

    Ziarek - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od gwarowego zierko.

    Ziarka - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od gwarowego zierko.

    Ziarkiewicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od ziarko ‘ziarnko’.

    Ziarko - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od ziarko ‘ziarnko’.

    Ziarkowski - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od ziarko ‘ziarnko’.

    Ziarnecki - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnek - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarniak - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnicki - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarniecki - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarniewicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnik - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnkiewicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnko - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarno - 1388 od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziarnowski - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziawin - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Ziawinski - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Ziawiona - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Ziawiony - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Ziawka - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Ziąba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąbczyk - 1753 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąbek - 1577 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąber - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziąbka - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąbko - 1603 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąbkowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziąbrowski - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziąder - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Ziąderski - 1786 od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Ziątal - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątalak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątara - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątarski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątecki - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątek - 1642 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątkiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątko - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątkowiak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziątkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziber - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Ziberowski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibor - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Ziborowski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Ziborów - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibro - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibroniewicz - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibroń - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibrow - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibrowski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibur - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zibura - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zid - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidan - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidane - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidar - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidek - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zider - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Ziderczak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Ziderczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Ziderowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidka - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidorczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidorowski - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zidrik - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zieb - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zieba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebacz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebaczewski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebakowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebicki - od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Ziebiński - od nazwy miejscowej Ziębino (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Ziebko - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebowicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziebro - 1521 od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zieciak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziecik - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziecina - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieciński - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieć - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziegelman - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Ziegiert - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Ziegler - od cegła, z niemieckiego Ziegel, a to z łacińskiego tegula.

    Zieja - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejakiewicz - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejarski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejewski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejka - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejkiewicz - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejko - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejło - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejor - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejowski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziejski - od ziajać ‘dyszeć’.

    Ziel - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielachowski - od nazwy miejscowej Żelechów (kilka wsi).

    Zielak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielanis - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielanka - 1440 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielanko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielański - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielar - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielarek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielarz - 1628 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielas - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielasiński - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielaskiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielasko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielaskowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Zielasz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielaszkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielaśkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielarz ‘człowiek znający się na ziołach’.

    Zielaśko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielaśkowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Zielazek - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazieński - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielaziński - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazko - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazkowski - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Zielazna - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazny - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazo - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielazowski - od nazwy miejscowej Żelazowice (piotrkowskie, gmina Białaczów).

    Zielaźniak - od żelazo ‘metal ciężki’.

    Zielątkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielątkowicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielczyński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielejko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielen - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenczuk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenda - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenent - (= ęt) od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniacki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenicki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniec - 1621 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniewski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenik - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenin - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniok - (Śl) od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniuch - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleniucha - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielenoga - 1370 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielenow - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielenożec - 1393 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zieleń - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleńcow - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleńczuk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleńczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleńkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleńkowicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zieleński - 1447 od nazw miejscowych Zieleń, Zieleniec (kilka wsi).

    Zieleński - 1603 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; zieleń.

    Zielepucha - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielepuza - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielepuża - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielesiński - od nazwy miejscowej Żelazki (kilka wsi).

    Zieleski - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleskiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielesna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielesny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleszkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleśkiewicz - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielewicz - 1673 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielewski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zieleziecki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleziński - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielezna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleznicki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleznik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielezny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźni - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźnicki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźniecki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźnik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleźwik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleżna - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleżniak - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleżnicki - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleżnik - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zieleżny - od żelazo ‘metal ciężki’; od przymiotnika żelazny.

    Zielęcki - 1398 od nazwy miejscowej Zielęcin (poznańskie, gmina Wielichowo).

    Zielicki - 1699 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielik - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielina - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zieliniewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielinka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielinkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielinko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zieliński - 1424 od nazw miejscowych Zieleń, Zieleniec (kilka wsi).

    Zielipuga - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielipuza - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielke - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielkie - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielkowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Ziellmann - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zielma - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zielmachowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zielman - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zielmański - od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Zielna - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielniacki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielniak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielnica - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielnicki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielniewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielniewski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielnik - 1394 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielnik ‘zbiór zasuszonych roślin’.

    Zielniński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielniok - (Śl) od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielnik ‘zbiór zasuszonych roślin’.

    Zielniuk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielnik ‘zbiór zasuszonych roślin’.

    Zielny - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zielny.

    Zielnyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielona - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Zielonacki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonarski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielonecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonek - 1398 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zieloniacki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zieloniecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonka - 1387 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielonke - (Pom) od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielonko - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielonkowic - 1319 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielonkowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Zielono - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonow - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielonów - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielony - 1414 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zieloński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony.

    Zielówka - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielpucha - od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Zielski - 1636 od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Ziem - od ziemia.

    Ziemacki - od ziemia.

    Ziemak - od ziemia; od ziemak ‘rodak’.

    Ziemakiewicz - od ziemia.

    Ziemakowski - od ziemia.

    Zieman - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemann - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemanna - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemański - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Ziemba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembacki - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembacz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembaczewski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembakowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembal - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembala - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembalewski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembara - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembek - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembica - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembicki - od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Ziembiec - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembik - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembikiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembiński - od nazwy miejscowej Ziębino (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Ziembiński - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembka - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembkiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembkowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembla - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziemblewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembliński - od nazwy miejscowej Ziębino (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Ziembo - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembolewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembora - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziemborak - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziemborski - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziembowicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziembroń - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Ziembrowicz - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Ziembrowski - od nazwy miejscowej Ząbrowo (kilka miejscowości).

    Ziembura - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziemcow - od ziemia.

    Ziemcy - od ziemia.

    Ziemczak - od ziemia.

    Ziemczonek - od ziemia.

    Ziemczonok - od ziemia.

    Ziemczuk - od ziemia.

    Ziemczyk - od ziemia.

    Ziemczyn - od ziemia.

    Ziemecki - od ziemia.

    Ziemek - 1579 od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemełka - od ziemia.

    Ziemer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Ziemerman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Ziemermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Ziemiacki - od ziemia.

    Ziemiak - od ziemia.

    Ziemiakiewicz - od ziemia.

    Ziemiakowicz - od ziemia.

    Ziemiakowski - od ziemia.

    Ziemian - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianczyk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianek - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianicz - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianikow - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianin - 1473 od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianowicz - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemianowski - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemiańczuk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemiańczyk - 1645 od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemiański - od ziemia; od ziemiański.

    Ziemiańszczyk - 1591 od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemiarek - od ziemia.

    Ziemiarowski - od ziemia.

    Ziemiaszewski - od ziemia.

    Ziemiaszkiewicz - od ziemia.

    Ziemica - od ziemia.

    Ziemichod - od ziemia.

    Ziemichód - od ziemia.

    Ziemichut - od ziemia.

    Ziemicz - od ziemia.

    Ziemiec - od ziemia.

    Ziemiechód - od ziemia.

    Ziemiecki - od ziemia.

    Ziemienczuk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieniak - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieniec - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieniewicz - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieniok - (Śl) od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemienowicz - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieńczuk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieńczyk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemieński - od nazwy miejscowej Ziemin (poznańskie, gmina Wielichowo), Ziemlin (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Ziemieszkiewicz - od ziemia.

    Ziemieśkiewicz - od ziemia.

    Ziemiewicz - od ziemia.

    Ziemięcki - 1687 od nazwy miejscowej Ziemięcice (katowickie, gmina Zbrosławice), Ziemięcin (kilka wsi).

    Zieminiak - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Zieminski - od nazwy miejscowej Ziemin (poznańskie, gmina Wielichowo), Ziemlin (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Ziemińczyk - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemiński - od nazwy miejscowej Ziemin (poznańskie, gmina Wielichowo), Ziemlin (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Ziemiochod - od ziemia.

    Ziemiochód - od ziemia.

    Ziemiomysł - od ziemia.

    Ziemionek - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Ziemior - od ziemia.

    Ziemiorowski - od ziemia.

    Ziemiowicz - od ziemia.

    Ziemirowicz - od ziemia lub od imienia Siemir.

    Ziemirowski - od ziemia.

    Ziemirski - od ziemia.

    Ziemis - od ziemia.

    Ziemisławski - od ziemia.

    Ziemituch - od ziemia.

    Ziemiuk - od ziemia.

    Ziemka - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemkiewicz - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemko - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemkowicz - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemkowski - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziemla - od ziemia.

    Ziemlacz - od ziemia.

    Ziemlak - od ziemia.

    Ziemlakowski - od ziemia.

    Ziemlanik - od ziemia.

    Ziemlanikow - od ziemia.

    Ziemlanka - od ziemia.

    Ziemlankin - od ziemia.

    Ziemlanowski - od ziemia.

    Ziemlewicz - od ziemia.

    Ziemlik - 1628 od ziemia.

    Ziemliński - 1388 od nazwy miejscowej Ziemin (poznańskie, gmina Wielichowo), Ziemlin (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Ziemlo - od ziemia.

    Ziemlowicz - od ziemia.

    Ziemła - od ziemia.

    Ziemło - od ziemia.

    Ziemna - od ziemia.

    Ziemniacki - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemniak - od ziemia; od ziemniak ‘kartofel’.

    Ziemniakiewicz - od ziemia; od ziemniak ‘kartofel’.

    Ziemniakowicz - od ziemia; od ziemniak ‘kartofel’.

    Ziemniakowski - od ziemia; od ziemniak ‘kartofel’.

    Ziemnianek - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemniański - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemniarski - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemnica - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemnicki - od nazwy miejscowej Ziemnice (leszczyńskie, gmina Osieczna).

    Ziemniczak - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemniewicz - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemniewski - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemnik - 1455 od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemnowicz - od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemny - 1767 od ziemia; od przymiotnika ziemny.

    Ziemoląg - od ziemia.

    Ziemowicz - od ziemia.

    Ziemowid - od ziemia.

    Ziemowit - od ziemia.

    Ziemski - od ziemia, ziemski.

    Ziemyszkiewicz - od ziemia.

    Zien - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienak - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienalski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zienc - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienciak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienciewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziencik - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziencikiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziencina - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienciuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienczewicz - 1560 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienczuk - 1662 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienczuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienczyk - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienczyk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zienć - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziendara - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Ziendarski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zieniak - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniawa - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienicz - 1560 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniec - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniel - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienienko - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniewicz - 1558 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniewski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienik - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienikiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniuk - 1662 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieniukiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienius - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienka - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienke - 1711 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienkiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienko - 1571 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienkow - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienkowicz - 1558 od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienkowiec - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienkowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienok - (Śl) od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienowicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienowiew - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zienta - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientacki - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientakowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziental - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientala - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientalak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientalczyk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientalek - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientalewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientalski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientała - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientar - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientarek - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientarski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientarz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientarzyn - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientecki - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientek - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientel - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientelak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientkiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientkiewski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientkowiak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientora - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zientowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zientz - (Śl) od zięć ‘mąż córki’.

    Zienzek - (Śl) od zięć ‘mąż córki’.

    Zień - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńciak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńcik - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńcina - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńciuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńczak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńczuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńczyk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńć - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieńka - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńkiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńko - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńkow - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńkowicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńkowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zieńków - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zierko - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od gwarowego zierko.

    Zierkowski - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’; od gwarowego zierko.

    Zierniak - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernicki - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Zierniecki - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Zierniewicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernik - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernkiewicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernkowski - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Zierno - 1439 od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernowicz - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernowski - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Ziernów - od ziarno, ze staropolskiego zarno ‘nasienie zboża’.

    Zierold - od niemieckiej nazwy osobowej Zierholt.

    Zieta - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietal - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietala - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietalak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietalski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietar - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zietara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zietarski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zietek - od zięć ‘mąż córki’.

    Zieterski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zietkiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietko - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietkowiak - od zięć ‘mąż córki’.

    Zietkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziewacz - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewalicz - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewalski - 1799 od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewarski - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewec - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewiec - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewiecki - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziewiński - od ziewacz ‘ten, kto często ziewa’, ziewać.

