<h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne</h1>Janusz Stankiewicz. Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne<br><p><font size="7"><b>Stankiewicz</b> Genealogia</font>
Genealogia, przodkowie, badania genealogiczne, forum dyskusyjne

Etymologia nazwisk

  • Nazwiska na literę "A"
  • Nazwiska na literę " Ba - Bą "
  • Nazwiska na literę " Ca - Ch "
  • Nazwiska na literę "Ć"
  • Nazwiska na literę " Da - Dę"
  • Nazwiska na literę "E"
  • Nazwiska na literę "Fa - Fę"
  • Nazwiska na literę "Ga - Gą"
  • Nazwiska na literę "Ha - Hą"
  • Nazwiska na literę "I"
  • Nazwiska na literę " Ja - Ją "
  • Nazwiska na literę " Ka " - " Kam "
  • Nazwiska na literę "L"
  • Nazwiska na literę "Ł"
  • Nazwiska na literę " Ma - Mal "
  • Nazwiska na literę "N"
  • Nazwiska na literę "O" , "Ó" , "Q" z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę "Pa"
  • Nazwiska na literę " Ra - Rą "
  • Nazwiska na literę " Sa - Są "
  • Nazwiska na literę "Ś" wraz z uzupełnieniem
  • Nazwiska na literę " Ta - Tę "
  • Nazwiska na literę "U"
  • Nazwiska na literę "V"
  • Nazwiska na literę " Wa " - " Wą "
  • Nazwiska na literę "X" i "Y"
  • Nazwiska na literę "Za - Zą"
  • Nazwiska na literę "Ź"
  • Nazwiska na literę "Ż"
  • -------
  • Nazwiska na literę " Pą - Pi "
  • Nazwiska na literę " Pj - Po "
  • Nazwiska na literę " Pó - Py " wraz z uzupełnieniem literki P
  • Nazwiska na literę " Zb - Zy " wraz z uzupełnieniem literki Z
  • Nazwiska na literę " Di - Dr "
  • Nazwiska na literę " Du - Dż " wraz z uzupełnieniem literki D
  • Nazwiska na literę " Fi - Fy " wraz z uzupełnieniem literki F
  • Nazwiska na literę "Gb" - "Gó"
  • Nazwiska na literę " Gp " - " Gż " wraz z uzupełnieniem literki G
  • Nazwiska na literę " He" - "Hy " wraz z uzupełnieniem literki H
  • Nazwiska na literę " Tf - Ty " wraz z uzupełnieniem literki T
  • Nazwiska na literę " Rd - Ró "
  • Nazwiska na literę " Ru - Rż " wraz z uzupełnieniem literki R
  • Nazwiska na literę " Wc " - " Wi "
  • Nazwiska na literę " Wj " - " Wz " wraz z uzupełnieniem literki W
  • Nazwiska na literę " Bd - Bn "
  • Nazwiska na literę " Bo - Bż " wraz z uzupełnieniem literki B
  • Nazwiska na literę " Je - Ju " wraz z uzupełnieniem literki J
  • Nazwiska na literę " Ci - Cż " wraz z uzupełnieniem literki C
  • Nazwiska na literę " Kan " - " Kię "
  • Nazwiska na literę " Kij " - " Kn "
  • Nazwiska na literę " Ko " - " Kó "
  • Nazwiska na literę " Kr " - " Kt "
  • Nazwiska na literę " Ku " - " Ky " wraz z uzupełnieniem literki K
  • Nazwiska na literę " Mał - Md "
  • Nazwiska na literę " Me - Mi "
  • Nazwiska na literę " Ml - Mż " wraz z uzupełnieniem literki M
  • Nazwiska na literę " Sb - Sj "
  • Nazwiska na literę " Sk - Sm "
  • Nazwiska na literę " Sn - Sr "
  • Nazwiska na literę " St "
  • Nazwiska na literę " Su - Szc "
  • Nazwiska na literę " Szcz - Szo "
  • Nazwiska na literę " Szó - Szy " wraz z uzupełnieniem literki S
  • --------
  • Nazwiska Pomorzan na literę " A - Ł "
  • Nazwiska Pomorzan na literę " M - Ż "
  • ---------
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " A - K "
  • Nazwiska odmiejscowe na literę " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzące od etników
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " A - K "
  • Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego - " L - Ż "
  • Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego
  • ......
  • Odapelatywne nazwy osobowe


  • Nazwiska na literę Szó - Szy


    opracowanie etymologii nazwisk - Ewa Szczodruch

    pozostałe w kolejnych rozdziałach na dole listy rozdziałów

    główne źródła:

    a/ Kazimierz Rymut, "Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny", Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1999
    b/ Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001
    c/ Zofia Kaleta, „Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odmiejscowe nazwy osobowe”, Instytut Języka Polskiego PAN, Kraków 1997
    d/ Aleksandra Cieślikowa ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Odapelatywne nazwy osobowe’, Wydawnictwo Naukowe DWN, PAN, Instytut Języka Polskiego, Kraków 2000
    e/ Maria Malec ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia chrześcijańskiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1995
    f/ Zygmunt Klimek, ‘Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego’, Polska Akademia Nauk, Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997



    Szólc - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szólnik - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szółkiewicz - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szółkowski - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szółnik - od gwarowego szola, szoła ‘winda’, też od średnioniemieckiego scholie ‘darnina, darń’.

    Szóstajło - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstak - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstakowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstakowska - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstek - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstka - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szóstkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstko - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szóstyk - w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szószkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sos-, szos-, por. sos ‘płynny dodatek do potraw; pęd rośliny’, soś, sośka ‘sosna’, szos dawniej ‘podatek miejski od domów i warsztatów rzemieślniczych’ lub od szos ‘szosa, droga bita’.

    Szówski - 1595 od nazwy miejscowej Szówsko (przemyskie, gmina Wiązownica).

    Szpac - od niemieckiej nazwy osobowej Spatz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spatz, spatze ‘wróbel’, może też od szpak.

    Szpacek - od niemieckiej nazwy osobowej Spatz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spatz, spatze ‘wróbel’, może też od szpak.

    Szpacenko - od niemieckiej nazwy osobowej Spatz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spatz, spatze ‘wróbel’, może też od szpak.

    Szpach - od staropolskiego spachać ‘uczynić, zrobić’.

    Szpachański - od staropolskiego spachać ‘uczynić, zrobić’.

    Szpacht - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpachta - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpaczek - 1427 od szpak ‘ptak’.

    Szpaczko - od szpak ‘ptak’.

    Szpaczyk - 1683 od szpak ‘ptak’.

    Szpaczyński - od szpak ‘ptak’.

    Szpad - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpada - od szpada ‘broń kłująca’.

    Szpadalewski - od szpadel ‘rydel’.

    Szpadek - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpadel - od szpadel ‘rydel’.

    Szpadelewski - od szpadel ‘rydel’.

    Szpadkiewicz - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpadkowski - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpadlewski - od szpadel ‘rydel’.

    Szpadowski - od szpada ‘broń kłująca’.

    Szpadzik - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpadziński - od spadać ‘opuszczać się na dół’; stawać się czyjąś własnością w drodze spadku’, spadły ‘otrzymany w spadku; ‘chudy (o zwierzynie łownej)’.

    Szpaier - od niemieckiej nazwy osobowej Speier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spire ‘jaskółka murówka; jerzyk’.

    Szpaj - od spajać ‘łączyć’.

    Szpajcher - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpajchert - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpajchler - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpajda - od niemieckiej nazwy osobowej Speidel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spidel ‘klin’, przenośnie ‘mocny, krzepki chłop’.

    Szpajdel - od niemieckiej nazwy osobowej Speidel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spidel ‘klin’, przenośnie ‘mocny, krzepki chłop’.

    Szpajer - od niemieckiej nazwy osobowej Speier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spire ‘jaskółka murówka; jerzyk’.

    Szpajzer - od niemieckiej nazwy osobowej Speiser, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spisaere ‘podczaszy na dworach odpowiedzialny za przygotowanie posiłkow’.

    Szpak - 1388 od szpak ‘ptak’.

    Szpakiewicz - od szpak ‘ptak’.

    Szpakowicz - 1422 od szpak ‘ptak’.

    Szpakowski - 1662 od nazwy miejscowej Szpakowo (białostockie, gmina Jaświły).

    Szpakóf - od szpak ‘ptak’.

    Szpaków - 1578 od szpak ‘ptak’.

    Szpakuf - od szpak ‘ptak’.

    Szpal - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpala - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalarz - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalarz - od szpaler ‘tkanina dekoracyjna; dwa równoległe szeregi ustawione po obu stronach alei, ulicy’.

    Szpaler - od szpaler ‘tkanina dekoracyjna; dwa równoległe szeregi ustawione po obu stronach alei, ulicy’.

    Szpalerowski - od szpaler ‘tkanina dekoracyjna; dwa równoległe szeregi ustawione po obu stronach alei, ulicy’.

    Szpalerski - od szpaler ‘tkanina dekoracyjna; dwa równoległe szeregi ustawione po obu stronach alei, ulicy’.

    Szpalewicz - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalewski - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalik - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalikowski - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpaliński - od nazwy miejscowej Spaliny (ostrołęckie, gmina Rozgor).

    Szpall - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpalla - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpał - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpała - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpałek - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpałowicz - od spalić ‘poddać cos działaniu ognia, ciepła’, też od spać, ospały.

    Szpan - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpana - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanak - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanar - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpanarski - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpanda - od spąd ‘staropolska jednostka miary’, spędzać ‘zganiać; zgromadzic; przebywać’.

    Szpandar - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpandel - od niemieckiej nazwy osobowej Spöndel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga ,wiór’.

    Szpandera - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpandlik - od niemieckiej nazwy osobowej Spöndel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga ,wiór’.

    Szpandowski - od nazwy miejscowej Spądowo, dziś Szpondowo (ciechanowskie, gmina Płońsk).

    Szpandrzyk - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpanek - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanel - od spaniel ‘pies myśliwski lub pokojowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spanel, , ta od średnio-wysoko-niemieckiegospaenelin, spaenel ‘kędzierzawienie włosów’.

    Szpanelewski - od spaniel ‘pies myśliwski lub pokojowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spanel, , ta od średnio-wysoko-niemieckiegospaenelin, spaenel ‘kędzierzawienie włosów’.

    Szpaniara - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpaniel - od spaniel ‘pies myśliwski lub pokojowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spanel, , ta od średnio-wysoko-niemieckiegospaenelin, spaenel ‘kędzierzawienie włosów’.

    Szpanielewski - od spaniel ‘pies myśliwski lub pokojowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spanel, , ta od średnio-wysoko-niemieckiegospaenelin, spaenel ‘kędzierzawienie włosów’.

    Szpanier - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpank - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanka - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanko - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpankowski - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpanów - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpańkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpański - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpar - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szpara - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparadowski - od s + pardać ‘pierdzieć’.

    Szparag - od szparaga, szparag ‘jadalny pęd asparagusa’.

    Szparaga - od szparaga, szparag ‘jadalny pęd asparagusa’.

    Szparago - od szparaga, szparag ‘jadalny pęd asparagusa’.

    Szparagowski - od szparaga, szparag ‘jadalny pęd asparagusa’.

    Szparak - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szpardowski - od s + pardać ‘pierdzieć’.

    Szparecki - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparek - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparewicz - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szpargał - 1664 od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’.

    Szpargała - od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’.

    Szpargiel - 1662 od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’; od gwarowego szpargiel ‘szparag’.

    Szparka - 1492 od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’; od szparka ‘mały otwór’.

    Szparkiewicz - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’; od szparka ‘mały otwór’.

    Szparko - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’; od szparka ‘mały otwór’.

    Szparkowicz - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’; od szparka ‘mały otwór’.

    Szparkowski - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’; od szparka ‘mały otwór’.

    Szparok - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparowski - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparóg - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparów - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparski - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szpartaluk-Kozak - złożenia brak; Szpartaluk brak; Kozak 1397 od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóz, junak, zabijaka’.

    Szparug - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparuk - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szparzak - od spara, szpara ‘szczelina’, też ze staropolskiego ‘przyrząd do łowienia ptaków’.

    Szpat - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpata - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatek - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpath - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatiuk - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatkiewicz - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatkowski - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatowicz - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatowski - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatuśko - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpatykowski - od szpat ‘narośl na stawie skokowym konia, łogawizna’.

    Szpąd - od spąd ‘staropolska jednostka miary’, spędzać ‘zganiać; zgromadzic; przebywać’.

    Szpąder - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpądrowski - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpąnder - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpąt - od spąd ‘staropolska jednostka miary’, spędzać ‘zganiać; zgromadzic; przebywać’.

    Szpechar - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpechciński - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpecht - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpechta - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpeciński - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpeć - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpeflicki - od szpeflik ‘skórka na obcas’.

    Szpeflik - od szpeflik ‘skórka na obcas’.

    Szpejar - od niemieckiej nazwy osobowej Speier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spire ‘jaskółka murówka; jerzyk’.

    Szpejcher - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpejchert - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpejchler - od niemieckiej nazwy osobowej Speicher, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spicher ‘miejsce składowania żyta, spichlerz’.

    Szpejda - od niemieckiej nazwy osobowej Speidel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spidel ‘klin’, przenośnie ‘mocny, krzepki chłop’.

    Szpejer - od niemieckiej nazwy osobowej Speier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spire ‘jaskółka murówka; jerzyk’.

    Szpejn - od gwarowego szpejny ‘trociny’.

    Szpejna - od gwarowego szpejny ‘trociny’.

    Szpejnakowski - od gwarowego szpejny ‘trociny’.

    Szpejnar - od gwarowego szpejny ‘trociny’.

    Szpejnowski - od gwarowego szpejny ‘trociny’.

    Szpek - od szpek ‘słonina’.

    Szpekciński - od niemieckiej nazwy osobowej Specht, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spaht ‘dzięcioł’, też od gwarowego szpecht, specht ‘dzięcioł’.

    Szpekulak - zapewne od spekulant ‘człowiek trudniący się operacjami handlowymi’, przenośnie ‘ktoś przemyślny, obrotny’, spekulować.

    Szpekulski - zapewne od spekulant ‘człowiek trudniący się operacjami handlowymi’, przenośnie ‘ktoś przemyślny, obrotny’, spekulować.

    Szpela - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpelak - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpelarski - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpelc - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpelecki - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpeler - od gwarowego szpel ‘wiór’, szpelać ‘grać, bawić się’.

    Szpelt - od niemieckiej nazwy osobowej Spelt, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spelte ‘kawałek czegoś odłubanego’.

    Szpen - 1369 od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpenda - od spąd ‘staropolska jednostka miary’, spędzać ‘zganiać; zgromadzic; przebywać’.

    Szpendel - od niemieckiej nazwy osobowej Spöndel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga ,wiór’.

    Szpendowski - od nazwy miejscowej Spądowo, dziś Szpondowo (ciechanowskie, gmina Płońsk).

    Szpendowski - od spąd ‘staropolska jednostka miary’, spędzać ‘zganiać; zgromadzic; przebywać’.

    Szpener - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpenik - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpeniuk - od niemieckiej nazwy osobowej Span, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spän ‘drzazga’, przenośnie ‘mały człowiek’ lub od apelatywu typu spanie, spanować ‘opanować’.

    Szpenner - od niemieckiej nazwy osobowej Spannera, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spanner ‘właściciel furmanki’ lub od niemieckiego Spanier ‘Hiszpan’.

    Szpenta - od spętany, spętać.

    Szper - 1307 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpera - 1676 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperalski - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperała - 1644 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperek - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpergel - od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’.

    Szpergiel - od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’.

    Szpergoł - od szpargał ‘świstek, bezwartościowy papier’.

    Szperka - 1491 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperkacz - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperkiewicz - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperko - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperkowicz - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperkowski - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperl - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlach - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlak - 1678 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlich - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlik - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlindowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sperling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sperlinc ‘wróbel’.

    Szperling - od niemieckiej nazwy osobowej Sperling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sperlinc ‘wróbel’.

    Szperlink - od niemieckiej nazwy osobowej Sperling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sperlinc ‘wróbel’.

    Szperliński - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperlling - od niemieckiej nazwy osobowej Sperling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sperlinc ‘wróbel’.

    Szperna - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernak - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernal - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernalowski - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernoga - 1791 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernol - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpernow - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperol - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperun - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szperzyński - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpet - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpeta - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetanowski - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetański - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetecki - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetka - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetko - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetkowski - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetma - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpetma - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetman - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpetmański - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpetny - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpetulski - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpeyer - od niemieckiej nazwy osobowej Speier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spire ‘jaskółka murówka; jerzyk’.

    Szpiak - od gwarowego śpiak ‘śpioch’.

    Szpic - 1441 od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpica - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpicakowski - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpicer - od niemieckiej nazwy osobowej Spitzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spitze ‘ostry koniec’, spitzer ‘robiący szpice’.

    Szpich - (Śl) od gwarowego śpich, szpich ‘stromy brzeg’.

    Szpichler - od spichlerz, szpichlerz ‘budynek służący jako magazyn zboża’.

    Szpichlerny - od spichlerz, szpichlerz ‘budynek służący jako magazyn zboża’.

    Szpichowski - (Śl) od gwarowego śpich, szpich ‘stromy brzeg’.

    Szpicker - od niemieckiej nazwy osobowej Spiekker, Spiecker, te od średnio-wysoko-niemieckiego spiker ‘żelazny gwóźdź’ lub od średnioniemieckiego spiker ‘spirzch’.

    Szpicki - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpicmacher - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczak - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczakowski - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczek - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczka - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczko - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiczuk - od szpic, szpica, ze staropolskiego spica‘’ostre zakończenie czegoś; pies pokojowy’.

    Szpiech - od pośpiech, śpieszyć się, śpiech ‘pośpiech’.

    Szpiechowicz - od pośpiech, śpieszyć się, śpiech ‘pośpiech’.

    Szpieg - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiega - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpieganowicz - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiegiel - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpiegier - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpiegla - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpiego - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiegowski - 1603 od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiek - od dawnego spiek ‘upał’, od staropolskiego spiec ‘upiec’.

    Szpieker - od niemieckiej nazwy osobowej Spiekker, Spiecker, te od średnio-wysoko-niemieckiego spiker ‘żelazny gwóźdź’ lub od średnioniemieckiego spiker ‘spirzch’.

    Szpiel - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpielak - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpienig - od gwarowego spień, szpień ‘iglica, szpilka’.

    Szpienik - od gwarowego spień, szpień ‘iglica, szpilka’.

    Szpień - od gwarowego spień, szpień ‘iglica, szpilka’.

    Szpier - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpierewka - od gwarowego spierewka ‘człowiek kłótliwy’.

    Szpiga - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpigan - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiganiewicz - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpiganowicz - od szpieg, dawniej śpieg ‘agent tajnej policji; ten, co szpieguje.

    Szpigel - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigelman - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigelski - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigiel - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigielski - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigier - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigla - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigler - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpiglewski - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpigun - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpik - 1400 od szpik ‘substancja wypełniająca przestrzenie w kościach’, ze staropolskiego szpik, śpik ‘mózg koci używany jako środek nasenny’.

    Szpika - od szpik ‘substancja wypełniająca przestrzenie w kościach’, ze staropolskiego szpik, śpik ‘mózg koci używany jako środek nasenny’.

    Szpikalski - od szpik ‘substancja wypełniająca przestrzenie w kościach’, ze staropolskiego szpik, śpik ‘mózg koci używany jako środek nasenny’.

    Szpiker - od niemieckiej nazwy osobowej Spiekker, Spiecker, te od średnio-wysoko-niemieckiego spiker ‘żelazny gwóźdź’ lub od średnioniemieckiego spiker ‘spirzch’.

    Szpikowski - od szpik ‘substancja wypełniająca przestrzenie w kościach’, ze staropolskiego szpik, śpik ‘mózg koci używany jako środek nasenny’.

    Szpikuła - od szpik ‘substancja wypełniająca przestrzenie w kościach’, ze staropolskiego szpik, śpik ‘mózg koci używany jako środek nasenny’.

    Szpil - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpila - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilak - 1470-80 od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilakowski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilar - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilarski - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilczak - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilczyn - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilczyński - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilecki - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilek - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiler - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilewicz - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilewski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilich - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiliszewski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilka - 1699 od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilkiewicz - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilko - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilkowski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilla - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiller - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilma - od niemieckiej nazwy osobowej Spielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spilman ‘muzykant, kuglarz’, też od gwarowego szpilman ‘muzyk grający zawodowo’.

    Szpilman - 1472 od niemieckiej nazwy osobowej Spielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spilman ‘muzykant, kuglarz’, też od gwarowego szpilman ‘muzyk grający zawodowo’.

    Szpilowski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilski - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiluk - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpilur - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpilyk - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiłych - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpiłyk - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpin - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpinak - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’; od szpinak.

    Szpinakowski - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’; od szpinak.

    Szpinal - 1500 od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpinalski - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpind - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpinda - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpindar - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpindel - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpinder - od gwarowego szpind ‘szafa’; od gwarowego szpinder ‘część zegarka’.

    Szpindler - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpindor - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpindowski - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpindura - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpinecki - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpinek - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpiner - od niemieckiej nazwy osobowej Spinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spinne ‘przędza’.

    Szpineta - od szpinet, spinet ‘dawny instrument klawiszowy; rodzaj klawesynu’.

    Szpineter - od szpinet, spinet ‘dawny instrument klawiszowy; rodzaj klawesynu’.

    Szpinkiewicz - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpinko - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpinner - od niemieckiej nazwy osobowej Spinner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spinne ‘przędza’.

    Szpiński - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpionek - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpionkowski - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpir - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpira - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpirak - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpirko - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpirkowicz - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpiro - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpirowski - od spierać ‘przeć, spychać; wspierać’, por. wspierać, wesprzeć’.

    Szpis - od spisać dawniej ‘zaciągnąć do wojska’, też ‘sporządzić spis; ulożyć tekst’, też od spis ‘rejestr, wykaz’, spisa ‘dawna broń kłująca; dzida’.

    Szpisak - od spisać dawniej ‘zaciągnąć do wojska’, też ‘sporządzić spis; ulożyć tekst’, też od spis ‘rejestr, wykaz’, spisa ‘dawna broń kłująca; dzida’.

    Szpisz - od spisać dawniej ‘zaciągnąć do wojska’, też ‘sporządzić spis; ulożyć tekst’, też od spis ‘rejestr, wykaz’, spisa ‘dawna broń kłująca; dzida’.

    Szpiszko - od spisać dawniej ‘zaciągnąć do wojska’, też ‘sporządzić spis; ulożyć tekst’, też od spis ‘rejestr, wykaz’, spisa ‘dawna broń kłująca; dzida’.

    Szpit - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpital - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalak - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalewski - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalna - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalniak - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalnik - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitalny - 1508 od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitarski - 1602 od nazwy miejscowej Szpitary (krakowskie, gmina Brzesko Nowe).

    Szpitel - od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitka - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpitol - (Śl) od szpital ‘zakład leczniczy’, dawniej też ‘przytułek’.

    Szpitowski - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpitski - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpitun - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpituń - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szpityk - od niemieckiej nazwy osobowej Spieth, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spuot ‘szybki, żwawy’.

    Szplet - od niemieckiej nazwy osobowej Splett, ta ze średnioniemieckiego splete ‘drzazga, rysa, szczelina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spletter, ta z dolnoniemieckiego splettere ‘drzazga, trzaska, szczapa’.

    Szpleter - od niemieckiej nazwy osobowej Splett, ta ze średnioniemieckiego splete ‘drzazga, rysa, szczelina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spletter, ta z dolnoniemieckiego splettere ‘drzazga, trzaska, szczapa’.

    Szplett - od niemieckiej nazwy osobowej Splett, ta ze średnioniemieckiego splete ‘drzazga, rysa, szczelina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spletter, ta z dolnoniemieckiego splettere ‘drzazga, trzaska, szczapa’.

    Szplit - od niemieckiej nazwy osobowej Splitt, ta z średnioniemieckiego splitten ‘dzielić na kawałki’.

    Szplitt - od niemieckiej nazwy osobowej Splitt, ta z średnioniemieckiego splitten ‘dzielić na kawałki’.

    Szpociński - od nazwy miejscowej Spoczynek (włocławskie, gmina Koneck).

    Szpoczek - od szpak ‘ptak’.

    Szpoczyński - od nazwy miejscowej Spoczynek (włocławskie, gmina Koneck).

    Szpoczyński - od szpak ‘ptak’.

    Szpod - od spód, dawniej ‘pod spodem, z odwrotnej strony’, też ‘podstawa, dno’, por. spodni ‘leżący pod czymś; dolny, niższy’.

    Szpoja - od spoić ‘złączyć; zjednoczyć’, spojać, spójny ‘ściśle spojony, złączony, zwarty’.

    Szpojankowski - od spoić ‘złączyć; zjednoczyć’, spojać, spójny ‘ściśle spojony, złączony, zwarty’.

    Szpojanowski - od spoić ‘złączyć; zjednoczyć’, spojać, spójny ‘ściśle spojony, złączony, zwarty’.

