<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Sb - Sj


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch

    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów

    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997



    Sbeczka - od zbęk ‘człowiek śmierdzący’.

    Sbeczko - od zbęk ‘człowiek śmierdzący’.

    Sbiech - od imion typu Zbygniew, Zbysław.

    Sbielut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Sbieraj - od zbierać.

    Sbierajewski - od zbierać.

    Sbierajski - od zbierać.

    Sbierenda - od zbierać.

    Sbierski - od zbierać.

    Sbikowski - od nazwy miejscowej Żbiki (kaliskie, gmina Czermin).

    Sbilut - od imienia złożonego Zbylut, notowanego od XII wieku.

    Sbinek - od staropolskich imion złożonych typu Zbygniew, Zbylut.

    Sbirenda - od zbierać.

    Sbiszewski - od nazwy miejscowej Zbyszewice (pilskie, gmina Margonin).

    Sblewski - od nazwy miejscowej Zblewo (gdańskie, gmina Zblewo).

    Sborowski - od nazwy miejscowej Zborów (kilka wsi).

    Scech - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scechla - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scechowski - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scechula - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scechura - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scedo - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Scegielniak - od szczegół ‘drobiazg, detal’.

    Scehura - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scek - od szczekać ‘ujadać (o psie, lisie, szakalu)’.

    Scelina - od szczelina ‘wąski otwór między dwiema płaszczyznami’.

    Scencelek - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Scencelewicz - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Scendo - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Sceńdo - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Sceplik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Scesiuk - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Scęcelek - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Schab - 1608 od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabe - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schabe.

    Schabek - 1610 od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabel - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabiak - 1792 od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabieński - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabiewski - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabik - 1723 od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabikowski - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabiński - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabiowski - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schablowsky - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabowicz - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schabowski - od schab ‘mięso wieprzowe z kością’.

    Schada-Borzyszkowski - złożenia brak; Schada brak; Borzyszkowski brak.

    Schefer - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Scheffer - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Scheffler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Scheffner - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Schefler - od niemieckich nazw osobowych Schaffler, Scheffler, te od średnio-wysoko-niemieckiego schaffelaere ‘bednarz’.

    Schefner - od szafner ‘szafarz, zaopatrzeniowiec’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scheffner.

    Schenwesky - od nazwy miejscowej Szenweza, dziś Krasna Łąka (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Schielman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Schielmann - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Schifer - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Schiffer - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Schiffers - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Schiffman - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Schiffmann - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Schikora - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Schild - od szyld ‘tablica z napisem umieszczona przy wejściu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej schilt ‘tarcza’.

    Schiler - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Schiling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Schiller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Schilling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Schimer - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Schimera - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Schimlek - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Schimmel - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Schimmer - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Schindel - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Schink - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Schinke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Schinkel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Schinkel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Schinkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Schinkiel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Schinkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Schleinsinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Schlesiger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Schlesinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schlesinger określającej człowieka pochodzącego ze Śląska.

    Schlicht - od szlichta ‘klej tkacki; warstwa zaprawy w murarstwie’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlicht (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego sleht, sliht ‘prosto, gładko’.

    Schlichtowicz - od szlichta ‘klej tkacki; warstwa zaprawy w murarstwie’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schlicht (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego sleht, sliht ‘prosto, gładko’.

    Schmalz - od smalec ‘tłuszcz zwierzęcy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schmalz.

    Schmell - od neimeickiej nazwy osobowej Schmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smelle ‘gatunek trawy’.

    Schmid - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmida - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidchen - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidtchen - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidtka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidtke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidtko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmidt-Szałowski - złożenia brak; Schmidt od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t); Szałowski od nazwy miejscowej Szalowa (nowosądeckei, gmina Łużna).

    Schmiedt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmiedtchen - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmit - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitchen - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitko - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitkowski - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmitzer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Schmutz - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Schmutzek - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smuz ‘pocałunek’.

    Schmutzer - od niemieckiej nazwy osobowej Schmutzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego smutzen ‘usmiechać się’.

    Schmyd - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmydke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmydt - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmydtka - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schmydtke - od niemieckiego Schmied ‘kowal’ i nazw osobowych Schmied, Schmid (t).

    Schnaider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schnajder - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schnajdrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schneider - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schneiders - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schneidrowski - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schneiter - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schnejder - od niemieckiego apelatywu Schneider, średnio-wysoko-niemieckiego schnider ‘krawiec’ i od nazwy osobowej Schneider.

    Schniada - od śniady ‘mający ciemną cerę’.

    Schniady - od śniady ‘mający ciemną cerę’.

    Schnitzer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Schodnicki - od schodzić, schodny.

    Schodnik - od schodzić, schodny.

    Schodowski - od schodzić, schodny.

    Schodziński - od schodzić, schodny; od nazwy miejscowej Schodnia (opolskie, gmina Ozimek).

    Schoefer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Schoen - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schoenbach - odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Schoenbeck - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Schoenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Schoenborn - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Schoenek - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schoenfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Schoenfelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Schoenfeldt - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Schoenhof-Wilkans - złożenia brak; Schoenhof – brak; Wilkans brak.

    Schoenowitz - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schoenwald - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Schöenwald - od niemieckiej nazwy osobowej Schönwald, ta od nazwy miejscowej Schönwalde.

    Schofer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Schoffer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Scholtz - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Scholtze - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Scholz - od niemieckiej nazwy osobowej Scholz, ta stanowi odpowiednik wysokoniemieckiego Schulz, z średnio-wysoko-niemieckiego schuthei?e ‘sołtys’.

    Schon - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schön - 1447 od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schonberg - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Schönberg - odniemieckiej nazwy osobowej Schönberg, ta od nazwy miejscowej Schönberg.

    Schonbern - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Schonborn - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Schönborn - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Schöne - 1427 od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schonek - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schonfelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Schönfelder - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Schönhof-Wilkans - złożenia brak; Schönhof brak; Wilkans brak.

    Schonowski - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Schontag - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Schowała - od schować ‘ukryć’.

    Schowanek - od schować ‘ukryć’.

    Schrajber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Schram - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schrama - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramek - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramel - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramka - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramke - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramkowski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramm - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schramowski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Schreiber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Schreider - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Schreiter - od niemieckiej nazwy osobowej Schreiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schriten ‘iść, kroczyć, stąpać’.

    Schrey - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Schroeder-Szemański - złożenia brak; Schroeder brak; Szemański brak.

    Schruba - (forma zgermanizowana) od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Schubert - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Schübert - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Schuberth - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Schudda - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudej - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudeja - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudlo - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudło - od schudnąć ‘stać się chudym’; od schudły ‘wychudły’.

    Schudok - (Śl) od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudy - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schudziński - od schudnąć ‘stać się chudym’.

    Schulc - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Schulcek - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Schulczyk - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Schulte-Noelle - złożenia brak; Schulte brak; Noelle brak.

    Schulte-Nolle - złożenia brak; Schulte brak; Nolle od niemieckich nazw osobowych Noll, Nohl, te od średnio-wysoko-niemieckiego nël, nëll ‘wierzchołek, szczyt, ostry koniec’.

    Schultz - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Schulz - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Schuman - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Schumann - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Schümann - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Schummann - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Schuster - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Schwab - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Schwaba - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Schwabe - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Schwarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Schwarzenberg-Czerny - złożenia brak; Schwarzenberg brak; Czerny 1536 od czarny.

    Schweisser - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Schweitzer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Schweizer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Schwejzer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Schwobe - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Schyller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sciak - od gwarowego ściakać ‘zlać (np. deszczem).

    Sciana - od ściana.

    Scianek - od ściana.

    Sciański - od ściana.

    Sciągaj - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Sciągała - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Sciążko - od staropolskiego ściążka ‘goleń, podudzie’.

    Sciążko - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Sciblak - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Scibło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Scibłowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Scibołowski - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Sciborowski - od nazwy miejscowej Ściborowo (plockie, gmina Mała Wieś), Ścieborowice (opolskie, gmina Krapkowice).

    Sciburski - od nazwy miejscowej Ściborzyce (krakowskie, gmina Trzyciąż).

    Scichocki - od nazwy miejscowej Ciechocin kilka miejscowości).

    Scichowski - od nazwy miejscowej Ściechow (gorzowskie, gmina Lubiszyn), Ścichawa, dawniej Ścichowo (piotrkowskie, gmina Kluki).

    Sciebiorowski - od nazwy miejscowej Ściborowo (płockie, gmina Mała Wieś), Ścieborowice (opolskie, gmina Krapkowice).

    Sciebło - od ździebło, źdźbło ‘łodyga roślin trawiastych i zbóż; drobna cząsteczka’.

    Scieborowski - od nazwy miejscowej Ściborowo (płockie, gmina Mała Wieś), Ścieborowice (opolskie, gmina Krapkowice).

    Sciech - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciechowicz - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciechowski - od nazwy miejscowej Ściechow (gorzowskie, gmina Lubiszyn), Ścichawa, dawniej Ścichowo (piotrkowskie, gmina Kluki).

    Sciechólski - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciechulski - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciechura - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciechurski - od imion złożonych typu Ścibor lub od Ciech z przedrostkiem S-.

    Sciegaj - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Sciegienka - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Sciegienko - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Sciegienna - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Sciegienny - od ściegna ‘droga, ścieżka; pastwisko’.

    Sciegiński - od nazwy miejscowej Ściegna (kilka miejscowości).

    Sciegliński - od nazwy miejscowej Ściegna (kilka miejscowości).

    Scieglur - od niemieckich nazw osobowych Stigler, Steigler, te od średnio-wysoko-niemieckiego stigel, stigele ‘przyrząd do przechodzenia przez płot, żywopłot’.

    Scielona - od gwarowych ścielny, ścielony, te od ścielić ‘słać’, pościelić, pościel ‘poduszki, kołdra, bielizna pościelowa itp.’, dawniej też ‘łóżko, posłanie’.

    Scielony - od gwarowych ścielny, ścielony, te od ścielić ‘słać’, pościelić, pościel ‘poduszki, kołdra, bielizna pościelowa itp.’, dawniej też ‘łóżko, posłanie’.

    Sciengosz - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Scientek - od ścięty ‘majacy płaski czubek’, ściąć.

    Scieński - zapewne od nazwy miejscowej Ściony (białostockie, gmina Brańsk).

    Sciepień - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepko - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scieplik - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepłek - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepuk - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepul - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepulonek - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepura - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepurko - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciepuro - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Sciera - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scieranka - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierański - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierka - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierko - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierkowski - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Sciernicki - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierny - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierski - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scierwicki - od staropolskiego ścierw ‘martwe ciało, trup’, ścierwo ‘padlina’.

    Scies - od ściesać, ściosać ‘ściąć, ociosać’.

    Sciesek - od ściesać, ściosać ‘ściąć, ociosać’.

    Sciesiek - od ściesać, ściosać ‘ściąć, ociosać’.

    Scieszak - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszek - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszka - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszko - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszkowski - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszyk - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieszyński - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieśko - od ścieszyć ‘ucieszyć’.

    Scieżar - od gwarowego ciężar ‘tyczka, wokół której układa się siano w stogu’.

    Scieżka - od ścieżka ‘dróżka, przejście’.

    Scieżko - od ścieżka ‘dróżka, przejście’.

    Scieżor - od gwarowego ciężar ‘tyczka, wokół której układa się siano w stogu’.

    Scięgaj - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Scięgorz - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Scięgosz - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Sciętek - od ścięty ‘majacy płaski czubek’, ściąć.

    Sciężar - od gwarowego ciężar ‘tyczka, wokół której układa się siano w stogu’.

    Sciężor - od gwarowego ciężar ‘tyczka, wokół której układa się siano w stogu’.

    Sciga - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigacz - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigaczewski - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigaj - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigajło - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigala - (Śl) od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigalski - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigała - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigało - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigan - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigański - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigelski - od ścigać ‘pędzić, gonić’.

    Scigler - od niemieckich nazw osobowych Stigler, Steigler, te od średnio-wysoko-niemieckiego stigel, stigele ‘przyrząd do przechodzenia przez płot, żywopłot’.

    Sciglur - od niemieckich nazw osobowych Stigler, Steigler, te od średnio-wysoko-niemieckiego stigel, stigele ‘przyrząd do przechodzenia przez płot, żywopłot’.

    Scińg - od ściągać, od staropolskiego ścięgać ‘usuwać, zdejmować; zbierać, gromadzić; zmierzać, podążać’.

    Scioch - zapewne od nazwy osobowej Cioch, z przedrostkiem S-.

    Sciolna - od gwarowych ścielny, ścielony, te od ścielić ‘słać’, pościelić, pościel ‘poduszki, kołdra, bielizna pościelowa itp.’, dawniej też ‘łóżko, posłanie’.

    Sciolny - od gwarowych ścielny, ścielony, te od ścielić ‘słać’, pościelić, pościel ‘poduszki, kołdra, bielizna pościelowa itp.’, dawniej też ‘łóżko, posłanie’.

    Scipa - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipien - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipień - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipiń - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipko - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipniak - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipp - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipura - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scipuro - od ściepiać ‘zrzucać’ lub też od wschodniosłowiańskiego Sciepan, Stiepan (= Stefan).

    Scira - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scirka - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scirko - od ścierać, ze staropolskiego ścirać ‘usuwać zewnętrzną warstwę; oczyszczać; miażdżyć’, ścierka ‘płocienna szmatka do wycierania naczyń, kurzu itp.’

    Scis - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Scisek - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciseł - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisiński - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciskal - (Śl) od ściskać ’gnieść, tłoczyć; ściągać; zwierać, zacisnąć; obejmować uściskiem’.

    Sciskalski - od ściskać ’gnieść, tłoczyć; ściągać; zwierać, zacisnąć; obejmować uściskiem’.

    Sciskała - od ściskać ’gnieść, tłoczyć; ściągać; zwierać, zacisnąć; obejmować uściskiem’.

    Sciskata - od ściskać ’gnieść, tłoczyć; ściągać; zwierać, zacisnąć; obejmować uściskiem’.

    Sciskoł - (Śl) od ściskać ’gnieść, tłoczyć; ściągać; zwierać, zacisnąć; obejmować uściskiem’.

    Scislak - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scislewski - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scislicki - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisła - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisławski - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisło - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisłowicz - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisłowski - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scisły - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Scissek - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciszek - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciszewski - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Scisziewicz - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciszkiewicz - od ściszyć ‘przyciszyć, uspokoić’.

    Sciślak - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Sciślewski - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Sciślicki - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Sciśło - od ścisły ‘dokładny; zwarty, spoisty’; od gwarowego ściślak.

    Sciśniak - od ścisnąć, od gwarowego ściśniak ‘gorset’.

    Sciuba - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubak - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubek - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubeł - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubiadło - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubidło - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubilecki - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubisz - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciubski - od ściubić, ściubać ‘skąpić; robić coś powoli i nieudolnie’.

    Sciupski - od gwarowego ściupać ‘zrąbać; zamienić się z kimś’.

    Sciurka - od ściurkać ‘zlewać powoli’.

    Sciurkowski - od ściurkać ‘zlewać powoli’.

    Sciwiarski - od ściwiara ‘przekleństwo; rozpustnik’.

    Scok - (Śl) od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Scudło - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Scukowski - od nazwy miejscowej Szczukowice (kieleckie, gmina Piekoszów).

    Scylina - od szczelina ‘wąski otwór między dwiema płaszczyznami’.

    Scyzoryk - od scyzoryk ‘składany nożyk kieszonkowy o kilku ostrzach’.

    Sczakowski - od nazwy miejscowej Szczakowa (katowickie, gmina Jaworzno).

    Sczaniecki - zapewne od nazwy miejscowj Szczaniec (zielonogórskie, gmina Szczaniec).

    Sczech - od nazwy osobowej Czech z przedrostkiem s-, też od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Sczedzina - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Sczegiel - (Śl) od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczepan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepanek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepaniak - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepaniec - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepanik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepaniok - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepaniuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepański - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczep-, por. szczepić ‘uszlachetniać drzewa lub krzewy przez przeniesienie gałązki na sziczkę, od staropolskiego szczepa ‘szczapa’, także od imienia Szczepan.

    Sczeponek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczeponik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sczepurek - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Sczerba - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Sczerbakowicz - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Scześ - od sczesać ‘wyczesać, strzepać, przygładzić (wlosy)’ lub od nazw osobowych na Szcze-, typu Szczepan, Szczesny.

    Sczęch - od nazw osobowych na Szczę-, Szcząch-, typu Szczęsny.

    Sczędzina - od dawnego szcząd, szczęt ‘pozostałość, reszta’, dawniej ze staropolskiego szczątek ‘potomek’.

    Sczodra - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Sczodra - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Sczodrok - (Ś) od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Sczodrok - (Ś) od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Sczodrowski - od nazw miejscowych Szczedrowa, Szczodrowa, Szczodrów (kilka wsi).

    Sczodrowski - od nazw miejscowych Szczedrowa, Szczodrowa, Szczodrów (kilka wsi).

    Sczodry - od szczodry ‘hojny, obfity’.

    Sczogiel - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczok - (Śl) od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Sczoniuk - (Śl) od staropolskiego szczak ‘nocnik’, szczać ‘oddawać mocz’.

    Sczudlek - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Sczudlik - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Sczudłek - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Sczudło - od szczudło ‘kij z poprzeczką używany jako podpora, kula’.

    Sczupak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Sczupakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szczup-, por. szczupak, szczupiel ‘gatunek ryby’.

    Sczur - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Sczura - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Sczurek - od szczur ‘gryzoń z rodziny myszowatych’.

    Sczurowski - od nazw miejscowych Szczurowo, Szczurowa (kilka wsi).

    Sczygiel - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczygieł - (Śl)– od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczygiol - (Śl) od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczygioł - od szczygieł, dawniej też szczygieł ‘ptak z rodziny łuszczaków’.