    Ziezarczyk - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Ziezin - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Ziezio - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziolo - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Ziezioło - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziulewicz - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziulko - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziulo - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziułko - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zieziuło - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zięb - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zięba - 1317 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębacz - 1473 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębaczewski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębakowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębal - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębala - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębała - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębek - 1661 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębia - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębiak - 1659 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębianka - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębic - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębica - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębicki - 1458 od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Ziębicz - 1491– od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębiec - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębik - 1619 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębika - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębikiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębin - 1419 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębiński - 1399 od nazwy miejscowej Ziębino (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Ziębiński - 1697 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębka - 1425 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębkiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębkowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębla - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zięblicki - od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Ziębliński - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębolewski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębora - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Zięborak - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Zięborek - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Zięborski - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziębowicz - 1613 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębowski - 1607 od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębrowicz - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Ziębski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziębura - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Zięc - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięciak - 1772 od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcik - 1614 od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcikiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcikowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcin - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcina, m. - 1659 od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcioński - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięciowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięciuk - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięcki - 1756 od zięć ‘mąż córki’.

    Zięckowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięć - 1388 od zięć ‘mąż córki’.

    Zięćkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Ziędalski - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Ziędarski - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zięder - 1792 od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zięderka - 1790 od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Ziędor - od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Ziędorski - 1787 od niemieckich nazw osobowych Sender, Sander, te od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Zięmba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zięmbicki - od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Zięnda - od żądać ‘domagać się’, dawniej ‘pragnąć; pożądać’.

    Zięnkiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięntala - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięntała - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięntara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zięntek - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięta - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętal - 1539 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętala - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętalak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętalek - 1534 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętalewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętalik - 1539 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętalski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętał - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętała - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętar - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętarek - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętarski - 1786 od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętarz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętasz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętecki - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętek - 1598 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętel - 1534 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zięterski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziętka - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętkiewicz - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętko - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętkowiak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętkowicz - 1414 od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętkowiec - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziętowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Zięty - od zięć ‘mąż córki’.

    Zig - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Ziga - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zigas - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zigma - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zigman - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zigmanski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zigmański - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zigmontów - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zigmund - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zigmundzyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zigmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zil - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Ziliński - od nazwy miejscowej Żyliny (suwalskie, gmina Bakałarzewo).

    Zilka - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zillman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zillmann - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zilm - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zilman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zilmann - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Ziłek - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Ziłkowski - od nazwy miejscowej Żyłka (zamojskie, gmina Jarczów), Żyłki (białostockie, gmina Ulan-Majorat).

    Ziłkowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Ziłowicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zima - 1748 od zima.

    Zimach - od zima.

    Zimacki - od zima.

    Zimajło - od zima.

    Zimak - od zima.

    Zimakiewicz - od zima.

    Zimakowski - od zima.

    Zimalski - od zima.

    Zimała - 1743 od zima.

    Zimałek - od zima.

    Zimałka - od zima.

    Ziman - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimand - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimann - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimant - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimański - od niemieckiej nazwy osobowej Seeman, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Zimba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zimbach - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zimbał - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zimbicki - od nazwy miejscowej Ziębice (miasto, wałbrzyskie), Zięblice (wieś, kieleckie, gmina Kazimierza Wielka), Ziemblice *wieś, tarnobrzeskie, gmina Staszów).

    Zimbiewicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zimbowicz - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Zimczuk - od zima.

    Zimecki - od zima.

    Zimek - od zima.

    Zimer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimerman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimiak - od zima.

    Zimian - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Zimianin - od ziemia; od ziemianin dawniej ‘chłop osiadły na wsi’.

    Zimichód - od ziemia.

    Zimicz - od zima.

    Zimieński - od nazwy miejscowej Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Zimna, Zimno (kilka wsi).

    Zimier - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimieran - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimierman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimierowski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimierski - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimiewicz - od zima.

    Zimik - od zima.

    Zimikiewicz - od zima.

    Zimin - od zima.

    Ziminga - od zima.

    Ziminiak - od zima.

    Ziminicki - od nazwy miejscowej Zimnice (skierniewickie, gmina Mszczonów).

    Ziminiok - od zima.

    Zimińczyk - od zima.

    Zimiński - 1661 od nazwy miejscowej Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Zimna, Zimno (kilka wsi).

    Zimioch - od zima.

    Zimiołek - od zima.

    Zimioń - od zima.

    Zimka - od zima.

    Zimkiewicz - od zima.

    Zimko - od zima.

    Zimkowski - od zima.

    Zimlak - od zima.

    Zimlewicz - od zima.

    Zimliński - 1393 od nazwy miejscowej Ziemin (poznańskie, gmina Wielichowo), Ziemlin (leszczyńskie, gmina Krobia).

    Zimliński - od zima.

    Zimloch - od zima.

    Zimma - od przymiotnika zimny.

    Zimmer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmerer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmerling - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmerman - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmermann - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmert - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimmicki - od nazwy miejscowej Zimnice (skierniewickie, gmina Mszczonów).

    Zimmmer - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimna - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnacki - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnak - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnal - 1548 od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimna-Pałubicka - złożenia brak; Zimna od zima; od przymiotnika zimny; Pałubicka 1766 od nazwy miejscowej Pałubice (gdańskie, gmina Sierakowice).

    Zimnawoda - (KrW) 1482 od zima; od przymiotnika zimny lub od nazwy miejscowej Zimna Woda.

    Zimner - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimniak - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniakowski - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnica - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnicki - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniczak - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniecki - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniek - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniel - 1536 od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnielski - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnier - od niemieckiej nazwy osobowej Zimmermann, ta od Zimmermann ‘cieśla’.

    Zimniewicz - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniewski - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnik - 1476 od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnikowicz - 1644 od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniński - 1661 od nazwy miejscowej Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Zimna, Zimno (kilka wsi).

    Zimnioch - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniok - od zima; od przymiotnika zimny lub os Śl ziemniak.

    Zimnisz - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniuch - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimniuk - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimno - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnoch - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnocha - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnocho - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnochocki - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnochow - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnock - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnol - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnolong - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimnoroda - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnota - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnowicz - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimnowidzki - od zima.

    Zimnowładzki - od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimnowłocki - od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimnowłodzki - od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimnowocki - 1393 od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimnowoda - od zima.

    Zimnowodzki - 1394 od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimnowski - od zima.

    Zimny - 1395 od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimoch - od zima.

    Zimocha - 1558 od zima.

    Zimochocki - od zima.

    Zimochodzki - od zima.

    Zimochód - od zima.

    Zimochód - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimoczak - od zima.

    Zimoczek - od zima.

    Zimodro - od zima.

    Zimok - (Śl) od zima.

    Zimol - od zima.

    Zimolag - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zimolag - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimolak - od zima.

    Zimolas - od zima.

    Zimoląg - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimoląg - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimolęg - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimolog - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimolong - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimolużyński - od zima.

    Zimolzak - od zima.

    Zimołąg - od zimoląg ‘człowiek czuły na zimno, zmarzlak’.

    Zimon - od zima.

    Zimonczyk - od zima.

    Zimoniok - (Śl) od zima.

    Zimont - od zima.

    Zimoń - 1551 od zima.

    Zimończyk - od zima.

    Zimoński - od zima.

    Zimorek - od zima.

    Zimorodzki - od zima.

    Zimorowicz - od zima.

    Zimorski - od zima.

    Zimoski - od zima.

    Zimostrad - od zima.

    Zimostrat - od zima.

    Zimosz - od zima.

    Zimoszczyk - od zima.

    Zimoszka - 1553 od zima.

    Zimowicz - od zima.

    Zimowładzki - od zima.

    Zimowłocki - od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimowłodzki - od nazwy miejscowej Zimna Woda (kilka wsi).

    Zimowski - od zima.

    Zimółkowski - od zima.

    Zimparow - od zima.

    Zimpel - od niemieckiej nazwy osobowej Zimpel, ta od przymiotnika zimperlich ‘przewrażliwiony, afektowany’.

    Zimroz - od zima.

    Zimroż - od zima.

    Zimróz - od zima.

    Zimróż - od zima.

    Zimuch - od zima.

    Zimuk - od zima.

    Zimuniok - od zima.

    Zimy - od zima.

    Zimzik - od zima.

    Zin - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinczak - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinczenko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinczuk - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinczyn - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinczyń - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinda - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Zindowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Zindulski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Zinenko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinger - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zingerman - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zingiel - od niemieckiej nazwy osobowej Singel.

    Zingielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Singel.

    Zingier - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zingler - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenu Singelle ‘obniżenie terenu’.

    Ziniak - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniawka - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniawko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniel - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniewicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniewski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinik - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinikiewicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziniuk - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkewycz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkiewicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkow - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkowiec - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinkowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinków - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinow - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowczyk - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowicz - 1578 od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowiec - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowik - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowkow - 1558 od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinów - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinówka - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zinówko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zintara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zintek - od zięć ‘mąż córki’.

    Zinter - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zintera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Ziń - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińczak - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińczenko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińczuk - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińczyk - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińkiewicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińko - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińkow - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińkowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Zińkowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziński - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Zin, ta od Zenon, Zinovij, Zinajda.

    Ziob - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziober - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioberczyk - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioberek - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioberko - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioberski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioborowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobra - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobran - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobraniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobro - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobron - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobroniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobronowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobroń - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobrowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobryniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziobrzyński - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zioch - od różnych podstaw na żo-, z przyrostkiem ch lub od dawnego żoch ‘żołądek’.

    Zioga - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Ziogas - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Ziok - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Zioł - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Zioła - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołka - 1396 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołko - 1388 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołkowicz - 1483 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołkowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołnowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Zioło - 1387 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołowicz - 1493 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołowiec - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziołtkowski - od żółty.

    Ziołtowski - od żółty.

    Ziomacki - od ziemia.

    Ziomak - 1464 od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomakowicz - 1464 od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomba - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombak - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombek - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziomber - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombka - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombko - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombkowski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziombra - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziombro - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziombroniewicz - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziombrowicz - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziombrowski - od gwarowego ziomber ‘gatunek rośliny’.

    Ziombski - od zięba ‘ptak z rodziny łuszczaków’, też od ziębić ‘chłodzić’.

    Ziomczak - od ziemia.

    Ziomczonek - od ziemia.

    Ziomecki - od ziemia.

    Ziomek - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomka - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomkiewicz - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomko - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomkowiak - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomkowicz - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomkowski - od ziemia; od ziomek, ziemek ‘krewniak, współmieszkaniec’.

    Ziomski - od ziemia.

    Zionek - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zioniek - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zionkiewicz - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Zionkowski - od imienia Zenon, pochodzenia greckiego Zénon, od nazwy boga Zeus. W Polsce znane od początku XV wieku. Obocznie występowała forma Zeno.

    Ziontak - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziontecki - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziontek - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziontkowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziontowski - od zięć ‘mąż córki’.

    Ziopa - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Ziopaja - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Ziopała - od ziopac się ‘kłócić się’.

    Ziora - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziorek - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziorkiewicz - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziorko - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziorkowski - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziorna - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Ziorniewicz - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Ziornik - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zioro - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziób - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zióber - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zióbro - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Zióbronowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziókowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziólczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółak - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółański - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółczyński - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółkiewicz - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółkiewski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółko - 1596 od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółkoś - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółkowski - 1630 od nazw miejscowych Ziółków, Ziółkowo (kilak wsi).

    Ziółnowski - od żółty.

    Zióło - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółowski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziółtek - od żółty.

    Ziółtkowski - od żółty.

    Ziółtowski - od żółty.

    Ziórek - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziórkiewicz - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziórkowski - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziótkowski - od żółty.

    Ziper - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Ciprianus.

    Zippel - od zypel, cypla ‘szczyt’, także od niemieckiej nazwy osobowej Zippel.

    Zipper - od niemieckiej nazwy osobowej Zipper, ta od Ciprianus.

    Zips - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Zipser - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Zipsser - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Zipzer - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Zipżer - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Ziranek - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zirankowski - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zirk - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zirkiewicz - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zirko - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zirra - od zirać ‘wyciągać rękę do kogoś drażniąc go’, też od gwarowego zierać ‘źrzeć’.

