<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Tf - Ty


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997






    Tforzewski - od nazwy miejscowej Tchórzew (kilka wsi).

    Thabos - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Thadday - od imienia Tadeusz, znanego w Polsce od średniowiecza. Pochodzi ono od aramejskiego thad daj ‘człowiek o szerokiej piersi’. W języku łacińskim przybrało formę Thaddaeus.

    Thaddey - od imienia Tadeusz, znanego w Polsce od średniowiecza. Pochodzi ono od aramejskiego thad daj ‘człowiek o szerokiej piersi’. W języku łacińskim przybrało formę Thaddaeus.

    Thadey - od imienia Tadeusz, znanego w Polsce od średniowiecza. Pochodzi ono od aramejskiego thad daj ‘człowiek o szerokiej piersi’. W języku łacińskim przybrało formę Thaddaeus.

    Thal - od podstawy tal , por. talać ‘toczyć’, tal ‘kawałek gruntu’, od niemieckiej nazwy osobowej Tal.

    Thalmann - od niemieckiej nazwy osobowej Talmann, ta od średniowysokoniemieckiego talman ‘osiedleniec mieszkający w dolinie’.

    Thamir - od tata ‘ojciec’, też od imion Tatomir, Tatumir.

    Than - od podstawy tan , por. tani ‘niewiele kosztujący; niegodny szacunku’, taniec ‘rytmiczny ruch ciała wykonywany w takt muzyki’.

    That - od tata ‘ojciec’, też od imion Tatomir, Tatumir.

    Thater - od nazwy etnicznej Tatar.

    Theda - od niemieckiej nazwy osobowej Ted , ta od podstawy Diet ; może też od teda ‘tutaj’.

    Thede - od niemieckiej nazwy osobowej Ted , ta od podstawy Diet ; może też od teda ‘tutaj’.

    Thedorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Thedy - od niemieckiej nazwy osobowej Ted , ta od podstawy Diet ; może też od teda ‘tutaj’.

    Themer - Temerius od zlatynizowanej formy genetycznie niemieckiej nazwy osobowej Temer.

    Thener - od niemieckiej nazwy osobowej Tenner, ta od nazwy, miejscowej Tenna.

    Thenior - od niemieckiej nazwy osobowej Tenner, ta od nazwy, miejscowej Tenna.

    Theodericus - 1213 od niemieckiego imienia Dietrich, to od Theodoricus, z germańskiego Theudo ‘lud’ + rihhi ‘potężny’.

    Theodorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały anatomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Theodricus - 1234 od niemieckiego imienia Dietrich, to od Theodoricus, z germańskiego Theudo ‘lud’ + rihhi ‘potężny’.

    Theresiak - od imienia żeńskiego Teresa, późno notowanego w Polscr. Pochodzenie imienia niejasne; od formy Tereska.

    Thiel - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Thiele - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Thieleczek - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Thielemann - od niemieckich nazw osobowych Theleman, Thelemann, te od imion złożonych na Diet .

    Thielman - od niemieckich nazw osobowych Theleman, Thelemann, te od imion złożonych na Diet .

    Thielmann - od niemieckich nazw osobowych Theleman, Thelemann, te od imion złożonych na Diet .

    Thom - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thoma - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomaczkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomala - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomalka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomalla - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thoman - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomanek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomann - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomanowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomas - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thome - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomeczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomeyer - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomiczny - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomke - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thommee - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thoms - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomsen - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomson - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomulka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thomys - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thon - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Thona - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Thonak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Thor - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Thorek - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Thorowski - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Thorz - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’.

    Thórz - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’.

    Thron - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Thrun - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Thumm - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Thurow - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Thurów - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Thym - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Thymian - od niemieckiej nazwy osobowej Timann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tiara - od tiara ‘nakrycie głowy papieża, króla; godność’.

    Tiarko - od tiara ‘nakrycie głowy papieża, króla; godność’.

    Tibor - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tiborski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tibura - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tiburczyk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tibus - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tic - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tice - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Ticek - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tich - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Ticha - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichaczek - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichan - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichanow - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichanowicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichanowski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichanów - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichej - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichek - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Ticheł - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichman - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tichmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tichmanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tichnik - 1391 od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tichomirow - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’; od bułgarskiego imienia złożonego Tichomir.

    Tichomirów - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’; od bułgarskiego imienia złożonego Tichomir.

    Tichomiuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichoniuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichonow - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichonowicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichoń - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichończuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichończyk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichow - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichowski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tichy - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tida - od niemieckiej nazwy osobowej Tiede, ta os imion złożonych na Diet .

    Tidas - od niemieckiej nazwy osobowej Tiede, ta os imion złożonych na Diet .

    Tide - od niemieckiej nazwy osobowej Tiede, ta os imion złożonych na Diet .

    Tidona - od niemieckiej nazwy osobowej Tiede, ta os imion złożonych na Diet .

    Tiede - od niemieckiej nazwy osobowej Tiede, ta os imion złożonych na Diet .

    Tiedor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tiedorczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tiedorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tiel - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tiela - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tielacicki - od nazwy miejscowej Telatycze (KrW; białostockie, gmina Nurzec Stacja).

    Tiele - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tieleczek - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tieleszewski - od nazwy miejscowej Telesze (KrW).

    Tieleszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tieleszko - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tieleszkow - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tieliczka - od niemieckiej nazwy osobowej Tell, ta od imion złożonych na Dal ; w pochodnych też od ukraińskiego tel’ a, czeskiego tele ‘cielę’.

    Tielmann - od niemieckich nazw osobowych Theleman, Thelemann, te od imion złożonych na Diet .

    Tiem - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Tiema - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Tier - od podstawy ter , por. wschodniosłowiańskie tierat’ ‘trzeć’, od niemieckich nazw osobowych na Ter , od łacińskiego terra ‘ziemia’, od ormiańskich nazw osobowych na Ter ; od tyrać ‘ciężko pracować; niszczyć, zużywać’, też od litewskiej nazwy osobowej Teréla; od niemieckiego Tier ‘zwierzę’.

    Tieraszkiewicz - od podstawy ter , por. wschodniosłowiańskie tierat’ ‘trzeć’, od niemieckich nazw osobowych na Ter , od łacińskiego terra ‘ziemia’, od ormiańskich nazw osobowych na Ter ; od tyrać ‘ciężko pracować; niszczyć, zużywać’, też od litewskiej nazwy osobowej Teréla; od niemieckiego Tier ‘zwierzę’.

    Tierentiew - od imienia Terentius, notowanego na Kresach Wschodnich od XV wieku, to od łacińskiego Terentius, greckiego Teréntios.

    Tierentjew - od imienia Terentius, notowanego na Kresach Wschodnich od XV wieku, to od łacińskiego Terentius, greckiego Teréntios.

    Tiereszko - od podstawy ter , por. wschodniosłowiańskie tierat’ ‘trzeć’, od niemieckich nazw osobowych na Ter , od łacińskiego terra ‘ziemia’, od ormiańskich nazw osobowych na Ter ; od tyrać ‘ciężko pracować; niszczyć, zużywać’, też od litewskiej nazwy osobowej Teréla; od niemieckiego Tier ‘zwierzę’.

    Tierientiew - od imienia Terentius, notowanego na Kresach Wschodnich od XV wieku, to od łacińskiego Terentius, greckiego Teréntios.

    Tierientjew - od imienia Terentius, notowanego na Kresach Wschodnich od XV wieku, to od łacińskiego Terentius, greckiego Teréntios.

    Tierka - od podstawy ter , por. wschodniosłowiańskie tierat’ ‘trzeć’, od niemieckich nazw osobowych na Ter , od łacińskiego terra ‘ziemia’, od ormiańskich nazw osobowych na Ter ; od tyrać ‘ciężko pracować; niszczyć, zużywać’, też od litewskiej nazwy osobowej Teréla; od niemieckiego Tier ‘zwierzę’.

    Tierka - od terkać, tyrkać ‘dotykać czegoś; terkotać’.

    Tiesler - od niemieckiej nazwy osobowej Tischler, ta od Tischler ‘stolarz’.

    Tifa - od niemieckiej nazwy osobowej Tief, ta od imienia Theudofrid.

    Tifik - od niemieckiej nazwy osobowej Tief, ta od imienia Theudofrid.

    Tigelski - od tygiel, ze staropolskiego tegiel ‘naczynie do przetapiania metali’, dawniej też ‘naczynie kuchenne’.

    Tigiel - od tygiel, ze staropolskiego tegiel ‘naczynie do przetapiania metali’, dawniej też ‘naczynie kuchenne’.

    Tikarczyk - od tyka ‘palik, żerdź’, tykać; od tyczka ‘palik, żerdź’.

    Tikielski - od tyka ‘palik, żerdź’, tykać; od tyczka ‘palik, żerdź’.

    Tikka - od tyka ‘palik, żerdź’, tykać; od tyczka ‘palik, żerdź’.

    Tiko - od tyka ‘palik, żerdź’, tykać; od tyczka ‘palik, żerdź’.

    Tikwiński - od tykwa ‘gatunek rośliny, dynia’.

    Til - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilak - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tileczek - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilewski - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilicki - od nazwy miejscowej Tylice (toruńskie, gmina Łysomice).

    Tiliński - od nazwy miejscowej Tylin (częstochowskie, gmina Mykanów).

    Tilk - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilke - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilki - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilkowski - od nazwy miejscowej Tylki (nowosądeckie, gmina Tatrzańska), Tylkowa (nowosądeckie, gmina Czarny Dunajec).

    Till - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilla - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tillack - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tillak - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tilleczek - od podstawy tyl , por. tyle, tył ‘część tylna czegoś, zadek’, otyły ‘tęgi’, od niemieckiej nazwy osobowej Till.

    Tillman - od niemieckiej nazwy osobowej Tilmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tillmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tilmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tilman - od niemieckiej nazwy osobowej Tilmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tilmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tilmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tilmanowski - od nazwy miejscowej Tylmanowa (nowosądeckie, gmina Ochotnica Dolna).

    Tilsa - od niemieckiej nazwy osobowej Tilse, ta od imion złożonych na Theud.

    Tilsch - od niemieckiej nazwy osobowej Tilse, ta od imion złożonych na Theud.

    Tilsz - od niemieckiej nazwy osobowej Tilse, ta od imion złożonych na Theud.

    Tim - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Tima - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timaczyk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timan - od niemieckiej nazwy osobowej Timann, ta od imion złożonych na Theud ; też od nazwy rośliny tymianek.

    Timanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Timann, ta od imion złożonych na Theud ; też od nazwy rośliny tymianek.

    Timaszczuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timaszenko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timaszewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timaszewski - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timaszyk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timczal - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timczenko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Time - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timek - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timen - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timenko - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timiński - od nazwy miejscowej Tymienice (sieradzkie, gmina Zduńska Wola), Tymianki (łomżyńskie, gmina Boguty Pianki).

    Timko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timochin - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timochina - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timochowicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofi - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofieiew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiej - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejczuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejczyk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejenko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiejuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofiewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofijczuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofijew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timofijewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timon - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timonczuk - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timonowski - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timończuk - od imienia Tymon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Timon.

    Timorek - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timorski - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timosiewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszczenko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszczuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszczyk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszek - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszenko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszewicz - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszewski - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszko - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszuk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timoszyk - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Timuszew - od imienia Tymoteusz, notowanego w Polsce od średniowiecza, pochodzenia greckiego Thimótheos, od timé ‘cześć’ + theos ‘Bóg’, przejmowanego we wschodniej Slowiańszczyźnie jako Tymofiej.

    Tinald - od staropolskiego tyn ‘płot, ogrodzenie’, też od imion Tymoteusz, Tymofiej, Augustyn.

    Tinaszewicz - od staropolskiego tyn ‘płot, ogrodzenie’, też od imion Tymoteusz, Tymofiej, Augustyn.

    Tinc - od nazwy miejscowej Tinz, dziś Tyniec (wrocławskie, gmina Kobierzyce).

    Tincek - od nazwy miejscowej Tinz, dziś Tyniec (wrocławskie, gmina Kobierzyce).

    Tinda - od tenda ‘zasłona, kotara’.

    Tinko - od staropolskiego tyn ‘płot, ogrodzenie’, też od imion Tymoteusz, Tymofiej, Augustyn.

    Tinosz - od staropolskiego tyn ‘płot, ogrodzenie’, też od imion Tymoteusz, Tymofiej, Augustyn.

    Tinoszenko - od staropolskiego tyn ‘płot, ogrodzenie’, też od imion Tymoteusz, Tymofiej, Augustyn.

    Tinz - od nazwy miejscowej Tinz, dziś Tyniec (wrocławskie, gmina Kobierzyce).

    Tipa - od typ ‘model, wzór; przedstawiciel’.

    Tipo - od typ ‘model, wzór; przedstawiciel’.

    Tirak - od tyrać ‘ciężko pracować, męczyć się’, od staropolskiego ‘poniewierać; gromić, łajać’.

    Tirczakowski - od nazwy osobowej Tercyjan, z łacińskiego Tertianus, notowanej w Polsce od XV wieku.

    Tirczyk - od nazwy osobowej Tercyjan, z łacińskiego Tertianus, notowanej w Polsce od XV wieku.

    Tirczyk - od tyrać ‘ciężko pracować, męczyć się’, od staropolskiego ‘poniewierać; gromić, łajać’.

    Tirek - od tyrać ‘ciężko pracować, męczyć się’, od staropolskiego ‘poniewierać; gromić, łajać’.

    Tirk - od terkać, tyrkać ‘dotykać czegoś; terkotać’.

    Tirke - od terkać, tyrkać ‘dotykać czegoś; terkotać’.

    Tirkel - od terkać, tyrkać ‘dotykać czegoś; terkotać’.

    Tirla - od tyrlić, terlić ‘ćwierkać’, tirlikać, terlikać, tyrlikać ‘wywodzić trele, ćwierkać’.

    Tirlińska - od tyrlić, terlić ‘ćwierkać’, tirlikać, terlikać, tyrlikać ‘wywodzić trele, ćwierkać’.

    Tirman - od niemieckiej nazwy osobowej Törman, ta od imion złożonych na Tiur .

    Tisarzik - od staropolskiego tesarz ‘cieśla, stolarz’, z czeskiego tesar.

    Tisbierek - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tisch - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tischbier - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tischbierek - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tischbierk - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tischenko - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tischer - od staropolskiego tesarz ‘cieśla, stolarz’, z czeskiego tesar.

    Tischler - od niemieckiej nazwy osobowej Tischler, ta od Tischler ‘stolarz’.

    Tischner - od niemieckiej nazwy osobowej Tischner, ta od nazwy miejscowej Tießen lub od nazwy osobowej Tischler

    Tisler - od niemieckiej nazwy osobowej Tischler, ta od Tischler ‘stolarz’.

    Tison - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tisonczyk - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tisończyk - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tissler - od niemieckiej nazwy osobowej Tischler, ta od Tischler ‘stolarz’.

    Tisz - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszanin - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszbier - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tiszbierek - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tiszbirek - od tazbir, taśbir, tyśbier ‘liche piwo’, to z niemieckiego Tischbier.

    Tiszczenko - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszenko - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszer - od staropolskiego tesarz ‘cieśla, stolarz’, z czeskiego tesar.

    Tiszko - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszkow - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszków - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszler - od niemieckiej nazwy osobowej Tischler, ta od Tischler ‘stolarz’.

    Tiszuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz.

    Tiszul - z fonetyką ukraińską od ciszyć, uciszyć, cichy.

    Tit - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titaniec - od tytan ‘olbrzym, siłacz’.

    Titarczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Titter, ta od imion złożonych na Theud .

    Titarenko - od niemieckiej nazwy osobowej Titter, ta od imion złożonych na Theud .

    Titarenkow - od niemieckiej nazwy osobowej Titter, ta od imion złożonych na Theud .

    Titas - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titek - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titko - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titkow - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titków - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Tito - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titon - od tytoń ‘roślina, z której liście po fermentacji służą jako używka’.

    Titoni - od tytoń ‘roślina, z której liście po fermentacji służą jako używka’.

    Titow - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tit, od gwarowego tytać, tutać (w języku dziecięcym) ‘pić’, od imienia Titus.

    Titraczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Titter, ta od imion złożonych na Theud .

    Titter - od niemieckiej nazwy osobowej Titter, ta od imion złożonych na Theud .

    Tiupin - Szulc

    Tiwonczuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Tiwoniewski - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Tiwończuk - od cywun, ciwun, cywan staropolskiego, gwarowego (z białoruskiego) ‘ekonom’.

    Tkaca - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkacewicz - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkacik - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkacz - 1443 od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczecki - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczek - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczenko - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczeń - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczew - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczewski - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczk - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczkiewicz - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczonek - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczow - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczowski - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczów - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczuk - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczuś - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczyc - 1367 od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczyk - 1482 od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczyński - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkaczyszyn - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkoc - (Śl) od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkocz - (Śl) od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkoczek - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkoczyk - od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tkotz - (Śl) od tkacz ‘rzemieślnik zajmujący się wyrobem tkanin’.

    Tlalka - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlała - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlałka - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tleja - 1599 od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlelka - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlic - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlock - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tloka - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tlolka - (Śl) od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlołka - (Śl) od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlołła - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlon - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tlółka - od tlałka ‘drzewo zetlałe’, tleć.

    Tluk - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłaczała - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłaczuk - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłaczyk - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłocz - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłoczek - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’

    Tłoczko - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłoczkowski - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłoczyk - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłoczyński - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłok - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłokacz - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłokiński - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłokowski - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłomacz - od tłumacz ‘człowiek przekładający tekst z jednego języka na inny’.

    Tłomaczyński - od tłumacz ‘człowiek przekładający tekst z jednego języka na inny’.

    Tłomak - od staropolskiego tłomok ‘tobół’, tłumok.

    Tłomakowski - od staropolskiego tłomok ‘tobół’, tłumok.

    Tłomok - 1457 od staropolskiego tłomok ‘tobół’, tłumok.

    Tłóczek - od tłoczyć ‘wyciskać, wygniatać; drukować; gnieść, dusić’, tłok ‘ścisk’, dawniej też ‘stempel; ubita ziemia’.

    Tłórz - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’.

    Tłuchowski - od nazwy miejscowej Tłuchowo (włocławskie, gmina Tłuchowo).

    Tłuczak - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczek - 1558 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczkiewicz - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczko - 1431 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczkowicz - 1627 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczykant - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczykąt - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczykont - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczymost - 1399 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczymosty - 1397 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuczyński - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuk - 1360 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłukiewicz - od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłukowic - 1483 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuksa - 1420 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłuksic - 1420 od tłuc ‘uderzać, rozbijać na kawałki, niszczyć’, od staropolskiego tłuk ‘żerdź do płuszenia ryb; tłuczek’.

    Tłumacki - od tłumacz ‘człowiek przekładający tekst z jednego języka na inny’.

    Tłumacz - od tłumacz ‘człowiek przekładający tekst z jednego języka na inny’.

    Tłumak - od staropolskiego tłomok ‘tobół’, tłumok.

    Tłumok - 1416 od staropolskiego tłomok ‘tobół’, tłumok.

    Tłusciak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuscik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłusta - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustak - 1485 od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustawa - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustek - 1492 od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’

    Tłustko - 1489 od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłusto - 1386 od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustochowicz - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustochowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłustwa - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłusty - 1434 od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszcz - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszczak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszczyk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszczykąt - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszczyński - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszek - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszkiewicz - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuszyński - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuściak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuścik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tłuściok - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Toba - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaczewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobacznik - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaczuk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaczyk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaczyński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaczyszyn - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaj - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobijjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobajka - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobajko - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobijjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobak - od tabak, tabaka, tabak ‘sproszkowany tytoń; dawniej też tytoń fajkowy’.

    Tobaka - od tabak, tabaka, tabak ‘sproszkowany tytoń; dawniej też tytoń fajkowy’.

    Tobakiernik - od tabak, tabaka, tabak ‘sproszkowany tytoń; dawniej też tytoń fajkowy’.

    Tobakowski - od tabak, tabaka, tabak ‘sproszkowany tytoń; dawniej też tytoń fajkowy’.