    Sczypa - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Sczypior - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Sczypiorski - od szczypior ‘zielone liście roślin cebulowych’, dawniej też ‘łodyga, źdźblo trawy’.

    Sczypka - od dawnego szczypa ‘część rozłupanego kloca’, szczypać ‘skubać’.

    Sczyrba - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’.

    Sdebel - od staropolskiego zdeb ‘żbik’.

    Sdrzała - od dawnego żrały, zdrzały ‘dojrzały’, od gwarowego źraleć ‘dojrzewać’.

    Sdun - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Sdunek - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Sduniak - od zdun ‘człowiek wyrabiający piece’, dawniej też ‘garncarz’.

    Sdyra - od zder ‘udry’, zdreka ‘zdarte ostrze noża’ lub od nazw osobowych Dera, Derk.

    Sdzuj - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Sdzuy - od imion złożonych typu Zdziwuj, Zdziuj.

    Seba - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebach - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebałka - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebasiński - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebasta - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastian - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianek - 1594 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastiani - 1616 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianka - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianko - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianow - 1578 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianow - 1580 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastianów - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastiańczuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastiańczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastiański - 1745 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastjan - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastjanowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastjańczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastjański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyan - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyanka - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyańczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyjańczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastyn - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastynas - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebastynos - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebb - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebbas - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebczuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebek - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebela - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Sebeliński - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Seben - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Sebesiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebest - 1534 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebesta - 1713 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestia - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestian - 1555 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestianowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestiańczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestiański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestjański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestyański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestyjanowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestyniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebestyński - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebesz - 1658 od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebeszuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebetyniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebień - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebiło - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebisz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebo - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Seboń - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Seborowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Seborowski - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebowik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebrala - (Śl) od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Sebralla - (Śl) od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Sebrała - (Śl) od zebrać ‘gromadzić’, dawniej też ‘wzbierać, tworzyc skupisko’; może też od zebra ‘ssak koniowaty’.

    Sebsta - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebulak - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebulke - (Śl) od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebun - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebunia - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebunio - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebuń - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebura - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sebyła - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Sebza - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych może też od imienia Zebedeusz, też od zebździć, zebździeć ‘nasmrodzić, pierdnąć’.

    Sebzda - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych może też od imienia Zebedeusz, też od zebździć, zebździeć ‘nasmrodzić, pierdnąć’.

    Sebżda - od za + bzdyr ‘głupstwo’, w pochodnych może też od imienia Zebedeusz, też od zebździć, zebździeć ‘nasmrodzić, pierdnąć’.

    Sec - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Secemski - 1574 od nazwy miejscowej Secemin (częstochowskie, gmina Secemin).

    Secewicz - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Sech - od niemieckiej nazwy odobowej Sech, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëch, sëche ‘lemiesz pługa’.

    Sechaman - od niemieckiej nazwy odobowej Sechmann.

    Secheniewicz - od niemieckiej nazwy odobowej Sech, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëch, sëche ‘lemiesz pługa’.

    Secheniuk - od niemieckiej nazwy odobowej Sech, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëch, sëche ‘lemiesz pługa’.

    Sechman - od niemieckiej nazwy odobowej Sechmann.

    Sechnik - od niemieckiej nazwy odobowej Sech, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëch, sëche ‘lemiesz pługa’.

    Sechorz - od niemieckiej nazwy odobowej Sech, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëch, sëche ‘lemiesz pługa’.

    Seciński - od nazwy miejscowej Siecinie, dziś Siecin (płockie, gmina Brudzeń Duży).

    Secio - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Secka - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Secke - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seckiewicz - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Secomski - od nazwy miejscowej Secemin (częstochowskie, gmina Secemin).

    Secymiński - od nazwy miejscowej Secymin (warszawskei, gmina Leoncin).

    Seczawa - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczek - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczkowski - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczówka - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczwa - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczygniewski - 1485 od nazwy miejscowej Sęczygniew, dziś Sancygniów (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Seczygniowski - 1456 od nazwy miejscowej Sęczygniew, dziś Sancygniów (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Seczyk - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seczyński - od nazwy miejscowej Siecinie, dziś Siecin (płockie, gmina Brudzeń Duży).

    Sedacki - od siadać, siedzieć.

    Sedak - 1635 od siadać, siedzieć lub od gwarowego sedak ‘sandacz’.

    Sedańko - od siadać, siedzieć.

    Sedecki - od siadać, siedzieć.

    Sedek - od siadać, siedzieć.

    Sedeki - od siadać, siedzieć.

    Sedel - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedelec - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedelke - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedell - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedello - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedelnik - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Seder - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedera - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sederecki - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sederowicz - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sederowski - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sederski - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedig - od siadać, siedzieć.

    Sedin - od siadać, siedzieć.

    Sediukiewicz - od siadać, siedzieć.

    Sedivy - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Sediwi - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Sediwy - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Sedkiewicz - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sedkowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sedlacek - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlaczak - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlaczek - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlag - (Śl) (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlak - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlar - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Sedlarczuk - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Sedlarz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Sedlaszek - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlatzek - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sedlewski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedlin - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedliński - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedlitz - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sedłak - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sednik - od siadać, siedzieć.

    Sedor - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedorczuk - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedorek - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedorenko - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedorów - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedowic - od siadać, siedzieć.

    Sedra - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedrowicz - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedrowski - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedryna - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedrzyna - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedun - od siadać, siedzieć.

    Sedura - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Sedyk - od siadać, siedzieć.

    Sedys - od siadać, siedzieć.

    Sedziak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sedzicki - od Sędzice (kilka wsi).

    Sedzielewski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sedzielewski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sedzielowski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sedzik - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sedzikowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sedziński - od nazwy miejscowej Sędziny (poznańskie, gmina Duszniki).

    Sedzyński - od nazwy miejscowej Sędziny (poznańskie, gmina Duszniki).

    Seeman - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Seemann - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Seemań - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Sefer - od niemieckiej nazwy osobowej Seffer, ta od imienia złożonego Sigfrith.

    Seferin - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seferowicz - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seferyn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seferyniak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seferynowicz - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seferyński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sega - od niemieckiej nazwy osobowej Segge, ta od imion złożonych na Sig- lub od apelatywu Segge ‘trawa rosnąca na bagnie’.

    Segal - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segalewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segall - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segał - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segała - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segało - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segar - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segara - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segarski - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segat - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segato - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segatyński - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segeda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segedi - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segedowicz - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segedyn - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segelin - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segeł - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segełyn - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segen - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segeniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segentowski - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segeń - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seger - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segerman - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segermann - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Seger-Segeny - złożenia brak; Seger od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-; Segeny pewnie od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segert - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Seges - od niemieckiej nazwy osobowej Seges, Seg-.

    Seget - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segeta - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segeth - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segetyński - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segętowski - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Seghers - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Seghier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segiec - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segieciński - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segieda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segiedyn - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segieł - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segierda - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segiert - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Segies - od niemieckiej nazwy osobowej Seges, Seg-.

    Segiet - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segieta - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segieth - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segin - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seginowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segiń - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Segit - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segita - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Segner - od niemieckiej nazwy osobowej Segner, ta od górnoniemieckiego segner ‘rybak, który łowi ryby siecią’.

    Segol - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Segon - od niemieckiej nazwy osobowej Segge, ta od imion złożonych na Sig- lub od apelatywu Segge ‘trawa rosnąca na bagnie’.

    Segota - (Śl) od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Segrodnik - (Śl) od zagroda ‘miejsce ogrodzone; gospodarstwo wiejskie; parkan, płot’ też od nazwy miejscowej Zagroda (częste); od staropolskiego zagrodnik ‘chłop bezrolny, użytkujący tylko zagrodę i niewielką działkę’.

    Segsa - (Śl) od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Segula - (Śl) od żec ‘palić’, żgać ‘kłuć’.

    Sehen - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seheniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seheniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seheń - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Seheńczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Sehman - od niemieckiej nazwy odobowej Sechmann.

    Sehn - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Sehnal - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Sehnke - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Sehnoutka - od niemieckiego schön ‘piękny’.

    Seib - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Seibel - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Seibert - od niemieckiej nazwy osobowej Seibert, ta od imienia złożonego Siegbert.

    Seibski - od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e), ta od średnio-wysoko-niemieckiego schibe ‘krążek, kromka, plaster’ lub od nazwy miejscowej Scheibe.

    Seid - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seida - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seidak - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Seide - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seidel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seidl - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seidler - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seidlitz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seidow - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seidowski - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seif - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seifried - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seiga - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Seigalski - od niemieckiej nazwy osobowej Seig, ta od Seigen ‘mokradło’.

    Seigalski - od niemieckiej nazwy osobowej Seigel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Seikowski - od nazwy miejscowej Sejkowice (płockie, gmina Pacyna).

    Seile - od niemieckiej nazwy osobowej Seile, ta od apelatywu Seil ‘powróz’.

    Seiler - od niemieckiej nazwy osobowej Seile, ta od apelatywu Seil ‘powróz’.

    Seimiech - 1445 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Seipelt - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Seipelt-Luźny - złożenia brak; Seipelt od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald; Luźny od luz ‘miejsce wolne’, luźny.

    Seipold - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Seipolt - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Seipp - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Sej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Seja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejbel - od niemieckiej nazwy osobowej Schaubel, ta od od niemieckiej nazwy osobowej Scheib (e).

    Sejbert - od niemieckiej nazwy osobowej Seibert, ta od imienia złożonego Siegbert.

    Sejczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejdel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejdelt - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejdl - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejdler - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejdlic - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejdlitz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sejfried - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sejfryd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Sejka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejkowski - od nazwy miejscowej Sejkowice (płockie, gmina Pacyna).

    Sejkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sejlis - od niemieckiej nazwy osobowej Seile, ta od apelatywu Seil ‘powróz’.

    Sejm - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejman - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Sejmczykiewicz - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejmej - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Sejmicki - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejmik - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejmowicz - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejmowski - od sejm ‘najwyższy organ władzy ustawodawczej; zgromadzenie posłów’.

    Sejna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnak - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnik - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnok - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnota - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Sejpp - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Sejpt - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Sejwa - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiwein, ta od Schei-, ze średnio-wysoko-niemieckiego schinken, schiwen ‘bać się, uniknąć czegoś’+ win ‘wino’.

    Sejwota - od niemieckiej nazwy osobowej Scheiwein, ta od Schei-, ze średnio-wysoko-niemieckiego schinken, schiwen ‘bać się, uniknąć czegoś’+ win ‘wino’.

    Sek - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekal - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekala - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekalski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekała - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekara - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekciński - od sekta ‘odłam religijny; stronnictwo’.

    Sekelski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekenda - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekielewski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekielik - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekielnik - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekielski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekiełyk - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekienda - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekiennik - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekiera - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Sekierski - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Sekieszczuk - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Sekieta - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekiewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekinda - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekita - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Seklecki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Sekler - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Seklewski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Seklicki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Seklucki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Sekła - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekman - od niemieckiej nazwy odobowej Sechmann.

    Seko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekow - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekowiak - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekowik - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sekowski - od nazw miejscowych Sękowo, Sękowice (kilka wsi).

    Sekóciński - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekólski - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekóła - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekółka - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekret - od sekret ‘tajemnica; sposób wykonywania czegoś dostępny tylko wtajemniczonym’.

    Sekreta - od sekret ‘tajemnica; sposób wykonywania czegoś dostępny tylko wtajemniczonym’.

    Sekretarczyk - od sekretarz ‘urzędnik piszący pisma; powiernik’.

    Sekretarski - od sekretarz ‘urzędnik piszący pisma; powiernik’.

    Sekretowski - od sekret ‘tajemnica; sposób wykonywania czegoś dostępny tylko wtajemniczonym’.

    Sekretski - od sekret ‘tajemnica; sposób wykonywania czegoś dostępny tylko wtajemniczonym’.

    Seksciński - od dawnego seksta ‘szósta klasa; część godzinek; porozumienie’.

    Seksiński - od dawnego seksta ‘szósta klasa; część godzinek; porozumienie’.

    Sekszeński - od dawnego seksta ‘szósta klasa; część godzinek; porozumienie’.

    Sekściński - od dawnego seksta ‘szósta klasa; część godzinek; porozumienie’.

    Sekta - od sekta ‘odłam religijny; stronnictwo’.

    Sektas - od sekta ‘odłam religijny; stronnictwo’.

    Sektoś - od sekta ‘odłam religijny; stronnictwo’.

    Sekuda - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekudewicz - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekul - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekula - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulak - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulic - 1393 od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulicz - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulka - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulla - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulowski - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekulski - od łacińskiego saeculum ‘wiek’ lub od nazwy miejscowej Sekuła (siedleckie, gmina Wiśniew).

    Sekuł - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekuła - 1393 od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekułła - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekułowicz - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekułowski - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sekunda - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekundo - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekundziak - od sekunda ‘jednostka czasu’, też od łacińskiego secundus ‘drugi’.

    Sekura - od sekurować ‘ochraniać’.

    Sekuracki - od sekurować ‘ochraniać’.

    Sekuradzki - od sekurować ‘ochraniać’.

    Sekurca - od sekurować ‘ochraniać’.

    Sekut - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekuta - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekuter - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekuterski - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekutowicz - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekutowski - od sekut ‘kłótnik, sekutnik’.

    Sekyra - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Sel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Sela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seland - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selander - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selanta - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selaszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selaszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selaszyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selbiak - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’.

    Selbka - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’.

    Selc - od niemieckiej nazwy osobowej Selz, ta od nazwy miejscowej Selz.

    Selcer - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Selch - od niemieckiej nazwy osobowej Selch, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Selchanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selch, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Selchow - od niemieckiej nazwy osobowej Selch, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’; od nazwy miejscowej Selchow (Pom).

    Selder - od niemieckiej nazwy osobowej Schelder, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schelder ‘wędrowny grajek i aktor’.

    Seleban - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’.

    Selech - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selecki - od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Seledec - od seledziec ‘pęk włosów na wierzchu głowy’.

    Seledecki - od seledziec ‘pęk włosów na wierzchu głowy’.

    Seledyn - od seledyn ‘kolor jasnozielony; rodzaj sukna’.

    Selega - od wschodniosłowiańskiego šeleg ‘drobna moneta; blaszka’.

    Seleman - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Selenda - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selendal - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Seleniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seleniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seleniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selenius - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selenka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selenke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selent - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selenta - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Seler - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selera - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selerek - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selerowicz - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selerowski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selerski - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selert - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selerzyński - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Selewa - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewaniuk - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewanowicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewanowski - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewczyk - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Seleweniuk - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewent - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewesiuk - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewiak - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewoch - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewonik - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewoniuk - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewonko - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewonowicz - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewońko - od wschodniosłowiańskiego szalawa, sielawa ‘włóczęga’, szalawyj ‘głupi człowiek’.

    Selewski - od nazwy miejscowej Szelewo (słupskie, gmina Główczyce) lub Szelejewo (leszczyńskie, gmina Piaski).

    Selęta - od niemieckiej nazwy osobowej Selent, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sellant ‘własność pańska nieopodatkowana’.

    Selga - od niemieckiej nazwy osobowej Selg, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Selich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selig - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Seliga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Seligowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Selin - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Selinger - od niemieckiej nazwy osobowej Salinger, ta od nazwy miejscowej Salingen.

    Selingier - od niemieckiej nazwy osobowej Salinger, ta od nazwy miejscowej Salingen.

    Selini - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Seliniak - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Selinis - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Seliński - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Seliszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seliszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seliwanow - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwanów - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwański - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwiak - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwoch - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwonik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Seliwończyk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selk - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Selka - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Selke - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Selkman - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Selkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Selkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sell - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Sellech - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seller - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sellin - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’.

    Sellka - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sellman - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sellmann - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sellner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego seldener ‘chałupnik, najemca’.

    Selm - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Selma - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Selman - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Selmanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Selmonowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Selner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego seldener ‘chałupnik, najemca’.

    Seloch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selonka - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Selonke - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Selonkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od ziele, zielony, od gwarowego ziel; od zioło ‘roślina zielna; sproszkowane części roślin mające zastosowanie w lecznictwie lub w przemyśle spożywczym’; od zielony; od zielonka ‘świeżo skoszone rośliny pastewne, używane jako pasza; grzyb’.

    Selta - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltenreich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego saeldenriche ‘pełen szczęścia’.

    Seltenreich - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltenreich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego saeldenriche ‘pełen szczęścia’.

    Seltenreich - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltman - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltmann - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltman, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltneraich - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltnerajch - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltnerajek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Seltnereich - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selde ‘mieszkanie, dom’.

    Selton - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Seltenreich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego saeldenriche ‘pełen szczęścia’.

    Selucha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Seluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sel-, por. niemieckie nazwy osobowe Sel, Sell, słowiańskie sel-, polskie siel-, sioł-.

    Selwa - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwaczek - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwakowski - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwan - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwaniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwanowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwański - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwasiuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selweniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Selwerski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selwer, Selwert, te od imienia złożonego Salwart.

    Selwesiuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwester - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selwestronowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selwestrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selwestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selwestrzak - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selwestrzuk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Selweszuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwiesiuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwon - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwonik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwonowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwuch - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selwyn - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Selzer - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Selzner - od niemieckiej nazwy osobowej Salz, ta z średnio-wysoko-niemieckiego salz ‘sól’.

    Sełecki - od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Sełeszczuk - od szelest ‘szmer’.

    Sełga - od niemieckiej nazwy osobowej Selg, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Sełków - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sełyga - od niemieckiej nazwy osobowej Selg, ta od średnio-wysoko-niemieckiego salhe ‘wierzba’.