    Zisk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziska - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziskowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziszka - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziśk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziśka - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Ziśkowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zit - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zita - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zitczak - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zitek - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zitkiewicz - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zitko - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zito - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Ziuba - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziuber - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziuberek - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubr - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrak - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrecki - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubroniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubronowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrowski - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubruniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubryniewicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrynowicz - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrzycki - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziubrzyński - od żebro, z gwarowego ziobro, ze staropolskiego rzebro ‘lukowata kość klatki piersiowej’.

    Ziuk - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Ziukało - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Ziukin - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Ziuko - od różnych podstaw na żo- z przyrostkiem k.

    Ziulczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziulewski - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziułczyk - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziułecki - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziułek - od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’.

    Ziułkowski - od nazw miejscowych Ziółków, Ziółkowo (kilak wsi).

    Ziura - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziurankowski - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziurke - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziurkiewicz - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziurkowski - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziuro - od ziorać ‘wyglądać; zionąć’.

    Ziuśka - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuzia - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuziak - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuziakowski - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuziański - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuziński - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziuzio - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziziewicz - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizik - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziziuk - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziziula - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna lub od zieziula ‘kukułka’.

    Zizius - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizka - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizławski - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizulewicz - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizulewski - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizus - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zizys - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Ziżka - od dziecinnego ziuziu ‘zimno’, ziuziać ‘siusiać’; może też od imienia Zuzanna.

    Zjadacz - od zjadać.

    Zjadewicz - od zjadać.

    Zjadlik - od zjadać.

    Zjadła - od zjadać.

    Zjadowicz - od zjadać.

    Zjafka - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjaja - od ziajać ‘dyszeć’.

    Zjała - od z + prasłowiańskie jał? ‘jałowy, niepłodny’, od zjałowieć.

    Zjawik - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawin - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawiński - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawion - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawiona - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawiony - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawka - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawna - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjawny - od zjawic się ‘ukazać się, stać się widocznym’, zjawa ‘widmo; to, co się zjawia’.

    Zjazdowicz - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjezdżałka - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeźdźałka - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeźdżałka - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeżdzała - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeżdzałka - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeżdżała - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeżdżałka - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zjeżdżałko - od zjazd ‘jazda z góry w dół; spadzista ulica; zgromadzenie’, zjeżdżać.

    Zlamal - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’.

    Zlamalik - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’.

    Zlat - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlatała XVI w. - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlatar - od złoto ‘metal szlachetny’

    Zlatniczek - od złoto ‘metal szlachetny’

    Zloss-Czapiewski - złożenia brak; Zloss brak; Czapiewski 1733 od nazwy miejscowej Czapiewice (bydgoskie, gmina Brusy).

    Zlot - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlotaś - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlotos - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlotosz - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zlotoś - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zloty - od zlatać się, dawniej slatać się ‘zlatywać się, gromadzić się’.

    Zloty - od złoto ‘metal szlachetny’

    Złamal - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’.

    Złamał - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’.

    Złaman - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamanczuk - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamanicz - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamaniec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamańczuk - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamański - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamek - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złameniec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złamski - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złatarz - od złoto ‘metal szlachetny’; od staropolskiego złotarz ‘złotnik’.

    Złatorz - (Śl) od złoto ‘metal szlachetny’; od staropolskiego złotarz ‘złotnik’.

    Zławoda - od zły.

    Złe Mięso - 1397– od zły.

    Złob - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobecki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobicki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobikowski - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobiński - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobko - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobnicki - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobowicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złobroń - od zły.

    Złoch - 1441 od zły.

    Złochow - 1339 od zły.

    Złochowski - od nazwy miejscowej Złochowice (częstochowskie, gmina Opatów).

    Złociak - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złocik - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złociński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złocista - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złocisty - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złocki - 1439 od nazw miejscowych typu Złota, Złocko.

    Złoczański - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoczewski - od nazwy miasta Złoczew (sieradzkie).

    Złoczowski - od nazwy miasta Złoczew (sieradzkie).

    Złoczyńca - 1634 od zły, złoczyńca ‘przestępca’.

    Złodziej - 1372 od złodziej ‘ten, kto kradnie’, dawniej też ‘złoczyńca’.

    Złokowski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złomanczuk - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomanicki - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomaniec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomanoff - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomanow - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomańczuk - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomańczyk - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomański - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomawiec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomek - 1642 od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomianiec - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomka - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomko - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomkowski - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złomski - od złamać, ze staropolskiego też złomić ‘rozdzielic coś na części przez ucisk, uderzenie; pokonać; rozbić; pognębic kogoś’; od złamany.

    Złoski - od złość.

    Złosnik - od złość; od złośnik ‘człowiek łatwo wpadający w złość’.

    Złostek - 1467 od złość.

    Złośnik - od złość; od złośnik ‘człowiek łatwo wpadający w złość’.

    Złota - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złota Dura - 1428 (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złota Dziura, ż. - 1438 (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złota Głowa - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotak - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotar - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotarewski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotarowicz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotarski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotarz - 1456 od złoto ‘metal szlachetny’; od staropolskiego złotarz ‘złotnik’.

    Złotecki - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotek - 1427 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoteńka - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoteńki - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoteńko - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoteński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotka - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotkiewicz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotko - 1400 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotkowski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotniak - od złoto ‘metal szlachetny’; od złotnik ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze złota’, dawniej też ‘złota moneta’.

    Złotnicki - 1394 od nazwy miejscowej Złotniki (kilka wsi).

    Złotniczek - 1624 od złoto ‘metal szlachetny’; od złotnik ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze złota’, dawniej też ‘złota moneta’.

    Złotniecki - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotniewicz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotniewski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotnik - 1388 od złoto ‘metal szlachetny’; od złotnik ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze złota’, dawniej też ‘złota moneta’.

    Złotnikiewicz - od złoto ‘metal szlachetny’; od złotnik ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze złota’, dawniej też ‘złota moneta’.

    Złotnikow - od złoto ‘metal szlachetny’; od złotnik ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze złota’, dawniej też ‘złota moneta’.

    Złoto - 1397 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotocha - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotocki - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotogórski - od nazwy miejscowej Złota Góra (kilka miejscowości).

    Złotokowski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotopolski - 1596 od nazwy miejscowej Złotopolice, Złotopole (kilka wsi).

    Złotoprzędowic - 1439 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorawski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorej - 1393 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorowicz - (Śl) od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorowiec - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoryjski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorzycki - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotorzyński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotos - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotosz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotosza - 1487 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoszewski - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoszyński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoś - 1780 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoucha - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotoust - 1277 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotowicz - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotowiec - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotowłos - 1415 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotowski - od nazw miejscowych Złoto, Złotowa, Złotów (kilka miejscowości).

    Złotowszczak - 1679 od nazw miejscowych Złoto, Złotowa, Złotów (kilka miejscowości).

    Złotożyński - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotówczak - 1685 od złoto ‘metal szlachetny’; od złotówka ‘moneta o wartości jednego złotego’.

    Złotuch - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotucha - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoty - 1416 od złoto ‘metal szlachetny’; od złoty.

    Złoty Dzień - 1447 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoty Włos - 1425 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotyk - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złotyprząd - 1439 od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złoucha - od złoto ‘metal szlachetny’.

    Złowadzki - od nazwy miejscowej Złowody (włocławskie, gmina Wiegiel).

    Złowocki - od nazwy miejscowej Złowody (włocławskie, gmina Wiegiel).

    Złowodzki - od nazwy miejscowej Złowody (włocławskie, gmina Wiegiel).

    Złoza - 1618 od staropolskiego zołza ‘guz, narośl na skórze; jędza’; od gwarowego złozy ‘zołzy’.

    Złoza - od złożyć ‘złączyć; kłaść, gromadzić w jednym miejscu; zginać, załamywać’ dawniej też ‘zorganizować, uformować’.

    Złoża - od złożyć ‘złączyć; kłaść, gromadzić w jednym miejscu; zginać, załamywać’ dawniej też ‘zorganizować, uformować’.

    Złożyło - 1512 od złożyć ‘złączyć; kłaść, gromadzić w jednym miejscu; zginać, załamywać’ dawniej też ‘zorganizować, uformować’.

    Złubak - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Złupek - od złupić ‘zbić’, dawniej też ‘obłupić’.

    Zły - 1459 od zły.

    Zły Duch - 1419 od zły.

    Zły Dzień - 1419 od zły.

    Złydach - od zły.

    Złydasik - od zły.

    Złydaszczyk - od zły.

    Złydaszek - od zły.

    Złydaszyk - od zły.

    Zmarlak - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarlicki - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarlik - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarloch - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarła - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarłak - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarło - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarły - od zmarły ‘ten, kto umarł’.

    Zmarz - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlak - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlewski - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlich - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlicki - 1711 od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlicz - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzlik - 1470-80 od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzliński - 1793 od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzła - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzłek - 1454 od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzłowski - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzły - 1683 od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarznik - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarzyński - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarźlak - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmarżlik - od zmarznąć ‘ściąć się, skrzepnąć od mrozu; odczuwać zimno (o istotach żywych), zmarzły ‘zmarznięty’.

    Zmaza - od zmaza brud, plama; skaza moralna, wina’.

    Zmazik - od zmaza brud, plama; skaza moralna, wina’.

    Zmelik - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmelonek - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmelty - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmełonek - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmełta - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmełty - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmenda - od z + prasłowiańskie moditi ‘palić’.

    Zment - od zmęt ‘chaos, zamęt’, zmącić ‘uczynić płyn mętnym; wprowadzić nieład, zamieszanie’.

    Zmędak - od z + prasłowiańskie moditi ‘palić’.

    Zmęta - od zmęt ‘chaos, zamęt’, zmącić ‘uczynić płyn mętnym; wprowadzić nieład, zamieszanie’.

    Zmiatowski - od staropolskiego śmiatać, śmietać ‘zmiotać’.

    Zmich - od różnych podstaw na żm- lub zm- z przyrostkiem ich.

    Zmiejko - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Zmiendak - od z + prasłowiańskie moditi ‘palić’.

    Zmieniewski - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Zmienko - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Zmieńko - od zmienić ‘nadawać inny wygląd; zastępować czymś’.

    Zmierzchała - 1785 od zmierzchać się ‘ściemniać się’, zmierzch.

    Zmierzchowski - od zmierzchać się ‘ściemniać się’, zmierzch.

    Zmierzwa - od mierzwa ‘pognieciona słoma; odchody zwierzęce’.

    Zmieskoł - (Śl) od dawnego zmieszkać ‘opóźnić, zmitrężyć’.

    Zmieszkoł - (Śl) od dawnego zmieszkać ‘opóźnić, zmitrężyć’.

    Zmiędak - od z + prasłowiańskie moditi ‘palić’.

    Zmigrodzki - od nazwy miejscowej Żmigród (krośnieńskie, gmina Nowy Żmigród).

    Zmij - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmija - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmijak - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmijan - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmijewski - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmijowski - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmijski - od staropolskiego żmij ‘smok’, od żmija ‘jadowity wąż’.

    Zmilczak - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Zmilczek - od zmilczeć ‘przemilczeć, zataić’.

    Zminczuk - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zminda - od zminda ‘niedorajda, niedojda’.

    Zminka - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zminkiewicz - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zminko - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zminkowski - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zminy - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zmińczuk - od zminka ‘wzmianka’, zminąć się ‘rozminąć się’.

    Zmitorowicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitrenia - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitrewicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitro - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitrowicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitrowski - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitruk - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmitrukiewicz - od imienia Dymitr, notowanego w Polsce od XIII wieku, notowanego jako Demetr, Demitr, Dmetr, Dmitr, Dymetr, Dometr, pochodzącego od greckiego Demétrios ‘należący do bogini płodów rolnych Demeter’.

    Zmoczał - od zmoczyć (się) ‘uczynić mokrym; nasiąknąć wilgocią’.

    Zmoczyński - od zmoczyć (się) ‘uczynić mokrym; nasiąknąć wilgocią’.

    Zmojda - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi’, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Zmojdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi’, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Zmokły - od zmokły ‘zmoczony’.

    Zmołty - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zmora - 1402 od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorca - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorczyński - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorek - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorka - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorkowski - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorski - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorzyk - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorzyński - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorzyski - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmorzysko - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmowa - od zmowa ‘spisek’, dawniej też ‘umowa, układ’, zmówić się ‘umówić się, uknuć spisek’.