    Tobala - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobalczuk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Toballa - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobalski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobała - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobałkiewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobało - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobar - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobarek - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobarowski - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobarski - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobasiewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobasz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobaszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobbei - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobczyk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobczyński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego Tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobecki - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobei - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobej - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobel - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobelek - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tober - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobera - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobey - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiak - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobian - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiański - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiarczyk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiarski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiarz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobias - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiasiewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiasiewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiasik - 1680 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiasiński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiasz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszak - 1573 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszczak - 1604 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszczyk - 1601 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszek - 1603 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszowski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaszów - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiaś - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobich - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiczek - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobijjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiczuk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiczyk - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobieński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobieszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobieszko - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijański - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijas - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijasiewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijasiński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijasz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobijaszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobik - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobilski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobis - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobisiak - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobisz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiszowski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobiś - 1608 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobjański - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobjarz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobjas - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobjasz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobjaszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobka, ż. - 1367 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobka. m. - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobkiewicz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Toboja - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobojka - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobojko - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobol - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobola - 1709 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolak - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolca - 1480 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolcew - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolczewski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolczyk - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolewicz - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolewski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolic - 1399 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolicz - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolik - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Toboliszewski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolka - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolko - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolla - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobollik - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolnik - 1404 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobolszewski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Toboł - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Toboła - 1332 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Toboła - Pertkiewicz złożenia brak; Toboła 1332 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’; Pertkiewicz od pertać ‘chodzić drobnym kroczkiem, dreptać; trącać’.

    Tobołek - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobołka - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobołkiewicz - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobołowski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobor - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Tobora - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toborek - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toborewicz - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toborowicz - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toborowski - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toborski - od tabor ‘warowny obóz wojskowy; gromada przemieszczających się koczowników’; możliwe też od nazwy góry Tabor, znanej z Pisma Świętego.

    Toboszewski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobota - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobota - od niemieckiej nazwy osobowej Tubatt, ta od imienia Tac, ze starosaskiego dag ‘jasny, sławny’ + bre (ch)t.

    Tobowski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobólski - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobół - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobółka - od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Tobuch - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobulski - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobuła - 1739 od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobułka - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobuński - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobus - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Toby - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobys - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobysiak - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tobyś - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Toc - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocek - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocewicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toch - 1415 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tocha - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochacek - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochacz - 1455 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochaczek - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochaj - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochak - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochalski - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochanowicz - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochański - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochasiuk - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochasz - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochel - 1399 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochman - od niemieckiej nazwy osobowej Tochmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tochmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tochmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tochmanow - od niemieckiej nazwy osobowej Tochmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tochmański - od niemieckiej nazwy osobowej Tochmann, ta od imion złożonych na Theud .

    Tochna, ż. - 1375 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochnik - 1394 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tocholke - (Śl) od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tocholski - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochołczenko - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochonicz - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochor - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochowicz - od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tochta - 1439 od imion na To , typu Tolisław, Tomasz.

    Tociak - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocikiewicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocki - od nazwy miejscowej Toki (kilka wsi).

    Tockowiak - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocław - od zgermanizowanej nazwy osobowej Tetzlaff, ta od słowiańskiego imienia złożonego Teslav, bądź Těchoslav, od staropolskiech imion Ciesław, Ciechosław.

    Tocuk - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocukiewicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tocz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczak - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczalski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczała - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczaniuk - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczek - 1413 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’; od toczek dawniej ‘krążek, obwódka’.

    Toczeński - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczewski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczka - 1420 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczkiewicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczko - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczkowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczkulak - 1786 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczna - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczołowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczona - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczony - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczydłowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’; od staropolskiego toczydło ‘urządzenie do ostrzenia broni’.

    Toczyk - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyka - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczykowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczył - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyłkowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyłło - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyłowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyn - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyński - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toczyski - 1569 od nazwy miejscowej Toczyski, Toczyska (kilka wsi).

    Toczywoda - 1630 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toć - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tod - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Toda - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały Natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todaj - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todajewski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todara - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todarów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todarski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tode - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Toder - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todla - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todlak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todo - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todolski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todoluk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todor - 1420 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorek - 1427 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorka - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todorski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todoruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todos - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todoska - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todosko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todoś - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todośka - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todośko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todór - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todros - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todryk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todrzak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todur - 1427 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todynek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todys - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todysiak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todyszak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todyś - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todytko - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todzi - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todzia - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todziej - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todzik - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Todzio - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tofejko - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofel - 1449 od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Toff - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Toffel - 1449 od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Toffelski - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Toffil - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Tofiel - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Tofik - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Tofil - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofilewicz - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofilo - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofilski - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofiluk - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofiło - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofin - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofka - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Tofkin - od imienia Teofil, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzącego od greckiego Theóphilos, to od theos ‘Bóg’ + philos ‘przyjaciel’.

    Toflik - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Tofliński - od niemieckiej nazwy osobowej Toffel, ta od imienia Christoforus.

    Tog - od niemieckiej nazwy osobowej Dog, ta od imion złożonych na Tug lub od toga ‘uroczysta szata’.

    Togan - od niemieckiej nazwy osobowej Dog, ta od imion złożonych na Tug lub od toga ‘uroczysta szata’.

    Togias - od niemieckiej nazwy osobowej Dog, ta od imion złożonych na Tug lub od toga ‘uroczysta szata’.

    Togiel - od niemieckiej nazwy osobowej Dog, ta od imion złożonych na Tug lub od toga ‘uroczysta szata’.

    Togiński - od niemieckiej nazwy osobowej Dog, ta od imion złożonych na Tug lub od toga ‘uroczysta szata’.

    Toia - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Toja - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojak - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojan - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojanka - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojanowicz - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojanowski - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojewski - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojka - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojs - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojsa - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojsiak - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojszczak - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tojza - zapewne od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, z sufiksem j .

    Tok - 1324 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Toka - 1376 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokacz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokaczewski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokaczyński - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokaj - od tokaj ‘gatunek wina produkowanego w okolicy miasta Tokaj na Wegrzech’.

    Tokajew - od tokaj ‘gatunek wina produkowanego w okolicy miasta Tokaj na Wegrzech’.

    Tokajski - od tokaj ‘gatunek wina produkowanego w okolicy miasta Tokaj na Wegrzech’.

    Tokajuk - od tokaj ‘gatunek wina produkowanego w okolicy miasta Tokaj na Wegrzech’.

    Tokalski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokaluk - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokan - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokar - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarcik - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarczak - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarczuk - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarczyk - 1614 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarek - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarew - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarewicz - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarewski - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarka - 1636 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarkiewicz - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarnicki - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarowski - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarski - 1440 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’; od przymiotnika tokarski lub od nazwy miejscowej Tokary (kilka wsi).

    Tokarz - 1445 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzak - 1724 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzczyk - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzewicz - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzewski - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzowic - 1466 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokarzyk - 1614 od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokas - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokasa - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokasz - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tokicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokiel - od węgierskiej nazwy osobowej Tekely.

    Tokielak - od węgierskiej nazwy osobowej Tekely.

    Tokieli - od węgierskiej nazwy osobowej Tekely.

    Tokisz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokocz - (Śl) od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokojuk - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokon - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokonowski - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokoń - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokowicz - od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tokulski - 1779 od toczyć ‘obracać, przesuwać, wprawiać w ruch’, tok ze staropolskiego ‘naczynie na płyny, beczka; część rzędu końskiego’.

    Tol - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tola - 1418 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolach - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolaga - od telega, też dawne kresowe (z rosyjskiego) telaga, telęga, talaga, teliga ‘prosty wóz gospodarski’.

    Tolak - 1440 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolala - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolar - od talar, też taler ‘moneta srebrna’.

    Tolarczyk - od talar, też taler ‘moneta srebrna’.

    Tolaronek - od talar, też taler ‘moneta srebrna’.

    Tolarowski - od talar, też taler ‘moneta srebrna’.

    Tolarski - od talar, też taler ‘moneta srebrna’.

    Tolas - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolaska - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolasz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolaszek - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolek - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toleniowic - 1446 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toleń - 1428 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolesiewicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolewicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolewski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolęba - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolęcic - 1424 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolęda - 1304 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toli - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolia - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolias - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toliba - 1392 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toliczenko - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toliczenko - Bernatowicz złożenia brak; Toliczenko od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol; Bernatowicz w grupie nazwisk pochodzących od imienia Bernard, notowanego w Polsce od XII wieku, pochodzenia germańskiego, od Bernhard, to od beren ‘niedźwiedź’ i hard ‘mocny’.

    Tolik - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolikowski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolim - 1375 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolima - 1218 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolino - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toliński - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolis - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolisz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toliszkowic - 1399 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolka - 1400 od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolko - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolkowski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toll - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolla - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tollak - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tollas - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tollik - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tollin - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolloch - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolma - od niemieckiej nazwy osobowej Tol (l)mann, ta od średnioniemieckiego tol ‘cło’.

    Tolman - od niemieckiej nazwy osobowej Tol (l)mann, ta od średnioniemieckiego tol ‘cło’.

    Tolo - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toloch - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Toloń - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolosz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolpa - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tolpik - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tolpkowski - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tolski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolula - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tolus - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołach - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołacz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołaczko - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołaj - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołajczyk - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołajko - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołakiewicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołakowski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołałaj - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołarz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołcz - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołczyk - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołczyński - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołczyżewski - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołeczko - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołek - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkacz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkaczew - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkaczewicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkaczewski - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkan - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkaniuk - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkanowicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkiewicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkin - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkoczko - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkowicz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołkowiec - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołło - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołłoczko - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołocz - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołoczka - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołoczkiewicz - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołoczko - 1676 od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Tołon - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołoń - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołończyk - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołoński - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołopiłło - od białoruskiego tałapa ‘pluskanie się’, ukraińskiego talapati ‘chlapać się’.

    Tołopiło - od białoruskiego tałapa ‘pluskanie się’, ukraińskiego talapati ‘chlapać się’.

    Tołopka - od białoruskiego tałapa ‘pluskanie się’, ukraińskiego talapati ‘chlapać się’.

    Tołoś - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołowiński - 1576 od nazwy miejscowej Tołwin (białostockie, gmina Siemiatycze).

    Tołpa - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpacz - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpak - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpan - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpasz - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpik - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołposz - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołpyho - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Tołscik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołsta - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstoj - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstołucki - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstow - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstuch - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstucha - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołsty - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstych - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstyko - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołstykowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołszczyk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołściak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołścik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołściuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołśtyko - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tołwa - 1416 od dawnego tołw ‘tułów’.

    Tołwacz - 1445 od dawnego tołw ‘tułów’.

    Tołwiński - 1576 od nazwy miejscowej Tołwin (białostockie, gmina Siemiatycze).

    Tołysz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołyz - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tołyż - od imion złożonych typu Toligniew, Tolisław, także Anatol.

    Tom - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Toma - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomach - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomacha - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomachów - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomacik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomacki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczakowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczok - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaczyszyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomada - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomadzki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaja - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomajczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomajer - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomajewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomak - 1369 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomakalski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaków - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomal - 1423 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomala - 1444 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalak - 1685 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaliszak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalla - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalów - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomalski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaluk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomała - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Toman - 1434 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomana - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomandl - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaniak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaniewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaniewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaniuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomankiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomann - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanowa - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanowicz - 1442 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomanowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomań - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomańczok - (Śl) od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomańczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomańczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomańska - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomański - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomar - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomara - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomarczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomarek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomarenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomarzyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomas - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaschek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaschewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiakiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiekiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasik - 1709 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasikiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasini - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasionek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasiuniewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaske - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaski - 1711 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaskiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomassi - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasson - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomassy - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasy - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomasza - 1403, m. od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszan - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszczenik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszczennik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszczyk - 1627 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszek - 1523 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszek - Rzeźnik złożenia brak; Tomaszek 1523 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma; Rzeźnik od rzeźnik.

    Tomaszenik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszew - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszewicz - 1483 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszewski - 1459 od nazw miejscowych typu Tomaszewo, Tomasze (liczne).

    Tomaszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszka, m. - 1424 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszkow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszkowicz - 1549 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszny - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszon - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszowicz - 1426 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszowski - 1447 od nazw miejscowych typu Tomaszewo, Tomasze (liczne).

    Tomaszowszczyk - 1728 od nazw miejscowych typu Tomaszewo, Tomasze (liczne).

    Tomaszów - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszun - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszunas - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszy - 1438 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszycki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszyczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszynas - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszyniec - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszynus - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaszys - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaścik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaśkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomaśko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomatczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomawiak - od nazwy miejscowej Tomawa (piotrkowskie, gmina Łęki Szlacheckie).

    Tomawski - od nazwy miejscowej Tomawa (piotrkowskie, gmina Łęki Szlacheckie).

    Tomazik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomcia - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomciak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomciów - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomcyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomcza - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczak - Kozłowski złożenia brak; Tomczak od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma; Kozłowski 1386 od nazw miejscowych Kozłów, Kozłowo (częste).

    Tomczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczakowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczala - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczański - 1618 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczar - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczar - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomcziński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym F od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.oma, Choma.

    Tomczk - (Pom) od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczok - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczonek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczonok - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczyc - 1350 51 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczycki - 1668 od nazwy miejscowej Tomczyce (kilka wsi).

    Tomczyk - 1605 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczykiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczykowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczyna - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczys - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomczyszyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tome - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomecek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomecha - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomechna - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomecki - 1629 od nazwy miejscowej Tomki (toruńskie, gmina Zbiczno).

    Tomeczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeczka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeczko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeczkowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeczkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomek - 1372 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomel - 1380 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomela - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomelik - 1657 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeliszek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomelka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomella - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomen - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomenczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeńczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomerski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomerz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomes - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomesch - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomesz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomeś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tometczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomia - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiakowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiał - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiałojc - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiałojć - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiałość - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiałowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiasik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomic - 1414 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomica - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomicki - 1709 od nazwy miejscowej Tomice (kilka wsi).

    Tomicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczna - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczny - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiczyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomić - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomidaj - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tomidajewicz - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tomiec - 1397 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomies - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomieś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomika - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomikiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomikowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomil - 1372 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilenko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomilli - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiła - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiłło - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiło - 1471 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiłojć - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiłow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiłowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiłowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tominczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tominiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tominiuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomińczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomioła - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomisia - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomisz - 1295 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiszczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiszczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiszek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiszyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomita - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomiza - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomizak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomizik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomja - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomka, m. - 1239 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkalski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkała - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomke - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkiel - 1576 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkielski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkieł - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomko - 1265 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkotonis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkow - 1468 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkowiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkowicz - 1454 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkowicz - Chrzanowski złożenia brak; Tomkowicz 1454 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma; Chrzanowski 1412 od nazw miejscowych Chrzanów, Chrzanowo, Chrzanowice (kilka wsi).

    Tomkowid - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomków - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkun - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkus - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkutonis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomkutowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Toml - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomlak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomlik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomlin - 1355 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomłowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomm - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomola - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoliszek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolla - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomolski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomołowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomon - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoń - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomor - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomorowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomorowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomorski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomos - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomosczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomosiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomosik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomosz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoszczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoszczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoszek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoszewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoszuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomoś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomotczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomowiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomowicz - 1476 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tompa - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompalski - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompała - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompczyk - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompczyński - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompek - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompik - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompkowski - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompłowicz - od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tompol - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Tompolski - od nazwy miejscowej Topola (kilka wsi).

    Tompolski - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Tompor - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’

    Tomporek - od stąpor ‘tłuczek’.

    Tomporek - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Tomporowski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Tomporski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Tompór - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Tomprowski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toms - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsa - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomscha - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomschak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomschik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsia - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsiński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsio - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomsza - 1403 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszej - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszey - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszik - (Śl) od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszyc - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszyk - 1381 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomszys - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomul - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomula - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomulski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomułka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomułowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomuń - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomus - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomusiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomusik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomusiuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomusko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomuszczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomuszek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomuszun - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomuś - 1603 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyc - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomycz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyczkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomys - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomysek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomysz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomyślak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomza - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomzakowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomzik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomziński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomża - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tomżyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Ton - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tona - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonacki - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonaczew - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonakiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonal - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonalczyk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonalski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonała - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonas - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonasiak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonasiek - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonasik - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonasikiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonasko - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonaś - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonczew - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonczewski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonczyk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonczyński - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonczyszyn - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tondaś - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondecki - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondek - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondel - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondela - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tonder - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondera - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tonderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tonderski - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tonderys - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tonderyś - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondor - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondorys - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondos - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondowski - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondra - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondryk - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondul - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondus - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondyko - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondyra - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondyriak - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondyrys - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tondys - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tondytko - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Toneczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonek - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonel - 1465 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonela - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toneńczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonewczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonewo - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonewski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toni - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonia - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniakiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniarz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonias - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniasz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniaszewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonibor - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonic - 1440 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonica - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniczak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniczek - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniczyk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniec - 1450 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonieło - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonieńczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonikiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonikowiak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonikowski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonin - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toninczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toninkiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonińczuk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniński - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniowski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonis - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniszewski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toniukiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonka - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkan - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonke - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonki - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkiel - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkiewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkin - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonklewicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonko - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkow - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkowiak - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkowicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonkowski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonków - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonn - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonolewski - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonow - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonowicz - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tonta - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tontalski - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tontała - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tontarski - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tonton - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tontor - od tątać ‘szukać, krzątać się’.

    Tonys - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    TonzyńskiToń - 1432 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tończyk - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tończyński - od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tońdel - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tońka - 1424 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Tońko - 1479 od podstawy ton , por. toń ‘głębia’, dawniej też ‘krytyczna sytuacja; przerębla’, tonąć ‘pogrążać się’, ton ‘dźwięk; zabarwienie czegoś’, od imienia Antoni.

    Toński - 1751 od nazwy miejscowej Tonia (kaliskie, gmina Doruchów).

    Top - od topić.

    Topa - od topić.

    Topaczewski - od topić.

    Topadło - od topić.

    Topaj - od topić.

    Topajew - od topić.

    Topajka - od topić.

    Topal - od topić.

    Topalewski - od topić.

    Topalski - od topić.

    Topała - od topić.

    Topałow - od topić.

    Topczak - od topić.

    Topczenko - od topić.

    Topczewski - 1640 od nazwy miejscowej Topczewo (białostockie, gmina Wyszki).

    Topczowski - od nazwy miejscowej Topczewo (białostockie, gmina Wyszki).

    Topczułko - od topić.

    Topczyłko - od topić.

    Topel - 1484 od topić lub od niemieckiej nazwy osobowej Topel.

    Toper - od niemieckich nazw osobowych Toper, Topper.

    Topercer - od niemieckich nazw osobowych Toper, Topper.

    Toperek - od niemieckich nazw osobowych Toper, Topper.

    Toperowicz - od niemieckich nazw osobowych Toper, Topper.

    Toperski - od niemieckich nazw osobowych Toper, Topper.

    Topf - od niemieckiej nazwy osobowej Topf, ta od średniowysoko niemieckiego topf ‘garnek’.

    Topfer - od niemieckiej nazwy osobowej Topf, ta od średniowysoko niemieckiego topf ‘garnek’; od niemieckiej nazwy osobowej Topfer.

    Töpfer - od niemieckiej nazwy osobowej Topf, ta od średniowysoko niemieckiego topf ‘garnek’.

    Topfner - od niemieckiej nazwy osobowej Topf, ta od średniowysoko niemieckiego topf ‘garnek’; od niemieckiej nazwy osobowej Topfner.

    Topiałkowski - od topić.

    Topiarz - od topić.

    Topiasz - od topić.

    Topic - od topić.

    Topicha - od topić.

    Topiczewski - 1569 od nazwy miejscowej Topczewo (białostockie, gmina Wyszki).

    Topiej - od topić.

    Topiel - od topić.

    Topiela - od topić.

    Topielec - od topić.

    Topielecki - od topić.

    Topielski - od topić.

