<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Kij - Kn

    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch


    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów


    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997




    Kij - 1256 od kij.

    Kijach - od kij.

    Kijacz - 1699 od kij.

    Kijaczek - 1629 od kij.

    Kijaczka - od kij.

    Kijaczko - od kij.

    Kijak - 1683 od kij; od kijak ‘wiesniak, który może sprzedawać mięso w mieście’.

    Kijakiewicz - od kij.

    Kijakowski - 1766 od nazwy miejscowej Kijaków (Wileńszczyzna).

    Kijan - 1397 od kij.

    Kijana - od kij.

    Kijanczuk - od kij.

    Kijanczyk - 1792 od kij.

    Kijanczyński - 1399 od nazwy miejscowej Kijanczyno, dziś Kijączyn (poznańskie, gmina Kaźmierz).

    Kijanek - od kij.

    Kijania - od kij.

    Kijanik - od kij.

    Kijanka - 1388 od kij; kijanka ‘larwa płazów bezogonowych żyjąca w wodzie’, dawniej ‘narzędzie do prania boelizny’.

    Kijanko - od kij; kijanka ‘larwa płazów bezogonowych żyjąca w wodzie’, dawniej ‘narzędzie do prania boelizny’.

    Kijankowski - od kij; kijanka ‘larwa płazów bezogonowych żyjąca w wodzie’, dawniej ‘narzędzie do prania boelizny’.

    Kijanowicz - 1392 od kij.

    Kijanowski - od nazwy miejscowej Kijany (kieleckie, gmina Bejsce; lubelskie, gmina Spiczyn).

    Kijańczuk - od kij.

    Kijańczyk - od kij.

    Kijański - 1402 od nazwy miejscowej Kijany (kieleckie, gmina Bejsce; lubelskie, gmina Spiczyn).

    Kijas - 1685 od kij; kijas ‘kij’.

    Kijasek - 1641 od kij.

    Kijasz - od kij.

    Kijaszczenko - od kij.

    Kijaszczuk - od kij.

    Kijaszek - 1418– od kij.

    Kijaszko - od kij.

    Kijaszkowski - 1468 od nazwy miejscowej Kijaszkowo (włocławskie, gmina Czernikowo).

    Kijaś - od kij.

    Kije - 1410 od kij.

    Kijecki - 1406 od nazwy miejscowej Kije (kilka wsi).

    Kijek - 1439 od kij, kijek.

    Kijen - 1494 od kij.

    Kijena - od kij.

    Kijenia - od kij.

    Kijeński - 1470 od nazwy miejscowej Kijany (kieleckie, gmina Bejsce; lubelskie, gmina Spiczyn).

    Kijera - od kij.

    Kijewicz - od kij.

    Kijewski - 1626 od nazw miejscowych typu Kijewice, Kijów (kilka wsi).

    Kij-Kijowiecki - złożenia brak; Kij 1256 od kij; Kijowiecki brak; może od nazwy miejscowej Kije, też od Kijów.

    Kijko - 1386 od kij.

    Kijkowski - od nazwy miejscowej Kijaków (Wileńszczyzna).

    Kijo - od kij.

    Kijoch - od kij.

    Kijok - od kij.

    Kijoł - od kij.

    Kijonek - od kij.

    Kijonka - od kij.

    Kijor - od kij.

    Kijora - od kij.

    Kijos - od kij.

    Kijowczyk - 1533 od nazw miejscowych typu Kijewice, Kijów (kilka wsi); może od ukr. Kijów.

    Kijowicz - 1685 od kij.

    Kijowiec - od kij.

    Kijowski - 1403 od nazw miejscowych typu Kijewice, Kijów (kilka wsi).

    Kijów - 1687 od kij.

    Kijski - 1402 od nazwy miejscowej Kije (kilka wsi).

    Kijuc - od kij.

    Kijuć - od kij.

    Kijuk - od kij.

    Kik - 1371 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kika - 1269-73 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikacz - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikał - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikała - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikas - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikel - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikieć - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikiel - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikiela - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikiewicz - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikilica - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikina - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikisz - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikla - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklarz - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklas - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklasz - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklaś - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklica - od kikłać ‘wikłać’.

    Kiklicki - od kikłać ‘wikłać’.

    Kikliński - od kikłać ‘wikłać’.

    Kikła - 1800 od kikłać ‘wikłać’.

    Kikłas - od kikłać ‘wikłać’.

    Kikłowicz - od kikłać ‘wikłać’.

    Kikłowski - od kikłać ‘wikłać’.

    Kikna - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikolski - 1391 od nazwy miejscowej Kikół (włocławskie, gmina Kikół).

    Kikoła - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikoń - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikor - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikosz - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikowski - 1391 od nazwy miejscowej Kikowo (poznańskie, gmina Pniewy).

    Kikta - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kiktenko - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kiktowski - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikucki - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikul - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikulski - 1794 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikuł - 1577 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikuła - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikułka - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikun - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikus - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikuśkiewicz - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikut - 1759 od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikuta - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kikutt - od podstawy kik-, por. kikut, ze staropolskiego kika ‘reszta obciętej kończyny, palca’.

    Kil - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kila - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilaczyk - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilaczyński - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilak - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilakiewicz - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilan - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanc - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanka - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanowicz - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilanowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilans - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilań - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilańczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilarecki - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilarowicz - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilarowski - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilarski - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilas - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilasiński - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilaska - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilassa - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilaszek - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilaszewski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilb - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilb - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbabczuk - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbach - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbach - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbeczko - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbeczko - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilber - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilber - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbert - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbert - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbratowski - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbratowski - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilbrych - od niemieckich nazw osobowych Gilbert, Gelbert, Gelbart.

    Kilcewicz - 1763 od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczan - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczek - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczewski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczkowski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczuk - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilczycki - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilek - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilem - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilemoniuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilen - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilena - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilenik - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kileń - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kileński - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiler - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilerczuk - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilerys - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kilesiak - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilesiński - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilesz - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilewicz - 1709 od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kiliaczenko - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kiliaczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kiliak - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kilian - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianczak - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianczuk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianka - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianowicz - 1682 od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilianowski - 1584 od nazwy miejscowej Kielanowice (tarnowskie, gmina Tuchów).

    Kilianowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliań - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliańczak - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliańczuk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliańczyk - 1612 od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiliar - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Kiliary - od imienia Hilary. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku, w staropolszczyźnie: Hilarzy 1397, Ilarzy 1388. Jest pochodzenia łacińskiego, od przymiotnika hilarius ‘wesoły, pogodny’.

    Kilias - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan

    Kiliasiński - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilich - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilichowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliczewski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kiliianek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijan - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijanczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijanek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijanowicz - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijańczuk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijańczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijasiński - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilijeńska - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilik - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilikowski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilim - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilima - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kiliman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimann - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimiek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimin - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kiliminiuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimiuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimkiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimkowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimniak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimnik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimniuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimon - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimon - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilimończyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilin - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilinek - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kiling - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilinkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilińczak - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilińczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kiliński - 1718 od nazwy miejscowej Kilincze (KrW).

    Kilion - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilioński - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilis - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisch - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisiak - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisiewicz - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisiński - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisowski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilisz - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszak - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszczewski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszczuk - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszczyk - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszek - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszewski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszkiewicz - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszkowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliszowski - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiliś - od kielich, w pochodnych też od imion Kielian, Kilian.

    Kiljan - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljanczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljanek - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljanowicz - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljanowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljańczuk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljańczyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljański - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiljończyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilk - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilka - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkica - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkiewicz - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkowicz - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkowski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkulski - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilkus - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kill - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Killar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Killer - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Killich - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Killman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilm - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilma - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilmann - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilmas - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilmczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilnger - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilnk - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilnyk - od niemieckiej nazwy osobowej Killing, ta od imienia Kilian.

    Kilof - 1566 od kilof ‘przyrząd do tłuczenia, np. kamieni’.

    Kilom - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilomański - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilomowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilomski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kilon - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilonowski - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiloń - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilończyk - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kiloński - od imienia Kilian. Imię, zapewne pochodzenia celtyckiego, znane jest w Polsce od XIII wieku. W średniowieczu wymawiane było jako Kilijan, Kielijan.

    Kilos - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kilosa - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kils - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kilsz - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kilszak - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kilszewski - może od niemieckiej nazwy osobowej Kielc, to od kiel (z. Kielman).

    Kiluk - od imienia Kilian lub od wyrazów na kil-.

    Kiła - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłaczyński - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłaga - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiławiec - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłb - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiłbas - od kiełbasa.

    Kiłbasa - od kiełbasa.

    Kiłbasiński - od kiełbasa.

    Kiłbik - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiłbowicz - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiłbus - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiłczykowski - od gwarowego kiełcz ‘chojak; karcz’.

    Kiłdanowicz - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiłeczko - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłek - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłko - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłkowicz - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłkowski - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłoczko - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłpikowski - od gwarowego kiełp ‘łabędź’.

    Kiłpiński - od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kiłtyk - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiłyga - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kiłyk - od prasłowiańskiego kila ‘nabrzmienie, przepuklina’.

    Kim - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kima - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimaczyński - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimak - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimakowicz - 1605 od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimakowski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimal - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimala - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimalski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimała - 1742 od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kiman - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimas - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimasiewicz - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimaszewski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimaszyński - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimbar - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimber - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimbor - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimborewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimborowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimbort - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimbrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Gimber, ta od imienia Gimbert.

    Kimczak - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimczewski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimczuk - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimczyk - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimczyński - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimeć - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimek - 1445 od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimel - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimela - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimelski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimic - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimiuk - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimka - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimkiewicz - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimkow - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kiml - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimla - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimliczko - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimlik - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimliński - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimlowski - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimmel - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimol - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimoła - 1699 od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimon - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimona - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimowicz - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kims - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimsa - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimsewicz - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimso - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimsza - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimszal - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimszał - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimszel - od niemieckich nazw osobowych Gims, Kims, te od imion na Gim-.

    Kimula - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimuła - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimura - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kimus - od kimać potocznie ‘spać, drzemać’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Jakim (= Joachym).

    Kin - 1377 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kina - 1497 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinach - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinacha - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaj - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinajluk - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinak - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinal - 1766 od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinalczyk - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinalewski - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinalski - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinarz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinas - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinasal - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinasewicz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinasiewicz - 1782 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinast - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kinastowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kinasz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaszczak - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaszczuk - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaszewicz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaszewski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinaś - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinc - 1470-80 od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kincel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinceł - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kincer - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kincler - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinclewicz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinco - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczak - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczek - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczewski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczkowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczowski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczyk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinczyk - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kind - 1448 od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kinda - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindal - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindalski - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kinde - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindej - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindejewski - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindel - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindela - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindelewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindelski - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kinder - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kinderewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kinderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kinderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kinderys - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindl - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindla - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindlarski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindler - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindra - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindra - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindracki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindraczuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindrał - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindrasiuk - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindrasiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindrasz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindrasz - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindrecki - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kindro - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindruk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindryk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindrys - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindrzycki - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindt - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindur - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindy - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindyj - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindykiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindykiewiecz - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindyś - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindzia - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindziak - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’.

    Kindzier - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindziera - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindzierski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindziora - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kindziuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kind, ta od apelatywu Kind ‘dziecko’; od gwarowego kindziuk ‘żołądek’.

    Kindzora - od niemieckiej nazwy osobowej Kinder, ta od imienia Gundher.

    Kinecki - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinek - 1702 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinel - 1444 od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinelewicz - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinelski - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinest - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kinestowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kineszczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    King - od niemieckiej nazwy osobowej King lub od imienia Kinga.

    Kinga - od niemieckiej nazwy osobowej King lub od imienia Kinga.

    Kinger - od niemieckiej nazwy osobowej King lub od niemieckiej nazwy osobowej Kingger, kuniger.

    Kiniak - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniarski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniarz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniasz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinic - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinicki - 1446 od nazwy miejscowej Kiniki (ciechanowskie, gmina Raciąż).

    Kinicki - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniec - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinielski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniew - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniewicz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinik - 1689 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinio - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinisz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniszycki - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiniszyński - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kink - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinka - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkel - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkel - od niemieckiej nazwy osobowej Kinkel, ta od dolnoniemieckiego kinkel ‘kawałek chleba’.

    Kinkiel - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Kinkel, ta od dolnoniemieckiego kinkel ‘kawałek chleba’.

    Kinkiela - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkiewicz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkle - od niemieckiej nazwy osobowej Kinkel, ta od dolnoniemieckiego kinkel ‘kawałek chleba’.

    Kinklik - od niemieckiej nazwy osobowej Kinkel, ta od dolnoniemieckiego kinkel ‘kawałek chleba’.

    Kinko - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinkosz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinnek - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinoch - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinol - (Śl) od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinolarski - od gwarowego kinol, kinoł ‘wielki nos’.

    Kinos - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinost - 1691 od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kinost - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinostowa, ż. - 1499 od niemieckiej nazwy osobowej Kinast, ta od apelatywu Kienast ‘konar sosny’.

    Kinosz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinoszek - 1395 od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinoszewski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinoś - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinow - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinowski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinrat - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kintoff - od niemieckich nazw osobowych Kintopf, Küntopf, te od nazwy miejscowej Küntopf (Pom).

    Kintop - od niemieckich nazw osobowych Kintopf, Küntopf, te od nazwy miejscowej Küntopf (Pom).

    Kintopf - od niemieckich nazw osobowych Kintopf, Küntopf, te od nazwy miejscowej Küntopf (Pom).

    Kintopp - od niemieckich nazw osobowych Kintopf, Küntopf, te od nazwy miejscowej Küntopf (Pom).

    Kintup - od niemieckich nazw osobowych Kintopf, Küntopf, te od nazwy miejscowej Küntopf (Pom).

    Kintz - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kintzel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kintzer - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kintzl - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kintzler - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinula - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinulski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinus - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kinzel - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinzeler - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinzelewski - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kinzler - od imienia Konrad. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, jest genetycznie germańskie, od kuoni ‘śmiały + rat ‘rada’.

    Kiń - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kińczak - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kińczenko - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kińczkowski - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kińczyk - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kińkowicz - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiński - od kinąć ‘rosnąc, kipieć, cisnąć’.

    Kiobassa - od kiełbasa.

    Kiolar - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kiolbas - od kiełbasa.

    Kiolbasa - od kiełbasa.

    Kiolbassa - od kiełbasa.