    Zmowarski - od zmowa ‘spisek’, dawniej też ‘umowa, układ’, zmówić się ‘umówić się, uknuć spisek’.

    Zmowski - od zmowa ‘spisek’, dawniej też ‘umowa, układ’, zmówić się ‘umówić się, uknuć spisek’.

    Zmożek - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmożysko - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmójdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi’, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Zmóra - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmórzyński - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmroczek - od zmrok ‘zmierzch’, zmroczyć się ‘ściemnić się’.

    Zmroczyński - od zmrok ‘zmierzch’, zmroczyć się ‘ściemnić się’.

    Zmrok - od zmrok ‘zmierzch’, zmroczyć się ‘ściemnić się’.

    Zmruczyński - od zmrok ‘zmierzch’, zmroczyć się ‘ściemnić się’.

    Zmud - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmuda - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmuda-Trzebiatowski - złożenia brak; Zmuda od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’; Trzebiatowski 1766 od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowa (słupskie, gmina Tuchomie).

    Zmudczyński - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudka - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudkowicz - 1678 od zmowa ‘spisek’, dawniej też ‘umowa, układ’, zmówić się ‘umówić się, uknuć spisek’.

    Zmudowski - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudz - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudzeński - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudziak - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudziejewski - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudziejowski - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudzik - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmudzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmudziński - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmudzki - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmudzyński - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmudź - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmudż - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmujda - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi’, też od Żmudź; od Żmujdzin ‘Żmudzin’, żmudzić, żmujdzić ‘marudzić’.

    Zmujdzin - od Żmudzin ‘mieszkaniec Żmudzi, też od Żmudź.

    Zmuna - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmunda - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmur - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Zmura - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Zmurczyk - od żmurzyc ‘mrużyć’, od dawnego żmurki ‘zabawa w ciuciubabkę’.

    Zmurczyński - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurek - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurke - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurkiewicz - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurko - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurkow - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmurzyński - od zmora ‘duch nocny, mara’, zmorzyć ‘zmęczyc, wyczerpać’.

    Zmyj - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Zmyjko - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Zmykał - 1715 od zmykać ‘uciekać’.

    Zmyl - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Zmyła - od zmyć ‘usunąć coś myjąc; spłukać’, zmyję.

    Zmynda - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Zmyslona - od zmyślony ‘wymyślony’.

    Zmyslony - od zmyślony ‘wymyślony’.

    Zmyslowski - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmyslowy - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmysław - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł; z nawiązaniem do nazwy osobowej na sław.

    Zmysławski - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmysło - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmysłowicz - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmysłowski - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmysłowy - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmyślana - od zmyślony ‘wymyślony’.

    Zmyśliński - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zmyślna - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł; od zmyślny ‘pomysłowy, sprytny’, dawniej też ‘zmyślony’.

    Zmyślny - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł; od zmyślny ‘pomysłowy, sprytny’, dawniej też ‘zmyślony’.

    Zmyślona - od zmyślony ‘wymyślony’.

    Zmyślony - od zmyślony ‘wymyślony’.

    Zmyśna - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł; od zmyślny ‘pomysłowy, sprytny’, dawniej też ‘zmyślony’.

    Zmyśny - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł; od zmyślny ‘pomysłowy, sprytny’, dawniej też ‘zmyślony’.

    Zmywacz - od zmywacz ‘człowiek zajmujący się myciem czegoś’, zmywać.

    Zmywaczyk - od zmywacz ‘człowiek zajmujący się myciem czegoś’, zmywać.

    Zmywak - od zmywacz ‘człowiek zajmujący się myciem czegoś’, zmywać; od zmywak ‘naczynie do zmywania’.

    Znachorczyk - od znachor ‘człowiek leczący ludzi bez wiedzy miedycznej’.

    Znaczek - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć; od znaczek.

    Znaczeniuk - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Znaczko - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć; od znaczek.

    Znaczkowski - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć; od znaczek.

    Znaczyński - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Znaiński - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znaj - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajda - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajdecki - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajdek - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajder - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajdowicz - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajdowski - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajduk - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajdziński - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znajek - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajewski - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajkiewicz - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajkowicz - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajkowski - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znajomski - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znak - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Znakowski - od znak ‘symbol, sygnał; oznaka’, dawniej ‘jednostka wojskowa’, też ‘herb’, znaczyć.

    Znalesniak - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleśniak - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleziński - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleziona - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleziony - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znalezniak - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleźna - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleźniak - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znaleźnik - od znaleziony, znaleźć ‘natrafic na coś’, dawniej też ‘zachować się, postąpić; stawać się kimś’.

    Znamiec - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamiecki - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamienkiewicz - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamieńczyków - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamieńkiewicz - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamieński - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamierowski - 1580 od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolna).

    Znamierski - od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolna).

    Znamięcki - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamięńczyków - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamikowski - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znaminowski - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamiński - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamionkiewicz - od znamię ‘znak, piętno’, znamić ‘wyróznić, odznaczyć’.

    Znamirowski - 1551 od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolna).

    Znaniec - 1690 od znaniec ‘znajomy’, znany, znać.

    Znaniecki - 1597 od znaniec ‘znajomy’, znany, znać.

    Znanierowski - od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolna).

    Znaniewicz - od znaniec ‘znajomy’, znany, znać.

    Znańczyk - 1644 od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znański - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znański - od znaniec ‘znajomy’, znany, znać.

    Znicz - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Zniczuk - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Zniczyk - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Znieczuk - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Zniemirowski - od nazwy miejscowej Znamirowice (nowosądeckie, gmina Łososina Dolna).

    Znikiewicz - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Znikowski - od znikać stawać się niewidocznym, przepadać’, dawniej też ‘słabnąć’, znik ‘zniknięcie’.

    Zniszczał - od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynić bezużytecznym’.

    Zniszczok - (Śl) od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynić bezużytecznym’.

    Zniszczol - od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynić bezużytecznym’.

    Zniszczoł - od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynić bezużytecznym’.

    Zniszczyński - od zniszczały ‘zniszczony’, zniszczyć ‘unicestwić, uczynić bezużytecznym’.

    Znoiński - od znać ‘mieć pewien zasób wiedzy; umieć coś’, dawniej ‘wiedziec coś’, też znajomy, znany.

    Znoj - 1464 od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojczak - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojdek - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znojdziewicz - od znajda, znajdek ‘dziecko podrzucone’.

    Znojek - 1480 od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojewski - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojkiewicz - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojko - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znojkowicz - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znorko - od z + norzyć ‘nurzyć’.

    Znorkowski - od z + norzyć ‘nurzyć’.

    Znorowski - od z + norzyć ‘nurzyć’.

    Znosek - 1672 od dawnego znosek, zniosek ‘ostatnie dziecko’.

    Znosko - od dawnego znosek, zniosek ‘ostatnie dziecko’.

    Znośkiewicz - od dawnego znosek, zniosek ‘ostatnie dziecko’.

    Znośko - od dawnego znosek, zniosek ‘ostatnie dziecko’.

    Znoykiewicz - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znoykowicz - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znój - od znój ‘ciężka praca’, dawniej też ‘upał; pot’.

    Znuda - od staropolskiego zmuda, żmuda ‘mitręga, strata czasu; ten, kto marnuje czas’, żmudzić, zmudzić ‘marudzić’.

    Znych - od znykać ‘przeszukać, splądrować’.

    Znychowski - od znykać ‘przeszukać, splądrować’.

    Znyk - od znykać ‘przeszukać, splądrować’.

    Znysłowski - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Zoba - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobaczewski - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobaczyński - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobała - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobawa - (Śl) od zabawa ‘rozrywka; bal’, dawniej też ‘zajęcie, praca; zwłoka; opóźnienie’ lub od nazwy miejscowej Zabawa (tarnowskie, gmina Radłów; krakowskie, gmina Wieliczka) lub też od nazwy herbu Zabawa.

    Zobczyński - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobek - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobel - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobelak - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobeniak - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobenica - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobiegalla - (Śl) od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Zobiegała - (Śl) od zabiegać ‘dotrzeć gdzieś biegnąc; wpaść; zastąpić drogę’, dawniej też ‘wypełnić się, nabrzmieć (krwią, łzami); zapobiec, przeszkodzić; uzyskać coś zabiegami’.

    Zobielski - od za + dawne biel ‘błoto’ lub od zabielić lub od nazwa miejscowa Biała, Biel.

    Zobierała - od zabierać, zabrać ‘pozbawić kogoś czegoś; brać ze soba; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’.

    Zobka - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobkowski - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobków - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobok - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobol - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobolewicz - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zobolewski - od zoba, zob ‘pokarm dla ptaków, ziarno’, zobać ‘dziobać’.

    Zoborowski - od nazw miejscowych Zaborów, Zaborowie (kilka wsi).

    Zoch - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zocha - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochaj - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochel - 1723 od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochell - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochna, m. - 1471 od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochna, ż - 1362 od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochniak - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochnik - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochniuk - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochol - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zocholl - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zocholla - (Pom) od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochoł - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochoła - 1786 od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochora - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zochorek - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zochorowski - od imienia Zachariasz, pochodzenia biblijnego, od Zeakharejahu ‘Jahwe pamięta’. W Polsce imię to notowane jest od XII wieku jako Zachryasz i Zacharz.

    Zochowicz - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zochowski - od imion na Zo-, typu Zofia.

    Zociera - od zacierać ‘zamazywać, tuszować; ucierać, sporządzać zacier’.

    Zoczek - (Śl) od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Zofalik - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofczak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofek - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofia - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofiak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofian - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofieński - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofija - 1447 od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofiński - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zofka, m. - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoflik - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoga - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogal - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogala - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogalla - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogalski - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogał - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogała - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogas - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogel - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogg - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogiel - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogin - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zoglowek - od zagłówek ‘poduszka; podgłówek’.

    Zogło - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogłowek - od zagłówek ‘poduszka; podgłówek’.

    Zogłówek - od zagłówek ‘poduszka; podgłówek’.

    Zogo - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zogornik - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zogorski - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zogórecki - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zogórnik - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zogórski - od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zogrodnik - od zagroda ‘miejsce ogrodzone; gospodarstwo wiejskie; parkan, płot’ też od nazwy miejscowej Zagroda (częste).

    Zoguła - od żec ‘palić’, żgać, ‘kłuć’.

    Zojda - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zojdek - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zojdel - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zojdz - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zojdź - od zajść, zajdę lub od staropolskiego Zajda ‘kosa’, też ‘płachta do noszenia siana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od apelatywu Seide ‘jedwab’.

    Zok - (Śl) od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Zoka - od żak ‘student, uczeń’, dawniej też ‘duchowny mający niższe święcenia’.

    Zola - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolankiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolanowicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolech - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolek - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolenik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolennik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolich - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolichowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolidrąg - 1623 od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolikowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolisz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolka - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolkiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolkon - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolkowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zolna - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Zolnik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’; od zolnik ‘drewniane naczynie, w którym ługowano bieliznę’.

    Zolondek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Zoltek - od żółty.

    Zoltke - od żółty.

    Zoltowski - od żółty.

    Zoł - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zoła - 1386 od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zoładkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Zoładź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołądek - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Zołądkiewicz - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Zołądz - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołądź - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołek - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołędowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołędziejewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołędziewski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołędziowski - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołędzki - od żołądź ‘owoc dębu; kolor w kartach, trefl’.

    Zołkiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołkoś - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołna - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Zołnecko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Zołneczko - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Zołner - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierczuk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierczyk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierek - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierg - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierkiewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierowicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnieruk - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierun - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnierzewicz - od żołnierz ‘członek sił zbrojnych państwa’.

    Zołnik - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołnowski - od staropolskiego żołna ‘dzięcioł’.

    Zołobowicz - od żłób ‘podłużna rynna, koryto drewniane na paszę dla koni i bydła; wyżłobienie w ziemi’.

    Zołociński - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoń - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołopa - od żłopać ‘pić chciwie’.

    Zołot - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotajkin - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotar - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarczuk - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarew - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarewicz - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotariew - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotariow - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarjew - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarowicz - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotarski - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotenka - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotenko - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoteńka - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoteńki - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoteńko - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoteński - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołoter - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotko - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotnik - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotnyk - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotogorow - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotogórow - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotor - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotorski - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotow - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotowski - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotów - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotucha - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotuchin - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotucho - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołotuchowski - (z fonetyką ukraińską) od złoto ‘metal szlachetny’

    Zołowicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zołtak - od żółty.