    Topiełkowski - od topić.

    Topij - od topić.

    Topik - od topić.

    Topil - od topić.

    Topiliński - od topić.

    Topilowski - od topić.

    Topilski - od topić.

    Topiłka - od topić.

    Topiłko - od topić.

    Topinek - od topić.

    Topinka - od topić.

    Topinko - od topić.

    Topiński - od topić.

    Topioł - od topić.

    Topisz - od topić.

    Topka - od topić.

    Topke - od topić.

    Topkin - od topić.

    Topko - od topić.

    Topkowski - od topić.

    Topla - od topić.

    Töpler - od topić.

    Toplewski - od topić.

    Topła - od topić.

    Topłacz - od wschodniosłowiańskiego tołocz ‘stępa; tłoczyć; rozbijać, rozdrabniać’.

    Topnik - od topić.

    Topoczewski - od topić.

    Topoczyłko - od topić.

    Topoczyński - od topić.

    Topol - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topola - 1482 od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolan - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolanek - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolański - nazwy miejscowej Topolany (białostockie, gmina Michałowo).

    Topolewicz - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolewski - od nazwy miejscowej Topolowa (skierniewickie, gmina Teresin).

    Topolicki - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topoliński - nazwy miejscowej Topolin (kilka wsi).

    Topolla - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolniak - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolnicki - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topolowski - od nazwy miejscowej Topolowa (skierniewickie, gmina Teresin).

    Topolski - 1464 od nazwy miejscowej Topola (kilka wsi).

    Topoluk - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topoła - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topor - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topora - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporczak - 1619 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporczyk - 1631 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporek - 1393 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporewicz - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporewski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporka - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporkiewicz - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporko - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporków - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topornicki - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporow - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporowicz - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporowski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporski - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporyński - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporysek - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporzak - 1696 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporzycki - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporzynek - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporzysko - 1397 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; od gwarowego toporzysko ‘rękojeść topora lub młota; duży topór’.

    Toporzysz - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toporzyszek - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Toposzkiewicz - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topowiak - od topić.

    Topól - od topola ‘drzewo z rodziny wierzbowatych’.

    Topólski - od nazwy miejscowej Topola (kilka wsi).

    Topór - 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topór - Futer złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Futer od staropolskiego futer, futro ‘żywność, pasza, kożuch’.

    Topór - Huciański złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Huciański od chęć, także chuć ‘pragnienie, ochota’, może też od huta.

    Topór - Jadzarz złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Jadzarz od jad ‘trucizna’, jadać, jadzić, od imion typu Jadwiga, Jadam (= Adam).

    Topór - Kamiński złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Kamiński 1398 od nazw miejscowych typu Kamień, Kamienna, Kamieńsko (częste).

    Topór - Kapac złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Kapac brak.

    Topór - Kisielnicki złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Kisielnicki 1472 od nazwy miejscowej Kisielnica (łomżyńskie, gmina Piątnica).

    Topór - Mądry złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Mądry 1340 od mądry.

    Topór - Mięsiar złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Mięsiar od mięso; od mäsiar ‘rzeźnik.

    Topór - Orawiec złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Orawiec 1614 od nazwy miasta regionu i rzeki Orawa.

    Topór - Smaś złożenia brak; Topór 1306 od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’; Smaś od niemieckiej nazwy osobowej Schmach, ta od średniowysokoniemieckiego smaeche ‘mały, niepokaźny’.

    Topp - od topić.

    Toppa - od topić.

    Toppich - od topić.

    Topulski - od nazwy miejscowej Topola (kilka wsi).

    Topuór - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topur - od topór ‘rodzaj siekiery, dawna broń obuchowa, później narzędzie do rąbania’ lub od nazwy herbowej Topór’.

    Topuszczak - od topić.

    Topuszek - od topić.

    Topuziak - od topić.

    Topuzow - od topić.

    Topy - od topić.

    Topyła - od topić.

    Topyłło - od topić.

    Topyło - od topić.

    Topyszko - od topić.

    Tor - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Tora - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torał - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torała - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toran - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torana - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torański - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torarz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toras - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torasewicz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toraska - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toraszczuk - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torawa - 1526 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torawczyk - 1539 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torawka - 1536 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torawkowicz - 1603 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torawowicz - 1598 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torba - 1387 od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbacki - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbaj - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbak - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbakiewicz - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbal - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbański - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbarczyk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbarz - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbe - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbecki - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiaczyk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiak - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiarczyk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbicki - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbicz - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiczuk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiczyk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiejew - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiel - 1714 od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’ lub od torbiel ‘narośl skórna’, też ‘choroba drzew’.

    Torbik - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiłow - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbin - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbiński - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbis - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbisz - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbos - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbowski - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbus - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbusiński - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torbuś - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torc - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torcha - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchala - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchalla - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchalski - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchała - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchan - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchata - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchoł - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchół - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torchuła - od tarchać ‘gadać, przebąkiwać; czochrać; targać’.

    Torcz - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczak - 1797 od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torczałowicz - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczek - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczelewski - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczewski - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczuk - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczyk - 1662 od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torczyło - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczyn - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczyniak - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczynowicz - od tarcza, ze staropolskiego tarcz, też od gwarowego tarczeć.

    Torczyński - od nazwy miejscowej Tarczyn (warszawskie, gmina Tarczyn).

    Toreba - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torebiński - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torebk - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torebka - 1672 od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’; od torebka.

    Torebko - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torecki - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torek - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toren - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torenc - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torencz - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torens - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torent - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torentz - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Toreńczak - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torepko - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Toretz - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torewicz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toreżyński - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor

    Toręc - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torędz - od łacińskiego torrens ‘potok’.

    Torfa - od torfa, torf ‘skała osadowa powstała z obumarłej roślinności bagiennej’.

    Torfiński - od torfa, torf ‘skała osadowa powstała z obumarłej roślinności bagiennej’.

    Torgaczenko - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torge - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torge.

    Torgiel - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgoński - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgorz - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgosz - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgowcew - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgowski - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torgulski - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torhala - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torhan - od targ ‘wymiana towarów; rynek; jarmark’, targać ‘rwać, szarpać’.

    Torka - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkacewicz - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkajło - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkasiewicz - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torke - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkiewicz - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torko - 1394 od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkoniak - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkowiak - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkowicz - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkowski - od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torkuł - 1796 od tork ‘kantar dla konia’, por. też torka ‘tarnina’.

    Torla - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torlecki - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torlewicz - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torlicki - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torlikowski - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torliński - od gwarowego torlać ‘toczyć, tarzać się’.

    Torlopp - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Torłap - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Torłop - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Torłopek - 1491 od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Torłopp - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Torma - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Torman - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Tormann - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Tormanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Tormański - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’

    Tormas - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Tormela - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Tormiński - od niemieckiej nazwy osobowej Tormann, ta od średniowysokoniemieckiego tor ‘brama’.

    Torn - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornachowicz - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornal - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornalczyk - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornaszek - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornawa - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornawski - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Torniak - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Torniewicz - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Torniewski - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Torno - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornos - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornow - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Tornowski - od staropolskiego tarn ‘cierń’; od niemieckiej nazwy osobowej Torn, ta od słowiańskiego tarn.

    Torobiłow - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torobiński - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Torobko - od torba ‘worek, sakiewka’, dawniej ‘część żołądka’.

    Toroch - od ukraińskiego toroch ‘grzechotka; krążek’.

    Torochło - od ukraińskiego toroch ‘grzechotka; krążek’.

    Torochow - od ukraińskiego toroch ‘grzechotka; krążek’.

    Torochowicz - od ukraińskiego toroch ‘grzechotka; krążek’.

    Torochów - od ukraińskiego toroch ‘grzechotka; krążek’.

    Toroj - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torok - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor

    Torokan - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torolczuk - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torolus - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toron - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toroncak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toronczak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toronczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toroniewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toroniewski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toronowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toroń - od nazwy miasta Toruń; formy nowsze też od turoń ‘postać z bożonarodzeniowych obrzędów ludowych’.

    Torończak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torończuk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torończyk - od nazwy miasta Toruń; formy nowsze też od turoń ‘postać z bożonarodzeniowych obrzędów ludowych’.

    Torończyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Toroński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Torop - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Toropa - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Toropiła - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Toropolski - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Toropow - od staropolskiego torłop ‘kożuch, futro’.

    Toros - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torosek - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torosiewicz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toroszczyk - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toroszewski - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torowicz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torowski - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toroz - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torój - od nazwy miasta Toruń.

    Toróń - od nazwy miasta Toruń.

    Toróńczyk - od nazwy miasta Toruń.

    Torpis - od torp ‘sąsiek w stodole’.

    Torpitz - od torp ‘sąsiek w stodole’.

    Torsa - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torsalewski - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torschmied - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torsdalen - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torski - od nazw miejscowych na Tor , por. Torki (przemyska, gmina Medyka).

    Torstensson - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torsz - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torszenko - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torszmid - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torszmied - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Torszyna - od tors ‘górna część tułowia’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Torsch.

    Tort - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Torta - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortuna - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortuniak - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortuń - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortuński - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortyna - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Tortyński - od tort ‘ciasto przekładane masą’.

    Toruch - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torucki - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toruczyk - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toruj - od nazwy miasta Toruń.

    Torula - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torun - od nazwy miasta Toruń.

    Torunczak - od nazwy miasta Toruń.

    Toruniak - od nazwy miasta Toruń.

    Toruniewski - od nazwy miasta Toruń.

    Toruń - 1414 od nazwy miasta Toruń.

    Toruńczak - od nazwy miasta Toruń.

    Toruńczek - od nazwy miasta Toruń.

    Toruńczyk - od nazwy miasta Toruń.

    Toruński - 1399 od nazwy miasta Toruń.

    Torus - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Toruszewski - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Torz - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torza - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzak - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzawa - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzec - 1418 od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzech - 1455 od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzecki - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzeński - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzewicz - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzewski - od nazwy miejscowej Torzewo (włocławskie, gmina Topólka).

    Torzyk - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzyński - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Torzyski - od staropolskiego torzeć ‘rozkładać się, gnić’.

    Tos - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosak - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosakowski - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosan - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosch - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toschek - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toschka - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosek - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosiak - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosiek - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosień - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosiewicz - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosik - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosik - Warszawiak złożenia brak; Tosik od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni; Warszawiak od nazwy miejscowej Warszewo (kaliskie, gmina Opatówek), Warszow, dziś Warszów (kieleckie, gmina Pawłów), w nowszych czasach od miasta Warszawa, dawniej Warszewa, Warszowa.

    Tosiński - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toska - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosko - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toss - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tossa - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tossner - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tost - 1368 od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tosta - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tosti - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tosto - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tosz - 1398 od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tosza - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszak - 1400 od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszakowski - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszczka - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszczyński - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszek - 1478 od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszew - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszewski - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszka - 1400 od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszke - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszko - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszkow - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszkowic - 1403 od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszkowski - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszner - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toszyński - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Toś - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tościk - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tościszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tośka - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tośko - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tośkowski - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tośman - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tośnik - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tośta - od niemieckiej nazwy osobowej Tost, ta od nazwy miasta Tost, dziś Toszek (katowickie).

    Tot - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Tota - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Total - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totala - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totan - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totar - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totara - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totarczak - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totarewicz - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totarski - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totarynowicz - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totarzycki - od gwarowego totaronić się ‘iść chwiejnym krokiem ociężałym’, może też od Tatar.

    Totas - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totek - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Toth - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totka - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totoczko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totoj - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totol - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Toton - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totoń - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totos - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totosiński - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totosko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totoszko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totoś - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totośko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totrycz - od gwarowego totrać się ‘guzdrać się’.

    Totrzak - od gwarowego totrać się ‘guzdrać się’.

    Tott - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Tottka - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Tottoczko - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totula - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totuń - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totus - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totuszyński - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totys - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totysz - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Totzki - od nazwy miejscowej Toki (kilka wsi).

    Totzki - od nazwy miejscowej Toki (kilka wsi).

    Totzlaff - od zgermanizowanej nazwy osobowej Tetzlaff, ta od słowiańskiego imienia złożonego Teslav, bądź Těchoslav, od staropolskiech imion Ciesław, Ciechosław.

    Totzlaff - od zgermanizowanej nazwy osobowej Tetzlaff, ta od słowiańskiego imienia złożonego Teslav, bądź Těchoslav, od staropolskiech imion Ciesław, Ciechosław.

    Tousciuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tousta - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Toustochowicz - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tousty - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Touszek - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Touścik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Touściuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towar - 1427 od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towara - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towarek - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towarewicz - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towariański - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towarnicki - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towarowski - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towarzysz - 1580 od towarzysz ‘uczestnik wspólnej pracy lub zabawy’; w dawnym wojku polskim szlachcic zaciągający się do chorągwi z własnym pocztem’.

    Towiański - od nazwy miejscowej Towainy (skierniewickie, gmina Sochaczew).

    Towoła - 1449 od staropolskiego toboła, też tobola ‘torba podróżna’.

    Toworek - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Toworowski - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Toworus - od towar ‘produkt przeznaczony do sprzedaży’.

    Towpasz - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpaszko - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpeniuk - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpieko - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpik - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpycha - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpyga - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpyha - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpyszka - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towpyszko - od tołpa (z rosyjskiego) ‘uformowana bryłka soli’.

    Towster - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towstiuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towstjenko - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towstokory - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towstolak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towstyga - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towściak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towścik - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Towściuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tór - od tor ‘droga, trasa’, torować ‘przecierać szlak’, od niemieckiej nazwy osobowej Tor.

    Tórz - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’.

    Tórzewski - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’.

    Tósz - od imion na To , typu Tomasz, Tomisław, też Antoni.

    Tóth - od niemieckiej nazwy osobowej Tott, ta od średniowysokoniemieckiego tote, totte chrzcielnica, ojciec chrzestny’.

    Traba - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabaczów - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabajło - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabała - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabaszko - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabczys - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabiński - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabka - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabo - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabos - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabski - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabsza - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabszo - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabszyc - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabszys - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabuc - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabuć - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabuła - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabuszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trabuś - od niemieckiej nazwy osobowej Trab, ta od imion złożonych na Drab ; może też od trąba ‘’dęty’.

    Trac - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traca - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracek - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracewicz - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracewski - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Trach - 1409 od trach ‘smok’.

    Trachała - od trach ‘smok’.

    Trachanowicz - od trach ‘smok’.

    Trachanowski - od trach ‘smok’.

    Trachim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimiec - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimik - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachimów - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachman - od niemieckiej nazwy osobowej Trachmann, ta od Trache ‘smok’.

    Trachmann - od niemieckiej nazwy osobowej Trachmann, ta od Trache ‘smok’.

    Trachmiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachmniewicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachmowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachniewicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trachow - od trach ‘smok’.

    Trachowiak - od trach ‘smok’.

    Trachowicz - 1390 od trach ‘smok’.

    Trachowiok - (Śl) od trach ‘smok’.

    Trachowski - od trach ‘smok’.

    Traciak - od tracić.

    Tracichleb - od tracić; od utrata, tratować.

    Traciecki - od tracić; od utrata, tratować.

    Traciewicz - 1486 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traciewicz - od tracić; od utrata, tratować.

    Tracik - od tracić.

    Tracikiewicz - od tracić.

    Tracikowski - od tracić.

    Traciłowski - od tracić.

    Traciuk - od tracić.

    Tracki - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Trackiewicz - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracy - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracyk - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tracz - 1416 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczak - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczek - 1612 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczewski - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczk - (Maz) od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczka - 1474 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczkiewicz - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczkow - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczkowski - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczowicz - 1560 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczuk - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczun - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczyk - 1678 od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczykiewicz - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Traczykowski - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’ lub od nazwy miejscowej Traczykowa (nowosądeckie, gmina Jordanów).

    Traczynowski - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’ lub od traczyny ‘trociny’.

    Traczyński - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’ lub od nazwy miejscowej Tracze (kilka miejscowości).

    Trać - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Trad - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradecki - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradej - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradera - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradosiński - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Traduński - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tradyjewicz - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Traeger - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Trafa - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafalczyk - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafalski - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafała - 1784 od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafan - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafankiewicz - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafankowski - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafanowski - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafany - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafara - od trafić ‘ugodzić w cel’; od trafar ‘celny strzał’.

    Trafarski - od trafić ‘ugodzić w cel’; od trafar ‘celny strzał’.

    Trafas - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafaś - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafelski - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafera - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Traffke - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trafiał - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafiałek - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafiasz - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafidło - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafikowski - od trafić ‘ugodzić w cel’; od trafika ‘sprzedarz tytoniu’.

    Trafiło - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafimow - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafimów - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafinczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafinenko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafinienko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafinow - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafińczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafiński - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trafioł - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafiołek - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafis - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafisz - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafkin - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Trafkin - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trafna - od trafić ‘ugodzić w cel’; od przymiotnika trafny.

    Trafny - od trafić ‘ugodzić w cel’; od przymiotnika trafny.

    Trafos - od trafić ‘ugodzić w cel’.

    Traga - od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Tragacz - od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Tragan - od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Tragański - od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Tragarz - 1394 od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Tragasz - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Trager - 1411 od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Träger - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Tragier - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Tragir - 1447 od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Tragoń - 1677 od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Tragowski - od staropolskiego traga ‘nosidła, nosze’.

    Trajacki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trajan - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajanowicz - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajanowski - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajański - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajda - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdas - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdecki - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajder - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajderowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdos - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdoś - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajdrowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’; od trajda ‘kieszeń; roztrzepana kobieta’.

    Trajko - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajkot - 1340 od trajkotać ‘mówić szybko’.

    Trajkow - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajkowicz - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajkowski - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trajna - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnar - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnarowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnarski - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajner - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnerowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnorowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trajnowski - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trak - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Traka - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakała - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakało - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakielewicz - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakos - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakowicz - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakowski - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakul - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Trakula - od gwarowego trak, traka ‘maszyna tnąca drewno na deski’.

    Tral - 1403 od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trala - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralewicz - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralewski - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralik - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Traliński - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Traliszewski - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralla - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralls - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tralski - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trała - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trałka - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trało - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trałowski - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Trałut - od niemieckich nazw osobowych Trall, Troll.

    Tram - 1727 od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tramal - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trambacz - od trąba, trąbić.

    Trambecki - od trąba, trąbić.

    Trambik - od trąba, trąbić.

    Trambowicz - od trąba, trąbić.

    Tramer - od niemieckiej nazwy osobowej Trammer, ta od Tram ‘strop’.

    Tramiak - 1727 od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tramiczak - 1713 od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tramiczek - 1761 od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trammer - od niemieckiej nazwy osobowej Trammer, ta od Tram ‘strop’.

    Tramowski - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tramp - od niemieckiej nazwy osobowej Trampe, ta od nazwy miejscowej Trampe.

    Trampa - od niemieckiej nazwy osobowej Trampe, ta od nazwy miejscowej Trampe.

    Trampczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trampisz - od niemieckiej nazwy osobowej Trampe, ta od nazwy miejscowej Trampe.

    Trampka - od niemieckiej nazwy osobowej Trampe, ta od nazwy miejscowej Trampe.

    Trams - od niemieckiej nazwy osobowej Trams, ta od nazwy osobowej Tram.

    Tramsz - od niemieckiej nazwy osobowej Trams, ta od nazwy osobowej Tram.

    Tramś - od niemieckiej nazwy osobowej Trams, ta od nazwy osobowej Tram.

    Tran - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Tranda - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandak - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandecki - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trando - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandos - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandowski - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandyk - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Trandziuk - od niemieckiej nazwy osobowej Trand, ta od dolniniemieckiego trandler, trondler ‘tandeciarz, handlarz starzyzną’.

    Tranecki - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trank - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trankowski - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trankwic XVII w. - od nazwy miejscowej Trankwice (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Trankwicki - 1512 od nazwy miejscowej Trankwice (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Tranowicz - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trant - od trant ‘truteń’.

    Trantan - od trant ‘truteń’.

    Trantas - od trant ‘truteń’.

    Tranusiak - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Tranuszczyk - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trań - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trańczok - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trańczuk - od tran ‘płynny tłuszcz z ryb’.