    Szpojda - od niemieckiej nazwy osobowej Speidel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spidel ‘klin’, przenośnie ‘mocny, krzepki chłop’.

    Szpojnarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpok - od szpak ‘ptak’.

    Szpokowski - od szpak ‘ptak’.

    Szpola - od podstaw spol-, społ-, por. staropolskie społu ‘razem z innymi’, spólny ‘wspólny’.

    Szpoliński - od podstaw spol-, społ-, por. staropolskie społu ‘razem z innymi’, spólny ‘wspólny’.

    Szpon - 1371 od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpona - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponak - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponar - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponarski - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponawski - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpond - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szponda - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szponder - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpondorowski - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpondowski - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szpondrowski - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szponer - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponiarski - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponik - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponikowski - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponka - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponko - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szponowski - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpont - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szpontowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szpor - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szpora - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporadowski - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporadziński - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporak - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporek - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporek-Lutka - złożenia brak; Szporek od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-; Lutka od luty ‘mocny’, od staropolskiego lutować się ‘litować się’, od imion złożonych typu Lutobor.

    Szporka - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporko - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporkowski - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporn - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporny - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szporowski - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szport - od szportać ‘szperać, grzebać’.

    Szportak - od szportać ‘szperać, grzebać’.

    Szportun - od szportać ‘szperać, grzebać’.

    Szportuń - od szportać ‘szperać, grzebać’.

    Szpos - od szpos, szpas ‘żart ,figiel’.

    Szposny - od szpos, szpas ‘żart ,figiel’.

    Szposzyński - od szpos, szpas ‘żart ,figiel’.

    Szpot - 1386 od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotak - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotakiewicz - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotakowski - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotan - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotański - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpot-Dunin - złożenia brak; Szpot 1386 od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’; Dunin 1416 od Duniec ‘Duńczyk’.

    Szpotek - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotko - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotkowski - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpoton - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotonicz - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotoń - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotoński - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotowicz - 1408 od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotowski - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpott - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotun - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotuń - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpotyński - od staropolskiego Szpot, spot ‘narośl kostna na nodze konia’; od niemieckiej nazwy osobowej Spott, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spot ‘drwina, figiel’.

    Szpóra - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szpórka - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szpórnóg - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szpórny - od staropolskiego spora, spór ‘zatarg’, spory dawniej ‘prędki, chętny, wydajny’, też ‘dość duży’; od niemieckich nazw osobowych na Spor-, Sporn-.

    Szpracel - od niemieckiej nazwy osobowej Sprentzel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sprenze, spranzel ‘fircyk, modniś’.

    Szpranger - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprangiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpranglewski - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprącel - od niemieckiej nazwy osobowej Sprentzel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sprenze, spranzel ‘fircyk, modniś’.

    Szprąglewski - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprecher - od niemieckiej nazwy osobowej Sprach, ta od sprechen ‘mówić’.

    Szprecht - od niemieckiej nazwy osobowej Sprach, ta od sprechen ‘mówić’.

    Szprega - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprejda - od niemieckiej nazwy osobowej Spröde, ta od spröde ‘łamliwy, kruchy, słaby’.

    Szprenga - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprengel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprenger - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprengiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprengier - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprenglewski - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręcel - od niemieckiej nazwy osobowej Sprentzel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sprenze, spranzel ‘fircyk, modniś’.

    Szpręga - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręgel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręgiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręgielski - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręgier - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręgiewska - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpręglewski - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpricer - od szpryca, spryca ‘strzykawka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spritz, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego spritz ‘drzazga, odprysk, wiór’.

    Szprienger - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpriengiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpring - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpringel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpringer - 1464 od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpringiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpringier - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szproch - od szprochy, szpruchy, spróchy ‘dowcipy, gwary’.

    Szprodzik - od niemieckiej nazwy osobowej Spröde, ta od spröde ‘łamliwy, kruchy, słaby’.

    Szprot - od szprot ‘mała rybka śledziowata’.

    Szprotana - od szprot ‘mała rybka śledziowata’.

    Szprotański - od szprot ‘mała rybka śledziowata’.

    Szprotoń - od szprot ‘mała rybka śledziowata’.

    Szpróch - od szprochy, szpruchy, spróchy ‘dowcipy, gwary’.

    Szpróda - od niemieckiej nazwy osobowej Spröde, ta od spröde ‘łamliwy, kruchy, słaby’.

    Szpróda - od niemieckiej nazwy osobowej Spröde, ta od spröde ‘łamliwy, kruchy, słaby’.

    Szpruca - od gwarowego szprut ‘ocet’.

    Szpruch - od szprochy, szpruchy, spróchy ‘dowcipy, gwary’.

    Szprucht - od szprochy, szpruchy, spróchy ‘dowcipy, gwary’.

    Szpruciński - od gwarowego szprut ‘ocet’.

    Szprung - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprungier - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpruszek - 1623 od szprochy, szpruchy, spróchy ‘dowcipy, gwary’.

    Szprut - od gwarowego szprut ‘ocet’.

    Szpruta - od gwarowego szprut ‘ocet’.

    Szprutta - od gwarowego szprut ‘ocet’.

    Szpryc - od szpryca, spryca ‘strzykawka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spritz, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego spritz ‘drzazga, odprysk, wiór’.

    Szprycer - od szpryca, spryca ‘strzykawka’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spritz, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego spritz ‘drzazga, odprysk, wiór’.

    Szprych - 1417 od szprycha, dawniej też szprych ‘pręt łączący piastę koła z jego obwodem’.

    Szprycha - od szprycha, dawniej też szprych ‘pręt łączący piastę koła z jego obwodem’.

    Szpryng - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpryngacz - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpryngel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szprynger - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpryngiel - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpryngier - od niemieckich nazw osobowych na Sprang-, Spreng-, Spring-.

    Szpryszyński - od sprys ‘podpora z drzewa do umocnienia ścian; żerdź do podpierania łodzi’.

    Szpryt - od spryt ‘zręczność, przebiegłość’.

    Szprzążka - od sprzęgać ‘złączyć, skojarzyć; połączyć w zaprzęgu zwierzęta pociągowe’.

    Szpuch - od spuchać ‘spuchnąć’.

    Szpucha - od spuchać ‘spuchnąć’.

    Szpuda - od wschodniosłowiańskiego spud ‘pół korca’.

    Szpudnik - od wschodniosłowiańskiego spud ‘pół korca’.

    Szpudo - od wschodniosłowiańskiego spud ‘pół korca’.

    Szpudyk - od wschodniosłowiańskiego spud ‘pół korca’.

    Szpuk - od szpuk ‘hałas, zamęt; duch domowy’.

    Szpukas - od szpuk ‘hałas, zamęt; duch domowy’.

    Szpukowicz - od szpuk ‘hałas, zamęt; duch domowy’.

    Szpula - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpulak - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpular - od szpularz ‘ten, kto nawija nici’.

    Szpularkiewicz - od szpularz ‘ten, kto nawija nici’.

    Szpularz - od szpularz ‘ten, kto nawija nici’.

    Szpulecki - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpuler - od szpularz ‘ten, kto nawija nici’.

    Szpulerkiewicz - od szpularz ‘ten, kto nawija nici’.

    Szpulewski - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpulik - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpuliński - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpulnik - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpuła - od szpula ‘cewka do nawijania nici, drutu’, szpulać‘rzucać’.

    Szpun - od szpon, szpona, dawniej spona ‘pazur’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)n, ta od średnioniemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpunar - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpunda - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szpundar - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpunder - od szponder ‘mięso wołowe z grzbietu’.

    Szpundow - od niemieckiej nazwy osobowej Spond, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sponde ‘łózko bez pościeli’, też od spąd.

    Szpuner - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpuniar - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpuniarski - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpunier - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpunor - od niemieckiej nazwy osobowej Spo (h)ner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spön ‘drzazga, wiór’.

    Szpunt - od staropolskiego szpunt ‘rodzaj naczynia; siekiera’.

    Szpuntowicz - od staropolskiego szpunt ‘rodzaj naczynia; siekiera’.

    Szpur - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpura - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurek - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurka - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurko - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurkowski - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurnóg - od gwarowego szpur ‘drobiazg; dzieci’, szpurać ‘rzucać’.

    Szpurtacz - od s + purtać ‘pierdzieć, laksować’ .

    Szput - od gwarowego szputa ‘noga ludzka’.

    Szputek - od gwarowego szputa ‘noga ludzka’.

    Szputer - od gwarowego szputa ‘noga ludzka’.

    Szpycer - od niemieckiej nazwy osobowej Spitzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spitze ‘ostry koniec’, spitzer ‘robiący szpice’.

    Szpycha - od spychać, też od imion na Spy-, typu Spycigniew.

    Szpychalski - od spychać, też od imion na Spy-, typu Spycigniew.

    Szpychel - od spychać, też od imion na Spy-, typu Spycigniew.

    Szpydko - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpygel - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpygiel - od gwarowego szpigiel ‘lustro’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Spiegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spiegel ‘zwierciadło, wzór’.

    Szpyla - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpyler - od niemieckiej nazwy osobowej Spiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spille ‘wrzeciono; wałek’, lub od Spieller, od średnio-wysoko-niemieckiego spilaere ‘grajek’.

    Szpylka - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpylma - od niemieckiej nazwy osobowej Spielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego spilman ‘muzykant, kuglarz’, też od gwarowego szpilman ‘muzyk grający zawodowo’.

    Szpyłko - od szpila, w staropolszczyźnie ‘przedmiot drwin’, szpilka, też od niemieckiej nazwy osobowej Spille.

    Szpynda - od gwarowego szpind ‘szafa’.

    Szpynek - od spinać, od dawnego spina ‘sprzączka; kręgosłup’.

    Szpyra - 1671 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrak - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrka - 1445 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrko - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrko-Śmietanko - złożenia brak; Szpyrko od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’; Śmietanko od śmietana ‘tłusta substancja zbierająca się na powierzchni mleka’; od śmietanka.

    Szpyrkowicz - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrkowski - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrlak - 1712 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrła - 1789 od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrna - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyrniak - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyruk - od szperać ‘szukać, gmerać, zgłębiać, badać coś’, por. też staropolskie i gwarowe szpera, spera ‘napiwek dla dozorcy’, szperka, sperka, spyrka ‘słonina’.

    Szpyszak - od imion złożonych typu Spycigniew.

    Szpyt - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpytak - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpytek - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpytka - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpytko - od imion złożonych typu Spycigniew, Spycimir.

    Szpytkowski - od nazwy miejscowej Spytkowice (kilka wsi).

    Szpytma - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpytman - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpytmowski - od niemieckiej nazwy osobowej Spethmann.

    Szpytna - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpytnia - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szpytnik - od szpet, szpetny ‘człowiek brzydki’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Speth, ta od średnioniemieckiego spet ‘dzida’ lub od górniniemieckiego odpowiednika średnio-wysoko-niemieckiego spaete ‘późny’.

    Szrader - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szrag - od gwarowego szragi, srogi ‘nogi stołowe’, sraga, szraga ‘biegun u kołyski lub fotela bujanego’, od staropolskiego szraga ‘mary; rodzaj wieszadła’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schrage.

    Szraga - od gwarowego szragi, srogi ‘nogi stołowe’, sraga, szraga ‘biegun u kołyski lub fotela bujanego’, od staropolskiego szraga ‘mary; rodzaj wieszadła’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schrage.

    Szrage - od gwarowego szragi, srogi ‘nogi stołowe’, sraga, szraga ‘biegun u kołyski lub fotela bujanego’, od staropolskiego szraga ‘mary; rodzaj wieszadła’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schrage.

    Szraiber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szraiter - od niemieckiej nazwy osobowej Schreiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schriten ‘iść, kroczyć, stąpać’.

    Szraj - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szraja - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szrajba - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrajber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrajbert - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrajbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrajbrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrajd - w grupie nazwisk pochodzących od srać ‘wyprózniać się’, sracz ‘ustęp’, sral ‘pierdoła’, sraka ‘pośladki’.

    Szrajda - w grupie nazwisk pochodzących od srać ‘wyprózniać się’, sracz ‘ustęp’, sral ‘pierdoła’, sraka ‘pośladki’; od gwarowego srajda ‘mała dziewczynka’.

    Szrajder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szrajer - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szrajn - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrajna - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrajner - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrajnert - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrajter - od niemieckiej nazwy osobowej Schreiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schriten ‘iść, kroczyć, stąpać’.

    Szrak - w grupie nazwisk pochodzących od srać ‘wyprózniać się’, sracz ‘ustęp’, sral ‘pierdoła’, sraka ‘pośladki’.

    Szrakowski - w grupie nazwisk pochodzących od srać ‘wyprózniać się’, sracz ‘ustęp’, sral ‘pierdoła’, sraka ‘pośladki’.

    Szram - 1381 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szrama - 1400 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szrambek - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Szramczyk - 1691 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramek - 1389 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramiak - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramik - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramka - 1601 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramke - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramkiewicz - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramko - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramkowiak - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramkowski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramm - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowaty - 1636 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowiak - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowiat - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowicz - 1393 od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowicz - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowit - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramowski - od nazwy miejscowej Szramowo (elbląskie, gmina Prabuty; toruńskie, gmina Zbiczno).

    Szramowski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramski - od nazwy miejscowej Szramy (KrW).

    Szramski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szramuk - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szranek - 1489 od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szrank - 1471 od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szranka - od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szranke - od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szrankiewicz - od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szranko - od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szrankowski - od staropolskiego szrank ‘ogrodzenie; granica; krata’.

    Szraube - od niemieckiej nazwy osobowej Schraube, ta z późnośredniowysokoniemeickiego schrübe ‘śruba’.

    Szreber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrebier - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrebka - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrebrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrebski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szreder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szreders - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szrednicki - od nazwy miejscowej Średnica (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja).

    Szredr - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szredziński - od nazwy miejscowej Śrędziny (tarnowskie, gmina Skrzyszów; białostockie, gmina Suraż), Średnia (kilka miejscowości).

    Szredzki - od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrefel - od niemieckiej nazwy osobowej Schröffel , ta od średnio-wysoko-niemieckiego schroffe ‘ostra skała, skalna sciana’.

    Szreffel - od niemieckiej nazwy osobowej Schröffel , ta od średnio-wysoko-niemieckiego schroffe ‘ostra skała, skalna sciana’.

    Szrega - od niemieckiej nazwy osobowej Schrage, Schreger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrage ‘płot, skrzyżowane pale’.

    Szreger - od niemieckiej nazwy osobowej Schrage, Schreger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrage ‘płot, skrzyżowane pale’.

    Szreiber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szreider - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szreier - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szreiner - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szreiter - od niemieckiej nazwy osobowej Schreiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schriten ‘iść, kroczyć, stąpać’.

    Szrejber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrejbert - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrejbrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrejder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szrejer - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szrejko - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szrejna - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrejner - od niemieckiej nazwy osobowej Schrein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrin ‘szafa, pomieszczenie na ubrania’.

    Szrejter - od niemieckiej nazwy osobowej Schreiter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schriten ‘iść, kroczyć, stąpać’.

    Szrek - od niemieckiej nazwy osobowej Schreck, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrëcke ‘strach’; por. też gwarowe szrek ‘skośnie’.

    Szrekinger - od niemieckiej nazwy osobowej Schreck, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schrëcke ‘strach’; por. też gwarowe szrek ‘skośnie’.

    Szremata - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szremborski - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szremel - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szremer - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szremet - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szremeta - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szremetyński - od nazwy osobowej Szeremet, przejętej z języków wschodniosłowiańskich, ta z osmańskiego seremet ’unoszący się gniewem, nieuprzejmy, niegrzeczny’.

    Szremowicz - od szrama, ze staropolskiego szram ‘blizna, znamię’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schram (m).

    Szremski - od nazwy miasta Śrem (poznańskie).

    Szrenawski - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreniawa - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreniawa-Sztajnert - złożenia brak; Szreniawa od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa; Sztajnert od niemieckiej nazwy osobowej Steiner (t), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steiner ‘układacz kamieni, czyli znakow granicznych na polach’.

    Szreniawicki - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreniawski - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreniewa - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreniewski - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szreński - od nazwy miejscowej Szreńsk (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Szretar - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szreter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szretter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szreybrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szreyer - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szreyman - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szreymann - od niemieckiej nazwy osobowej Schrei, ta stanowi synonim nazwy osobowej Schreier, od średnio-wysoko-niemieckiego schrier ‘herold, obwoływacz publiczny’.

    Szrębowata - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Szrębowaty - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Szrębski - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Szriber - od niemieckiej nazwy osobowej Schreib.

    Szrobarczyk - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrobma - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szroborz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrobosz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrobrol - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrociński - od nazwy miejscowej Sroczyn (poznańskie, gmina Kiszkowo).

    Szroczyński - od nazwy miejscowej Sroczyn (poznańskie, gmina Kiszkowo).

    Szroda - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrodecki - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrodek - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szroder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szröder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szrodke - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrodkowski - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrodoń - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szrodziński - w grupie nazwisk pochodzących od środa, ze staropolskiego śrzoda ‘środkowy dzień tygodnia’, środek ‘punkt centralny; wnętrze; sposób; narzędzie’ lub od nazwy miejscowej Środa (kilka miejscowości).

    Szroeder - od niemieckiej nazwy osobowej Schröder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schrader ‘woźnica’.

    Szroeter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szrok - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szroka - od sroka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szrol - od niemieckiej nazwy osobowej Schroll, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Schrolle ‘gruda, bryła ziemi, rola’.

    Szroleta - od niemieckiej nazwy osobowej Schroll, ta od średnio-wysoko-niemieckiego Schrolle ‘gruda, bryła ziemi, rola’.

    Szrom - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szroma - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromba - od zrąbać, zrąbać ‘ściąć; poranić kogoś bronią sieczną’.

    Szromczyk - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromek - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromik - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromkowski - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromnik - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromowicz - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szromski - od staropolskiego srom ‘wstyd’, sromać ‘wstydzić się’.

    Szron - od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Szronek - od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Szroniak - od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Szroniecki - od szron, ze staropolskiego śron ‘osad lodowy’.

    Szrop - 1374 od staropolskiego szropa ‘zgrzebło’.

    Szropa - 1390 od staropolskiego szropa ‘zgrzebło’.

    Szropiński - od staropolskiego szropa ‘zgrzebło’.

    Szropowicz - 1453 od staropolskiego szropa ‘zgrzebło’.

    Szropski - 1557 od nazwy miejscowej Szropy (elbląskie, gmina Stary Targ).

    Szrot - 1408 od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrota - 1461 od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szroter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szröter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szrotirz - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szrotirz - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrotke - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrotki - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrott - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrotysz - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szróbka - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrót - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szruba - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubacz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubarczyk - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubarek - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubarski - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubarz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubas - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubasz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubianiec - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubka - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubko - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubkowski - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szruborz - (Śl) od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubowicz - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrubowski - od śruba ‘pręt z gwintem służący do łączenia elementów konstrukcji’.

    Szrul - od niemieckiej nazwy osobowej Schrull, do tej nazwy osobowej por. z jidysz Srul, Srol, od Israel.

    Szrull - od niemieckiej nazwy osobowej Schrull, do tej nazwy osobowej por. z jidysz Srul, Srol, od Israel.

    Szrut - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szruta - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrutkowski - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szrymski - od nazwy miasta Śrem (poznańskie).

    Szryniawski - od nazwy miejscowej Śreniawa, dawniej Śrzeniawa (krakowskie, gmina Gołcza), ta od nazwy rzeki Szreniawa; też od nazwy herbu Szreniawa.

    Szryński - od nazwy miejscowej Szreńsk (ciechanowskie, gmina Szreńsk).

    Szryt - od śrut, także śrót, srut ‘naboje do broni myśliwskiej’, śruta, ze staropolskiego szrota ‘grube części ziarna pozostałe po pierwszym przemiale; prażone makuchy’.

    Szryter - od niemieckiej nazwy osobowej Schrëter, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schröder, schräder ‘woźnica’.

    Szrzedziński - od nazwy miejscowej Śrędziny (tarnowskie, gmina Skrzyszów; białostockie, gmina Suraż), Średnia (kilka miejscowości).

    Sztab - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztaba - od niemieckiej nazwy osobowej Stabel; por. też gwarowe sztabla ‘stos; skład drewna’.

    Sztaba - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabel - od niemieckiej nazwy osobowej Stabel; por. też gwarowe sztabla ‘stos; skład drewna’.

    Sztabelski - od niemieckiej nazwy osobowej Stabel; por. też gwarowe sztabla ‘stos; skład drewna’.

    Sztaber - od niemieckiej nazwy osobowej Staber.

    Sztaberek - od niemieckiej nazwy osobowej Staber.

    Sztaberski - od niemieckiej nazwy osobowej Staber.

    Sztabert - od niemieckiej nazwy osobowej Staber.

    Sztabik - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabiński - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabkowski - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabla - od niemieckiej nazwy osobowej Stabel; por. też gwarowe sztabla ‘stos; skład drewna’.

    Sztablewski - od niemieckiej nazwy osobowej Stabel; por. też gwarowe sztabla ‘stos; skład drewna’.

    Sztabnicki - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabniecki - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabnik - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabowicz - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabowski - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztabrałowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztabrowski - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztabrucki - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztabryń - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztabulaniec - od sztaba ‘płaska szyna metalowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stab, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego stap, stab ‘laska, kij’.

    Sztac - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztacfajer - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztach - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztachański - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztachel - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztachelek - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztachelski - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztacher - od niemieckiej nazwy osobowej Stecher, ta od średnioniemieckiego Stecher ‘miedziorytnik; szermierz’.

    Sztachera - od niemieckiej nazwy osobowej Stecher, ta od średnioniemieckiego Stecher ‘miedziorytnik; szermierz’.

    Sztacherski - od niemieckiej nazwy osobowej Stecher, ta od średnioniemieckiego Stecher ‘miedziorytnik; szermierz’.

    Sztacheta - od sztacheta ‘listwa w ogrodzeniu drewnianym, dawneij ‘ogrodzenie ze sztachet’.

    Sztachetka - od sztacheta ‘listwa w ogrodzeniu drewnianym, dawneij ‘ogrodzenie ze sztachet’.

    Sztachman - od niemieckiej nazwy osobowej Stachmann, ta od imienia Eustachius.

    Sztachmański - od niemieckiej nazwy osobowej Stachmann, ta od imienia Eustachius.

    Sztachoński - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztachowski - od nazw miejscowych Stachowo, Stachów (kilka wsi).

    Sztaczelski - w grupie nazwisk pochodzących od imion na Sta-, typu Stanisław, może też od imienia Eustachy.

    Sztadler - od niemieckiej nazwy osobowej Städler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stadelaere ‘ten, kto w majątku ma pieczę nad spichrzem, stodołami’.

    Sztafarek - od niemieckiej nazwy osobowej Steffer, ta od imienia Stephanus.

    Sztafel - od niemieckiej nazwy osobowej Steffel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stapfel, staffel ‘stopień, uskok górski’.

    Sztafir - od stafira ‘paradny woźnica’.

    Sztafirna - od stafira ‘paradny woźnica’.

    Sztafirny - od stafira ‘paradny woźnica’.

    Sztafirowski - od stafira ‘paradny woźnica’.

    Sztafrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steffer, ta od imienia Stephanus.

    Sztagiel - od sztaga, z gwarowego staga ‘legar, deska w schodach’.

    Sztagier - od niemieckiej nazwy osobowej Stäger, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo stëc ‘mały mostek, ścieżka’.

    Sztagierski - od niemieckiej nazwy osobowej Stäger, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo stëc ‘mały mostek, ścieżka’.

    Sztaier - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztainert - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztainke - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztainwald - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajdelman - od niemieckiej nazwy osobowej Steidel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiudelin, stude ‘krzew, bylina; penis’.

    Sztajenka - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztajer - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztajerkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztajerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztajerski - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztajger - od niemieckiej nazwy osobowej Steiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’ lub od Steiger ‘sztygar’.

    Sztajgert - od niemieckiej nazwy osobowej Steiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’ lub od Steiger ‘sztygar’.

    Sztajgier - od niemieckiej nazwy osobowej Steiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’ lub od Steiger ‘sztygar’.

    Sztajn - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajnagel - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajnagiel - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajnbach - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajner - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajnerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steiner (t), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steiner ‘układacz kamieni, czyli znakow granicznych na polach’.

    Sztajnert - od niemieckiej nazwy osobowej Steiner (t), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steiner ‘układacz kamieni, czyli znakow granicznych na polach’.

    Sztajnic - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztajnke - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztajnkowski - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztajno - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajnowski - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztajrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztakielski - od niemieckiej nazwy osobowej Stake, ta od średnioniemieckiego stake ‘długa żerdź, tyka’.

    Sztakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Stake, ta od średnioniemieckiego stake ‘długa żerdź, tyka’.

    Sztakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Stake, ta od średnioniemieckiego stake ‘długa żerdź, tyka’.