    Kioler - od niemieckich nazw osobowych Keller, Kieller, Köler, te od średniowysokoniemieckiego kellaere, kelnaere ‘piwniczny zarządca winnic i czynszu z nich’, albo od średniowysokoniemieckiego koler, köler ‘smolarz, weglarz’.

    Kioltyka - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiołbasa - od kiełbasa.

    Kiołbassa - od kiełbasa.

    Kiołbowicz - od kiełb ‘mała ryba z rodziny karpiowatych’.

    Kiołpiński - od nazw miejscowych Kiełpino, Kiełpiny, Kiełpin (częste).

    Kiołtyka - od staropolskiego kiełzać, kiełdać (się) ‘chwiać się’.

    Kiona - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kionczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kionek - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kionka - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kionke - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kiończyk - od niemieckiej nazwy osobowej Kion, ta od imienia Kilian.

    Kios - od kij.

    Kiosek - od kij.

    Kiosewski - od kij.

    Kiowski - od nazw miejscowych typu Kijewice, Kijów (kilka wsi).

    Kip - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipa - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipała - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipan - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipar - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipara - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiparski - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipas - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipcewicz - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipciński - 1792 od słowiańskiego kypta ‘kikut ręki, nogi’.

    Kipczak - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipczuk - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipczyński - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipek - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kiper - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiperowski - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipias - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipiątkowic - 1478 od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipibida - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipich - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipidura - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipiec - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipieć - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipiel - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’ lub od kipiel ‘wrząca woda’.

    Kipiela - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipielewicz - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipień - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipies - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipigroch - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipik - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipin - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipiniak - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipink - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipiński - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipioroch - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipirzepa - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipis - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipisz - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipka - 1472 od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipke - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipkie - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipkowski - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipnik - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’; od gwarowego kipnik ‘kupiec’.

    Kipniuk - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kiporenko - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipowczyk - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipp - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kippa - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kippel - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Kipper - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipra - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipran - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kipraniuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kiprek - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiprenko - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kipri - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiprian - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kiprianiuk - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kiprion - od imienia Cyprian, ze staropolskiego Cypryjan. Imię, notowane w Polsce od XII wieku, pochodzi od łacińskiego Cyprianus, greckiego Kuprianós ‘pochodzący z Cypru’, greckiego Kupros.

    Kiprowski - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kipry - od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiprzowa, ż. - 1673 od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kiprzyk - 1673 od staropolskiego kiper ‘kiprzyca; gatunek rośliny’.

    Kips - od niemieckiej nazwy osobowej Kips, ta od imion na Geb-.

    Kipski - od niemieckiej nazwy osobowej Kips, ta od imion na Geb-.

    Kipsza - od niemieckiej nazwy osobowej Kips, ta od imion na Geb-.

    Kipszak - od niemieckiej nazwy osobowej Kips, ta od imion na Geb-.

    Kipta - 1788 od słowiańskiego kypta ‘kikut ręki, nogi’.

    Kir - 1451 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kira - 1497 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiraga - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirago - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiraj - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirakowski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiras - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirasz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiraszczuk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirasznik - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiraś - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirc - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kircel - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirch - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirchacz - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirchhof - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirchhoff - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirchof - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirchoff - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirchow - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kircie - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kircio - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kircun - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kircuń - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kircz - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczak - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczek - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczenko - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczkowski - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczów - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczuk - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczulków - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczyc - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirczyński - od niemieckich nazw osobowych Kerz, Kirz, te od średniowysoko niemieckiego kërze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirda - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdeiko - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdejko - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdylewicz - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdziej - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdziejew - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirdzik - od prasłowiańskiego krd? ‘trzoda, stado’, por. kierda gwarowe ‘knur’, kierdel ‘stado owiec’.

    Kirej - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirejciuk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirejczuk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirejczyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirejew - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejszys - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirejwa - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirek - 1603 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirekowicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirel - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirelczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirelejsa - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirelejza - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirelus - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirenko - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kireńczuk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kireńko - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kireński - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirepa - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirepka - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirepko - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirewicz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiriak - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriaka - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakidis - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakidu - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakopulli - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakopulu - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakos - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakou - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriakow - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kiriaku - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirian - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirianow - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirianów - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kiriańczyk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kiriczek - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriczenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriczok - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirienko - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kiriew - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirijczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirijewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirik - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirikiewicz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirikowicz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiril - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirilczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirilenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirilewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirilidys - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirilis - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirił - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriłłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiriłów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirjacki - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirjak - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirjaka - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirjakos - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirjanidys - od imienia Cyriak, w Kosciele prawosławnym Kiriak, to od greckiego kyrios ‘pan, władca’.

    Kirjanow - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjanow - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjanowicz - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjanowicz - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjanów - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjanów - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirjończyk - od imienia Kirian, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Kyrillos lub Kyriakos, od kyrios ‘pan władca’.

    Kirk - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkało - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkiłło-Stacewicz - złożenia brak; Kirkiłło od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’; Stacewicz od imion na Sta-, typu Stanisław, też może od Eustachy.

    Kirkin - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirko - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkos - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkosz - 1498 od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkow - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkow - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirków - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirków - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirkuł - od niemieckiej nazwy osobowej Kirchhof, por. też kirchów, kierchów ‘cmentarz ewangelicki’.

    Kirkun - od niemieckiej nazwy osobowej Kirch, ta od apelatywu Kirche ‘kościół’.

    Kirlejza - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirma - od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kirmasz - 1431 od kiermasz ‘jarmark, odpust’.

    Kirnia - od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kirnicki - od nazwy miejscowej Kiernica (KrW).

    Kirniczka - 1683 od staropolskiego, gwarowego skiernia, kierznica ‘maslnica’, kierny ‘szczery, zły’.

    Kirnos - od kiernoz ‘knur’.

    Kiro - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirol - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirolka - 1629 od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kironienko - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiroń - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirończyk - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiroński - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirow - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirowski - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kiról - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirpa - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpal - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpan - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpianiuk - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpicz - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpiczenko - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpicznikow - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpiuk - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpluk - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpo - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpsza - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirpus - od kierpiec ‘góralskie obuwie z jednego kawałka skóry’, z prasłowiańskiego ‘kawałek skóry’.

    Kirsa - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsała - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsanow - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsch - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirschanek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsche - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirschstein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirschsten - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirscht - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirschte - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirski - 1617 od nazwy miejscowej Kierz (kilka wsi).

    Kirst - 1724 od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirstain - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirstajn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirstan - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirste - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirstein - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirstejn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirsten - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirsun - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsza - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszak - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszanek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirsze - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszek - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszen - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszeń - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszk - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszka - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszke - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszko - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszkowski - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszniak - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kirsznicki - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kirsznik - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kirszniok - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kirsznok - od niemieckiej nazwy osobowej Kerschen, ta od Kirsche ‘wiśnia’.

    Kirsznowski - od nazwy miejscowej Kiersnowo (białostockie, gmina Brańsk).

    Kirszo - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszowicz - od niemieckich nazw osobowych Kers, Kirs, Kirsche, te od średniowysokoniemieckiego kerse, kirse, kriese ‘wiśnia’.

    Kirszt - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirsztajn - 1482 od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirsztanowski - od nazwy miejscowej Kiersztanowo (olsztyńskie).

    Kirszton - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirsztyn - od niemieckiej nazwy osobowej Kierst, ta od imienia Christianus,

    Kirt - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirta - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kirtak - od niemieckiej nazwy osobowej Kert, ta od średnioniemieckiego kerze, kirze ‘światło, świeca’.

    Kiruk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirul - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiruło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryc - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirych - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirycki - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirycy - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirycys - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirycz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczenko - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczuk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczun - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczyk - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczyn - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryczyński - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryelejza - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kiryg - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kiryj - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryjczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryjczyk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryjewicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryjewski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryjow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryk - 1549 od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirykiewicz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirykowicz - od imienia Kiryk, używanego w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia greckiego Kerykos, od kerych ‘zwiastun’.

    Kirylak - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirylczuk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirylec - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirylejsa - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirylejza - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirylejża - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirylejża - od liturgicznego wezwania Kyrie eleison.

    Kirylenko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirylik - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryluk - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirylus - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirył - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryła - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłko - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryło - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłow - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłowicz - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłowski - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kiryłów - od imienia Cyryl, ze staropolskiego też Cyrul. Formy Cyryl, Cyryl notowane w XV wieku. Imię Cyryl, łacińskie Cyrillus, z greckiego Kyrillos, a to od kyrios ‘pan’; we wschodniej Słowiańszczyźnie przejęte jako Kirył, Kuryło.

    Kirz - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirzaj - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirzejonek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirzijonek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirzyc - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kirżejonek - od podstawy kier-, por. kir, dawniej kier ‘czarny materiał symbolizujący żałobę’, od gwarowego kierać ‘kierować’, od niemieckiej nazwy osobowej Kehr, od imienia Kirył (= Cyryl).

    Kis - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisa - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisakowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisała - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisało - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisan - 1743 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisel - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiselka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisella - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiselow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiselski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiseła - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisełek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisełka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisełko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiseło - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisełyczka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisełyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiser - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kisera - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiserczyk - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiserek - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kisiak - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiakiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiala - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisialicznik - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiał - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiała - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiałek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisicki - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiecki - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiel - 1362 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiela - 1748 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielak - 1748 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielański - 1596 od nazwy miejscowej Kisielany (siedleckie, gmina Mokobody).

    Kisielawski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiel-Dorohinicki - złożenia brak; Kisiel 1362 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’; Dorohinicki (pod wpływem ukraińskim) od drogi, też od imion złożonych typu Drogomir, Drogosław.

    Kisielek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieleński - 1547 od nazwy miejscowej Kisielany (siedleckie, gmina Mokobody).

    Kisielew - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielewski - od nazwy miejscowej Kisiele (piotrkowskie, gmina Rozprza), Kisielewo (płockie, gmina Sierpc).

    Kisielica - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieliczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieliczyn - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieliński - od nazwy miejscowej Kisielany (siedleckie, gmina Mokobody).

    Kisielis - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielkiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiel-Kisielewski - złożenia brak; Kisiel 1362 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’; Kisielewski od nazwy miejscowej Kisiele (piotrkowskie, gmina Rozprza), Kisielewo (płockie, gmina Sierpc).

    Kisiel-Kiślański - złożenia brak; Kisiel 1362 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’; Kiślański od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiell - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielmanow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielnicki - 1472 od nazwy miejscowej Kiseilnica (łomżyńskie, gmina Piątnica).

    Kisielow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielowicz - 1427 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielowski - 1497 od nazwy miejscowej Kisiele (piotrkowskie, gmina Rozprza), Kisielewo (płockie, gmina Sierpc).

    Kisielów - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisielski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieluk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieł - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiełek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisieniewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisieniowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisieński - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisik - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisikow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisikowicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisil - 1374 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisilczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisilczyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisilewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisilewski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisilica - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiliczka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiliczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiliczyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiła - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiłek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisin - 1739 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiński - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisio - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiol - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiolowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisioł - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiołek - 1494 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiołkiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisiołowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisior - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiorko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiów - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiula - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisiurski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiska - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiskowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisla - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kislak - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kislenko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kislica - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kislich - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisliczenko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisluk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kislyj - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisła - 1553 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od staropolskiego kisły ‘zakwaszony’.

    Kisłacz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od staropolskiego kisły ‘zakwaszony’.

    Kisło - 1601 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisłocki - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisłow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisłowski - 1772 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisły - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisłyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisman - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kismann - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kismanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kisner - od niemieckiej nazwy osobowej Kisner, ta od średniowysokoniemieckiego kisen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiss - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kissa - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kissek - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kisser - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kissman - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kissmann - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kisson - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kissoń - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiss-Orski - złożenia brak; może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’; Orski od orać, od prasłowiańskiego oriti ‘burzyć, niszczyć’, od staropolskiego oborzyć ‘zburzyć, zniszczyć’.

    Kist - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistacz - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kisteczek - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kisteczka - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistein - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistek - 1607 od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistel - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistela - 1789 od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistella - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistelski - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistka - 1736 od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist; od kistka ‘pęk czegoś’.

    Kistkowski - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist; od kistka ‘pęk czegoś’.

    Kistoszek - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kistowski - 1766 od nazwy miejscowej Kistowo (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Kistuch - od kiść ‘pęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Kist.

    Kisty - 1709 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisyłeczko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisyłyczko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian; od kisiel ‘potrawa z mąki zakwaszonej’.

    Kisz - 1403 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kisza - 1748 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszach - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszaj - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszak - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszakiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszala - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszała - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszałkiewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszcz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczak - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczenko - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczeński - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczewicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczk - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczuk - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczyc - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczyk - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczyński - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszczyszyn - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszek - 1399 od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszel - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszela - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszelewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszelewski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszelka - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszelow - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszenia - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszenko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszewski - 1492 od nazwy miejscowej Kiszewo (poznańskie, gmina Oborniki), Kiszewy (konińskie, gmina Tuliszków).

    Kiszka - 1475 od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkalewicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkan - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkarewicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkarowicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkarz - 1406 od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkel - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkenow - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkenów - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszki - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkiel - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkielewicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkielis - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkiel-Makiewicz - złożenia brak; Kiszkiel od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’; Makiewicz od mak.

    Kiszkiewicz - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkis - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszko - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkowiak - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkowski - 1391 od nazwy miejscowej Kiszkowo (poznańskie, gmina Kiszkowo).

    Kiszko-Zgierski - złożenia brak; Kiszko od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’; Zgierski od nazwy miasta Zgierz (łódzkie).

    Kiszków - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkun - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkunas - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszkuń - od kiszka ‘jelito; gatunek wędliny’, od gwarowego ‘kwaśne mleko’.

    Kiszluk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszła - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszło - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszłowski - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszłyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kismann, ta od średniowysokoniemieckiego kis ‘żwir’.

    Kisznarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kisner, ta od średniowysokoniemieckiego kisen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiszner - od niemieckiej nazwy osobowej Kisner, ta od średniowysokoniemieckiego kisen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiszołek - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszowara - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszowski - 1432 od nazwy miejscowej Kiszewo (poznańskie, gmina Oborniki), Kiszewy (konińskie, gmina Tuliszków).

    Kiszuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszula - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszulko - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszyc - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiszyk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiś - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiściel - od kiść ‘pęk’.

    Kiścielewicz - od kiść ‘pęk’.

    Kiścień - od kiść ‘pęk’.

    Kiściewicz - od kiść ‘pęk’.

    Kiściński - od kiść ‘pęk’.