    Trap - 1406 od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapa - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapacki - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapacz - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapajło - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapak - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapalski - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapczyk - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trapiak - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapiejko - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapik - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapiło - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapiński - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapiszczonek - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapkiewicz - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapko - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapkowski - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapla - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’; od gwarowego trapło ‘przyrząd, na którym trzepie się len’.

    Traple - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’; od gwarowego trapło ‘przyrząd, na którym trzepie się len’.

    Trapowicz - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapowski - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapp - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trappa - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapsia - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapski - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapsza - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapszo - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapszo - Drabczyński złożenia brak; Trapszo od trąpić ‘męczyć, dręczyć’; Drabczyński 1634 od drab, dawniej ‘żołnierz najemny; rodzaj drabiny; wóż drabiniasty’ lub od prasłowiańskiego ‘drabina’, ze staropolskiego drabować ‘biec truchtem (o koniu)’.

    Trapszyc - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapuk - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Trapukowicz - od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Traput - 1416 od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Traputowic - 1405 od trąpić ‘męczyć, dręczyć’.

    Tras - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasa - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasek - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traselski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasielewicz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasilewicz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasiński - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasiuk - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traska - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traskalski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traskiewicz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasko - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traskowski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traskulewski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasow - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trassa - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trasz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszczak - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszczyk - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszczyłów - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszczyński - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszek - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszewski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszka - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszkiewicz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszkin - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszko - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszkowski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszkuć - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszok - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszykowski - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traszyński - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Traśkiewicz - od imion na Tra , typu Trafim (= Trofim), Trajan.

    Trat - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratalski - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratelski - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratka - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratkiewicz - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratkowski - od tracić; od utrata, tratować.

    Trato - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratowski - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratto - od tracić; od utrata, tratować.

    Tratz - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tratzik - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tratzka - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Tratzke - od staropolskiego tracz robotnik obrabiający piłą kłody drzewa’.

    Trau - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysokoniemieckiego trut ‘miły, kochany’.

    Traub - od niemieckiej nazwy osobowej Traub (e), ta od średniowysokoniemieckiego trube, troube ‘grono’.

    Traube - od niemieckiej nazwy osobowej Traub (e), ta od średniowysokoniemieckiego trube, troube ‘grono’.

    Trauber - od niemieckiej nazwy osobowej Traub (e), ta od średniowysokoniemieckiego trube, troube ‘grono’.

    Traubman - od niemieckiej nazwy osobowej Traub (e), ta od średniowysokoniemieckiego trube, troube ‘grono’.

    Traubus - od niemieckiej nazwy osobowej Traub (e), ta od średniowysokoniemieckiego trube, troube ‘grono’.

    Traufeld - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły, kochany’; od niemieckiego treu ‘wierny’ + feld ‘pole’.

    Trauffeld - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły, kochany’; od niemieckiego treu ‘wierny’ + feld ‘pole’.

    Traugot - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Traugott - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Traugut - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Traugutt - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Traut - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trauta - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trautan - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trauth - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trautman - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trautmann - od niemieckiej nazwy osobowej Traut, ta od apelatywu traut ‘miły’.

    Trawa - 1414 od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawe - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawic - 1423 od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawicki - od nazwy miejscowej Trawice (kilka wsi).

    Trawiczyński - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawiecki - od nazwy miejscowej Trawice (kilka wsi).

    Trawin - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawinkiewicz - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawiński - 1646 od nazwy miejscowej Trawno (piotrkowskie, gmina Fałków).

    Trawińszczyk - 1646 od nazwy miejscowej Trawno (piotrkowskie, gmina Fałków).

    Trawiski - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawka - 1425 od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawkin - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawkowski - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawna - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawnicki XV w. - od nazwy miejscowej Trawnice, dziś Trablice (radomskie, gmina Kowala).

    Trawniczek - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trawnik - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’; od trawnik.

    Trawny - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’; od trawny.

    Trawski - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’ lub od nazwy miejscowej Trawy (siedleckie, gmina Korytnica).

    Trąba - 1437 od trąba, trąbić.

    Trąbacki - 1529 od nazwy miejscowej Trąbaczew (sieradzkie, gmina Działoszyn), Trębaczów (kilka wsi).

    Trąbacki - od trąba, trąbić.

    Trąbacz - 1552 od trąba, trąbić.

    Trąbaczkiewicz - od trąba, trąbić.

    Trąbaczyk - 1540 od trąba, trąbić.

    Trąbaczyński - od trąba, trąbić.

    Trąbajło - od trąba, trąbić.

    Trąbala - od trąba, trąbić.

    Trąbalski - od trąba, trąbić.

    Trąbała1536 - od trąba, trąbić.

    Trąbasiewicz - od trąba, trąbić.

    Trąbczak - 1793 od trąba, trąbić.

    Trąbczyk - od trąba, trąbić.

    Trąbczyński - 1404 od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trąbecki - od trąba, trąbić.

    Trąbek - od trąba, trąbić.

    Trąbik - od trąba, trąbić.

    Trąbiński - 1398 od nazwy miejscowej Trębin (płockie, gmina Radzanowo).

    Trąbka - 1204 od trąba, trąbić; od trąbka.

    Trąbka - Zawicki złożenia brak; Trąbka 1204 od trąba, trąbić; od trąbka; Zawicki od nazwy miejscowej Zawidz (płockie, gmina Zawidz).

    Trąbowicz - od trąba, trąbić.

    Trąbski - 1418 od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Trąbuluk - od trąba, trąbić.

    Trąc - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trącala - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trącała - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trącek - 1397 od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trącewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trąciak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trąckiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trąckowiak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trącz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączek - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączewski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączkiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączkowiak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączkowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączyk - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączykowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trączyński - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trąd - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trąda - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądak - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądel - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądkiewicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądkowski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądowicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądowski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trądziuk - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trąk - od trąk ‘brzęk, stuk’.

    Trąkała - od trąk ‘brzęk, stuk’.

    Trąkowski - od trąk ‘brzęk, stuk’.

    Trąmba - od trąba, trąbić.

    Trąmpczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trąmpka - od trąba, trąbić.

    Trąpczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trąpik - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trąpka - od trąba, trąbić.

    Trąpski - od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Trąt - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trątczak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trątkiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trątnowski - 1400 od nazwy miejscowej Tratnowice (krakowskie, gmina Słomniki).

    Trątowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trcieński - 1478 od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trciński - 1478 od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trebacki - od nazwy miejscowej Trąbaczew (sieradzkie, gmina Działoszyn), Trębaczów (kilka wsi).

    Trebacz - od trąba, trąbić.

    Trebaczewski - od trąba, trąbić.

    Trebaczyk - od trąba, trąbić.

    Trebarczyk - od trąba, trąbić.

    Trebasiewicz - od trąba, trąbić.

    Trebel - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebenda - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebiak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebicz - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebik - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebiłow - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebisz - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebiś - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebliński - od nazwy miejscowej Treblinka (ostrołęckie, gmina Małkinia Górna).

    Trebnia - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebnio - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebo - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebonia - 1762 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Treboń - 1692 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebowelski - 1446 od nazw miejscowych Trembowla, Trebowla (KrW).

    Trebowicz - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebun - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebunia - 1765 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebuniak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebunic - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebunin - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebus - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebuszna - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trebusznyj - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trec - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trecek - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treciak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treciński - od nazwy miejscowej Trzeciny (łomżyńskie, gmina Wysokie Mazowieckei).

    Trecz - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treczka - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treczko - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trecznik - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treczor - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treczyński - od nazwy miejscowej Trzeciny (łomżyńskie, gmina Wysokie Mazowieckei).

    Treć - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treda - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredak - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trede - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treder - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredewicz - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredo - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredor - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredowicz - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tredowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trefa - 1675 zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefalski - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefan - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefański - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefeń - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefeński - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treffon - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treffoń - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefiak - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefiński - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefna - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefny - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefon - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefoń - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefoński - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefun - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Trefuń - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trötsch, ta od trotsch ‘guzdrała, maruda’, też od gwarowego treczyć ‘czołgać się, włóczyć’.

    Treger - 1402 od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Tregier - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Treider - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treiderowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treidla - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treidler - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treidowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejan - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trejanowicz - od imienia Trajan, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego, od nazwy rodu Traius.

    Trejda - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejder - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejderowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejderski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejdos - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejdosiewicz - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejdowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trejgier - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Trejgo - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie,

    Trejnis - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trejniś - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trejnowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna

    Trejnowski - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trejt - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trejta - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trejten - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trejter - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trejtowicz - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trel - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trela - 1658 od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelak - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelas - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelczyk1622 - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelek - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelewicz - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelewski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelik - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelikowski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Treliński - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelka - 1594 od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelkiewicz - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelko - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trell - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trella - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelle - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Treloński - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelowicz - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelowski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trelski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tremba - od trąba, trąbić.

    Trembacki - od nazwy miejscowej Trąbaczew (sieradzkie, gmina Działoszyn), Trębaczów (kilka wsi).

    Trembacz - od trąba, trąbić.

    Trembaczewski - od trąba, trąbić.

    Trembaczkiewicz - od trąba, trąbić.

    Trembaczowski - od trąba, trąbić.

    Trembaczyk - od trąba, trąbić.

    Trembala - od trąba, trąbić.

    Trembalski - od trąba, trąbić.

    Trembaluk - od trąba, trąbić.

    Trembała - od trąba, trąbić.

    Trembałowicz - od trąba, trąbić.

    Trembarczyk - od trąba, trąbić.

    Trembas - od trąba, trąbić.

    Trembasiewicz - od trąba, trąbić.

    Trembczyk - od trąba, trąbić.

    Trembecki - 1559 od nazw miejscowych Trębki, Trąbki (Maz, Młp).

    Trembicki - od nazwy miejscowej Trębice (siedleckie, gmina Paprotnia).

    Trembiecki - od nazw miejscowych Trębki, Trąbki (Maz, Młp).

    Trembilski - od trąba, trąbić.

    Trembiński - od nazwy miejscowej Trębin (płockie, gmina Radzanowo).

    Trembla - od trąba, trąbić.

    Trembluk - od trąba, trąbić.

    Trembo - od trąba, trąbić.

    Trembos - od trąba, trąbić.

    Tremboś - od trąba, trąbić.

    Trembowelski - od nazw miejscowych Trembowla, Trebowla (KrW).

    Trembowicz - od trąba, trąbić.

    Trembowler - od nazw miejscowych Trembowla, Trebowla (KrW).

    Trembownik - od trąba, trąbić.

    Trembowolski - od nazw miejscowych Trembowla, Trebowla (KrW).

    Trembski - od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Trembula - od trąba, trąbić.

    Trembulak - od trąba, trąbić.

    Trembuła - od trąba, trąbić.

    Trembułowicz - od trąba, trąbić.

    Trempalski - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trempała - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trempek - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trempski - od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Tren - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trena - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trenarowski - od trener.

    Trencik - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trencki - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenczak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenczek - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenczowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenczuk - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenczyk - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenda - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendaj - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendak - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendał - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendecki - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendel - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trender - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendewicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendoła - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendota - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendowicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendowski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendyk - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendzel - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendzelewski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trendziuk - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trener - od trener.

    Trenerowicz - od trener.

    Trenerowski - od trener.

    Treniewicz - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trenin - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trenis - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trenk - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trenka - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trenkiel - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trenkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Trenner - od trener.

    Trent - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trenta - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trentkiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trentowicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trentowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Treń - 1466 (KrW) od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Treńdak - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Treńka - od niemieckich nazw osobowych Trank, Trankle ‘ktoś, kto lubi się napić’ lub od apelatywu trank ‘trunek’.

    Treński - od tren ‘ogon u sukni; tabor wojenny’.

    Trepa - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepaczuk - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepak - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepała - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepan - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepanowski - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepaszka - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepaszkiewicz - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepaszko - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepczik - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepczyk - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepczyński - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Treper - 1401 od niemieckiej nazwy osobowej Tropper, ta od nazwy miejscowej Troppen (Morawy).

    Trepiak - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepiew - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepilak - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepiło - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepiłowski - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepiński - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepis - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepisor - od trzepać ‘uderzać’.

    Trepiszczonek - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepiszczonek - od trzepać ‘uderzać’.

    Trepizur - od trzepać ‘uderzać’.

    Trepka - 1414 od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’; od staropolskiego trepka ‘chodak’.

    Trepke - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’; od staropolskiego trepka ‘chodak’.

    Trepko - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’; od staropolskiego trepka ‘chodak’.

    Trepkowski - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’; od staropolskiego trepka ‘chodak’ lub od nazwy miejscowej Trepki (toruńskie, gmina Brzozie).

    Trepla - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Treplewicz - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepner - od niemieckiej nazwy osobowej Treppner, ta os średnioniemieckiego trippe drewniak, but o drewnianej podeszwie’.

    Trepow - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepowski - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepów - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Treppa - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Treppe - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Treppner - od niemieckiej nazwy osobowej Treppner, ta os średnioniemieckiego trippe drewniak, but o drewnianej podeszwie’.

    Treppo - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepsza - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepszo - od trepa ‘stopień w schodach’, trepy ‘stare buty’.

    Trepta - od niemieckiej nazwy osobowej Trepte.

    Treptan - od niemieckiej nazwy osobowej Trepte.

    Treptau - od niemieckiej nazwy osobowej Trepte.

    Trepte - od niemieckiej nazwy osobowej Trepte.

    Trepto - od niemieckiej nazwy osobowej Trepte.

    Treptow - 1402 od nazwy miasta Treptów, dziś Trzebiatów (szczecińskie)..

    Treptowski - od nazwy miasta Treptów, dziś Trzebiatów (szczecińskie).

    Trescher - od niemieckich nazw osobowych Trescher, Tresser.

    Treska - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Treskow - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Tress - od niemieckiej nazwy osobowej Triesch, ta może od imienia Andreas lub średnioniemieckiego trese ‘skarb’.

    Trestak - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Trestka - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Trestowski - 1767 od nazwy miejscowej Tresta (piotrkowskie, gmina Tomaszów Mazowiecki, Żarnów).

    Tresz - od niemieckiej nazwy osobowej Triesch, ta może od imienia Andreas lub średnioniemieckiego trese ‘skarb’.

    Treszcenko - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczakowski - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczanowicz - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Treszczanowicz - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczejko - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczoń - 1786 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczotka - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczotko - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczow - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Treszczyński - od nazwy miejscowej Tresta (piotrkowskie, gmina Tomaszów Mazowiecki, Żarnów).

    Treszczyński - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Treszer - od niemieckich nazw osobowych Trescher, Tresser.

    Treszka - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Treszko - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Treściński - od nazwy miejscowej Tresta (piotrkowskie, gmina Tomaszów Mazowiecki, Żarnów).

    Treśka - od staropolskiego treskać ‘karać, karcić’, też od gwarowego trestkać, staropolskiego trestka ‘suszona kora cynamonowca’.

    Tret - 1408 od tret ‘chód, stąpanie’.

    Treta - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretalski - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretan - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretel - 1404 od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretelski - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Treter - od tret ‘chód, stąpanie’; od treter ‘zamęt, bieganie’.

    Tretiak - z fonetyką u kraińską od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Tretiakow - z fonetyką u kraińską od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Tretjak - z fonetyką u kraińską od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Tretjakow - z fonetyką u kraińską od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Tretka - 1398 od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretkiewicz - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretko - 1404 od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretkowski - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretowicz - 1444 od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretowski - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Trettel - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretyn - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretynkiewicz - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Tretyń - od tret ‘chód, stąpanie’.

    Treu - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły, kochany’; od niemieckiego treu ‘wierny’ + feld ‘pole’.

    Treugut - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Treugutt - od niemieckich nazw osobowych Trau, Tr:au, te od średniowysoko niemieckiego trut ‘miły; od niemieckiego treu + gut ‘majątek’.

    Treyderowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Treydowski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tręba - od trąba, trąbić.

    Trębach - od trąba, trąbić.

    Trębacki - od nazwy miejscowej Trąbaczew (sieradzkie, gmina Działoszyn), Trębaczów (kilka wsi).

    Trębacz - 1483 od trąba, trąbić; od trębacz.

    Trębaczak - 1663 od trąba, trąbić; od trębacz.

    Trębaczewski - od trąba, trąbić; od trębacz.

    Trębaczkiewicz - od trąba, trąbić; od trębacz.

    Trębaczowski - od nazw miejscowych Trębaczów, Trębaczew (kilka wsi).

    Trębaczyk - 1568 od trąba, trąbić; od trębacz.

    Trębajło - od trąba, trąbić.

    Trębala - od trąba, trąbić.

    Trębalski - od trąba, trąbić.

    Trębaluk - od trąba, trąbić.

    Trębałowicz - od trąba, trąbić.

    Trębarczyk - od trąba, trąbić.

    Trębas - od trąba, trąbić.

    Trębasiewicz - od trąba, trąbić.

    Trębczyk - od trąba, trąbić.

    Trębczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trębecki - 1632 od nazw miejscowych Trębki, Trąbki (Maz, Młp).

    Trębicki - 1648 od nazwy miejscowej Trębice (siedleckie, gmina Paprotnia).

    Trębicz - od trąba, trąbić.

    Trębiecki - od nazw miejscowych Trębki, Trąbki (Maz, Młp).

    Trębiński - od nazwy miejscowej Trębin (płockie, gmina Radzanowo).

    Trębisz - od trąba, trąbić.

    Trębka - od trąba, trąbić.

    Trębla - od trąba, trąbić.

    Trębliński - od nazwy miejscowej Treblinka (ostrołęckie, gmina Małkinia Górna).

    Trębocha - od trąba, trąbić.

    Tręboczewski - od trąba, trąbić.

    Tręboszka - od trąba, trąbić.

    Trębowicz - od trąba, trąbić.

    Trębski - 1527 od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Trębulak - od trąba, trąbić.

    Trębuła - od trąba, trąbić.

    Trębusiewicz - od trąba, trąbić.

    Tręc - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tręcek - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tręcz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tręczkowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tręd - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Tręda - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędak - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędel - 1583 od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędelski - 1777 od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędewicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędka - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędkiewicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędo - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędota - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędowicz - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędowski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędyk - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trędziuk - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Tręka - od trąk ‘brzęk, stuk’.

    Tręmbicki - od nazwy miejscowej Trębice (siedleckie, gmina Paprotnia).

    Tręntowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trępa - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępala - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępalski - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępała - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępczyk - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępczyński - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępiak - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępiński - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępka - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępkowski - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trępowicz - od tręp ‘kij do straszenia ryb’, trępać, trępić ‘ stukać, wystraszać’.

    Trętkiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trętko - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trętniewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trętowicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trętowski - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Triba - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tribel - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Tribiłło - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Tribiło - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Tribowski - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tribuch - od gwarowego trybuch ‘brzuch’.

    Tribul - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Tribull - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Tribus - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trichanowicz - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trichim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trichimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trichimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trichimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Tricz - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Triczka - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Trieb - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trieba - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Triebe - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Triebel - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Triebull - (Pom) od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trieder - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trieszta - od nazwy miejscowej Tresta (piotrkowskie, gmina Tomaszów Mazowiecki, Żarnów).

    Trifonow - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Trik - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trika - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Triki - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trikilewicz - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trikoszko - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trikowski - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Tril - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trill - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trina - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trinczek - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trinczuk - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trindo - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Triner - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Tripkowic - (Śl) od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Tripolin - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Triputko - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Triska - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Triszka - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tritt - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trizna - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch; lub od wschodniosłowiańskiego trizna ‘modlitwa za spokój duszy zmarłego’.

    Trlicki - od tyrlić, terlić ‘ćwierkać’, tirlikać, terlikać, tyrlikać ‘wywodzić trele, ćwierkać’.

    Trlik - od tyrlić, terlić ‘ćwierkać’, tirlikać, terlikać, tyrlikać ‘wywodzić trele, ćwierkać’.

    Trlka - 1486 od tyrlić, terlić ‘ćwierkać’, tirlikać, terlikać, tyrlikać ‘wywodzić trele, ćwierkać’.