    Sem - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Sema - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semaczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Seman - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanek - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semaniak - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanicki - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanio - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semaniszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semaniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semann - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanow - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanów - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanyckyj - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanycz - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semanyszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semań - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semańczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semański - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Semaszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Sembal - od ząb.

    Sembala - od ząb.

    Sembalczyk - od ząb.

    Sembała - od ząb.

    Sembarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Sembata - od ząb.

    Sembaty - od ząb.

    Sembek - 1599 odniemieckiej nazwy osobowej Schön (e)beck, ta od nazwy miejscowej Schönebeck.

    Sember - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Semberecki - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Sembor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Semborowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Semborski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Semczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semczenka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semczyszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Semdor - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Semeczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semel - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semela - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelka - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semelko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semella - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semeluk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semełko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semen - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenacz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenc - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semencow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenczenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenetz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenic - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenicki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeniuk-Kościaniuk - złożenia brak; Semeniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Kościaniuk w grupie nazwisk pochodzących od kość, na terenach wschodnich także od imienia Konstanty.

    Semenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sementz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenyna - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semenyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeń - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeńczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semeńko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semer - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semeracki - od nazwy miejscowej Siemiradz (radomskie, gmina Stara Blotnica).

    Semerad - od imienia złożonego Siemirad, notowanego od XIII wieku.

    Semeradt - od imienia złożonego Siemirad, notowanego od XIII wieku.

    Semerak - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semeran - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semerat - od imienia złożonego Siemirad, notowanego od XIII wieku.

    Semerau-Siemianowski - złożenia brak; Semerau- brak; Siemianowski 1618 od nazw miejscowych Siemianowice, Siemianów (kilka miejscowości).

    Semerda - od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Semerdak - od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Semerdyk - od dawnego smerda ‘mały chłopiec, młokos’.

    Semeriak - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semeriuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semerjak - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semerko - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semeruniak - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semeryło - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semetycz-Trzeciak - złożenia brak; Semetycz- brak; Trzeciak 1433 od staropolskiego trzeciak ‘zwierzę trzyletnie’, też ‘trzecie dziecko w rodzinie; jednostka monetarna’.

    Semglały - od gwarowego zemdlały ‘zemdlały, osłabiony, wycieńczony’.

    Semgłaty - od gwarowego zemdlały ‘zemdlały, osłabiony, wycieńczony’.

    Semianow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semianowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semianowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semianów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semianyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semiczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semienczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semieniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semieniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semienowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semienów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semieńczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semikow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semil - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Seminowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semiński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semionow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semionowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semirowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semiuszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semkało - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semkowicz-Iwanów - złożenia brak; Semkowicz w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-; Iwanów od imienia Jan. Imię pochodzenia hebrajskiego, od Jehöhanan ‘Jahwe jest łaskawy’. W językach słowiańskich adaptowane jako Iwan, Jan. Forma Iwan we wczesnym średniowieczu znana w całej Polsce, później na Kresach Wschodnich. Postać Jan notowana od początku XIII wieku.

    Semkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semla - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semlak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Semlik - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semloc - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semłowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semma - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semmak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semmer - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semmlek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel.

    Semmler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siemmel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego semele, simele ‘bułka pszenna’, także od imienia Samuel lub od niemieckiego Schemel, ze średnio-wysoko-niemieckiego schemel ‘podnóżek’ lub od szemla ‘mięta’.

    Semoczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semonenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semoniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semonowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semoński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semotiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semotowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Semow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semp - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Semp.

    Sempach - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Semparski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempe - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempek - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempel - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sempel.

    Semper - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Semperkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Semperski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Sempiak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempień - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempik - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempiński - od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sempioł - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempioło - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempka - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempke - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempkowski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Semplak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Semplik - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempliński - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempławski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempłowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempniak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempoch - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempoliński - od nazwy miasta Sępólno, dziś Sepolno (konińskie).

    Sempolski - od nazwy miejscowej Sępole, dziś Sepółki (sieradzkie, gmina Poddębice).

    Sempołowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempołowski - 1667 od nazwy miejscowej Sępole, dziś Sepółki (sieradzkie, gmina Poddębice).

    Sempowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sempowski - od nazwy miejscowej Sępowa (krakowskie, gmina Tokarnia).

    Semprich - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Sempruch - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Sempryk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Sempski - od nazwy miejscowej Sęp (kieleckie, gmina Radoszyce).

    Sempyrz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Semra - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semrak - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semrał - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semran - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semrock - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semrok - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semryka - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Sems - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Semsch - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Semulak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semulewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Semyrka - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semyrko - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Semyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sem-, na Kresach Wschodnich od imion typu Semen, Siemion, także od niemieckich nazw osobowych na Sem-.

    Sen - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Sena - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senaczek - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senajko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senakiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senałek - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senata - od senator ‘członek senatu, dygnitarz państwowy’.

    Senator - od senator ‘członek senatu, dygnitarz państwowy’.

    Senatorski - od senator ‘członek senatu, dygnitarz państwowy’.

    Senborski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Senbura - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Senc - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sencia - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sencio - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczak - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczek - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczenko - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sencziak - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczkowski - od nazw miejscowych Sęczkowo, dziś Saczkowo (leszczyńskie, gmina Przemęt).

    Senczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyj - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyn - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyna - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyno - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senczyszyn - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senda - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendal - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendalski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendał - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendarek - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendecki - 1786 od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sendeczak - 1791 od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sendeczko - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sendega - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendejewicz - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendek - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendel - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendel - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendela - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendela - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendelewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendelski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sender - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sender - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendera - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderacki - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderak - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Senderak - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderek - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderkiewicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendero - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Senderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderowski - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Senderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderski - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Senderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senderzowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendkiewicz - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendkowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendla - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendla - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendlak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendlak - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendlowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendlów - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendłak - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendłok - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendo - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendobra, ż. - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Sendobry - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Sendocki - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sendol - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendolski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendoma - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendor - 1642 od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendor - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendoracki - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendorek - 1631 od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendorski - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendra - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendra - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrak - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrakowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrej - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrowicz - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendrowski - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendruch - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Senduła - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendułka - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendułko - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Senduń - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendur - od imienia Aleksander. Imię pochodzenia greckiego, od alékso ‘bronię, wspomagam’ + aner, andros ‘mąż’, notowane w Polsce od XII wieku, także w formach obocznych Aleksandr, Aleksendr, Oleksander, Leksander.

    Sendur - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendurkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sendyk - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendyk - od sendyk ‘pełnomocnik’.

    Sendyka - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendyka - od sendyk ‘pełnomocnik’.

    Sendys - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendyś - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendza - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendziak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendzicki - od Sędzice (kilka wsi).

    Sendzielarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sendzielorz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sendzielski - od niemieckiej nazwy osobowej Sendel, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sendzielski - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sendzik - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendzikowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sendzimiera - od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sendzimir - od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sendziuk - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Senecki - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneczak - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneczek - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneczko - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneczyk - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneczyn - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Senek - w grupie nazwisk pochodzących od sen.

    Seneniuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senenke - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senenko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seneńczuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seneńka - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seneńki - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seneńko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seneńsko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sener - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Senerman - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Senf - od niemieckiej nazwy osobowej Senft, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senfte ‘miękki, łagodny, spokojny’.

    Senffleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Senfleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Senflleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Senft - od niemieckiej nazwy osobowej Senft, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senfte ‘miękki, łagodny, spokojny’.

    Senfteleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Senftleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Senga - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengalski - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengebusch - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengebusz - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Senger - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckieg– od niemieckiej nazwy osobowej o sangen ‘śpiewać’.

    Sengers - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sengerski - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sengier - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sengierski - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sengla - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengler - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Senglerski - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengner - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sengnik - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengota - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengotta - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengpiel - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengstock - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Sengus - od niemieckiej nazwy osobowej Seng, ta od średnio-wysoko-niemieckiego senge ‘dojrzały do żęcia’.

    Seni - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniaszyn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senic - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senica - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senicki - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniczak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniejko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senielski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senienko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senik - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senille - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniło - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senin - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seninger - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Senio - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senioch - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senior - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Seniora - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Seniow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniowa - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniowicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniów - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senisch - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senisz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniszyn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senitz - (Śl) nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniuch - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniuć - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniukowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniur - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Seniura - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Seniuszko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniuś - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniuta - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seniw - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senjor - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Senk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senka - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senkala - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkalla - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkałowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkara - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senke - (Pom) w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkiew - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkin - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkowski - od nazw miejscowych Sękowo, Sękowice (kilka wsi).

    Senków - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkul - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senkus - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Senn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sennicki - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sennik - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senowiec - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senów - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senporek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Senprowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Senpryk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Semper, ta od imienia złożonego Sindprecht, też od łacińskiego semper ‘zawsze’.

    Sens - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Sensen - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Senske - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Senski - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Senson - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Sensuła - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Senszyn - od niemieckich nazw osobowych Sen, Sense, te od średnio-wysoko-niemieckiego segnese, seinse ‘kosa’.

    Sent - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentak - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentarek - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentarski - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentek - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentela - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentelski - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Senterek - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Senterkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentfleben - od niemieckiej nazwy osobowej Senfteben, ta od nazwy miejscowej Senfteben.

    Sentkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentkowiak - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentoński - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentor - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentorek - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentra - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentycz - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sentyrz - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sentysz - od niemieckich nazw osobowych Santer, Sander, te od imienia Alexander; może też od prasłowiańskiego soto??, rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Senuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senukowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senus - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senuś - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senycia - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senycz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senyczak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senyk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senyszyn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Senz - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Senze - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Seń - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńcio - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńciów - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńczak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńczuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńczyk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńczyszyn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńda - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Seńka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Seńko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Seńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Seńkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Seńkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Seńkowski - od nazwy miejscowej Sieńków, także Sińków (KrW).

    Seńków - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw Senk-, Sęk-, por. nazwy osobowe na Sen-, te od Siemion, niemiecka nazwa osobowa Senk, sęk.

    Seńta - od niemieckiej nazwy osobowej Sent, ta od imion złożonych na Sand-, te od średnio-wysoko-niemieckiego sent ‘wzrok’ lub sente ‘święty’.

    Sep - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepa - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepczyński - od nazwy miejscowej Szepce (sieradzkie, gmina Lututów).

    Sepek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepel - 1552 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepelak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepeluk - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepełowicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepełowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Seper - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Seperowicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Sepeta - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepetkowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepeto - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepetowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Sepetula - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepetuła - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepetur - 1788 od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepeturka - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepiał - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiała - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiało - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiatowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepich - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepidł - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepidło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepieja - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepiela - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepielak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepielów - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepieła - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepieło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepieński - 1391 od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sepietowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Sepiło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiński - 1392 od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sepiok - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepioko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepiol - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepioł - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepioła - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepioło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiot - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepiotek - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepiół - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepiór - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeper ‘pasterz’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Scheper, ta do średnio-wysoko-niemieckiego scheper ‘żeglarz, marynarz, szyper’.

    Sepka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepoch - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepolak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepołowicz - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepołowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sepot - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Sepp - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sep-, por. staropolskie sep ‘danina zbożowa’, sepa ‘tyłek’, niemiecka nazwa osobowa Sep, ta od imienia Joseph.

    Seps - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Sepski - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Septel - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Septewski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Septowski - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Septycki - od szeptać, szept, może też od staropolskiego szepiotać ‘seplenic, wadliwie wymawiać’.

    Sepyło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Ser - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Sera - 1637 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seracen - od Saracen, grecka i łacińska nazwa członka plemienia arabskiego ,później ogólnie ‘Arab, muzułmanin’.

    Seracki - od nazwy miasta Sieradz.

    Seraczyn - od Saracen, grecka i łacińska nazwa członka plemienia arabskiego ,później ogólnie ‘Arab, muzułmanin’.

    Serad - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Serada - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Seradin - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Seradyka - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Seradziński - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Seradzki - od nazwy miasta Sieradz.

    Seraf - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Seraffin - (Śl) od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafian - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Seraficki - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafiew - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafim - 1470-80 od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafimiak - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafimowicz - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinczuk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinek - 1642 od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafini - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafiniak - 1661 od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafiniuk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinko - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinow - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinowicz - 1641 od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafinowski - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafińczuk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafińczyk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafiński - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafiowicz - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafyn - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serafyniuk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serakowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serapiniak - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serapiński - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serapuk - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Seraszek - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seraszyński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serawin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serawiniak - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serawiński - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serb - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serba - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbaj - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbak - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbakowski - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbala - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbaluk - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serban - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbański - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serben - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbeniuk - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbeński - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbiak - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbian - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbiej - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbin - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbiniuk - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbinowicz - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbinowski - od nazwy miejscowej Serbinów (kieleckie, gmina Mniów).

    Serbinowski - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbinów - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbintowicz - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbiń - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbiński - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbista - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbisz - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbjan - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbok - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serboniuk - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbonowski - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbow - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Serbski - od nazwy miejscowej Serby (kilka wsi, KrW).

    Serbyn - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sercal - od serce, ze staropolskiego sierce.

    Sercarz - od serce, ze staropolskiego sierce.

    Sercow - od serce, ze staropolskiego sierce.

    Sercuń - od serce, ze staropolskiego sierce.

    Serczuk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serczyk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serczyn - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serczyński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serda - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdacki - od serdak ‘kozuszek lub kurtka bez rękawów’.

    Serdak - 1793 od serdak ‘kozuszek lub kurtka bez rękawów’.

    Serdakowski - od serdak ‘kozuszek lub kurtka bez rękawów’.

    Serdal - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdan - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdecki - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdeczna - od serce, ze staropolskiego sierce; od serdeczny.

    Serdeczny - od serce, ze staropolskiego sierce; od serdeczny.

    Serdel - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdelski - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serden - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdeniecki - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdeń - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdeńko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdin - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdinkow - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdiuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdiukow - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdiuków - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdjukow - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdowicz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serduszko - od serce, ze staropolskiego sierce; od serduszko.

    Serdycki - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyl - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyn - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyniecki - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdynka - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Serdyński - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdyszyn - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdza - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdzek - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdzik - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serdziński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Serdziuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Serebak - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebeński - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebrankow - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebrannikow - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebrennikow - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebriennikow - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Serebrowski - od srebro, ze staropolskiego śrzebro ‘metal szlachetny’.

    Sereda - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredejko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredeń - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredeński - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serediak - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredin - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredina - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serediński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Serediński - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serediuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredjuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredko - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredna - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serednek - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredniak - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serednicki - od nazwy miejscowej Serednica (krośnieńskie, gmina Olszanica).

    Serednik - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredniuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredocha - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredowicz - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredowski - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Sereduk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredy - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyka - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyn - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyniak - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyniecki - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyń - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredyński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Seredyszyn - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredziak - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Seredziński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Seredziuk - (z fonetyką wschodniosłowiańską) w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Serefin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serefinowicz - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serefko - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Sereg - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Serega - od szargać ‘brudzić, niszczyć’, też od sarga ‘dziewka’.

    Serek - 1477 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seremat - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Serement - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Serementa - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Seremento - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Seremet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Seremeta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Seren - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Serena - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Serenek - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Serenga - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Sereniak - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Sereniuk - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Serenko - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Sereń - od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Sereńscek - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Serepa - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Serepicki - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Serepko - od gwarowego szerepać ‘łajać, gderać’.

    Seres - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Sereszko - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Sereszyński - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Sereś - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Seręga - od szeręg ‘szereg’, por. rosyjskie szerenga ‘szereg, rząd’.

    Serfin - od imienia Serafin, pochodzenia hebrajskiego, od seraphim ‘płonący, palący’; serafini w Biblii nazwa jednego z chórów anielskich. W Polsce imię znane od XIII wieku, też w obocznych postaciach Serafim, Serefin.

    Serga - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergaj - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergalski - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergan - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergatz - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergejenko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergejuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergel - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergelewski - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergiej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejczuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejczyk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejenko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejew - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejewicz - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejewski - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejow - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiejuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiel - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergielewicz - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergieliś - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergienko - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergieńko - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergiew - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergijczuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergijenko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergijuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergiusz - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergjeiusz - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sergot - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergott - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergowicki - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergóła - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serguc - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergucz - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serguć - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergul - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Sergun - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serguń - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sergusz - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serha - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serhan - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Serhej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Serhejczuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Serhejuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Serko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serkosz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serkowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serkuczewski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serlaczak - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Serleja - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Serlejewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Serlikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Serliński - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Sermak - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Serman - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Sermanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Sermantowicz - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Sermata - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Serment - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Sermet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Sermik - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Sernacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernat - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Sernata - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Sernec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Serniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sernik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’; od sernik ‘rodzaj ciasta’.

    Serniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Serociak - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serociński - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Serociński - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serociuk - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serocki - 1546 od nazwy miejscowej Serock (kilka miejscowości).

    Serocki - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Seroczyński - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Seroiczka - od surojadka, z gwarowego serojadka, serojeszka, serowiatka ‘grzyb, gołąbek’.

    Seroiczkowski - od surojadka, z gwarowego serojadka, serojeszka, serowiatka ‘grzyb, gołąbek’.

    Seroiszka - od surojadka, z gwarowego serojadka, serojeszka, serowiatka ‘grzyb, gołąbek’.

    Serojadka - 1490 od surojadka, z gwarowego serojadka, serojeszka, serowiatka ‘grzyb, gołąbek’.

    Serok - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Seroka - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Serokin - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Serokomla - od syry + komla ‘wilgotny, surowy kloc’ lub od nazwy miejscowej Syrokomla, dziś Serokomla (siedleckie, gmina Serokomla), też od nazwy herbu Serokomla.

    Serokos - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Serokosz - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Seronek - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Seronowicz - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Seroń - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Serot - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serotiuk - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serotnik - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Serowa - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowaniec - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowatka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowiak - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowiec - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowik - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowiński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serownik - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serowy - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serów - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serówka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serp - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Serpatowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Serpiłowski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Serpina - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Serputko - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sersan - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Serseń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Serszeń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Serszyński - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sertel - od niemieckiej nazwy osobowej Schertel.