    Sztal - 1386 od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztala - od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztalak - od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztalik - od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztalinger - od niemieckiej nazwy osobowej Stahling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stehelin, stahelin ‘stalowy’ lub od Stahlinger, ta od nazwy miejscowej Stahle.

    Sztalingier - od niemieckiej nazwy osobowej Stahling, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stehelin, stahelin ‘stalowy’ lub od Stahlinger, ta od nazwy miejscowej Stahle.

    Sztaliński - od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztalka - od stal ‘stop żelaza z węglem’, dawniej też przenośnie ‘biała broń, oręż ze stali’.

    Sztalmach - 1390 od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztalmierski - od nazwy miejscowej Stalmierz (włocławskie, gmina Kikół).

    Sztalmirski - od nazwy miejscowej Stalmierz (włocławskie, gmina Kikół).

    Sztam - od niemieckiej nazwy osobowej Stamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stamme ‘potomek’.

    Sztama - od niemieckiej nazwy osobowej Stamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stamme ‘potomek’.

    Sztambark - 1455 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztambarski - 1437 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztamber - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztamberek - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztamberg - 1467 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztamberski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztambor - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztamborowski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztamborski - 1436 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztambór - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztambrowski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztambulski - od wschodniosłowiańskiego stambuł-, por. rosyjskie Stambułka, białoruska nazwa osobowa Stanibuła, te od nazwy miejscowej Stambuł (= Konstantynopol).

    Sztamburek - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztamburski - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztamm - od niemieckiej nazwy osobowej Stamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stamme ‘potomek’.

    Sztamma - od niemieckiej nazwy osobowej Stamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stamme ‘potomek’.

    Sztampke - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztamski - od nazwy miasta Stama (olsztyńskie, gmina Sorkowity).

    Sztan - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanara - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanbart - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztanbor - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztanborski - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztanc - od niemieckiej nazwy osobowej Stanz, ta od imienia Stanisław.

    Sztancel - 1385 od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztancyl - 1425 od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztand - od niemieckiej nazwy osobowej Stand, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stand ‘wielka beczka’.

    Sztanda - od niemieckiej nazwy osobowej Stand, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stand ‘wielka beczka’.

    Sztandar - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandara - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandarewicz - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandarowicz - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandarowski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandarski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandar-Sztanderski - złożenia brak; Sztandar od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’; Sztanderski od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztander - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandera - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztanders - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztanderski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandke - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Stand, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stand ‘wielka beczka’.

    Sztandkie - od niemieckiej nazwy osobowej Stand, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stand ‘wielka beczka’.

    Sztandor - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandora - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandorowicz - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandorski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandur - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztandura - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztanga - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztange - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’

    Sztanger - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztangerski - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztangert - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztangier - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztangierski - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztangreciak - od stangret ‘woźnica’.

    Sztangret - od stangret ‘woźnica’.

    Sztank - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanka - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanke - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztankiewicz - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanko - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztankowski - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztanowski - od nazwy miejscowej Stanowo (płockie, gmina Bodzanów).

    Sztańc - od niemieckiej nazwy osobowej Stanz, ta od imienia Stanisław.

    Sztańka - od imion złożonych typu Stanisław, Stanimir oraz od stanąć.

    Sztapel - od niemieckiej nazwy osobowej Stapel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stapel ‘słup; fundament’.

    Sztarbała - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztarbała - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztarbałło - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztarbałło - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztarbało - od wschodniosłowiańskiej nazwy osobowej Stawro, ta z greckiego stabros, w wymowie bizantyjskiej stavrós ‘krzyż’.

    Sztarbało - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztarbowski - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztarecki - od nazwy miejscowej Stare (wiele wsi).

    Sztarejko - od stary; w pochodnych też od starać się.

    Sztarek - od stary; w pochodnych też od starać się.

    Sztark - (Pom) od stary; w pochodnych też od starać się.

    Sztarkier - od niemieckiej nazwy osobowej Starker , ta od imion złożonych na Stark-.

    Sztarkman - od niemieckiej nazwy osobowej Starkmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego starc ‘mocny, gwałtowny, silny’.

    Sztarkowski - od stary; w pochodnych też od starać się.

    Sztarmach - 1447 od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztarski - od nazwy miejscowej Stare (wiele wsi).

    Sztaszel - od imion na Sta-, typu Stanisław.

    Sztaszkiewicz - od imion na Sta-, typu Stanisław.

    Sztaszkun - od imion na Sta-, typu Stanisław.

    Sztaudynger - od niemieckiej nazwy osobowej Staudinger, ta z średnio-wysoko-niemieckiego stüdach ‘zarośla, krzaki’, z przyrostkiem odmiejscowym inger.

    Sztaut - od niemieckiej nazwy osobowej Staude, ta z średnio-wysoko-niemieckiego stude ‘krzew, krzak’.

    Sztawiej - w grupie nazwisk pochodzących od staw ‘zbiornik wodny; ruchome połączenie kości’, stawać się ‘zdarzać się’.

    Sztawień - w grupie nazwisk pochodzących od staw ‘zbiornik wodny; ruchome połączenie kości’, stawać się ‘zdarzać się’.

    Sztąber - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztąberek - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztąberski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztąboroski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztąborowski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztąderski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztąpka - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztebel - od niemieckiej nazwy osobowej Stebel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stebelin, stebel ‘kijek, drążek, laseczka’ lub od gwarowego stebel ‘szczebel’, sztebel ‘czop zatykający beczkę’.

    Szteblich - od niemieckiej nazwy osobowej Stebel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stebelin, stebel ‘kijek, drążek, laseczka’ lub od gwarowego stebel ‘szczebel’, sztebel ‘czop zatykający beczkę’.

    Szteblik - od niemieckiej nazwy osobowej Stebel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stebelin, stebel ‘kijek, drążek, laseczka’ lub od gwarowego stebel ‘szczebel’, sztebel ‘czop zatykający beczkę’.

    Szteborowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego srebaere, steber ‘ten, który w sądzie podpowiada rotę przysięgi’.

    Sztec - w grupie nazwisk pochodzących od imienia Stefan.

    Sztech - od stęchły ‘zaplesniały, gnijący’, stęchnąć ‘zaśmierdzieć się’.

    Sztechelek - od stęchły ‘zaplesniały, gnijący’, stęchnąć ‘zaśmierdzieć się’.

    Sztecher - od niemieckiej nazwy osobowej Stecher, ta od średnioniemieckiego Stecher ‘miedziorytnik; szermierz’.

    Sztecherski - od niemieckiej nazwy osobowej Stecher, ta od średnioniemieckiego Stecher ‘miedziorytnik; szermierz’.

    Sztechman - od niemieckiej nazwy osobowej Steckmann.

    Sztechmiler - od niemieckiej nazwy osobowej Steg (e)muller.

    Sztechmiller - od niemieckiej nazwy osobowej Steg (e)muller.

    Sztefa - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztefan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztefek - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szteffer - od niemieckiej nazwy osobowej Steffer, ta od imienia Stephanus.

    Sztefik - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztefka - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztefko - 1614 od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szteger - od niemieckiej nazwy osobowej Steger, ta od apelatywu Steg ‘ścieżka’.

    Sztegner - od niemieckiej nazwy osobowej Steger, ta od apelatywu Steg ‘ścieżka’.

    Sztegryn - od niemieckiej nazwy osobowej Stäger, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo stëc ‘mały mostek, ścieżka’.

    Szteier - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztein - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Szteinke - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztej - od niemieckiej nazwy osobowej Steuk, ta od słowiańskiego stoj.

    Sztejenka - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztejenko - od stajniak ‘budynek przeznaczony dla koni; też od nazwy osobowej Stajn.

    Sztejer - od niemieckiej nazwy osobowej Steier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego steige ‘strome wzniesienie’.

    Sztejka - od niemieckiej nazwy osobowej Steuk, ta od słowiańskiego stoj.

    Sztejke - od niemieckiej nazwy osobowej Steuk, ta od słowiańskiego stoj.

    Sztejko - od niemieckiej nazwy osobowej Steuk, ta od słowiańskiego stoj.

    Sztejkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Steuk, ta od słowiańskiego stoj.

    Sztejn - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejna - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnert - od niemieckiej nazwy osobowej Steiner (t), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steiner ‘układacz kamieni, czyli znakow granicznych na polach’.

    Sztejniec - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnik - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnike - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnkamf - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnkampf - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejno - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejnos - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztejuk - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Sztek - od niemieckiej nazwy osobowej Steck, ta od stecken ‘tkwić’.

    Szteka - od niemieckiej nazwy osobowej Steck, ta od stecken ‘tkwić’.

    Szteke - od niemieckiej nazwy osobowej Steck, ta od stecken ‘tkwić’.

    Sztekel - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Szteker - od niemieckiej nazwy osobowej Stecker.

    Sztekiel - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Sztekier - od niemieckiej nazwy osobowej Stecker.

    Sztekla - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Szteklarski - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Sztekler - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Sztekliński - od niemieckiej nazwy osobowej Steckel.

    Sztekman - od niemieckiej nazwy osobowej Steckmann.

    Sztekmann - od niemieckiej nazwy osobowej Steckmann.

    Sztela - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelak - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelcer - od niemieckiej nazwy osobowej Stelc, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stelze ‘szczudło’; od niemieckiej nazwy osobowej Stelzel.

    Sztelengowski - od nazwy miejscowej Stelągi (siedleckie, gmina Sterdyń).

    Szteler - od niemieckiej nazwy osobowej Stahler, ta od średnioniemieckiego staler ‘sprawdzacz jakości sukna’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Staller, a ta od nazw terenowych Stall ’stajnia, obora, chlew’ lub od białoruskiej nazwy osobowej Staliar.

    Szteler - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelęgowski - od nazwy miejscowej Stelągi (siedleckie, gmina Sterdyń).

    Szteliga - może od niemieckiej nazwy osobowej Stehling, ta od Stahlm ze średnio-wysoko-niemieckeigo stahel, stahl ‘stal’ lub od nazwy miejscowej Stalling.

    Szteliga - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelle - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Szteller - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelma - od niemieckiej nazwy osobowej Stellmann.

    Sztelmach - 1434 od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztelmachowski - od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztelman - od niemieckiej nazwy osobowej Stellmann.

    Sztelmasik - od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztelmaszewski - od stelmach, także stalmach, starnach ‘rzemieślnik wyrabiający drewniane części wozu’.

    Sztelmer - od niemieckiej nazwy osobowej Stemmle, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stameler, stemeler, stemerer ‘jąkała’.

    Sztelnicki - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelter - od niemieckiej nazwy osobowej Stelter, ta od średnio-wysoko-niermieckiego stelter ‘człowiek z drewnianą nogą, chromy, kulawy’.

    Szteluk - od niemieckiej nazwy osobowej Stell, ta od apelatywu Stell ‘pastwisko’ lub od stel ‘styl, stela ‘pomnik nagrobny’.

    Sztelzer - od niemieckiej nazwy osobowej Stelc, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stelze ‘szczudło’; od niemieckiej nazwy osobowej Stelzel.

    Sztembarski - 1416 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztemberg - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztemberk - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztemborowski - od nazwy miejscowej Stębork (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Sztemborski - od nazwy miejscowej Stębork (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Sztemerowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Stemmer.

    Sztempel - 1303 od stempel, ze staropolskiego stempel ‘pręt metalowy,którym ubijano proch w lufie’; piętno na ciele przestępcy; pieczęć’.

    Sztempil - 1445 od stempel, ze staropolskiego stempel ‘pręt metalowy,którym ubijano proch w lufie’; piętno na ciele przestępcy; pieczęć’.

    Sztenbarski - 1429 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztenberg - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztenc - od niemieckiej nazwy osobowej Stanz, ta od imienia Stanisław.

    Sztencel - 1425 od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztencelpop - 1495 od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztencyl - 1416 od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztendal - od niemieckiej nazwy osobowej Stendel, ta od nazwy miejscowej Stendal.

    Sztendel - od niemieckiej nazwy osobowej Stendel, ta od nazwy miejscowej Stendal.

    Sztender - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztendera - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztenderewicz - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztenderowicz - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztenderski - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztendig - od niemieckiej nazwy osobowej Stand, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stand ‘wielka beczka’.

    Sztendor - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztendur - od sztandar, stendar, stender ‘chorągiew, flaga’.

    Sztengel - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztenger - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztengert - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztengiel - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Sztengiert - od niemieckiej nazwy osobowej Stange, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stange ‘żerdź, tyka’.

    Szteniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sten-, por. staropolskie Steno, od imienia Stanisław, Stencel, od niemieckiej nazwy osobowej Sten, od Stein, imię żeńskie Stenia, od Stefania.

    Szteniowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sten-, por. staropolskie Steno, od imienia Stanisław, Stencel, od niemieckiej nazwy osobowej Sten, od Stein, imię żeńskie Stenia, od Stefania.

    Sztenke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sten-, por. staropolskie Steno, od imienia Stanisław, Stencel, od niemieckiej nazwy osobowej Sten, od Stein, imię żeńskie Stenia, od Stefania.

    Szteń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Sten-, por. staropolskie Steno, od imienia Stanisław, Stencel, od niemieckiej nazwy osobowej Sten, od Stein, imię żeńskie Stenia, od Stefania.

    Sztepa - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztepan - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztepiuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztepniuk - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Sztepun - od imienia Stefan, pochodzenia greckiego Stephanos, od stephanus ‘wieniec, korona’. Łacińska forma Stephanus adaptowana była do języka polskiego w dwóch postaciach, starszej Szczepan i nowszej Stefan. Imię znane w Polsce już w XII wieku. Postać Szczepan poświadczona na początku XIII wieku; na Kresach Wschodnich forma Stepan.

    Szter - w grupie nazwisk pochodzących od ster, ze staropolskiego styr ‘przyrząd do kierowania łodzią, statkiem; też od niemieckich nazw osobowych Ster, Stir.

    Szterba - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Szterbicki - zapewne od nazwy miejscowej Styrbiszki (KrPłn).

    Szterger - od niemieckiej nazwy osobowej Stäger, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo stëc ‘mały mostek, ścieżka’.

    Szterm - od stermać się ‘piąć się, wdrapywać się’, styrm ‘sterta, kopa’.

    Szterma - od stermać się ‘piąć się, wdrapywać się’, styrm ‘sterta, kopa’.

    Sztermel - od stermać się ‘piąć się, wdrapywać się’, styrm ‘sterta, kopa’.

    Sztern - od niemieckiej nazwy osobowej Stern, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stërn ‘gwiazda’.

    Szternak - od niemieckiej nazwy osobowej Stern, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stërn ‘gwiazda’.

    Szternal - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Szternel - od trznadel, ze staropolskiego strnadl ‘gatunek ptaka’.

    Szterner - od niemieckiej nazwy osobowej Sterner, ta od nazwy miejscowej Stern.

    Szternicki - od nazwy miejscowej Starniki (Słupskie, gmina Dębnica Kaszubska) lub Sterna (sieradzkie, gmina Brzeźno).

    Szternicki - od niemieckiej nazwy osobowej Stern, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stërn ‘gwiazda’.

    Szternowski - od niemieckiej nazwy osobowej Stern, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stërn ‘gwiazda’.

    Sztet - od niemieckiej nazwy osobowej Stett, ta od średnio-wysoko-niemieckiego staete ‘stały, niezmienny’.

    Sztetil - 1430 od niemieckiej nazwy osobowej Stettel (er), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steel ‘miasteczko’.

    Sztetner - od niemieckiej nazwy osobowej Stettner, ta od nazwy miejscowej Stetten.

    Sztettner - od niemieckiej nazwy osobowej Stettner, ta od nazwy miejscowej Stetten.

    Sztetyłło - od niemieckiej nazwy osobowej Stettel (er), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steel ‘miasteczko’.

    Szteyn - od niemieckiej nazwy osobowej Stein, ta od Stein ‘kamień’.

    Szteyner - od niemieckiej nazwy osobowej Steiner (t), ta od średnio-wysoko-niemieckiego steiner ‘układacz kamieni, czyli znakow granicznych na polach’.

    Sztębara - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztębery - od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztęborowski - od nazwy miejscowej Stębork (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Sztęborski - od nazwy miejscowej Stębork (olsztyńskie, gmina Grunwald).

    Sztęc - od niemieckiej nazwy osobowej Stanz, ta od imienia Stanisław.

    Sztęcel - od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztiber - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztich - od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztiler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztill - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztiller - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztillerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztirm - od stermać się ‘piąć się, wdrapywać się’, styrm ‘sterta, kopa’.

    Sztoba - od niemieckiej nazwy osobowej Stobbe lub Stob, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stouben ‘kurzyć się’.

    Sztoban - od niemieckiej nazwy osobowej Stobbe lub Stob, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stouben ‘kurzyć się’.

    Sztober - od niemieckiej nazwy osobowej Stober, ta od prasłowiańskiego stoborB ‘wojownik’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego stober ‘pies myśliwski’.

    Sztobiecki - od nazwy miejscowej Stobiec (tarnobrzeskie, gmina Iwaniska), Stobiecko (piotrkowskie, gmina Ładzice).

    Sztobiński - od nazw miejscowych Stobno, Stobnica (kilka wsi).

    Sztobnicki - od nazw miejscowych Stobno, Stobnica (kilka wsi).

    Sztoch - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztochaj - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztochmal - od dawnego stochmal ‘pył z mąki w młynie, piekarni itp.’

    Sztochman - od niemieckiej nazwy osobowej Stockmann.

    Sztochmański - od niemieckiej nazwy osobowej Stockmann.

    Sztochniałek - od dawnego stochmal ‘pył z mąki w młynie, piekarni itp.’

    Sztochowicz - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztocki - od nazw miejscowych Stok, Stoki, Stoczek, Stoczki (częste).

    Sztof - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stoff, ta od imienia Christoph; może też od dolnoniemieckiego stof ‘kurz’.

    Sztofer - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stoff, ta od imienia Christoph; może też od dolnoniemieckiego stof ‘kurz’.

    Sztojc - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztojek - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztojka - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztojke - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztojko - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztok - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokajło - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokała - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokałe - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokałko - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokało - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokfisz - 1786 od sztokfisz ‘suszona ryba; dorsz’.

    Sztokinger - od niemieckiej nazwy osobowej Stockinger, ta od nazwy terenowej Stocking ‘miejsce po wyrębie’.

    Sztokingier - od niemieckiej nazwy osobowej Stockinger, ta od nazwy terenowej Stocking ‘miejsce po wyrębie’.

    Sztokiński - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztokman - od niemieckiej nazwy osobowej Stockmann.

    Sztokmański - od niemieckiej nazwy osobowej Stockmann.

    Sztokoło - od niemieckiej nazwy osobowej Stock, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stoc ‘laska, drąg, pałka’ lub od sztok ‘kłoda; źródło, strumień; ocena w szkole’.

    Sztol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztolak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztolc - od niemieckiej nazwy osobowej Stolz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stolz ‘pyszny dumny’.

    Sztolcman - od niemieckiej nazwy osobowej Stolzmann.

    Sztolcmann - od niemieckiej nazwy osobowej Stolzmann.

    Sztoldman - od niemieckiej nazwy osobowej Stolt, ta od średnioniemieckiego stolt, od średnio-wysoko-niemieckiego stolz ‘pyszny dumny’.

    Sztole - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztolek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztoler - od stolarz ‘rzemieślnik wyrabiający przedmioty z drewna’.

    Sztolin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztoll - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztolpa - od słup ‘bal; pień drzewa’.

    Sztoltman - od niemieckiej nazwy osobowej Stolt, ta od średnioniemieckiego stolt, od średnio-wysoko-niemieckiego stolz ‘pyszny dumny’.

    Sztoła - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy stoł-, stol-, por. stół, staropolskie stoła ‘stuła’, niemiecka nazwa osobowa Stoll.

    Sztomber - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztomberek - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztomberski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztomka - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztompa - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztompek - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztomper - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztompka - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztompke - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztompko - od staropolskiego stępa ‘urządzenie do tłuczenia, ubijania; pulapka na niedźwiedzia’, też od stąpać ‘kroczyć, iść’.

    Sztoncel - od niemieckich nazw osobowych Stanzel, Stenzel, te od imienia Stanisław.

    Sztonder - od gwarowego sztondrać, sztondrować ‘krzyczeć na kogoś’.

    Sztondera - od gwarowego sztondrać, sztondrować ‘krzyczeć na kogoś’.

    Sztonderski - od gwarowego sztondrać, sztondrować ‘krzyczeć na kogoś’.

    Sztondora - od gwarowego sztondrać, sztondrować ‘krzyczeć na kogoś’.

    Sztondorowski - od gwarowego sztondrać, sztondrować ‘krzyczeć na kogoś’.

    Sztonek - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztonyk - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztoń - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztop - od stopa ‘dolna część nogi’.

    Sztopel - od stopa ‘dolna część nogi’.

    Sztopka - od stopa ‘dolna część nogi’.

    Sztor - 1503 w grupie nazwisk pochodzących od storzyć się ‘stroić się, upiększać się’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Storr.

    Sztora - w grupie nazwisk pochodzących od storzyć się ‘stroić się, upiększać się’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Storr.

    Sztoracz - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Sztorak - w grupie nazwisk pochodzących od storzyć się ‘stroić się, upiększać się’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Storr.

    Sztorba - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztorbała - w grupie nazwisk pochodzących od dawnego starbać się, starbotać się ‘chwiać się, kołysać się’, por. gwarowe sztarbać się ‘potykać się’.

    Sztorc - 1564 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego storczyć ‘sterczeć’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Storz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego storz ‘pień’; od gwarowego sztorc ‘kant, gzyms’.

    Sztorch - od niemieckiej nazwy osobowej Storch, ta od średnio-wysoko-niemieckiego storch ‘bocian’.

    Sztork - od niemieckiej nazwy osobowej Stork, ta od średnio-wysoko-niemieckiego storc ‘bocian’

    Sztorm - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Sztormke - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Sztormkie - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Sztormowski - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Sztos - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew; może też od średnio-wysoko-niemieckiego sto? ‘kłótnia, zatarg’.

    Sztosz - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew; może też od średnio-wysoko-niemieckiego sto? ‘kłótnia, zatarg’; od niemieckiej nazwy osobowej Stosch.

    Sztoszek - od imion na Sto-, typu Stoisław, Stoigniew; może też od średnio-wysoko-niemieckiego sto? ‘kłótnia, zatarg’.

    Sztój - w grupie nazwisk pochodzących od stojać, stać, też od imion złożonych typu Stoisław, Stoigniew.

    Sztrach - od strach ‘niepokoj’, strachać ‘bać się’.

    Sztraf - od niemieckiej nazwy osobowej Straff ,ta od średnio-wysoko-niemieckiego straf ‘napięty, srogi; ostry’, także’ energiczny sprężysty’ lub od Straffe ‘kara’.

    Sztraj - od strajać ‘stroić’; od strajk ‘zaprzestanie pracy jako forma walki o zrealizowanie żądań’ .

    Sztrajch - od niemieckiej nazwy osobowej Streich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego strich ‘uderzenie, cios’.

    Sztrajt - od niemieckiej nazwy osobowej Streit, ta od średnio-wysoko-niemieckiego strit ‘spór, sprzeczka’.

    Sztrak - od gwarowego straka ‘sroka’, od czeskiego i słowackiego stroka ‘sroka’.

    Sztrake - od gwarowego straka ‘sroka’, od czeskiego i słowackiego stroka ‘sroka’.

    Sztral - od niemieckiej nazwy osobowej Strahl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stral ‘promień, wytrysk’, też od gwarowego stral ‘diabeł’.

    Sztrall - od niemieckiej nazwy osobowej Strahl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stral ‘promień, wytrysk’, też od gwarowego stral ‘diabeł’.

    Sztram - od strama ‘poprzeczna belka w saniach’.

    Sztramko - od strama ‘poprzeczna belka w saniach’.

    Sztramkowski - od strama ‘poprzeczna belka w saniach’.

    Sztramowski - od strama ‘poprzeczna belka w saniach’.

    Sztramski - od strama ‘poprzeczna belka w saniach’.

    Sztranek - od gwarowego stranie ‘wymioty’ lub od stranek ‘strach na wróble’; może też od czeskiego i słowackiego strana ‘strona’.

    Sztranko - od gwarowego stranie ‘wymioty’ lub od stranek ‘strach na wróble’; może też od czeskiego i słowackiego strana ‘strona’.

    Sztraub - od niemeickich nazw osobowych Straub (e), Streub, te od średnio-wysoko-niemieckiego struben ‘sztywno się jeżyć (o włosach)’.

    Sztrauba - od niemeickich nazw osobowych Straub (e), Streub, te od średnio-wysoko-niemieckiego struben ‘sztywno się jeżyć (o włosach)’.