    Trnka - pod wpływen czeskim od staropolskiego tarn ‘cierń’.

    Trobczyński - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trobel - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trobicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trobiczuk - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Troboś - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Troc - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocanowicz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocek - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocenko - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocer - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocewicz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Troch - 1400 od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trocha - 1385 od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochaj - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochalla - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochalski - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochała - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochan - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochaniak - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochanowicz - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochanowski - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochański - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Troche - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochel - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochelepsza - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochelepszy - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochemczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimiec - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimienko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimik - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimowski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimów - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochimuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochin - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochiniak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochiniuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochinowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochińczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochiński - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochlik - 1440 od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochmiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochmiczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochmik - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochmiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochmowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochmowski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochna - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochniec - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochnowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trocho - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trocholepsza - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trocholepszy - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochomiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochomiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochomowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochomowski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochomski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochonowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochończuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochota - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochowicz - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochowski - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochta - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochumowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochunowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochwin - od staropolskiego trocha ‘mało, odrobina’; też od imienia Trochim.

    Trochym - 1471 od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochymczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochymia - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochymiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochymiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochyn - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trochyniuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trociak - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trociewicz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocik - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocikowski - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trocimczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trocimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trocimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trocina - od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Trociniuk - od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Trocinkiewicz - od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Trocinko - od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Trocińska - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trociński - 1405 od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Trociński - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocisz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trociuk - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocki - 1405 od nazwy miasta Troki (KrW).

    Trockiewicz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trockowski - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocuk - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocyk - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocyszyn - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trocz - 1416 od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczec - 1406 od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczek - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczewski - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczka - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczuk - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczyk - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczykowski - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troczyński - od trociny, trocina ‘małe kawałeczki drewna’.

    Troczyński - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’; od troczyć.

    Troć - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Troćko - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trodzimiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trodzimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trodzimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trodzimowski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Troeder - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trofalski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofilak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiluk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimenko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimiak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimiec - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimienko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimow - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimowski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimów - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimski - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofimuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofin - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofinenko - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiniak - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiniec - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiniuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofinow - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofinowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofińczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiński - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofiuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofler - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofluk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofym - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trofyn - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Tröger - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Trohimczyk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Trohimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Troicki - od nazwy miejscowej Trojczyce (KrW).

    Troicki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Troikowicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Troina - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Troiński - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Troja, m. - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Troja, ż. - 1498 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojacki - od nazwy miejscowej Trojczyce (KrW).

    Trojacki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojaczek - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojaczuk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojak - 1395 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojak ‘coś składającego się z trzech części’.

    Trojakowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojak ‘coś składającego się z trzech części’.

    Trojan - 1208 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojana, m. - 1787 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanczuk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanczyk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanek - 1494 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojaniak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanicki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanik - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojankiewicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanko - 1388 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojankowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanos - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanowicz - 1224 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojanowski - 1471 od nazw miejscowych Trojanowice, Trojany, Trojanów (kilka wsi).

    Trojanowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojańczuk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojańczyk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojański - 1693 od nazw miejscowych Trojanowice, Trojany, Trojanów (kilka wsi).

    Trojański - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojar - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojarz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojaszczyk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojca - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojcenowicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojcewicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojczak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojczek - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojczuk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojczycki - 1497 od nazwy miejscowej Trojczyce (KrW).

    Trojda - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trojdecki - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trojdos - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trojec - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojecki - 1611 od nazwy miejscowej Trojczyce (KrW).

    Trojecki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojek - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojen - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojenczyk - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojenowicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojenowski - od nazw miejscowych Trojanowice, Trojany, Trojanów (kilka wsi).

    Trojenowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojeński - od nazw miejscowych Trojanowice, Trojany, Trojanów (kilka wsi).

    Trojewicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojewski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojga - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojgo - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojk - 1452 (Maz, Pom) od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojka - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojka ‘rodzaj rosyjskiego trzykonnego zaprzęgu’.

    Trojke - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojka ‘rodzaj rosyjskiego trzykonnego zaprzęgu’.

    Trojko - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojka ‘rodzaj rosyjskiego trzykonnego zaprzęgu’.

    Trojkowicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojka ‘rodzaj rosyjskiego trzykonnego zaprzęgu’.

    Trojkowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja; od trojka ‘rodzaj rosyjskiego trzykonnego zaprzęgu’.

    Trojna - 1434 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnacki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnar - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojnara - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojnarski - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojner - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojnerowicz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojniak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojniar - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojniarz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trojnicki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojniel - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnow - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnowicz - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojnowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojok - (Śl) od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojonowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trojszczak - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troka - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokajło - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokało - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokiel - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokielewicz - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokki - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokowicz - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokowski - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokun - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trokunowicz - od trok ‘rzemień, wiązanie’, od staropolskiego też ‘kędzior, lok’.

    Trol - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Trolewski - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Troliński - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Trolka - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Troll - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Trolla - 1439 od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Troła - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Trom - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tromak - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tromala - 1497 od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trombacz - od trąba, trąbić.

    Trombaczyk - od trąba, trąbić.

    Trombala - od trąba, trąbić.

    Trombała - od trąba, trąbić.

    Trombas - od trąba, trąbić.

    Trombczyński - od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Trombik - od trąba, trąbić.

    Trombiński - od nazwy miejscowej Trębin (płockie, gmina Radzanowo).

    Trombitas - od trąba, trąbić.

    Trombka - od trąba, trąbić.

    Trombski - od nazw miejscowych Trąbki, Trębki (kilka wsi).

    Tromczyński - 1469 od nazwy miejscowej Trąbczyn (konińskie, gmina Zagórów).

    Tromiczak - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Tromowski - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trompa - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trompka - od trąba, trąbić.

    Trompus - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Tron - 1449 od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronca - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Troncewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronciewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Troncik - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronckiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronczak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronczyk - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronczyński - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Trond - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Trondowski - od trąd ‘samiec pszczoły, truteń’, też ‘choroba zakaźna’.

    Troneczek - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Troniak - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Troniarz - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronicek - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronicki - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Troniewicz - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Troniewski - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronika - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronin - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronina, m. - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronisza - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronka - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronkowski - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronniarz - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronow - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronowicz - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronowski - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tronów - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tront - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trontczak - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trontkiewicz - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Tronysz - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Troń - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Trońca - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trończyk - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Trończyński - od podstawy trąc , trąt , por. trącać ‘uderzać’, trącić ‘śmierdzieć’, natręt, wstrętny.

    Troński - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Trop - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropa - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropaczyński - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropak - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropar - 1381 od niemieckiej nazwy osobowej Tropper, ta od nazwy miejscowej Troppen (Morawy).

    Tropczyński - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Trope - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropel - 1731 od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Troper - 1375 od niemieckiej nazwy osobowej Tropper, ta od nazwy miejscowej Troppen (Morawy).

    Tropiak - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropidło - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropiej - 1569 od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropiejko - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropik - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropilas - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropiła - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropiłło - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropiło - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropir - 1396 od niemieckiej nazwy osobowej Tropper, ta od nazwy miejscowej Troppen (Morawy).

    Tropisz - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropka - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropkowski - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropowski - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropp - od tropić ‘śledzić’, trop ‘ślad’.

    Tropper - od niemieckiej nazwy osobowej Tropper, ta od nazwy miejscowej Troppen (Morawy).

    Tropski - 1636 od nazwy miejscowej Tropy (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Trosanowski - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troscianczyk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Troscianko - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trosciński - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trosiak - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trosien - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trosik - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trosin - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trosiński - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troska - 1204 od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troski - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troskiewicz - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Trosko - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troskowski - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Trost - 1471 od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trostaniecki - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trosteńczuk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trostiańczuk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trostowicki - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trostowiecki - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Troszak XVIII w. - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszcz - 1472 od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczak - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczek - 1497 od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczel XV w. - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczeński - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczewski - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczyc - 1425 od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszczyniec - od troska ‘zmartwienie; opieka’, od troszczyć się.

    Troszek - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszeński - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszewski - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszka - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszkiewicz - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszko - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszkowski - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszok - (Śl) od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszoł - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszyna - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troszyński - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Troś - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trościak - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościanczuk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościanczyk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościaniec - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościanka - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościanko - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościankowski - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościańczuk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościańczyk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościańko - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościański - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościenko - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościeńczyk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trościeński - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trośko - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trośniak - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Trot - od niemieckiej nazwy osobowej Trott, ta od średniowysokoniemieckiego trotten ‘pomału, ciężko się poruszać’, por. też troty, trot ‘drobne gałęzie’.

    Trotczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Trott, ta od średniowysokoniemieckiego trotten ‘pomału, ciężko się poruszać’, por. też troty, trot ‘drobne gałęzie’.

    Trotiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Trott, ta od średniowysokoniemieckiego trotten ‘pomału, ciężko się poruszać’, por. też troty, trot ‘drobne gałęzie’.

    Trott - od niemieckiej nazwy osobowej Trott, ta od średniowysokoniemieckiego trotten ‘pomału, ciężko się poruszać’, por. też troty, trot ‘drobne gałęzie’.

    Trotz - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trotzek - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trotzki - od nazwy miasta Troki (KrW).

    Trotzko - od staropolskiego troc ‘okrzyk pogardy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trotz, ta ze średniowysokoniemieckiego tratz, trutz ‘upór, krnąbrność, przekora’.

    Trowczyński - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Trowski - od trawa, też od trawić ‘przyswajać pokarm; niszczyć, marnotrawić’.

    Troyański - od nazw miejscowych Trojanowice, Trojany, Trojanów (kilka wsi).

    Troyke - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trój - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójanek - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójaniak - od troje, troić, trzy lub te– od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.ż od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójca - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójczak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójkowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójnar - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trójnara - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trójniak - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójniar - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trójniarz - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trójnicki - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trójwąs - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trólka - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’.

    Trómiński - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trón - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Tróń - od tron ‘krzesło władcy’, por. też trona ‘skrzynia’.

    Trószyński - od imion na Tro , typu Trofim lub od trocha.

    Tróściańczuk - od gwarowego trost ‘otucha’.

    Trścieński - 1469 od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Truba - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubacki - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubacz - 1471 z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubaczek - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubaj - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubajło - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubak - 1487 z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubala - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubalski - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubaluk - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubała - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Truban - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubański - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubarczuk - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubas - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubaschow - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubecki - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubek - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiałowicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiarz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubic - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubicki - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiczuk - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiej - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubienkow - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiewski - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubikowicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubil - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiłko - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiłło - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiło - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubiłowicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubisz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubitz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubka - 1458 (KrW) z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubkiewicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubko - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubna - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubny - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubnyj - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubocz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubowicz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubulczyk - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubull - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubulski - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubuła - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubura - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubus - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubuś - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Trubycz - z fonetyką ukraińską lub czeską od trąba, trąbić.

    Truceniec - od truć, truty.

    Truch - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Trucha - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchaj - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchalski - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchałko - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchan - 1427 (KrW) od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchan - Szostek złożenia brak; Truchan 1427 (KrW) od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’; Szostek 1419 od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Truchanek - 1616 od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchaniec - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchanienko - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchanow - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchanowicz - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchanowski - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchań - 1503 od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchański - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Trucharz - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchata - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchek - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchel - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchen - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Trucheński - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchiel - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchim - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchimczuk - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchimowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchin - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchinowicz - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchiński - od imienia Trofim, używanego w Kościele wschodnim, pochodzenia greckiego Tróphimos, od tróphimos ‘odżywiający, pożywny’.

    Truchlec - od truchła ‘skrzynia, trumna’ lub od truchleć ‘słabnąć; próchnieć’.

    Truchlewski - od truchła ‘skrzynia, trumna’ lub od truchleć ‘słabnąć; próchnieć’.

    Truchliński - od truchła ‘skrzynia, trumna’ lub od truchleć ‘słabnąć; próchnieć’.

    Truchła - od truchła ‘skrzynia, trumna’ lub od truchleć ‘słabnąć; próchnieć’.

    Truchły - od truchła ‘skrzynia, trumna’ lub od truchleć ‘słabnąć; próchnieć’.

    Truchniak - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchno - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchnowicz - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchnowski - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchol - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Trucholski - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchon - 1551 od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchonowicz - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchoń - 1790 od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchowicz - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchowski - od imion cerkiewnych Truchon, Truchan, te od greckiego Tryphon, od tryphé ‘miękkość; zniewieściałość’ lub od ukraińskiego truhan ‘indyk’.

    Truchta - od truchta, trucht ‘bieg, np. konia’.

    Truciak - 1722 od truć, truty.

    Trucina - od truć, truty; od trucina ‘trucizna’.

    Trucinka - od truć, truty; od trucina ‘trucizna’.

    Truciński - 1745 od truć, truty.

    Truciński - 1745 od nazwy miejscowej Truty (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Trucka - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczek - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczka - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczkowski - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczuk - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczyk - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczykowski - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Truczyński - od nazwy miejscowej Truty (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Trućko - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Trud - od trud ‘wysiłek, praca’.

    Trudnicki - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudniewicz - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudniewski - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudnikowski - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudnos - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudnoś - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudnowski - od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudny - 1581 od trud ‘wysiłek, praca’; od trudny.

    Trudz - od trud ‘wysiłek, praca’.

    Trudzik - od trud ‘wysiłek, praca’.

    Trudzinczuk - od trud ‘wysiłek, praca’.

    Trudziński - od trud ‘wysiłek, praca’.

    Trufan - od truf ‘resztka piwa w beczce’.

    Trufanowa - od truf ‘resztka piwa w beczce’.

    Trufawka - od truf ‘resztka piwa w beczce’.

    Trufny - od truf ‘resztka piwa w beczce’.

    Trug - od gwarowego trugać, turgać ‘nieść coś z wysiłkiem’.

    Trugalski - od gwarowego trugać, turgać ‘nieść coś z wysiłkiem’.

    Truguła - od gwarowego trugać, turgać ‘nieść coś z wysiłkiem’.

    Trujakowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trujan - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trujkowski - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trujnara - od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Truk - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’.

    Trukacz - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukalski - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukała - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukan - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukawa - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukawiński - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukawka - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’; od trukawka ‘turkawka’.

    Trukawski - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukiewicz - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukowiński - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukowski - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Truksa - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trukszyn - od trukać ‘gruchać; grać na rogu’; od trukacz ‘kanarek’.

    Trul - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Trulewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Trulicz - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Truliński - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Trulka - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Trulla - 1420 od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Truła - od niemieckiej nazwy osobowej Troll, ta od średniowysokoniemieckiego trolle, troll ‘tuman, głuptas’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Trühl.

    Trum - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trumbaczyk - od trąba, trąbić.

    Trumbarczyk - od trąba, trąbić.

    Trumiarz - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trumielewicz - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trumieński - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trumiński - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trumow - od tram, od gwarowego trom ‘belka nośna w stropie’.

    Trump - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpa - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpel - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpiel - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpis - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpka - od trąba, trąbić.

    Trumpo - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpowski - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trumpus - od niemieckich nazw osobowych Tromp, Trump, te od średniowysokoniemieckiego trumbe, trumme ‘trąba’.

    Trun - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truna - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunczek - 1414 od trunek ‘napój, wódka’.

    Trunek - 1640 od trunek ‘napój, wódka’.

    Truner - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truniarz - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truniec - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truniewski - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunik - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truniłowicz - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunin - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunk - od trunek ‘napój, wódka’.

    Trunka - od trunek ‘napój, wódka’.

    Trunkiewicz - od trunek ‘napój, wódka’.

    Trunkowski - od trunek ‘napój, wódka’.

    Trunow - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunowicz - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trunów - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Truń - od truna, też trona ‘skrzynia, trumna’.

    Trup - 1136 od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupacz - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupczyński - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupek - od trup ‘zwłoki człowieka’; od trupek.

    Trupiel - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupinda - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupiszewski - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupkiewicz - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupkinowicz - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupski - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trupuć - od trup ‘zwłoki człowieka’.

    Trus - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trus - Konarczak

    Trusch - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truschka - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truschke - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusciński - od nazwy miejscowej Truszczyny (ciechanowskie, gmina Rybno).

    Trusczyński - od nazwy miejscowej Truszczyny (ciechanowskie, gmina Rybno).

    Trusek - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiak - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiel - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusielewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusielnicki - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusień - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusik - 1662 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusikowski - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusilewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiłło - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiło - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusina - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiński - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusiuk - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusk - 1392 od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truskalaska - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truskalski - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truskawa - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Truskawka - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Truskawski - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Truski - 1717 od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Truskiewicz - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truskolarski - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truskolas - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truskolaski - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truskolawski - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truskolesny - 1569 od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truskolski - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truskowski - 1640 od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Truskowski - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Trusow - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusowicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusowski - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusów - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truss - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusunkiewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trusz - 1417 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszak - 1446 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszan - 1426 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszcz - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszczak - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszczewski - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszczyn - 1414 od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszczyński - 1605 od nazwy miejscowej Truszczyny (ciechanowskie, gmina Rybno).

    Truszek - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszel - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszewicz - 1450 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszewski - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszik - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszka - 1488 od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truśka ‘tchórz; bojaźliwy’.

    Truszke - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszkiewicz - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszkiewicz - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszko - 1441 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszko - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszkolas - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truszkolaski - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Truszkowicz - 1447 od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszkowicz - 1472 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszkowski - od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Truszkowski - od staropolskiego trusk ‘szelest’.

    Truszow - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszowicz - 1448 od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszowski - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszyk - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truszyn - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truś - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Truściński - od nazwy miejscowej Truszczyny (ciechanowskie, gmina Rybno).

    Truśkiewicz - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truśka ‘tchórz; bojaźliwy’.

    Trutej - od truteń ‘pszczoła samiec; darmozjad’.

    Trutek - od truć, truty.

    Truteń - od truteń ‘pszczoła samiec; darmozjad’.

    Trutkowski - od truć, truty.

    Trutnik - od truć, truty.

    Trutowski - od truć, truty.

    Trutwin - 1390 od trutwa ‘gatunek ryby’.

    Truty - 1665 od truć, truty.

    Truzik - od trużyć ‘trudzić; przeszkadzać’.

    Trużyński - od trużyć ‘trudzić; przeszkadzać’.

    Trwoga - 1436 od trwoga ‘niebezpieczeństwo’, ze staropolskiego też ‘spór, zatarg’.

    Trwożka - 1529 od trwoga ‘niebezpieczeństwo’, ze staropolskiego też ‘spór, zatarg’.

    Tryb - 1422 od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryba - 1644 od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybacz - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybak - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryban - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybański - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybas - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybaszewski - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybaś - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybata - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybczyński - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybe - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybek - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybenek - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybes - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybicki - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybiec - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybikowski - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybin - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybinka - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybinkowski - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybiński - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybis - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybisz - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybka - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybkowski - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybno - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryboba - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybocki - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryboda - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybołowski - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybon - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybonia - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryboń - 1788 od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryborczyk - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybowski - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybs - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybuc - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybuch - 1416 od gwarowego trybuch ‘brzuch’.

    Trybuch - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybuchowicz - 1428 69 od gwarowego trybuch ‘brzuch’.

    Trybuchowicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybuchowski - 1785 od nazw miejscowych Trybuchów, Trybuchowice (KrW).

    Trybuchowski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybucki - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybucy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybucz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybuć - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybuk - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybukiewicz - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trybul - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybula - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybulak - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybulcy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybulczyk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybulec - 1636 od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybulewicz - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybuli - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybuliński - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybull - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybulski - 1671 od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybuł - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybuła - 1748 od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybułkowski - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybułowicz - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybułowski - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trybun - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybunalski - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’; od trybunał ‘sąd’.