    Seruga - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Serus - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seruś - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwa - 1593 od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwach - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaciński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaciuk - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwacki - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwacy - 1403– od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaczak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaczek - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaczyk - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwaczyński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwada - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwadczak - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwadczyk - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwadka - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwadzki - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwan - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwań - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwańczuk - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwański - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwas - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwasiński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwasz - 1416 od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwat - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwata - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwatczak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwatiak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwatka - 1409 w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr; serwatka.

    Serwatkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr; serwatka.

    Serwatko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr; serwatka.

    Serwatkowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr; serwatka.

    Serwatowicz - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwatowski - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwatyński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwczak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serweciński - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwejuk - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serweta - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwetka - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwetnicki - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwetnik - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwiak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwian - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwicińska - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwicki - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwida - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwik - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwilski - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiło - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwin - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwinek - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiniowski - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwinis - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwinowski - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiń - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiński - od nazwy miejscowej Serwin (białostockie, gmina Janów Podlaski, Rokitno).

    Serwis - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiszowski - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwiś - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwit - od serweta ‘nakrycie na stół, obrus; serwetka’.

    Serwo - 1467 od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwoch - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwoczek - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwon - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwoński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwotka - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwotko - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serwus - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwusch - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwuschok - (Śl) od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwusiak - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwusik - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwusiok - (Śl) od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwusz - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwuszek - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwuszok - (Śl) od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwy - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwych - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Serwyszok - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Sery - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seryca - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Seryczyński - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serylak - od wschodniosłowiańskiego seryj ‘szary’.

    Seryła - od wschodniosłowiańskiego seryj ‘szary’.

    Seryłko - od wschodniosłowiańskiego seryj ‘szary’.

    Seryłło - od wschodniosłowiańskiego seryj ‘szary’.

    Seryło - od wschodniosłowiańskiego seryj ‘szary’.

    Seryniak - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Serys - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serzan - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Serzanowski - w grupie nazwisk pochodzących od ser, ze staropolskiego syr.

    Sesek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesin - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesiuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seska - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seskiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seskowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sesoła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seszka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Seśkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Set - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Seta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setar - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Setcki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setera - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Seth - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setka - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setla - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setlak - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setlej - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setlik - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setła - od niemieckiej nazwy osobowej Schättel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego satel ‘siodło’.

    Setna - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setnikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setny - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setnyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setorek - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Setowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setruk - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Setrzyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Sett - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setter - od niemieckiej nazwy osobowej Schetter, ta od średnioniemieckiego scheten ‘graniczyć’, schetter ‘sąsiad’ lub od seter ‘gatunek wyżła rasy angielskiej’.

    Settnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setto - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Setz - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Setzer - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Setzke - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Setzki - od niemieckiej nazwy odobowej Setz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego setze ‘miara powierzchni’; może też od nazw osobowych na Siec-.

    Seul - od niemieckiej nazwy odobowej Seul.

    Severin - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Severini - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Sewala - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewalski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewaniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Sewaryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewaryński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewastian - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastianik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastianow - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastianowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastianów - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastiańczuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastijanow - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastinowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjan - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjanik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjanow - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjanowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjanów - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastjańczuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastyjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastyniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewastynowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewaściej - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewaściuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewaściukiewicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewczuk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Sewczyc - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Sewczyk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Sewczyn - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Sewczyński - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Sewel - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewelenko - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewell - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Seweluk - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Seweła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewen - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewenic - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewenko - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewer - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewera - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewerant - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewereniuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewereńczyk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerin - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweriński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewern - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerniak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerniuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerski - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewert - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Seweruk - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewerycz - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewerymiak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryn - 1577 od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryna - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerynek - 1633 od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryniak - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerynik - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryniuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewerynowicz - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryń - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryńczuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryńczyk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Seweryś - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewerzyński - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewestian - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestianik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestianow - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestianowicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestjanow - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewestyjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewi - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Sewiał - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiała - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewielski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiera - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewieryniuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Sewilski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiłło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewin - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewina - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewiński - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Sewioł - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewioła - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiołek - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewiołło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewioło - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewirka - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewjelski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szew, por. prasłowiańskie šev- ‘chwiać się’, staropolskie szawiać ‘ruszać’, por. też rosyjskie szeiwlit’ ‘ruszyć’, niemiecka nazwa osobowa Schewe.

    Sewla - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewohl - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewol - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewolski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewostian - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewostianik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewostianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewostjanik - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Sewraczek - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewruk - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewryn - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewryś - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Sewula - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewulak - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewulewski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewulka - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewulok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Sewustiański - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Seyda - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seydacki - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Seydak - od sajdak, sahajdak ‘’futerał na strzały’.

    Seydel - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seydlewicz - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Seydowski - w grupie nazwisk pochodzących od sajdać się ‘kręcić się’, sajda ‘część warsztatu tkackiego’ od wschodniosłowiańskiego sajda, sojda ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seide, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scheide ‘granica’.

    Seyffert - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seyfierd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seyfrid - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seyfried - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Seyler - od niemieckiej nazwy osobowej Seile, ta od apelatywu Seil ‘powróz’.

    Seyn - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Seyna - od niemieckiej nazwy osobowej Sein, ta od seine ‘mały, krótki’.

    Seypelt - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Seypold - od niemieckich nazw osobowych Seipelt, Seipeld, Seipold, te od imienia złożonego Sigibald.

    Sezamowicz - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezanowicz - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezenienko - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezeniewski - od nazwy miejscowej Sezieniewice (KrW).

    Sezieniewski - od nazwy miejscowej Sezieniewice (KrW).

    Sezieniowski - od nazwy miejscowej Sezieniewice (KrW).

    Sezoniak - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezonienko - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezoniuk - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezonow - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezonowicz - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezoński - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezuch - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sezulski - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Seżalski - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Seżeń - od imienia Sozon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Sodzon ‘zbawiający’.

    Sębarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Sęch - od imion złożonych typu Sęczygniew, Sędzigniew.

    Sęcio - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sęczak - 1339 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczawa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczek - 1339 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczko - 1410 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczkow - 1420 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczkowski - 1388 od nazw miejscowych Sęczkowo, dziś Saczkowo (leszczyńskie, gmina Przemęt).

    Sęczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczwa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczygniewski - 1439 od nazwy miejscowej Sęczygniew, dziś Sancygniów (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Sęczygniowski - 1464 od nazwy miejscowej Sęczygniew, dziś Sancygniów (kieleckie, gmina Działoszyce).

    Sęczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczykow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczykowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczys - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sęcz- lub sęk-, por. sączyć ‘wchłaniać, przenikać’, od nazwy osobowej Sęczygniew, od sęk ‘dolna część gałęzi pozostała przy pniu’; ślad po gałęzi na powierzchni pnia’.

    Sęda - 1244 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędacki - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędaj - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędal - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędalski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędecki - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sędej - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędek - 1239 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędel - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędela - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sęder - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędera - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęderecki - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęderek - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędka - 1341 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędkiewicz - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędkowiak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędkowicz - 1376 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędkowski - 1447 od nazwy miejscowej Sędków (KrW), Sędki (plockie, gmina Dobrzelin).

    Sędlaczek - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sędlak - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sędlewski - od nazwy miejscowej Siedlew (płockie, gmina Daszyna).

    Sędłak - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sędłakowski - (z fonetyką czeską i ukraińską) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sędnik - 1420 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędo - 1231 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędok - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędomierz - od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku; od imienia złożonego Sędomir 1391.

    Sędomierz - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sędomirski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sędor - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędosz - 1332 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędowicz - 1256 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędowski - 1419 od nazw miejscowych Sedowice, Sędowo, Sedów (kilka wsi).

    Sędów - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędra - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędrak - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędryczka - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sędrzak - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęduła - 1516 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędyk - 1569 od sendyk ‘pełnomocnik’.

    Sędyk - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędyka - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzia - 1386 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziach - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziak - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziakowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzic - 1399 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzicki - 1497 od Sędzice (kilka wsi).

    Sędzidzki - od Sędzice (kilka wsi).

    Sędziejewski - od nazwy miejscowej Sędziejowice (kieleckie, gmina Chmielnik; sieradzkie, gmina Sędziejowice).

    Sędziejowski - od nazwy miejscowej Sędziejowice (kieleckie, gmina Chmielnik; sieradzkie, gmina Sędziejowice).

    Sędzielewski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzielowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzielowski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sędzielski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sędzierski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sędzik - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzikowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzimier - 1609 od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sędzimierz - od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sędzimir - od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku.

    Sędzimir-Dobrowolski - złożenia brak; Sędzimir od imienia złożonego Sędzimir, notowanego w źródłach historycznych od XIV wieku; Dobrowolski od nazwy miejscowej Dobra Wola (kilka wsi) lub od wyrażenia dobra wola.

    Sędzimirski - od nazwy miasta Sandomierz (tarnobrzeskie).

    Sędzin - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędzinowski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziński - 1390 od nazwy miejscowej Sędziny (poznańskie, gmina Duszniki).

    Sędzioszowski - 1413 od nazw miejscowych Sędziszów, Sędziszowice (kilka miejscowości).

    Sędzisz - 1265 od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziszewski - od nazw miejscowych Sędziszów, Sędziszowice (kilka miejscowości).

    Sędziuk - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sędziwa - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Sędziwoj - od imienia złożonego Sędziwoj, notowanego w źródłach historycznych od XII wieku.

    Sędziwy - od sędziwy ‘będący w podeszłym wieku’.

    Sęga - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgal - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgała - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgerski - od niemieckiej nazwy osobowej Sänger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sengen ‘opalać, osmalać’, może też od średnio-wysoko-niemieckiego sangen ‘śpiewać’.

    Sęgiel - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgielewski - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgnik - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgol - od sąg ‘stos drzewa’.

    Sęgolewski - od nazwy miejscowej Sęgole (siedleckie, gmina Kosów Lacki).

    Sęk - 1341 od sęk.

    Sęka - od sęk.

    Sękacz - od sęk; od sękacz ‘kij sękaty’.

    Sękaczek - od sęk.

    Sękal - 1673 od sęk; od sękal ‘kij sękaty’.

    Sękala - 1789 od sęk.

    Sękalla - od sęk.

    Sękalski - od sęk.

    Sękała - 1589 od sęk.

    Sękałowski - od sęk.

    Sękara - 1578 od sęk.

    Sękarka - 1595 od sęk.

    Sękarski - od sęk.

    Sękarz - od sęk.

    Sękas - od sęk.

    Sękatas - od sęk.

    Sękawa - od sęk.

    Sękelewski - od sęk.

    Sękiecewski - od sęk.

    Sękiel - od sęk.

    Sękielewski - od sęk.

    Sękiewicz - od sęk.

    Sękiw - od sęk.

    Sękler - od sęk.

    Sęklewski - od sęk.

    Sęko - od sęk.

    Sękol - od sęk.

    Sękolewski - od sęk.

    Sękołka - od sęk.

    Sękor - od sęk.

    Sękora - od sęk.

    Sękorski - od sęk.

    Sękow - od sęk.

    Sękowiak - od sęk.

    Sękowicz - od sęk.

    Sękowski - 1425 od nazw miejscowych Sękowo, Sękowice (kilka wsi).

    Sękowski - od sęk.

    Sękól - od sęk.

    Sęków - od sęk.

    Sękul - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sękula - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sękulski - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sękuła - od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Sęmpka - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sęnczak - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sęndecki - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sęndek - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Sęnder - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęnderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęndrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęndrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sęndzicki - od Sędzice (kilka wsi).

    Sęp - 1453 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępa - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępach - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępała - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępek - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępel - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiak - 1654 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiał - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiała - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiel - 1435 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępień - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępieński - 1393 od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sępik - 1517 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępikowski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiło - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępinos - 1667 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiński - 1392 od nazwy miejscowej Sepno (poznańskie, gmina Kamieniec; piotrkowskie, gmina Sławno).

    Sępioł - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiołek - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępioło - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępiół - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępka - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępkiewicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępko - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępkowski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sęplak - 1465 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępławski - od nazwy miejscowej Sampława, dawniej Sępława (olsztyńskie, gmina Lubawa).

    Sępłowski - od nazwy miejscowej Sampława, dawniej Sępława (olsztyńskie, gmina Lubawa).

    Sępniak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępoch - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępoleński - 1497 od nazwy miasta Sępólno, dziś Sepolno (konińskie).

    Sępoliński - 1471 od nazwy miasta Sępólno, dziś Sepolno (konińskie).

    Sępolski - od nazwy miejscowej Sępole, dziś Sepółki (sieradzkie, gmina Poddębice).

    Sępołaz - 1414 od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępołowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępołowski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępor - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępor - od staropolskiego sąpierz ‘pozwany’, sąprza ‘oskarżyciel’, od gwarowego sępor ‘odludek’.

    Sępowicz - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Sępowski - od nazwy miejscowej Sępowa (krakowskie, gmina Tokarnia).

    Sępór - od staropolskiego sąpierz ‘pozwany’, sąprza ‘oskarżyciel’, od gwarowego sępor ‘odludek’.

    Sępski - od nazwy miejscowej Sęp (kieleckie, gmina Radoszyce).

    Sęsiadek - od sąsiad ‘mieszkający obok’.

    Sęsoł - od niemieckich nazw osobowych Sans, Sansel.

    Sęsoła - od niemieckich nazw osobowych Sans, Sansel.

    Sęsuła - od niemieckich nazw osobowych Sans, Sansel.

    Sętkowski - od nazwy miejscowej Sętki (białostockie, gmina Ulan-Majorat).

    Sętorek - od prasłowiańskiego soto??, od sp + terti ‘trzeć’, od rosyjskiego sutorit’ ‘pleść głupstwa’.

    Sęzol - od niemieckich nazw osobowych Sans, Sansel.

    Sfaczyna - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Sfagrzyk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Sfora - od sfora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’.

    Sforański - od sfora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’.

    Sforawski - od sfora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’.

    Sforczuk - od sfora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’.

    Sforek - od sfora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’.

    Sgan - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Sganiacz - od zganić ‘ocenić ujemnie, skrytykować’.

    Sgaslik - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Sgaślik - od zgasić, zgasnąć ‘stłumić świecenie’.

    Sgoda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Sgodda - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Sgodzaj - od zgoda ‘porozumienie; aprobata’, dawniej też ‘układ, rozejm’, zgodzić.

    Sgolik - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Sgoliński - od zgolić ‘usunąć zarost’, zgoła ‘całkiem’.

    Sgonia - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Sgonina - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Sgoniuk - od zgon ‘śmierć’ lub od zgonić ‘spędzić; przepędzić; sforsować’, dawniej też ‘doścignąć’.

    Sgorzelski - od zgorzeć ‘spłonąć; opalić się’.

    Sgrai - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Sgraja - od zgraja ‘tłum, gromada; stado’.

    Sgryska - od staropolskiego gryz, gwarowego zgryz ‘zgryzota, zmartwienie’, zgryźć ‘zmiażdżyć zębami’.

    Siach - od gwarowego siach ‘sza!; ciach; szach’, ciachnąć ‘uciąc’ lub od nazw osobowych na Sia-.

    Siacha - od gwarowego siach ‘sza!; ciach; szach’, ciachnąć ‘uciąc’ lub od nazw osobowych na Sia-.

    Siachewicz - od gwarowego siach ‘sza!; ciach; szach’, ciachnąć ‘uciąc’ lub od nazw osobowych na Sia-.

    Siachniewicz - od gwarowego siach ‘sza!; ciach; szach’, ciachnąć ‘uciąc’ lub od nazw osobowych na Sia-.

    Siachowicz - od gwarowego siach ‘sza!; ciach; szach’, ciachnąć ‘uciąc’ lub od nazw osobowych na Sia-.

    Siacht - od staropolskiego szachta ‘dół, jama, w której mieści się sól, kruszec’, od niemieckiej nazwy osobowej Schacht.

    Siada - od siadać, siedzieć.

    Siadacz - od siadać, siedzieć.

    Siadaczka - od siadać, siedzieć.

    Siadaczko - od siadać, siedzieć.

    Siadak - od siadać, siedzieć.

    Siadczyński - od siadać, siedzieć.

    Siadecki - od siadać, siedzieć.

    Siadeczka - od siadać, siedzieć.

    Siadeczko - od siadać, siedzieć.

    Siadek - od siadać, siedzieć.

    Siadel - 1614 od siadać, siedzieć.

    Siadkowski - od nazwy miejscowej Siatki, też Siadki (piotrkowskie, gmina Kluczewsko).

    Siadło - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siadłowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siadnik - od siadać, siedzieć.

    Siado - od siadać, siedzieć.

    Siadoczka - od siadać, siedzieć.

    Siadowicz - od siadać, siedzieć.

    Siadowski - od siadać, siedzieć.

    Siadul - od siadać, siedzieć.

    Siadula - od siadać, siedzieć.

    Siaduł - od siadać, siedzieć.

    Siadura - 1777 od siadać, siedzieć.

    Siaga - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siagda - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siagło - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siajak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siajc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siajka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siajko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siajkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siała - od gwarowego siałać, od szałać ‘szaleć’.

    Siałek - od gwarowego siałać, od szałać ‘szaleć’.

    Siałka - od gwarowego siałać, od szałać ‘szaleć’.

    Siałkowski - od gwarowego siałać, od szałać ‘szaleć’.

    Siało - od gwarowego siałać, od szałać ‘szaleć’.