    Kiściołek - od kiść ‘pęk’.

    Kiść - 1391 od kiść ‘pęk’.

    Kiślaczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiślak - 1512 od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiślenczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiśleńczuk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiślew - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiślewicz - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiśliczyn - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiślik - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kiśluk - od kisieć, kisić, dawniej też od kisać ‘kwasić, fermentować’, w pochodnych też od imion na Ki-, typu Kilian.

    Kit - 1515 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kit ‘masa do uszczelniania okien’.

    Kita - 1357 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitaj - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajczuk - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajczyk - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajewski - 1620 od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajgrodzki - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajko - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitajkowski - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitak - 1566 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kital - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitala - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitalas - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitała - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitaniczak - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitanowicz - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitański - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitas - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitaski - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitasz - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitaszewski - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitay - od Kitaj (= Chiny), też kitaj ‘rodzaj tkaniny’.

    Kitcza - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitczak - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitek - 1600 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitel - 1339 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitela - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kiter - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kitewski - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitka - 1427 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kitka ‘mała kita; kotka’.

    Kitkajło - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kitka ‘mała kita; kotka’.

    Kitkiewicz - 1723 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kitka ‘mała kita; kotka’.

    Kitkina - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kitka ‘mała kita; kotka’.

    Kitkowicz - 1638 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’ lub od kitka ‘mała kita; kotka’.

    Kitkowski - 1487 od nazwy miejscowej Kitki (ciechanowskie, gmina Dzierzgowo).

    Kitla - 1408 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlarz - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlas - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlasz - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlewic - 1423 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlic - 1347 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlica - 1525 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’; od kitlica ‘szata płócienna’.

    Kitlicz - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitliczka - 1524 od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlik - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitliński - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlitz - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitlos - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitło - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitłowski - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitnowski - 1545 od nazwy miejscowej Kitnowo (toruńskie, gmina Gruta).

    Kito - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitocha - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitoń - 1767 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitosz - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitowicz - 1728 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitowski - 1756 od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitras - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kitrasiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kitrys - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kitryś - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kitt - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitta - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kittan - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kittas - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kittel - od kitel ‘dawniej płócienny płaszcz; później okrycie ochronne’.

    Kitter - od niemieckiej nazwy osobowej Küter, ta od średniowysokoniemieckiego kinten ‘mówic, paplać’, też ‘wymieniać, zmieniać’.

    Kittowski - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitur - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kitura - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kiturko - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kituruk - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kityk - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kityła - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kityński - od kita ‘ozdobny pęk piór lub włosia; puszysty ogon zwierzęcia’.

    Kiwa - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwach - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwacki - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwacz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwaczuk - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwaczycki - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwaczyński - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwadowicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwajczuk - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwak - 1485 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwaka - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwal - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwala - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwalski - 1768 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwał - 1711 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwała - 1358 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwało - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwan - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwań - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwański - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwar - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwara - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwarski - od nazwy miejscowej Kiwerce (KrW).

    Kiwas - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwaś - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwel - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiweluk - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwenko - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwer - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwera - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwerc - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwerecki - 1577 od nazwy miejscowej Kiwerce (KrW).

    Kiwerga - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwerski - 1783 od nazwy miejscowej Kiwerce (KrW).

    Kiwertz - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiweryga - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwiało - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwiar - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwic - 1369 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwicki - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwiel - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwienko - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwiera - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwierc - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwierowicz - może od niemieckiej nazwy osobowej Kibber, ta od imienia Gëbher, por. też imię żydowskie Kiwer.

    Kiwierski - od nazwy miejscowej Kiwerce (KrW).

    Kiwik - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwil - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwiński - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwior - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiwiorski - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiwiór - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiwiórski - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiwisza - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwiszyn - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwka - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwkowicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwlak - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwlenko - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwnik - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwniuk - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwo - 1341 od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwor - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiworkowa - od staropolskiego Kiwior ‘kołpak turecki’.

    Kiwos - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwowicz - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiwus - od kiwać ‘chwiać, schylać’.

    Kiza - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizak - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizar - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kizej - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizel - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizer - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kizera - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kizermann - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kizewski - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizia - 1603 od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziak - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziakiewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiział - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziała - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziarkiewicz - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kizicki - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziel - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizielewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizielski - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizieniewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizienkiewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizierowski - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiziewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziewski - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizik - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizilewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizin - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizinczuk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziniewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizinkiewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizino - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizińczak - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizińczuk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizińczyk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziński - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziok - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizioł - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziołek - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizior - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiziorek - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiziór - może od niemieckich nazw osobowych Kieser, Kyser, te od średniowysokoniemieckiego kiesen ‘sprawdzać, próbować, wybierać’.

    Kiziuk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziukiewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziul - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiziulewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizło - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kizłyk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźlik - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźna - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźnier - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźniewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźnik - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiźny - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiż - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiża - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżel - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżewski - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżlich - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżlik - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżlin - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżło - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżna - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżniewicz - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżny - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżo - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżuk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżuł - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżuń - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżyk - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżyn - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżyński - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżys - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Kiżyś - od gwarowego kizia, kyzia pieszczotliwie ‘kot, źrebak’.

    Klaba - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabach - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabacha - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klaban - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabaniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabe - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabik - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabiński - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabis - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabisch - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabisz - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabiszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabiś - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabka - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabon - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabuch - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabuhn - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabun - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klabus - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Klacek - od klacz ‘kobyła’.

    Klacewicz - od klacz ‘kobyła’.

    Klach - od gwarowego klachać ‘plotkować’.

    Klachacz - od gwarowego klachać ‘plotkować’.

    Klachiński - od gwarowego klachać ‘plotkować’.

    Klachta - od gwarowego klachać ‘plotkować’.

    Klack - od klacz ‘kobyła’.

    Klacka - od klacz ‘kobyła’.

    Klackiewicz - od klacz ‘kobyła’.

    Klacz - 1748 od klacz ‘kobyła’.

    Klacza - 1691 od klacz ‘kobyła’.

    Klaczak - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczek - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczenko - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczka - 1604 od klacz ‘kobyła’; od klaczka ‘kobyłka’.

    Klaczkiewicz - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczkin - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczko - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczkowski - od klacz ‘kobyła’.

    Klaczoń - 1798 od klacz ‘kobyła’.

    Klaczy - 1603 od klacz ‘kobyła’; od przymiotnika klaczy.

    Klaczyk - 1638 od klacz ‘kobyła’.

    Klaczyński - od klacz ‘kobyła’.

    Klada - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladik - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladiwa - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladiwo - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladkiewicz - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladów - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladuch - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladzina - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladziński - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kladziwa - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Klafa - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klafaczyński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klafas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klafciński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klafczewski - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klafczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klafka - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klafkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klafski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klaft - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klafta - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klafter - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klaftów - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klag - od klag ‘podpuszczka z żołądkow jagniąt i cieląt uzywana do wyrobu bryndzy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klag, ta od imienia Nicolaus.

    Klaga - od klag ‘podpuszczka z żołądkow jagniąt i cieląt uzywana do wyrobu bryndzy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klag, ta od imienia Nicolaus.

    Klages - od klag ‘podpuszczka z żołądkow jagniąt i cieląt uzywana do wyrobu bryndzy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klag, ta od imienia Nicolaus.

    Klagin - od klag ‘podpuszczka z żołądkow jagniąt i cieląt uzywana do wyrobu bryndzy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klag, ta od imienia Nicolaus.

    Klagius - od klag ‘podpuszczka z żołądkow jagniąt i cieląt uzywana do wyrobu bryndzy’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klag, ta od imienia Nicolaus.

    Klahr - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klaiber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klaibor - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klain - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klaina - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klaino - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klainy - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klais - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klaisa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klaisek - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klaist - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klaisz - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klaj - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klaja - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klajan - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klajanowicz - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klajber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajberowski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajbert - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajbor - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajborowski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajborz - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajbur - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klajda - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klajm - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajman - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajmic - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajmon - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajmont - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajn - 1521 od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajna - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajne - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajner - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Klajnerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Klajno - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajnowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajny - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajnys - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klajs - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klajsa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klajsek - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klajssa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klajst - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klajza - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klak - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klaka - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakisz - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakla - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klaklik - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakosz - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakowicz - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakowski - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakurka - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klakus - od gwarowego klak ‘flinta’, też ‘patyk, drewno’.

    Klam - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klama - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamacki - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamaczyk - 1623 od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klaman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamann - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamant - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamański - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamar - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamarek - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamarzyński - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamażyński - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamczak - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamczański - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamczewski - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamczyński - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamecki - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamek - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamen - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamerski - od klamra ‘przyrząd do spinania’ lub od nazwy miejscowej Klamry (toruńskie, gmina Chełmno).

    Klamerus - 1784 od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamerusek - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klameruszak - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamgor - 1495 od łacińskiego clangor ‘wrzask, krzyk’.

    Klamka - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens; od klamka.

    Klamke - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens; od klamka.

    Klamko - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens; od klamka.

    Klamkowski - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens; od klamka.

    Klammer - od niemieckiej nazwy osobowej Klammer, ta od średniowysokoniemieckiego klamaere, klamer, klammer ‘klamra, uchwyt’.

    Klamo - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamon - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klampka - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klampko - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klamra - od klamra ‘przyrząd do spinania’.

    Klamrowski - od klamra ‘przyrząd do spinania’.

    Klamrzyński - od klamra ‘przyrząd do spinania’.

    Klamunt - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamut - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klamutów - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klan - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klana - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klancewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klancko - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klanczkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klancznik - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klanczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klank - od niemieckiej nazwy osobowej Klanke, ta od imienia Nicolaus.

    Klanka - od niemieckiej nazwy osobowej Klanke, ta od imienia Nicolaus.

    Klankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klanke, ta od imienia Nicolaus.

    Klankowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klanke, ta od imienia Nicolaus.

    Klann - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klanus - od niemieckiej nazwy osobowej Klan.

    Klap - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapa - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapacki - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapacz - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapaczewski - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapaczyński - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapan - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapcza - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapczarek - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapczyk - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapczyński - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapec - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapecki - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapecz - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapek - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klaper - od niemieckiej nazwy osobowej Klapper, ta od średniowysokoniemieckiego klappern, kleppern ‘klekotać’.

    Klaperski - od niemieckiej nazwy osobowej Klapper, ta od średniowysokoniemieckiego klappern, kleppern ‘klekotać’.

    Klapiak - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiarczyk - 1786 od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiarz - 1796 od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiński - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapis - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapisz - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiszewski - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiś - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapiuk - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapka - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapko - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapkowski - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapo - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapo-Malczyk - złożenia brak; Klapo od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’; Malczyk od mały.

    Klapouchy - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapp - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klappa - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klappan - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapsa - od klapsać ‘chlapnąć’.

    Klapsia - od klapsać ‘chlapnąć’.

    Klapsiński - od klapsać ‘chlapnąć’.

    Klapuca - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapuch - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klaputek - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapych - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klapyta - od klapać ‘uderzać lekko’, z gwarowego ‘bajać’ lub od klapa ‘przykrywa’.

    Klar - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klara, m. - 1400 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarczyk - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarczyński - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarecki - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarek - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarewicz - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarfke - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarkowski - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klaro - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klaroń - 1800 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarow - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarowic - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarowicz - 1748 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarowski - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarski - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarus - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klary - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarycki - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarycz - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klaryk - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara; od kleryk ‘uczeń seminarium duchownego’.

    Klaryński - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarys - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klaryska - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarzak - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarzka - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarzuk - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klarzyński - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klas - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasa - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasak - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasek - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasiak - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasicki - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasiewicz - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasik - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasiński - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasio - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klask - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaska - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaskala - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaskała - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaskało - 1440 od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaskowski - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klasło - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasnica - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasoń - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasowski - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klass - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klassa - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasse - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klassek - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klassen - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasson - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klassura - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasura - od klasa ‘grupa ludzi’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Klas, ta od imienia Nicolaus.

    Klasz - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaszcz - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszczewski - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszczyk - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszczyński - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszewicz - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaszewski - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaszka - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszkiewicz - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszko - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klaszowski - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klasztor - od klasztor ‘zgromadzenie zakonne’.

    Klasztorna - od klasztor ‘zgromadzenie zakonne’.

    Klasztorny - od klasztor ‘zgromadzenie zakonne’.

    Klasztorycki - od klasztor ‘zgromadzenie zakonne’.

    Klaszyk - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaszyński - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaś - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaśnicki - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaśniewicz - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaśnik - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klat - 1662 od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klata - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatak - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatczyński - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klate - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatecki - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatek - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatke - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatkiewicz - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatko - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatkowski - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatow - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatowicz - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatowski - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klatów - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klauda - zapewne od imienia Klaudiusz, od łacińskiego Claudius, to z kolei od nazwy miasta Clausus.

    Klaude - zapewne od imienia Klaudiusz, od łacińskiego Claudius, to z kolei od nazwy miasta Clausus.

    Klaudek - zapewne od imienia Klaudiusz, od łacińskiego Claudius, to z kolei od nazwy miasta Clausus.

    Klaudel - zapewne od imienia Klaudiusz, od łacińskiego Claudius, to z kolei od nazwy miasta Clausus.

    Klaudus - 1625 zapewne od imienia Klaudiusz, od łacińskiego Claudius, to z kolei od nazwy miasta Clausus lub od łacińskiego claudus ‘kulawy’.

    Klaus - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klausa - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klausal - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klause - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klausek - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klausewic - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauss - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klausz - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauz - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauza - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauze - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauziński - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauzo - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauzura - od klauzura ‘zamknięcie, zamknięta część klasztoru’.

    Klauż - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauża - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klauże - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klaużyński - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klawa - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawe - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawek - 1391– od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawesz - 1496-1500 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawia - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawiec - 1418 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawik - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawin - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawinisz - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawinowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawiński - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawisiński - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawisz - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’ lub od klawisz.

    Klawka - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawke - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawo - 1312 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawon - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawonn - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawoń - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawosz - 1454 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klaws - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klawun - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawunn - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klawza - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klawziński - od niemieckiej nazwy osobowej Klaus, ta od imienia Nicolaus.

    Klaz - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaza - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klazak - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klazik - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klaziński - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klazło - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klazowski - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Klazura - od klauzura ‘zamknięcie, zamknięta część klasztoru’.

    Klazyński - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kląb - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kląbisz - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kląbka - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klącka - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Kląckowski - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klącz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klączeński - 1508 od nazwy miejscowej Klęczany (Młp).