    Trybunek - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybunia - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybuniak - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybunowicz - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybuń - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybuńko - od trybun ‘przywódca ludu, obrońca’.

    Trybura - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybura - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Tryburc - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tryburcy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tryburczy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tryburczyk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tryburski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tryburzec - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybus - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybus - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybusch - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Trybusch - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybusiewicz - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybusiński - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybusz - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszak - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszczuk - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszek - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszewski - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszkiewicz - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszuk - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuszyński - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybuś - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybys - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trybyszewski - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Tryc - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch.

    Trych - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trycha - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychan - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychel - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychniewicz - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trycholik - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychon - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychonczuk - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychonowicz - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychoń - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychończuk - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychowicz - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychowski - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychta - 1680 od niemieckiej nazwy osobowej Trichte.

    Trychuk - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Trychut - od nazw osobowych na Try , typu wschodniosłowiańskiego Tryfon.

    Tryciński - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch.

    Trycz - 1403 od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczak - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczałek - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczek - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczka - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczko - 1438 od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczuk - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczyk - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryczyński - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryć - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryćko - od tryc ‘odgłos trącania się szklankami’, trycać ‘trącać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Tritsch; od gwarowego trycz ‘część kołowrotka’.

    Tryda - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trydel - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trydeński - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trydko - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trydul - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Trydulski - od niemieckich nazw osobowych Trede (r), Treide (r), te od dolnoniemieckiego trede ‘krok, chód’ lub od średnioniemieckiego treder ‘kalikant’.

    Tryfalski - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfan - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfanow - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfanów - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfon - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfonow - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Tryfoński - od imienia Tryfon, uzywanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Tryphon, pd tryphé ‘miękkość, delikatność.

    Trygar - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Tryger - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Trygier - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Trygor - od tragarz ‘człowiek noszący ciężary’; starsze formy jeszcze niemieckie.

    Tryk - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Tryka - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykacz - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’; od trykacz ‘tryk’.

    Trykalski - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykała - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykawka - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykiel - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykielewicz - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykiewicz - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykos - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykoska - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykosko - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykoszko - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykowski - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykoza - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykozko - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trykozo - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Tryl - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tryla - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylański - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylewicz - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylewski - od nazwy miejscowej Tryl (bydgoskie, gmina Nowe).

    Trylich - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylik - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tryliński - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylko - 1423 od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tryll - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tryllski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylnik - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylowski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trylski - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Tryluk - od trela, trel, tryl ‘określony układ tonów’, też od trel ‘miejsce na drzewo w lesie’.

    Trymbula - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trymbulak - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trymbulski - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trymbuła - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trymbułowicz - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trymczuk - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymczyk - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymecki - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymiszewski - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymkiewicz - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymszewski - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymucha - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymuńko - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymus - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trymuszewski - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Tryna - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynas - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryncol - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynczek - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynczuk - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynczyk - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynda - 1619 od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Tryndak - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Tryndeczka - 1619 od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Tryndoch - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Trynduch - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Trynduś - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Tryndziak - od gwarowego tryndać się ‘kręcić się; włóczyć się’, trynd ‘truteń’.

    Tryniak - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynicki - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryniecki - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynieszewski - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryniewicz - 1545 od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Tryniewski - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryniszewski - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynk - 1498 od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynka - 1431 od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkała - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkas - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkiel - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkiewicz - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkos - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkoś - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkow - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkowski - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynks - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkuła - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynkus - od dawnego trynka ‘trzy asy (w grze w karty)’ lub od trynia ‘opiłki, trociny’.

    Trynowski - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trynus - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryńczuk - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryńczyk - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryńka - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryńko - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Tryp - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypa - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypak - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypaluk - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypec - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypeć - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypek - 1392 od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypiak - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypiał - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypiec - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypka - 1392 od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypke - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypko - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypnik - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypolin - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypski - 1631 od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’ lub od nazwy miejscowej Trypsz (Spisz).

    Trypuc - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypucki - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypuć - 1545 od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypućko - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypuń - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Trypus - od tryp, trypa ‘gatunek tkaniny’.

    Tryputko - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypuz - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypuza - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trypuzowski - od litewskiej nazwy osobowej Trypuckas.

    Trys - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Trysiak - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Trysiński - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryska - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryskiewicz - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trysko - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryskowiak - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryskuc - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryskuć - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trysta - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trystała - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trystek - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trysteński - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trystucha - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trystuła - od trysta ‘kora z drzewa wyrzucona z garbarni’.

    Trysz - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryszak - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryszcz - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczak - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczała - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczkowski - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczuk - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczyła - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczyłło - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczyło - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszczyński - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszka - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszkiewicz - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszkin - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszko - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszkowski - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryszno - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Trysznowski - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryszuk - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryś - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryścien - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryścień - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryściński - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryść - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Tryt - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytak - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytek - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytewicz - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytko - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Tryton - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytt - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Trytuł - od staropolskiego tryt ‘stopień, schód’.

    Tryza - 1551 od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryzna - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch; lub od wschodniosłowiańskiego trizna ‘modlitwa za spokój duszy zmarłego’.

    Tryznicz - 1545 od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryzno - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryznowski - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryzowicz - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryzowski - od niemieckich nazw osobowych Trisch, Triesch, te od nazwy miejscowej Driesch.

    Tryzub - 1416 (KrW) od wschodniosłowiańskiego trizub ‘trójżab, krójkolec’.

    Tryzubiak - od wschodniosłowiańskiego trizub ‘trójżab, krójkolec’.

    Tryzubowicz - od wschodniosłowiańskiego trizub ‘trójżab, krójkolec’.

    Tryzybowicz - od wschodniosłowiańskiego trizub ‘trójżab, krójkolec’.

    Trzandel - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzanek - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzaniec - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzankowski - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzanowski - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzasczyk - 1685 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaseczka - 1753 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzask - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaska - 1325 27 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskacz - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskalik - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskalski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskała - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskawa - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskawka - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskawski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaski - od nazwy miejscowej Trzaski (kilka wsi).

    Trzaski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzasko - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskoma - 1436 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskonos - 1565 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskos - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskosz - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskoś - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskot - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskowski - 1632 od nazwy miejscowej Trzaski (kilka wsi).

    Trzaskólski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskulski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskus - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaskuś - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzasło - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzaszczka - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaszczyc - 1466 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaszczyk - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzaszkowski - od nazwy miejscowej Trzaski (kilka wsi).

    Trzaśkowski - od nazwy miejscowej Trzaski (kilka wsi).

    Trzaśniewski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trząs - 1385 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząsalski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząsała - 1522 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząsimiech - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząsk - 1454 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząska - 1608, m. 1453 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząskacz - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząsko - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trząskowski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’ lub od nazwy miejscowej Trząska (częstochowskie, gmina Kłomnice).

    Trząsowski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzciak - od trzcina.

    Trzciakiewicz - od trzcina.

    Trzciakowski - od trzcina.

    Trzciałkowski - od trzcina.

    Trzcianek - od trzcina.

    Trzcianka - od trzcina.

    Trzcianko - od trzcina.

    Trzciankowski - od trzcina.

    Trzcianowski - od trzcina.

    Trzciański - od trzcina.

    Trzciąka - od trzcina.

    Trzciąkowski - od trzcina.

    Trzciel - 1378 od trzcina.

    Trzcieliński - od trzcina.

    Trzcieński - 1439 od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trzcina - 1595 od trzcina.

    Trzcinic - 1294 od trzcina.

    Trzciniecki - od trzcina.

    Trzcinka - od trzcina.

    Trzcinko - od trzcina.

    Trzcinkowski - od trzcina.

    Trzcinowicz - od trzcina.

    Trzcinowski - od trzcina.

    Trzciński - 1485 od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trzciok - od trzcina.

    Trzcioka - od trzcina.

    Trzciołek - od trzcina.

    Trzciołkowski - od trzcina.

    Trzcionek - od trzcina.

    Trzcionica - od trzcina.

    Trzcionka - od trzcina.

    Trzcionkowski - od trzcina.

    Trzciółek - od trzcina.

    Trzczak - od trzcina.

    Trzczałkowski - od trzcina.

    Trzczyński - od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trzeba - 1293 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebacz - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebała - 1400 34 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeban - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebaniak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebański - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebeński - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebiak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebiański - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebiatkowski - od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowa (słupskie, gmina Tuchomie).

    Trzebiatowski - 1766 od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowa (słupskie, gmina Tuchomie).

    Trzebic - 1317 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebicki - 1543 od nazwy miejscowej Tzebica (kilka wsi), Trzebce (piotrkowskie, gmina Wielgomłyny).

    Trzebiechowski - 1700 od nazwy miejscowej Trzebiechowo (gdańskie, gmina Osiek).

    Trzebiecki - od nazwy miejscowej Tzebica (kilka wsi), Trzebce (piotrkowskie, gmina Wielgomłyny).

    Trzebiela - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebieniak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebieszowicz - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebietowski - od nazwy miejscowej Trzebiatowo, dziś Trzebiatkowa (słupskie, gmina Tuchomie).

    Trzebin - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebinczyk - od nazwy miasta Trzebinia (katowickie).

    Trzebiniak - od nazwy miasta Trzebinia (katowickie).

    Trzebinka - 1412 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebińczyk - od nazwy miasta Trzebinia (katowickie).

    Trzebiński - 1445 od nazwy miasta Trzebinia (katowickie).

    Trzebisz - 1408 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebiśledź - 1398 z fonetyką ukraińską od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebko - 1275 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeblewic - 1136 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebliński - od nazwy miejscowej Treblinka (ostrołęckie, gmina Małkinia Górna).

    Trzebna - 1136 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebniak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebnic - 1368 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić; od nazwy miasta Trzebnica (wrocławskie).

    Trzebny - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebol - 1490 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebonia - 1709 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeboniak - 1687 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeboń - 1715 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeboński - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebost - 1219 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebosz - 1402 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzeboszka - 1265 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebowski - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebski - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebuchowski - 1631 od nazwy miejscowej Trzebuchów (konińskie, gmina Osiek Mały).

    Trzebucki - od nazwy miejscowej Trzebucza (siedleckie, gmina Grębków).

    Trzebuła - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trzebunia - 1697 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebunia - Niebies złożenia brak; Trzebunia 1697 od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić; Niebies od niebo.

    Trzebuniak - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebuń - od podstawy trzeb , por. imiona złożone typu Trzebiesław, Trzebomysł oraz trzeba ‘potrzeba; należy’; trzebić.

    Trzebuński - 1648 od nazwy miejscowej Trzebunia (krakowskie, gmina Pcim).

    Trzecia - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciackiewicz - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciaczek - 1631 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciaczyk - 1632 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciak - 1433 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciak - Klimaszewski złożenia brak; Trzeciak 1433 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’; Klimaszewski 1456 od nazw miejscowych Klimasze, Klimaszewnica (Maz).

    Trzeciakiewicz - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciakow - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciakowicz - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciakowski - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciałkowski - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzecianowski - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciar - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciarz - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciąski - 1467 od nazwy miejscowej Trzeciesz, dziś Trzyciąż (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Trzeciecki - od nazwy miejscowej Trzeciesz, dziś Trzyciąż (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Trzecieński - od nazwy miejscowej Trzeciny (łomżyńskie, gmina Wysokie Mazowieckei).

    Trzecieski - 1414 od nazwy miejscowej Trzeciesz, dziś Trzyciąż (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Trzecikowski - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzecina - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciński - od nazwy miejscowej Trzeciny (łomżyńskie, gmina Wysokie Mazowieckei).

    Trzeciok - (Śl) od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciołek - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzeciuk - od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzej - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trei .

    Trzeja - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Trei .

    Trzejna - od niemieckich nazw osobowych Train, Trainer, te od nazwy miejscowej Train lub Thräna, Threna.

    Trzelczyk - od strzała, strzelać.

    Trzelec - od strzała, strzelać.

    Trzelecki - od strzała, strzelać.

    Trzelik - od strzała, strzelać.

    Trzeliński - od strzała, strzelać.

    Trzelkiewicz - od strzała, strzelać.

    Trzemecki - od nazwy miejscowej Trzemeszna (tarnowskie, gmina Tuchów).

    Trzemeski - 1487– od nazwy miejscowej Trzemeszna (tarnowskie, gmina Tuchów).

    Trzemiec - od staropolskiego trzem ‘komnata’.

    Trzemiel - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzemielak - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzemielewski - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzemieliński - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzemszyk - od trzemcha ‘czeremcha’.

    Trzemżalski - od nazwy miejscowej Trzemżał (bydgoskie, gmina Trzemeszno).

    Trzenadel - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzeniec - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzenka - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzenkowski - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzensała - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensik - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensimiech - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensioch - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensiok - (Śl) od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensioł - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzensisko - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzenssimiech - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzep - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepacki - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepacz - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepaczka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepaczyński - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepadłek - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepak - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepała - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałek - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałkiewicz - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałko - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałkowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepałowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepański - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepatka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepatowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepecińska - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepel - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepełka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepetowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiak - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiałkowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiałowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiatowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepicki - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiczek - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepieciński - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiecki - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepieczyński - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiel - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepierczyński - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepietowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepil - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiński - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiora - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiorko - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiot - od trzeipotać ‘trzepać; rzucać się; dużo mówić’.

    Trzepiota - od trzeipotać ‘trzepać; rzucać się; dużo mówić’.

    Trzepiotowski - od trzeipotać ‘trzepać; rzucać się; dużo mówić’.

    Trzepiozor - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepióra - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepis - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepizor - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepizór - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepizur - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepiżur - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepkowski - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepla - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepocki - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepołka - od trzepać ‘uderzać’.

    Trzepski - 1631 od nazwy miejscowej Trzebcz (toruńskie, gmina Kijewo Królewskie).

    Trzesała - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesewicz - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesiak - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesicki - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesiel - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesielewicz - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesień - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesiewski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesiło - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesimiech - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzesiński - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesioch - (Śl) od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesiok - (Śl) od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzesionok - (Śl) od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzeska - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzeskala - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzeskiewicz - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzeskoma - 1436 od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzesło - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzesniak - od trześnia ‘gatunek drzewa owocowego’.

    Trzesniewski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trzesniowski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trzesowski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzeszan - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzeszcz - 1678 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczak - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczakowski - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczanowicz - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczek - 1394 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczkowski - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczon - 1393 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczoń - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczuń - 1787 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczynoga - 1498 od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczyński - od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszczyoko - XIII w. od trzeszczeć ‘skrzypieć’.

    Trzeszewski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzeszkowski - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trzeszkowski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trześkiewicz - od trzaska ‘odłamek drewna’, trzaskać ‘uderzyć głośno’, trzask, trzeszczeć, od nazwy herbu Trzaska.

    Trześlewicz - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trześniak - od trześnia ‘gatunek drzewa owocowego’.

    Trześniakowski - od trześnia ‘gatunek drzewa owocowego’.

    Trześniawski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trześniewski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trześnikowski - od trześnia ‘gatunek drzewa owocowego’.

    Trześniowski - 1448 od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trześnowski - od nazwy miejscowej Trześniów (krośnieńskie, gmina Haczów).

    Trześń - od trześnia ‘gatunek drzewa owocowego’.

    Trzetiak - z fonetyką u kraińską od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Trzetrzew - 1533 od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Trzetrzewa - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Trzetrzewiński - 1617 od nazwy miejscowej Trzetrzewina (nowosądeckie, gmina Chełmiec).

    Trzetrzewiński - od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Trzetrzewski - 1631 od cietrzew, też ciećwierz, trzetrzew ‘gatunek ptaka’.

    Trzetrzyński - od nazwy miejscowej Trzetrzewina (nowosądeckie, gmina Chełmiec).

    Trzew - 1392 od trzewo, trzewia ‘wnętrzności’.

    Trzewiak - od trzewik ‘but’.

    Trzewiarz - od trzewo, trzewia ‘wnętrzności’.

    Trzewicarz - od trzewik ‘but’.

    Trzewiczarz - od trzewik ‘but’.

    Trzewiczek - od trzewik ‘but’.

    Trzewiczyński - od trzewik ‘but’.

    Trzewik - 1456 66 od trzewik ‘but’.

    Trzewikowski - od trzewik ‘but’.

    Trzewiński - od trzewo, trzewia ‘wnętrzności’.

    Trzewla - 1505 od trzewo, trzewia ‘wnętrzności’.

    Trzewliński - 1400 od nazwy miejscowej Trzewlin (wieś zagrodowa, okolice Biecza).

    Trzewnik - od trzewo, trzewia ‘wnętrzności’.

    Trzeźbiak - od trzeźwy.

    Trzeźwik - 1711 od trzeźwy.

    Trzeźwiński - od trzeźwy.

    Trzeźwiski - od trzeźwy.

    Trzęsak - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsala - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsalski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsała - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsek - 1665 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiak - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiara - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsibroda - 1468 1501 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsica - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsicki - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiec - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiecki - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiel - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsień - 1492 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsigłowa - 1489 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsigłówka - 1580 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsigość - 1425 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsimiech - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiniak - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsinoga - 1495 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiński - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsioch - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiok - (Śl) od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsitoboła - 1498 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęsiwór - 1379 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęska - 1608 od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’; od trzęski ‘trzęsący się’.

    Trzęsowski - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trzęślewicz - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzęśniak - od trząść, trzęsę ‘ruszać, chwiać’.

    Trziński - od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trzionka - od trzcina.

    Trziska - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trziszka - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trziszka - Ozgowicz złożenia brak; Trziszka od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’; Ozgowicz od ożga ‘pożar, ogień, opaleniec’.

    Trzmadel - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzmelewski - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzmiel - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzmielak - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzmielewski - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzmieliński - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trzmielowski - od trzmiel, ze staropolskiego ćmiel, czmiel ‘trzmiel’.

    Trznadel - 1607 od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trznadlewski - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trznadol - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzod - od trzoda ‘stado’.

    Trzonek - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzoniec - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzonkowski - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzonowski - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzoński - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Trzop - 1400 od staropolskiego trzop ‘garnek, skorupa’.

    Trzopek - 1613 od staropolskiego trzop ‘garnek, skorupa’.

    Trzopkowicz - 1613 od staropolskiego trzop ‘garnek, skorupa’.

    Trzos - 1476 od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosalski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosek - 1599 od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosek - Szabo złożenia brak; Trzosek 1599 od trzos ‘mieszek na pieniądze’; Szabo od imienia Saba pochodzenia aramejskiego, od saba ‘starzec, dziadek’.

    Trzosiński - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosk - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzoska - od trzos ‘mieszek na pieniądze’ lub od trzaska.

    Trzoski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosko - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzoskowski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzosł - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzosło - 1405 od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzosowski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzoss - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzossowski - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzoś - od trzos ‘mieszek na pieniądze’.

    Trzowik - od trzewik ‘but’.

    Trzód - od trzoda ‘stado’.

    Trzpak - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpiel - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpiela - 1555 od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpil - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpił - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpioła - 1434 od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpiołek - 1443 od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpiołka - 1479 od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpiot - od trzeipotać ‘trzepać; rzucać się; dużo mówić’; od trzpiot ‘lekkoduch’.

    Trzpis - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzpit - od podstawy trzpi , por. trzpić ‘swędzieć’, trzpień ‘sworzeń’, od staropolskiego trzpiota (się) ‘machać skrzydłami (o ptakach)’.

    Trzusak - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trzuska - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuska - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trzuskawski - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuskawski - od Trusz, trus, truś ‘królik; tchórz’ lub od ukraińskiego imienia Truchan.

    Trzusko - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuskolas - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Trzuskoles - od nazwy miejscowej Truskolasy (kilka wsi).

    Trzuskowiak - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuskowski - od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Trzuskowski - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzusło - od staropolskiego trzosło ‘krój pługa’, trzosła ‘narządy rodne’.