    Zołtański - od żółty.

    Zołtkowska - od żółty.

    Zołtonosow - od żółty.

    Zołtowski - od żółty.

    Zołty - od żółty.

    Zołud - od żołądek ‘narząd wewnętrzny, część przewodu pokarmowego’.

    Zołza - 1437 od staropolskiego zołza ‘guz, narośl na skórze; jędza’.

    Zomb - od ząb.

    Zombczyk - od ząb.

    Zombecki - od ząb.

    Zombek - od ząb.

    Zomber - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zombik - od ząb.

    Zombkowski - od ząb.

    Zombroń - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zombrowski - od staropolskiego ząbr ‘choroba dziąseł’, też od staropolskiego ząbrz, ząbr ‘żubr’.

    Zomer - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Zomerski - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Zommer - 1490 od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Zon - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonak - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonakowski - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonczak - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonek - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zoni - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zoniak - 1661 od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonik - 1691 od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zoniowski - 1793 od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zoniuk - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonke - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonko - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zonn - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zontag - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontak - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontek - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zonto - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontonowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontow - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zontowska - od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zoń - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zońca - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zończyk - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zońko - od imion na Za-, typu Zachariasz. Nazwiska na Zan- występowały głównie na Kresach Wschodnich.

    Zop - od niemieckiej nazwy osobowej Sap, ta od imienia złożonego Sacbert.

    Zopa - od niemieckiej nazwy osobowej Sap, ta od imienia złożonego Sacbert.

    Zopołka - od zapał ‘chęć, ochota’, dawniej też ‘miłość, namiętność’, zapalić ‘rozniecić ogień; budzić zapał’, dawniej też ‘wywoływać gorączkę, zaogniać’.

    Zopora - od zapora, zapor ‘przeszkoda; zasuwa w drzwiach’.

    Zoporowski - od zapora, zapor ‘przeszkoda; zasuwa w drzwiach’.

    Zoppa - od niemieckiej nazwy osobowej Sap, ta od imienia złożonego Sacbert.

    Zor - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zora - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoran - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorąbała XVI w. - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zorek - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoremba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zorembik - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zorembski - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zoręba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zorębski - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zorga - 1440 od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorge ‘troska, niepokój, obawa’.

    Zorgacz - od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorge ‘troska, niepokój, obawa’.

    Zorge - 1440 od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorge ‘troska, niepokój, obawa’.

    Zorgiel - od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorge ‘troska, niepokój, obawa’.

    Zorgier - od niemieckiej nazwy osobowej Sorge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sorge ‘troska, niepokój, obawa’.

    Zoricic - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorii - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorij - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorn - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zornaczak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zornaczuk - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zornak - od żarna ‘prymitywne urządzenie do mielenia’, od staropolskiego żarny ‘gorący’.

    Zoro - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorówka - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorro - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorski - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoruk - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoruń - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorycha - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorychta - od staropolskiego narychtować ‘przygotować, nastawić’.

    Zoryj - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoryk - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoryło - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zoryn - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorynkiewicz - od podstawy zor-, por. zór ‘wejrzenie, spojrzenie’, też od gwarowego zor ‘żur; żar’.

    Zorzakiewicz - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzański - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzecki - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzowski - od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzycki - (Śl) (z fonetyką ukraińską) od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzyński - (z fonetyką ukraińską) od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zorzytzki - (Śl) (z fonetyką ukraińską) od dawnego zarzecze ‘miejsce za rzeką’ lub od nazwy miejscowej Zarzecze (częste).

    Zosada - od zasada ‘reguła, sposób postępowania’, dawniej ‘podstawa, fundament; przyczyna’.

    Zosadzin - od zasada ‘reguła, sposób postępowania’, dawniej ‘podstawa, fundament; przyczyna’.

    Zosia - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosiak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosicz - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosik - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosimczuk - od imienia Zosim, używanego w Kościele prawosławnym, to z greckiego Zosimos, od zosis ‘pas, rzemień’ + przyrostek imos.

    Zosimowicz - 1560 od imienia Zosim, używanego w Kościele prawosławnym, to z greckiego Zosimos, od zosis ‘pas, rzemień’ + przyrostek imos.

    Zosina - od imienia Zosim, używanego w Kościele prawosławnym, to z greckiego Zosimos, od zosis ‘pas, rzemień’ + przyrostek imos.

    Zosiński - od imienia Zosim, używanego w Kościele prawosławnym, to z greckiego Zosimos, od zosis ‘pas, rzemień’ + przyrostek imos.

    Zosiuk - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosiura - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zosym - 1484 od imienia Zosim, używanego w Kościele prawosławnym, to z greckiego Zosimos, od zosis ‘pas, rzemień’ + przyrostek imos.

    Zosz - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoszak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoszczak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoszczuk - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoszczyk - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoszka, ż. - 1393 od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zoś - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zośka - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zośki - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zośkowski - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zot - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zota - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotara - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotczyk - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotin - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotka - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotke - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotkiewicz - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotoczyk - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotow - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotowicz - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotów - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zott - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotta - od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Zotyka - od zatykać ‘zamknąć otwór; umieścić coś’, dawniej też ‘wyznaczyć, wytknąć; zamknąć’, zatyka ‘zatyczka’.

    Zowada - od zawada ‘przeszkoda’, dawniej też ‘kora; skaza’ lub od nazwy miejscowej Zawada (liczne).

    Zowade - od zawada ‘przeszkoda’, dawniej też ‘kora; skaza’ lub od nazwy miejscowej Zawada (liczne).

    Zowal - od zawał, od staropolskiego zawała ‘zawalenie się’, zawalić ‘zasypać, ukryć’.

    Zowall - (Śl) od zawał, od staropolskiego zawała ‘zawalenie się’, zawalić ‘zasypać, ukryć’.

    Zowalski - od zawał, od staropolskiego zawała ‘zawalenie się’, zawalić ‘zasypać, ukryć’.

    Zowciuk - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zowczak - od imienia żeńskiego Zofia, ze staropolskiego Zofija, pochodzenia greckiego, od sophia ‘mądrość’, znanego w Polsce od XII wieku.

    Zowiązek - od zawiązały ‘krępy, przysadzisty’, zawiązać ‘zrobic supeł, węzeł; zorganizować, utworzyć; łączyć się w grupę’.

    Zowierucha - od zawierucha ‘silny wiatr’, dawniej też ‘człowiek porywczy, zawadiaka’.

    Zowionsek - (Śl) od zawiązały ‘krępy, przysadzisty’, zawiązać ‘zrobic supeł, węzeł; zorganizować, utworzyć; łączyć się w grupę’.

    Zowionzek - (Śl) od zawiązały ‘krępy, przysadzisty’, zawiązać ‘zrobic supeł, węzeł; zorganizować, utworzyć; łączyć się w grupę’.

    Zowislok - (Śl) od za Wisłą.

    Zowisło - od za Wisłą.

    Zowiślak - od za Wisłą.

    Zowiślok - (Śl) od za Wisłą.

    Zowlocki - od staropolskiego zawłoka ‘powłoka’, też ‘włóczęga’.

    Zowodniok - od za wodą.

    Zoworka - (Śl) od zawora, ze staropolskiego zawor ‘zasuwa drewniana; miejsce zamknięte’.

    Zozoń - może od zorza.

    Zozowicz - może od zorza.

    Zozuk - może od zorza.

    Zozula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zozulak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zozulczak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zozulicz - 1560 od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zozuliński - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zozuń - może od zorza.

    Zól - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zóllner - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zólnowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zół - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółciak - od żółty.

    Zółciński - od żółty.

    Zółczyński - od żółty.

    Zółć - od żółty; od żółć ‘wydzielina wątroby’.

    Zółek - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółkiewicz - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółkiewski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółkoś - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółkowski - od staropolskiego zola, żola ‘łuzyny, popiół z ługu’, od dawnego zolić ‘ługować’.

    Zółta - od żółty.

    Zółtak - od żółty.

    Zółtaniecki - od żółty.

    Zółtański - od żółty.

    Zółtaszek - od żółty.

    Zółtek - od żółty.

    Zółtowski - od żółty.

    Zółty - od żółty.

    Zółw - od żółw, ze staropolskiego żołw ‘gatunek gada’, dawniej też rodzaj machiny oblężniczej’.

    Zółwiński - od żółw, ze staropolskiego żołw ‘gatunek gada’, dawniej też rodzaj machiny oblężniczej’.

    Zółzaszek - od staropolskiego zołza ‘guz, narośl na skórze; jędza’.

    Zóralski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zórański - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zóraw - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zórawik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zórawski - od nazwy miejscowej Żuraw, dawniej Żoraw też Żurawia, Żurawica (kilka wsi).

    Zórkowska - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zrada - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zradziński - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zraj - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrajczyk - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrajewski - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrajko - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrajkowski - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrala - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zralek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zralski - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrałek - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrałka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrałko - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrały - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrazek - od podstawy zraz-; od zraz ‘odcięty kawałek mięsa’, zrazić ‘zniechęcić’ dawniej też ‘zbić’, zraza ‘odraza, wstręt’.

    Zrazik - od podstawy zraz-; od zraz ‘odcięty kawałek mięsa’, zrazić ‘zniechęcić’ dawniej też ‘zbić’, zraza ‘odraza, wstręt’.

    Zraziński - od podstawy zraz-; od zraz ‘odcięty kawałek mięsa’, zrazić ‘zniechęcić’ dawniej też ‘zbić’, zraza ‘odraza, wstręt’.

    Zrażek - od podstawy zraz-; od zraz ‘odcięty kawałek mięsa’, zrazić ‘zniechęcić’ dawniej też ‘zbić’, zraza ‘odraza, wstręt’.

    Zrąbkowski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrąbłowski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrebiec - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zrebiecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zrebna - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zrebny - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zreda - od zdrada, zdradzić ‘nie dochować wierności’.

    Zreliński - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrembikiewicz - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrembkiewicz - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zręba - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrębiec - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrębkowski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrębliński - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrębowicz - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrębski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zręczkowic - 1612 od staropolskiego zręczyć, zrękować ‘zaręczyć, odbyć zrękowiny’.

    Zręczycki - 1629 od nazwy miejscowej Zręczyce (krakowskie, gmina Gdów).

    Zrobczyński - od zrobek ‘bydlę niezdolne do pracy po przemęczeniu’.

    Zrobek - od zrobek ‘bydlę niezdolne do pracy po przemęczeniu’.

    Zrodelny - od źródło

    Zrodlak - od źródło

    Zrol - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrolski - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrołka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrombkowski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Zrost - od zrost ‘zrośnięcie się’, zróść.

    Zrostek - od zrost ‘zrośnięcie się’, zróść.

    Zrostowski - od zrost ‘zrośnięcie się’, zróść.

    Zroślak - od zrost ‘zrośnięcie się’, zróść.

    Zroślik - od zrost ‘zrośnięcie się’, zróść.

    Zróbecki - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zróbek - od zrobek ‘bydlę niezdolne do pracy po przemęczeniu’.

    Zróber - od zrobek ‘bydlę niezdolne do pracy po przemęczeniu’.

    Zróbkiewicz - od zrobek ‘bydlę niezdolne do pracy po przemęczeniu’.

    Zródelna - od źródło.

    Zródelny - od źródło.

    Zródelski - od źródło.

    Zródlak - od źródło.

    Zródlewski - od źródło.

    Zródło - od źródło.

    Zródłowski - od źródło.

    Zrój - od zraić ‘naraić, namówić’.

    Zrółka - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrółko - od dawnego źrały, zdrzały ‘dojrzały’, od grarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Zrubek - od źrebię, ze staropolskiego źrzebię, źrzebiec, także źróbek ‘młode zwierząt jednokopytnych’.

    Zrudelna - od źródło.

    Zrudłowski - od źródło.

    Zrusz - od zruszyć ‘poruszyć’.

    Zrywacz - od zrywacz ‘ten, kto zrywa’, zrywać ‘oderwać coś; rozerwać; unieważnić coś’.

    Zrywczyński - od zrywacz ‘ten, kto zrywa’, zrywać ‘oderwać coś; rozerwać; unieważnić coś’.