    Klączyński - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Kląka - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Kląkla - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Kląsk - od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Kląskała - 1440 od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Kleba - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebach - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebacha - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebacz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Kleban - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebaniak - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebaniec - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebaniuk - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebankiewicz - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebankowicz - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebankowicz-Berezowski - złożenia brak; Klebankowicz od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’; Berezowski (od wschodniosłowiańskiej postaci wyrazu) od brzoza ‘gatunek drzewa’.

    Klebanowicz - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebanowski - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebań - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebański - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebarz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebasz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebba - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebek - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebeka - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebeko - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Kleber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klebert - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klebon - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Kleboniak - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebów - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebuc - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebuch - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebun - od pleban, z gwarowego kleban ‘proboszcz’.

    Klebus - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klebyc - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Klec - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleca - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’; od klecić ‘budować, składać byle jak, paprać’.

    Klecan - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecek - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecel - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecewski - XVII w. od nazwy miejscowej Klecewo (elbląskie, gmina Gardeja, Stary Targ).

    Klech - 1379 od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klecha - 1539 od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechniewski - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechnik - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechniowski - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechowicz - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechowski - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’.

    Klechta - od klecha ‘sługa kościelny, ksiądz (pogardliwie), organista’ lub od gwarowego klechtać ‘umawiać się’.

    Kleciak - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleciecki - 1372 od nazwy miejscowej Klecie (tarnowskie, gmina Brzostek).

    Kleciek - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecik - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecin - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleciński - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleck - od nazwy miejscowej Klecko (KrW).

    Kleck - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecki - 1404 od nazwy miejscowej Klecko (KrW).

    Klecki - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleckiewicz - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleckin - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecko - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecon - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecoń - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecuk - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecun - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecuń - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klecz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Klecza - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczeński - od nazwy miejscowej Klęczany (Młp).

    Kleczew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczewa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczewski - 1337 od nazwy miasta Kleczew (konińskie).

    Kleczka - 1615 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczko - 1426 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczkowski - 1425 od nazwy miejscowej Kleczkowo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Kleczowski - 1423 od nazwy miasta Kleczew (konińskie).

    Kleczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klecz-, por. staropolskie klecz ‘gatunek ryby’, kleczyć ‘wybierać plastry miodu z ula’, kleczka ‘klekotka’.

    Kleczyński - od nazwy miejscowej Klęczany (Młp).

    Kleć - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klećka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klećko - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klećkowski - od nazwy miejscowej Kleczkowo (ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Klećkowski - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleda - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kledyński - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kledziak - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kledzik - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kledziński - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kleeman - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Kleemann - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klefas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klefasiński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klefaś - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Kleger-Rudomin - złożenia brak; Kleger- brak; Rudomin od rudomina ‘ruina, rudera’.

    Kleger-Rudomino - złożenia brak; Kleger- brak; Rudomino od rudomina ‘ruina, rudera’.

    Klei - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Kleiba - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleiber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleiberg - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleibert - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleibor - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleibow - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleibur - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleida - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kleidysz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klein - 1405 od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleina - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleinara - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Kleine - 1386 od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleine-Lamping - złożenia brak; Kleine 1386 od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’; Lamping prawdopodobnie od lampa, w pochodnych też może od niemieckiej nazwy osobowej Lampert.

    Kleiner - 1539 od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Kleinert - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Kleinich - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleino - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleinowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleiny - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleiń - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleist - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Kleista - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Kleisz - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Kleiszta - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klej - 1539 od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Kleja - 1647 od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejan - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejanowski - od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejba - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbach - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejberowski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbir - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbor - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejborowski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbuch - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbuk - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejbur - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klejczyk - od klej, kleić, może też od niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejda - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdan - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdo - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdusz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdys - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdysz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdzik - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejdziński - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klejew - od klej, kleić, może też odniemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejewski - od klej, kleić, może też od niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejka - 1786 od klej, kleić, może też od niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejkiewicz - od klej, kleić, może też od niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejko - od klej, kleić, może też od niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejment - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmentów - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmet - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmion - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmon - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmont - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejmunt - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klejn - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejna - 1670 od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejne - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejner - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Klejnert - od niemieckiej nazwy osobowej Kleiner, ta od apelatywu Kleiner ‘malec, drobnostka’.

    Klejniak - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnich - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnik - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejno - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnocki - od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klejnot - 1400 od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klejnota - od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klejnotowski - od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klejnow - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnów - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejny - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejnys - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Klejs - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejsa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejssa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejst - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejsta - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejszewic - 1414 od klej, kleić, może też os niemieckiej nazwy osobowej Klei.

    Klejszt - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejszta - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejzer - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejzerowicz - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejzewicz - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klejzik - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Kleka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekacz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekawka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekocik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekociński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekociuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekocz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekot - 1421 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekot - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekota - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekotiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekotka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekotko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekotowic - 1473 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekotta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekottko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekowicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klekta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’; od klektać ‘klekotać’.

    Klektan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’; od klektać ‘klekotać’.

    Klektura - 1481 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy klek-, por. klekotać, klek ‘bocian’.

    Klem - 1407 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klema - 1480 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemaczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kleman - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemann - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemanow - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemanów - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemans - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemansiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemansiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemanski - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemanta - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemantowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemański - od niemieckiej nazwy osobowej Kleemann, ta od apelatywu Klee ‘koniczyna’.

    Klemarczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemarewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemasz - 1212 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemaszewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemba - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klembalski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klemban - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klembara - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klembowski - 1608 od nazwy miejscowej Klembów (ostrołęckie, gmina Klembów).

    Klembus - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klemczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemczyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemec - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemecki - 1404 od nazwy miejscowej Klimięcice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Klemecki - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemejko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemek - 1244 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemel - 1388 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemen - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenc - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenczyc - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenczyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemens - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemensiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemensiewicz - 1798 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemensiowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemensowski - 1782 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klement - 1787 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementa - 1247 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementejew - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementiew - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementjew - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementow - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementowicz - 131– od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’. 0

    Klementowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klementys - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemenz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemeńczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemeński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemer - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemerczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemerus - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemesz - XV w. od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemeszek - 1372 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemeusz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemęsiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiaczyc - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiada - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiało - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiata - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiato - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiatycz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiec - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemienia - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemienko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemierz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemin - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemionek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemioto - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemisch - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemisz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemiuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemke - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemkiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemkowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemo - 1422 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemona - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemonsiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemonsowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemont - 1786 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemontowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemowicz - 1439 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemp - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempa - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempan - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempas - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempich - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempicki - 1597 od nazwy miejscowej Kłępie (kieleckie, gmina Stopnica).

    Klempis - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempisz - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempka - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klempkiewicz - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klemus - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemusz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemyczyn - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klemyszyn - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klen - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klena - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klenc - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klencer - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klencki - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klencner - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klencz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenczar - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenczarek - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenczon - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenczor - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klendo - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klenek - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klenia - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleniec - 1445 od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleniewicz - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleniewski - 1532 od nazwy miejscowej Kleniewo (płockie, gmina Bielsk).

    Klenik - 1742 od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klenikiewicz - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleniowski - 1497 od nazwy miejscowej Kleniewo (płockie, gmina Bielsk).

    Kleniuk - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klenk - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenka - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenkiewicz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenko - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenkowicz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klenot - od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klenoth - od klejnot ‘rzecz drogocenna, kamień drogi’, dawniej ‘herb’.

    Klenowicz - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klenowski - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Klent - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Klentak - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Klentek - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Klentuk - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Kleń - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleńcz - od kleń ‘gatunek ryby’.

    Kleofas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klep - 1466 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepa - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepac - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepacha - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepacki - 1580 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepacz - 1396 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaczek - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaczewski - 1796 od nazwy miejscowej Klepaczew (białostockie, gmina Sarnaki).

    Klepaczka - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaczko - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaczuk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepadło - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepadłowski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaj - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepajczuk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepak - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaków - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepal - 1731 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepalski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepała - 1689 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepałów - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepan - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleparczyk - 1522 od nazwy miejscowej Kleparz (dzielnica Krakowa, dawniej miasto).

    Kleparczyk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleparek - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleparski - 1423 od nazwy miejscowej Kleparz (dzielnica Krakowa, dawniej miasto).

    Klepas - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepasz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaszewski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepaś - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepcarz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepcewicz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczak - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczańczyk - 1674 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczarek - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczarski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczarz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczuk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczyk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepczyński - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepecki - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepeczka - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepek - 1679 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepel - 1383 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleperski - od nazwy miejscowej Kleparz (dzielnica Krakowa, dawniej miasto).

    Klepicki - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepiec - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepiela - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepin - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepinkowski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepinowski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepiński - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepis - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepisz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepiszewski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepitko - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepka - 1698 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepko - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepkowicz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepkowski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepocki - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepodło - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepojczuk - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleponka - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepowski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleps - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepsa - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepsch - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepsz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepś - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepta - 1686 od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepura - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepusewicz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepusiewicz - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Klepuszewski - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kleputek - od klepać ‘uderzać’, też od staropolskiego klep ‘rodzaj sieci’.

    Kler - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klera - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerecki - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerek - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerk - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerke - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerkowicz - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klerkowski - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klermon - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klermon-Williams - złożenia brak; Klermon od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara; Williams od imienia Wilhelm, notowanego w Polsce od XiI wieku, pochodzenia germańskiego, od wil- ‘chęć, wola’+ helm ‘hełm’. W Polsce w średniowieczu imię wykazywało wahania fonetyczne, występowały też formy: Willehelm, Wilaham, Wilheln, Wiliam, Wilam, Wilum, Wilun.

    Klerowski - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Kleryk - 1294 od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara; od kleryk ‘uczeń seminarium duchownego’.

    Klerykowski - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara; od kleryk ‘uczeń seminarium duchownego’.

    Klerzek - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klesa - od imienia Klemens.

    Klesiek - od imienia Klemens.

    Klesiewicz - od imienia Klemens.

    Klesk - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Kleska - od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Kleskacz - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Kleski - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Kleskowicz - od klaskać ‘uderzać dłonią o dłoń’.

    Klesna - od imienia Klemens.

    Klesnik - 1494 od imienia Klemens.

    Klesny - od imienia Klemens.

    Kless - od imienia Klemens.

    Klessa - od imienia Klemens.

    Klesse - od imienia Klemens.

    Klesyk - od imienia Klemens.

    Klesz - 1439 od imienia Klemens.

    Klesza - od imienia Klemens.

    Kleszaj - od imienia Klemens.

    Kleszak - od imienia Klemens.

    Kleszcz - 1412 od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczar - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszcze - 1471 od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczelski - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczenko - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczewicz - 1759 od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczewnik - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczewski - 1391 od nazw miejscowych Kleszczewo, Kleszczów (Wlkp, kilka wsi).

    Kleszczewski - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczka - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczonek - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczowski - od nazw miejscowych Kleszczewo, Kleszczów (Wlkp, kilka wsi).

    Kleszczybok - 1287 od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczyk - 1548 od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczyński - 1685 od nazwy miejscowej Kleszczyn (włocławskie, gmina Brzuze).

    Kleszczyński - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszczyszyn - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kleszec - od imienia Klemens.

    Kleszek - od imienia Klemens.

    Kleszewski - 1795 od nazwy miejscowej Kleszewo (ciechanowskie, gmina Pułtusk).

    Kleszka - od imienia Klemens.

    Kleszko - 1472 od imienia Klemens.

    Kleszniak - od imienia Klemens.

    Kleszno - od imienia Klemens.

    Kleszowski - od nazwy miejscowej Kleszewo (ciechanowskie, gmina Pułtusk).

    Kleszta - od imienia Klemens.

    Kleszuk - od imienia Klemens.

    Kleszyk - od imienia Klemens.

    Kleś - od imienia Klemens.

    Kleśka - od imienia Klemens.

    Kleśko - od imienia Klemens.

    Kleśniak - od imienia Klemens.

    Kleśny - od imienia Klemens.

    Kleśta - od imienia Klemens.

    Klet - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kleta - 1748 od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletan - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletke - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletkiewicz - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletkin - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletko - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kletowski - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klett - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klette - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klettka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klettke - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klettko - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klety - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klewa - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewaczew - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewan - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewaniec - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewańczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewcewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewcow - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewczek - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewek - 1444 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewiec - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewin - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewinowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewiotka - od chlew.

    Klewko - 1446 od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewoń - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Klewski - 1497 od nazwy miejscowej Chlewo (katowickei, gmina Grabów nad Prosną).

    Kleyber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleybor - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleybur - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kleydziński - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Kleyn - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleyna, m. - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleyny - od niemieckiej nazwy osobowej Klein, ta od Klein ‘mały’, od średniowysokoniemieckiego kleine ‘gładki, błyszczący’.

    Kleysa - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Kleza - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klezik - od niemieckich nazw osobowych Kleis, Klais, te od imienia Nicolaus.

    Klęba - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klęban - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klębba - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klębek - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klębka - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klębokowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klębowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Klęcan - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęcka - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęcz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęcza - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczaj - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczak - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczański - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczar - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczek - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczeński - 1461 od nazwy miejscowej Klęczany (Młp).

    Klęczka - 1718 od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczny - 1566 od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęczyński - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęda - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klędowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klędzik - od niemieckiej nazwy osobowej Kleid, ta od apelatywu Kleid ‘ubranie, suknia’.

    Klęk - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęka - 1631 od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klękacz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klękowicz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klęmpka - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klęp - 1397 od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępa - 1473 od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępek - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępianowski - od nazwy miejscowej Kłępiny (gdańskie, gmina Trąbki Wielkie).

    Klępic - 1392 od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępik - 1634 od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępin - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępinowski - od nazwy miejscowej Kłępiny (gdańskie, gmina Trąbki Wielkie).

    Klępka - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klępowic - 1460 od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Klęsk - 1397 od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Klęska - 1630 od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’ lub od klęska ‘porażka’.

    Klęskała - od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Klęskowic - 1389 od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Klęszcz - od gwarowego klęsk ‘ptak wróblowaty’, klęskać, kląskać ‘klaskać językiem’.

    Klęta - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Klętys - od staropolskiego klęty ‘wyklęty, zaklęty’.

    Kliba - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibaszewski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Kliber - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibera - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibier - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibiersza - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibisz - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klibiszewski - od niemieckich nazw osobowych Kleiber, Kleber, te od średniowysokoniemieckiego Kleiber ‘ten, co nakłada na ściany domu glinę’.

    Klica - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klicewicz - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klich - 1389 od imienia Klemens.

    Klicha - od imienia Klemens.

    Klichan - od imienia Klemens.