    Trzuszcz - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuszczak - od staropolskiego trusk ‘szelest’; od truskawa.

    Trzuszkowski - od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Trzuśkowski - od nazwy miejscowej Truski (białostockie, gmina Bielsk Podlaski), Truszki (łomżyńskie, gmina Kolno).

    Trzy Jaja - 1463 od troje, troić, trzy lub też od nazwy starożytnego miasta Troja.

    Trzyba - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trzybalski - od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trzybiński - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trzybowicz - od tryb, ze staropolskiego ‘dróżka, ścieżka’.

    Trzybuchowski - od nazw miejscowych Trybuchów, Trybuchowice (KrW).

    Trzybulski - 1724 od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trzybuła - 1668 od trybuła, trebula, trzebula ‘gatunek rośliny, szczebrzuch’.

    Trzybuszewski - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trzybyszewski - od trybus ‘trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trzyciecki - od nazwy miejscowej Trzeciesz, dziś Trzyciąż (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Trzycieski - od nazwy miejscowej Trzeciesz, dziś Trzyciąż (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Trzyciński - od nazwy miejscowej Trzeciny (łomżyńskie, gmina Wysokie Mazowieckei).

    Trzyk - od tryk ‘baran nietrzebiony’, trykać ‘uderzać łbem’.

    Trzykawski - od nazwy miejscowej Trzykosy (tarnobrzeskie, gmina Koprzywnica).

    Trzykowski - XVII w. od nazwy miejscowej Trzykosy (tarnobrzeskie, gmina Koprzywnica).

    Trzym - 1388 od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzyma - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymalski - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymała - 1743 od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymałka - 1743 od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymaszyn - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymko - 1388 od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymkowski - od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzymowic - 1397 od trzymać, od staropolskiego trzem ‘komnata, sala do ucztowania’.

    Trzyna - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trzynadel - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzynadlowski - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Trzynkiewicz - od trzyny, tryny ‘odpadki, trociny’.

    Trzynoga - od trzynogi ‘trójnog, trójnóg, stół o trzech nogach’.

    Trzyński - od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Trzyska - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trzyszcz - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trzyszczak - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trzyszczyk - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trzyszka - od tryskać ‘prysnąć, wypłynąć’.

    Trzyźbiak - od trzeźwy.

    Tszan - od trzonek, ze staropolskiego trzan ‘rączka, uchwyt’.

    Tszciński - od nazw miejscowych Trzciana, Trzcieniec, Trzcianka (kilka wsi).

    Tszewik - (Śl) od trzewik ‘but’.

    Tuba - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubacha - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubacki - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubacz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaczka - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaczki - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaczuk - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaj - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaja - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubajewski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubajski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubala - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubalewski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubalski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubaszewski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubecki - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubek - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubel - 1564 od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubelewicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiak - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubialewicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiasz - od imienia Tobiasz, notowanego w Polsce od XIII wieku, które pochodzi od XIII wieku, które pochodzi od hebrajskiego tobi jjah ‘Bóg jest dobry’. W średniowieczu imię w Polsce było wymawiane Tobijasz, Tobija, Tabasz.

    Tubicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubielewicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubielowicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiełewicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubik - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubilewicz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubin - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubinis - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiń - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubis - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubisz - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiszewski - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubiś - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubo - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubocki - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tuboja - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubulczyk - od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tubura - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tuburczy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tuburczyn - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tuburek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tuburkiewicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tuburski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tubylczuk - od tubylec ‘człowiek urodzony w danym kraju, regionie’.

    Tubylewicz - od tubylec ‘człowiek urodzony w danym kraju, regionie’.

    Tucan - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucewicz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuch - 1428 od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchacz - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchaczek - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchaj - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tuchajski - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tuchala - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchalski - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchała - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchan - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuchanowicz - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuchanowski - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuchański - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tucharski - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tucharz - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchel - 1667 od tuchlić ‘kryć, chować’.

    Tuchelman - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchmann, ta od średniowysokoniemieckiego tuch ‘sukno’; od niemieckiej nazwy osobowej Tuchel.

    Tuchenicz - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tucheń - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchewicz - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchla - 1668 od tuchlić ‘kryć, chować’.

    Tuchlin - od tuchlić ‘kryć, chować’.

    Tuchlinowicz - od tuchlić ‘kryć, chować’.

    Tuchliński - od tuchlić ‘kryć, chować’.

    Tuchman - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchmann, ta od średniowysokoniemieckiego tuch ‘sukno’.

    Tuchmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchmann, ta od średniowysokoniemieckiego tuch ‘sukno’.

    Tuchmański - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchmann, ta od średniowysokoniemieckiego tuch ‘sukno’.

    Tuchola - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tucholka - 1798 od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tucholke - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tucholski - 1616 od nazwy miasta Tuchola (bydgoskie).

    Tuchoła - 1449 od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchołka - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchołko - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchoło - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchoniuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tuchończuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tuchorski - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchowczyk - 1510 od nazwy miasta Tuchów (tarnowskie).

    Tuchowicz - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchowski - 1444 od nazwy miasta Tuchów (tarnowskie).

    Tuchółka - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchta - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchte, ta od tüchte ‘zanurzony, umoczony’ lub od białoruskiej nazwy osobowej Tuchta.

    Tuchte - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchte, ta od tüchte ‘zanurzony, umoczony’ lub od białoruskiej nazwy osobowej Tuchta.

    Tuchto - od niemieckiej nazwy osobowej Tuchte, ta od tüchte ‘zanurzony, umoczony’ lub od białoruskiej nazwy osobowej Tuchta.

    Tuchulski - od nazwy miasta Tuchola (bydgoskie).

    Tuchułka - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuchy - od podstawy tuch , por. otucha, prasłowiańskie tucha ‘odwaga’, staropolskie potuchać ‘zachęcać’.

    Tuciewicz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucil - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucin - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuciński - od nazwy miejscowej Tuczno (kilka wsi).

    Tucz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucza - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczak - 1644 od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczała - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczański - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczapski - od nazwy miejscowej Tuczępy (gorzowskie, gmina Międzychód), Tuczapy (zamojskie, gmina Mircze).

    Tuczarka, ż. - 1491 od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczek - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczempski - od nazwy miejscowej Tuczępy (gorzowskie, gmina Międzychód), Tuczapy (zamojskie, gmina Mircze).

    Tuczenko - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczeń - 1470 80 od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczeński - 1700 od nazwy miejscowej Tuczno (kilka wsi).

    Tuczepski - od nazwy miejscowej Tuczępy (gorzowskie, gmina Międzychód), Tuczapy (zamojskie, gmina Mircze).

    Tuczępski - 1404 od nazwy miejscowej Tuczępy (gorzowskie, gmina Międzychód), Tuczapy (zamojskie, gmina Mircze).

    Tuczko - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczkowski - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucznia - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucznik - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tucznio - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczno - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczyk - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczyła - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczyło - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczyłowski - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuczyński - od nazwy miejscowej Tuczno (kilka wsi).

    Tućka - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’.

    Tuda - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudaj - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudak - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudala - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudaliński - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudałowicz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudarowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudej - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudek - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudela - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudella - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudelski - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudera - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tuderek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tuderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudka - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudola - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudoliński - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudołowicz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudor - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudoran - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudoron - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorowski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorów - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudorski - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudra - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudraj - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudrej - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudrejek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudrian - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudrój - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudruj - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudrujek - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudry - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudryj - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudryn - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tudryń - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Teodor, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia greckiego Theodoros, to od theos 'Bóg' + doron 'dar'. W okresie staropolskim adaptowane też jako Czader, Czedor, na Kresach wschodnich występowały natomiast formy wschodniosłowiańskie tego imienia Chodor, Fiedor też od niemieckiej nazwy osobowej Feder.

    Tuduj - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudyga - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudyk - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudyka - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudyń - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudziak - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudziarz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzias - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudziasz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzierz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzies - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudziewicz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzież - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudziński - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzio - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tudzisz - od podstawy tud , od tuda ‘tutaj’, od niemieckich nazw osobowych Tude, Tudor (= Teodor).

    Tuga - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tuganowski - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tugi - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tugl - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tuglewicz - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tugocki - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tuhaj - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tuhan - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuhankiewicz - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuhanowski - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tuhi - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tuhy - od wschodniosłowiańskiego tuga ‘troska, zmartwienie’, od ukraińskiego tuchyj.

    Tuja - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujak - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujaka - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujako - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujakowski - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujałka - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujek - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujerzyn - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujeszyn - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujewski - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujka - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujko - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tujniewicz - od gwarowego tujać się ‘tułać się, wałęsać się’.

    Tuk - 1400 od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tuka - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukacz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukaczewski - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukaj - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tukajło - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tukajski - od tukaj ‘tu’, tukać ‘wołać’.

    Tukalski - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukała - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukałło - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukan - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tukanowicz - od wschodniosłowiańskiego tugan (z tureckiego) ‘sokół’.

    Tukarczyk - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tukarnik - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tukarz - od tokarz ‘rzemieślnik specjalizujący się w obróbce drzewa’.

    Tukas - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukasch - (Śl) od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukasik - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukasz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukiewicz - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukin - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tukowski - od tuczyć ‘czynić tłustym, paść’; od tuk ‘tłuszcz zwierzęcy; oliwa’, tukać ‘krzyczeć’.

    Tul - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tula - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulacha - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulacz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulaj - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulaja - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulak - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulara - zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’.

    Tularczyk - zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’.

    Tularek - zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’.

    Tularz - zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’.

    Tulasz - Brzozowski złożenia brak; Tulasz zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’; Brzozowski w grupie nazwisk pochodzących od brzoza ‘gatunek drzewa’ lub od licznych nazw miejscowych z rdzeniem Brzoz .

    Tulasz - zapewne od tuł ‘pochwa na strzały’, od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający tuły’.

    Tulczak - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulczejew - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulczewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulczyjew - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulczyk - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulec - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulecki - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuleda - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulej - 1536 od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tuleja - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulejczyk - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulejewicz - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulejka - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulejko - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulejski - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulenda - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulenta - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuleta - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulew - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulewski - od nazwy miejscowej Tulewo (ostrołęckie, gmina Wyszków).

    Tulewski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuleya - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulich - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulicki - od nazwy miejscowej Tulice (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Tulicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulidowicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulidziński - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuligłowicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuligłowiec - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuligłowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulij - od tulej, tuleja ‘lejek; okrągła oprawa osi’.

    Tulik - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulika - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulikowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulim - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulimanowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulimowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulimski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulin - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulinek - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulinowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulipan - od tulipan ‘gatunek rośliny’, też ‘turban’.

    Tulipański - od tulipan ‘gatunek rośliny’, też ‘turban’.

    Tulis - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulisiak - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliska - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulisow - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulisz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszewski - od nazwy miejscowej Tuliszów (katowickie, gmina Siewierz).

    Tuliszewski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszka - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszke - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszkiewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszko - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuliszkowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulka - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulkiewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulko - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulli - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tullin - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulman - od niemieckiej nazwy osobowej Tullmann.

    Tulmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tullmann.

    Tulnik - 1458 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić); od staropolskiego tulnik ‘rzemieślnik wyrabiający pochwy na strzały’.

    Tulo - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulpan - od tulipan ‘gatunek rośliny’, też ‘turban’.

    Tulski - od nazwy miejscowej Tuł (ostrołęckie, gmina Klembów).

    Tuluk - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulula - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulus - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuluś - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulutki - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tulwin - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Tulf .

    Tulwiński - zapewne od niemieckiej nazwy osobowej Tulf .

    Tuła - 1597 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułacz - 1372 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczek - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczewicz - 1772 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczewicz - 1772 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczko - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczowicz - 1780 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaczyk - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuładziecki - od nazwy miejscowej Tułodziad (olsztyńskie, gmina Dąbrówno).

    Tułaj - 1438 od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułajczyk - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułajew - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułak - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułanowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułasa - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułasiewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułaszewicz - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tuławiecki - od nazwy miejscowej Tułowice (warszawskie, gmina Tulowice; opolskie, gmina Niemodlin).

    Tuławka - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułecki - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułek - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułkowski - 1448 od nazwy miejscowej Tułkowice (tasenobrzeskie, gmina Obrazów).

    Tułodziecki - od nazwy miejscowej Tułodziad (olsztyńskie, gmina Dąbrówno).

    Tułodziejecki - od nazwy miejscowej Tułodziad (olsztyńskie, gmina Dąbrówno).

    Tułodziejski - od nazwy miejscowej Tułodziad (olsztyńskie, gmina Dąbrówno).

    Tułowicki - od nazwy miejscowej Tułowice (warszawskie, gmina Tulowice; opolskie, gmina Niemodlin).

    Tułowiecki - od nazwy miejscowej Tułowice (warszawskie, gmina Tulowice; opolskie, gmina Niemodlin).

    Tułowiński - od nazwy miejscowej Tułowice (warszawskie, gmina Tulowice; opolskie, gmina Niemodlin).

    Tułowski - od podstawy tuł , por. tułać się, od staropolskiego tuł ‘pochwa na strzały’, tulić (ze starszego tolić).

    Tułpanowicz - od tulipan ‘gatunek rośliny’, też ‘turban’.

    Tum - 1407 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tuma - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumach - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumacha - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaczyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumakiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumakow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumala - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumalski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tuman - 1492 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaniec - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaniewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanis - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumankiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanow - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanów - Tumański złożenia brak; Tumanów od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma; Tumański od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumanów - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumański - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumara - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumarewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumas - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumasz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszczenik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaszyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumaś - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumczyński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumczyszyn - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tume - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumeiel - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumejczyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumel - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumel - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumelis - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas; od litewskiego Tumelis, od Tomasz.

    Tumelius - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumia - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumialis - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumialiś - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumiałojc - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiałojć - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiałowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumianiec - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumianowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumicki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiczak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiczek - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumidaj - 1541 od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidajewicz - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidajewski - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidajowicz - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidajski - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidalski - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidański - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumidowicz - od powiedzenia tu mi daj lub od nazwy miejscowej Tumidaj (kilka miejscowości).

    Tumiel - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumiel - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiela - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumiela - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumielewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumielowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumielowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumielski - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumielski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumieniecki - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumil - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumil - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumilejewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumilewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumił - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiłlo - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiłło - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiło - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiło - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiłowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiłowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiłowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumiłowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tuminowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiński - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumiszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumitowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumkielski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumkiewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumko - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumkowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumlin - 1447 od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumłowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumłowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumm - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tummel - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumolak - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumolewski - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumolski - od niemieckiej nazwy osobowej Tummel, ta od imienia Thomas.

    Tumołowicz - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Tumił , ta od tum (a) ‘głupiec, głupi’.

    Tumos - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumosz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumowski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumski - 1798 od nazwy miejscowej Tum (płockie, gmina Góra Świętej Małgorzaty).

    Tumula - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulczuk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulec - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulewicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulik - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulla - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumulski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumuła - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumułka - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumułowicz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumusiak - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumusz - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumuszewski - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumuszkin - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tumyk - od imienia Tomasz, notowanego w Polsce od XII wieku w dwu postaciach: Tomasz i Toma. Imię wywodzi się z aramejskiego toma ‘bliźniak’. Od formy greckiej Thomăs utworzono postać łacińską Thomas, w Kościele prawosławnym Foma, Choma.

    Tun - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuna - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunajek - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunajski - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunak - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuncewicz - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunczyk - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunda - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundalewicz - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundas - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundel - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tunder - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tunderski - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tunderys - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tundowicz - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundryn - od niemieckiej nazwy osobowej Tunder, ta od średnioniemieckiego tunder ‘huba; hubka do zapalania’ lub od tondera ‘gatunek rośliny’.

    Tundys - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundzikowski - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tundziowski - od tunda, dunda ‘gruba, ociężała dziewczyna’.

    Tunel - od tunel ‘korytarz w ziemi’.

    Tunela - od tunel ‘korytarz w ziemi’.

    Tunelski - od tunel ‘korytarz w ziemi’.

    Tunia - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuniak - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuniakiewicz - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunicki - od nazwy miejscowej Tuniki (skierniewickie, gmina Biała Rawska).

    Tuniczno - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuniel - od tunel ‘korytarz w ziemi’.

    Tunielewicz - od tunel ‘korytarz w ziemi’.

    Tuniewicz - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunik - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunikowski - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunin - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunis - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuniszewski - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunk - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunkis - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunko - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunków - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunkun - od niemieckiej nazwy osobowej Tünk, ta od Dinkel ‘orkisz’ lub od tunka ‘beczka’.

    Tunowicz - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tunowski - od tuna ‘beczka, faska’.

    Tuńczyk - od tuna ‘beczka, faska’ lub od tuńczyk ‘gatunek ryby’.

    Tuński - od nazwy miejscowej Tuniki (skierniewickie, gmina Biała Rawska).

    Tupa - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupacz - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupaczewski - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupaczyński - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupadło - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupaj - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupajka - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupalewski - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupalski - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupała - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupcik - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tupczewski - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tupczyj - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tupczyński - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tupek - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupiak - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupica - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupicz - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupiec - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupielec - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupik - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupikow - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupikowski - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.
    Chciałabym wnieść poprawkę do etymologii nazwiska Tupikow (polska odmiana Tupikowski). Nazwisko mojego męża jest pochodzi od nazwiska rosyjskiego TUPIKOW (TUPIK = 1.\'Ślepy ZAUŁEK\', 2.\'ślepy tor\', 3.\'impas\'). Rodzina męża pochodzi spod Orła (k. Kurska). Do Polski zawędrowało w czasie II wojny światowej i zostało spolszczone przez dodanie polskiej końcówki TUPIKOW-SKI.
    Barbara Tupikowska, Szczecin


    Tupin - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupis - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupiś - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupka - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupkielewicz - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupkiewicz - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupko - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupko - Tubik złożenia brak; Tupko od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’; Tubik od tuba ‘rodzaj trąby’.

    Tuplik - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupolski - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tuppek - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tupta - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptało - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptanowski - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptoński - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptowski - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptuński - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tuptyński - od tuptać ‘chodzić dużo’.

    Tupy - 1438 (KrW) z fonetyką ukraińską od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tupyj - z fonetyką ukraińską od tępy ‘niemający ostrego zakończenia; apatyczny, bierny’.

    Tupyk - od tupać ‘uderzać nogą o ziemię’.

    Tur - 1388 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Tura - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turacki - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turacz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaczek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaczewski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaczy - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaj - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turajczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turajew - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turajski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turak - 1488 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turakiewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turakowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turala - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turalczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turalik - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaliński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turalski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turał - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turała XVI w. - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turan - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turanowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turański - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turarz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turas - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turasiewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turasiuk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turasz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaszczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaszek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaszewski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaszka - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaszkiewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turaś - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turatycz - 1420 (KrW) od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turawa - 1616 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turawicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turawski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turay - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turba - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbacki - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbacz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbaczewski - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbaj - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbak - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbakiewicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbaluk - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbał - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turban - od turban ‘zawój turecki na głowę’.

    Turbankiewicz - od turban ‘zawój turecki na głowę’.

    Turbański - od turban ‘zawój turecki na głowę’.

    Turbas - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbasa - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbaszewski - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbaś - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiak - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiarz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiasz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbielewicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiewicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiłowicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbin - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbiński - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbisz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbo - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turboński - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turboś - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbowicz - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbowski - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turbusiński - od turba ‘tłum, ciżba’, turbować się ‘martwić się’.

    Turcewicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turch - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchala - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchał - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchała - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchan - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchlewicz - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchlewski - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchoł - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchon - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchoń - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turchoński - od turchać, turkać ‘kołatać; mówić dużo’.

    Turcza - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczak - 1632 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczan - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczaniewicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczanik - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczanowicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczanowski - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczańcza - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczański - od nazwy miejscowej Turczyn (łomżyńskie, gmina Rajgród).

    Turczeniewicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczenik - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczeniuk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczenko - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczew - 1339 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczuk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczy - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyło - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyn - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyna - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyniak - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyniewicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczynin - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyno - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczynowicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczynowicz - Suszycki złożenia brak; Turczynowicz od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn; Suszycki 1663 od nazw miejscowych Suszyca, Suszyce (kilka miejscowości).

    Turczynowski - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyń - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turczyński - 1764 od nazwy miejscowej Turczyn (łomżyńskie, gmina Rajgród).

    Turczyszyn - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turec - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turecek - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turecki - 1416 od nazwy miejscowej Turka (wieś, lubelskie, gmina Wólka), Turek (miasto, konińskie).

    Tureczek - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turej - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turejczuk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’

    Turejczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’

    Turejko - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turejski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turek - 1397 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turel - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turel - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turelik - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Tureł - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turemek - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turemka - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turemko - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turemski - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Tureniec - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turenka - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turenko - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turenkow - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’

    Tureń - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Tureński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turewski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turga - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgalski - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgał - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgała - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgiel - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgieniewicz - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgoll - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgoł - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turgoński - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turguła - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turhan - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turhanik - od gwarowego turgać, turgnąć ‘kolnąć; potoczyć’.

    Turk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Türk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turka - 1400 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkacz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkala - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkaluk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkała - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkało - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkan - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkanik - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkaniuk - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkas - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkasz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkawa - od turkawka ‘gatunek ptaka’.

    Turkawka - od turkawka ‘gatunek ptaka’.

    Turkawski - od turkawka ‘gatunek ptaka’.

    Turke - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Türke - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkel - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkewicz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turki - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkiel - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkiew - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkiewicz - 1795 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkin - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turko - 1446 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkoc - od turkoć ‘szkodliwy owad, turkuć podjadek’.

    Turkocio - od turkoć ‘szkodliwy owad, turkuć podjadek’.

    Turkocz - od turkoć ‘szkodliwy owad, turkuć podjadek’.

    Turkoć - od turkoć ‘szkodliwy owad, turkuć podjadek’.

    Turkoł - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkoniak - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkos - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkosz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkot - 1630 od turkot, turkotać, ze staropolskiego tarkot, tarkotać ‘hałasować, stukać’.

    Turkow - 1326 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkowiak - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkowicz - 1469 od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkowid - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkowiec - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkowski - od nazw miejscowych typu Tukowice, Turkowo.

    Turkowyd - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turków - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkula - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkulak - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkuła - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkus - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turkusz - od podstawy tur , por. tur, turkać, turcześ, Turek, Turczyn.

    Turla - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlaczyk - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlaj - od turlać ‘tulać, toczyć’ lub od turlej ‘turniej’.

    Turlak - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlakiewicz - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlej - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlejewski - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlejski - od turlać ‘tulać, toczyć’ lub od nazwy miejscowej Turlej (piotrkowskie, gmina Rozprza).

    Turles - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlewicz - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turley - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlik - 1448 od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlikowski - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlin - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turliński - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlo - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlowicz - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turlski - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turluk - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turła - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turłaj - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turłay - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turło - Purto złożenia brak; Turło od turlać ‘tulać, toczyć’; Purto od gwarowego prut, pruty, prutać ‘trwonić’, pruć.

    Turło - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turłowicz - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turłowski - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turłukowski - od turlać ‘tulać, toczyć’.

    Turm - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turman - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmanek - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmaniak - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmanowicz - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmańczyk - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmański - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmaszczyk - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turmek - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turmeniów - od turman ‘marnotrawca, ladaco’.

    Turmiński - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turmowicz - od turma ‘więzienie, wieża’.

    Turna - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnak - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnia - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turniak - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnialski - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnicki - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turniewski - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnik - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turno - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnowicz - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnowski - od podstawy turn , por. turnąć ‘potoczyć’, turnia ‘loch, skała’.

    Turnus - od turnus ‘kolejka; kreskowanie’.

    Turobin - od nazwy miejscowej Turobin (zamojskie, gmina Turobin).

    Turobiński - 1488 od nazwy miejscowej Turobin (zamojskie, gmina Turobin).

    Turoboiski - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turobojski - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turobos - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turoboś - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turoboyski - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turobus - od turoboj, to od tur + boj ‘bicie, walka’, od gwarowego wołobój ‘rzeźnik’.

    Turocha - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoczy - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turok - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turol - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turolak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turolski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turon - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turonek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoniec - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turonowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoń - 1498 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turopolski - 1460 od nazwy miejscowej Turze Pole (krośnieńskie, gmina Brzozów).

    Turos - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turosieński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turosiński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turostowski - od nazwy miejscowej Turostowo (poznańskie, gmina Kiszkowo).

    Turosz - 1486 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoszowicz - 1601 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoszy - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turoś - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turota - 1510 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turotszy - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turowczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turowicki - od nazw miejscowych Turowo, Turów (kilka wsi).

    Turowicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turowiec - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turowiecki - od nazw miejscowych Turowo, Turów (kilka wsi).

    Turowski - 1407 od nazw miejscowych Turowo, Turów (kilka wsi).

    Turoza - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turów - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turs - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Tursa - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Tursan - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Tursch - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Tursiński - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Turski - 1382 od nazw miejscowych Tur, Tursko, Turza (kilka wsi).

    Turskiewicz - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Tursza - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Turszyn - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Turszynowicz - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Turszyński - od niemieckich nazw osobowych Turs, Turse, te od średniowysokoniemieckiego turse ‘olbrzym’.

    Turta - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turtak - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turtas - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turtek - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turtiak - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turton - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turtoń - od gwarowego turtać ‘guzdrać się, bzdurzyć’, turta ‘człowiek powolny’.

    Turudicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turudzicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turukiewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turula - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turulczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turulski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuła - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turunek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuń - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turus - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turusik - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turusow - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turustowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuta - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turuto - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turutowicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turycz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyczek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyczyn - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turykiewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyl - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turylczyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyła - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyłło - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyło - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyn - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyna - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyniec - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyniewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turynowicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turynowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turyński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turysiak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turza - 1612 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzak - 1628 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzański - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzecki - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzeniecki - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzewicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzewski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turziak - 1628 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzionek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzo - 1470 80 od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzonek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzoński - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzycki - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzyk - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzykowski - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzyma - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzyn - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzyna - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzynicki - od nazwy miejscowej Turzyniec (zamojskie, gmina Zwierzyniec).

    Turzyniecki - od nazwy miejscowej Turzyniec (zamojskie, gmina Zwierzyniec).

    Turzynowicz - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turzynowski - 1386 od nazwy miejscowej Turzynów (konińskie, gmina Chodów).

    Turzyński - 1419 od nazwy miejscowej Turzyn (kilka wsi).

    Turża - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turżak - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turżański - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Turżonek - od tur ‘zwierzę w Polsce już wymarłe, podobne do krowy’, turać turlać’.

    Tus - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusak - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusch - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusche - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuschel - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuschik - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusek - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusiak - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusiara - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusiek - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusien - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusień - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusiewicz - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusik - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusin - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusiński - od nazwy miasta Tuszyn (piotrkowskie).

    Tusk - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuske - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuski - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuskiewicz - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuskowski - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tusnio - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusowski - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuss - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tussik - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tust - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tustanowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tustański - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tustira - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tustonowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tustyński - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tusz - 1435 od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusza - 1210 od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszak - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszakowski - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszalski - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszański - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszas - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszaś - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszcz - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczak - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczenko - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczewski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczowski - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczuk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczyk - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tuszczyński - od tłusty ‘zawierający tłuszcz; otyły; ubrudzony tłuszczem; intratny’.

    Tusze - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszec - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszech - 1204 od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszecki - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszer - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszewicki - od nazwy miejscowej Tuszów (lubelskie, gmina Strzyżewice).

    Tuszewiecki - od nazwy miejscowej Tuszów (lubelskie, gmina Strzyżewice).

    Tuszewski - od nazwy miejscowej Tuszów (lubelskie, gmina Strzyżewice).

    Tuszk - 1443 (Maz) od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszka - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszkanow - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszkiewicz - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszko - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszkowski - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tuszkowski - od nazwy miejscowej Tuszkowo (bydgoskie, gmina Sośno).

    Tuszków - od gwarowego tuskać ‘uderzać czymś’, tuski ‘sanie robocze’.

    Tusznic - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tusznio - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszno - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszowski - 1471 od nazwy miejscowej Tuszów (lubelskie, gmina Strzyżewice).

    Tuszy - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszyc - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszycki - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszylak - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszyna - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszyner - od nazwy miasta Tuszyn (piotrkowskie).

    Tuszyński - 1476 od nazwy miasta Tuszyn (piotrkowskie).

    Tuszyński - 1658 od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuszyńszczyk - 1683 od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuś - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuśnia - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuśniak - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuśnik - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tuśnio - od tusz ‘ze staropolskiego tuzin’, tusza, od dawnego tuszyć ‘mieć nadzieję’.

    Tut - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tuta - 1770 od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutaj - 1786 od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutajew - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutajewicz - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutajewski - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutajko - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutak - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutakiewicz - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutakowski - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutalak - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutan - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutaniewicz - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutas - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutasiewicz - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutecki - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutej - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tuteja - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutejczyk - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutejski - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutek - 1614 od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutka - 1698 od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkaj - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkalik - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkalski - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkaluk - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkiewicz - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutko - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutkowski - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet ; od tutka.

    Tutla - od gwarowego tutla ‘dziewczyna postrzelona, narwana; kobieta lekkich obyczajów’.

    Tutlewski - od gwarowego tutla ‘dziewczyna postrzelona, narwana; kobieta lekkich obyczajów’.

    Tutlowski - od gwarowego tutla ‘dziewczyna postrzelona, narwana; kobieta lekkich obyczajów’.

    Tuto - 1198 od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutok - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutoń - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutor - od tutor ‘opiekun, wychowawca’.

    Tutorski - od tutor ‘opiekun, wychowawca’.

    Tutro - od tutrać ‘durdać, grzebać, gmerać’.

    Tutrzyński - od tutrać ‘durdać, grzebać, gmerać’.

    Tutta - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tuttas - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tuttla - od gwarowego tutla ‘dziewczyna postrzelona, narwana; kobieta lekkich obyczajów’.

    Tuttle - od gwarowego tutla ‘dziewczyna postrzelona, narwana; kobieta lekkich obyczajów’.

    Tutucki - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutula - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutulak - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutur - od tutor ‘opiekun, wychowawca’.

    Tuturusz - od tutor ‘opiekun, wychowawca’.

    Tutus - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutuszkin - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutyka - od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutyn - 1487 (KrW) od podstawy tut , por. tuta ‘tutaj’, tutać dziecinne ‘pić’, tutaj, tutka ‘pysk krowy; gatunek jabłek’, od niemieckiej nazwy osobowej Tuto, ta od imion na Diet .

    Tutyra - od tutor ‘opiekun, wychowawca’.

    Tuz - 1676 od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzal - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzalek - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzanowski - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzek - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzel - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuziak - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuziemski - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzik - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzikiewicz - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzikow - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzikowicz - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzikowski - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzim - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzimak - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzimek - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzimowski - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzimski - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzin - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzinek - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzinkiewicz - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzinowski - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuziński - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuzio - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzionek - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuziu - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuziuk - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzlak - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuznik - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzow - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuzyk - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tuźniak - od tuzin ‘dwanaście sztuk’.

    Tuźnik - od tuzin ‘dwanaście sztuk’; od tuźnik ‘pojemnik na dwanaście sztuk łyżek’.

    Tuż - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużański - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużel - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużewski - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużmik - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużnik - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużowiec - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużyk - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużylak - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużyna - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużyniecki - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Tużyński - od tuz ‘najwyższa karta w grze, as; dwójka w grze w kości’.

    Twarcz - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarczyński - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Tward - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twarda - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardak - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardała - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardawa - 1265 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardawski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twarde - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardecki - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardek - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardela - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardella - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardenga - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardeusz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardęga - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardijewicz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardjewicz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardo - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardoch - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardocha - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardochel - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardochleb - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardochlib - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardogórski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardok - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardokens - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardokes - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardokes - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardokęs - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardokus - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardomocny - 1478 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardon - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardoń - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardosch - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardosławski - 1398 od nazwy miejscowej Twardosławice (piotrkowskie, gmina Grabica).

    Twardostoj - 1444 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardostoj - 1444 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardosz - 1470 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardow - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardowicz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardowski - 1393 od nazw miejscowych Twardów, Twardowice (kilka wsi).

    Twarduchowski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardus - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardusz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twarduś - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardy - 1403 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardycz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyczołka - 1493 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyczołko - 1494 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyczoło - 1494 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardygrosz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyjewicz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardykus - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyn - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardys - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyska - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardysko - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardysz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardyś - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzak - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziak - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzicki - 1798 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziecki - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziel - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław lub od twardziel ‘wewnętrzne słoje drewna w pniu drzewa; człowiek nieustępliwy’.

    Twardzień - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziewski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzik - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzikowicz - 1640 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzikowski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziłowski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziński - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzisz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziszewski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardziuk - 1481 od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twardzosz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twarecki - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twark - 1373 od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarkiewicz - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarkowski - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarog - od twaróg ‘świeży ser’.

    Twarogal - od twaróg ‘świeży ser’.

    Twarogiel - od twaróg ‘świeży ser’.

    Twarogowicz - 1451 od twaróg ‘świeży ser’.

    Twarogowski - od twaróg ‘świeży ser’.

    Twaroń - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarosz - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarowski - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarożek - 1454 od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarożek - 1634 od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarożkowicz - 1430 od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarożyński - od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twaróg - 1344 od twaróg ‘świeży ser’.

    Twaróżek - od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarus - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twaruszka - od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarużek - od twaróg ‘świeży ser’; od twarożek.

    Twarziak - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarzkiewicz - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twarzyński - od podstawy twar , por. staropolskie tworzyć ‘powoływać do istnienia’, twarz ‘przednia część głowy ludzkiej’.

    Twerd - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerdochleb - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerdochlib - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerdochlip - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerdun - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerdyk - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twerianowicz - od imienia Tworzyjan, stanowiącego staropolską adaptację imienia Floryjan (Florian).

    Twerjanowicz - od imienia Tworzyjan, stanowiącego staropolską adaptację imienia Floryjan (Florian).

    Twierdochleb - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twierdowski - od nazw miejscowych Twardów, Twardowice (kilka wsi).

    Twierdziak - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twierdziański - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twierdziński - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twierdzyński - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twiordochlieb - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twirbut - od litewskiej nazwy osobowej Tvirbutas.

    Twirbutt - od litewskiej nazwy osobowej Tvirbutas.

    Twirdy - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twor - 1125 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twora - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworak - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworczak - 1496 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworczyk - 1608 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworczyn - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworczyński - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworda - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordawa - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordochleb - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordochlib - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordogórski - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordokens - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordokęs - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordokus - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordomocny - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordoń - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordowski - od nazw miejscowych Twardów, Twardowice (kilka wsi).

    Tworduś - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordy - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordygrosz - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twordzik - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Tworek - 1395 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twork - 1452 (Pom) od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworka, m. - 1391 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworke - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworkiewicz - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworko - 1367 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworkowski - 1387 od nazw miejscowych Tworków, Tworki (kilka wsi).

    Tworkowski - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twornicki - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworo - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworogal - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworogowski - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworos - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworowski - 1399 od nazw miejscowych Tworowice (piotrkowskie, gmina Masłowice), Tworów (kieleckie, gmina Nagłowice Oksa).

    Tworożyński - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworóg - 1388 od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworóz - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworóż - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworus - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuschka - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuschke - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuszek - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuszka - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuszko - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuś - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworuz - od twaróg ‘świeży ser’.

    Tworys - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworyszczak - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworyszczuk - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworz - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworzański - 1394 od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzański - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworzec - 1409 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian; od staropolskiego tworzec ‘ten, który tworzy’.

    Tworzecki - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworzeński - 1391 od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzowski - pd nazwy miejscowej Tchórzew (kilka wsi).

    Tworzyański - od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzydło - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian; od staropolskiego tworzydło ‘forma do wyciskania sera’.

    Tworzyjan - 1237 od imienia Tworzyjan, stanowiącego staropolską adaptację imienia Floryjan (Florian).

    Tworzyjanów - od imienia Tworzyjan, stanowiącego staropolską adaptację imienia Floryjan (Florian).

    Tworzyjański - 1395 od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzyjeński - 1393 od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzyk - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworzyło - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Tworzyński - od nazw miejscowych Tworzanki, dawniej też Tworzyjanowice (leszczyńskie, gmina Rydzyna).

    Tworzysz - 1175 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twosz - 1480 od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twór - od tworzyć ‘być sprawcą czegoś nowego; komponować, pisać, malować itd.’, także od imienia Tworzyjan, które stanowiło polską adaptację imienia Florian.

    Twórz - od tchórz, ze staropolskiego tchórz ‘człowiek strachliwy; ssak drapieżny z rodziny kun’; od gwarowego twórz ‘tchórz’.

    Twórzewski - pd nazwy miejscowej Tchórzew (kilka wsi).

    Twrda - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Twurzewski - pd nazwy miejscowej Tchórzew (kilka wsi).

    Twyrdy - od twardy ‘nieuginający się pod naciskiem’, też od imion złożonych typu Twardomir, Twardosław.

    Tyb - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyba - 1465 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybaczek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyballa - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybała - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyban - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybara - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybarek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybarian - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybariusz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybarski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybel - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybelski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybeński - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybera - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyberek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyberian - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyberiusz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyberski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybiański - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybik - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybin - 1441 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybinka, m. - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybinkowski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybińkowski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybiński - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybir - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybirski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybiszewski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybka - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyblewski - od nazwy miejscowej Tyble (katowickie, gmina Sokolniki).

    Tybon - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyboń - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybor - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybora - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborczk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborczuk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborczyk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborowicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborowski - 1569 od nazwy miejscowej Tyborów (siedleckie, gmina Cegłów).

    Tyborowski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborra - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyborski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybólski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybór - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybórski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulczak - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulczuk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulczyk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulec - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulewicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybulski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybuła - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybułka - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybun - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybunec - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybur - 1399 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybura - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburak - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburc - 1568 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburca - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburch - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburcy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburcz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburcza - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburczak - 1497 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburczuk - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburczy - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburczyk - 1628 od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburczyn - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburkiewicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburowski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyburzec - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybus - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybusch - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybusek - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybusz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybuszewski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybuś - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybylewicz - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tybylewski - od imienia Tyburcy, notowanego w Polsce od XIV wieku, pochodzenia łacińskiego Tiburtius, od nazwy miasta Tibur, dziś Tivoli we Włoszech.

    Tyc - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tyca - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tyce - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tycel - od podstawy Ty , od imion na Ty , typu Tyburcy, Tymoteusz, od niemieckiej nazwy osobowej Tietz.

    Tych - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychaczka - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychan - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanewicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychania - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanow - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanowicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanowski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanów - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychanycz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychański - 1580 od nazwy miejscowej Tychan, później Cichania (krośnieńskie, gmina Dukla).

    Tychek - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychel - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychelk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychewicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychlak - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychlowiec - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychman - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychmann - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychmański - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychmonowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychmowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Tichmann, ta os imion złożonych na Dich .

    Tychniewicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychnowski - 1732 od nazwy miejscowej Tychnowy (elbląskie, gmina Kwidzyn).

    Tycholicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tycholski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychon - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoniak - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoniec - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoniewicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoniuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychonowicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychonowski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoń - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychończuk - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychoński - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychota - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychowicz - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychowiecki - od nazw miejscowych Tychowo, Tychów (kilka wsi).

    Tychowski - od nazw miejscowych Tychowo, Tychów (kilka wsi).

    Tychólski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychulski - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.

    Tychułko - od imion na Ty , typu Tymoteusz, Tyburcy lub od ukraińskiego tychyj ‘cichy’.