    Sztraubaum - od niemeickich nazw osobowych Straub (e), Streub, te od średnio-wysoko-niemieckiego struben ‘sztywno się jeżyć (o włosach)’.

    Sztraube - od niemeickich nazw osobowych Straub (e), Streub, te od średnio-wysoko-niemieckiego struben ‘sztywno się jeżyć (o włosach)’.

    Sztrauch - od niemieckiej nazwy osobowej Strauch, ta od średnio-wysoko-niemieckiego struch ‘krzew’.

    Sztraus - od niemieckiej nazwy osobowej Strauss, ta od średnio-wysoko-niemieckiego struz ‘ptak struś; powstanie, walka’.

    Sztreit - od niemieckiej nazwy osobowej Streit, ta od średnio-wysoko-niemieckiego strit ‘spór, sprzeczka’.

    Sztreja - od niemieckiej nazwy osobowej Strey, ta od nazwy miejscowej Streu lub od słowiańskich nazw osobowych typu Strzeżysław.

    Sztrejan - od niemieckiej nazwy osobowej Strey, ta od nazwy miejscowej Streu lub od słowiańskich nazw osobowych typu Strzeżysław.

    Sztreker - od niemieckiej nazwy osobowej Strecker, ta od średnioniemieckiego strecken ‘naciągać, rozciągać’.

    Sztrekier - od niemieckiej nazwy osobowej Strecker, ta od średnioniemieckiego strecken ‘naciągać, rozciągać’.

    Sztrenga - od gwarowego strąg ‘pstrąg’, strąga ‘ogrodzone miejsce na polu lub w lesie przeznaczone dla owiec’.

    Sztroba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy strob-, por. staropolskie postrobić ‘posilic, wzmocnić’, czeskie ostrabiti se ‘odzyskać siły’.

    Sztrobel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy strob-, por. staropolskie postrobić ‘posilic, wzmocnić’, czeskie ostrabiti se ‘odzyskać siły’.

    Sztrof - od niemieckiej nazwy osobowej Straff ,ta od średnio-wysoko-niemieckiego straf ‘napięty, srogi; ostry’, także’ energiczny sprężysty’ lub od Straffe ‘kara’.

    Sztrofowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Straff ,ta od średnio-wysoko-niemieckiego straf ‘napięty, srogi; ostry’, także’ energiczny sprężysty’ lub od Straffe ‘kara’.

    Sztrojan - w grupie nazwisk pochodzącyh od stroić, dawniej ‘czynić, robić’, też ‘upiększać, ubierać’.

    Sztrom - od stromy ‘pochyły’, strom ‘zbocze’.

    Sztromke - od stromy ‘pochyły’, strom ‘zbocze’.

    Sztromkie - od stromy ‘pochyły’, strom ‘zbocze’.

    Sztromko - od stromy ‘pochyły’, strom ‘zbocze’.

    Sztromski - od stromy ‘pochyły’, strom ‘zbocze’.

    Sztrubel - od niemieckiej nazwy osobowej Strube, ta od średnio-wysoko-niemieckiego struben ‘sterczeć’; od niemieckiej nazwy osobowej Strubel.

    Sztrum - w grupie nazwisk pochodzących od strumień, strumyk; może też od podstawy strom-, ze zmianą om- w um-, jak w gwarowym słuma ‘słoma’.

    Sztrumf - od niemieckiej nazwy osobowej Strumpf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego strumpf ‘pniak’.

    Sztrumpf - od niemieckiej nazwy osobowej Strumpf, ta od średnio-wysoko-niemieckiego strumpf ‘pniak’.

    Sztrumski - w grupie nazwisk pochodzących od strumień, strumyk; może też od podstawy strom-, ze zmianą om- w um-, jak w gwarowym słuma ‘słoma’.

    Sztrunk - od niemieckich nazw osobowych Strunge, Strunk, te od średnio-wysoko-niemieckiego strunc ‘pniak’.

    Sztrybelski - od strzybać ‘pić coś gęstego, chłeptać’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Strieb.

    Sztrybicki - od strzybać ‘pić coś gęstego, chłeptać’ lub też od niemieckiej nazwy osobowej Strieb.

    Sztrygiel - od niemieckich nazw osobowych Strieg (e)l, Strigl, te od średnio-wysoko-niemieckiego strigel ‘zgrzebło’.

    Sztrygler - od niemieckich nazw osobowych Strieg (e)l, Strigl, te od średnio-wysoko-niemieckiego strigel ‘zgrzebło’.

    Sztryk - od stryk, ze staropolskiego ‘stryj’, od strykać ‘stoczyć’.

    Sztryl - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Sztryloch - od strzała ‘pocisk wypuszczany z łuku’, strzelać.

    Sztuba - od sztuba, stuba ‘izba, pokoj; niższa klasa w szkole’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stube, ta od średnioniemieckiego stubbe ‘kurz, pył, proch’.

    Sztubacki - od sztuba, stuba ‘izba, pokoj; niższa klasa w szkole’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stube, ta od średnioniemieckiego stubbe ‘kurz, pył, proch’.

    Sztube - od sztuba, stuba ‘izba, pokoj; niższa klasa w szkole’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stube, ta od średnioniemieckiego stubbe ‘kurz, pył, proch’.

    Sztubecki - od sztuba, stuba ‘izba, pokoj; niższa klasa w szkole’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stube, ta od średnioniemieckiego stubbe ‘kurz, pył, proch’.

    Sztubel - od sztuba, stuba ‘izba, pokoj; niższa klasa w szkole’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stube, ta od średnioniemieckiego stubbe ‘kurz, pył, proch’.

    Sztuber - od niemieckiej nazwy osobowej Stuber.

    Sztubert - od niemieckiej nazwy osobowej Stuber.

    Sztubiński - od nazwy miejscowej Stubno (przemyskie, gmina Stubno).

    Sztuc - od niemieckiej nazwy osobowej Stutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuz, stutz ‘uderzenie, pchnięcie’.

    Sztuce - od niemieckiej nazwy osobowej Stutz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuz, stutz ‘uderzenie, pchnięcie’.

    Sztuchel - od gwarowego stuchły ‘stęchły’ lub od gwarowego stuchlić ‘zmiąć, zbrudzić’.

    Sztuchlik - od gwarowego stuchły ‘stęchły’ lub od gwarowego stuchlić ‘zmiąć, zbrudzić’.

    Sztuchliński - od gwarowego stuchły ‘stęchły’ lub od gwarowego stuchlić ‘zmiąć, zbrudzić’.

    Sztuciński - od nazwy miejscowej Stuczyn (KrW).

    Sztucki - od nazwy miejscowej Sztuki (kilka miejscowości).

    Sztuczka - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczkiewicz - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczko - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczkowski - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczuński - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczyk - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’; od sztuczka.

    Sztuczyński - od nazwy miejscowej Stuczyn (KrW).

    Sztuder - od niemieckiej nazwy osobowej Studer.

    Sztuderowski - od niemieckiej nazwy osobowej Studer.

    Sztudr - od niemieckiej nazwy osobowej Studer.

    Sztudrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Studer.

    Sztuflik - od niemieckiej nazwy osobowej Stuff, ta od imienia Christophorus lub od stuf, sztof ‘rosyjska miara pojemności’.

    Sztuft - od niemieckiej nazwy osobowej Stuff, ta od imienia Christophorus lub od stuf, sztof ‘rosyjska miara pojemności’.

    Sztuk - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztuka - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukała - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukało - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukar - od niemieckiej nazwy osobowej Stücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuck (e), stücke ‘część kawałka ziemi’, por. też szturarz ‘spryciarz’.

    Sztukarewski - od niemieckiej nazwy osobowej Stücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuck (e), stücke ‘część kawałka ziemi’, por. też szturarz ‘spryciarz’.

    Sztukas - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztuke - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukert - od niemieckiej nazwy osobowej Stücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuck (e), stücke ‘część kawałka ziemi’, por. też szturarz ‘spryciarz’.

    Sztukiecki - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukiel - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukiert - od niemieckiej nazwy osobowej Stücker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuck (e), stücke ‘część kawałka ziemi’, por. też szturarz ‘spryciarz’.

    Sztukiewicz - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukin - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztuko - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukow - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztukowski - od sztuka ‘twórczość z dziedziny sztuk pięknych; umiejętność, biegłość; pojedynczy egzemplarz’.

    Sztul - w grupie nazwisk pochodzących od stulić ‘zamknąć, skulić’, też od stuła ‘część stroju liturgicznego kapłana katolickiego’, dawniej też ‘pas u siodła rycerskiego’.

    Sztulc - od niemieckiej nazwy osobowej Stolz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stolz ‘pyszny dumny’.

    Sztulczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Stolz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stolz ‘pyszny dumny’.

    Sztuler - od niemieckiej nazwy osobowej Stuhler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuoler ‘rzemieślnik wyrabiający krzesła, także z trzciny’.

    Sztuller - od niemieckiej nazwy osobowej Stuhler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stuoler ‘rzemieślnik wyrabiający krzesła, także z trzciny’.

    Sztulpa - od litewskiej nazwy osobowej Stalba.

    Sztuła - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od stulić ‘zamknąć, skulić’, też od stuła ‘część stroju liturgicznego kapłana katolickiego’, dawniej też ‘pas u siodła rycerskiego’.

    Sztum - 1766 od nazwy miasta Sztum (elbląskie) lub od sztum ‘papieros; prącie’.

    Sztumber - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztumberski - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztumbrowicz - od stąpor ‘tłuczek’.

    Sztumer - od niemieckiej nazwy osobowej Stümmer.

    Sztumiak - od nazwy miasta Sztum (elbląskie).

    Sztumowicz - od nazwy miasta Sztum (elbląskie).

    Sztumski - od nazwy miasta Sztum (elbląskie).

    Sztun - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztunder - od gwarowego sztunder ‘duży kawał chleba’, sztundrować ‘wymyślać, zgrywać się’.

    Sztunderski - od gwarowego sztunder ‘duży kawał chleba’, sztundrować ‘wymyślać, zgrywać się’.

    Sztuniak - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztuń - od staropolskiego ston ‘nacięcie, ślad po uderzeniu’ lub od stonąć ‘utonąć’.

    Sztupaj - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztupalski - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztupecki - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztupek - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztupiec - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztupla - w grupie nazwisk pochodzących od stupać, od gwarowego stupa ‘stępa’.

    Sztur - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Sztura - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturacz - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturamski - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturas - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturc - od niemieckiej nazwy osobowej Sturz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sturz ‘spadek, upadek’.

    Szturcel - od niemieckiej nazwy osobowej Sturz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sturz ‘spadek, upadek’.

    Szturch - od szturchać, szurgać ‘trącać, uderzać’.

    Szturgiewicz - od szturchać, szurgać ‘trącać, uderzać’.

    Szturm - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturma - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmaj - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturman - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturman - od sztorman, szturmann ‘oficer okrętowy’.

    Szturmiak - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmiński - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmo - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmowicz - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmowski - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturmski - od niemieckich nazw osobowych Storm, Sturm, lub od sztorm, dawniej szturm ‘silny wiatr na morzu’.

    Szturna - od gwarowego szurnąć ‘uderzyć silnie rogami’.

    Szturno - od gwarowego szurnąć ‘uderzyć silnie rogami’.

    Szturnoga - od gwarowego szurnąć ‘uderzyć silnie rogami’.

    Szturny - od gwarowego szurnąć ‘uderzyć silnie rogami’.

    Szturo - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturomski - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturycz - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturyło - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturyn - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Szturz - od gwarowego szurać ‘potrącać’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Stuhr, ta od średnioniemieckiego stur ‘sztywny, twardy, nieprzyjazny’.

    Sztuszyński - od stus ‘uderzenie; część koła u wozu’, stusić ‘zdusić’.

    Sztuwe - od niemieckiej nazwy osobowej Stuve, ta od stuve ‘reszta, ostatek’.

    Sztwiernia - od ćwiertnia, czwiertnia ‘dawna miara objętości, cztery korce’.

    Sztwiertnia - od ćwiertnia, czwiertnia ‘dawna miara objętości, cztery korce’.

    Sztyba - w grupie nazwisk pochodzących od styba ‘stępa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stieb.

    Sztybalski - w grupie nazwisk pochodzących od styba ‘stępa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stieb.

    Sztybe - w grupie nazwisk pochodzących od styba ‘stępa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stieb.

    Sztybek - w grupie nazwisk pochodzących od styba ‘stępa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stieb.

    Sztybel - od stybel ‘but’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiebel.

    Sztybełko - od stybel ‘but’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiebel.

    Sztyber - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztybierz - 1472 od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztyblewicz - od stybel ‘but’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiebel.

    Sztyblewski - od stybel ‘but’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiebel.

    Sztybor - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztyborski - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztybór - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztybrych - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztybur - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztyburka - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztyburski - od niemieckiej nazwy osobowej Stieber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stieben ‘szybko biegać; wzniecać kurz’.

    Sztyc - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztych - 1628 od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztycharz - od niemieckiej nazwy osobowej Sticher lub od sztycharz ‘rytownik’.

    Sztychiwicz - 1631 od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztychler - od niemieckiej nazwy osobowej Stichler.

    Sztychna - od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztychno - od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztychny - od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztychoń - 1786 od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztychowski - 1660 od niemieckiej nazwy osobowej Stich, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stich ‘ukłucie; miejsce spadziste’ lub od sztych ‘szpic, ostry koniec; pchnięcie białą bronią; obraz wyryty na płycie metalowej lub drewnianej’, dawniej ‘handel wymienny’.

    Sztyga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy styg-, por. stygnąć, styg ‘zimna woda’.

    Sztygar - 1315 od sztygar, ze staropolskiego stygar ‘przełożonyc oddziału w kopalni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiger.

    Sztyger - 1393 od sztygar, ze staropolskiego stygar ‘przełożonyc oddziału w kopalni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiger.

    Sztygiel - od sztygiel ‘dziób bociana’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiegel.

    Sztygier - od sztygar, ze staropolskiego stygar ‘przełożonyc oddziału w kopalni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiger.

    Sztygir - 1407 od sztygar, ze staropolskiego stygar ‘przełożonyc oddziału w kopalni’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stiger.

    Sztyglic - 1478 od niemieckiej nazwy osobowej Stiglitz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stigeliz, stigliz ‘szczygieł’.

    Sztygowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy styg-, por. stygnąć, styg ‘zimna woda’.

    Sztyk - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztyka - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztykalski - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztykel - od niemieckiej nazwy osobowej Stickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stickel ‘zaostrzony pal’, por. też gwarowe sztykiem ‘resztka papierosa po wypaleniu’.

    Sztykelski - od niemieckiej nazwy osobowej Stickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stickel ‘zaostrzony pal’, por. też gwarowe sztykiem ‘resztka papierosa po wypaleniu’.

    Sztykgold - od niemieckiej nazwy osobowej Stickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stickel ‘zaostrzony pal’, por. też gwarowe sztykiem ‘resztka papierosa po wypaleniu’.

    Sztykiel - od niemieckiej nazwy osobowej Stickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stickel ‘zaostrzony pal’, por. też gwarowe sztykiem ‘resztka papierosa po wypaleniu’.

    Sztykla - od niemieckiej nazwy osobowej Stickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego stickel ‘zaostrzony pal’, por. też gwarowe sztykiem ‘resztka papierosa po wypaleniu’.

    Sztykow - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztykowicz - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztykowski - w grupie nazwisk pochodzących od stykać ‘powodować zwarcie, zetknięcie’, styk ze staropolskiego ‘narzędzie do zgarniania ziemi z pługa; istyk; kozica’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stick.

    Sztyl - 1603 w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztylak - 1794 w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztyler - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztylerowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztyliński - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztylka - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztylke - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztylko - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztyller - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Stiller, ta od nazwy miejscowej Still, Stille lub od średnio-wysoko-niemieckiego stillen ‘uspokajać, uciszać’ lub od nazwy osobowej Stieler, a ta od średnio-wysoko-niemieckiego stiel ‘rękojeść; łodyga’.

    Sztyloch - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztylowski - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztyła - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztyłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od sty, sztyll ‘rylec pisarski; rękojeść łopaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Stille.

    Sztym - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztyma - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztymala - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztymalski - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztymbarg - 1467 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztymberg - 1467 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztymberski - 1418 od niemieckiej nazwy osobowej Steinberg lub od nazwy miejscowej Stamberg, dziś Stążki (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Sztymela - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztymelski - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztymolski - od niemieckiej nazwy osobowej Stimm, ta od nazwy miejscowej Stemmen, możliwe też od średnio-wysoko-niemieckiego stimme ‘glos’ lub od styma ‘estyma, powaga, cześć’.

    Sztyna - od gwarowego styna ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stien, ta od imienia Augustinus.

    Sztynek - od gwarowego styna ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stien, ta od imienia Augustinus.

    Sztynio - od gwarowego styna ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stien, ta od imienia Augustinus.

    Sztynyk - od gwarowego styna ‘gatunek ryby’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Stien, ta od imienia Augustinus.

    Sztypa - od stypa ‘uczta pogrzebowa’.

    Sztypar - od niemieckiej nazwy osobowej Stipper, ta od imion złożonych Stidbald, Stidberth.

    Sztyper - od niemieckiej nazwy osobowej Stipper, ta od imion złożonych Stidbald, Stidberth.

    Sztypka - od stypa ‘uczta pogrzebowa’.

    Sztypok - od stypa ‘uczta pogrzebowa’.

    Sztypuk - od stypa ‘uczta pogrzebowa’.

    Sztyrak - w grupie nazwisk pochodzących od ster, ze staropolskiego styr ‘przyrząd do kierowania łodzią, statkiem; też od niemieckich nazw osobowych Ster, Stir.

    Sztyrba - od szczerba, ze staropolskiego szczyrba ‘miejsce powstałe po odpadnięciu czegoś, wyrwa’ (pod wpływem języka słowackiego).

    Sztyrbicki - zapewne od nazwy miejscowej Styrbiszki (KrPłn).

    Sztyrc - od sterczeć ‘tkwić w miejscu; wystawać nad coś’, też od sterkać ‘utykać’.

    Sztyrek - w grupie nazwisk pochodzących od ster, ze staropolskiego styr ‘przyrząd do kierowania łodzią, statkiem; też od niemieckich nazw osobowych Ster, Stir.

    Sztyren - od sterany ‘przepracowany, zmęczony; zniszczony; roztrwoniony’.

    Sztyruk - w grupie nazwisk pochodzących od ster, ze staropolskiego styr ‘przyrząd do kierowania łodzią, statkiem; też od niemieckich nazw osobowych Ster, Stir.

    Szub - 1664 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szuba - 1386 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szuba-Jabłoński - złożenia brak; Szuba 1386 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’; Jabłoński 1400 od nazw miejscowych Jabłonna, Jabłonie (kilka wsi).

    Szubaka - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubal - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubala - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubalak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubała - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szuban - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubański - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szuba-Paszkiewicz - złożenia brak; Szuba 1386 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’; Paszkiewicz od imion na Pa-, typu Paweł, Pakosław lub od apelatywów typu pasza.

    Szubar - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubara - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubarczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubarczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubarga - od szubarga ‘brudas, obdartus’.

    Szubarkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubart - 1453 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubartowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubartowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubek - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubel - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubela - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelek - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelka - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelko - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelok - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubelski - 1756 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szuben - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szuber - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuberga - od szubarga ‘brudas, obdartus’.

    Szuberi - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuberlak - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuberłowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuberski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubert - 1419 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuberta - 1578 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubertowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubertowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubiak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubicki - od nazwy miejscowej Szubice (KrW).

    Szubicz - 1455 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiczuk - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiela - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubielak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubielewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubielko - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubielski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubieniecki - od nazwy miejscowej Stubno (przemyskie, gmina Stubno).

    Szubierajski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubiga - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubik - 1579 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubin - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubina - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiniak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiński - od nazwy miejscowej Stubno (przemyskie, gmina Stubno).

    Szubirt - 1396 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubis - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubisz - 1798 w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiszewski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubiś - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Subel.

    Szubka - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubko - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubladowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szublak - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szuborczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuborski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubos - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubowski - w grupie nazwisk pochodzących od szuba ‘wierzchnie okrycie podbite futrem’; por. też gwarowe szubać ‘pchać, posuwać powodując szmer’.

    Szubra - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szubski - 1386 od nazwy miejscowej Szubsk (płockie, gmina Krośniewice).

    Szuc - 1396 od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuca - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuch - od suchy.

    Szuchaj - 1793 od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuchaja - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuchajewski - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuchajło - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuchajski - od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuchalski - od suchy.

    Szuchałowicz - od suchy.

    Szuchan - od suchy.

    Szuchart - od niemieckiej nazwy osobowej Schuchart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuochworthe ‘szewc’.

    Szuchatowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuchart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuochworthe ‘szewc’.

    Szuchecki - od nazwy miejscowej Suchocin (warszawskie, gmina Jabłonna; siedleckie, gmina Łuków).

    Szuchiewicz - od suchy.

    Szuchiński - od nazwy miejscowej Suchiny (KrW).

    Szuchmacher - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szuchmielski - od gwarowego suchmiel, suchmiał ‘człowiek suchy’.

    Szuchmilski - od gwarowego suchmiel, suchmiał ‘człowiek suchy’.

    Szuchner - od niemieckiej nazwy osobowej Suchner, ta od nazwy miejscowej Suchan.

    Szuchniak - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchnicki - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchniecki - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchniewicz - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchnik - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchnowicz - od gwarowego suchnąć, suchny, suchniały ‘suchy, jałowy’.

    Szuchowicz - od suchy.

    Szuchowski - od suchy.

    Szucht - od suchy.

    Szuchta - 1580 od suchy; od gwarowego szuchta ‘febra’.

    Szuchy - od suchy.

    Szuchyło - od suchy.

    Szuciak - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuciaków - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucień - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucik - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuciło - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucin - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucinis - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuciński - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucio - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucki - od nazwy miejscowej Szucie (włocławskie, gmina Skrwilno).

    Szucko - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szucza - od szukać.

    Szuczka - od szukać.

    Szuć - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szućko - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuda - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudaj - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudajski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudak - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudarek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudarkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudarski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudej - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudeja - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudejko - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudek - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudel - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudelski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szuder - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudera - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szuderek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szuderowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szuderski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudko - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudkowski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudlarek - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudlarz - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudleń - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudlich - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudlo - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudło - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudłowski - od gwarowego skudlić ‘zezować’, szudławy ‘zezowaty’.

    Szudniak - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Szudnik - od wschodniosłowiańskiego sudnik ‘rodzaj szafy kuchennej’.

    Szudok - (Śl) od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudorek - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudorowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudra - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrak - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrawa - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrawski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrawy - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrych - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szudyga - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudyla - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudyła - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudziak - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzianis - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzich - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzichowski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudziechowski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzik - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzikowski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudziński - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzkowski - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szudzyński - od gwarowego szuda ‘odchody’, ze staropolskiego szudzić ‘szydzić’.

    Szufa - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufan - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufar - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Szufarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Szufarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Szufel - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuff - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufik - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufirowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffer.

    Szufla - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflada - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Szufladowcz - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Szufladowicz - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Szufladowski - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Szuflak - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuvel ‘szufla, łopata’.

    Szuflat - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szufleński - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szufler - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuvel ‘szufla, łopata’.

    Szuflerski - od niemieckiej nazwy osobowej Schuffler, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuvel ‘szufla, łopata’.

    Szuflet - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szufleta - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szufletowski - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szuflewski - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflic - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflica - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflicki - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflida - od szuflada ‘wysuwana część mebla’.

    Szuflik - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflikowski - od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szufliński - 1732 od szufla ‘rodzaj łopaty; róg łosia’.

    Szuflita - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szuflitowski - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szufłat - od suflet ‘pieczona legumina ze słodką masą’ lub od szufleta, sufleta ‘sufler, podpowiadacz’.

    Szufnik - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schuff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuofe ‘wiadro na wodę’.

    Szufraga - od sufragan ‘biskup pomocniczy ordynariusza diecezji’.

    Szufranek - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szufranowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szufranowski - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szufrański - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szufreida - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szufreyda - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szufryd - od niemieckich nazw osobowych Siegfried, Sigifrith.

    Szufryn - od szufryn ‘złota moneta hiszpańska’.

    Szuft - od niemieckiej nazwy osobowej Schuft, ta zapewne ze starowysokoniemieckiego scuft ‘czub, czupryna’.

    Szufta - od niemieckiej nazwy osobowej Schuft, ta zapewne ze starowysokoniemieckiego scuft ‘czub, czupryna’.

    Szugacz - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugaj - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugajew - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugajow - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugajów - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugało - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugan - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szugier - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Szugiera - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Szugiero - od górnoniemieckiej nazwy osobowej Suger, ta od górnoniemieckiego schuer ‘szewc’.

    Szuglicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szuglo - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szuhaj - 1528 od szuchaj, suchaj ‘parobczak’.

    Szuhalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szuhart - od niemieckiej nazwy osobowej Schuchart, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuochworthe ‘szewc’.

    Szuhyta - od niemieckiej nazwy osobowej Schug, ta od górnoniemieckiego schug (g), wysokoniemieckiego schouch ‘but’, por. też gwarowe sugać ‘skakać’.

    Szuj - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szuja - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujak - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujder - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujecki - od nazwy miejscowej Sójki (kilka miejscowości).

    Szujewski - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujka - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szujka - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujkowski - od soja, sojka, sójka ‘ptak z rodziny krukowatych’.

    Szujkowski - od szuja ‘szubrawiec’, dawniej ‘hałastra, bałagan’, suja ‘materiał do naprawiania łodzi’.

    Szujski - od nazwy miasta Szuja (KrW).

    Szuk - od szukać.

    Szuka - od szukać.

    Szukacz - od szukać.

    Szukaj - od szukać.

    Szukajło - od szukać.

    Szukajłow - od szukać.

    Szukal - od szukać.

    Szukala - od szukać.

    Szukalak - od szukać.

    Szukale - od szukać.

    Szukalewicz - od szukać.

    Szukalla - od szukać.

    Szukalski - 1726 od szukać.

    Szukaluk - od szukać.

    Szukał - od szukać.

    Szukała - od szukać.

    Szukałczyk - od szukać.

    Szukało - od szukać.

    Szukałowicz - od szukać.

    Szukałowski - od szukać.

    Szukaniec - od szukać.

    Szukany - od szukać.

    Szukański - od szukać.

    Szukay - od szukać.

    Szukiel - od szukać.

    Szukieła - od szukać.

    Szukiełło - od szukać.

    Szukiełojc - od szukać.

    Szukiełojć - od szukać.

    Szukiełowicz - od szukać.

    Szukiennik - (Śl) od suknia ‘wierzchni strój kobiecy, dawniej też męski; ubiór, ubranie’, sukno ‘gruba tkanina wełniana’; od sukiennik ‘tkacz; handlarz suknem’.

    Szukiewicz - od szukać.

    Szukiewicz-Szarkas - złożenia brak; Szukiewicz od szukać; Szarkas od staropolskiego sarkać, szarkać ‘siorbac, chlipać’, później ‘utyskiwać’.

    Szukina - od szukać.

    Szukiński - od szukać.

    Szukow - od szukać.

    Szukowski - od szukać.

    Szuks - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szuksta - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szukstul - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szukszło - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szukszta - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szuksztal - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szuksztel - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szukszto - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szuksztul - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szuksztyl - od litewskiej nazwy osobowej Szukszta.

    Szukuć - od szukać.

    Szukul - od szukać.

    Szukulski - od szukać.

    Szul - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szula - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulac - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulaczkowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulaczuk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulaj - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulajewski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulakiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulakowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szular - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szularczuk - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szularecki - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szularek - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szularowski - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szularz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulas - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulasa - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulasz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulata - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulatycki - od nazwy miejscowej Sulatycze (KrW).

    Szulawa - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulawiak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulawski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulbiński - od nazwy miejscowej Sulbiny (siedleckie, gmina Garwolin).

    Szulborski - 1640 od nazwy miejscowej Szulborze, dawniej Suliborze (łomżyńskie, gmina Zaręby Kościelne), Szulibory (płockie, gmina Staroźreby).

    Szulc - 1619 od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulca - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulc-Cholnicki - złożenia brak; Szulc 1619 od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz; Cholnicki brak.

    Szulc-Cieplicki - złożenia brak; Szulc 1619 od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz; Cieplicki od nazwy miejscowej Ciepliny (wlocławskie, gmina Izbica Kujawska).

    Szulce - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulcek - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulcewski - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulcha - od niemieckiej nazwy osobowej Sulch, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sulgen ‘umazany błotem’.

    Szulchaczewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sulch, ta ze średnio-wysoko-niemieckiego sulgen ‘umazany błotem’.

    Szulcik - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulcki - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulc-Nowak - złożenia brak; Szulc 1619 od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz; Nowak 1335 od nowy; od nowak ‘człowiek nowy, przybysz’.

    Szulczak - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczek - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczewski - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczik - (Pom) od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczycki - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczyk - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulczyński - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulec - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulej - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulejewski - od nazw miejscowych Sulejow, Sulejewo (kilka miejscowości).

    Szulejko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulejowski - od nazw miejscowych Sulejow, Sulejewo (kilka miejscowości).

    Szulek - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuleka - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuleko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulencki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Szulepa - od wschodniosłowiańskiego szulepa ‘leworęki’.

    Szuler - 1617 od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szuleracki - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulerecki - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulerowicz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulerski - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulerz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szuleszko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuleta - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulew - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulewa - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulewski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulęcki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Szulędzki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Szulęga - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulęta - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulga - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgacz - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgaczewicz - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgaczyk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgan - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulganik - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulganiuk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulge - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgenia - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgeniuk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgicz - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgicz-Noga - złożenia brak; Szulgicz od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’; Noga 1392 od noga.

    Szulgienia - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgin - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulginia - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgo - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgostowski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Szulgowicz - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulgowski - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulhaczewicz - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulhan - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulhaniuk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulich - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulichowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulierz - od szuler, por. też szulerz, sulerz ‘oszust, hazardzista’, może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuller (t).

    Szulig - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuliga - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuligostowski - od nazwy miejscowej Sulgostów (radomskie, gmina Klwów).

    Szulik - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuliko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulikowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulim - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Szulima - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Szulimowicz - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Szulimowski - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Szulimski - od imienia złożonego Sulimir, notowanego w Polsce od XI w.

    Szulin - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuliniewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulinowicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuliński - od nazwy miejscowej Sulin (poznańskie, gmina Kłecko).

    Szulist - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulisz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuliszewski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulita - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulitko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulka - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulkiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulkin - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulkowski - od nazw miejscowych typu Sułkowice, Sułków, Sułkowo.

    Szulma - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulman - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmaniewicz - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmaniuk - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmann - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmanowicz - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmański - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmiński - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulmowski - od niemieckich nazw osobowych Schulmann, Scholmann, te od średnio-wysoko-niemieckiego scholle, schulle ‘gruda ziemi, darnina’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schulle ‘grubianin, gbur’.

    Szulowski - od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Szulski - od nazwy miejscowej Szuły (KrW).

    Szult - od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szulta - od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szulte - od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szultek - od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szulte-Nele - złożenia brak; Szulte od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’; Nele od imienia Kornel, od niemieckich nazw osobowych Nell, Nelle, te od średnio-wysoko-niemieckiego nëlle ‘głowa’.

    Szulter - od niemieckiej nazwy osobowej Solter, ta od średnioniemieckiego solter ‘sprzedawca soli’.

    Szultis - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szultk - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szultka - od niemieckiej nazwy osobowej Schult, ta od średnioniemieckiego schulthete, schulte ‘wójt, sołtys’.

    Szultz - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szuluk - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulysz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szulz - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szulzyk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżuk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżuka - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżyca - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżycki - od nazwy miejscowej Szulżycze (KrW).

    Szulżycki - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżyk - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szulżyński - od wschodniosłowiańskiego šulga ‘lewa ręka’, por. gwarowe szulga ‘kość’.

    Szuł - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szuła - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułajew - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułak - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułakiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułakowski - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułc - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułcik - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułczewski - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułczuk - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułczyk - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułczyński - od niemieckiego apelatywu Schulze ‘wójt, sołtys’ i nazw osobowych Schultz, Schulz.

    Szułdrzyński - od szołdra, sołodra ‘szynka wieprzowa, słonina; tyłek’, też ‘złodziej; Szwab’.

    Szułecki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Szułejko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułek - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułęcki - od nazwy miejscowej Sulęcin (kilka miejscowości), Sulęczyno (gdańskie, gmina Sulęczyno).

    Szułkiewicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułko - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułkowski - od nazw miejscowych typu Sułkowice, Sułków, Sułkowo.

    Szułowicz - od imion złożonych typu Sulisław, Sulimir.

    Szułowski - od nazw miejscowych Sułów, Sulów, Sulewo (kilka wsi).

    Szułtysek - 1468 od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szułtysiak - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szułtysowic - 1397 od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Szum - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szuma - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumacha - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szumacher - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szumachewicz - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szumachowicz - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szumachowski - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szumaczuk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumaczyk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumada - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumajda - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumajko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumajłowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumakiewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumakow - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumakowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumakowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumaków - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumal - 1684 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumala - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalczyk - 1683 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalik - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumaliński - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalkowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalla - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalo - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumalski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumał - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumała - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumałła - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumało - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumałów - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szuman - 1612 od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumanek - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumaniak - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumaniec - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumankiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumanko - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumann - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumanowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumań - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumańczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’.

    Szumański - od niemieckiej nazwy osobowej Schumann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuoman ‘szewc’ lub od nazwy miejscowej Szumanie (płockie, gmina Zawidz).

    Szumar - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumara - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumarek - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumarowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumarski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumasz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumaszkiewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumbarowicz - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szumbarski - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szumbera - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szumbor - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szumborski - od imienia złożonego Sambor, notowanego w źródłach od XII wieku; w nazwiskach pomieszane z niemiecką nazwą osobową Schamber.

    Szumc - (Pom) od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumczak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumczuch - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumczuk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumczyk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumega - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumejda - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumejko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumejło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumel - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumela - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumelak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumelewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumeluk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumełda - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumełko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumer - 1433 od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumera - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumerowicz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumerowski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumerski - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumert - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumiac - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiacki - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiakowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiał - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiało - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiata - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiato - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumichora - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiczek - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumidło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumidłowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiec - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiejko - 1489 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiejski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiel - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiela - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumielewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumielewski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumielowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumielski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumieluk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumieł - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiełda - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiełło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumieło - 1580 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiera - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumierz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumiesz - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumiewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumig - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiga - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigaj - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigajski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigalski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigał - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigała - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigało - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigłowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumigraj - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumihora - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumik - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumikowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumila - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilanko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilański - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilas - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilaś - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilcz - (Maz) od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilczuk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilejko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilewski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilin - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilina - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiliński - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilo - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumilski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiluk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumił - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiła - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiłło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiło - 1572 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiło-Kulczycki - złożenia brak; Szumiło 1572 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’; Kulczycki 1589 od nazwy miejscowej Kulczyce (KrW).

    Szumiłow - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiłowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiłowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’ lub od nazwy miejscowej Szumiłowo (gorzowskie, gmina Boleszkowice; toruńskie, gmina Radzyń Chełmiński).

    Szumin - 1551 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szuminiak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumiński - od nazwy miejscowej Szumin (siedleckie, gmina Łochów).

    Szumioła - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumionka - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumisz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumita - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumito - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumk - (Śl) od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumka - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumkiewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumkow - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumkowiak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumkowski - 1640 od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’ lub od nazwy miejscowej Szumki (białostockie, gmina Boćki).

    Szumków - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumla - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlakowski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlański - 1437 od nazwy miejscowej Szumlany (KrW).

    Szumlas - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlaś - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumleński - 1468 od nazwy miejscowej Szumlany (KrW).

    Szumlewicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlewski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlicki - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumlik - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumliński - 1474 od nazwy miejscowej Szumlany (KrW).

    Szumliński - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szummer - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumna - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumniak - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumniewski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumnik - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumny - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’; od szumny ‘szumiący’.

    Szumoło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumorek - od gwarowego sumer ‘osioł’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Sommer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘lato; choroba z gorączką; febra’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schumer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumer ‘urwis, włóczęga’.

    Szumos - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumow - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumowiat - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumowicz-Włodarczyk - złożenia brak; Szumowicz od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’; Włodarczyk 1527 (z fonetyką ukraińską) od podstawy włod-, por. staropolskie włodać, imiona złożone typu Wlodzisław, Wlodzimir. Pod wpływem czeskim nastąpiła zmiana ło- w ła-, stąd dziś władać ‘sprawować władzę; być właścicielem czegoś’, władza ‘prawo rządzenia; zdolność panowania nad ciałem; moc, siła’; Władysław.

    Szumowiec - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumowiecki - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumowski - 1500 od nazwy miejscowej Szumowo (kilka wsi).

    Szumrak - od gwarowego szumrać ‘ściemniać się w oczach’.

    Szumrał - od gwarowego szumrać ‘ściemniać się w oczach’.

    Szumrota - od gwarowego szumrać ‘ściemniać się w oczach’.

    Szumrowski - od gwarowego szumrać ‘ściemniać się w oczach’.

    Szumski - 1398 od nazw miejscowych typu Szumsko, Szum, Szumny.

    Szumuk - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumula - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumulin - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumulski - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumuło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumułowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumura - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumurło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumusik - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumyłko - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumyło - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumyłowicz - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szumyn - od szum ‘jednostajny szmer; zamieszki, zamęt’, szumieć ‘wywoływać szum; pienić się, musować’.

    Szun - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szunda - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szundak - od niemieckiej nazwy osobowej Sund, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szunejko - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szuniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szunk - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szunke - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szunkiewicz - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szunko - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szunkowski - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szunowski - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szuń - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szuńko - od gwarowego szunka ‘szynka’.

    Szuńko - w grupie nazwisk pochodzących od sunąć ‘szybko ruszyć z miejsca; popychac; przemieszczać się’, Suna ‘skórzana sakwa’, lub od niemieckiej nazwy osobowej Sun, ta od imion złożonych na Sund-.

    Szup - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupa - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupakowski - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupar - od łacińskiego super.

    Szupczewski - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupczyński - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupe - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupejko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupek - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupeniuk - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupenko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupenkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupeńko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szuper - od łacińskiego super.

    Szupernak - od łacińskiego super.

    Szuperniak - od łacińskiego super.

    Szuperski - od łacińskiego super.

    Szupiana - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupiano - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupiany - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupic - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupica - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupicki - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupieluk - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupien - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupieniak - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupienik - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupieniuk - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupienko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupień - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupieńko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupik - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupiluk - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupiło - 1662 od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupin - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupina - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupiński - 1676 w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e); od nazwy miejscowej Szupienie (Wileńszczyzna).

    Szupka - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupke - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szupko - w grupie nazwisk pochodzących od szup-, por. szupa ‘zupa’, od gwarowego szupać ‘odzierać ze skórki, łuskać’, od niemieckiej nazwy osobowej Schupp (e).

    Szuplak - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szuplecki - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szuplewski - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szuplik - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupliński - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupluk - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupłak - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupłat - od gwarowego szupłat ‘obdartus’.

    Szupra - od łacińskiego super.

    Szuprowicz - od łacińskiego super.

    Szuprowski - od łacińskiego super.

    Szupryn - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szuprynowicz - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szupryński - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szupski - od nazwy miejscowej Supy (łomżyńskie, gmina Jedwabne).

    Szupulski - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szupuła - od supel, supeł ‘wyniosłość, węzeł’, supłać ‘plątać’.

    Szur - 1377 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szura - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuraj - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuran - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurani - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuranow - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurawski - od gwarowego surawa ‘szuwar, sitowie, zarośla’; surawy ‘wilgotny, mokry’.

    Szurba - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Szurbak - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Szurbiel - od niemieckich nazw osobowych Surb, Sorb, te od bawarskiego sorbe, surbe ‘murawa, bagnisty teren’, może też od Suhrbier ‘gorzkie piwo’.

    Szurc - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurchaj - od szurch ‘pogłoska, wieść’.

    Szurczak - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurczyk - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurczyński - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurda - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Szurdak - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Szurdyga - od dawnego siurdać, szurdać ‘dąsać się’, od łacińskiego surdus ‘głuchy’.

    Szurec - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurej - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurek - 1436 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurgacz - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgaj - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgajło - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgal - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgalewicz - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgała - 1669 od szurgać ‘szurać’.

    Szurgociński - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgot - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgott - od szurgać ‘szurać’.

    Szurgucki - od gwarowego surgut ‘surdut’.

    Szurgut - od gwarowego surgut ‘surdut’.

    Szurik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurka - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurkała - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurkało - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurkawski - od nazwy miejscowej Szurkowo (leszczyńskie, gmina Poniec).

    Szurkiewicz - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurko - 1424 od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurkowski - od nazwy miejscowej Szurkowo (leszczyńskie, gmina Poniec).

    Szurkus - od szurk ‘czupurny chłopak’, szurka ‘stos drzewa rąbanego’, od gwarowego surkać ‘siorbać’.

    Szurlej - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Szurleta - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Szurlewicz - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Szurlik - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Szurłat - od staropolskiego szurclat, surclat ‘część zbroi chroniąca brzuch’.

    Szurło - od gwarowego szurlać ‘szurać’.

    Szurło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurma - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmach - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmacki - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmacz - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmak - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurman - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Szurmann - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Szurmański - od niemieckiej nazwy osobowej Surmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sur, suwer ‘kwaśny, gorzki’, też od gwarowego surman ‘grający na surmie’.

    Szurmas - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmiak - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmik - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurmo - od surma ‘dawny nstrument dęty’.

    Szurnel - 1627 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuro - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurobura - od szurumburać się ‘złościc się’, por. szurum-burum ‘zamieszanie, zamęt’.

    Szurosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurowski - 1653 od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurpa - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpel - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpicki - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpik - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpiński - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpo - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurpowicz - od szurpa ‘gęś, kura; nieporządna kobieta’.

    Szurski - od nazwy miejscowej szur ‘zamojskie, gmina Krasnobród), Szury (suwalskie, gmina Szypliszki).

    Szurszewski - od nazwy miejscowej szur ‘zamojskie, gmina Krasnobród), Szury (suwalskie, gmina Szypliszki).

    Szurta - od niemieckiej nazwy osobowej Schurt, ta stanowi skrót od Schubert.

    Szurtak - od niemieckiej nazwy osobowej Schurt, ta stanowi skrót od Schubert.

    Szurubur - 1544 od szurumburać się ‘złościc się’, por. szurum-burum ‘zamieszanie, zamęt’.

    Szuruta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuryga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurygajło - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szuryn - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szuryniuk - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurynowski - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szuryń - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szuryński - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurys - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szur-, sur-, por. szurać ‘ruszać, przesuwać, trzeć’, od staropolskiego szurza ‘szwagier’, sur ‘śmieci’, surzyć ‘śmiecić’.

    Szurz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurza - 1460 od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurzec - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurzkiewicz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurzykiewicz - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szurzyński - od staropolskiego szurza ‘brat żony’.

    Szus - od sus ‘długi skok’.

    Szusbier - od niemieckiej nazwy osobowej SuBbier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sueze ‘słodki’ + bir, bire ‘gruszka’ lub bier ‘piwo’.

    Szusbir - od niemieckiej nazwy osobowej SuBbier, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sueze ‘słodki’ + bir, bire ‘gruszka’ lub bier ‘piwo’.

    Szuscicki - od nazwy miejscowej Szuścickie (KrW).

    Szust - 1303 od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szusta - 1562 od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustak - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustaka - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustakiewicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustakowicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustakowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustal - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustalewicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustalik - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustało - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustar - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustecki - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuster - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szusterkiewicz - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szusterman - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster, Schoster.

    Szusterow - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szusterowicz - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szusterowski - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustka - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustkiewicz - 1684 w grupie nazwisk pochodzących od szósty, też od szost ‘drąg’, szostać ‘szastać’.

    Szustkiewicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustko - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustkowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szusto - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustok - (Śl) od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustokiewicz - –

    Szustoł - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustor - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustorowski - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustow - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustowicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustowski - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szustrow - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustrowski - od szuster ‘szewc (z niemieckiego)’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schuster.

    Szustykiewicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szusz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszak - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszakiewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszalski - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszczak - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Szuszczek - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Szuszczewicz - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Szuszczyk - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Szuszczykiewicz - od gwarowego suszczeć, suszczyć ‘szeleścić’.

    Szuszczyński - od nazwy miejscowej Suszczyno, dziś Sufczyn (siedleckie, gmina Kobiel), Suszczyn (KrW).

    Szuszek - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszel - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszewski - od nazw miejscowych Suszewo, Suszów (kilka wsi).

    Szuszfalak - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Szuszka - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszkiel - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszkiewicz - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszko - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszkowski - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszlak - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Szuszlik - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Szuszman - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Szuszmon - od niemieckiej nazwy osobowej Sußmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego süe?e ‘miły, słodki’.

    Szuszniak - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Szusztak - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuszuła - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszwalak - od dawnego suswał, sus fał, szuszwał ‘fartuch skórzany używany przez kowali i hutników; człowiek leniwy’.

    Szuszycki - od nazw miejscowych Suszyca, Suszyce (kilka miejscowości).

    Szuszyło - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszyn - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszyna - od suszyć, susza w staropolszczyźnie ‘suchy teren; obumarłe drzewo’, też od suchy ‘pzbawiony wilgoci; chudy’.

    Szuszyński - od nazwy miejscowej Suszyn (część Bydgoszczy).

    Szuściak - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuścicki - od nazwy miejscowej Szuścickie (KrW).

    Szuścicki - od nazwy miejscowej Szuścickie (KrW).

    Szuściel - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuścik - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuścikiewicz - od dawnego szust ‘trzepot, szelest, szum’, szustać, siustać ‘skoczyć; chlusnąć’.

    Szuściski - od nazwy miejscowej Szuścickie (KrW).

    Szuślik - od suseł, ze staropolskiego susoł ‘zwierzę z rodziny wiewiórek’.

    Szuśniak - od gwarowego suśnia, susznia ‘miejsce wybrane w ziemi do suszenia owoców’, także ‘sosna’.

    Szut - 1662 od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuta - 1441 od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutak - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutakiewicz - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutar - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutarzewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutarzewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutas - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutaś - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szute - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutek - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuter - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szuterkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szuterski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutiak - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutik - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutka - 1441 od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty; od staropolskiego szutka ‘żart’.

    Szutkiewicz - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutko - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutkow - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutkowicz - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutkowski - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutma - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutnik - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutoczkin - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutor - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Szutorski - od łacińskiego sutor ‘szewc’.

    Szutoś - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutow - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutowicz - 1560 od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutowski - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty lub od nazw miejscowych Szutowice, Szuty.

    Szutra - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutrak - 1560 od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutran - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutranowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutro - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutryk - od niemieckiej nazwy osobowej Schutter, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schutt (e) ‘wyspa oblana wodą’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego schut (t)er ‘zbieracz zołędzi’; też od szuter, szutr ‘żwir’.

    Szutt - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutta - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuty - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutyj - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szutyk - od gwarowego szuty ‘człowiek bez rąk; baran bezrogi’, niekiedy też od suty.

    Szuwa - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwaj - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwajew - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwalski - od nazwy miasta Suwałki.

    Szuwała - 1682 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwałka - 1684 od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwałow - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwałowski - od nazwy miejscowej Suwały (KrW).

    Szuwałów - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwar - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwara - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwarek - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwarniak - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwarowski - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwarski - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwart - 1394 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuwart - od niemieckiej nazwy osobowej Schuwardt, ta od Schubert.

    Szuwarzyński - od szuwar, suwar ‘zarośla, sitowie, siano’.

    Szuwikowski - od suwać ‘zmieniać miejsce; iść, poruszać się posuwiście’.

    Szuwiński - od nazwy miejscowej Suwin (ostrołęckie, gmina Somianka).

    Szuwirt - 1399 od niemieckiej nazwy osobowej Schubert, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schuowürthe ‘szewc’.

    Szuyski - od nazwy miasta Szuja (KrW).

    Szuzda - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Szuzdak - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Szuzdowski - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Szużdak - od gwarowego szużdać ‘wydawać dźwięk szumiący, szumieć’ .

    Szwab - 1381 od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwaba - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabach - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabczyński - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabe - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwaber - od niemieckiej nazwy osobowej Schaber, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo Swap, Swab (e) ‘mieszkaniec Szwabii’.

    Szwaberań - od niemieckiej nazwy osobowej Schaber, ta od średnio-wysoko-niemieckeigo Swap, Swab (e) ‘mieszkaniec Szwabii’.

    Szwabich - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabig - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabik - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabiński - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabis - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabiuk - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwablik - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabo - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwaboch - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwaboczyński - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabowicz - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabowski - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwabski - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwaby - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwach - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwacha - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwachła - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwachło - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwachta - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwachula - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwachuła - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwacier - od niemieckiej nazwy osobowej Schwazer, ta od nazwy miejscowej Schwaz lub od Schwatzer ‘gaduła’.

    Szwacik - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwaciński - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwacz - 1788 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swacz-, por. szwaczka ‘krawcowa’, szwać ‘szyć’.

    Szwaczyna - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Szwaczyński - od śląskiego gwarowego swaczyna ‘podwieczorek’.