    Klicharski - od imienia Klemens.

    Kliche - od imienia Klemens.

    Klichła - od imienia Klemens.

    Klichnowicz - od imienia Klemens.

    Klichowicz - 1398 od imienia Klemens.

    Klichowski - 1411 od nazwy miejscowej Klichowo (wieś zagrodowa, kaliskie, gmina Żerków).

    Klichta - od imienia Klemens.

    Klicki - 1488 od nazwy miejscowej Klice (ciechanowskie, gmina Regimin).

    Klicz - 1386 od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klicza - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczak - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczan - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczek - 1431 od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczewski - 1484 od nazwy miejscowej Kliczewo (ciechanowskie, gmina Żuromin).

    Kliczka - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczkiewicz - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczko - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczkowski - 1497 od nazwy miejscowej Kliczków (sieradzkie, gmina Brzeźno).

    Kliczuk - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Kliczyk - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klić - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klid - od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Klidoń - 1683 od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Klidowicz - od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Klidz - od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Klidzia - od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Klidzio - od klidać ‘czyścić, sprzątać’.

    Kliem - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klieman - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliemann - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliemek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliemesz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klier - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara.

    Klieryk - od kler ‘duchowieńsktwo’, może też od imienia Klara; od kleryk ‘uczeń seminarium duchownego’.

    Klik - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klika - 1416 od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikar - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikawka - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikiewicz - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikos - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikoszewski - 1606 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikoszowian - 1786 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikoszowski - 1607 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikowicz - 1671 od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikowski - 1569 od nazwy miejscowej Klikawa (lubelskie, gmina Puławy).

    Klików - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikusz - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klikuszewski - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikuszowiak - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikuszowian - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klikuszowski - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klim - 1437 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klima - 1477 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimach - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimachowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimacki - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimacz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaczek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaczewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaczyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaj - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimak - 1408 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimakowski - 1541 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimala - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimalski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimała - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliman - 1790 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimanek - 1711 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaniec - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimanienko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimankiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimankowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimann - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimanowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimantowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimantowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimańczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimański - 1666 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimar - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimara– od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku - XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarczyk– od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku - XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarsz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimarzewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimas - 1742 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasara - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimascha - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaschka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaschko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasiek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasiński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimast - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimasz - 1239 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszek - 1438 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszewski - 1456 od nazw miejscowych Klimasze, Klimaszewnica (Maz).

    Klimaszewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszka - 1694 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszko - 1423 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszowski - 1458 od nazw miejscowych Klimasze, Klimaszewnica (Maz).

    Klimaszowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaszyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimaś - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimąta - 1408 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimca - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimcak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimcewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimcza - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczak - 1786 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczar - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczok - (Śl) od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczycki - 1500 od nazwy miejscowej Klimczyce (białostockie, gmina Sarnaki).

    Klimczyk - 1561 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczykiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimczyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimecki - 1698 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimecz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimeczek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimeczko - 1687 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimeczkowicz - 1469 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimejko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimek - 1385 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimek-Ślęzak - złożenia brak; Klimek 1385 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’; Ślęzak 1626 od Ślązak ‘mieszkaniec Śląska’.

    Klimel - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimela - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimenczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimenko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimenkow - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliment - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimentowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimentowski - od nazwy miejscowej Klimontów (kilka wsi).

    Kliment-Zeleniański - złożenia brak; Kliment od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’; Zeleniański od ziele, zielony, od gwarowego ziel.

    Klimeńko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimer - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimera - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimerak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimerek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimeryk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimes - 1602 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimesch - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimesz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimeś - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiaczyc - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiarz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiat - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiato - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiącki - 1411 od nazwy miejscowej Klimięcice (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Klimiąta - 1489 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimic - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimicki - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiec - 1413 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimienko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimienkow - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiesz - 1371 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimięcic - 1224 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimikiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliminowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliminowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliminta - 1408 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimintowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimionek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiont - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiontek - 1470-80 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiontowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Klimontów (kilka wsi).

    Klimirowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimirski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimisch - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimisiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimisz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiszewski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiszyn - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimiuntowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Klimontów (kilka wsi).

    Klimk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkarski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimke - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkiewicz - 1692 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klim-Klimaszewski - złożenia brak; Klim 1437 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’; Klimaszewski 1456 od nazwy miejscowej Klimasze, Klimaszewnica (Maz).

    Klimko - XIII w. od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkosz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkow - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkowicz - 1419 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimkowski - 1691 od nazwy miejscowej Klimkówka (krośnieńskie, gmina Rymanów).

    Klimków - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimla - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimliczko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimnik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimniuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimo - 1339 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimocki - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimoczko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimoczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimoda - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimok - (Śl) od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimon - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimond - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimonda - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimonowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimont - 1684 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimonta - 1412 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimontka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimont-Klimowicz - złożenia brak; Klimont 1684 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’; Klimowicz 1478 od imienia Klemens. Imię notowane w Polsce od początku XIII wieku w różnych formach językowych: Klemens, Kliemens, Klimont, Klimąt, Klimunt, Kliment, Klimiont, Klimąt. Imię pochodzenia łacińskiego od clemens, tis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimontko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimontowicz - 1619 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimontowski - 1451 od nazwy miejscowej Klimontów (kilka wsi).

    Klimończyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimora - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimorek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimorowicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimorowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimos - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimosek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimosiński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimossek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimosz - 1748 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimoszek - 1748 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimoszka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimow - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimowicz - 1478 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimowski - 1731 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimów - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klims - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimsa - 1777 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimsara - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimsiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimsz - 1777 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimsza - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimszak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimszal - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuczko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuć - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimujewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimukowski - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimunt - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuntek - 1470-80 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuntowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Klimontów (kilka wsi).

    Klimurczyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimus - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimusiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimusz - 1777 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuszko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimuś - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimyszyn - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimza - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimzak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimzia - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimża - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klimżyński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klin - 1673 od klin.

    Klina - od klin.

    Klinach - od klin.

    Klinak - od klin.

    Klinar - od klin.

    Klinara - od klin.

    Klinarowicz - od klin.

    Klincewicz - od klin.

    Klincz - od klin.

    Klinczak - od klin.

    Klinczuk - od klin.

    Klinczyk - od klin.

    Klinek - 1743 od klin.

    Klinewicz - od klin.

    Kling - od niemieckiej nazwy osobowej Kling, ta od średniowysokoniemieckiego klingen ‘brzęczeć’.

    Klinga - od niemieckiej nazwy osobowej Kling, ta od średniowysokoniemieckiego klingen ‘brzęczeć’ lub od klinga ‘ostrze broni siecznej’.

    Klinge - od niemieckiej nazwy osobowej Kling, ta od średniowysokoniemieckiego klingen ‘brzęczeć’.

    Klingenschmit - 1491 od niemieckiej nazwy osobowej Klingenschmid, ta od apelatywu clingensmedt ‘wyrabiający brzeszczoty’.

    Klinger - od niemieckiej nazwy osobowej Klinger, ta od średniowysokoniemieckiego klinger ‘wyrabiający broń’.

    Klingera - od niemieckiej nazwy osobowej Klinger, ta od średniowysokoniemieckiego klinger ‘wyrabiający broń’.

    Klingier - od niemieckiej nazwy osobowej Klinger, ta od średniowysokoniemieckiego klinger ‘wyrabiający broń’.

    Klingoń - od niemieckiej nazwy osobowej Kling, ta od średniowysokoniemieckiego klingen ‘brzęczeć’.

    Klingowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kling, ta od średniowysokoniemieckiego klingen ‘brzęczeć’.

    Kliniak - od klin.

    Klinias - od klin.

    Klinicz - od klin.

    Kliniczuk - od klin.

    Kliniec - 1452 od klin.

    Kliniewicz - od klin.

    Kliniewski - od klin.

    Klinik - 1738 od klin.

    Klinikow - od klin.

    Klinikowski - od klin.

    Kliniuk - 1777 od klin.

    Klink - (Pom) od klin.

    Klinka, m. - od klin.

    Klinkarz - 1511 od klin.

    Klinkasz - od klin.

    Klinke - od klin.

    Klinkie - od klin.

    Klinkiewicz - od klin.

    Klinkiewitz - od klin.

    Klinko - od klin.

    Klinkosz - od klin.

    Klinkowicz - 1387 od klin.

    Klinkowitz - od klin.

    Klinkowski - od klin.

    Klinkusz - od klin.

    Klinos - od klin.

    Klinoszek - od klin.

    Klinow - od klin.

    Klinowicz - od klin.

    Klinowski - od klin.

    Klinsza - od klin.

    Kliń - od klin.

    Klińczyk - od klin.

    Klińczyl - 1566 od klin.

    Klińkiewicz - od klin.

    Kliński - 1439 od nazwy miejscowej Klińcz (gdańskie, gmina Kościerzyna).

    Klip - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipel - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipidura - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Klipiński - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipitelis - od kipieć ‘wrzeć, wylewać się’.

    Klipka - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipo - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Kliponis - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipow - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klipp - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klippel - od klipa ‘rodzaj dawnej monety, gra dziecinna’, por. też niemiecka nazwa osobowa Klipp.

    Klis - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisa - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisaj - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisch - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliscz - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Klisek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisik - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisiński - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisowski - od nazwy miejscowej Kliszów (kieleckie, gmina Kije).

    Kliss - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klissek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisz - 1271 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klisza - 1748 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszan - 1337 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszcz - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczak - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczewicz - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczewski - od nazw miejscowych Kleszczewo, Kleszczów (Wlkp, kilka wsi).

    Kliszczon - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczowski - od nazw miejscowych Kleszczewo, Kleszczów (Wlkp, kilka wsi).

    Kliszczun - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczyk - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszczyński - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kliszek - 1775 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszewski - 1420 od nazwy miejscowej Kliszów (kieleckie, gmina Kije).

    Kliszka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszke - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszkiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszko - 1387 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszkowiak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszkowicz - 1481 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliszowski - 1432 od nazwy miejscowej Kliszów (kieleckie, gmina Kije).

    Kliś - 1572 od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliśka - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kliśkiewicz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klit - 1425 od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klita - 1748 od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitanek - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitański - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitczak - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitek - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitin - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitnik - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitończyk - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klitta - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klityński - 1615 od nazwy miejscowej Klityszcze (KrW).

    Kliw - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliwak - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliwecki - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliwia - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliwicki - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliwiński - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kliz - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Kliza - 1387 od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Klizas - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Klizek - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Klizikowski - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Kliziński - 1406 od nazwy miejscowej Klizin (piotrkowskie, gmina Kodrąb).

    Kliża - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Kliżewski - od staropolskiego klizać ‘jeść pomału’.

    Klob - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klobach - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kloban - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klobassa - od kiełbasa.

    Klobassa-Zrencki - złożenia brak; Klobassa od kiełbasa; Zrencki brak.

    Klobok - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobuc - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobuca - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobucar - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobuch - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobucki - 1469 od nazwy miasta Kłobuck (częstochowskie).

    Klobucza - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobuczar - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobuczek - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobucznik - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Klobun - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klobus - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kloc - 1387 od kloc ‘duzy kawał drzewa, kłoda’.

    Kloca - 1669 od kloc ‘duzy kawał drzewa, kłoda’.

    Klocek - 1387 od kloc ‘duzy kawał drzewa, kłoda’; od klocek.

    Kloch - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klochowicz - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klochowski - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klochs - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klochta - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klociński - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klocka - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klocke - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klocki - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klockiewicz - 1763 od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klocko - 1385 od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klockow - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klockowiak - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klockowicz - 1617 od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klockowski - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klocyk - 1385 od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kloć - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kloda - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodawczyk - 1531 od nazwy miasta Kłodawa (konińskie).

    Klodda - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodek - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodow - 1360 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodzian - 1496 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodzicz - 1492 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klodzko - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Klof - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klofa - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klofaczyński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klofas - 1501 od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klofczyński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Kloft - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klofta - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Klofteń - od klafta, klofta ‘szczapa drewna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Klaft.

    Kloj - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klojs - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klojza - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klojze - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klojzy - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klojży - od niemieckiej nazwy osobowej Kleuss, ta od imienia Nicolaus.

    Klok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kloka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokocz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokoć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokot - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokotko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Klokowicz - 1427 (KrW) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kloków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kloma - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klomczok - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klomek - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klomfas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klomfass - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klomfos - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klomica - 1423 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Klomka - od staropolskiego klama ‘kleszcze’ lub też od gwarowego klamać ‘mlaskać’, może też od imienia Klemens.

    Klon - 1470-80 od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klona - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonc - (Śl) od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Kloncz - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonczar - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonczyk - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonecki - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonek - 1653 od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonfas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Kloniczka - 1567 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kloniec - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonik - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonk - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klonka - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klonkosz - od klękać, klęczeć, w staropolszczyźnie ‘część pługa’.

    Klonkowski - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonn - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonnek - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonowicz - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klonowiecki - 1393 od nazwy miejscowej Klonówiec (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Klonowski - 1391 od nazwy miejscowej typu Klonów (częste).

    Klop - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Klopacz - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Klopaczka - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Klopek - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Klopocki - od nazwy miejscowej Kłopoczyn (skierniewickie, gmina Sadkowice).

    Klopot - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Klopotek - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Klopott - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Klopowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Kloppek - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Kloppich - od niemieckiej nazwy osobowej Klopp, ta od średniowysokoniemieckiego klopfen ‘pukać, stukać’.

    Klops - od niemieckiej nazwy osobowej Klopss, ta od nazwy osobowej Klopp.

    Klopsch - od niemieckiej nazwy osobowej Klopss, ta od nazwy osobowej Klopp.

    Klopsz - od niemieckiej nazwy osobowej Klopss, ta od nazwy osobowej Klopp.

    Klopś - od niemieckiej nazwy osobowej Klopss, ta od nazwy osobowej Klopp.

    Klor - 1463 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klora - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klorczak - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klorczyk - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klorecki - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klorek - 1690 od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klorkowski - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Kloryczak - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Kloryczek - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Kloryga - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Kloryk - od imienia żeńskiego Klara. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clarus ‘sławny’, też ‘jasny, świetlisty’.

    Klos - 1218 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosa - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosak - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klose - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosek - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos; od gwarowego klosek ‘kluska’.

    Klösel - 1386 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosewicz - 1700 od kłos.

    Klosiela - od kłos.

    Klosko - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloskowski - od nazwy miejscowej Kłoski (łomżyńskie, gmina Kobylin-Borzymy).

    Klosok - (Śl) od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosowicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosowski - od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kloss - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klossak - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosse - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klossek - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klossko - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosskowski - od nazwy miejscowej Kłoski (łomżyńskie, gmina Kobylin-Borzymy).