    Zub - 1193 (Śl); 1422 (KrW) (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zuba - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubacz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaczek - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaczewski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaczyk - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaczyn - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubak - 1411 (KrW) (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubal - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubala - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubalewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubalski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubała - 1569 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zuban - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaniak - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubań - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubański - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubar - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubarek - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubarew - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubarewicz - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubariew - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubaszczyk - 1703 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaszek - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaszenko - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubaszewski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubcow - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczak - 1628 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczenko - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczewski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczuk - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczyc - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczyć - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczyk - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubczyński - 1737 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubek - 1462 (KrW) (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubel - 1522 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubelewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubelik - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubelski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubenko - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zuber - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuberda - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuberek - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuberko - 1417 (KrW) od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubernik - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuberski - 1786 od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubert - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Zubertowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Zubertowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Zubiak1721 - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubich - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubicki - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubiel - 1596 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubielew - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubielewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubielik - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubienko - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubień - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubik - 1662 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubikiewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubikowski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubil - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubilewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubin - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubiński - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubka - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubke - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubkiewicz - 1763 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubko - 1662 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubkow - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubkowicz - 1763 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubkowski - 1756 od nazwy miejscowej Zubki (kilka wsi).

    Zubków - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zublewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zublewski - od zubel ‘kawałek’.

    Zublik - 1667 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zublikowicz - 1697 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubo - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubok - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubolewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubor - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuborowski - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zuborski - od zuber ‘skała solna’, też ‘śrutownik’.

    Zubow - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubowicz - 1558 (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubowiecki - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubowski - od nazwy miejscowej Zubowice (zamojskie, gmina Komarów-Osada), Zubowo (białostockie, gmina Bielsk Podlaski).

    Zubr - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubraj - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrański - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrewicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrikowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrowicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrucki - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrycki - od nazw miejscowych Zubrzyca, Zubrzyce (kilka wsi).

    Zubryd - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryjczuk - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryjewicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryk - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryka - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrykowski - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryn - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubryniewicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrynowicz - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrzak - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrzyc - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrzycki - 1490 od nazw miejscowych Zubrzyca, Zubrzyce (kilka wsi).

    Zubrzyk - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubrzyński - od żubr, zubr ‘zwierzę z rodziny pustorożców’.

    Zubski - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubura - od ząb.

    Zuby - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubyk - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zubylewicz - (z fonetyką czeską lub ukraińską) od ząb.

    Zuc - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zucek - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuch - 1794 od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zucha - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchaj - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchajewicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchal - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchalski - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchała - 1788 od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchanek - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchaniak - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchaniewicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchaniewski - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchantke - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchański - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchara - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zucharski - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zuchejda - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchel - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchelkowski - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zucher - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zuchera - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zuchewicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchiewicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchiński - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchliński - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchlke - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchman - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmantowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmański - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmatowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmiarek - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Zuchmontowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego suochman ‘naganiacz’, też od gwarowego suchman ‘sukmana’.

    Züchner - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Zuchniak - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchniarek - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Zuchniarz - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Zuchnicki - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchniewicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchniewski - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchnik - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zucholl - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zucholla - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchoł - 1792 od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchora - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zuchorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sucher.

    Zuchowicz - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchowiec - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchowski - od zuch ‘człowiek odważny, zaradny’.

    Zuchwalski - od zuchwały ‘osznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Zuchwałowicz - od zuchwały ‘osznaczający się aroganckim sposobem bycia; ryzykant’.

    Zuchwicz - od żuchwa ‘szczęka’.

    Zuczek - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuczkiewicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuczkowski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuczonkow - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuda - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zudai - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zuder - od niemieckich nazw osobowych Suder, Sudor, te od średnio-wysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’, albo sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Zudin - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zudnek - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zudowicz - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zudro - od niemieckich nazw osobowych Suder, Sudor, te od średnio-wysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’, albo sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Zudziewicz - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zudzin - od litewskiej nazwy osobowej Žudys lub Zudas.

    Zufka - 1788 od zupa.

    Zug - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zuga - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zugaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zugajewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zugalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zugał - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zugała - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug(g), wysokoniemieckiego schuoch ‘but’, też od gwarowego sugać ‘skakać’.

    Zuger - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Züger - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Zuggermeier - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuger ‘szewc’.

    Zugmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zuj - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuja - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujew - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujewicz - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujewski - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujk - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujkiewicz - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujko - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujonok - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujus - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zujwoda - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuk - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukaczewski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukal - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukaroli - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukarolli - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukawski - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zuker - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukier - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukierberg - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukierman - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukierski - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukiert - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zukiewicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukliński - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukoszek - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukow - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukowicz - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukowiecki - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukowski - od nazw miejscowych Żukowice, Żuków, Żukowo (kilka wsi).

    Zuków - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukrowski - od niemieckich nazw osobowych Schucker, Schuckert, te od imienia złożonego Schukhart lub Sucker, ta od średniodolnoniemieckiego sucker ‘cukier’.

    Zuks - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukuł - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zukuło - od żuk ‘chrabąszcz; wół czarny’.

    Zulak - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulakowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulas - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulauf - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulc - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulczyk - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulecki - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulejko - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulewicz - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulewski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulich - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulichowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulić - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulik - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulin - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zuliński - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zülka - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulowicz - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulowski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulpa - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulpo - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zulski - od żuł ‘osad naniesiony przez wodę; szlam’, od gwarowego ‘żółw’, od zula ‘źródło wody słonej’.

    Zułaj - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuława - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Zuławnik - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Zuławski - od żuława ‘obszar powstały przy ujściu rzeki do morza’.

    Zułkiewicz - od żółty.

    Zułkowski - od żółty.

    Zułtak - od żółty.

    Zułtyński - od żółty.

    Zuma - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumach - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumis - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumiś - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumko - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumkowski - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zumski - od zumieć ‘zdumieć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Summ, ta ze słowiańskiego sum ‘ryba’ lub z dolnoniemieckiego süm, to od summen ‘zwlekać, ociągać się’.

    Zun - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zunda - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Zunde - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Zundel - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Zundelewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Zundo - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złozonych na Sund-.

    Zunek - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zunger - może od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zuniga - może od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zunis - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zunkiewicz - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zunkowski - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zuntag - 1391 od niemieckiej nazwy osobowej Son(n)tag, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sunnemtac ‘niedziela’.

    Zuń - od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca, popychać; przemieszczać się’, suna ‘skurzana sakwa’, też może od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sun-.

    Zup - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’ lub od zupa.

    Zupa - od zupa.

    Zupalla - od zupa.

    Zupała - 1500 od zupa.

    Zupan - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Zupaniec - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Zupańczyk - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Zupański - od żupan ‘staropolski ubiór męski’, też ‘naczelnik żupy (okręgu)’.

    Zupcic - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupczyński - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupek - od zupa.

    Zuper - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupiecki - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupiński - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupka - 1599 od zupa, zupka.

    Zupke - od zupa, zupka.

    Zupkowicz - od zupa, zupka.

    Zupkowski - od zupa, zupka.

    Zupnik - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zupok - (Śl) od zupa.

    Zuppa - od zupa.

    Zuppke - od zupa, zupka.

    Zuprański - od żupa ‘dawna kopalnia soli; skład solny’, też jednostka terytorialna u Słowian we wczesnym średniowieczu’

    Zur - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zura - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurad - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Zurada - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Zuradzki - od nazwy miejscowej Żurada (katowickie, gmina Olkusz).

    Zurak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurakowski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuralski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurański - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuraszek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurat - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuraw - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawa - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawczyk - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawicki - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawicz - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawiecki - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawik - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawka - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawlew - od żuraw, ze staropolskiego żoraw ‘gatunek ptaka’, także ‘przyrząd do wyciągania wody ze studni’.

    Zurawski - od nazwy miejscowej Żuraw, dawniej Żoraw też Żurawia, Żurawica (kilka wsi).

    Zurczak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurecki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurek - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurel - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurell - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zureńczewski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurka - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurke - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurko - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurkowski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurman - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta do średnio-wysoko-niemieckiego sür, süwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Zurmanek - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta do średnio-wysoko-niemieckiego sür, süwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Zuromski - od nazwy miasta Żuromin (ciechanowskie).

    Zurowiec - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurowski - od nazw miejscowych Żurów, Żurowice (kilka miejscowości).

    Zuryn - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuryń - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuryński - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zuryszak - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurzańska - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurzewicz - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurzewski - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zurzycki - od żur ‘rodzaj zupy’.

    Zus - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusa - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusan - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusel - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusiak - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusiewicz - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusik - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusin - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuske - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuski - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuskiewicz - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusko - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusman - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zusowski - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuszczak - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuszczyk - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuszek - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuszma - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuszman - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuśka - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuślik - od różnych podstaw na zu-, od imienia Zuzanna lub od niemieckiej nazwy osobowej Suß, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sües ‘miły, przyjemny’.

    Zuter - może od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego schüt(e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schüt(t)er ‘zbieracz żołędzi’; też od szuter, szut ‘żwir’.

    Zuterek - może od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego schüt(e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schüt(t)er ‘zbieracz żołędzi’; też od szuter, szut ‘żwir’.

    Zuwaka - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwal - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwala - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwalski - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwała - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwara - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuwawa - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zuz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuza - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzalak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzalek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzalin - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzalski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzałek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzan - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzaniak - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzaniuk - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzankiewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzańczyk - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzański - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzel - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzela - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzelski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzia - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuziak - 1768 od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuziakowski - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzian - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzin - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuziński - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzio - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzlik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzło - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzo - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzok - (Śl) od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuzoł - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zuzula - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zuzulak - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zuzulek - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zuzuliński - od zazula, zezula ‘kukułka’.

    Zuźka - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zuźlik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zużałek - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zużewicz - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zużlik - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zużniew - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zużydło - od imienia żeńskiego Zuzanna, znanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od hebrajskiego šušhan ‘lilia’.

    Zwabiak - od zwabić.

    Zwaczek - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwaczkiewicz - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwaczko - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwada - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadlo - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadło - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadowski - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwaduch - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadziszewski - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadziuch - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwadzki - od zwada ‘kłotnia’, swada ‘rozmach, werwa’, zwadzić ‘skłócić’.

    Zwak - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwaka - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwakuła - od żuć ‘powoli gryźć pokarm’, żuję.

    Zwalak - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalczuk - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalczuk - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalewski - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalich - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwaliczuk - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalik - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalikowski - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalina - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwaliński - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwalski - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwała - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwałek - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwałowski - od zwalić ‘zepchnąć, obalić’, dawniej też ‘zapaść się’, zwał, zwała ‘stos czegoś’, dawniej też ‘ciżba, tłok’.

    Zwan - 1210

    Zwania - 1438 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwanicki - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwaniec - 1437 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwaniecki - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwaniewic - 1409 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwaniewski - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwanitaj - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwaniuk - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwanko - 1370 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwano - 1274 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwanowic - 1393 od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwań - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwańczyk - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwańko - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwański - od zwan, zwany ‘nazywać’.

    Zwar - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwara - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarcz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarczyk - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarło - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarnas - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwaroń - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarra - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarski - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwaruń - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarusz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarycz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwaryczak - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwaryczowicz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwaryczuk - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwarysiewicz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwarysz - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’; od zarycz, zwarysz ‘robotnik w warzelni soli’.

    Zwarzana - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarzany - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwarzyński - od zwarzyć ‘ugotować, przyrządzić gorącą potrawę’.

    Zwawa - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwawczyk - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwawiak - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwawiec - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwawik - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwawy - od żwawy ‘żywotny, ruchliwy’, dawniej ‘zacięty, burzliwy’.

    Zwegliński - od nazw miejscowych typu Węglin, Węgliniec.

    Zwegrodzki - od staropolskiego wągroda ‘ogród, miejsce ogrodzony’.

    Zwęgliński - od nazw miejscowych typu Węglin, Węgliniec.

    Zwęgrodzki - od staropolskiego wągroda ‘ogród, miejsce ogrodzony’.

    Zwiaszczykiewicz - od związek, związać.

    Zwiazek - od związek, związać.

    Zwiąszczyk - od związek, związać.

    Związalec - od związek, związać.

    Związała - od związek, związać.

    Związałek - od związek, związać.

    Związek - od związek, związać.

    Związkiewicz - od związek, związać.