    Szwad - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadczak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwade - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwader - od niemieckiej nazwy osobowej Szwader, ta od Szwade.

    Szwaderski - od niemieckiej nazwy osobowej Szwader, ta od Szwade.

    Szwadiak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadro - od niemieckiej nazwy osobowej Szwader, ta od Szwade.

    Szwadron - od szwadron ‘pododdział jazdy konnej’.

    Szwadroński - od szwadron ‘pododdział jazdy konnej’.

    Szwadzba - od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Szwadziuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadzki - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadzyniak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwade, ta od górnoniemieckiego Schwade ‘okolica bagnista’.

    Szwadźba - od staropolskiego swadźba ‘ślub, wesele’.

    Szwager - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szwagier - 1580 od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagierczak - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagierczuk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagierczyk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagierek - 1705 od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagirczak - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagirczyk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagirek - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagler - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szwaglis - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szwagra - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrowski - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagruk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrun - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrus - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagryk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagryński - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrzak - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrzyk - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwagrzyk-Heinrich - złożenia brak; Szwagrzyk od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’; Heinrich od imienia Henryk. Imię popularne w Polsce od średniowiecza jest pochodzenia germańskiego, od haima ‘ojczyzna’ + rihhi ‘potężny, mocny’.

    Szwaicer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwaiger - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwainoch - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwainowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwaizer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwaj - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwaja - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwajc - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajca - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcak - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcar - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwajcarski - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwajcarz - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwajcarzewski - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwajce - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcek - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwajcewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcok - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcowski - 1638 od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajcz - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajczak - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajczenko - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajczyniec - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwajda - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwajdak - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwajder - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwajdler - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwajdo - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwajdrak - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwajdrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwajduch - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwajdych - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwajer - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Szwajerek - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Szwajewski - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwajg - od niemieckiej nazwy osobowej Schweig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘bydło rogate’.

    Szwajger - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwajgert - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwajgiec - od niemieckiej nazwy osobowej Schweig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘bydło rogate’.

    Szwajgiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szwajgier - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwajgierczak - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwajk - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajka - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkiewicz - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwajko - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkos - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkosz - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkow - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwajna - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajnar - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swinaere ‘pastuch świń, świniarz’.

    Szwajner - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swinaere ‘pastuch świń, świniarz’.

    Szwajnoch - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajnok - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajnos - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajnóg - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajnuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwajor - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Szwajorek - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Szwajosz - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwajszczak - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwak - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Szwakiel - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Szwakiewicz - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Szwakowski - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Szwal - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwala - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwalb - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalbe - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalbendorf - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalbic - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalbo - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalbowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwalik - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwalikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwaliński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwalis - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwalka - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwalski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwaluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwała - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwałek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwałk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwałkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwałko - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwałtek - od gwarowego swałtek ‘zwitek’.

    Szwam - od szwama ‘grzyb modrzewiowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schwamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swam ‘grzyb’.

    Szwamek - 1608 od szwama ‘grzyb modrzewiowy’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schwamm, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swam ‘grzyb’.

    Szwan - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwanc - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanz ‘ogon’ lub od szwanc ‘członek męski’.

    Szwancar - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Szwancarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Szwancer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Szwanczar - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanzer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanzen ‘poruszać się zgrabnie ruchem tanecznym’, też od gwarowego szwancier ‘członek męski’.

    Szwand - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwanda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwander - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwanderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwandke - (Pom) od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwandrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwandrok - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwandrowicz - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwandt - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwanduła - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwandziak - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwandzikowski - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwane - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwanek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwaniec - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwanik - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwank - od niemieckiej nazwy osobowej Schwank, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanc ‘cienki, chudy, wysmukły’ lub od szwank ‘szkoda, krzywda’.

    Szwanka - od niemieckiej nazwy osobowej Schwank, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanc ‘cienki, chudy, wysmukły’ lub od szwank ‘szkoda, krzywda’.

    Szwanke - od niemieckiej nazwy osobowej Schwank, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanc ‘cienki, chudy, wysmukły’ lub od szwank ‘szkoda, krzywda’.

    Szwankowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwank, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanc ‘cienki, chudy, wysmukły’ lub od szwank ‘szkoda, krzywda’.

    Szwano - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwanola - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwanowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwant - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwanz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwanz, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swanz ‘ogon’ lub od szwanc ‘członek męski’.

    Szwapczyński - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwapka - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwapko - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwar - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwara - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaracki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaraczewski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaradzki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarbel - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’; od gwarowego szwarb ‘świerzb’.

    Szwarbuła - od świerzb, ze staropolskiego świrzb ‘zakaźna choroba skóry z wysypką i swędzeniem’, świerzbić ‘swędzieć’; od gwarowego szwarb ‘świerzb’.

    Szwarc - 1358 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarca - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarc-Bronikowski - złożenia brak; Szwarc 1358 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’; Bronikowski od imion złożonych typu Bronisław, Bronisąd, też od brona.

    Szwarce - 1356 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarcek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarcewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarc-Fiter - złożenia brak; Szwarc 1358 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’; Fiter od niemieckich nazw osobowych Feter, Fetter, te od apelatywu Vetter ‘kuzyn.

    Szwarcki - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarcowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarcpeter - 1446 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarcpiesz - 1413 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarcpieszek - 1415 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarcpieszko - 1393 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarcz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarczak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’. ‘

    Szwarczerski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarczowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarczyński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarć - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwardak - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Szwardz - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Szwarecki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarejko - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarek - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarga - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwargoliński - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwargot - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwargowski - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwarguliński - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwargulski - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwarguła - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwargus - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwark - od niemieckiej nazwy osobowej Schwark, ta od średnioniemieckiego werk, swark ‘ciemne, groźne chmury; zmartwienie, cierpienie’, może też od swar.

    Szwarko - od niemieckiej nazwy osobowej Schwark, ta od średnioniemieckiego werk, swark ‘ciemne, groźne chmury; zmartwienie, cierpienie’, może też od swar.

    Szwarkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwark, ta od średnioniemieckiego werk, swark ‘ciemne, groźne chmury; zmartwienie, cierpienie’, może też od swar.

    Szwarlik - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarnewicz - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarniak - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarniewicz - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnog - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnowicz - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnowiecki - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnowski - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnóg - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwarnuk - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwaro - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarocha - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaruk - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaryczewski - od nazwy miejscowej Swaryczów (zamojskie, gmina Komarów-Osada).

    Szwaryczowski - od nazwy miejscowej Swaryczów (zamojskie, gmina Komarów-Osada).

    Szwaryn - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwaryński - od nazwy miejscowej Swaryn (Wileńszczyzna).

    Szwaryński - od nazwy miejscowej Swaryszów (kieleckie, gmina Sedziszów).

    Szwaryś - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarzer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwarzyński - od nazwy miejscowej Swaryn (Wileńszczyzna).

    Szwast - od gwarowego szwasty ‘cienkie pnie, kołki’.

    Szwasz - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwaszkiewicz - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwat - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwata - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwatek - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwatko - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwato - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwatoński - od swat ‘pośrednik przy zawieraniu małżeństwa; starosta weselny’.

    Szwatro - od gwarowego szwa trać, swatrać ‘szwargotać’.

    Szwatron - od gwarowego szwa trać, swatrać ‘szwargotać’.

    Szwatrow - od gwarowego szwa trać, swatrać ‘szwargotać’.

    Szwatrów - od gwarowego szwa trać, swatrać ‘szwargotać’.

    Szwayka - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwaykiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwaykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwąder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwąderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwąnder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szweb - 1494 od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szweba - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebel - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebkowski - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebler - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szweblik - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebor - od imienia złożonego Wszebor, notowanego od XII wieku; w średniowieczu formy oboczne Wszabor, Szebor, Siebor, Świebor.

    Szwebow - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebowicz - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebów - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebs - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwebuk - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwec - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szwecki - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwec-Nadworny - złożenia brak; Szwec od szewc, ze staropolskiego szwiec; Nadworny od nadworny ‘należący do dworu; dworski’.

    Szwecow - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczak - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczko - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczuga - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczuk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczyk - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szweczyński - od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szwed - 1624 od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szweda - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedas - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedasik - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedczyński - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwede - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedek - 1685 od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szweder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwedes - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedewicz - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwediczak - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedka - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedkiewicz - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedko - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwed-Koliński - złożenia brak; Szwed 1624 od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede; Koliński 1397 od nazwy miejscowej Kotlin (kaliskie, gmina Kotlin).

    Szwedkowicz - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedkowski - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedków - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedler - od niemieckiej nazwy osobowej Schwedler.

    Szwedło - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedo - 1609 od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedow - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedowicz - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedowski - od nazwy miejscowej Swędów (łódzkie, gmina Stryków).

    Szwedów - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedrowicz - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwedrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwedryk - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwedulski - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedun - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedyc - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedyk - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedz - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedziak - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedzicki - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedzik - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedziński - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedziuk - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwedzki - od Szwed ‘pochodzący ze Szwecji’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwede.

    Szwegiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szwegler - od niemieckiej nazwy osobowej Schwegel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swegel (e) ‘rodzaj fletu’.

    Szweicer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szweida - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szweidzik - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szweig - od niemieckiej nazwy osobowej Schweig, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘bydło rogate’.

    Szweiger - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szweigjert - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szweik - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szweika - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szweikowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szweinik - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szweinoch - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwej - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szweja - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwejc - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwejcer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szwejczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiz, ta od nazwy geograficznej Schweiz ‘Szwajcaria’.

    Szwejczyk - 1613 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szwejda - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwejder - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwejdych - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwejer - od niemieckiej nazwy osobowej Schweier, ta od odmiany nazwy osobowej Schweiger.

    Szwejger - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwejgiert - od niemieckiej nazwy osobowej Schweiger, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweiger ‘właściciel stada bydła rogatego; dzierżawca lub wyrabiający towary spożywcze z mleka’.

    Szwejk - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwejka - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwejko - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwejkow - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwejkowski - od nazwy miejscowej Szwejki (ciechanowskie, gmina Stedryń; skierniewickie, gmina Sadkowice) lub Świejkówka (KrW).

    Szwejkus - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwejnic - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwejnoch - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwejowicz - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwejowski - od niemieckich nazw osobowych na Schwei-, typu Schwein, Schweig.

    Szwejter - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwek - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwekowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwel - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwela - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’; por. szwela ‘pokład’.

    Szwelbe - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szwelbik - od niemieckiej nazwy osobowej Schwalbe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego szwalbe, swalwe ‘jaskółka’.

    Szweler - od niemieckiej nazwy osobowej Schweller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweller ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwelerski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweller ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwelicki - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szweliński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwelnik - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwelnis - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwelski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwel (l)e, ta od średnio-wysoko-niemieckiego ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwem - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemme, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmen ‘spławiać drewno’.

    Szweme - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemme, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmen ‘spławiać drewno’.

    Szwemer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemmer, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmer ‘flisak’.

    Szwemin - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemme, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmen ‘spławiać drewno’.

    Szwemiński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemme, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmen ‘spławiać drewno’.

    Szwemmer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwemmer, ta od nazwy miejscowej Schwemm lub od średnio-wysoko-niemieckiego swemmer ‘flisak’.

    Szwen - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwencer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwenzer, ta od nazwy miejscowej Schwenz lub od średnio-wysoko-niemieckiego swenzen ‘czyścić, stroić, ozdabiać’.

    Szwencfejer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwenzer, ta od nazwy miejscowej Schwenz lub od średnio-wysoko-niemieckiego swenzen ‘czyścić, stroić, ozdabiać’.

    Szwencler - 1739 od niemieckiej nazwy osobowej Schwenzer, ta od nazwy miejscowej Schwenz lub od średnio-wysoko-niemieckiego swenzen ‘czyścić, stroić, ozdabiać’.

    Szwencner - od niemieckiej nazwy osobowej Schwenzer, ta od nazwy miejscowej Schwenz lub od średnio-wysoko-niemieckiego swenzen ‘czyścić, stroić, ozdabiać’.

    Szwend - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwenda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwender - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendke - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwendowicz - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwendowski - od nazwy miejscowej Swędów (łódzkie, gmina Stryków).

    Szwendowski - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwendra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendrych - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendrys - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwendryszewski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwenig - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwenik - (Śl) od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwenin - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwenk - od niemieckiej nazwy osobowej Schwenk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swenke ‘ktoś, kto się wygina, kołysze’.

    Szwenke - od niemieckiej nazwy osobowej Schwenk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swenke ‘ktoś, kto się wygina, kołysze’.

    Szweńdziak - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwep - od niemieckiej nazwy osobowej Schweppe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swep (e) ‘bicz’.

    Szwepurski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweppe, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swep (e) ‘bicz’.

    Szwer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Szwera - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Szwerc - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwercewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwerczewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szwerda - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Szwerdak - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Szwerdt - od gwarowego szwarda ‘pierwsza deska ścięta z kloca’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schwart, ta od średnioniemieckiego swart ‘czarny’.

    Szwerecki - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwergiel - w grupie nazwisk pochodzącyh od podstawy szwarg-, por. szwargolić, szwargotać ‘mówić niewyraźnie w obcym języlu’.

    Szwerin - od niemieckiej nazwy osobowej Schwerin.

    Szwerkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwark, ta od średnioniemieckiego werk, swark ‘ciemne, groźne chmury; zmartwienie, cierpienie’, może też od swar.

    Szwerkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Szwerlak - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwerlik - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwerlikowski - od swar ‘sprzeczka, kłótnia’, dawniej też ‘hałas, wrzawa’, swarzyć ‘zrzędzić, łajać’.

    Szwermer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwermer, ta średnio-wysoko-niemieckiego swarmer, swermer ‘włóczyć się, hulać’, Schwämer ‘birbant, hulaka’.

    Szwerner - od niemieckiej nazwy osobowej Schwermer, ta średnio-wysoko-niemieckiego swarmer, swermer ‘włóczyć się, hulać’, Schwämer ‘birbant, hulaka’.

    Szwerniak - od gwarowego szwarny ‘piękny, urodziwy’ lub też od swar ‘kłótnia, zatarg’.

    Szwert - od niemieckiej nazwy osobowej Schwert, ta średnio-wysoko-niemieckiego swërt ‘miecz’.

    Szwertner - od niemieckiej nazwy osobowej Schwert, ta średnio-wysoko-niemieckiego swërt ‘miecz’.

    Szweryn - od niemieckiej nazwy osobowej Schwerin.

    Szweryniak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwerin.

    Szwerynowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwerin.

    Szweryń - od niemieckiej nazwy osobowej Schwerin.

    Szwes - od świeży ‘nowy, rześki; orzeźwiający’.

    Szwesig - od świeży ‘nowy, rześki; orzeźwiający’.

    Szwet - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Szwetka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Szwetowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swet-, por. białoruskie swet ‘świat’, niemiecka nazwa osobowa Swet, ta od słowiańskich nazw osobowych na Svęt-.

    Szwew - 1325 od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szweycer - od nazwy etnicznej Szwajcar, też od dawnego szwajcar ‘umundurowany sługa kościelny’, też ‘odźwierny’, od niemieckiej nazwy osobowej Schweitzer, Schweizer.

    Szweykowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schweik, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Swinder.

    Szwezig - od świeży ‘nowy, rześki; orzeźwiający’.

    Szweżyk - od świeży ‘nowy, rześki; orzeźwiający’.

    Szwęda - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwędek - od podstawy swęd-, swąd-, por. swędzieć ‘łaskotać; wydzielać swąd’, dawneij też ‘nękać’, swąd ‘woń spalenizny; zaduch’.

    Szwęderski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwędowski - od nazwy miejscowej Swędów (łódzkie, gmina Stryków).

    Szwędra - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwędrak - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwędrowski - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwędrys - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwędryś - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwiąder - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Szwic - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Szwicz - od świeca, za staropolskiego też świca.

    Szwida - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwider - od świder ‘narzędzie do wiercenia otworów’.

    Szwidke - (Śl) od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwidkowski - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwiduch - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwiec - 1413-14 od szewc, ze staropolskiego szwiec.

    Szwied - od świedzieć ‘świadczyć’.

    Szwieda - od świedzieć ‘świadczyć’.

    Szwiedczyński - od świedzieć ‘świadczyć’.

    Szwiel - od niemieckich nazw osobowych Schwelle, Schwielle, Schwill, te od średnio-wysoko-niemieckiego swele ‘nagniotek; opuchlizna’.

    Szwielarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schweller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sweller ‘hulaka, pijak’, może też od szweler ‘część powozu’.

    Szwiendrowski - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Szwierc - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwiercz - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwierczewski - od nazw miejscowych Świerczów, Świerczewo, Świercze (kilka wsi).

    Szwierczina - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Szwierczów - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwierczyna - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Szwierczyński - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Szwiergiel - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Szwierkosz - od świerk ‘drzewo iglaste’ lub od świerkać ‘ćwierkać’.

    Szwierkot - od świerg ‘ptak z rodziny wróblowatych’, świergoła ‘rzępoła’, świerkać, świergot, świerkot ‘głos ptaków, ćwierkanie’.

    Szwiertnia - od ćwiertnia ‘mający czwartą część włóki’.

    Szwiesik - od imion złożonych na Świe-, typu Świerad.

    Szwięga - od niemieckiej nazwy osobowej Schwinge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swinge ‘przetak do zboża; klepaczka do lnu’.

    Szwig - 1496 od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwigacz - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwiger - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwigon - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwigoń - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwigowski - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwil - od niemieckich nazw osobowych Schwelle, Schwielle, Schwill, te od średnio-wysoko-niemieckiego swele ‘nagniotek; opuchlizna’.

    Szwill - od niemieckich nazw osobowych Schwelle, Schwielle, Schwill, te od średnio-wysoko-niemieckiego swele ‘nagniotek; opuchlizna’.

    Szwilski - od niemieckich nazw osobowych Schwelle, Schwielle, Schwill, te od średnio-wysoko-niemieckiego swele ‘nagniotek; opuchlizna’.

    Szwiłpe - od litewskiej nazwy osobowej Švilpa.

    Szwimer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swimen ‘chodzić tam i z powrotem, kołysać się’.

    Szwina - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwindowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Szwinga - od niemieckiej nazwy osobowej Schwinge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swinge ‘przetak do zboża; klepaczka do lnu’.

    Szwingal - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwinge - od niemieckiej nazwy osobowej Schwinge, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swinge ‘przetak do zboża; klepaczka do lnu’.

    Szwingel - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwingiel - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwingol - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwinienko - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwink - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwinka - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwinke - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwinko - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwinkowski - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwionder - od gwarowego świąder ‘świder; człowiek o kędzierzawych włosach’.

    Szwiontek - od imion złożonych typu Świętobor, Świętosław lub od święty.

    Szwirc - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwit - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitaj - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitalik - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitalla - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitała - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitek - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitko - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitkowski - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitków - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwitro - od litewskiej nazwy osobowej Šwitrá, ta od švitrús ‘prędki, zwinny’.

    Szwitula - od świt ‘pora, gdy zaczyna dnieć; brzask’, świtać.

    Szwizewski - od nazwy miejscowej Świerże, dawniej Świrze (ostrołęckie, gmina Stary Lubotyń), Świerzowa (krośnieńskie, gmina Krempna), Świeżawy (włocławskie, gmina Rogowo).

    Szwob - 1372 od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwoba - od Szwab ‘pochodzący ze Szwabii’, wtórnie ‘Niemiec’.

    Szwoch - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwocha - od staropolskiego swach ‘szwagier; drużba weselny’.

    Szwoger - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwoger-Lettecki - złożenia brak; Szwoger od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’; Lettecki od latać, lato.

    Szwogier - 1492 od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwoj - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwoja - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojczewski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojczuk - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojda - od szwajda ‘szwaczka’, por. też niemiecka nazwa osobowa Schweide, ta od nazwy miejscowej Schweida (kolo Królewca).

    Szwojdrak - od niemieckiej nazwy osobowej Schweider, ta od nazwy miejscowej Schweida.

    Szwojka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojkowski - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojło - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojnicki - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwojnoch - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwojnóg - od niemieckiej nazwy osobowej Schwein, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swin ‘świnia’, por. też szwajny ‘mięso wieprzowe’.

    Szwok - od swak ‘szwagier, współzalotnik’.

    Szwola - 1765 od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Szwoliński - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwolnis - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwołek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwall, ta od Schwald, skrócenia imienia Oswald lub od średnio-wysoko-niemieckiego swal ‘głębia w rzece; śluza; jar’.

    Szwołek - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Szwołko - od wszoł ‘wesz głowowa, bydlęca’.

    Szwon - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwona - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szwonder - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwondor - od dawnego swędra ‘plazma, skaza’, swędrać się ‘szwendać się’.

    Szwonek - od niemieckiej nazwy osobowej Schwan, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swan ‘łabędź’, też od gwarowego szwania ‘łakomczuch’.

    Szworacki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworadzki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworaski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworc - 1376 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szworce - 1434 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szworcjurg - 1463 od niemieckiej nazwy osobowej Schwarz, ta od schwarz ‘czarny’, też od gwarowego szwarc ‘czernidło’.

    Szworek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworlikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szworski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy swor-,por. sfora, dawniej swora ‘gromada psów myśliwskich; smycz’, od sforny, niesforny ‘krnąbrny’, sworzeń ‘metalowy pręt łączący elementy konstrukcji; duży gwóźdź’.

    Szwost - od gwarowego szwasty ‘cienkie pnie, kołki’.

    Szwoynicka - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwoynicki - w grupie nazwisk pochodzących od imion złożonych typu Swoisław oraz od swój.

    Szwół - od gwarowego swal, swał ‘zwał; na schwał’.

    Szwugier - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwugiera - 1584 od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwugir - od szwagier ‘mąż siostry; brat żony lub męża’.

    Szwunczak - od gwarowego szwunk ‘impet; rozbieg; pęd’.

    Szwunzak - od gwarowego szwunk ‘impet; rozbieg; pęd’.

    Szwuńczak - od gwarowego szwunk ‘impet; rozbieg; pęd’.

    Szwur - od niemieckiej nazwy osobowej Schwer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swëher, swër ‘teść’ lub od średnio-wysoko-niemieckiego swaer ‘bolesny, nieprzyjemny, ciężki’.

    Szwyd - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwyd vel Szwed - w grupie nazwisk pochodzących od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwydek - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwyderski - od nazwy miejscowej Świder (część Otwocka, warszawskie), Świdry (częste).

    Szwydka - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwydki - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwydko - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwydowski - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwygon - od gwarowego świgać ‘rzucać, ciskać’.

    Szwymer - od niemieckiej nazwy osobowej Schwimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego swimen ‘chodzić tam i z powrotem, kołysać się’.

    Szwynar - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwyndowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Szwyndrak - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Szwyndrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schwind, ta od imion złożonych na Schwind-, por. Swindheri.

    Szwyngel - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwyngiel - od gwarowego szwingel ‘drążek, giba czka pompowa’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schingel.

    Szwyning - (forma zgermanizowana) od świnia ‘zwierzę hodowlane’.

    Szwyrc - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwyrczewski - od świerszcz, ze staropolskiego świercz, śwircz ‘owad skaczący’.

    Szwytka - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szwytki - od świdwa, także świdba, świd, z gwarowego świdła, świdzina ‘krzew z rodziny dereniowatych’.

    Szyb - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szyba - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybaj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybajew - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybajko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybajło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybala - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybał - 1699 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybała - 1499 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szyban - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybanienkow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybanin - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybanow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybanów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybart - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Sibert, Siebert, te od imienia złożonego Siegbert.

    Szybartowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Sibert, Siebert, te od imienia złożonego Siegbert.

    Szybaski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybatka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybawski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybczyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybel - 1681 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybelski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szyber - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szyberna - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szyberny - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szyberski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szybert - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Sibert, Siebert, te od imienia złożonego Siegbert.

    Szybiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiała - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybicki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiczenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybie - 1644 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiega - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybielak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybielok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybielski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiga - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybilski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Szybilski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiłło - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Szybiłło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiło - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Szybiński - 1613 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybis - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybist - 1608 od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Szybista - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Szybisty - od szybisty ‘skrzywiony, wygięty; pełny szyb’.

    Szybisz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybiś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybka - od szybki.

    Szybke - (Śl) od szybki.

    Szybki - od szybki.

    Szybkie - od szybki.

    Szybko - od szybki.

    Szybkow - od szybki.

    Szybkowski - 1747 od szybki.

    Szyblak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybliński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybłowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybol - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybolski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybowiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybrowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szybrut - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szybryt - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckich nazw osobowych Siber, Sieber, te od imienia złożonego Siegbert; od szyber ‘zasuwa do zamykania przewodu kominowego’.

    Szybski - nazwy miejscowej Szyby (kieleckie, gmina Bodzechów).

    Szybszak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuch - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybułowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybunka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuńka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybut - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybuta - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybutowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybutowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyb-, por. dawne szybać ‘bić, tłuc’, szyba ‘tafla szkła’, też szyb, ze staropolskiego szyba ‘otwór prowadzący w głąb kopalni’, szybki, szybała ‘oszust’, gwarowe sibać ‘szybać, trącać’.