    Klossowski - od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kloster - od niemieckiej nazwy osobowej Kloster, ta od średniowysokoniemieckiego klöster ‘klasztor’.

    Klosz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klosza - 1443 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszczyk - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszczyński - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszek - 1361 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszewski - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszko - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszkowicz - 1482 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszkowski - 1621 od nazwy miejscowej Kluszkowce (nowosądeckie, gmina Czorsztyn).

    Kloszowicz - 1480 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszyk - 1480 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloszyński - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kloś - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klośka - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klot - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klota - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klotka - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klotowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klott - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klottka - od niemieckiej nazwy osobowej Klot, ta od imion na Hlod-.

    Klotz - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzek - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzel - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klötzel - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzer - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzka - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzke - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzki - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klotzsche - (forma zgermanizowana) od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Klow - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowa - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowak - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowalski - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowan - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowczyński - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowek - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowicz - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowik - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowiński - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowowski - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Klowski - od klowa ‘błazen cyrkowy’.

    Kloz - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloza - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloze - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloziak - 1797 od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozik - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloziński - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozo - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozowicz - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozy - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klozyk - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloźniak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloż - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kloża - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klóch - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klój - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Klós - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klósa - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klósak - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klósek - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klóska - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos lub od kluska.

    Klóskowski - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klószczyk - 1641 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klóśka - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klóza - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klóziak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klub - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kluba - 1628 od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubacki - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klube - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubek - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubiak - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubicki - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubikowski - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubiński - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubis - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubka - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubko - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubkowski - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubków - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubnik - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kluboszek - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubowicz - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubowski - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubów - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Klubś - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kluc - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucek - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucewicz - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluch - 1468 od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Klucha - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchna, ż. - 1448 od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchnik - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchniok - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchno - 1470 od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchowicz - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluchowski - od klucha, z gwarowego kluch ‘kluska’.

    Kluciński - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluck - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucka - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucowicz - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucwa - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucz - 1393 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczak - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczar - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczarew - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczberg - od nazwy miasta Kluczbork, dawniej Kluczberg (opolskie).

    Kluczberk - od nazwy miasta Kluczbork, dawniej Kluczberg (opolskie).

    Kluczborg - od nazwy miasta Kluczbork, dawniej Kluczberg (opolskie).

    Kluczborski - od nazwy miasta Kluczbork, dawniej Kluczberg (opolskie).

    Kluczek - 1460 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczenko - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczewicz - 1485 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczewski - 1393 od nazwy miejscowej Kluczewo (lesczyńskie, gmina Przemęt).

    Kluczka - 1618 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’.

    Kluczka-Holitka - złożenia brak; Kluczka 1618 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’; Holitka od goły; może też od golić ‘strzyc’.

    Kluczkiewicz - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’.

    Kluczko - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’.

    Kluczkow - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’.

    Kluczkowski - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczka ‘pętla’.

    Kluczna - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od przymiotnika kluczny.

    Kluczniak - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucznick - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klucznik - 1489 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od klucznik ‘odźwierny’.

    Klucznikow - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczniok - (Śl) od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczny - 1680 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od przymiotnika kluczny.

    Kluczowski - 1497 od nazwy miejscowej Kluczewo (lesczyńskie, gmina Przemęt).

    Kluczuk - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczun - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczyc - 1399 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczycki - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczyk - 1255 od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczyk.

    Kluczykow - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczyk.

    Kluczykowski - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’; od kluczyk.

    Kluczyn - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Kluczyński - 1711 od nazwy miejscowej Klucze (katowickei, gmina Klucze).

    Kluczyski - od klucz, kluczyć ‘iść krętą drogą’.

    Klud - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludacz - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludt - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludys - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludziak - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludzik - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludzikowski - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kludziński - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kluf - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klufas - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klufczyński - od imienia Kleofas. Imię, notowane w Polsce od XIV wieku, pochodzi prawdopodobnie z greckiego Kleopatros, od kleos ‘sława, rozgłos’ i pater ‘ojciec’.

    Klug - 1378 od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Kluga - 1748 od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Kluge - 1394 od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugel - 1390 od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Klugel.

    Kluger - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Kluger.

    Klugerzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugie - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugiel - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugier - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugis - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugius - 1636 od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Kluglak - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Klugman - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Klugmann.

    Klugmann - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’; od niemieckiej nazwy osobowej Klugmann.

    Klugowski - od niemieckiej nazwy osobowej Klug (e), to od przymiotnika klug ‘mądry’.

    Kluik - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Kluj - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Klujew - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Klujewski - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Klujka - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Klujków - od kluć się ‘wylęgać się’.

    Kluk - 1391 od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Kluka - 1404 od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukacz - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukaczyński - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukaj - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukajski - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukas - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukaszewski - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukaś - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukiewicz - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Kluko - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukojc - (Pom) od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukojć - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukos - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukoszewski - 1606 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klukoszkowski - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klukoszowian - od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klukoszowski - 1602 od nazwy miejscowej Klikuszowa (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Klukow - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukowicz - 1423 od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klukowski - 1402 od nazwy miejscowej Klukowo (Maz).

    Kluków - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Klun - 1489 od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klundek - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Kluniewicz - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klunok - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klunowiecki - od nazwy miejscowej Klonówiec (leszczyńskie, gmina Lipno).

    Klunowski - 1391 od nazwy miejscowej typu Klonów (częste).

    Klunowski - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klunowski - od nazwy miejscowej typu Klonów (częste).

    Kluń - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Kluński - od klon ‘gatunek drzewa liściastego’.

    Klup - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupa - 1443 od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupak - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupas - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupata - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupaty - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupczyński - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupe - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupi - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupiec - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupieć - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupiń - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupiński - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupis - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupka - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupp - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klups - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupsch - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupsik - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupsz - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupszo - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klupś - od gwarowego klupać ‘uerzać’, od staropolskiego klupić (się) ‘schylać się’.

    Klus - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusa - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusaczek - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusaczyk - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusak - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusarczyk - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusczyk - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Klusek - 1453 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos; od klusek ‘kluska’.

    Klusewicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusiewicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusik - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusiński - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluska - 1295 od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluske - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluski - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluskiewicz - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Klusko - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluskowski - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Klusniak - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusowicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluss - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klussa - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusuk - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusyk - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusz - 1224 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Klusza - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluszcz - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszczewski - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszczyk - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszczyński - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszek - 1578 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluszewicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluszewski - 1789 od nazwy miejscowej Kluszewo (ciechanowskie, gmina Szydłowo).

    Kluszka - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszkiewicz - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluszkowski - 1632 od nazwy miejscowej Kluszkowce (nowosądeckie, gmina Czorsztyn).

    Klusznik - 1616 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluszyc - 1498 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluszyński - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluś - 1764 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluśkiewicz - od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos.

    Kluś-Morys - złożenia brak; Kluś 1764 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos; Morys 1645 od niemieckiej nazwy osobowej Moritz, ta od imienia Mauritius.

    Kluś-Zamiedzowy - złożenia brak; Kluś 1764 od imion typu Nicolaus, niemieckiego Niklos; Zamiedzowy od za + miedza.

    Klut - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Kluta - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutch - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Kluth - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutk - (Pom) od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutka - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutke - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutki - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Klutko - od gwarowego kluta ‘szarpać’, od gwarowego kluta ‘kura bez ogona; brudas’.

    Kluwa - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kluwak - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kluwe - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kluwicz - od niemieckich nazw osobowych Kluve, Klüve, te od imienia Chlodowic.

    Kluz - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluza - 1772 od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzaczek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluze - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluziak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluziewicz - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzik - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluziński - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluziok - (Śl) od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzka - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluzki - od kluska, kloska, też od nazw osobowych Klos, Klus.

    Kluznik - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzowicz - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluzowski - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluź - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluźna - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluźniak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluż - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluża - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kluże - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klużek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klużniak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Klyczka - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klyczko - od klicz, ze staropolskiego ‘zawołanie, okrzyk’, też ‘klitka, klucz’.

    Klyk - od staropolskiego klik ‘strzała’.

    Klym - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klyma - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klymczak - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klymek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klymenko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klys - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klysz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klyszcz - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Klyszek - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klyszewski - od nazwy miejscowej Kliszów (kieleckie, gmina Kije).

    Klyś - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Klyta - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klytka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Klytta - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kłab - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Kłabiński - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Kłabis - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Kłabiś - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Kłabko - od niemieckiej nazwy osobowej Klabe, ta od imienia Nicolaus.

    Kłacek - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłach - od gwarowego klachać ‘plotkować’.

    Kłacki - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłacz - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczak - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczan - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczana - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczaniuk - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczany - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczański - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczek - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’; od kłaczek.

    Kłaczewicz - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczewski - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczka - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczkiewicz - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczko - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczkow - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczkowic - 1486 od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczkowski - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczków - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczyk - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaczyński - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kład - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kłada - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładczuk - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładek - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładka - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładki - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładkiewicz - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładko - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładna - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładnik - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładny - 1733 od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładoczna - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładoczny - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładon - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładoń - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładow - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładów - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładulak - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładun - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładuniak - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładuń - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładyny - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładyń - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładysz - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładz - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładzko - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładzkowski - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładź - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładźko - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładźkowski - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kładżko - od kład ‘kloc, kloda’ lub też od kładać, kłaść.

    Kłaj - od nazwy miejscowej Kłaj (krakowskie, gmina Kłaj).

    Kłaja - od nazwy miejscowej Kłaj (krakowskie, gmina Kłaj).

    Kłajski - 1439 od nazwy miejscowej Kłaj (krakowskie, gmina Kłaj).

    Kłak - 1794 od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłaka - 1462 od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłako - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakosz - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakow - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakowicz - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakowski - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakulak - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłakus - od kłak, kłaki ‘pakuły, sierśc, nieuczesane włosy’.

    Kłam - 1399 od klamać.

    Kłama - od klamać.

    Kłamański - od klamać.

    Kłamczyński - od klamać.

    Kłamecki - od klamać.

    Kłamek - od klamać.

    Kłamiec - 1487 od klamać.

    Kłamiecki - od klamać.

    Kłamińska - od klamać.

    Kłamka - od klamać.

    Kłampko - od klamać.

    Kłamuk - od klamać.

    Kłan - od kłaniać się.

    Kłaniacz - 1616 od kłaniać się.

    Kłanicki - 1744 od nazwy miejscowej Kłanino (gdańskie, gmina Krokowa; koszalińskie, gmina Bobolice).

    Kłaniecki - od nazwy miejscowej Kłanino (gdańskie, gmina Krokowa; koszalińskie, gmina Bobolice).

    Kłaniewski - od kłaniać się.

    Kłański - od kłaniać się.

    Kłap - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapa - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapacz - 1796 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapać - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapak - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapan - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapasz - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapata - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapatiuk - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapcia - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapciński - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapcuch - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapczuk - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapczyk - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapczyński - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapć - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapec - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapecki - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeć - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapek - 1799 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeła - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeś - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeta - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapetek - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeuch - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapeuchy - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapica - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapiec - 1489 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapień - 1616 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapij - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapik - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapiński - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapisiewicz - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapiszczak - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapka - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapko - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapkowski - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapocz - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapoć - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłaponek - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapot - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapouch - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapoucha - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapouchy - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapouszczak - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapouszczan - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapowski - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapp - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapsa - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapsia - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapsowicz - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapszta - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłaptacz - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłaptaj - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłaptawy - 1631 od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’; od gwarowego kłaptawy ‘obwisły, oklapły’.

    Kłaptij - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłaptocz - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłaptowicz - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłaptyka - od gwarowego kłaptać ‘klepać, mówić dużo’.

    Kłapuch - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapuchy - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapucki - 1780 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapuk - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapuszczak - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłaput - 1776 od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłaputek - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapyk - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłapyta - od kłapać ‘uderzać z odgłosem; mówić szybko, niewyraźnie’.

    Kłas - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłasek - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłasiński - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłasowski - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłaszak - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłaszczyk - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłaszek - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłasznik - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłaszyna - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłaś - od niemieckich nazw osobowych Klas, KlaB, te od imienia Nicolaus.

    Kłat - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kłatka - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kłatt - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kławcan - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławiński - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławoń - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsiuc - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsiuć - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsiuś - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsuc - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławsuć - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławun - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kławunn - od niemieckiej nazwy osobowej Klawe, ta od imienia Nicolaus lub też od klawa ‘buława’, klawy ‘dobry’.

    Kłąb - 1397 od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłąbek - 1530 od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłąbek - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłąbka - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłącz - 1480 od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłączka - 1581 od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłączkiewicz - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłączyński - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłąk - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłebek - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Kłebowski - od niemieckiej nazwy osobowej Kleb, ta od słowiańskiego chleb.

    Kłebuch - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłeczak - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kłeczek - 1754 od kieł ‘ząb boczny’.

    Kłeczko - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kłeczkowski - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kłek - od kieł ‘ząb boczny’.

    Kłembek - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłembicki - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłembowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłepa - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłepak - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłepka - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłepko - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłepo - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłęb - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębczuk - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębczyk - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębecki - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębek - 1533 od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębicki - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębik - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębkowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębokowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębowski - od kłąb ‘zwój’, kłębić się ‘toczyć się’.

    Kłębowski - od nazwy miejscowej Klembów (ostrołęckie, gmina Klembów).

    Kłębucki - od nazwy miasta Kłobuck (częstochowskie).

    Kłęczek - 1679 od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłęk - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłęka - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłękowski - od kłącz ‘podziemny pęd u rosliny, badyl’, kłęk ‘kawał sęka’.

    Kłępa - od klępa ‘samica łosia’, pogardliwie ‘stara kobieta’.

    Kłobos - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobski - od nazwy miejscowej Kłobia (wlocławskie, gmina Lubraniec).

    Kłobuc - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuch - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuchowski - 1748 od nazwy miejscowej Kłobukowo (wlocławskie, gmina Tłuchowo), Klobukowice (częstochowskie, gmina Mstów).

    Kłobucki - 1637 od nazwy miasta Kłobuck (częstochowskie).

    Kłobucz - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuczak - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuczar - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuczek - 1136 od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’ lub od staropolskiego kłobuczek ‘hełm bez zasłony’.

    Kłobuk - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuka - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobukowic - 1435 od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobukowski - 1471 od nazwy miejscowej Kłobukowo (wlocławskie, gmina Tłuchowo), Klobukowice (częstochowskie, gmina Mstów).