    Związko - od związek, związać.

    Związkowski - od związek, związać.

    Zwiefka - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwiefko - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwieja - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwiejka - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwiejski - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwienczak - od zwieńczyć ‘ozdobić wieńcem; zakończyć’.

    Zwieńczak - od zwieńczyć ‘ozdobić wieńcem; zakończyć’.

    Zwieńczek - od zwieńczyć ‘ozdobić wieńcem; zakończyć’.

    Zwieracz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’; od zwieracz ‘ten, kto zwiera’.

    Zwierało - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierałowicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiercan - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierczyk - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierełło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiereło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierew - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierewicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierko - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierkowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierłło - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierniak - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’; od dawnego zwiernik ‘dozorca zwierząt w zwierzyńcu’.

    Zwiernicki - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiernik - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’; od dawnego zwiernik ‘dozorca zwierząt w zwierzyńcu’.

    Zwierok - (Śl) od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierow - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierowicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierów - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiers - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiersz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierucha - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierucho - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwieruho - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwieryna - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwieryńczyk - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierza - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzak - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzański - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzchowski - 1705 od nazwy miejscowej Zwierzchów (piotrkowskie, gmina Bełchatów).

    Zwierzek - 1516 od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzew - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzewicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzewski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzewski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzęcki - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzina - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzkowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzlewski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzniak - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzowicz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzuchowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzychowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzycki - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzyk - 1607 od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzykowski - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzyna - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzyniec - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwierzyniecki - 1720 od nazwy miejscowej Zwierzyniec (część Krakowa).

    Zwierzyński - od nazwy miejscowej Zwierzyniec (część Krakowa).

    Zwiesigęba - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwiewka - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwiewko - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwiewski - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwięczak - od zwięk ‘dźwięk’.

    Zwięgliński - od nazw miejscowych typu Węglin, Węgliniec.

    Zwięk - od zwięk ‘dźwięk’.

    Zwięzek - od związek, związać.

    Zwięzko - od związek, związać.

    Zwifka - od zwiewać ‘unosic coś wiejąc (o wietrze), zwiać, zwieję.

    Zwigliński - od nazw miejscowych typu Węglin, Węgliniec.

    Zwijacz - 1647 od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijaczak - 1666 od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijak - 1736 od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijakowski - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijalski - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijas - 1677 od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwijasiak - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwiła - 1687 od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’.

    Zwinczak - od zwięk ‘dźwięk’.

    Zwinklewicz - od zwięk ‘dźwięk’.

    Zwińczak - od zwięk ‘dźwięk’.

    Zwionzek - (Śl) od związek, związać.

    Zwior - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiorek - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwiór - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwir - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirek - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirko - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirkowski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirowicz - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirowski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirski - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwiruk - od żwir ‘gruboziarnisty piasek’.

    Zwirydowski - od imienia Spirydon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Spyridon, ukraińskiego Spiridon, Spiryd. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich.

    Zwirz - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwirzchowski - od nazwy miejscowej Zwierzchów (piotrkowskie, gmina Bełchatów).

    Zwirzyk - od zwierz, dawniej też źwierz, w pochodnych też od zwierać ‘sczepić dwie części przedmiotu’.

    Zwirzyniecki - 1719 od nazwy miejscowej Zwierzyniec (część Krakowa).

    Zwirzyński - od nazwy miejscowej Zwierzyniec (część Krakowa).

    Zwisło - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwisłowski - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwiślak - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwiślan - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwiślewski - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwitek - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’; zwitek.

    Zwitowski - od zwijacz ‘człowiek, który coś zwija’, zwijać ‘skręcać; likwidować’; zwitek.

    Zwizło - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwizłowski - od zwisły ‘opuszczony ku dołowi; zwisający’.

    Zwodniak - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy.

    Zwodzijasz - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’; od staropolskiego zwodzijasz ‘dzień 1 kwietnia’.

    Zwodziński - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy.

    Zwoiński - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’.

    Zwoj - 1428 od zwój ‘coś zwiniętego, rola, bela’.

    Zwojak - 1736 od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’.

    Zwojasiak - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’.

    Zwojek - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’; od zwojek.

    Zwojewski - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’.

    Zwojszczyk - od zwodzić ‘wprowadzić w błąd’, dawniej też ‘opuścić w dół; przywieść; zawieść’, od dawnego zwodny ‘zwodniczy’.

    Zwol - 1328 od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwola - 1319 od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od gwarowego zwola ‘swoboda’.

    Zwolak - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od gwarowego zwola ‘swoboda’.

    Zwolakiewicz - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od gwarowego zwola ‘swoboda’.

    Zwolakowski - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od gwarowego zwola ‘swoboda’.

    Zwolał - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolan - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolana - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolanek - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolankiewicz - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolankowski - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolanowski - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolań - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolański - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolek - 1462 od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolen - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolena - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwoleniak - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwoleniewicz - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolenik - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolenkiewicz - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolennik - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwoleń - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwoleński - 1540 od nazwy miasta Zwoleń, dawniej Woleń (radomskie).

    Zwoliański - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolicki - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolik - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwoliński - 1654 od nazwy miasta Zwoleń, dawniej Woleń (radomskie).

    Zwolnicki - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi); od staropolskiego zwolen ‘zniewolony; przekonany’.

    Zwolo - 1314 od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolocki - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwoloński - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwolski - 1455 od nazw miejscowych Zwola, Wola (częste).

    Zwołak - od staropolskiego zwolić ‘zezwolić, pozwolic; oswobodzić’, w pochodnych też od nazwy miejscowej Zwola (kilka wsi).

    Zwon - od dzwonek, dzwon.

    Zwonar - od dzwonek, dzwon.

    Zwonarski - od dzwonek, dzwon.

    Zwonaruk - od dzwonek, dzwon.

    Zwonarz - od dzwonek, dzwon.

    Zwonek - od dzwonek, dzwon.

    Zwoniarek - od dzwonek, dzwon.

    Zwoniarkiewicz - od dzwonek, dzwon.

    Zwoniarski - od dzwonek, dzwon.

    Zwoniczenko - od dzwonek, dzwon.

    Zwoniecki - od dzwonek, dzwon.

    Zwonik - od dzwonek, dzwon.

    Zwonkowski - od dzwonek, dzwon.

    Zwor - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zwora - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworecki - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworek - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworko - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworniakiewicz - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zwornicki - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zwornik - 1377 od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’ lub od zwornik.

    Zworowski - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworra - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zworski - od zwora ‘element łączący dwie części urządzenia, np. klamra, rygiel’.

    Zwośkiewicz - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwośko - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwozniak - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwoźna - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwoźniak - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwoźny - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwożna - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwożniak - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwożny - od zwoźny ‘woźnica; to, co ma być zwożone’.

    Zwrotna - od zwrotny ‘zręczny, zwinny’.

    Zwrotniak - od zwrotny ‘zręczny, zwinny’.

    Zwrotnicki - od zwrotny ‘zręczny, zwinny’.

    Zwrotnik - od zwrotny ‘zręczny, zwinny’.

    Zwrotny - od zwrotny ‘zręczny, zwinny’.

    Zyba - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybach - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybacki - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybaczyński - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybajło - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybak - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybala - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybał - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybała - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybar - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybartowicz - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybek - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybel - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybelewicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyber - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyberek - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyberski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybert - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybertowicz - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyberyng - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybin - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybiński - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybiuk - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybkiewicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybko - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybkow - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybkowicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybocic - 1228 od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybol - 1414 od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyboła - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybon - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyboń - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybor - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybora - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyborowicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyborowski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyborski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybot - 1265 od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybowicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybowski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybrzyd - 1391 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zybul - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybulewicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybulski - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybuła - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybułek - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybura - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyburda - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyburski - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyburt - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zyburtowicz - od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Zybutko - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybutowicz - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybyk - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybyła - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zybyński - od zybać ‘gibnąć, chwiać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sibol.

    Zyc - od zyc ‘kurzajka’.

    Zycek - od zyc ‘kurzajka’.

    Zych - 1398 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zycha - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychajło - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychal - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychalak - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychalski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychaluk - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychał - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychar - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychard - od niemieckiej nazwy osobowej Sichert, ta od imienia złożonego Sigihart.

    Zycharo - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zycharski - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zycher - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychera - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychert - od niemieckiej nazwy osobowej Sichert, ta od imienia złożonego Sigihart.

    Zychetczyk - 1617 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychetka - 1616 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychetkowic - 1661 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychiewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychla - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychlak - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychler - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychlewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychliński - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychła - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychma - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychna - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychniewicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychnowicz - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychnowski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychol - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychon - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychoniuk - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychoń - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychor - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychora - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Zychowicz - 1598 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychowiecki - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychowski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychów - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychówka - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychra - 1438 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychski - od nazwy miejscowej Żychce (słupskie, gmina Konarzyny).

    Zychulski - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zychuła - od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zyciński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Zycki - od zyc ‘kurzajka’.

    Zycnal - od zyc ‘kurzajka’.

    Zycz - od zyc ‘kurzajka’; lub od życzyć.

    Zyczak - od zyc ‘kurzajka’.

    Zyczko - od zyc ‘kurzajka’.

    Zyczkowski - od zyc ‘kurzajka’.

    Zyczuk - od zyc ‘kurzajka’.

    Zyczyński - od nazw miejscowych Życiny (kieleckie, gmina Raków), Życzyn (siedleckie, gmina Trojanów) lub Żytna, Żytno, Żytnia (kilka wsi).

    Zydaczewski - od nazwy miasta Żydaczew (KrW).

    Zydak - od Żyd.

    Zydarczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydarek - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydczak - od Żyd.

    Zydczyk - od Żyd.

    Zydecki - od Żyd.

    Zydek - od Żyd.

    Zydel - 1325 od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydenko - od Żyd.

    Zyder - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zyderczak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zyderczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zyderowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydkiewicz - od Żyd.

    Zydko - od Żyd.

    Zydkowiak - od Żyd.

    Zydlarz - 1605 od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydlarzowicz - 1644 od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydler - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydlewicz - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydlewski - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydlik - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydło - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydok - od Żyd.

    Zydoń - od Żyd.

    Zydor - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorczak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorczuk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorek - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorkiewicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorow - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydorów - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydowicz - od Żyd.

    Zydór - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydra - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydrań - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydrański - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydrek - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydreń - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydron - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydroń - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydrowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zydrowin - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Zyduch - od Żyd.

    Zydyk - od Żyd.

    Zydylak - od zydel ‘stołek lub ławka z poręczą’.

    Zydziak - od Żyd.

    Zydzik - od Żyd.

    Zydziok - od Żyd.

    Zyfka - od żywy.

    Zyfryt - 1230 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, sigifrith.

    Zyg - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyga - 1600 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygacki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadlewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadlik - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadliński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadłowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygadłowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygaj - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygajda - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygajdowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygaliński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygalski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygaluk - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygał - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygała - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygałko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygałkowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygałło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygało - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygan - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyganek - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyganowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygański - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygar - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygard - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygardowicz - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygarek - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarewicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarkowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarlicki - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarliński - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarłowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarłowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarmistrz - 1607 od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarowski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygarski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygart - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygartowicz - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygartowski - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygaryn - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygas - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygata - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygatowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygawski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygelski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyger - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygerowicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygert - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygertowski - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygfryd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, sigifrith.

    Zygfryt - 1302 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, sigifrith.

    Zygiel - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygielewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygiello - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygielski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygieł - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygieło - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygier - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygierd - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygierewicz - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygiern-Korn - złożenia brak; Zygiern- brak; Korn 1788 od kornik ‘chrząszcz gryzący drzewo’, od korny ‘pokorny’, od niemieckiej nazwy osobowej Korn.

    Zygierski - od zegar, ze staropolskiego zeger, zygar, niektóre formy od niemieckiej nazwy osobowej Sieger.

    Zygiert - od niemieckich nazw osobowych Sieghard, Sieg(h)art.

    Zygiewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygla - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyglarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Zyglarski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Zygler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Zyglerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Zyglewicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyglewski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyglicki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygliński - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygła - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygłowicz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygma - 1635 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmała - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygman - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmanek - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmaniak - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmaniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmann - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmant - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmantowski - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmański - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmat - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmąciak - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmąt - 1788 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmind - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmińczuk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmińczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmonczuk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmond - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmoniak - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Zygmont - 1797 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmontczuk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmontowicz - 1790 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmończuk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmotczuk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuł - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmułczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmułka - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmun - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmunciak - 1631 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuncik1641 - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmunczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmund - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmundczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmundt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmundzik - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuniak - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntek - 1550 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntowicz - 1471 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntowski - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntów - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuntt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuńciak - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuńczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmuński - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmut - 1438 od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmutczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygmynt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Zygnarowicz - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygnarowski - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygnarski - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygner - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygnerski - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygnierski - zapewne od podstawy sygnał, por. sygnarek ‘mały dzwonek; sygnaturka’.

    Zygo - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygocki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygol - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygolewski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygon - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygoń - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygor - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygora - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygorowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygosz - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygota - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygowiec - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygucki - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyguć - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygud - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygul - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygula - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygulis - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygulski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyguła - 1606 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygunowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygusz - 1438 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyguszka - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyguś - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zyguta - 1645 od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygutko - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygutowski - od dawnego zygać ‘drażnić kogoś, dokuczać’, w pochodnych też od Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt.

    Zygward - od niemieckiej nazwy osobowej Siegward, ta od imienia złożonego Sigiwart.

    Zyjak - od żyć, żyję.

    Zyjer - od żyć, żyję.

    Zyjewski - od żyć, żyję.

    Zyjko - od żyć, żyję.

    Zyk - od życzyć.

    Zyka - od życzyć.

    Zykiert - od życzyć.

    Zykin - od życzyć.

    Zyko - od życzyć.

    Zykow - od życzyć.

    Zykowicz - od życzyć.

    Zykowski - od życzyć.

    Zyków - od życzyć.

    Zyktor - od życzyć.

    Zykubek - od życzyć.

    Zykun - od życzyć.

    Zykus - od życzyć.

    Zyl - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyla - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylak - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylanka - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylański - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylber - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylbera - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberberg - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberfenig - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberg - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberglajt - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberman - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberswech - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberswech - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylbersztajn - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylbersztejn - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylbert - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylbertal - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylberyng - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Zylc - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylczuk - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylik - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylin - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyliński - od nazwy miejscowej Żyliny (suwalskie, gmina Bakałarzewo).

    Zylis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylka - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylke - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylkowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylla - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylm - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zylmański - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zylmowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-dolno-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Zylowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyluk - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylut - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylwiński - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zylwis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyła - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłak - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłanis - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyława - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyławy - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłka - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłkiewicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłko - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłkowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłowicz - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zyłowski - od żyła ‘naczynie krwionośne doprowadzające krew do serca’.

    Zym - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zyma - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymak - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymalski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymałkowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zyman - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymancik - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymanek - 1623 od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymankiewicz - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymankowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymanowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymań - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymańczuk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymańczyk - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymański - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymbak - od niemieckiej nazwy osobowej Schön(e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönnebeck.

    Zymborowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od staro wysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert, też od imion słowiańskich typu Sambor, Siębor.

    Zymbski - od ząb.

    Zymek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymela - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymelka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymelke - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymella - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymelman - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymelski - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymeła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymełka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymełko - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymer - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymerman - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymiak - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymianek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymicki - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymienicz - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymiera - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymik - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymis - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymisz - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymka - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymko - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymkowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymla - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymler - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymlik - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymliński - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymlok - (Śl) od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymła - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymna - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zymni - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zymniak - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zymny - od zima; od przymiotnika zimny.

    Zymolka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymołka - od zemleć ‘rozdrobnić coś na drobne cząstki’; też od staropolskiego żemła, zemła ‘bulka pszenna, strucla’.

    Zymon - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymonik - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymoń - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymowski - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymróz - od imienia Ambroży, z łacińskiego Zmbrosius, a to z greckiego Ambrósios, od przymiotnika ambrósios ‘nieśmiertelny’. W Polsce imię notowane od XII wieku jako Ambroż, Ambroży, Jambroży.

    Zyms - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymula - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymuła - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymyn - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zymza - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Zyn - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyna - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynda - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tafta’.

    Zyndakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sind(t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szynkować ‘łupić, grabić’.

    Zyndel - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tafta’.

    Zynder - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zynderman - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zynderwald - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zyndkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tafta’.

    Zyndol - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tafta’.

    Zyndor - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zyndra - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zyndram - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Zyndul - od niemieckiej nazwy osobowej Zindel, ta od apelatywu Zindel ‘tafta’.

    Zynek - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynel - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynelt - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyner - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynger - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zyngerman - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zyngert - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zyngiel - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego zungel, züngel ‘języczek’.

    Zyngielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego zungel, züngel ‘języczek’.

    Zyngielewski - od niemieckiej nazwy osobowej Zingel, od niemieckiego Zingel ‘mur warowny’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego zungel, züngel ‘języczek’.

    Zyngier - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zyngler - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenowej Singelle.

    Zyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynicha - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynicki - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyniewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynis - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynka - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynko - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynków - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynot - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyntek - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zynter - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zyntera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia Sindhari.

    Zynwala - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyń - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Zyńgier - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Zypser - od niemieckiej nazwy osobowej Zips, ta od nazwy regionu Spisz.

    Zyr - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyra - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrak - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyran - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyranek - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrczuk - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrek - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrka - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrkow - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyro - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrolis - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrów - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrych - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zyrychta - od staropolskiego narychtować ‘przygotować, nastawić’.

    Zyrzyński - od żer, ze staropolskiego żyr ‘pokarm zwierzęcy’; też może od imion złożonych typu Żyrosław, Żyromir.

    Zys - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysakowski - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysek - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zyser - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysiak - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysiek - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysik - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysiński - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyskany - 1484 od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’, zyskany.

    Zyskawa - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyskawski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyskind - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zysko - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyskowicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyskowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zysk-Zychowiecki - złożenia brak; Zysk od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’; Zychowiecki od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zysman - może od niemieckiej nazwy osobowej Sismann lub od Süßman, por. w jidysz nazwa osobowa Zysman.

    Zysmanowicz - może od niemieckiej nazwy osobowej Sismann lub od Süßman, por. w jidysz nazwa osobowa Zysman.

    Zysowski - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zyss - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zysser - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zyszak - 1789 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zyszczak - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszczek - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszczuk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszczydura - 1497 od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszczyk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszczyński - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszek - 1796 od imion na Zy-, typu Zygmunt, ze staropolskiego Żygmunt, też od imion typu Żyrosław.

    Zyszka - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszkiewicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszko - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszkowicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszkowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyszyński - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyś - od zys ‘orzeł przedni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sis, ta od Siso z Sigismunt.

    Zyśk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyśka - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyśkiewicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyśko - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyśkowicz - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyśkowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyta - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytczak - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytek - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytelewski - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytka - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytke - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytkiewicz - 1777 od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytkin - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytko - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytkow - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytkowiak - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytkowicz - od imienia żeńskiego Zyta, pochodzenia włoskiego, od zitta ‘dziewczyna’.

    Zytnicki - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zytniewski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zytny - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zytomski - od żyto ‘gatunek zboża’.

    Zyw - od żywy.

    Zywakowski - od żywy.

    Zywalewski - od żywy.

    Zywalski - od żywy.

    Zywanowski - od żywy.

    Zywański - od żywy.

    Zywar - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith.

    Zywarski - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith.

    Zywczak - od żywy.

    Zywczok - (Śl) od żywy.

    Zywczyk - od żywy.

    Zywer - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith.

    Zywert - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith.

    Zywertowski - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith.

    Zywiałkowski - od żywy.

    Zywica - od żywy.

    Zywicki - od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Zywiczka - od żywy.

    Zywiczyński - od żywy.

    Zywiec - od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Zywiecki - od nazwy miasta Żywiec (bielskie).

    Zywiol - od żywy.

    Zywioł - od żywy.

    Zywiołek - od żywy.

    Zywko - od żywy.

    Zywna - od żywy.

    Zywner - od żywy.

    Zywolewski - od żywy.

    Zyworonek - od żywy.

    Zywort - od żywy.

    Zywot - od żywy.

    Zywrzyd - 1236 od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Zywulski - od żywy.

    Zywuszko - od żywy.

    Zyz - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyza - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzak - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzała - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzało - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzański - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzda - od zez ‘zaburzenie wzroku’, w staropolszczyźnie też (z niemieckiego) ‘sześć punktów na kostce do gry’.

    Zyzek - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzenek - 1645 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyzeński - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyziak - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyziański - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzik - 1714 od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyziński - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyziuk - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzk - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyzkowski - od zyskać ‘osiągnąć korzyść’, zysk ‘dochód, korzyść, pożytek’.

    Zyzman - może od niemieckiej nazwy osobowej Sismann lub od Süßman, por. w jidysz nazwa osobowa Zysman.

    Zyzna - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyznar - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyznarski - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyznawski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyzner - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyzniewski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyzno - 1615 od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyznowski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyzny - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyzoń - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyzula - od zyzać ‘zygać, drażnić’; od zyzula ‘kukułka’.

    Zyzulak - od zyzać ‘zygać, drażnić’; od zyzula ‘kukułka’.

    Zyzulewski - od zyzać ‘zygać, drażnić’; od zyzula ‘kukułka’.

    Zyzyk - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyźk - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyźniak - od żyzny ‘urodzajny’, dawniej też ‘pożywny’.

    Zyźniewski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyż - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyża - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżak - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżański - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżel - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżelewicz - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżniewski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyżniowski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyżnowski - od nazwy miejscowej Żyznów, dziś Żyzniewo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Zyżyk - od zyzać ‘zygać, drażnić’.

    Zyżyński - od zyzać ‘zygać, drażnić’.






    UZUPEŁNIENIE




    Zabawiony - od zabawa ‘rozrywka; bal’, dawniej też ‘zajęcie, praca; zwłoka; opóźnienie’ lub od nazwy miejscowej Zabawa (tarnowskie, gmina Radłów; krakowskie, gmina Wieliczka) lub też od nazwy herbu Zabawa lub od zabawiony.

    Zabrank - 1442 (Maz) od zabierać, zabrać ‘pozbawić kogoś czegoś; brać ze sobą; zajmować coś, wypełniać’, dawniej też ‘wyrobić w sobie coś; wyruszyć z kimś’; od dawnego zabierak ‘ten, kto zabiera’.

    Zachodzyło - od zachód ‘chwila, w której słońce przecina horyzont; strona świata’, dawniej też ‘zabieg, staranie’, zachodzić.

    Zadorycz - 1551 od zadra, też zadzier, zadzior ‘drzazga; kolec’.

    Zagorzały - od zagorzały ‘zapalony; żarliwy, zawzięty’.

    Zagorzelski - od zagorzały ‘zapalony; żarliwy, zawzięty’.

    Zagorzełek - od zagorzały ‘zapalony; żarliwy, zawzięty’.

    Zagozdzian - od za + dawne gozd las, gaj’.

    Zagóżdżan - od za + dawne gozd las, gaj’.

    Zagurowczyk - 1595 od za + góra ‘mieszkajacy za górą’.

    Zakowski - od nazw miejscowych Żakowo, Żakowice (kilka wsi).

    Zaręmba - od staropolskiego zaręba, zarąb ‘miejsce po wyciętych zaroślach’, zarąbać ‘wyrabać; zabić bronią sieczną’, też od nazwy herbu Zaręba.

    Zasługa - od zasługa ‘to, co godne uznania’, dawniej też ‘zapłata’.

    Zasłużna - od zasłużny ‘zasłużony’.

    Zawiefka - od zawieja ‘śnieżyca połączona z silnym wiatrem; wichura’.

    Zawrycz - od zawrzeć ‘gotować się, zamknąć’.

    Zawryn - od zawrzeć ‘gotować się, zamknąć’.

    Zuzul - 1412 od zazula, zezula ‘kukułka’.










     

    wrzesień 2008 r. - 17 wrzesień 2010 r.


    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005