    Szybylski - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Szybyłowicz - od łacińskiego (z greckiego) Sibilla ‘starożytna wrózka’, por. polskie sybila, sybilla ‘wróżka, prorokini’.

    Szyc - 1204 w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szyca - w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szycek - 1410 w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szycel - w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szych - 1489 od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szycha - 1336 od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychacz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychalew - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychalewski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychalski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychałowicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychan - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szyche - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szycher - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Szychewicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychiak - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychiewicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychiński - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychla - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Szychlec - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Szychliński - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Szychła - od niemieckiej nazwy osobowej Sichel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sichel ‘sierp’.

    Szychło - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychman - od niemieckiej nazwy osobowej Sigmann, ta od imienia złożonego Sigu-man.

    Szychniak - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychniewicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychniowicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szycholec - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychot - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychowiak - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychowicz - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychowiec - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychowski - od nazw miejscowych typu Szychowo, Szychowice, Szychów.

    Szychólski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychóła - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychółda - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychrow - od niemieckiej nazwy osobowej Sicher, ta od imienia złożonego Sigiheri.

    Szycht - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Szychta - 1484 od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Szychtarz - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Szychte - od szychta ‘stos bali, warstwa budowlana; zmiana w kopalni’, szycht ‘otwór kopalni’, od gwarowego sychtać ‘robić powoli’.

    Szychter - od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Szychterz - 1626 od szychtarz, sychtarz ‘ślusarz’.

    Szychucki - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychulec - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychulski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychuła - 1513 od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychułda - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szychylski - od nazw osobowych na Szy-, typu Szymon lub od staropolskiego szych, gwarowego sych ‘złota lub srebrna nić w tkaninie’.

    Szycik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szyciło - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szyciłowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szyciński - od nazwy miejscowej Syczyn (chełm., gmina Wierzbica), Sycyna (radomskie, gmina Zwoleń), Sycyn (poznańskie, gmina Oborniki).

    Szyciuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szycki - 1544 od nazwy miejscowej Sycze (krakowskie, gmina Wielka Wieś; katowickie, gmina Pilica).

    Szycko - 1463 w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemiecka nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szyckowicz - 1492 w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeicka nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szyckowski - w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemiecka nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szycowic - 1466 w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szycowski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Szycz - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczak - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczeski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Szyczewski - od nazwy miasta Syców (kaliskie), Sycewo (konińskie, gmina Sompolno), Syczów (chełm., gmina Żmudź).

    Szyczkowski - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczuk - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczuła - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczyk - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyczyński - od nazwy miejscowej Syczyn (chełm., gmina Wierzbica), Sycyna (radomskie, gmina Zwoleń), Sycyn (poznańskie, gmina Oborniki).

    Szyćko - w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szyćków - w grupie nawisk pochodzących od podstawy Szyc-, por. nazwy osobowe na Szy-, typu Szymon, niemeickei nazwa osobowa Schütz, gwarowe syc ‘skąpiec’.

    Szyda - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydarczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szydarowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szydaszek - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydek - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydel - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydelski - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydeł - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydełka - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydełkiewicz - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydełko - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydełkowski - od szydło ‘gruba igła’.

    Szyder - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyderczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyderka - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyderko - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyderski - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szydko - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydlaczek - 1666 od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlak - 1406 od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlarek - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlarski - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlecki - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydler - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlerowicz - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlewicz - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlicki - od nazwy miejscowej Szydlice (gdańskie, gmina Karsin).

    Szydlik - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlikowski - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlin - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydliński - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydlo - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydloch - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydluk - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydła - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłak - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłek - 1497 od szydło ‘gruba igła’.

    Szydło - 1136 od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłos - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłosz - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłoś - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłowak - od nazwy miejscowej Szydłów, Szydłowo (kilka miejscowości); od nazwy miejscowej Szydłówek (część Kielc).

    Szydłowicz - 1369 od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłowicz-Szudrowicz - złożenia brak; Szydłowicz 1369 od szydło ‘gruba igła’; Szudrowicz w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Suder, Sudor, te od średniowysoko-niemieckiego süter ‘szewc, krawiec’ lub od średnioniemieckiego suder ‘południowy, po południowej stronie’ albo od sudra, sudro ‘zniszczona odzież’, sudrać, szudrać ‘drapać’; może też od niemieckiej nazwy osobowej Schuder, a ta od średnioniemieckiego schudden ‘potrząsać, głównie głową’.

    Szydłowiecki - 1445 od nazwy miasta Szydłowiec (radomskie).

    Szydłownik - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłowski - 1408 od nazwy miejscowej Szydłów, Szydłowo (kilka miejscowości).

    Szydłów - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydłuś - od szydło ‘gruba igła’.

    Szydo - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydon - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydoń - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydowski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydół - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szydrów - od niemieckiej nazwy osobowej Schieder, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schidemann ‘rozjemca’; może też od imienia Izydor.

    Szyduk - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydulski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szyduła - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydziak - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydzik - 1780 w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydzikowski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydzina - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydziński - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydzisz - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szydzowski - w grupie nazwisk pochodzących od szyda, szyd ‘szyderstwo’.

    Szyf - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Szyfa - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Szyfarowicz - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyfaryn - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyfer - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyferman - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyfers - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyff - w grupie nazwisk pochodzących od szyf ‘okręt’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiff, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schif, schëf ‘’okręt’.

    Szyffer - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyffers - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyffmann - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Szyfka - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szyfko - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szyfkowski - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szyfman - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Szyfmann - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Szyfmon - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffman ‘żeglarz, sternik’.

    Szyfnek - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffen ‘żeglować po morzu, płynąć okrętem’.

    Szyfner - od niemieckiej nazwy osobowej Schiffner, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffen ‘żeglować po morzu, płynąć okrętem’.

    Szyfranek - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szyfraniec - 1384 od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szyfrański - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Szyfruga - od szyfer ‘szyper, majtek; rysik do pisania’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiffer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiffer ‘żeglarz, przewoźnik’.

    Szyfter - od szyftarz ‘rzemieślnik wyrabiający łoża do strzelby ręcznej’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schifter, ta od schiften ‘zbijać belki gwoździami’.

    Szyg - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szyga - 1450 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygajew - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygalik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygała - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygałowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygenda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygenowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygęda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygieda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygiel - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygielski - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygieł - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygienda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygiendowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygier - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygiera - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szyglak - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygłowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Segel, ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygocki - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygojczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygolski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygołajczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygołowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygorski - od niemieckiej nazwy osobowej Seger (t), ta od imion złożonych na Sig-.

    Szygoski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygólski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygóła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szyguda - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygudziński - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygula - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygulla - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szyguła - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szygut - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szyguta - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw szyg-, sig-, por. szyga ‘przezwisko Żyda’, dawne sygać ‘cisnąć, rzucic’, syga ‘sroka’, niemiecka nazwa osobowa Sieg.

    Szyika - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyiński - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyja - 1437 w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjak - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjakowski - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjaków - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjan - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjanowski - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjanów - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjbert - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Szyjda - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjduk - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjeski - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjewicz - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjewski - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjka - 1404 w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjko - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjkowski - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjków - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjnik - 1493 w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjota - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjów - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyjut - w grupie nazwisk pochodzących od od szyja ‘część ciała zwierzęcia łącząca głowę z tułowiem; wąski korytarz’; też od szyć, szyję.

    Szyk - 1484 od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyka - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykalak - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykalski - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykała - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykało - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykanowski - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykarski - od niemieckiej nazwy osobowej Schicker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykas - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykasiuk - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyke - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykiel - 1471 od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykielski - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykier - od niemieckiej nazwy osobowej Schicker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schicker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykir - od niemieckiej nazwy osobowej Schicker, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szyklin - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szyklowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykoł - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykołowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykołowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schickel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schiec ‘krzywy, pokręcony’.

    Szykoniec - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykor - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Szykora - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Szykorski - od sikora ‘gatunek ptaka’.

    Szykota - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykowiak - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykowicz - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykowiec - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykowiecki - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykowna - od szyk ‘porządek; oddział wojska’; od szykowny ‘wytworny’, dawniej też ‘zgrabny’.

    Szykownik - od szyk ‘porządek; oddział wojska’; od szykowny ‘wytworny’, dawniej też ‘zgrabny’.

    Szykowny - od szyk ‘porządek; oddział wojska’; od szykowny ‘wytworny’, dawniej też ‘zgrabny’.

    Szykowski - 1470-80 od nazwy miejscowej Szyk (nowosądeckie, gmina Jodłownik).

    Szykszman - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szykszmel - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szykszmian - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szyksznia - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szyksznian - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szykszniarz - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szykszniasz - od litewskiej nazwy osobowej Šikšna.

    Szykuc - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykucki - 1520 od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykuć - 1513 od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykula - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykulski - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykuła - 1569 od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykuło - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykuna - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykut - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykuta - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szykutowicz - od szyk ‘porządek; oddział wojska’.

    Szyl - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szyla - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylaj - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylak - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylakowski - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylar - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylarski - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylberg - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Szylbert - od niemieckiej nazwy osobowej Silber, ta od średnio-wysoko-niemieckiego silber ‘srebro’.

    Szylc - od gwarowego szylc ‘daszek czapki’ lub od niemeickeij nazwy osobowej Schultz (e), Schü ltz (e), te od średnio-wysoko-niemieckiego schullei?e ‘sołtys, wójt’.

    Szylczak - od gwarowego szylc ‘daszek czapki’ lub od niemeickeij nazwy osobowej Schultz (e), Schü ltz (e), te od średnio-wysoko-niemieckiego schullei?e ‘sołtys, wójt’.

    Szylczek - od gwarowego szylc ‘daszek czapki’ lub od niemeickeij nazwy osobowej Schultz (e), Schü ltz (e), te od średnio-wysoko-niemieckiego schullei?e ‘sołtys, wójt’.

    Szyld - od szyld ‘tablica z napisem umieszczona przy wejściu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej schilt ‘tarcza’.

    Szyldak - od szyld ‘tablica z napisem umieszczona przy wejściu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej schilt ‘tarcza’.

    Szyldarowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schilder, , ta z średnio-wysoko-niemieckiego schiltaere ‘ten, co wyrabia tarcze’.

    Szylder - od niemieckiej nazwy osobowej Schilder, , ta z średnio-wysoko-niemieckiego schiltaere ‘ten, co wyrabia tarcze’.

    Szylderowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schilder, , ta z średnio-wysoko-niemieckiego schiltaere ‘ten, co wyrabia tarcze’.

    Szyldlar - 1489 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyldman - od szyld ‘tablica z napisem umieszczona przy wejściu’ lub od niemieckiej nazwy osobowej schilt ‘tarcza’.

    Szyle - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylejko - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szyler - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylerski - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylewski - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylierz - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylig - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szyliga - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szyligowski - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling; też od niemieckiej nazwy osobowej Schelling.

    Szylik - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylikowski - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylin - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szylin - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylina - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szylinczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szyling - 1385 od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling.

    Szylingowski - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling.

    Szyliniec - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szylinowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szylińczuk - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szyliński - od nazwy miejscowej Szylina (olsztyńskie, gmina Bartoszyce), Szyleny (elbląskie, gmina Braniewo).

    Szyliński - od niemieckiej nazwy osobowej Selin, ta zapewne od łużyckiego zeleny ‘zielony’; od gwarowego szelin, szelina, selina ‘las, bór’.

    Szylist - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylista - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylka - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylke - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylkiewicz - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylkin - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylko - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylkowski - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szyll - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylle - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szyller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szyller vel Schiller - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szylling - od szyling ‘jednostka monetarna, szeląg’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schilling.

    Szylma - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Szylman - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Szylmański - od niemieckiej nazwy osobowej Sielmann, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sil ‘śluza, kanał’.

    Szylo - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylonek - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylor - od szyler ‘pośledni gatunek wina’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schiller, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schilhen, schillen ‘zezować’, schilher ‘zezowaty’.

    Szyluk - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylukiewicz - od staropolskiego szyl ‘człowiek zezowaty’, też od niemieckiej nazwy osobowej Schiele.

    Szylwach - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szylwański - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szylwian - od imienia Sylwan, to z łacińskiego Silvanus (imię bożka lasów i pól) ,od łacińskiego silva ‘las’. W Polsce notowane od XVI wieku, na Kresach Wschodnich w formach Sieliwan, Seliwan, Sieliwon.

    Szylz - od gwarowego szylc ‘daszek czapki’ lub od niemeickeij nazwy osobowej Schultz (e), Schü ltz (e), te od średnio-wysoko-niemieckiego schullei?e ‘sołtys, wójt’.

    Szyła - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłak - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłakow - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłakowski - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłak-Szydłowski - złożenia brak; Szyłak od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’; Szydłowski 1408 od nazwy miejscowej Szydłów, Szydłowo (kilka miejscowości).

    Szyłański - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłas - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłejko - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłek - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkajtis - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkiewicz - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkin - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłko - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkojtis - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkonis - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkowicz - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłkowski - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłłas - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłłejko - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłło - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyło - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłow - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłowicz - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłowski - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłów - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szyłyk - od szyć, szyło na Kresach Wschodnich ‘szydło’.

    Szym - 1444 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szyma - 1155 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymacek - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymach - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymacha - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymacher - od niemieckich nazw osobowych Schumacher, Schuhmacher, te od średnio-wysoko-niemieckiego schouchmacher ‘szewc’.

    Szymachnia - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymachniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymachowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymachowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymacki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczakowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymada - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymadło - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymainda - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaj - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaja - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajdo - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajtas - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajtis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymajtys - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymak - 1394 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymakiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymakin - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymakowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymakowski - 1434 od nazwy miejscowej Szymaki (ciechanowskie, gmina Płońsk).

    Szymal - 1470 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymala - 1786 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymalak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymalczyk - 1797 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymalik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymalski - 1787 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymała - 1748 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymałek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymałka - 1691– od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymałkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szyman - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymana - 1418 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanajtis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanek - 1313 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanel - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanelis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymani - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymania - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniak - 1761 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanica - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniec - 1623 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanietz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaninus - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniok - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniska - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaniuk-Borozna - złożenia brak; Szymaniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Borozna (pod wpływem ukraińskim) od bruzda, dawniej brózda.

    Szymaniuk-Paryż - złożenia brak; Szymaniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Paryż od nazwy miejscowej Paryż, stolicy Francji.

    Szymaniuksztis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymank - (Maz) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanke - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymankiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymankowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymankowięta - 1319 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymankowski - od nazw miejscowych typu Szymankowo (poznańskie, gmina Murowana Goślina).

    Szymann - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanowicz - 1319 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanowiec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanowski - 1396 od nazw miejscowych typu Szymanowo, Szymanów.

    Szymanów - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanówka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanski - 1759 od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi) lub od nazwy osobowej Szyman.

    Szymanuszka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymanyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymań - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańczykiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymańkowski - od nazw miejscowych typu Szymankowo (poznańskie, gmina Murowana Goślina).

    Szymar - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymara - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymarek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymarowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymarski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymas - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymasek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymasia - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymasiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszek - 1598 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaś - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymaślik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymbalski - od niemieckich nazw osobowych Schönball, Schombel, te od imienia złożonego Sconibald.

    Szymbała - od niemieckich nazw osobowych Schönball, Schombel, te od imienia złożonego Sconibald.

    Szymbara - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbarewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbarowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbarski - od nazwy miejscowej Szymbory (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja), Szymborze (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Szymbel - od niemieckich nazw osobowych Schönball, Schombel, te od imienia złożonego Sconibald.

    Szymber - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbera - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymberski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbert - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbirski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbora - 1698 od nazwy miejscowej Szymbory (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja), Szymborze (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Szymborewicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymborn - od niemieckiej nazwy osobowej Schönborn, ta od nazwy miejscowej Schönborn (m. in. na Śląsku).

    Szymborowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymborowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymborski - 1762 od nazwy miejscowej Szymbory (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja), Szymborze (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Szymbórski - od nazwy miejscowej Szymbory (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja), Szymborze (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Szymbra - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbrowicz - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymbrowski - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schönber, ta od starowysokoniemieckiego imienia złożonego Schonibert; może też od imion słowiańskich Sambor, Siębor.

    Szymburski - od nazwy miejscowej Szymbory (łomżyńskie, gmina Szepietowo-Stacja), Szymborze (bydgoskie, gmina Inowrocław).

    Szymcak - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymchel - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymchowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymciszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczak - 1486 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczakiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczakowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczakowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczaków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczak-Radzki - złożenia brak; Szymczak 1486 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Radzki od nazw miejscowych typu Raczki, Rak, Raki lub od racki ‘radny miejski’.

    Szymczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczok - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczonek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczuch - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczukiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczukowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczuk-Szymaniuk - złożenia brak; Szymczuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Szymaniuk od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczy - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczych - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczycha - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczycki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyk - 1607 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczykiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczykowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczykowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyna - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyszak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymczyszyn - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymdel - 1452 od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szymdler - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szymecki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymecko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymeczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymeczka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymeczko - 1604 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymedziuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymejda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymek - 1392 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymel - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymela - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymelak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymelewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymelfejnik - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymelfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymelfenik - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymelfenik - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymelfening - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymelk - (Pom) od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymelpfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymełka - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymen - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymeniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymeon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymer - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymera - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerak - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerda - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerenda - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymerski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymerski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymert - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymeta - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymetat - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymetka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymetyniec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szymfeniuk - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymialis - (forma zlatynizowana) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiał - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiałojć - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymianiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymianiec - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymianis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymic - 1510 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymica - 1794 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymich - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymichowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymicki - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiczek - 1671 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiczko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiczuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiec - 1444 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiechowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymieczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiel - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymielec - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymielfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szymierko - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymierowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymierski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymierz - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymiesiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiesiek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiesiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymikewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymikiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymik-Kozaczko - złożenia brak; Szymik od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Kozaczko od Kozak ‘mieszkaniec dawnej Ukrainy’, także kozak ‘pasterz kóz, junak, zabijaka’.

    Szymikowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymikowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymil - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymilak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymilak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymilewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymił - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymił - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymiło - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymiłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymin - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szyminczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szyminiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiński - 1782 od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi) lub od nazwy osobowej Szyman.

    Szymioł - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymion - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymirski - od niemieckiej nazwy osobowej Schimmer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego sumber, summer ‘kosz, miara zboża; trąbka, tamburyn’ lub od imienia Sigimar lub od nazwy osobowej Schimmer, ta od nazwy miejscowej Schimm.

    Szymisko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiszek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiszewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiszko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymiura - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymka - 1490 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkarczyk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szymkaruk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szymke - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymko - XIII w. od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkonis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkow - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkowiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkowicz - 1416 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymków - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkuc - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkuć - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkun - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkus - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkusz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymkuś - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymla - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymlak - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlec - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlek - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlik - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymlów - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymła - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymo - 1405 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoc - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoch - 1461 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymocha - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymol - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymola - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymolewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymon - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymona - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonek - 1790 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoni - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoniak - 1763 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoniczak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoniczek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoniek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymoniewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonis-Szymanowski - złożenia brak; Szymonis od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich; Szymanowski 1396 od nazw miejscowych typu Szymanowo, Szymanów.

    Szymonowicz - 1440 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymonowski - 1452 od nazw miejscowych typu Szymanowo, Szymanów.

    Szymoń - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymończuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymończyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymońska - od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi) lub od nazwy osobowej Szyman.

    Szymoński - 1653 od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi) lub od nazwy osobowej Szyman.

    Szymor - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymora - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymorek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymos - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymosz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymowicz - 1501 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szympruch - zapewne od niemieckich nazw osobowych Simprecht, Semprecht, te od imienia złożonego Sindperth.

    Szymsiak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymski - 1673 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymsza - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymsza - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Szymszak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymszak - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Szymszal - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymszal - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Szymszałek - od niemieckiej nazwy osobowej Sims, ta od imienia Simon.

    Szymszan - od niemieckiej nazwy osobowej Simson, ta od imienia Simson, a to z hebrajskiego šimšon ‘słoneczko’.

    Szymszo - 1395 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymszon - od niemieckiej nazwy osobowej Simson, ta od imienia Simson, a to z hebrajskiego šimšon ‘słoneczko’.

    Szymucha - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymujko - – od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano odXII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymukiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymukonis - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymukowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymul - 1448 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymula - 1784 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulak - 1788 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulański - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulok - (Śl) od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymulski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuła - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymułko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymułowicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymun - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuna - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymunek - 1500 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuniakiewicz - 1792 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymunowicz - 1407 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymunowski - 1458 od nazw miejscowych typu Szymanowo, Szymanów.

    Szymuński - od nazwy miejscowej Szymany (kilka wsi) lub od nazwy osobowej Szyman.

    Szymur - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymura - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymurak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymurda - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymurek - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymurski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymus - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymusiak - 1787 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymusik - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymusiński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymusiuk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymusz - 1394 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuszewski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuszkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuszowski - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuszyński - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuś - 1798 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymuta - 1394 od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymutka - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymutko - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymyła - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymyło - od niemieckiej nazwy osobowej Simmel, ta od imion Simon, Schimeon lub od apelatywu Schimmel ‘pleśń; siwy koń’.

    Szymyniak - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymynkiewicz - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymyńczyk - od imienia Szymon, pochodzenia hebrajskiego, gdzie występowało w dwóch formach: Shime’on, Shim’on i znaczyło pierwotnie ‘Bóg wysłuchał’. Dwie formy hebrajskie przekształciły się w dwa imiona: Simon i Simeon. Pierwsze upowszechniło się w Kościele zachodnim, drugie we wschodnim. W Polsce imię notowano od XII wieku. Obok Szymon występują postaci Szyman, Szymun. Od XIV wieku występują w źródłach staropolskich formy zlatynizowaneSimeon, Semeon. W językach wschodniosłowiańskich spotykane są formy Semen, Semien, skąd forma Siemion, używana w średniowieczu na Kresach Wschodnich.

    Szymysł - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Szymyślik - od zmyślić ‘mówić nieprawdę’, dawniej też ‘wymyslać, majstrować; symulować’, zmysł.

    Szyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyna - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynach - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynacha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynacki - od nazwy miejscowej Sienica (bydgoskie, gmina Czersk), Sienicze (KrPłn, pow. nowogródzki).

    Szynagel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinagel.

    Szynagiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinagel.

    Szynajewski - od nazwy góry Synaj, znanej ze Starego Testamentu.

    Szynak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynaka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynakiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynal - 1474 od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynalewicz - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynalewski - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynalik - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynalowski - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynalski - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynarkiewicz - od niemieckich nazw osobowych Schinder, Schinner, te od średnio-wysoko-niemieckiego schinden ‘zdejmować skórę ze zwierzęcia albo korę z drzewa’.

    Szynarowski - od niemieckich nazw osobowych Schinder, Schinner, te od średnio-wysoko-niemieckiego schinden ‘zdejmować skórę ze zwierzęcia albo korę z drzewa’.

    Szynarski - od niemieckich nazw osobowych Schinder, Schinner, te od średnio-wysoko-niemieckiego schinden ‘zdejmować skórę ze zwierzęcia albo korę z drzewa’.

    Szynaruk - od niemieckich nazw osobowych Schinder, Schinner, te od średnio-wysoko-niemieckiego schinden ‘zdejmować skórę ze zwierzęcia albo korę z drzewa’.

    Szynaszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynaś - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynawa - (z fonetyką ukraińską) od nazwy miasta Sieniawa (przemyskie).

    Szyncel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinzel, ta od nazwy osobowej Schinz, pochodzącej od imion złożonych na Schin-.

    Szyncer - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Szyncerek - od snycerz, sznicer ‘rzemieślnik artysta rzeźbiący w drzewie’.

    Szyncowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczakowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczkowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczuk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczyk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynczyszyn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynd - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szynda - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndak - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndal - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndała - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndar - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndel - 1497 od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndela - 1767 od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndelarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szynder - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndera - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szynderłacki - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szynderłata - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szynderski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndla - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndlak - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndlar - 1425 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlarewicz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlarowicz - 1450 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndler - 1402 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlerewicz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlerowicz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlerski - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndlik - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndlor - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndłowski - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndo - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndol - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndol - od szyndel, szyndzioł ‘gont’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindel, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindel ‘gont’.