    Siama - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siamaszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siambor - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siambora - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siamborski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siamburski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siamek - 1417 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siamianko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siamion - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siamkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siamko - 1400 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siamkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siamon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sian - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siana - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siander - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Sianecki - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianek - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianiawski - 1498 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sianiec - 1448 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sianiewicz - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianik - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siankiewicz - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianko - 1475 od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’; od sianko.

    Siankowski - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siano - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianos - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianosz - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianoszek - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianowski - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianożeński - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sianożęcki - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siańko - 1446 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Siańkowięta - 1449 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Siański - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siapka - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siar - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siara - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siaraczkiewicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarak - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarakiewicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarakowski - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarcz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarczewski - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarczyk - 1740 od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarczyński - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarecki - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarek - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarew - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarewicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siargiej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siark - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarka - 1440 od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarkiewicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarkiewicz-Hoszowski - złożenia brak; Siarkiewicz od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’; Hoszowski od imion na Go-, typu Gościmir, Gorzysław, Gościsław.

    Siarko - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarkowicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarkowski - od nazwy miejscowej Siarki (ostrołęckie, gmina Olszewo-Borki).

    Siarko-Żwikiewicz - złożenia brak; od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’; Zwikiewicz brak.

    Siarkula - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarmacki - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Siarna - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarnacki - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarnecki - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarniach - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarniak - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarnicki - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarniewicz - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarnik - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarno - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarnowski - od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Siarok - (Śl) od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarsk - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Siarski - 1573 od nazwy miejscowej Siary (nowosądeckie, gmina Sekowa).

    Siart - od niemieckiej nazwy osobowej Schart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schart ‘drobna moneta, pieniążek’.

    Siarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Siarzewo (włocławskie, gmina Nieszawa).

    Siarzyński - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Siarżyński - od nazwy miejscowej Szarzyn (słupskie, gmina Bytów), Szarzyn (płockie, gmina Staroźreby), Szarzyna (rzeszowskie, gmina Nowa Szarzyna).

    Siaskiewicz - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Siast - od gwarowego siast ‘bocian’.

    Siasta - od gwarowego siast ‘bocian’.

    Siastacz - od gwarowego siast ‘bocian’.

    Siastała - od gwarowego siast ‘bocian’.

    Siaszczyk - od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Siaszkiewicz - 1739 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Siaśkiewicz - 1699 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Siaśkowicz - 1721 od dawnego szaszek ‘błazen’, szaszkować ‘błaznować’.

    Siata - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatacz - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatczyński - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatecha - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatecki - od nazwy miejscowej Siatki, też Siadki (piotrkowskie, gmina Kluczewsko).

    Siatecki - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatka - 1672 w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od siatka.

    Siatkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od siatka.

    Siatko - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od siatka.

    Siatkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od siatka.

    Siatkowski - 1706 od nazwy miejscowej Siatki, też Siadki (piotrkowskie, gmina Kluczewsko).

    Siatowski - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siatra - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Siatrak - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Siatras - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Siatrek - od szater, szatra, siatra ‘szałas, obóz cygański’, od gwarowego szatrać ‘baczyć, pamiętać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schatter.

    Siawak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siawiarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siawka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siawluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siawnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siaźnik - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siąber - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siąbora - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siącek - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siącek - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siączka - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siączka - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siądalski - od siąść, siędę.

    Siądała - od siąść, siędę.

    Siądecki - od siąść, siędę.

    Siąder - od siąść, siędę.

    Siągalski - 1761 od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siąkajło - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siąkała - 1683 od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siąkowski - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siąstacz - od gwarowego siast ‘bocian’.

    Siątecki - od nazwy miejscowej Siatki, też Siadki (piotrkowskie, gmina Kluczewsko).

    Siątkowski - od nazwy miejscowej Siatki, też Siadki (piotrkowskie, gmina Kluczewsko).

    Siążek - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siążkiewicz - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siążnik - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sib - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Siba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibała - 1708 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibas - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Siber - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibera - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siberna - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siberny - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siberski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibert - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Sibert, Siebert, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibiarz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibieraj - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibierajski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibieralski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibierski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibiesierski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibiewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibiga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibila - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibilak - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibilewicz - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibilewski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibiliński - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibiliski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibilla - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibilski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Sibiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibionka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibiorowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibiraj - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibircow - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sibirski - w grupie nazwisk pochodzących od przymiotnika sybirski, syberyjski, te od Syberia.

    Sibistowicz - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Sibisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibiszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibiś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibon - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Siboń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sibora - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborenko - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborna - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborny - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siborowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Siborski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibrecht - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siebrecht, ta od germańskiego imienia złożonego Sigu-beraht.

    Sibuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Siburski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert.

    Sibuś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Sicarski - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sicarz - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sich - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sicha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichalla - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichanek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichel - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sichelski - 1713 od nazwy miejscowej Sichła, dziś Murzasichle (nowosądeckie, Gmina Tatrzańska).

    Sicheń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sicher - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Sichert - od niemieckiej nazwy osobowej Sichert, ta od imienia złożonego Sigihart.

    Sichewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichla - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sichler - od niemieckiej nazwy osobowej Sichler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sichłowy - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Sichma - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Sichman - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Sichmina - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Sichniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichorowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Sichowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sich-, ta od imion na Si-, typu Sidor (z Izydor), od niemieckiej nazwy osobowej Sich.

    Sichta - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Siciarek - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od sieciarz, siciarz ‘robiący sieci’.

    Siciarski - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od sieciarz, siciarz ‘robiący sieci’.

    Siciarz - 1696 w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech; od sieciarz, siciarz ‘robiący sieci’.

    Sicierek - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Sicierski - od sito ‘narzędzie do przesiewania materiałów sypkich’, też od sitowie ‘roślina trawiasta rosnąca na mokrym podłożu’.

    Siciński - 1390 od nazw miejscowych Sicina, Sitno (częste).

    Sicman - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Sicmek - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Sicz - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczak - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczejko - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczek - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczela - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczenko - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczewicz - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczewski - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczka - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczkaruk - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczko - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczkowski - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczok - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczow - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczówka - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczuk - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczyn - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Siczyński - od nazw miejscowych Sicina, Sitno (częste).

    Sićko - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Sićkowski - od podstawy Sicz-, ta od sik—lub też od ukraińskiego Sicz (= Zaporoże), od niemieckiej nazwy osobowej Sitz.

    Sid - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sida - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidaj - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidak - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidasiewicz - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Side - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sideja - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidek - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidel - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelec - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelinik - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelko - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelniak - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelnik - 1560 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Sidelnik - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelnikow - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelników - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidelniuk - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sideł - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidełko - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidewicz - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidielnikow - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidielników - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidij - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidko - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidlaczek - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sidlak - 1406 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’; od sidlak ‘ptak złowiony w sidła’.

    Sidlak - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sidlar - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlarczyk - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlarewicz - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlarkiewicz - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlarz - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidler - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlerewicz - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlerow - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlik - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlikiewicz - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidlin - 1351 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidła - 1399 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłek - 1497 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłko - 1447 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidło - 1136 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłoń - 1730 od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłow - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłowa - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłowski - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’ lub od nazwy miejscowej Sidłów (gorzowskie, gmina Strzelce Krajeńskie).

    Sidłowy - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidłów - od sidło ‘pętla służąca do chwytania zwierzyny’.

    Sidniewski - od nazw miejscowych Sidniew, Sidniaw (KrW).

    Sido - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidoczuk - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidok - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidoł - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidon - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidonik - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidoń - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidor - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidora - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorański - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorczak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorczók - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorczuk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorczyk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidordzuk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorek - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorenko - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorewicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorewski - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidor-Gruszka - złożenia brak; Sidor od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy; Gruszka 1366 od grusza ‘drzewo owocowe’; od gruszka.

    Sidorkiewicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorko - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidoro - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorof - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidoroff - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidoronok - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorow - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorowicz - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorowicz-Wojno - złożenia brak; Sidorowicz od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy; Wojno od wojna ‘walka zbrojna’.

    Sidorowiec - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorownin - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorowski - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorów - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorski - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidoruk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidoryk - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidorzak - od imienia Izydor. Imię, znane w Polsce od XIV wieku, pochodzenia greckiego, ale nawiązuje do egipskiej bogini Izydy.

    Sidowicz - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidowski - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidul - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidulski - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidun - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Siduniak - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Siduń - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Siduszewski - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidwa - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Sidwiński - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Sidyk - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidyła - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidyło - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidz - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidziak - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidzina - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidzinka - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidziński - od nazwy miejscowej Sidzina (część Krakowa, dziś Podgórze; nowosądeckie, gmina Jordanów).

    Sidzisz - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidziuk - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sidź - od podstawy Sid-, ta od imienia Sidor (z Izydor), od ukraińskiego sidyj ‘szady’, od niemieckich nazw osobowych Sid-, Sied-.

    Sieba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebab - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebauer - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebe - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebel - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebeling - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebelski - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Sieben - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Sieber - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Sieberg - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebers - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Sieberst - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebert - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Sibert, Siebert, te od imienia złożonego Siegbert.

    Siebestianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siebiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebiata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebiatiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebiatyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebieda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebiedziński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebiela - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebiela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’; od dawnego sibiela ‘duch o postaci kobiety’.

    Siebielak - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebielec - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebielew - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebieliec - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebielski - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebiełek - od niemieckiej nazwy osobowej Siebel, ta od imienia złożonego Siebert.

    Siebieniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebień - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebieńcow - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebier - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebiera - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebierański - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebierski - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebiesczyk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Siebiesiewicz - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Siebiesiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Siebiestianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siebiestjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siebieszuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan lub od imion typu Sobiesław.

    Siebiński - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebiota - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Sieboda - od swoboda, od staropolskiego świeboda, od gwarowego kresowego słoboda ‘wolność, ulga’.

    Siebor - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Siebór - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Siebra - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebracht - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siebrecht, ta od germańskiego imienia złożonego Sigu-beraht.

    Siebrecht - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Siebrecht, ta od germańskiego imienia złożonego Sigu-beraht.

    Siebrukowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sieben, ta od apelatywu Sieb ‘sito, rzeszoto, przetak’.

    Siebrzyn - 1429 od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Siebsiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siebyła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sieb-, por. imię Siebiestan (= Sebastian), niemiecka nazwa osobowa Siebe, a ta od imion złożonych typu Siebert, Siebold.

    Siec - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sieca - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Siecewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Siech - 1368 od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siecha - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechankiewicz - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechelski - 1762 od nazwy miejscowej Sichła, dziś Murzasichle (nowosądeckie, Gmina Tatrzańska).

    Siechen - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siecheń - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechieńczuk - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechiński - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechlikowicz - 1699 od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechna, m. - 1384 od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechniewicz - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechno - 1265 od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechon - od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechowicz - 1442 od imion na Sie-, typu Sieciesław.

    Siechowski - od nazwy miejscowej Siechów (KrW).

    Siecian - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siecianowski - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siecich - 1459 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciech - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciechowicz - 1189 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciechowita - 1605 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Sieciechow, Sieciechowice (kilka wsi).

    Sieciechowski - 1397 w grupie nazwisk pochodzących od nazw miejscowych Sieciechow, Sieciechowice (kilka wsi).

    Sieciej - 1098 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciek - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Siecien - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siecień - 1376 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Siecieńczuk - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siecieński - 1478 od nazwy miejscowej Siecinie, dziś Siecin (płockie, gmina Brudzeń Duży).

    Sieciesz - 1376 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciesza - XIII w. w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Sieciewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Sieciewieniec - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Sieciewiniec - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siecina - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Sieciński - 1443 od nazwy miejscowej Siecinie, dziś Siecin (płockie, gmina Brudzeń Duży).

    Sieciuchowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Sieck - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siecki - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siecko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siecla - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siecz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siecza - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczak - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczczyński - od nazwy miejscowej Siecinie, dziś Siecin (płockie, gmina Brudzeń Duży).

    Sieczecz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczejko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczek - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczewski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczka - 1431 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkan - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkański - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkar - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkarek - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkarski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkarz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkiewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczko - 1619 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkos - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkoś - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkowicz - 1399 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkowiec - 1659 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczkowski - 1497 od nazwy miejscowej Sieczkow (kieleckie, gmina Tuczępy) lub od sieczka ‘drobno pocięta słoma’.

    Sieczków - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczlik - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczowicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczych - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczyk - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieczypiwo - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieć - 1489 w grupie nazwisk pochodzących od sieć ‘narzędzie do połowu ryb i ptaków wykonane ze sznurka wiązanego w oczka’; w pochodnych też od imienia Sieciech.

    Siećko - 1392 w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sieciech, to od Wszech lub Sieciesław, notowanego od XII wieku.

    Siećko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieda - od siadać, siedzieć.

    Siedacz - od siadać, siedzieć.

    Siedak - od siadać, siedzieć.

    Siedako - od siadać, siedzieć.

    Siedczyński - od siadać, siedzieć.

    Siede - od siadać, siedzieć.

    Siedek - od siadać, siedzieć.

    Siedel - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedelniak - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedelnik - 1377 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedelnikow - 1578 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedelnikowicz - 1437 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedelski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sieder - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Siederkiewicz - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’.

    Siedermann - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedersleben - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedert - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siediaszko - od siadać, siedzieć.

    Siediorka - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedl - 1265 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedla - 1204 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlacek - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlacki - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlacz - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlaczek - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlaczyk - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlak - 1561 od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlakiewicz - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlakowski - od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlan - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlankowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlanowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlanowski - od nazwy miejscowej Siedlanów (białostockie, gmina Radzyń Podlaski).

    Siedlar - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarczek - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarczuk - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarczyk - 1472 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarek - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarenko - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarewicz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarkiewicz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarski - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarukow - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlarz - 1443 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlasz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlaszek - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlczyński - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlec - 1265 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlecki - 1391 od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Siedleczek - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedleczka - 1474 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedleczka - 1548 od staropolskiego siedlączka ‘łopata używana do mieszania ziarna’.

    Siedleczko - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedleniak - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedler - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlerczyk - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlerewicz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedlerski - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedleski - od nazwy miejscowej Siedlew (płockie, gmina Daszyna).

    Siedletzki - od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Siedlew - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlewicz - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlewski - 1459 od nazwy miejscowej Siedlew (płockie, gmina Daszyna).

    Siedlęczka - 1631 od staropolskiego siedlączka ‘łopata używana do mieszania ziarna’.

    Siedlęczka - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlęta - 1136 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlic - 1207 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlich - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlicki - 1394 od nazwy miejscowej Siedliska (kilka wsi).

    Siedlicz - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedliczek - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedliczka - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlig - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlik - 1204 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlikiewicz - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlikowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlimowic - 1258 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedliński - od nazwy miejscowej Siedlin (ciechanowskie, gmina Płońsk).

    Siedliski - od nazwy miejscowej Siedliska (kilka wsi).

    Siedlisz - 1236 od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlnik - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedloczek - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlok - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlok - (Śl) od staropolskiego siedlak ‘wieśniak, gospodarz’, od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siedlorz - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedlorz - (Śl) od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedławski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedłkowski - 1495 od nazwy miejscowej Siolkowa, dawniej Siodłkowa (nowosądeckie, gmina Siołkowa).

    Siedłowski - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siedmak - od siódmy.

    Siedmianek - od siódmy.

    Siedmichowski - 1535 od nazwy miejscowej Siemichów, dziś Siemiechów (tarnowskie, gmina Gromnik).

    Siedmienko - od siódmy.

    Siedmilat - od siódmy.

    Siedmilet - od siódmy.

    Siedmina - od siódmy.

    Siedmiograj - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Siedmiogrodzki - 1597 od nazwy regionu Siedmiogród.

    Siedmiolat - od siódmy.

    Siedmiorka - od siódmy.

    Siedmiórka - od siódmy.

    Siedor - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedorczuk - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedorow - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedorowicz - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedorski - od niemieckiej nazwy odobowej Seder, ta od Söder ‘mieszkaniec południa’ lub od wschodniosłowiańskiego imienia Sidor, ta od Isidor.

    Siedoszewski - od siadać, siedzieć.

    Siedoś - od siadać, siedzieć.

    Siedow - od siadać, siedzieć.

    Sieduk - od siadać, siedzieć.

    Siedul - od siadać, siedzieć.

    Siedun - od siadać, siedzieć.

    Sieduń - od siadać, siedzieć.

    Sieduszewski - od siadać, siedzieć.

    Siedy - od siadać, siedzieć.

    Siedych - od siadać, siedzieć.

    Siedysz - od siadać, siedzieć.

    Siedyszewa - od siadać, siedzieć.

    Siedzaczek - od siadać, siedzieć.

    Siedzeniewski - od siadać, siedzieć.

    Siedziak - od siadać, siedzieć.

    Siedziako - od siadać, siedzieć.

    Siedziałkowicz - 1444 od siadać, siedzieć.

    Siedzian - 1204 od siadać, siedzieć.

    Siedziczko - od siadać, siedzieć.

    Siedzielnik - 1551 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siedzieniewski - od siadać, siedzieć.

    Siedzienkiewicz - od siadać, siedzieć.

    Siedzieńczuk - od siadać, siedzieć.

    Siedziewski - od siadać, siedzieć.

    Siedzik - od siadać, siedzieć.

    Siedzikiewicz - od siadać, siedzieć.

    Siedzikowski - od siadać, siedzieć.

    Siedzina - od siadać, siedzieć.

    Siedziniewski - od siadać, siedzieć.

    Siedzinkiewicz - od siadać, siedzieć.

    Siedziński - od nazwy miejscowej Sędziny (poznańskie, gmina Duszniki).

    Siedzioch - od siadać, siedzieć.

    Siedzitzko - (Śl) od siadać, siedzieć.

    Siedziuk - od siadać, siedzieć.

    Siedziukiewicz - od siadać, siedzieć.

    Siedzoch - od siadać, siedzieć.

    Siedzukiewicz - od siadać, siedzieć.