    Kłobus - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobusek - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobusiński - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobusz - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuszewski - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuszowski - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuszyński - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobuś - od staropolskiego kłobuk ‘nakrycie głowy duchownych greckokatolickich; kapelusz góralski’, w gwarze ‘zły duch’.

    Kłobutowski - od nazwy miejscowej Kłobukowo (wlocławskie, gmina Tłuchowo), Klobukowice (częstochowskie, gmina Mstów).

    Kłocz - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłocz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczak - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczaniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczewiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczewski - 1424 od nazwy miejscowej Kłoczew (siedleckie, gmina Kłoczew).

    Kłoczka - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczko - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczkoś - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczkow - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczkowski - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoczna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłocznik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłocznyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczowski - od nazwy miejscowej Kłoczew (siedleckie, gmina Kłoczew).

    Kłoczyk - 1719 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłoczyński - od kloc ‘duży kawał drzewa, kłoda’.

    Kłoda - 1433 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodakowski - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodarczyk - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodarkiewicz - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodarski - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodarz - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’; od kłodarz.

    Kłodas - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodasiak - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodasza - 1470 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodaś - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodawa - 1425 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodawski - 1494 od nazwy miasta Kłodawa (konińskie).

    Kłodecki - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodek - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodenna - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodenny - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodka - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodkiewicz - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodko - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodkowski - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodnicki - 1473 od nazwy miejscowej Kłodnica (kilka wsi).

    Kłodny - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodoń - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodos - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodoś - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodowski - od nazwy miasta Kłodawa (konińskie).

    Kłodyka - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodza - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziak - 1678 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziej - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziejczak - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziejczyk - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziejski - 1406 od nazwy miejscowej Klodzin (poznańskie, gmina Mieścisko), Klodzno (kilka wsi). Kłodzieński 1406 od nazwy miejscowej Klodzin (poznańskie, gmina Mieścisko), Klodzno (kilka wsi).

    Kłodzik - 1788 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłodziński - 1391 od nazwy miejscowej Klodzin (poznańskie, gmina Mieścisko), Klodzno (kilka wsi).

    Kłodzisko - 1434 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’; od staropolskiego kłodzisko ‘miejsce do łowienia ryb’.

    Kłodzki - 1569 od nazwy miejscowej Kłoda (kilka wsi).

    Kłok - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłokatka - 1570 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’; od kłokatka ‘krzew staphylea’.

    Kłokociński - 1572 od nazwy miejscowej Kłokocin (katowickie, gmina Rybnik).

    Kłokocki - 1564 od nazwy miejscowej Kłokock (włocławskie, gmina Lipno).

    Kłokowski - 1446 od nazwy miejscowej Klokowice (przemyskie, gmina Fredropol).

    Kłomicki - 1483 od nazwy miejscowej Kłomnice, też Kłomice (częstochowskie, gmina Kłomnice).

    Kłomnicki - od nazwy miejscowej Kłomnice, też Kłomice (częstochowskie, gmina Kłomnice).

    Kłomski - od nazwy miejscowej Kłomnice, też Kłomice (częstochowskie, gmina Kłomnice).

    Kłon - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłonek - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłonica - 1417 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kłonicki - 1620 od kłonica ‘drążek w drabinie’.

    Kłonka - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłonkiewicz - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłonkowski - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłonowski - od nazwy miejscowej Kłonów (radomskie, gmina Gózd) lub Klonowo (wlocławskie, gmina Dobre).

    Kłop - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopacki - od nazwy miejscowej Kłopoczyn (skierniewickie, gmina Sadkowice).

    Kłopacz - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopak - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopczak - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopec - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopeć - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’ lub też od kłopeć ‘kołek u szyi krowy’.

    Kłopkow - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopków - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopocha - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopocik - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopociński - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopociuk - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopocki - 1579 od nazwy miejscowej Kłopoczyn (skierniewickie, gmina Sadkowice).

    Kłopot - 1337 od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotak - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotek - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotek-Główczewski - złożenia brak; Kłopotek od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’; Główczewski od nazw miejscowych Głowaczew, Glowaczowa, Głowaczów (kilka wsi).

    Kłopotkowski - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotnik - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotowicz - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłopotowski - 1540 od nazwy miejscowej Kłopoty (białostockie, gmina Siemiatycze).

    Kłopow - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopuch - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłopuchy - od kłopić się ‘sprzeczać się’, klopać ‘kłopotać się’.

    Kłoput - od kłopot ‘’zmartwienie’, dawniej też ‘spór, zwada’.

    Kłos - 1536 od kłos.

    Kłosa - 1743 od kłos.

    Kłosaj - od kłos.

    Kłosak - 1785 od kłos.

    Kłose - od kłos.

    Kłosek - 1637 od kłos, kłosek.

    Kłosia - od kłos.

    Kłosiak - od kłos.

    Kłosień - od kłos.

    Kłosiewicz - od kłos.

    Kłosiewicz-Giera - złożenia brak; Kłosiewicz od kłos; Giera 1564 od imion typu Gerwazy, Gertruda, Gerard, także od grać, giera ‘gira’.

    Kłosiewski - od kłos.

    Kłosik - 1460 od kłos, kłosik.

    Kłosin - od kłos.

    Kłosinek - od kłos.

    Kłosiński - 1564 od nazwy miejscowej Kłośno (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Kłosionek - od kłos.

    Kłoska - 1743 od kłos.

    Kłoski - 1389 od nazwy miejscowej Kłoski (wieś zagrodowa, Wlkp).

    Kłoskiewicz - od kłos.

    Kłosko - od kłos.

    Kłoskowicz - od kłos.

    Kłoskowski - 1391 od nazwy miejscowej Kłoski (łomżyńskie, gmina Kobylin-Borzymy).

    Kłosok - (Śl) od kłos.

    Kłosoł - od kłos.

    Kłoson - od kłos.

    Kłosoń - 1748 od kłos.

    Kłosow - od kłos.

    Kłosowiak - od kłos.

    Kłosowicz - 1653 od kłos.

    Kłosowski - 1400 od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kłosów - od kłos.

    Kłoss - od kłos.

    Kłossak - od kłos.

    Kłossek - od kłos.

    Kłossok - od kłos.

    Kłossowicz - od kłos.

    Kłossowski - od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kłosun - od kłos.

    Kłosuń - od kłos.

    Kłoszewicz - od kłos.

    Kłoszewski - od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kłoszko - od kłos.

    Kłoszniak - od kłos.

    Kłoszowski - od nazw miejscowych Kłosowice, Kłosowo, Kłosów (kilka wsi).

    Kłoś - od kłos.

    Kłośka - od kłos.

    Kłośkiewicz - od kłos.

    Kłośko - od kłos.

    Kłośniak - od kłos.

    Kłot - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłotecki - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłotkowski - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłotnik - 1424 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłotnowski - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłozan - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłozek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłozko - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłóczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kłok-, por. gwarowe klokot ‘deseczka z otworem, w którym obraca się mielak w żarnach’, kłokoczka ‘gatunek rośliny’, por. też ukraińskie kłok ‘kłak’.

    Kłódka - 1743 od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłódkiewicz - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłódko - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłódkowski - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłódziński - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłódź - od kłoda ‘pień drzewa bez gałęzi, kloc’.

    Kłós - od kłos.

    Kłósak - od kłos.

    Kłósek - od kłos.

    Kłóska - od kłos.

    Kłóskiewicz - od kłos.

    Kłósko - od kłos.

    Kłósok - od kłos.

    Kłóś - od kłos.

    Kłóśkiewicz - od kłos.

    Kłóśko - od kłos.

    Kłóta - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłótka - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłótkowski - od gwarowego kłot ‘kloc do rąbania drzewa’, też ‘omłócony snopek’.

    Kłuba - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubczak - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubczuk - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubko - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubkowski - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubo - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubowicz - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłubowski - od staropolskiego kluba, klub ‘połączenie kości; przegub’, też ‘karb; miara’.

    Kłud - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudczyński - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudecki - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudek - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudka - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudkiewicz - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudko - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudkowski - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudnuk - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudowski - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłudziak - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłujko - od kłuć, kłuję ‘przebijać, razić’.

    Kłujsza - od kłuć, kłuję ‘przebijać, razić’.

    Kłujsze - od kłuć, kłuję ‘przebijać, razić’.

    Kłujszo - od kłuć, kłuję ‘przebijać, razić’.

    Kłuk - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Kłukiewicz - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Kłukowski - od staropolskiego gwarowego kluka ‘kwoka, rodzaj haka’, od staropolskiego klukać ‘gdakać, bełkotać’.

    Kłuń - od kłonić ‘pochylać, naginać’.

    Kłus - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusa - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusak - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusakiewicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusek - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusewicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusiak - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusiewicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusik - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusiński - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuska - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuskiewicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuskowicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusowicz - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusowski - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuss - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłusyk - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuszak - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuszewski - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuszyński - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłuś - od staropolskiego kłusać ‘kłusować’, kłus ‘średnio szybki bieg konia’.

    Kłutka - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłutkowski - od gwarowego kludzić ‘prowadzić, wieźć’.

    Kłuza - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłuzek - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłuźniak - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłużna - od staropolskiego kloza, kluza ‘zamknięcie; pomieszczenie zamknięte’.

    Kłyc - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłych - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłycho - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłycz - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyczek - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyczka - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyczko - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyczkow - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyczkowski - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyga - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłygo - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyguł - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyho - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyk - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłykeć - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłykieć - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyko - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłykow - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłyków - od staropolskiego kłyk, kłych ‘staw u palca, pień bez gałęzi; słaby człowiek’.

    Kłym - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymasz - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymczuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymenko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymeńko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymiuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymko - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymniuk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymów - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymuś - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymyk - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłymyszyn - od imienia Klemens. Imię, notowane w Polsce od początku XIII wieku, jest pochodzenia łacińskiego, od clemens, entis ‘łagodny, spokojny, cichy’.

    Kłyn - od klin.

    Kłyniuk - od klin.

    Kłynysz - od klin.

    Kłys - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysa - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysek - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysewicz - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysiak - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysiewicz - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysiewski - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysik - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysko - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysz - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłysza - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszcz - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kłyszczowski - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kłyszczyński - od kleszcz ‘pajęczak pasożytujący na kręgowcach’ lub też od klaskać, dawniej formy kleszczę, kleszcze.

    Kłyszewski - od nazwy miejscowej Kliszów (kieleckie, gmina Kije).

    Kłyszewski - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszko - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyszyński - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyś - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyta - od prasłowiańskiego kleta, por. klatka, kleć ‘szopa, skrzynia’, klitka ‘klatka’.

    Kłyza - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyż - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kłyża - od staropolskiego kłys ‘kciuk’.

    Kmach - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmaczała - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmaczoła - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmak - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kman - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmełko - od chmiel.

    Kmełko - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmełyk - od chmiel.

    Kmełyk - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmet - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmetek - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmetko - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmetowski - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmetyk - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiat - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiatkowski - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmic - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmic - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmiciak - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicic - 1425 pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicicki - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicic-Mieleszyński - złożenia brak; Kmicic 1425 pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’; Mieleszyński od nazwy miejscowej Mieleszyn, dawniej Mieleszyno (poznańskie, gmina Mieleszyn).

    Kmiciewicz - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicik - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicikiewicz - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmiciński - 1487 od nazwy miejscowej Kmicin, dziś Kmiczyn (zamojskie, gmina Łaszczów).

    Kmiciński - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmickiewicz - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmicz - 1742 od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiczek - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmić - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmiec - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiec - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiecia - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecia - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmieciak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciak - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiecic - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecicki - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciech - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciewicz - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciewski - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecik - 1590 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecika - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecik-Bocheński - złożenia brak; Kmiecik 1590 od kmieć ‘włościanin, rolnik’; Bocheński 1379 od nazwy miasta Bochnia (tarnowskie), też od Bocheń (skierniewickie, gmina Łowicz).

    Kmiecikiewicz - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecik-Karaban - złożenia brak; Kmiecik 1590 od kmieć ‘włościanin, rolnik’; Karaban od karawan, karaban ‘pojazd do przewożenia zwłok’.

    Kmiecikowiak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecikowski - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciński - 1754 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciok - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieciuk - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieck - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecki - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieckowiak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecuń - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecyk - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiecz - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieczak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieczyk - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieczyński - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieć - 1413 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiećkowiak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmieja - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiel - 1366 od chmiel.

    Kmielic - 1425 od chmiel.

    Kmieliński - od chmiel.

    Kmieliński - od nazw miejscowych Chmielno, Chmieleń (kilka wsi).

    Kmielowicz - od chmiel.

    Kmień - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kmietczak - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmietczyk - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmietek - 1591 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmietko - 1439 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmietnik - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmietowicz - 1699 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmięć - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmin - 1645 od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kmin - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kminiak - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kminiarek - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kminik - 1729 od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kminikowski - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kminkiewicz - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kminkowski - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kmiń - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kmińczyk - od kmin ‘roślina z rodziny baldaszkowatych’.

    Kmioła - 1408 od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiołek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmiot - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiotczyk - 1678 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiotek - 1388 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiotko - 1345 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmiotuski - 1595 od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kmit - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmita - 1350 pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitek - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitiuk - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitka - 1431 pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitkowski - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmito - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitowicz - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitów - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitta - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitter - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitto - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmitycz - 1437 pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Kmoch - 1419 od staropolskiego kmoch ‘kum’.

    Kmochnik - 1518 od staropolskiego kmoch ‘kum’.

    Kmol - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmoll - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmon - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmonicek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmoniczek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmonk - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmorek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmoro - 1425 od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmoszek - od staropolskiego kmoch ‘kum’.

    Kmoszyk - 1386 od staropolskiego kmoch ‘kum’.

    Kmoszyk - 1386 od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmotr - 1449 od staropolskiego gwarowego kmotr ‘chłop, rolnik’, też ‘ojciec chrzestny, kum’.

    Kmotrowicz - 1509 od staropolskiego gwarowego kmotr ‘chłop, rolnik’, też ‘ojciec chrzestny, kum’.

    Kmotyr - 1475 od staropolskiego gwarowego kmotr ‘chłop, rolnik’, też ‘ojciec chrzestny, kum’.

    Kmuk - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmuraj - od chmura.

    Kmurak - od chmura.

    Kmurek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmusz - 1446 od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmyk - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmykowski - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kmyta - pochodzenie niepewne, por. jednak czeskie kmitati ‘błyszczeć’, kmit ‘błysk’.