    Szyndorczyk - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndorowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndorski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndra - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndrakiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndralewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndrowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndrowski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndułko - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndurski - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndzarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndzer - od niemieckiej nazwy osobowej Sinder, ta od imienia złożonego Sindheri lub od gwarowego szynder ‘rakarz, hycel’.

    Szyndziak - od niemieckiej nazwy osobowej Sind (t), ta od imion złożonych na Sind- lub od nazwy osobowej Schind, a ta od schinden ‘łupić, grabić’, też szynd ‘łupież, grabież’, szyndować ‘łupić, grabić’.

    Szyndzielarz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szyndzielorz - od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szynel - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szynela - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szynelfenig - od niemieckich nazw osobowych Schimmelfennig, Schimmelphennig, te z holenderskiego Schimmelpennink ‘zapleśniały pieniądz (przezwisko skąpca)’.

    Szynelik - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szynenko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyneńko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynert - od niemieckich nazw osobowych Schinder, Schinner, te od średnio-wysoko-niemieckiego schinden ‘zdejmować skórę ze zwierzęcia albo korę z drzewa’.

    Szynfeld - od niemieckiej nazwy osobowej Schön (e)feld, ta od nazwy miejscowej Schönefeld.

    Szyngajewski - od niemieckiej nazwy osobowej Sing, ta od sengen ‘wypalać ogniem’.

    Szyngera - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Szyngiel - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Szyngielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Szyngier - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Szyngiera - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Szyngierewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Szyngira - od niemieckiej nazwy osobowej Singer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singaere ‘śpiewak, poeta liryczny; kantor’.

    Szynglarewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenu Singelle ‘obniżenie terenu’.

    Szynglarz - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenu Singelle ‘obniżenie terenu’.

    Szyngler - od niemieckiej nazwy osobowej Singler, ta od nazwy terenu Singelle ‘obniżenie terenu’.

    Szynglewski - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Szyngolec - od niemieckiej nazwy osobowej Singel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego singele, tzingele ‘zewnętrzne obramowanie murow miejskich’.

    Szyngwalski - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szyngwelski - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szyniarowski - od niemieckich nazw osobowych Sanner (t), Senner (t), te od imienia złożonego Sanihart lub od imienia Schönhart.

    Szyniczak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyniczek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyniec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyniewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynik - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynikowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyniszewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynk - 1723 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynka - 1422 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkałowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkar - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarcuk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarczok - (Śl) od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarczuk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarczyk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarczyn - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarek - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarenko - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarewicz - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarewski - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarowicz - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarski - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkaruk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkaryk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarz - 1445 od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarzewski - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkarzyński - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynke - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkelewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynker - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkie - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkiel - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkielewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkielewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkielewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkiełowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkier - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynklar - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szynklarz - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szynkler - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szynklerz - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkler, ta od nazwy miejscowej Schinkel.

    Szynklewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynklewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkolewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schinkel, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schinke, schinkel ‘udo’, też od gwarowego szynkiel ‘koniec osi u koła’.

    Szynkora - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkorczuk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkorek - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkoruk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynkowiak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkowski - 1741 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkuć - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkun - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szynk-, por. szynk ‘karczma, też podczaszy’, szynka ‘w staropolszczyźnie część zbroi; mięso z udźca świni’, od niemieckiej nazwy osobowej Schink (e), Schenk.

    Szynkura - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szynlar - 1478 od szyndlar ‘wyrabiający gonty, dekarz’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schindler, ta z średnio-wysoko-niemieckiego schindeler ‘wyrabiający gonty, dekarz’.

    Szynlik - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szynman - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynmann - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynocha - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynol - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynolarewicz - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynoł - od staropolskiego szynal ‘gwóźdź’.

    Szynosz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynoszek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynowiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynowiecki - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynowski - 1691 od nazwy miejscowej Szynowo (olsztyńskie, gmina Barczewo).

    Szyntak - od niemieckiej nazwy osobowej Schöntag.

    Szyntar - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego sindhari.

    Szynter - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego sindhari.

    Szyntor - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Sinter, ta od imienia złożonego sindhari.

    Szynula - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szynwalski - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szynwałd - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szynwałd - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szynwelski - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szynwelski - od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szynwelski - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szynweski - od nazwy miejscowej Szenweza, dziś Krasna Łąka (elbląskie, gmina Mikołajki Pomorskie).

    Szynyl - od szynel ‘płaszcz żołnierski’.

    Szyńcowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyńczewski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyńczowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy Szyn-, ta od niemieckiej nazwy osobowej Sin, a ta od gockiego sin ‘stary’, może też od syn lub od imienia Szymon.

    Szyńkarczuk - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szyńkarenko - od szynkarz ‘karczmarz’; też od niemieckiej nazwy osobowej Schinker.

    Szyp - 1393 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypa - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypajło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypak - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypał - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypałkowski - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypar - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypaszek - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szypcio - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypczak - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypczyk - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypczyn - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypczyński - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypecki - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypek - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypel - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypelak - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypelow - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypelów - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypełowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szyper - 1490 od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyperek - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyperko - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyperski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypert - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypery - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypica - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypicki - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypicyn - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypidło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypidycz - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypielewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypielski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypieluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypieńko - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypik - 1465 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypilenko - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypilko - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypilski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypiluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypiłko - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypiłko - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypiłło - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypiłło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypiło - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypiło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypiłow - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypioła - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypiołło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypioło - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypior - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypiorowski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypiórkowski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypka - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypke - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypko - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypkowski - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypla - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szyplak - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szyplawa - 1663 w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szyplawy - w grupie nazwisk pochodzących od gwarowego szeplić, szepielić, szepleń, szeplenić ‘seplenić, mówić niewyraźnie’, też od niemieckiej nazwy osobowej Scheppel.

    Szyplewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szyplewski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szyplik - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypliński - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypluk - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypłakowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypło - 1311 od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypłowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypnicki - od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Szypniewicz - 1560 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypniewski - od nazwy miejscowej Sypniewo (kilka wsi).

    Szypnik - 1413 od staropolskiego szyp ‘strzała’; od szypnik ‘dozorca na statku’.

    Szypnikowski - od staropolskiego szyp ‘strzała’; od szypnik ‘dozorca na statku’.

    Szypolski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypołowski - od niemieckiej nazwy osobowej Schippel, ta od średnioniemieckiego schip ‘okręt’, też od szypleć ‘skubać, dłubać’.

    Szypora - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyporek - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyporski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyport - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyporta - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypos - 1646 od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szyposiński - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szyposz - 1668 od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szyposzak - 1668 od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szyposzek - 1766 od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szyposzyński - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szypot - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypowicz - 1405 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypowski - 1423 od nazwy miejscowej Szypowice (częstochowskie, gmina Kroczyce).

    Szypółka - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypp - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypper - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyprowicz - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyprowski - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypruk - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyprych - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szyprzak - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypsiak - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypszak - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypszek - od szyper ‘właściciel statku rybackiego; dowódca statku’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schipper, ta od średnioniemieckiego schippere, schiper ‘żeglarz’.

    Szypul - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypula - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypula - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypulewski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypuliński - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypulowski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypulski - 1762 od nazwy miejscowej Szypułki (olsztyńskie, gmina Janowiec).

    Szypuła - 1457 od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypuła - 1737 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypułka - 1520 od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypułko - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypułkowski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypułowski - od szypuła, szypułka ‘łodyżka, na której osadzony jest kwiat lub owoc’.

    Szypura - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypurka - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypusiński - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szypuski - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szypuszka - 1397 od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypuszyński - od dawnego szyposz, siposz ‘członek orkiestry wojskowej grający na piszczałce’ lub od węgierskiej nazwy osobowej Sipos.

    Szypyt - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szypytko - od staropolskiego szyp ‘strzała’.

    Szyr - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyra - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrakowiec - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyran - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrba - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szyrbak - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szyrbowski - od Serb, ze staropolskiego też Sarb ‘mieszkaniec Serbii, też Łużyc’ lub od sarbać, serbić, sorbać ‘siorbać, chlipać’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Scherb.

    Szyrch - od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szyrcha - 1402 od gwarowego szercha ‘zły, taki, co się prędko złości’.

    Szyrenos - od litewskich nazw osobowych Serenas, Saronos.

    Szyrer - od niemieckiej nazwy osobowej Scherer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scharaere, średnioniemieckiego scherer ‘golibroda, fryzjer, postrzygacz sukna’.

    Szyrfryn - od imienia Sofron, Sofronij, Sopron, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego sopchrónios, od sodzo ‘zachować, ocalić’ i phren ‘myśl, umysł’. W Polsce notowane od XV wieku na Kresach Wschodnich w formach: Sopron, Soprun, Suprom, Supron, Suprum, Suprun, Suprym.

    Szyrk - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrkiewicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrko - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrkowicz - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrkowiec - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrkowski - od niemieckiej nazwy osobowej Scherk, ta od średnio-wysoko-niemieckiego scherge ‘sługa, posłaniec sądowy’.

    Szyrle - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szyrlewski - od niemieckiej nazwy osobowej Scharl, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schar ‘lemiesz, nożyce’.

    Szyrma - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szyrma - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrmacher - od niemieckiej nazwy osobowej Schermacher , ta od średnio-wysoko-niemieckiego scher ‘m.in. lemiesz u pługa’ + machen ‘wykorzystać, robić’.

    Szyrmak - 1432 od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrman - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szyrmański - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szyrmar - 1448 od szermierz, ze staropolskiego szyrmierz.

    Szyrmek - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrmer - 1392 od niemieckich nazw osobowych Schermer, Schirmer, te od średnioniemieckiego schermer ‘szermierz; grajek’.

    Szyrmierz - 1394 od szermierz, ze staropolskiego szyrmierz.

    Szyrmirz - 1503 od szermierz, ze staropolskiego szyrmierz.

    Szyrmo - od niemieckiej nazwy osobowej Schermann, ta stanowi synonim do Scherer, ze średnio-wysoko-niemieckiego scheraere.

    Szyrmo - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrmoch - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrmulewicz - od staropolskiego szyrm, szyrma ‘cięcie, cios, uderzenie bronią sieczną’, por. staropolskie szyrmica ‘bitwa, potyczka’, niemieckie nazwy osobowe Schirm, Schern, te od średnio-wysoko-niemieckiego schirn, schern ‘przykrycie, ochrona; opiekun’.

    Szyrner - od niemieckiej nazwy osobowej Schermer, ta od średnio-wysoko-niemieckiego schernere ‘rąbać kości i dzielić mięso na części’.

    Szyrocki - od nazwy miejscowej Szyroczec, dziś Serock (miasto, warszawskie).

    Szyroczyn - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Szyroczyński - od nazwy miejscowej Seroczyn (kilka wsi, Maz), Sieroczyn (słupskie, gmina Człuchów).

    Szyrok - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyroka - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyroki - 1786 od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyrokie Słowo - 1316 od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyrokostup - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyrokow - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyroków - od szeroki, ze staropolskiego szyroki.

    Szyronos - 1528 od litewskich nazw osobowych Serenas, Saronos.

    Szyrow - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrp - od gwarowego szerpa ‘szarfa’.

    Szyrszen - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szyrszeń - od szerszeń, sierszeń ‘owad z rodziny os’.

    Szyrwiel - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szyrwik - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szyrwiński - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szyrwis - od imienia Serwacy. Imię, znane w Polsce od XIII wieku, pochodzenia łacińskiego; łacińskie Servatius genetycznie związane jest z wyrazem servatus ‘zachowany’.

    Szyry - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrycz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyryj - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyryk - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyryn - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyryngo - od niemieckiej nazwy osobowej Siring.

    Szyryński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrzeń - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrzko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrzyna - 1385 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szyrzyński - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szer-, szyr-, por. szerzyć, szeroki; też od szary.

    Szysiak - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szysiek - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szysik - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szysiuk - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyska - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyskiewicz - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szysko - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyskowicz - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szysler - od niemieckiej nazwy osobowej Scheßler, Schűßler, te od średnio-wysoko-niemieckiego Scheller ‘ten, co wytacza drewniane półmiski’.

    Szyst - 1412 od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szystak - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szystakowski - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szyster - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szystowski - 1605 od nazwy miejscowej Szystowice (zamojskie, gmina Graboweic).

    Szysty - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szysz - 1384 w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszak - 1380 od szyszak ‘spiczasty hełm’.

    Szyszakiewicz - od szyszak ‘spiczasty hełm’.

    Szyszakow - od szyszak ‘spiczasty hełm’.

    Szyszało - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszczak - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszczakiewicz - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszczuk - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszczyński - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszeczka - 1790 od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’; od szyszeczka.

    Szyszej - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszeja - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszewski - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszka - 1398 od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkała - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkanow - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkarski - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszke - (Pom) od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkiewicz - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkiewicz-Syska - złożenia brak; Szyszkiewicz od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’; Syska, m. w grupie nazwisk pochodzących od sysać, ssać, ze staropolskiego sys ‘pierś kobieca’, por. też wysysać, sysak ‘osesek’.

    Szyszkin - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszko - 1325-27 od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszko-Bohusz - złożenia brak; Szyszko 1325-27 od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’; Bohusz (z ukraińskim lub czeskim h- w miejsce g-) od imion złożonych typu Boguchwał, Bogusław.

    Szyszkonow - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkorski - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkow - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkowiak - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkowic - (Śl) od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkowicz - 1399 od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkowiec - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszkowski - 1636 od nazw miejscowych Szyszkow, Szyszkowa (kilka wsi).

    Szyszków - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.]

    Szyszkula - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyszlak - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszler - od niemieckiej nazwy osobowej Scheßler, Schűßler, te od średnio-wysoko-niemieckiego Scheller ‘ten, co wytacza drewniane półmiski’.

    Szyszłło - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszło - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszłow - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszłowicz - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszłowski - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyszow - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszuk - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszuła - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszycki - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszydło - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszylak - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszyłko - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszyło - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszyłowicz - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszyna - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyszyński - w grupie nazwisk pochodzących od szysz ze staropolskiego ‘szyszka; ochotnik w wojsku’, od wschodniosłowiańskiego šiš ‘guz, stóg’.

    Szyścik - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szyścio - od staropolskiego szyst ‘łupek’, od wschodniosłowiańskiego šislat’ ‘plotkować, gawędzić’.

    Szyśka - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyśko - od szyszka ‘zdrewniały kwiatostan roślin iglastych’.

    Szyślak - od wschodniosłowiańskiego šišlat’ ‘robić powoli’.

    Szyt - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytak - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytalski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytański - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytejko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytek - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytel - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytkiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytko - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytkowski - od nazwy miejscowej Szytki (białostockie, gmina Parczew).

    Szytnar - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schűttner, ta od średnioniemieckiego schutten ‘ochraniać, chronić’.

    Szytner - w grupie nazwisk pochodzących od niemieckiej nazwy osobowej Schűttner, ta od średnioniemieckiego schutten ‘ochraniać, chronić’.

    Szyto - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytow - 1578 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt (e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytowski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytów - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytulski - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szytuła - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy szyt-, por. szyć, szyty, od niemieckiej nazwy osobowej Schitt(e), ta od średnioniemieckiego schutte ‘strzelec’.

    Szywacz - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywal - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywala - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywalski - 1783 od nazwy miejscowej Szynwałd (bydgoskie, gmina Sośno; tarnowskie, gmina Skrzyszów; toruńskie, gmina Łasin).

    Szywała - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywaniec - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywański - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywar - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith lub od imienia Severinus.

    Szywarski - od niemieckich nazw osobowych Siever, Ziefer, Siffer, te od imienia złożonego Sigifrith lub od imienia Severinus.

    Szywczyk - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywioła - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywko - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywlak - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywła - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywo - w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szywulok - (Śl) w grupie nazwisk pochodzących od szywać ‘szyć’.

    Szyżkowski - od nazw miejscowych Szyszkow, Szyszkowa (kilka wsi).









    UZUPEŁNIENIE


    Sabałczyk - od słowackiego sabol ‘krawiec’, węgierskiego szabó ‘krawiec’.

    Sachaniec - 1440 od nazw osobowych na Sa-, typu Sambor, Salomon lub też od niemieckiej nazwy osobowej Sach, ta od imienia Zachariasz.

    Saczenko - od nazw osobowych na Sa-, typu Salomon, Isak lub od sak.

    Saczewski - od nazwy miejscowej Soczewka (płockie, gmina Nowy Duninów), Soczówki (piotrkowskie, gmina Żarnów).

    Sadowniczy - 1639 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’; od sadowniczy ‘związany z sadem’.

    Sadurka - 1603 w nazwiskach na Sad-, Szad- nastąpiło pomieszanie dwu baz: sad ‘ogród owocowy’, sadzać ‘pomagać komuś usiąść’, osad ‘resztki substancji osadzające się na dnie naczynia lub zbiornika’ i staropolskie szady ‘siwy; pokryty pleśnią; rozczochrany’.

    Safj - od imienia Safon, Sofon, używanego w Kościele prawosławnym, to od greckiego Saphonias, z hebrajskiego tsephanyahu ‘Jahwe ukrył’; w Polsce w XIII wieku występowała forma Sofonijasz.

    Safranek - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safraniak - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safranienko - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safranionek - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safranionok - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safraniuk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safranow - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safranowski - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safrański - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safrena - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safrin - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safron - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safronczyk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safronionok - (Śl) od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safronow - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safronowicz - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safrończyk - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Safryn - od szafran ‘krokus; przyprawa ze sproszkowanych znamion krokusa’.

    Sahar - od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwy osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Saharczuk - od sachar ‘cukier’, też od niemieckiej nazwy osobowej Sacher, ta od imienia Zacharias.

    Sajdal - od zajdel ‘kufel szklany’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Seidel, ta od imienia złożonego Sigifrid.

    Sajfert - od niemieckiej nazwy osobowej Seif, ta od imienia Sigifrid (od niemieckiego Seifer (t)).

    Sakan - od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Sakuł - 1499 od sak ‘sieć na ryby; wór; sidła na ptaki’, od imiena Isak lub od niemieckiej nazwy osobowej Schak.

    Salapek - od gwarowego szałaput, szałaput ‘człowiek nieopanowany, niesprawny; ociężały’.

    Saletrnik - 1542 od saletra ‘potoczna nazwa azotanów stosowanych w przemyśle spożywczym lub jako nawóz’.

    Salęga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salęzak - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salich - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Saliga - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salik - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salikiewicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salkowic - 1462 w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Sallmann - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Salomądra - od salamandra ‘płaz ogoniasty’; też od niemieckiej nazwy osobowej Salamandre, od imienia Salomon.

    Salomondra - od salamandra ‘płaz ogoniasty’; też od niemieckiej nazwy osobowej Salamandre, od imienia Salomon.

    Saltis - od sołtys, dawniej też szołtys ‘zwierzchnik administracji wiejskiej’.

    Sałaman - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Sałapek - od gwarowego szałaput, szałaput ‘człowiek nieopanowany, niesprawny; ociężały’.

    Sałman - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Sałmanowicz - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Sałmonowicz - od imienia Salomon, notowanego w Polsce od XIII wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šelomoh ‘niosący spokój’. Obocznie w języku polskim występowały formy Salamon, Salmon, Salmen.

    Sałud - w grupie nazwisk pochodzących od podstaw sal-, szal-, por. imiona typu Salomon, Salezy, niemiecka nazwa osobowa Sal, szalić ‘oszukiwać, kłamać’, szala ‘część wagi’, szaleć ‘zachowywać się gwałtownie, hulać’, szał ‘atak szaleństwa’.

    Samborszczak - od nazw miejscowych Sambor, Samborzec, Sambory (kilka miejscowości).

    Samecznik - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samochwałowski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; od samochwała ‘lubiący się chwalić’.

    Samociuk - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samojen - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samokiszczak - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samokiszczuk - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samoląg - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samolek - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samoń - 1581 od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samopęd - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samopolski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samosianek - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samosij - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samosionek - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samostyj - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samostyjek - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samoszczenko - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samowędziak - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samowolski - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Samozwan - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel; od samozwaniec ‘przywłaszczający sobie jakiś tytuł lub godność’.

    Samójluk - od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Sampolski - od nazwy miejscowej Sępole, dziś Sempółki (sieradzkie, gmina Poddębice).

    Samula - od imienia Samuel. Imię, notowane w Polsce od XV wieku, pochodzenia hebrajskiego, od Šemu’el ‘Bóg wysłuchał’; w Kościele prawosławnym używane w formie Samuił.

    Samyscewicz - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Sanczucz - 1560 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sandecki - od nazwy miasta Sądecz, dziś Nowy i Stary Sącz (nowosądeckie).

    Sanikowicz - 1550 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Saniuka - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sankiew - 1578 w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sano - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sanocz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sanojednik - od sam ‘samotny, jedyny’, też od imion złożonych typu Sambor, od imion chrześcijańskich typu Samson, Samuel.

    Sanowicz - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sańków - w grupie nazwisk pochodzących od podstawy san-, por. Aleksander (często na Kresach Wschodnich), sanie.

    Sapicha - od białoruskiego Sapega, ta od wschodniosłowiańskiego sopet’ ‘ciężko oddychać, sapać’.

    Sapielowski - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Saporow - od saper ‘żołnierz wojsk inżynieryjnych’ lub od niemieckiej nazwy osobowej Schapper.

    Sapula - w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Saput - 1395 w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Saputo - 1393 w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Saputowic - 1394 w grupie nazwisk pochodzących od sapać ‘dyszeć’, też od staropolskiego sap ‘syk’.

    Sarnacz - 1580 od sarna ‘ssak z rodziny jeleniowatych’.

    Sarniecki - 1472 od nazwy miejscowej Sarnki (KrW).

    Sasowicz - 1427 od Sas ‘mieszkaniec Saksonii’; też od nazwy herbu Sas, znanego od XV wieku.

    Saszowicz - 1427 od imion na Sa-, typu Sambor, Salomon, Aleksander.

    Satowski - od gwarowego satać ‘bardzo płakać’, może też od szata.

    Sądelszczak - 1619 od nazwy miejscowej Sądel (nowosądeckie, gmina Bukowina Tatrzańska).

    Sądzielewski - od imion złożonych typu Sędzimir, Sędzisław, też od sąd, sądzić, sędzia.

    Skałbiński - od staropolskiego skałuba, skałba ‘szpara, szczelina’.

    Skałbonia - od staropolskiego skałuba, skałba ‘szpara, szczelina’.

    Skałkowicz - 1652 od skała.

    Skałubicz - 1467 od staropolskiego skałuba, skałba ‘szpara, szczelina’.

    Skarbołowicz - 1612 w grupie nazwisk pochodzących od skarb ‘bogactwo, majątek; rzecz drogocenna’, też od imion złożonych typu Skarbimir, Skarbisław.

    Skaruła - od skarać ‘wymierzyć karę’.

    Skirowski - w grupie nazwisk pochodzących od skier, skierc ‘łobuz’.

    Sklipień - w grupie nazwisk pochodzących od sklepać ‘spłaszczyć, wyklepać’, też od sklep ‘pomieszczenie handlowe’, dawniej ‘sklepienie’.

    Składło - w grupie nazwisk pochodzących od składać ‘złączyć elementy w całość; zgromadzić coś w jednym miejscu’, skład ‘ miejsce magazynowania towarów, sklep; zbiór elementów tworzących całość’.

    Skobera - w grupie nazwisk pochodzących od skowera, skowyra ‘pies; gderacz’.

    Skobiera - w grupie nazwisk pochodzących od skowera, skowyra ‘pies; gderacz’.

    Skobierski - w grupie nazwisk pochodzących od skowera, skowyra ‘pies; gderacz’.

    Skobies - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego skoba ‘klamra, zwora’, od gwarowego skoba, skob ‘skobel’, od skobić ‘zdzierać korę z drzew, skórę z zabitego zwierzęcia’.

    Skobieś - w grupie nazwisk pochodzących od prasłowiańskiego skoba ‘klamra, zwora’, od gwarowego skoba, skob ‘skobel’, od skobić ‘zdzierać korę z drzew, skórę z zabitego zwierzęcia’.

    Skoczalas - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Skoczelas - w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Skoczkowic - 1455 w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Skoczyles - 1431 w grupie nazwisk pochodzących od skok ‘oderwanie się od powierzchni; noga ptaka’, skoki ‘nogi zająca’, skoczyć, skakać ‘odrywać się od ziemi’; od staropolskiego skoczeń ‘łosoś’.

    Skolim - 1419 w grupie nazwisk pochodzących od skolić ‘skomleć, prosić’.

    Skolimowski - od nazwy miejscowej Skolimów (warszawskie, gmina Konstancin-Jeziorna).

    Skolka - 1351 w grupie nazwisk pochodzących od skolić ‘skomleć, prosićR