    Siegart - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegeda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Siegel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegen - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegeń - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Sieger - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegers - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegert - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegesmund - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Siegfried - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Siegiada - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Siegida - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Siegieda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Siegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegien - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegienczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegienda - od węgierskiej nazwy osobowej Szegedi, ta od nazwy miejscowej Szeged.

    Siegieniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegień - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegieńczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegieński - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siegier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegiert - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegierz - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegl - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Siegler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Siegmann - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Siegmański - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Siegmeller - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmieler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmiler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmiller - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmueller - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmuller - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmüller - od niemieckiej nazwy osobowej Siegműller.

    Siegmund - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Siegmundczyk - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Siegmunt - od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Siegniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siehankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siehen - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Sieheń - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siehień - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siehieńczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Siegen lub od wschodniosłowiańskiego Sega, ta od Sergiej.

    Siehler - od niemieckiej nazwy osobowej Siegler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego siegeler ‘zwycięzca’.

    Sieinski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sieiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siej - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Sieja - 1399 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejan - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejankowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejc - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejca - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejczyk - 1630 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejdo - 1467 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejek - 1391 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejeński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejka - 1430 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejka-Domański - złożenia brak; Siejka 1430 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’; Domański 1436 od nazw miejscowych Domanin, Domanice (kilka wsi), późniejsze od imienia Doman (= Damian).

    Siejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejkowski - 1754 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejna, m. - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siejwa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siej-, por. staropolskie siejać ‘siać’, sieja ‘ryba łososiowata’.

    Siek - 1429 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieka - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekacki - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekacz - 1456 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaczek - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaczew - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaczyk - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaczyński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaj - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekalski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaluk - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekała - 1425 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekan - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekaniec - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanina - 1707 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanka - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekankiewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanowicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekanowski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekany - 1441 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekański - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekarczyk - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekarski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekawa - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekawiec - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekawski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieker - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekera - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekerski - od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekerzycki - od nazwy miejscowej Siekierzyce (KrW).

    Siekerzyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekicki - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekielewski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekieliński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekielski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekieła - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekienda - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekiera - 1580 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierczak - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierczyński - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierda - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierecki - od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekierin - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierka - 1403 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekierki - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierkiewicz - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierko - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierkowski - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierowski - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierski - od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekierycz - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekieryn - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekieryński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekierzenski - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekierzyca - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekiera.

    Siekierzycki - od nazwy miejscowej Siekierzyce (KrW).

    Siekierzyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekierżycki - od nazwy miejscowej Siekierzyce (KrW).

    Siekierżyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekierżyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekieski - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekiesko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekieszycki - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekiewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekiński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekira - 1415 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirczę - 1469 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirczyc - 1450 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirda - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirecki - 1397 od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekirka - 1239 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirko - 1448 od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Siekirski - 1397 od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekirzecki - 1391 od nazwy miejscowej Siekierki (poznańskie, gmina Kostrzyn).

    Siekirzeński - 1422 od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekirzyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekl - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieklewicz - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieklicki - 1474 od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Siekliński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekliski - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Sieklo - 1431 od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieklucha - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sieklucki - 1422 od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Siekludzki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Siekluski - 1640 od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Sieko - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekoj - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekoński - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siekowski - 1393 od nazwy miejscowej Siekowo (leszczyńskie, gmina Przemęt).

    Siekrzyński - od nazwy miejscowej Siekierzyn (kaliskie, gmina Żerków).

    Siekuła - XVI w. od łacińskiego saeculum ‘wiek’.

    Siekut - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Siela - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielachowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielachowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaf - (Pom) od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielaff - (Pom) od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielaga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielakow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielankiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielankowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielankowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielanowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielańczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielańczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielański - 1712 od nazwy miejscowej Sichła, dziś Murzasichle (nowosądeckie, Gmina Tatrzańska).

    Sielański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielarz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielasko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaszczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielaszuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielata - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielawa - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielawiński - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielawka - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielawko - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielawo - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielawski - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sieląg - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sielągiewicz - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sielągowski - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sielążek - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sielbała - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’.

    Sielbirak - od niemieckiej nazwy osobowej Selb, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sëlp ‘samodzielny, uparty’; od niemieckiej nazwy osobowej Selber.

    Sielc - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielca - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielca - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielczak - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielczek - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielczuk - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielczyk - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielczyński - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielec - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Sielecki - od nazw miejscowych Siedlce, Sielce (częste).

    Sieledcow - od śledź ‘ryba morska’.

    Sieledców - od śledź ‘ryba morska’.

    Sieledczyk - od śledź ‘ryba morska’.

    Sieleniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielenzak - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sielenżak - od szeląg ‘drobna moneta miedziana’.

    Sieler - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sieler - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sielermann - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sielermann - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sielewa - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewanowicz - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielewieniuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewiesiuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewiński - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewonczuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewoniak - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewoniec - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewonik - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewoniuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewonko - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewonowicz - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewonowski - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewończuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewończyk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielewońko - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielgowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Sielic - 1343 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielicki - od nazwy miejscowej Sielice (skierniewickie, gmina Sochaczew).

    Sieliczka - 1496 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieligowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szelig-, por. niemiecka nazwa osobowa Selig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego selich ‘dobry, szczęśliwy’, od gwarowego szeliga ‘drążek’, seligać ‘przesuwać się na pośladkach’; był też herb Szeliga.

    Sieliło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielimowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieliwaniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwanow - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwanowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwon - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwonik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwonowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sieliwończyk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Sielka - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sielke - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sielko - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Sielkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szelka, selka, sielka ‘pas, taśma’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Selka, Selke, ta od nazwy miejscowej Selke.

    Siellawa - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielmachowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sielmanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sielmaszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sielmoch - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Sielnicki - od nazwy miejscowej Sielnica (przemyskie, gmina Dubiecko; KrW).

    Sielo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieloff - (Pom) od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielor - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sielorkiewicz - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sielorowicz - od seler, saler ‘roślina warzywna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seller, a ta od górnoniemieckiego seler ‘powróz, rzemień, wyrób rymarski’.

    Sielow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielowski - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielski - od nazwy miejscowej Sioło (kilka wsi na Kresach Wschodnich) lub od przymiotnika sielski ‘wiejski’.

    Sieluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieluń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieluńczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielus - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sieluś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siel-, por. staropolskie sioło ‘wieś, gospodarstwo’, dawne sielanin ‘wiesniak’, niemiecka nazwa osobowa Sel.

    Sielwa - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwanowicz - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwanowski - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sielwieniuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwiesiuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwiestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Sielwon - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwonczuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwoniuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sielwończuk - od sielawa ‘ryba łososiowata’.

    Sieła - od siła ‘moc’.

    Siełacz - od siła ‘moc’.

    Siełaczyński - od siła ‘moc’.

    Siełka - 1698 od siła ‘moc’.

    Siełmak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Selmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sele ‘dusza’.

    Siem - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siema - 1095 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemach - 1276 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaczko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemak - 1272 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemakowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sieman - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemanko - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemann - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemański - od niemieckiej nazwy osobowej Seemann, ta od apelatywu Seemann ‘marynarz’.

    Siemarz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemasek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemasz - 1457 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszke - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszki - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemaszko - 1427 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemazko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siembara - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siember - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siembera - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siembierski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siembor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siembora - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siemborski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siembór - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siemczak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczenko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczonek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczyn - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemek - 1416 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemeniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemia - 1420 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaczko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiak - 1436 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiakowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemian - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemian - XII w. w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemianas - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemianek - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemianek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianiec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianka - 1609 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiankiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiankowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiankowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiankowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemianków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianowski - 1618 od nazw miejscowych Siemianowice, Siemianów (kilka miejscowości).

    Siemianowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemianów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiańczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiańczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiański - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiarczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiarkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiarski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiasz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaszek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaszenko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaszka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiaszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiat - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiatkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiatkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiatowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiatycki - od nazwy miasta Siemiatycze (białostockie).

    Siemiatycz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiączko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiątka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiątkowski - 1631 od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiątowska - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemibora - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Siemica - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemich - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemichowski - 1497 od nazwy miejscowej Siemichów, dziś Siemiechów (tarnowskie, gmina Gromnik).

    Siemicki - od nazwy miejscowej Siemice (KrW).

    Siemiec - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiechin - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiechut - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemieginowski - od nazwy miejscowej Siemiginów (KrW).

    Siemiej - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiejko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemielak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Siemielak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemielski - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Siemielski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiemiec - 1223 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiemieniec - 1223 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiemiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemien - 1405 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiencow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienczenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniacki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniaka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniako - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniakowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniała - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniało - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienianko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniasz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienic - 1218 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemienic - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienich - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienicki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienicki - od nazwy miejscowej Siemienice (płockie, gmina Krzyżanów).

    Siemienicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniecki - od nazwy miejscowej Siemienice (płockie, gmina Krzyżanów).

    Siemienieński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienieński - od nazw miejscowych Siemienino, Siemino, dziś Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Siemień (kilka wsi).

    Siemieniew - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniewski - od nazw miejscowych Siemienino, Siemino, dziś Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Siemień (kilka wsi).

    Siemienik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienióch - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniuch - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniuk-Jóźwiuk - złożenia brak; Siemieniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Jóźwiuk od imienia Józef. Imię pochodzenia hebrajskiego Joseph, oznaczające pierwotnie ‘niech Bóg pomnoży’. W Polsce imię popularne od średniowiecza. Adaptowane jako Ożep, Jożep, Jożef, na Kresach Wschodnich też jako Josyp, Hosyp, Jesyp, Josyf.

    Siemieniuk-Juzwiuk - złożenia brak; Siemieniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Juzwiuk od imienia Józef. Imię pochodzenia hebrajskiego Joseph, oznaczające pierwotnie ‘niech Bóg pomnoży’. W Polsce imię popularne od średniowiecza. Adaptowane jako Ożep, Jożep, Jożef, na Kresach Wschodnich też jako Josyp, Hosyp, Jesyp, Josyf.

    Siemieniuk-Morawski - złożenia brak; Siemieniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Morawski 1390 od nazw miejscowych Morawa, Morawce, Morawsko (kilka wsi).

    Siemieniukowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieniusz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienkowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiennich - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiennik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienowicz - 1422 (KrW) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemientko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemientkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemientowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemientycka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemientycki - od nazwy miasta Siemiatycze (białostockie).

    Siemienuch - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemienuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemień - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńczok - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieńkowicz - 1445 (KrW) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemieński - 1421 od nazw miejscowych Siemienino, Siemino, dziś Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Siemień (kilka wsi).

    Siemiera - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemieraczko - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemieradz - od imienia złożonego Siemirad, notowanego od XIII wieku.

    Siemieradzki - od nazwy miejscowej Siemiradz (radomskie, gmina Stara Blotnica).

    Siemieraszko - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierewicz - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierkowski - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemiernik - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemieroszko - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierowski - od nazwy miejscowej Siemierz (zamojskie, gmina Rachanie).

    Siemierski - od nazwy miejscowej Siemierz (zamojskie, gmina Rachanie).

    Siemieruch - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemieryk - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierz - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierzewicz - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemierzycki - od nazwy miejscowej Siemierzyce (częstochowskie, gmina Kroczyce).

    Siemierzys - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemiesz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemieszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemież - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemieżys - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemięta - 1271 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiętka - 1482 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiętkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiętowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiętycki - od nazwy miasta Siemiatycze (białostockie).

    Siemiginowski - 1491 od nazwy miejscowej Siemiginów (KrW).

    Siemik - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemikowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sieminiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sieminiak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sieminow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sieminowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sieminów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemińczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiński - 1419 od nazw miejscowych Siemienino, Siemino, dziś Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Siemień (kilka wsi).

    Siemion - 1394 (KrW) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiona - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionek - 1471 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemioniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionka - 1514 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemionka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionkowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemionków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemionów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiontkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiontowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Siemiończuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiończyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemiorz - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemiradzki - od nazwy miejscowej Siemiradz (radomskie, gmina Stara Blotnica).

    Siemiraj - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemiraszko - od imienia złożonego Siemir notowanego od XIII wieku, ta od Wszemier.

    Siemirski - od nazwy miejscowej Siemierz (zamojskie, gmina Rachanie).

    Siemiszko - 1408 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiuć - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemiuta - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemjanowski - od nazw miejscowych Siemianowice, Siemianów (kilka miejscowości).

    Siemka - 1383 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemko - 1377 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemko-Siemczuk - złożenia brak; Siemko 1377 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’; Siemczuk w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemkow - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemkowicz - 1401 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemla - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemlak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemlat - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Siemlonko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemlutowicz - od imienia złożonego Siemilut, niepoświadczonego w źródłach historycznych.

    Siemnicki - od nazwy miejscowej Siemnice (zamojskie, gmina Rachanie).

    Siemno - 1611 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemonczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemoniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemoniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemonko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemonkowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemonowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemończuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemońska - od nazwy miejscowej Siemonia (katowickie, gmina Bobrowniki).

    Siemoński - 1617 od nazwy miejscowej Siemonia (katowickie, gmina Bobrowniki).

    Siemosiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemosz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemoszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemp - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siempak - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siempiński - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siemplewski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siempliński - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siempowski - od sęp ‘ptak drapieżny’, sępić ‘mroczyć, chmurzyć’.

    Siemsia - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemso - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemszo - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemucha - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemucho - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemulka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siemunic - 1376 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siemuński - 1616 od nazwy miejscowej Siemonia (katowickie, gmina Bobrowniki).

    Siemuszek - 1417 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sien - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienaszkiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienaszko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienawski - od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Siencel - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienciewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienciński - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Siencow - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczak - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczukowski - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienczyło - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienda - od siąść, siędę.

    Siendała - od siąść, siędę.

    Siender - od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden.

    Siender-Fima - złożenia brak; Siender od niemieckiej nazwy osobowej Sender, Sander , ta od imienia Aleksander lub od nazwy miejscowej Senden; Fima od imienia Eufemija, z greckiego Euphémia, od eu ‘dobrze’ + phéme ‘wróżebne słowo, fama’.

    Siendzik - od siąść, siędę.

    Sienec - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sienecki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sienek - 1498 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sinner ‘specjalista od pomiarów objętości’ lub od nazwy miejscowej Sinn.

    Sienga - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siengalewicz - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sieniacki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sieniada - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniak - 1426 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniakiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniakowicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniakowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienianowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniarski - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Sienias - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniaszko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniatecki - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniatecki - od nazwy miasta Siemiatycze (białostockie).

    Sieniatowicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniatycki - od nazwy miasta Siemiatycze (białostockie).

    Sieniawa - 1490 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sieniawka - 1609 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sieniawski - 1445 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sienic - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienica - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniciewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienicki - 1560 od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sienicz - 1448 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniec - 1443 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniecki - 1640 od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sienieczko - 1470 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniej - 1428 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniek - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniela - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienielewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienieniak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienienko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienienkowicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienień - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienieńczuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienieńko - 1447 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienieński - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienierski - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Sienierz - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Sieniewicz - 1382 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniewski - od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sienik - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienikiel - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienikiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienikowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniła - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniło - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienin - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniński - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienion - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Sienior - od senior ‘najstarszy; przełożony’.

    Sieniow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniowski - 1452 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sieniski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniszkiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniszyn - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuc - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuch - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniucz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuć - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuszko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuś - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuta - 1439 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniuto - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniutowicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieniutycz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienka - 1538 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkan - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkaniec - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkaw - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkawiec - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkiel - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkiel - od litewskiej nazwy osobowej Sinkele.

    Sienkiełło - od litewskiej nazwy osobowej Sinkele.

    Sienkieło - od litewskiej nazwy osobowej Sinkele.

    Sienkiew - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkiewicz - 1736 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkiewicz-Sieńko - złożenia brak; Sienkiewicz 1736 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano; Sieńko 1389 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkiewicz-Wrona - złożenia brak; Sienkiewicz 1736 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano; Wrona 1374 od wrona ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Sienko - 1426 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkowicz - 1372 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkowiec - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienkowski - od nazwy miejscowej Sieńków, także Sińków (KrW).

    Sienków - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sienna - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siennek - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sienniak - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siennica - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siennicki - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sienniek - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Siennik - 1368 od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’; od siennik ‘materac wypchany sianem’.

    Sienny - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sienokosow - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sienożeński - od siano ‘ścięta i wysuszona trawa’.

    Sień - 1443 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńca - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńcow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńców - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczak - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczenko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczeńko - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczewski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczuch - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sieńczuk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczyk - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczykowski - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńczyło - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńkiewicz - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńko - 1389 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńkow - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńkowicz - 1404 nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńkowiec - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieńkowski - od nazwy miejscowej Sieńków, także Sińków (KrW).

    Sieńków - nazwiska na Sien- w przeszłości związane były głównie z Kresami Wschodnimi o pochodzą od Siemion, ale też od sień, siano.

    Sieński - 1394 od nazw miejscowych Sieńsko, Sienno (kilka wsi).

    Siep - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepa - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepaczyk - 1794 od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’; też od siepacz, siepak ‘oprawca’.

    Siepajło - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepak - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepałko - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepan - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepański - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepczuk - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepczyński - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepel - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepiela - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepielak - 1564 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepielewski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepielski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepiełowski - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepiera - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepierowski - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepierski - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepietowski - od nazwy miejscowej Szepietowo (łomżyńskie, gmina Szepietowo).

    Siepila - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepina - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepiński - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepioła - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepiora - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepka - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepkiewicz - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepko - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepkowski - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Sieplaczek - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Sieplicki - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepliński - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepluch - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepło - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Siepniak - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepniewski - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepniok - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepora - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepowicz - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Siepracki - od nazwy miejscowej Siepraw (krakowskie, gmina Siepraw).