    Knab - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knaba - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knabe - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knabel - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knaber - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knach - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knack - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knacz - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knaczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knaf - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knafek - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knafel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knafelski - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knaff - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knafla - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knaflewski - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knaga - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knajfel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knak - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knake - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Knap - 1393 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapa - 1471 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapacz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapcyk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapcz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapczak - 1797 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapczuk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapczyk - 1620 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapczyński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knape - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapek - 1593 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapiak - 1687 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapich - 1741 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapień - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapieński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapik - 1617 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapiński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapis - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapisiewicz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapisz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapiszewski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapiuk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapka - 1609 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapkiewicz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knap-Konopka - złożenia brak; Knap 1393 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’; Konopka 1393 od Konopka.

    Knapkowski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapok - (Śl) od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapowicz - 1612 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapowski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapp - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knappe - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knappek - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knappik - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knaps - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapsik - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knapski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knas - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiak - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiakowski - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasicki - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiecki - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiewicz - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasik - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasikowski - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiński - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knasiuk - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knass - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knast - od niemieckiej nazwy osobowej Knast, ta od dolnoniemieckiego Knast ‘sęk’.

    Knaster - od niemieckiej nazwy osobowej Knast, ta od dolnoniemieckiego Knast ‘sęk’; od niemieckiej nazwy osobowej Knaster.

    Knaszak - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaszecki - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaszek - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaszewski - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaś - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knat - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatelski - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatiuk - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatlewski - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatowski - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatulski - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knatyszyn - od gnat ‘kość’; czasem od imienia Ignacy.

    Knaup - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knaupe - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knaus - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knauss - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaust - od niemieckiej nazwy osobowej Knast, ta od dolnoniemieckiego Knast ‘sęk’.

    Knausz - od niemieckich nazw osobowych Knast, Knaust.

    Knaz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knaziak - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knaziewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knazik - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knaziński - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knąber - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Kneba - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knebel - 1480 od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kneble - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kneblewski - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kneblik - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kneblowski - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knebus - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knec - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knech - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knechała - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knechciak - od knecht ‘pachołek, szeregowiec’.

    Knechowicz - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knecht - od knecht ‘pachołek, szeregowiec’.

    Knechta - od knecht ‘pachołek, szeregowiec’.

    Knechtel - od knecht ‘pachołek, szeregowiec’; od niemieckiej nazwy osobowej Knechtel.

    Knecz - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kneczek - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kneć - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knedel - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knedla - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knedler - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knedlewski - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knedlik - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knef - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knefał - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knefel - 1431 od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knefer - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Kneffel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knefil - 1418 od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knefir - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knefl - 1370 od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Kneflik - 1506 od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knehta - od knecht ‘pachołek, szeregowiec’.

    Kneif - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Kneifel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Kneifil - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knej - od knieja ‘bór, las’.

    Kneja - od knieja ‘bór, las’.

    Knejczuk - od knieja ‘bór, las’.

    Knejfel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knejpera - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knejski - od knieja ‘bór, las’.

    Knep - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepczyk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepczyński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepel - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knepiłko - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knepiuk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepka - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepke - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepkowski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knepowicz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Kneppel - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knepper - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kner - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knera - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knerek - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knerowicz - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knerski - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knery - od gwarowego knerać ‘wydawać głos właściwy łabędziom’.

    Knes - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knesaj - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knest - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knesz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kneszkiewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knet - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knetka - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knetki - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knetko - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knetyk - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kneustlier-Hanusz - złożenia brak; Kneustlier- brak; Hanusz 1347 od imienia Han, które stanowi niemieckie skrócenie od Johann, Johannes (= Jan). W Polsce w okresie średniowiecza używane było jako odpowiednik imienia Jan; może też od imion Hanna, Anna.

    Knez - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knezel - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knezewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knezik - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knezyński - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kneżewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kneżyk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knębel - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knębowski - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Kniachnicki - od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Kniahnicki - 1452 od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Kniak - od niemieckiej nazwy osobowej Knack, ta od apelatywu Knack ‘trzask’.

    Kniaski - 1570 od nazwy miejscowej Kniaża (KrW).

    Kniasta - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaś - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniat - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniatecki - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniatek - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniatkowski - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniatowicz - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniaz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziak - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziel - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniazielewski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniazielski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniazień - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziew - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziewicz - 1704 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniazik - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziński - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziołucki - od nazwy miejscowej Kniaziołuka (KrW).

    Kniaziowski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziów - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaziuk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaź - 1448 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaźkiewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaźnikiewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaźnin - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniaż - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażew - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażewski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażniewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażnikiewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażuk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażycki - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażyk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażykowski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniażyński - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniąś - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniba - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knibba - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knich - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichala - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichalla - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichalski - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichał - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichała - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichas - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knichel - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Kniches - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knicia - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knicz - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Kniczek - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Kniczykowski - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knić - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Kniech - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Kniechalla - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Kniechał - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Kniechiewicz - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knieciak - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniecicki - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniecień - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniecik - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knieciński - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knieciowski - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniecz - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knieczowski - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knieć - 1715 od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’; od gwarowego knieć ‘kmieć’.

    Kniehnicki - 1439 od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Kniehynicki - 1439 od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Kniehyniński - 1490 od nazwy miejscowej Kniehynin (KrW).

    Kniehyński - 1439 od nazwy miejscowej Kniehynin (KrW).

    Kniej - od knieja ‘bór, las’.

    Knieja - 1748 od knieja ‘bór, las’.

    Kniejak - od knieja ‘bór, las’.

    Kniejczuk - od knieja ‘bór, las’.

    Kniejewski - od knieja ‘bór, las’.

    Kniejski - 1784 od knieja ‘bór, las’.

    Knień - od knieja ‘bór, las’.

    Knierucki - 1568 od nazwy miejscowej Knieruty (KrW).

    Kniet - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietel - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietniewski - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietowicz - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietowski - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietsch - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietschik - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knietysch - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniewski - 1690 od nazwy miejscowej Kniewo (gdańskie, gmina Wejherowo).

    Kniez - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniezek - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieziewicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieziodworski - 1480 od nazw miejscowych Księżodwór, Kniaziodwór (KrW).

    Knieziowicz - 1464 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieziuk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieź - 1475 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieżek - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieżewski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieżyk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knieżykowicz - 1650 od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knifel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Kniffel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Kniffka - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Kniffke - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knifka - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Kniga - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigawka - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigawko - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigawski - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigga - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigo - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knigowski - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Kniharz - (Śl) od czeskiego knihaf ‘księgarz’.

    Knihinicki - od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Knihnicki - od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Knihynicki - 1492 od nazwy miejscowej Kniehynice (KrW).

    Knihyński - 1442 od nazwy miejscowej Kniehynin (KrW).

    Knij - od knieja ‘bór, las’.

    Knije - od knieja ‘bór, las’.

    Knioch - od gwarowego knoch ‘gnat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knoche, ta od średniowysokoniemieckiego knoche ‘kość’.

    Knioch - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knioł - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knioł - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knioła - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knioła - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kniołek - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Kniołek - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Kniot - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kniot - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Kniotek - od kmieć ‘włościanin, rolnik’.

    Kniotek - od kniat, knieć ‘roślina, kaczeniec’.

    Knipel - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knipik - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knipl - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knipowicz - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knippel - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knipper - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knis - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knisa - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knisiewicz - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knisz - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knisz - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Kniszewski - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Kniszka - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Kniszko - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Kniszuk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knit - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knita - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitel - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Kniter - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitkowski - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitler - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitowski - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitt - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knitta - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knittek - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knittel - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knittler - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Kniza - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knizia - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniziowicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knizo - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniż - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniża - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżałko - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżatka - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżatko - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżewski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżka - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżkowski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżniewski - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżowicz - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Kniżuk - od kniaź ‘dawniej sołtys we wsi na prawie wołoskim; przełożony; tytuł księcia na Litwie i na Rusi’.

    Knob - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knobbe - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knobe - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knobel - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knobelski - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knober - od niemieckiej nazwy osobowej Knab, ta od apelatywu Knabe ‘chłopiec’.

    Knobla - 1475 od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knoblauch - od niemieckiej nazwy osobowej Knoblauch, ta od średniowysokoniemieckiego knobelouch ‘czosnek’.

    Knobler - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knoblewski - od knebel ‘kołek drewniany’.

    Knoblich - od niemieckiej nazwy osobowej Knoblauch, ta od średniowysokoniemieckiego knobelouch ‘czosnek’.

    Knobloch - od niemieckiej nazwy osobowej Knoblauch, ta od średniowysokoniemieckiego knobelouch ‘czosnek’.

    Knobluch - od niemieckiej nazwy osobowej Knoblauch, ta od średniowysokoniemieckiego knobelouch ‘czosnek’.

    Knoc - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knoch - 1576 od gwarowego knoch ‘gnat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knoche, ta od średniowysokoniemieckiego knoche ‘kość’.

    Knoch - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knocha - od gwarowego knoch ‘gnat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knoche, ta od średniowysokoniemieckiego knoche ‘kość’.

    Knocha - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knoche - od gwarowego knoch ‘gnat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knoche, ta od średniowysokoniemieckiego knoche ‘kość’.

    Knoche - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knochowski - od gwarowego knoch ‘gnat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knoche, ta od średniowysokoniemieckiego knoche ‘kość’.

    Knochowski - od prasłowiańskiego k?mn, w dialekce prasłowiańskim k?my, k?mene ‘ród, plemię’, od prasłowiańskiego k?nb, od polskiego kien, kna ‘obcięty pień drzewa, konar’.

    Knociński - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knoczyk - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knodel - od knedel ‘kulisty pierożek’.

    Knof - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knofczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knofel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knöfel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knoff - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knofilczek - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knofliczek - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knol - 1447 od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knola - 1481 od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knolek - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knolik - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knoll - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knoła - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knop - 1465 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopa - 1421 od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopacki - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopacz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopała - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopczyk - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopczyński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopek - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopiak - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopik - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopiński - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopis - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopisz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopka - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopki - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopkiewicz - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopowski - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knopp - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knoppe - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knoppek - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knoppik - od staropolskiego Knap ‘tkacz, sukiennik’.

    Knor - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knora - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knorc - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knore - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knorek - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knoros - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knorowski - 1798 od nazwy miejscowej Knurów (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Knorr - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knoryk - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knorr.

    Knos - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosal - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosala - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosalla - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosała - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosek - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knoski - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosła - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosola - 1787 od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosowski - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knosp - 1393 od gwarowego Knop ‘paczek, nierozwinięty kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knospe.

    Knospe - od gwarowego Knop ‘paczek, nierozwinięty kwiat’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knospe.

    Knossalla - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knossow - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knośka - od gwarowego knosać ‘gnać, gonić’.

    Knot - 1431 od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotalski - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotek - 1726 od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’; od knotek.

    Knotel - 1480 od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knotel.

    Knotelski - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knotel.

    Knoth - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knothe - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotowicz - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotowski - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knott - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotter - od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Knotyl - 1397 od knot ‘skręcona nić nasycona woskiem w świecy’.

    Know - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowa - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowczyk - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowczyński - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowiakowski - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowiński - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knowski - od knować ‘knuć, obmyślać’.

    Knór - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knuc - od knut ‘bicz’.

    Knucik - od knut ‘bicz’.

    Knul - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knull - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knuł - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knuła - od knola, knole ‘ziemniaki’ lub od niemieckich nazw osobowych Knolle, Knoll.

    Knur - 1379 od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knura - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knurek - 1733 od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knurowczyk - 1644 od nazwy miejscowej Knurów (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Knurowski - 1535 od nazwy miejscowej Knurów (nowosądeckie, gmina Nowy Targ).

    Knurzyński - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knus - od niemieckiej nazwy osobowej Knus.

    Knusak - od niemieckiej nazwy osobowej Knus.

    Knuszczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Knus.

    Knuszewski - od niemieckiej nazwy osobowej Knus.

    Knut - 1502 od knut ‘bicz’.

    Knuta - od knut ‘bicz’.

    Knutek - od knut ‘bicz’.

    Knutel - 1706 od staropolskiego knutel ‘kij, pałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knüttel.

    Knutelski - od staropolskiego knutel ‘kij, pałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knüttel.

    Knuter - od staropolskiego knutel ‘kij, pałka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Knütter.

    Knuth - od knut ‘bicz’.

    Knutowicz - od knut ‘bicz’.

    Knutowski - od knut ‘bicz’.

    Knyba - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knybba - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knybel - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knybelski - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knyblewski - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knych - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knycha - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychala - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychalla - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychalski - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychała - 1595 od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychałka - 1680 od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychas - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychła - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knycholik - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychoła - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychowski - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knychta - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knycia - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyciński - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyciuk - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knycz - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyczewski - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyczyński - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyć - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyffel - od gwarowego kafel, knefel ‘guzik’.

    Knyfka - od niemieckiej nazwy osobowej Knaff, ta od średnioniemieckiego knave, średniowysokoniemieckiego knabe ‘chłopiec, młodzieniec’.

    Knyg - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knyga - od rosyjskiego kniga ‘księga, książka’.

    Knyk - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knykała - od gwarowego knychać ‘chrząkać’.

    Knyp - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knypczyk - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knypek - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knypel - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’ lub od knypel ‘rodzaj młotka’.

    Knypiński - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knypka - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knypl - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’ lub od knypel ‘rodzaj młotka’.

    Knyps - od knyp, gnyp, gnyb ‘nóż szewski, kozik’.

    Knyr - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knyra - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knyrek - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knyrewicz - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knyrowicz - od knur ‘samiec świni’, od staropolskiego ‘sęk’.

    Knys - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysek - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysiak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysik - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysiok - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysiuk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyska - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysok - (Śl) od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyssok - (Śl) od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysz - 1470-80 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knysza - 1493 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszakowski - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszała - 1522 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszcz - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszczak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszczuk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszczyk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszek - 1495 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszeński - 1497 od nazwy miejscowej Knyszyn (kilka wsi).

    Knyszewski - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszka - 1327 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszko - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszkowski - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszuk - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszycha - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszyk - 1743 od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyszyński - 1388 od nazwy miejscowej Knyszyn (kilka wsi).

    Knyś - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyt - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knytel - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyter - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knytkowski - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knytler - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knytter - od niemieckich nazw osobowych Knitt, Knuttel, te od apelatywu Knuttel ‘pałka’.

    Knyz - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyziak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyzio - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyź - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyż - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyżak - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyżewski - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.

    Knyżycki - od staropolskiego knysać ‘mieszać, bełtać’, też od gwarowego knysz ‘chleb zawierający ser, mak’.











    wrzesień 2009 r. - 10 maj 2010 r.

    @
    Layout i system zarządzania treścią wykonane przez: Lemon IT © 2005