    Siepraw - 1405 od nazwy miejscowej Siepraw (krakowskie, gmina Siepraw).

    Sieprawski - 1472 od nazwy miejscowej Siepraw (krakowskie, gmina Siepraw).

    Sieprowski - od nazwy miejscowej Siepraw (krakowskie, gmina Siepraw).

    Sieps - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Siepsiak - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Siepsiuk - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Siepski - od niemieckiej nazwy osobowej Seps, ta od imienia Joseph lub od Scheps, ta od nazwy miejscowej Schöps lub od apelatywu Schöps ‘baran, skop’.

    Siepuro - od siepać ‘szargać, targać; bić, smagać’.

    Sieracki - 1677 od nazwy miasta Sieradz.

    Sierad - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sierada - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradczuk - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradka, m. - 1635 od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradocha - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradyński - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradz - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradza - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzak - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzan - 1593 od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzan-Sobolewski - złożenia brak; Sieradzan 1593 od nazwy miasta Sieradz; Sobolewski 1399 od nazw miejscowych Sobolewo, Sobolów, Sobole (kilka wsi).

    Sieradzarz - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzienko - od imienia złożonego Sierad, to od Wszerad, notowanego od XIII wieku.

    Sieradziński - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzki - 1784 od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzki-Cziao - złożenia brak; Sieradzki 1784 od nazwy miasta Sieradz; Cziao brak.

    Sieradzon - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzoń - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzy - od nazwy miasta Sieradz.

    Sieradzyn - od nazwy miasta Sieradz.

    Sierakowski - 1631 od nazw miejscowych Sieraków, Sierakowice (kilka wsi).

    Sieramkowski - od nazwy miejscowej Sieramowicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sieramowski - od nazwy miejscowej Sieramowicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sieramski - od nazwy miejscowej Sieramowicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sieratzki - od nazwy miasta Sieradz.

    Sierba - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierbień - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierbin - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierbiński - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierbista - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierbo - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierce - 1470 od serce, ze staropolskiego sierce.

    Sierda - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdak - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdeczko - 1412 od serce, ze staropolskiego sierce.

    Sierdiuk - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdiukow - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdzan - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdzeń - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdzień - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdzik - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdzikow - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdziński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Sierdziuk - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sierdziukow - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Siereda - od sierdzić się ‘złościć się, srożyć się’.

    Sieredyński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Sieredziński - od nazw miejscowych Seredyn, Seredyna (kilka wsi, KrW).

    Sierenicz - 1560 od ukraińskiego seren ‘zamarznięty, twardy śnieg’.

    Sierenko - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Siereński - (z fonetyką wschodnioslowiańską) od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Sieresz - od wschodniosłowiańskiego szeresz ‘lód’, por. gwarowe sureż.

    Siergaj - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergejew - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergied - od litewskiej nazwy osobowej Sergeda.

    Siergiedo - od litewskiej nazwy osobowej Sergeda.

    Siergiej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejak - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejczuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejczyk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejenko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejew - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejewicz - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejewski - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiejuk - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergiel - od sergiel ‘stróż domowy, parobek’.

    Siergieniewicz - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Siergień - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Siergiewicz - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Siergijenko - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergijewicz - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Siergoń - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Siergowicki - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sierguc - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sierguć - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Siergun - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sierguń - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sierguńczyk - od serga ‘zausznica’, też od imion Sergiusz, Siergiej.

    Sierhej - od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sierhejewicz - 1558 od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sierhiej - 1545 od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sierhiejow - 1569 od imion Siergiej, Sergiusz, używanych w Kościele prawosławnym. Imię pochodzenia łacińskiego od Sergius.

    Sierka - 1410 od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkawski - od nazwy miejscowej Sierki (białostockie, gmina Tykocin).

    Sierkiewicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkin - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierko - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkos - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkosz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkowicz - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkowiec - od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sierkowski - od nazwy miejscowej Sierki (białostockie, gmina Tykocin).

    Sierla - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierlecki - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierleczka - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierleczko - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierleja - od niemieckiej nazwy osobowej Scharlei, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharlei ‘szkarłat; purpura’.

    Sierlik - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierlikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Sierło - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’, też od gwarowego sperlić się ‘poruszać się, szeleścić’.

    Siermek - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Siermiak - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Siermicki - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Siermiński - od nazwy miejscowej Sieromino (słupskie, gmina Czarna Dąbrówka).

    Siermuga - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Sierna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Siernacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Siernat - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierniawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Siernicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierniewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Siernik - 1662 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierniuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Siernowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy sern-, por. serny ‘serowy’, wschodniosłowiańskie serna ‘sarna’, sirny ‘zdrowy’.

    Sierociak - 1787 od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierocin - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierociński - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Sierociuk - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierocki - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Sierodzki - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Sieromski - od nazwy miejscowej Sieromino (słupskie, gmina Czarna Dąbrówka).

    Sierosław - od imienia złożonego Sierosław lub Sirosław, notowanego od XII wieku.

    Sierosławski - od nazwy miejscowej Sierosław (poznańskie, gmina Tarnowo Podgórne).

    Sieroszewski - 1400 od nazwy miejscowej Sieroszewo (włocławskie, gmina Lubraniec), Sieroszewice (kaliskie, gmina Sieroszewice).

    Sieroszyński - od nazwy miejscowej Sieroszewo (włocławskie, gmina Lubraniec), Sieroszewice (kaliskie, gmina Sieroszewice).

    Sierota - 1574 od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierota-Sierociński - złożenia brak; Sierota 1574 od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’; Sierociński od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Sierotka - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotkiewicz - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotkin - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotko - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotnik - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sieroto - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotowicz - od sierota, ze staropolskiego sirota ‘dziecko pozbawione rodziców’.

    Sierotzki - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Sierp - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpacki - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierparz - 1600 od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpaszewski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpatowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierpawski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpek - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpiejew - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpiejko - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpien - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpień - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’ lub od sierpień.

    Sierpieński - od nazwy miejscowej Sierpin (elbląskie, gmina Elbląg).

    Sierpikowski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpina - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpiniowski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpiński - od nazwy miejscowej Sierpin (elbląskie, gmina Elbląg).

    Sierpitowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierpniak - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpniewski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpnik - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpniński - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpniowski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpotowicz - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpotowski - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpowicz - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierpowski - od nazwy miejscowej Sierpowo (leszczyńskie, gmina Śmigiel).

    Sierpuchowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierpuć - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierputowicz - od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierputowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Siersecki - zapewne od nazwy miejscowej Siersza (część Trzebini, katowickie).

    Siersiecki - zapewne od nazwy miejscowej Siersza (część Trzebini, katowickie).

    Siersień - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierski - zapewne od nazwy miejscowej Siersza (część Trzebini, katowickie).

    Siersz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszak - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszchulski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszchuła - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszcz - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszecki - (Śl) zapewne od nazwy miejscowej Siersza (część Trzebini, katowickie).

    Sierszen - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszeń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszeński - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszewski - od nazwy miejscowej Sierszew (kaliskie, gmina Żerkow).

    Sierszoń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszulski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszuła - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszycki - zapewne od nazwy miejscowej Siersza (część Trzebini, katowickie).

    Sierszyn - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszyń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierszyński - od nazwy miejscowej Sierżnia (łódzkie, gmina Stryków).

    Sieruga - od szaruga ‘deszcz, plucha’.

    Siery - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sieryj - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sieryk - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierykow - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierykowski - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierz - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierzan - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierzant - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierzań - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierzański - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierzbista - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’.

    Sierzchała - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierzchulski - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierzchuła - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Sierzega - od gwarowego sierżęga, sieżęga ‘ostra trawa’.

    Sierziński - od nazwy miejscowej Sierżnia (łódzkie, gmina Stryków).

    Sierzparz - 1584 od sierp, ze staropolskiego sirp, sirzp ‘dawne narzędzie do cięcia zboża’.

    Sierzpatowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierzpowski - od nazwy miejscowej Sierpowo (leszczyńskie, gmina Śmigiel).

    Sierzpuchowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierzpułowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierzputowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierzupowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sierzy - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierż - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierż - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierżan - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierżant - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierżantowicz - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierżantów - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierżański - od sierżant ‘stopień podoficerski w wojskach lądowych i w lotnictwie’.

    Sierżega - od gwarowego sierżęga, sieżęga ‘ostra trawa’.

    Sierżęga - od gwarowego sierżęga, sieżęga ‘ostra trawa’.

    Sierżon - od gwarowego sierz ‘sierść’.

    Sierży - (pod wpływem wschodniosłowiańskim seryj ‘szary’, z ukraińskiego siryj) w nazwiskach na Szar-, Sar- nastąpiło pomieszanie dwóch różnych podstaw: pochodzących od apelatywu szary ‘ciemnopopielaty’ i imienia Sara, notowanego w Pplsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Sarah ‘księżniczka, panująca’.

    Sierżyński - od nazwy miejscowej Sierżnia (łódzkie, gmina Stryków).

    Siesiek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Siesielski - od nazwy miejscowej Sieslack (Prusy Wschodnie).

    Siesiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Siesiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Siesionek - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Siesiowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sieskiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Siesko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sieslak - od nazwy miejscowej Sieslack (Prusy Wschodnie).

    Siesławski - od nazwy miejscowej Siesławice (kieleckie, gmina Busko-Zdrój).

    Siestrzanek - w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego siestrzan ‘siostrzeniec’.

    Siestrzaniec - 1453 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’.

    Siestrzankowic - 1466 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego siestrzan ‘siostrzeniec’.

    Siestrzek - 1382 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił.

    Siestrzencewicz - w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’.

    Siestrzeniec - 1382 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’.

    Siestrzenik - 1707 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego siestrzan ‘siostrzeniec’.

    Siestrzeńcewicz - w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’.

    Siestrzeńcewicz-Bohusz - złożenia brak; Siestrzeńcewicz w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’; Bohusz (z ukraińskim lub czeskim h w miejsce g ) od imion złożonych typu Boguchwał, Bogusław.

    Siestrzeńcewicz-Kuczuk - złożenia brak; Siestrzeńcewicz w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’; Kuczuk 1472 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy kucz-, por. staropolskie kuczeć ‘siedzieć w kucki’, staropolskie kucza, kuczka ‘chata, szałas, buda’.

    Siestrzewitowski - 1662 od nazwy miejscowej Siestrzewitów, dziś Siostrzytów (lubelskie, gmina Trawniki).

    Siestrzko - 1335 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił.

    Siestrzonek - 1730 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego siestrzan ‘siostrzeniec’.

    Siestrzyniec - 1415 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił; od dawnego staropolskiego siestrzeniec ‘syn siostry’.

    Siestrzysz - 1414 w grupie nazwisk pochodzących od siostra, od imion złożonych typu Siestrzemił.

    Siestrzytowski - 1580 od nazwy miejscowej Siestrzewitów, dziś Siostrzytów (lubelskie, gmina Trawniki).

    Sieszputowski - od nazwy miejscowej Sierzputy (łomżyńskie, gmina Śniadowo, Łomża).

    Sieś - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sieśkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sieśko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw ses-, się-s, por. szeszek ‘tchórz’, też od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Siesa, Sisa, ta od Siemion, też od niemieckiej nazwy osobowej Schieß, Seß.

    Sieślak - od nazwy miejscowej Sieslack (Prusy Wschodnie).

    Sieta - 1786 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sieteski - od nazwy miejscowej Sietesz (poznańskie, gmina Kańczuga).

    Sietkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietko - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietko-Sierkiewicz - złożenia brak; Sietko w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett; Sierkiewicz od siara ‘siarka’, też ‘pierwsze mleko wydzielane przez samice ssaków tuż po porodzie’.

    Sietkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schűttner, ta od średnioniemieckiego schutten ‘ochraniać, chronić’.

    Sietnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sietnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sieto - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Sievert - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewa - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewarszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewart - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewastianiuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewastjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewastyjaniuk - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewaszko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewaściej - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewek - 1338 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewela - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewelec - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewera - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewerd - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewert - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewiarski - od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewiaszczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewiczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewiecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewiecz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewieja - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewiela - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewielczyk - 1723 w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewielec - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewielski - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewien - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewienia - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewieniec - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewienko - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewień - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewieńko - od niemieckiej nazwy osobowej Seven, Sewin, te od imienia złożonego Sigiwin.

    Siewier - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewier - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiera - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewierczak - 1790 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewierczyk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiereniuk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewierka - 1786 w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewierkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewierski - 1391 od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewiert - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewiertok - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewiertoka - od niemieckiej nazwy osobowej Siewert, ta od imienia złożonego Siegwert.

    Siewieruk - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewieryn - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Siewieryniec - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Siewieryniuk - od imienia Seweryn, pochodzenia łacińskiego; Severinus jest formą wtórną w stosunku do Severus utworzoną przy użyciu przyrostka inus. W Polsce imię notowane od XIV wieku.

    Siewierz - od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewiński - od nazw miejscowych Szewnia, Szewno (kilka wsi).

    Siewiński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewioł - 1692 w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewiołek - 1733 w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewior - 1435 od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewior - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiora - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiorek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiork - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiorski - 1626 od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewiór - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewiórek - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewir - w grupie nazwisk pochodzących od staropolskiego siewior, siewier, siewierz ‘północ’, może też od imienia Sewer.

    Siewirski - od nazwy miasta Siewierz, dawniej Siewior (częstochowskie).

    Siewk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewka - 1265 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewko - 1428 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewkowny - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewla - w grupie nazwisk pochodzących od wschodniosłowiańskiego szewelit’ ‘ruszyć; poruszyć, wzruszyć’.

    Siewna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewniak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewnicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewnik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewniok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewniuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’; od siewka ‘gatunek ptaka’, też ‘młoda roślina wyrosła z nasienia’.

    Siewo - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siew-, por. siew, siewać ‘siać’.

    Siewościej - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewościejan - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewościejanów - od imienia Sebastian, z greckiego Sebastianós, od sebastós ‘czcigodny, dostojny’; w Polsce znane od XII wieku, dawniej jako Sebastyjan, Sabestyjan, Sebestyjan i Bastyjan.

    Siewróg - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Siewrók - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Siewruk - 1580 od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Siewrusewicz - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Siewrusiewicz - od imienia Sewer, pochodzenia łacińskiego, od Severus, to od sewerus ‘surowy, poważny’. W Polsce notowane w XV wieku, rzadko używane.

    Siezieniewski - od nazwy miejscowej Sezieniewice (KrW).

    Siezieniowski - od nazwy miejscowej Sezieniewice (KrW).

    Siębior - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siębiorski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siębor - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Sięborski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siębór - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Sięcia - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sięcio - od niemieckiej nazwy osobowej Senz, ta od imion złozonych na San (i)-.

    Sięczka - od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sięczkowski - od nazwy miejscowej Sieczkow (kieleckie, gmina Tuczępy) lub od sieczka ‘drobno pocięta słoma’.

    Sięda - od siąść, siędę.

    Siędlik - od imion złożonych typu Siedlewit’; też od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia wkładane na grzbiet konia’.

    Siędlik - od siąść, siędę.

    Sięg - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sięga - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sięgiel - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sięgło - 1581 od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sięk - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Sięka - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siękała - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siękiel - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siękiewicz - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Siękowski - od gwarowego siąkać ‘pociągać nosem’, por. wsiąkać.

    Sięmbor - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Siępak - od siępić, siąpić ‘mżyć, pruszyć’.

    Siępień - od siępić, siąpić ‘mżyć, pruszyć’.

    Sięrżęga - od gwarowego sierżęga, sieżęga ‘ostra trawa’.

    Sięta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw siet-, set-, por. sieć, siatka ,sietny ‘nędzny’, imię Sieciech, wschodniosłowiańskie setno ‘zupełny, pełny’, niemiecka nazwa osobowa Sett.

    Siężor - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Siężycki - od sięgać ‘chwytać, brać’.

    Sifczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Siffczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Siffer - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Sifowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Siga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigajło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigal - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigalin - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigałkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Siger - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sigiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Sigieł - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Sigieniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Sigier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Sigillewski - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Siginiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigismund - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmański - od niemieckiej nazwy osobowej Siegmann, ta od imienia złożonego Sigiman.

    Sigmond - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmudzik - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmunczik - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmund - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmundczyk - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmundzik - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmunt - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Sigmuńczyk - (Śl) od imienia Zygmunt, ze staropolskiego też Żygmunt. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, genetycznie germańskie, od sigi ‘zwycięstwo’ + mund ‘opieka, pomoc’.

    Signar - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Signarowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Signarski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Signerski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy signar-, por. sygnarek ‘mały dzwonek, sygnaturka’.

    Sigow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigula - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigulak - 1774 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigulla - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigulski - 1782 (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sigus - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Sijak - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sijewski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sijka - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sijko - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sijowski - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sijuk - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego sijać ‘buchać ciepłem, pałać’.

    Sik - 1571 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sika - 1560 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikacki - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikacz - 1444 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik; sikacz ‘liche piwo lub wino’.

    Sikaczewski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik; sikacz ‘liche piwo lub wino’.

    Sikaczyna - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik; sikacz ‘liche piwo lub wino’.

    Sikal - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik;

    Sikala - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikalski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikała - 1679 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikało - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikan - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikanda - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikaniec - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikański - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikar - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikara - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikarski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Siki - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikierzyński - od siekiera ‘narzędzie do ręcznego cięcia drzewa; dawniej używane jako broń’, ze staropolskiego siekira.

    Sikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Siklucki - od nazw miejscowych Siekluki, Sieklówka, dawniej Siekluka, Sieklucko (kilka wsi).

    Sikociński - od nazwy miejscowej Sikucin (sieradzkie, gmina Szadek).

    Sikola - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikoła - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikołowski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikon - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikona - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikon-Siekański - złożenia brak; Sikon w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik; Siekański od siekać, siec ‘ucinać, kosić’, od staropolskiego siek ‘cios, raz’.

    Sikoń - 1632 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikończyk - 1628 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikoński - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikor - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikora - 1389 od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikora-Antosik - złożenia brak; Sikora 1389 od sikora ‘gatunek ptaka’; Antosik 1789 od imienia Antoni. Imię, notowane w Polsce od XIII wieku, pochodzi od łacińskiego Antonius. Pierwotnie była to nazwa znanego rodu rzymskiego.

    Sikorak - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikora-Sikorski - złożenia brak; Sikora 1389 od sikora ‘gatunek ptaka’; Sikorski 1444 od nazw miejscowych typu Sikorzyce, Sikorzyn, Sikory.

    Sikorczuk - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorek - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorenko - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorka - 1393 od sikora ‘gatunek ptaka’; od sikorka.

    Sikorowicz - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorowski - od nazwy miejscowej Sikorowo (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Sikorów - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorski - 1444 od nazw miejscowych typu Sikorzyce, Sikorzyn, Sikory.

    Sikorzak - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorzyc - 1420 od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Sikorzyński - 1394 od nazwy miejscowej Sikorzyn (leszczyńskie, gmina Rawicz).

    Sikoski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikota - 1469 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikotowski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikowski - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikuciński - od nazwy miejscowej Sikucin (sieradzkie, gmina Szadek).

    Sikula - 1793 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikuła - 1266 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikut - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikuta - 1441 w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sikutnik - w grupie nazwisk pochodzących od sikać ‘lac się cienkim strumieniem; oddawać mocz’, sik.

    Sil - od siła ‘moc’.

    Sil - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Sila - od siła ‘moc’.

    Sila - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silaff - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silan - 1762 od nazwy miejscowej Sichła, dziś Murzasichle (nowosądeckie, Gmina Tatrzańska).

    Silan - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Silanski - 1711 od nazwy miejscowej Sichła, dziś Murzasichle (nowosądeckie, Gmina Tatrzańska).

    Silańczuk - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Silańczyk - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Silarek - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silarow - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silarów - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silarski - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silarz - od siła ‘moc’; od gwarowego silarz ‘siłacz’.

    Silarz - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silbak - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silber - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silberman - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silbernagel - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silbernagiel - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silbert - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Silc - od niemieckiej nazwy osobowej Silz, ta od nazwy miejscowej Silz.

    Silcer - od niemieckiej nazwy osobowej Silz, ta od nazwy miejscowej Silz.

    Silczak - od siła ‘moc’.

    Silczek - od siła ‘moc’.

    Silczenko - od siła ‘moc’.

    Silczonek - od siła ‘moc’.

    Silczuk - od siła ‘moc’.

    Silczyński - od siła ‘moc’.

    Sile - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Sileczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Sileńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Sileński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Siler - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silerski - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Silewczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silianowski - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Siliańczuk - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Silicz - od siła ‘moc’.

    Siliczak - od siła ‘moc’.

    Siliczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Siliga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silin - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Silin - od siła ‘moc’.

    Siling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Silingiewicz - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Siliniewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Silinowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Siliński - od nazwy miejscowej Szylina (olsztyńskie, gmina Bartoszyce), Szyleny (elbląskie, gmina Braniewo).

    Siliwanowicz - 1560 od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwańczuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwon - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwoniec - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwonik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwoniuk-Kortoniuk - złożenia brak; Siliwoniuk od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon; Kortoniuk od kort, dawniej ‘rodzaj sukna’.

    Siliwoń - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siliwończuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siljanczuk - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Siljanowski - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Siljańczuk - od imienia Silan, używanego w Kościele prawosławnym, to od łacińskiej nazwy osobowej Silanus.

    Silka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silkie - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Siller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Sillich - od siła ‘moc’.

    Silman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Silmanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Silna - od siła ‘moc’.

    Silnicki - 1601 od nazwy miejscowej Silnica (częstochowskie, gmina Żytno), Sielnica (kilka wsi).

    Silniczak - od siła ‘moc’.

    Silniewicz - od siła ‘moc’.

    Silnik - od siła ‘moc’.

    Silnisz - 1424 od siła ‘moc’.

    Silny - od siła ‘moc’.

    Silski - od nazwy miejscowej Siła (olsztyńskie, gmina Gietrzwałd).

    Siluch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Siluk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Siluta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silutin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sil-, por. siła, niemiecka nazwa osobowa Sill, imię Siła, używane w Kościele prawosławnym.

    Silva - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwa - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwaniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwanow - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwanowicz - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwanowski - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwart - od niemieckiej nazwy osobowej Silwer, ta od średnioniemieckiego silver ‘srebro’.

    Silwelder - od niemieckiej nazwy osobowej Silwer, ta od średnioniemieckiego silver ‘srebro’.

    Silwer - od niemieckiej nazwy osobowej Silwer, ta od średnioniemieckiego silver ‘srebro’.

    Silwestrow - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Silwestrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Silwestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Silwiestrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Silwiestruk - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Sylwester, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego. Łacińskie imię Silvester utworzone zostalo od przymiotnika silvestris ‘leśny’.

    Silwon - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwonik - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwoniuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwończuk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwończyk - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Silwoński - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Siła - od siła ‘moc’.

    Siłacz - od siła ‘moc’.

    Siłaczewski - od siła ‘moc’.

    Siłaczuk - od siła ‘moc’.

    Siłak - od siła ‘moc’.

    Siłakiewicz - od siła ‘moc’.

    Siłakowicz - od siła ‘moc’.

    Siłakowski - od siła ‘moc’.

    Siłamów - od siła ‘moc’.

    Siłanow - od siła ‘moc’.

    Siła-Nowicki - złożenia brak; Siła od siła ‘moc’; Nowicki 1445 od nazwy miejscowej Nowica (KrW).

    Siłarz - od siła ‘moc’.

    Siłas - od siła ‘moc’.

    Siłek - od siła ‘moc’.

    Siłka - 1600 od siła ‘moc’.

    Siłkiewicz - od siła ‘moc’.

    Siłkin - od siła ‘moc’.

    Siłkiń - od siła ‘moc’.

    Siłko - od siła ‘moc’.

    Siłkowski - od siła ‘moc’.

    Siło - od siła ‘moc’.

    Siłoch - od siła ‘moc’.

    Siłojańczuk - od siła ‘moc’.

    Siłojko - od siła ‘moc’.

    Siłoń - od siła ‘moc’.

    Siłowiecki - od siła ‘moc’.

    Siłowski - od siła ‘moc’.

    Siłuch - od siła ‘moc’.

    Siłuszek - od siła ‘moc’.

    Siłuszyk - od siła ‘moc’.

    Sim - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sima - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simacek - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simachi - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simachowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaczek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaczenko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaczow - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaczów - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaitis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simajtis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simakow - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simakowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simala - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simalczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siman - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siman - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Simanek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simanek - od niemieckich nazw osobowych Ziemann, Siemann, te od imienia złożonego Sigimann.

    Simaniuksztys - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simankiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simankowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simanowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simanowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simanzik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simańczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simańczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simańko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simara - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simara - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simarski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simasz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaszkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simaszko - XII w. w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simber - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Simberg - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Simberski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Simbierowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Simbierski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Simbor - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Simbora - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Simborowski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Simborski - od imienia złożonego Siębor, to od Nasiębor, Osiębor.

    Simconow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simczak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simczenkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simeczka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simel - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Simela - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Simenak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simeniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simenka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simenko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simer - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Simmer, ta z średnio-wysoko-niemieckiego sumber, sűmmer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simia - 1476 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simian - 1248 w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiana - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simianowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simianowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simianyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simiaszko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simiaszko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simicyn - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiczef - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiczek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiczonek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiczyjew - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiech - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiej - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simiela - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Simielak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Simieniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieniaka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieniecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieniuch - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simienowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieńczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simieński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simier - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simiera - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simierowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simik - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Similak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Similak - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Similet - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Similewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Similski - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Siminak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminia - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminicki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminiec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminiecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Siminowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simiński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simiński - od nazw miejscowych Siemienino, Siemino, dziś Zimin (poznańskie, gmina Kleszczewo), Siemień (kilka wsi).

    Simiński - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simion - 1466 (KrW) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simionkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simionkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Simionow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simionowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simiontkowski - od nazwy miejscowej Siemiątkowo *ciechanowskie, gmina Siemiątkowo; ostrołęckie, gmina Troszyn).

    Simjak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simków - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simkus - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simla - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Simla - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simlak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simlak - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Simlat - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Simlet - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Simlot - (pod wpływem ukraińskim) od siódmy.

    Simm - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simoczenko - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simon - 1636 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simona - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonajc - (Pom) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simoncini - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonek - 1617 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simoni - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonides - 1620 (Śl) od imienia Simon (= Szymon) z greckim przyrostkiem patronimicznym ides, por. też niemiecka nazwa osobowa Simonides.

    Simoniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonienko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simoniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonkowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonowic - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simonów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simoń - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simończuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simończyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simoński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simor - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simora - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Simosek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simosiński - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simosiuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simow - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simowa - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simowanyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simowczyk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simowicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simpson - od niemieckiej nazwy osobowej Simson, ta od imienia Simson, a to z hebrajskiego šimšon ‘słoneczko’.

    Simrak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Sims - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simsak - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simsch - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simsek - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simsiak - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simson - od niemieckiej nazwy osobowej Simson, ta od imienia Simson, a to z hebrajskiego šimšon ‘słoneczko’.

    Simsz - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simszałek - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Simuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simunek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simuński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Simura - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Simusiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Sin - od niemieckiej nazwy osobowej Sin, ta od imion złożonych na Sin-.

    Sinacki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sinadzki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sinak - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinawa - (Śl) od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sinawski - (Śl) od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sinca - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sincewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinciak - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sincow - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczak - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczenko - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczewski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczkowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczok - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczuch - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczuk - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczukowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinczykowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sind - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sinda - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindak - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindalski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindara - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindarek - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindej - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindeja - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindek - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindel - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sindelar - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sinder - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sinderewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sinderman - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’; od niemieckiej nazwy osobowej Sindermann.

    Sinderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindler - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sindlewski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Sindo - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindrewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Sindut - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindyga - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindyła - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindyło - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sindzielarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sindzilorz - (Śl) od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Sindziński - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Sinec - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinecki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Sinek - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Singa - od niemieckiej nazwy osobowej Sing, ta od sengen ‘wypalać ogniem’.

    Singajewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sing, ta od sengen ‘wypalać ogniem’.

    Singalewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Singel - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Singer - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Singewald - od niemieckiej nazwy osobowej Sing, ta od sengen ‘wypalać ogniem’.

    Singier - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Singler - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenu Singelle ‘obniżenie terenu’.

    Singwald - od niemieckiej nazwy osobowej Sing, ta od sengen ‘wypalać ogniem’.

    Sinia - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniagin - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Senjagin, ta od Semen.

    Siniagina - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Senjagin, ta od Semen.

    Siniagowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Senjagin, ta od Semen.

    Siniak - 1464 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniakiewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniakow - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniakowicz - 1468 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniakowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinial - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinianoga - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniarek - może od gwarowego siniar ‘gatunek grzyba’.

    Siniarski - może od gwarowego siniar ‘gatunek grzyba’.

    Siniarz - może od gwarowego siniar ‘gatunek grzyba’.

    Siniawa - od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Siniawski - 1463 od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Sinic - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinica - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinicki - od nazw miejscowych Siniec, Sieniec, Sinica (kilka miejscowości).

    Sinico - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinicyn - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniczenko - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniczyn - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniec - 1386 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion); od siniec.

    Siniechowicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniecki - 1386 od nazw miejscowych Siniec, Sieniec, Sinica (kilka miejscowości).

    Siniejak - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniek - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniela - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinielczykow - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinielewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinielikoff - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinielna - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinielnik - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniew - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniewski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinik - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinika - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinikiewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinikowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siników - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinila - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinilewski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniła - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniłło - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniło - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniocha - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinionoga - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinioszek - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniowicz - 1445 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinitowicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniugin - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Senjagin, ta od Semen.

    Siniugina - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Senjagin, ta od Semen.

    Siniuk - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniukow - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniuków - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinius - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Siniuta - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinka - 1770 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinkala - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinkiel - od litewskiej nazwy osobowej Sinkele.

    Sinkieło - od litewskiej nazwy osobowej Sinkele.

    Sinkiewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinkiewicz-Niewulis - złożenia brak; Sinkiewicz od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion); Niewulis brak.

    Sinko - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinkowicz - 1770 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinkowski - od nazwy miejscowej Sieńków, także Sińków (KrW).

    Sinkuć - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinnicki - od nazw miejscowych Siniec, Sieniec, Sinica (kilka miejscowości).

    Sinocha - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinola - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinołęcki - od nazwy miejscowej Sinołęka (siedleckie, gmina Kałuszyn).

    Sinoszko - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinow - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinowacki - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinsch - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Sinschek - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Sinsilewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Sinszek - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins. ]

    Sinszewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Sint - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintak - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintek - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintka - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintko - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sinto - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sinton - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Sintowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sint, ta od imion złożonych na Sind-.

    Siny - 1400 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sinza - od niemieckiej nazwy osobowej Sins, ta od nazwy miejscowej Sins.

    Sińczak - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińczewski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińczuk - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińczyk - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińczykowski - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińkiewicz - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińko - od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińkowicz - 1450 od siny ‘niebieskofioletowy’, też od imienia wschodniosłowiańskiego Sinia (Siemion).

    Sińkowski - od nazwy miejscowej Sieńków, także Sińków (KrW).

    Siński - od nazw miejscowych Sieńsko, Sienno (kilka wsi).

    Siobieski - od nazwy miejscowej Sobieszyn (lubelskie, gmina Ułęż).

    Sioch - od gwarowego siochać ‘wołać: sio! przy opędzaniu się od ptaków’, siocha ‘‘wołać: siocha! przy opędzaniu się od ptaków’

    Siochna - od gwarowego siochać ‘wołać: sio! przy opędzaniu się od ptaków’, siocha ‘‘wołać: siocha! przy opędzaniu się od ptaków’

    Siociński - w grupie nazwisk pochodzących od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Siocko - w grupie nazwisk pochodzących od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Sioćko - w grupie nazwisk pochodzących od sotać ‘strzępić się’, socić ‘pchać, popychać’, też od gwarowego zot ‘żołądek’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Sott, ta z dolnoniemieckiego sot ‘studnia, źródło’ lub od sot ‘zupa, rosół’ albo od średnioniemieckiego sote ‘słodki, miły, przyjemny’.

    Sioda - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Siodaczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Siodalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Siodelnik - 1437 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodelski - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlaczek - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlak - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlarek - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlarewicz - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlarski - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodlarz - 1479 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’; od siodlarz ‘rzemieślnik wyrabiający siodła i uprzęże’.

    Siodlaski - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodła - od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłaczek - 1628 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłak - 1608 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłakowski - 1696 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłek - 1252 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłko - 1366 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłkowski - 1405 od nazwy miejscowej Siolkowa, dawniej Siodłkowa (nowosądeckie, gmina Siołkowa).

    Siodło - 1408 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłoczek - (Śl) od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłok - (Śl) od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłost - 1268 od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłosz - XIV w. od siodło ‘siedzenie ze skóry i włosia zakładane na grzbiet konia’.

    Siodłowski - od nazw miejscowych Siodła, Siodło (kilka miejscowości).

    Siodmak - 1558 od siódmy.

    Siodmiak - od siódmy.

    Siodmok - (Śl) od siódmy.

    Siodmy - 1497 od siódmy.

    Siodniak - od siódmy.

    Siodos - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Siodoś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Sioduszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy siud-, por. siudać ‘pędzić, usuwać’, siudy ‘nosidła do wody’.

    Siof - od niemieckiej nazwy osobowej Schöff, ta od schäf ‘owca’.

    Siofer - od szofer ‘prowadzący pojazd’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schöffer, ta z Schäffer ‘owczarz’.

    Sioja - od gwarowego sioja, sioj ‘niewyraźnie mówiący, sepleniący’.

    Siojczyk - od gwarowego sioja, sioj ‘niewyraźnie mówiący, sepleniący’.

    Siojkowski - od gwarowego sioja, sioj ‘niewyraźnie mówiący, sepleniący’.

    Siok - od gwarowego siokać ‘wołać: sio!’, siok ‘wołać: siok! przy odpędzaniu inwentarza’.

    Siokała - od gwarowego siokać ‘wołać: sio!’, siok ‘wołać: siok! przy odpędzaniu inwentarza’.

    Siokało - od gwarowego siokać ‘wołać: sio!’, siok ‘wołać: siok! przy odpędzaniu inwentarza’.

    Siokański - od gwarowego siokać ‘wołać: sio!’, siok ‘wołać: siok! przy odpędzaniu inwentarza’.

    Siokół - od gwarowego siokać ‘wołać: sio!’, siok ‘wołać: siok! przy odpędzaniu inwentarza’.

    Siol - od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sioła - od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siołek - od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siołka - od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Siołkowski - od nazwy miejscowej Siolkowa, dawniej Siodłkowa (nowosądeckie, gmina Siołkowa).

    Sioło - od staropolskiego sioło ‘wieś; gospodarstwo’.

    Sioma - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomacz - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomber - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Siombit - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Siombor - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Siomek - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomer - od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od apelatywu Sommer ‘lato’.

    Siomiak - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomin - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomioł - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rodzina’.

    Siomka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Siemomysł, Siemosław; w pochodnych też od staropolskiego siemia ‘rod